Ο τσολιάς της Ελβετίας

της Κ. Λώρης

O Γιώργος Τράγκας έχει επινοήσει τον εαυτό του. Απευθύνεται σε αόρατους ακροατές, επιτίθεται στην πλουτοκρατία, δίνει καθημερινές παραστάσεις με πάθος ηθοποιού. Θα είχε ενδιαφέρον αν ο επινοημένος Τράγκας έπιανε στο στόμα του τον υπαρκτό Τράγκα.

tsolias ths elvetias

Η εφημερίδα των (350) αναγνωστών

Ο Γιώργος Τράγκας εισέπραξε εκατομμύρια ως εκδότης. Να εξηγήσουμε ότι είχε την ιδιότητα του «εκδότη» επειδή εκτύπωνε τη «Χώρα». Να διευκρινίσουμε ότι με τον τίτλο «Χώρα» κυκλοφορούσε εφημερίδα που πέρασε απαρατήρητη από τα περίπτερα. Κανείς δεν την αγόραζε ή, για να είμαστε πιο δίκαιοι, την αγόραζαν περί τα 350 άτομα. Η «Χώρα» αντιπροσώπευε το 0,3% της κυκλοφορίας του ημερησίου Τύπου, αλλά έπαιρνε το 6% της κρατικής διαφήμισης. Να το κάνουμε λιανά, σε φράγκα. Τον τελευταίο χρόνο διακυβέρνησης του Καραμανλή Β΄, ο Γιώργος Τράγκας ενθυλάκωσε περί τα 2,5 εκατομμύρια ευρώ από κρατική διαφήμιση στην ανύπαρκτη εφημερίδα του. Διευκρινίζει ότι τον λογαριασμό στην Ελβετία, στην τράπεζα HSBC, τον άνοιξε πολύ πριν από αυτά.

Ο Τράγκας λέει ότι υπήρξε καλοπληρωμένος δημοσιογράφος, με έναν από τους υψηλότερους μισθούς στη Γηραιά Ηπειρο. Διευκρινίζει ότι φορολογήθηκε για κάθε πεντάρα που εισέπραξε και, βεβαίως, κανείς δεν τον ψέγει για τις επιτυχίες του. Γράφει σε επιστολή του σε συνάδελφο ο οποίος ειδικεύεται στα μεταφυσικά φαινόμενα: «Πρέπει να σε διαβεβαιώσω ότι όλα μου τα χρήματα είναι απολύτως νόμιμα και φορολογημένα και προέρχονται, όπως σωστά γράφεις, από την πώληση καναλιών, εφημερίδων και περιοδικών, όπως και από συμβόλαια, κυρίως στο ραδιόφωνο ήταν επί 25 χρόνια τα μεγαλύτερα – ενδεχομένως – στην Ευρώπη (με Αλαφούζο, Κόκκαλη, Ανδρουλιδάκη κ.ά.). Ολα κατατεθειμένα στις αρμόδιες εφορίες».

Καλά λέει ο άνθρωπος, δεν είναι κλέφτης επειδή βρέθηκε το όνομά του στη λίστα Λαγκάρντ. Θα είχε, όμως, ενδιαφέρον αν ο επινοημένος Τράγκας έπιανε στο στόμα του τον υπαρκτό Τράγκα – δεδομένης της ευκολίας να αποκαλεί τους άλλους «κλέφτες», όπως τον Κώστα Σημίτη. Να θυμίσουμε ότι το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο είχε τιμωρήσει τον αναλυτή με πρόστιμο 60.000 ευρώ επειδή είχε κατηγορήσει τον Πρωθυπουργό ως άρπαγα. Είναι η τακτική του «λέγε λέγε, κάτι θα μείνει» ή, όπως διδάσκει ο Ταρτούφος, «Contre la médisance il n’est point de rempart». Είναι μια τακτική που τη φοβούνται τα δημόσια πρόσωπα: δεν θέλουν μπλεξίματα με τέτοιες περσόνες, γιατί στο τέλος θα βγουν χαμένοι.

