Η νέα διαπλοκή στα σκαριά – Ποιοι και πώς στήνουν τα Συριζαϊκά «νέα τζάκια»

 

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Όπως ψιθυρίζουν οι «κακές γλώσσες» στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, οι επίμονες ερωτήσεις του πρώην Αμερικανού προέδρου Μπιλ Κλίντον στον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα για ενεργειακές επενδύσεις στην Ελλάδα δεν ήσαν διόλου τυχαίες.

NEA TZAKIA SYRIZA

Ο Μπιλ Κλίντον εκπροσωπεί, μέσω του Ινστιτούτου του, σημαντικά αμερικανικά ενεργειακά συμφέροντα, τα οποία κάθε άλλο παρά αδιάφορα είναι για τις εξελίξεις που θα μπορούσαν να λάβουν χώρα στο πλαίσιο των ΑΟΖ Ελλάδος και Κύπρου. Είναι δε γνωστό εδώ και πολλά χρόνια το αμερικανικό ενδιαφέρον για τα γενικότερα ενεργειακά θέματα και προβλήματα της Ευρώπης – στο μέτρο που αυτά σχετίζονται και με τις ευρω-ρωσικές σχέσεις. Στο πλαίσιο αυτό, τα τελευταία χρόνια οι ΗΠΑ βλέπουν με έκδηλη ανησυχία να μεγαλώνει η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από την Ρωσία, γεγονός που, από την άλλη πλευρά, φέρνει πιο κοντά στον ρωσικό παράγοντα την Γερμανία.

Υπό αυτές τις συνθήκες, οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται άμεσα και ζωηρά για τις ΑΟΖ σε Ελλάδα και Κύπρο, για γεωπολιτικούς και επιχειρηματικούς λόγους. Υπενθυμίζουμε ότι, σύμφωνα με την Διεθνή Συνθήκη του ΟΗΕ περί Δικαίου της Θάλασσας (1982), ως αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) θεωρείται η θαλάσσια έκταση εντός της οποίας ένα κράτος έχει δικαίωμα έρευνας ή άλλης εκμετάλλευσης των θαλάσσιων πόρων –της παραγωγής ενέργειας από το νερό και τον άνεμο συμπεριλαμβανομένης. Εκτείνεται πέραν των εθνικών υδάτων μιας χώρας (συνήθως 12 ναυτικά μίλια) στα 200 ναυτικά μίλια από την ακτογραμμή. Η συνήθης χρήση του όρου ΑΟΖ περιλαμβάνει τόσο τα εθνικά ύδατα, όσο και την υφαλοκρηπίδα πέραν του ορίου των 200 μιλίων.

Εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα αποτελούν οι περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ΑΟΖ δύο ή περισσότερων χωρών αλληλοεφάπτονται, όταν δηλαδή οι ακτογραμμές των χωρών απέχουν λιγότερο από 400 ναυτικά μίλια (740 χλμ). Στην περίπτωση κατά την οποία οι ΑΟΖ αλληλοεφάπτονται, έγκειται στις χώρες που τις διεκδικούν να ορίσουν από κοινού θαλάσσια σύνορα. Στην έκταση της ΑΟΖ συνυπολογίζεται και η συνοριακή ζώνη, η οποία εκτείνεται στα 12 ναυτικά μίλια πέραν του ορίου των εθνικών υδάτων. Οι χώρες μπορούν να αξιώνουν δικαίωμα και στην υφαλοκρηπίδα, η οποία μπορεί να εκτείνεται έως και 350 ναυτικά μίλια από την ακτογραμμή και πέραν της ΑΟΖ, ωστόσο αυτές οι περιοχές δεν λογίζονται ως μέρος της ΑΟΖ τους.

Στην ελληνική περίπτωση, η ΑΟΖ έχει αναγνωριστεί από το Ισραήλ, την Ιταλία και την Αίγυπτο και, μαζί με την κυπριακή ζώνη, αποτελεί σημαντικό ενεργειακό κόμβο στην Μεσόγειο. Έναν κόμβο, εξάλλου, για τον οποίο ενδιαφέρεται και η Ρωσία, αλλά κανείς δεν γνωρίζει επακριβώς έως ποιο επίπεδο.

tsipras

Τον τελευταίο καιρό, όμως, η ΑΟΖ και οι ενεργειακοί της πόροι ενδιαφέρουν άμεσα τόσο τον κ. Θεόδωρο Αγγελόπουλο και την σύζυγό του Γιάννα, όσο και την εφοπλιστή κ. Βαγγέλη Μαρινάκη, που επιθυμεί να διαφοροποιήσει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες. 

Παράλληλα, από επενδυτικής πλευράς, η ΑΟΖ ενδιαφέρει ομογενείς επιχειρηματίες στις ΗΠΑ, κάποιοι από τους οποίους είχαν κάνει λόγο παλαιότερα για την έκδοση ομολόγου 100 δισ. δολαρίων, από ανώνυμη εταιρεία ελληνικών συμφερόντων, στην οποία θα συμμετείχαν Έλληνες του εξωτερικού. Προς την κατεύθυνση αυτή, εξάλλου, φαίνεται να κινείται και ο κ. Δ. Μελισσανίδης, ο οποίος έχει και πολλούς λόγους να θέλει να φανεί «χρήσιμος» στην σημερινή κυβέρνηση. Ας σημειωθεί, επίσης, ότι ο Έλληνας επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης της ΑΕΚ έχει άμεσο ενδιαφέρον να προμηθεύεται φυσικό αέριο, το οποίο χρησιμοποιείται στην μονάδα ηλεκτρικής παραγωγής που έχει στους Αγίους Θεοδώρους.

