Η αβάσταχτη ελαφρότητα της Αριστεράς και του κ. Μουλόπουλου

Έγραφε πριν λίγες μέρες ο εκδότης κ. Βασίλης Μουλόπουλος σε άρθρο του στην Αυγή με τίτλο «και 1 και 2 και 1000 καταλήψεις (  link) :

Μουλόπουλος, Τσίπρας

Μουλόπουλος, Τσίπρας

« Ήταν μία υπέροχη ημέρα η περασμένη Τετάρτη. Μια ημέρα από τα παλιά. Το γκρίζο κέντρο της καταθλιπτικής Αθήνας γέμισε ξανά από πρόσωπα παιδικά, από συνθήματα σκωπτικά. Ήταν μια υπέροχη διαδήλωση. Η δική τους διαδήλωση. Των παιδιών μας, που ζητούν να τους ακούσουμε, που κραύγαζαν υπάρχουμε, ακούστε μας, κοιτάξτε μας.

Ήταν μια υπέροχη διαδήλωση που με έκανε να νιώσω ότι τα παιδιά μας δεν είναι μια “χαμένη γενιά”. Ότι δεν είναι ούτε αδιάφορα, ούτε απολίτικα, ούτε μαμμόθρεφτα. Ότι έχουν και ιδανικά, και όνειρα, και άποψη για τον κόσμο που θέλουν να ζήσουν.

Ελπίζω στην εξέγερση των νέων γιατί μια νεολαία που δεν αντιδρά, δεν αμφισβητεί, δεν επαναστατεί απέναντι στην κοινωνική αδικία, στον πραγματισμό του οικονομικού δαρβινισμού, τον αυταρχισμό είναι σύμπτωμα θανατηφόρας ασθένειας για τη χώρα.

Μια κοινωνία, μια δημοκρατία που θέλει να επιβιώσει πρέπει να δώσει την ευκαιρία στα παιδιά της να υπάρχουν, να μετράνε.

Να την αμφισβητούν, να αγωνιστούν για τον δικό τους κόσμο.

Να νικήσουν εκεί που εμείς ηττηθήκαμε.

Γι’ αυτό μη δυσανασχετείτε: οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις κάνουν καλό. Όχι μόνο στην Παιδεία, αλλά και στη χώρα.»

 

Ας θυμίσουμε τα εξής στον κ. Μουλόπουλο, τα οποία προφανώς έχει λησμονήσει:

  1. Οι καταλήψεις δεν είναι κάτι καινούριο. Καταλήψεις έκανε και η δική του γενιά, η οποία είναι αυτή η οποία μας έφερε στη σημερινή κατάσταση και όπως ο ίδιος παραδέχεται ηττήθηκε.
  2. Η νεολαία αντιδρά, αμφισβητεί και επαναστατεί σε όλο τον κόσμο. Δεν είναι προνόμιο της ελληνικής νεολαίας ή της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ η αμφισβήτηση και η αντίδραση. Όμως καταλήψεις δεν βλέπουμε σε όλον τον κόσμο.
  3. Τα παιδιά μας ως γονείς (πρέπει να) τα ακούμε κάθε μέρα γιατί είμαστε πλάι τους. Δεν χρειάζεται να βγουν στο δρόμο ή να κάνουν κατάληψη στο σχολείο τους για να τους ακούσουμε. Αλίμονο αν για να ακούσει ο κάθε κ. Μουλόπουλος το παιδί του και να αισθανθεί «επαναστάτης» πρέπει το δικό μου παιδί να χάσει το μάθημά του, χωρίς κανείς να το ρωτήσει για αυτό. Έτσι εννοεί τη δημοκρατία η Αριστερά;
  4. Μόνο οι καταληψίες έχουν όνειρα και ιδανικά; Όσα παιδιά είναι ενάντια στις καταλήψεις δεν έχουν; Προφανώς έτσι είναι για τον κ. Μουλόπουλο. Και για τον κάθε κύριο Μουλόπουλο που κατά βάθος προσμένει τελικά το δικό του παιδί να βολευτεί μια μέρα στον Κρατικό Μηχανισμό, αφήνοντας τα παιδιά των άλλων στην ανεργία, ΟΠΩΣ ΕΚΑΝΕ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

 

Το άρθρο του κ. Μουλόπουλου φανερώνει εν κατακλείδι και συμπυκνώνει σε λίγες γραμμές το μεγάλο πρόβλημα της Αριστεράς στην Ελλάδα (και όχι μόνο) σήμερα :

την ανικανότητά της να γεννήσει νέα πρόσωπα με νέες ιδέες και νέους τρόπους να πολεμήσει το νεοφιλελεύθερο, παγκοσμιοποιημένο σύστημα που όντως γεννά κοινωνικές ανισότητες.

Δυστυχώς η Αριστερά έχει μείνει να πιστεύει ότι οι καταλήψεις συμβολίζουν αυτό που συμβόλιζαν τον ’60 και το ’70 και φέρνουν τα αποτελέσματα που έφερναν εκείνα τα χρόνια.

Είναι κατάντια για την Αριστερά (και για κάθε πολιτικό κόμμα) να έχει και βλασφημία για κάθε Εργαζόμενο να ψηφίζει ως «πολιτικό ηγέτη» έναν ανεπάγγελτο.

Advertisements