Έχω και κότερο

Αποδεχόμαστε, λοιπόν, τη νομιμότητα στην εξαγωγή των κεφαλαίων στην Ελβετία. Αυτά σε όσα αφορούν την προσωπική περιουσία. Περνάμε στον Γιώργο Τράγκα ως εργοδότη. Πώς είναι δυνατόν μια εφημερίδα με μίνιμουμ κόστος παραγωγής και μάξιμουμ εισπράξεων να αφήνει απλήρωτους τους εργαζόμενους επί μήνες; Είναι δυνατόν ο μαγαζάτορας να τσεπώνει απροκάλυπτα την κρατική διαφήμιση για να ικανοποιήσει τις τρυφηλές απαιτήσεις ενός τρόπου ζωής τον οποίο συστηματικά κατηγορεί μέσα από τις εκπομπές του; Δεν είναι κακό να έχει κάποιος πολλά πόδια (σε πλεούμενο), αλλά είναι ελαφρώς σχιζοφρενικό να χρησιμοποιεί με απαξία τη λέξη «κότερο». Είναι, επίσης, σχιζοφρενικό να κόπτεται καθημερινά για τις περικοπές των συντάξεων, να κλαίγεται για τους φτωχούς, ταυτόχρονα να πληρώνει τους δικούς του υπαλλήλους σποραδικά, με μισθούς τού τίποτα και ο ίδιος να ζει πολυτελώς στα βόρεια προάστια.

Και σε άλλα ζητήματα ο Γιώργος Τράγκας αποδεικνύεται σφιχτοχέρης. Δεν θέλει να πληρώνει σωματοφύλακες από την τσέπη του. Δηλαδή από τη μία επαίρεται για τις υψηλές αμοιβές του και από την άλλη απαιτεί να πληρώνουν οι φορολογούμενοι την τεράστια φρουρά του. Βεβαίως, έχει το μικρόφωνο, το οποίο κάποτε έκανε θαύματα. Μέσα από τις εκπομπές του πιέζει τους υπουργούς για ίδιον όφελος. Εν προκειμένω, για την ατομική του φύλαξη είπε: «Από χθες έμαθα ότι ο δείκτης προστασίας που μου είχε δοθεί γιατί δεν είχαν συλληφθεί οι επίδοξοι δολοφόνοι μου… Ημουν στους δέκα πρώτους στόχους του Δημόσιας Τάξης… Χθες ήρθη κατά 50% ο δείκτης προστασίας μου. Και το λέω γιατί αν αύριο πάθω κάτι, φυσικά ο κύριος Δένδιας και ο αρχηγός της Αστυνομίας, και ενδέχεται και το Μαξίμου, δεν ξέρω, να είναι υπεύθυνοι γιατί σκότωσαν τον Τράγκα ή του επιτέθηκαν».

Υπάρχει κάτι αινιγματικό στην περίπτωση του Γιώργου Τράγκα. Πώς έγινε τόσο ισχυρός ενώ μια πανομοιότυπη τηλεοπτική παρουσία έγινε περίγελος; Αναφερόμαστε στην περίπτωση του Βασίλη Λεβέντη, ο οποίος επιδιδόταν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε πολιτικές αναλύσεις. Λίγα στοιχεία, λίγη φαντασία, επαναστατικός τόνος, ειρωνεία, ακατάσχετη φλυαρία. Πιθανώς ο Λεβέντης κατέστησε εαυτόν αναξιόπιστο επειδή ανακάτευε μανιωδώς τον φραπέ με το καλαμάκι. Ο Τράγκας, αντιθέτως, επικεντρώνεται στον φακό και στο δρώμενο. Δίνει την παράστασή του με το πάθος του ηθοποιού ο οποίος μπήκε στο πετσί του ρόλου. Η αλήθεια είναι ότι έπειθε. Το κοινό, αλλά και τα πολιτικά πρόσωπα. Αρκεί να ξεφυλλίσει κανείς τα φύλλα των συλλεκτικών εντύπων του, να βρει πίσω από τις ρεκλάμες τη διαδρομή του χρήματος και το πόσο πειστικός υπήρξε.

Κάτι τελευταίο. Ο Γιώργος Τράγκας επιδίδεται στον εκφοβισμό όσων σχολιάζουν τα πεπραγμένα του. Ασκεί, δηλαδή, ένα είδος προληπτικής συκοφαντίας: αν μου γράψετε, θα σας γράψω κι εγώ. Το ερώτημα είναι ποιος θα τον διαβάζει εφεξής, ποιος θα τον ακούει και ποιος θα τον πιστεύει.

Πηγή