Δεν αρκεί η μείωση των φόρων. Χρειάζεται σαφές μήνυμα κατά της κλεπτοκρατίας!

 

Δεν μπορεί να πιστεύει κανείς σήμερα ότι οι συνθήκες που βιώνουμε και τα γεγονότα που διαδραματίζονται στη χώρα είναι έστω και στο ελάχιστο “φυσιολογικά”.

Από τη μία, το πολιτικό σύστημα που ανέλαβε να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας μετά τη μεταπολίτευση αργοπεθαίνει και από την άλλη το κόμμα που προσπαθεί να εμφανισθεί ως η δήθεν αντίπαλη δύναμη αποτελεί ένα φτωχό κακέκτυπο αριστερών κομμάτων προηγούμενων δεκαετιών, ξεπερασμένων πια από την ιστορία.

Ο λαός αναμένει εδώ και κάμποσα χρόνια να παρουσιαστεί κάτι νέο που να “βγάζει νόημα” έστω και στοιχειωδώς. Και ταυτόχρονα παρακολουθεί τους κύριους ενόχους του δράματος (τράπεζες, πολιτικοί και κάποιοι επιχειρηματίες) να προσπαθούν να “καλύψουν” τα νώτα τους και να σβήσουν τα χνάρια των εγκλημάτων, ελπίζοντας ότι οι 2-3 αποδιοπομπαίοι τράγοι που θα πάνε στη στενή αρκούν να κατευνάσουν το θυμό του.

Ο κ. Προβόπουλος πήρε γύρω στα 3 εκ. Ευρώ (περίπου 430 χρόνια βασικού μισθού) ως αποζημίωση από την Τράπεζα Πειραιώς για να παίξει έναν τουλάχιστον περίεργο ρόλο ως διοικητής της ΤτΕ σε αυτές τις περίεργες εποχές.

Εν κατακλείδι, πολιτικό σύστημα, ΜΜΕ και τράπεζες ελπίζουν όλοι να τη γλυτώσουν, “δίνοντας” τους 2-3 πιο αδύνατους κρίκους.

Και μέσα σε όλα αυτά, να’ σου και ένα νέο είδος πολιτικού, ο “τύπος Μαρινάκη”, να εμφανίζεται στο προσκήνιο. Το φαινόμενο Μαρινάκη είναι η φυσική εξέλιξη της διασύνδεσης Οικονομίας και Πολιτικής, προσαρμοσμένο στην πολιτική και κοινωνική ελληνική κουλτούρα. Εκεί που στις ΗΠΑ ο επιχειρηματίας χρηματοδοτεί τον πολιτικό, στη λιτή και απέριττη κουλτούρα της χώρας μας απλοποιείται ακόμη κι αυτή η σχέση: έτσι εμφανίζεται στη χώρα μας το μοντέλο όπου ο επιχειρηματίας (Μαρινάκης) “διορίζει” – “τοποθετεί” τον πολιτικό (Μώραλης).

Κάτι τέτοιο δεν είναι παράνομο. Ούτε καν ανήθικο νομίζουμε, παρότι δεν βρίσκουμε το φαινόμενο ενθαρρυντικό για τη δημοκρατία μας .

Δεν βλέπουμε για είναι πιο ανήθικο από την κρυφή διαπλοκή συμφερόντων Πολιτικής και Οικονομίας που λαμβάνει χώρα ήδη στο τόπο μας εδώ και χρόνια. Όταν π.χ. ο νομικός σύμβουλος του κράτους απέχει από δίκη με τον κ. Μελισσανίδη, όταν π.χ. ο κ. Μελισσανίδης ενώ χρωστά στο κράτος αγοράζει τον ΟΠΑΠ, όταν ο Πολιτικός αθωώνει τον Τραπεζίτη για τα δάνεια που του έδωσε, όταν …. γιατί είναι ανήθικο το αντίπαλο Οικονομικό συμφέρον να θέλει να διεκδικήσει ένα κομμάτι από την πίτα; Έστω και με αυτό τον τρόπο;

Ο κ. Σαμαράς υποσχέθηκε μείωση των φόρων. Πολύ φοβόμαστε ότι ίσως πλέον δεν αρκεί.

Τόσο ο κ. Σκυλακάκης της Δράσης χτες όσο και ο Κασιδιάρης σήμερα αναφέρθηκαν στα θαλασσο-δάνεια των κομμάτων. Στα δανεικά κι αγύριστα εκατομμύρια που ρούφηξαν τα κόμματα και συνεχίζουν να ρουφάνε από τις τράπεζες που πληρώνει ο πτωχευμένος λαός.

Ο Σαμαράς πρέπει να βρει το θάρρος να κόψει τον ομφάλιο λώρο με τη βρώμα με αντρίκιο, διαφανή τρόπο. Αφήνοντας το θέμα των δανείων να κυλιέται στο χρόνο δεν κερδίζει τίποτα. Αντιθέτως, δίνει βάση στα επιχειρήματα των επικριτών του ότι στην ουσία τίποτα δεν έχει αλλάξει από το αυτά που μας έφεραν στο χείλος του γκρεμού.

Δεν ήταν οι κακές πολιτικές που μας έφεραν εδώ, ήταν η κλεπτοκρατία. Όσο αυτό το απόστημα δεν σπάει με καθαρό και αντρίκιο τρόπο που να στέλνει το ανάλογο μήνυμα στο λαό, η χώρα και η πολιτική ζωή της θα είναι έρμαιο του κάθε Κασιδιάρη, Μπέου, Μαρινάκη κλπ.

 

 

 

 

 

 

Advertisements