Ανεξάρτητα λοιπόν από τις εντυπώσεις που άφησε ο πρωθυπουργός στις ΗΠΑ στην διάρκεια της επίσκεψής του, είναι κατάδηλο ότι γύρω από το πρόσωπό του δημιουργούνται νέα πλέγματα επιχειρηματικών σχέσεων και συμφερόντων, τα οποία δεν θα περιορίζονται μόνον στο εσωτερικό. Είναι ολοφάνερο ότι έχουν και γεωπολιτικές φιλοδοξίες – και στο επίπεδο αυτό εικάζεται ότι, από κυβερνητικής πλευράς, αισθητά αναβαθμισμένος θα είναι ο ρόλος του ΥΠΕΞ κ. Νίκου Κοτζιά.

Παραμένει, ωστόσο, το ερώτημα των επιλογών που θα κάνει ο ΥΠΕΞ, καθ’ όσον είναι γνωστές κάποιες θέσεις και απόψεις του σχετικά με βασικούς προσανατολισμούς της χώρας.

Κατά τα λοιπά, ως φαίνεται, το σκηνικό της νέας διαπλοκής ήδη εγκαθιδρύεται στο Μαξίμου, όπου κυρίαρχοι ρόλοι θα είναι αυτοί των Νίκου Παππά και Αλέκου Φλαμπουράρη.

Από την άποψη αυτή, ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά είναι τα όσα αναφέρονται στον ιστότοπο Rizopoulos Post, που δεν κρύβει τα προς τον ΣΥΡΙΖΑ φιλικά του αισθήματα. Συγκεκριμένα, υποστηρίζεται ότι ο πρωθυπουργός, πέρα από τις αμερικανικές διασυνδέσεις του, στο εσωτερικό θα χρησιμοποιήσει τα «κόκκινα» επιχειρηματικά δάνεια για να δημιουργήσει «συμμαχίες». 

Με άλλα λόγια, πρόθεση του κ. Αλ. Τσίπρα –περίπου κατά το πρότυπο του Ανδρέα Παπανδρέου– είναι να δημιουργήσει «συριζαϊκά νέα τζάκια», ικανά να στηρίξουν και άλλες πολιτικές του πρωτοβουλίες. Στο επίπεδο αυτό, οι υπερχρεωμένοι, ευάλωτοι επιχειρηματίες είναι μία θαυμάσια πρώτη ύλη.

«Στην σημερινή ελληνική και ευρωπαϊκή πραγματικότητα, αν ακολουθηθεί η τυπική ορθή διαδικασία για τα υπερδάνειά τους, πολλοί επιχειρηματίες απλούστατα θα χάσουν τις επιχειρήσεις τους. Σε αρκετές περιπτώσεις, τα δάνεια δόθηκαν χωρίς εξασφαλίσεις και κατά παραβίαση των όρων του τραπεζικού δανεισμού – με συνενόχους τον επιχειρηματία, τραπεζικά ή και πολιτικά στελέχη που λειτούργησαν σαν «μεσεγγυητές».

Και αντίθετα, όμως: πολλοί επιχειρηματίες των οποίων τα δάνεια είναι «τυπικώς εντάξει» και με κάποια λογική αναχρηματοδότηση θα μπορούσαν να επιβιώσουν, κάλλιστα μπορούν να καταστραφούν αν οι αρμόδιοι (τραπεζίτες αλλά και όσοι μπορούν να τους επηρεάσουν) δεν δείξουν την πρέπουσα «ευελιξία».

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε από πολύ νωρίς στο «παιχνίδι» της δημιουργίας συμμάχων με μεγάλης εμβέλειας επιχειρηματίες – η προεκλογική υπόθεση της συνάντησης Δούρου – Μαρινάκη αλλά και η «περιπέτεια» με τον Μελισσανίδη και το γήπεδο της ΑΕΚ ήταν η κορυφή του παγόβουνου τέτοιων ανοιγμάτων και «προσεγγίσεων»…

Στην ολιγόμηνη πρώτη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η κυβερνητική ηγεσία μπήκε εκ των πραγμάτων πιο βαθειά σε αυτό το παιχνίδι. Και ύστερα από τον πρόσφατο εκλογικό θρίαμβο, η δυνατότητα για κινήσεις «μεγάλου βεληνεκούς» σε αυτό τον τομέα έχει ανοίξει διάπλατα. Ενδεικτικό της επιθυμίας του πρωθυπουργού να μανατζάρει ο ίδιος την αναδιάταξη του επιχειρηματικού χάρτη είναι ότι η εποπτεία των ιδιωτικών επενδύσεων πέρασε από τον Γιώργο Σταθάκη στην αρμοδιότητα του πιο στενού του συνεργάτη, υπουργού Επικρατείας Νίκου Παππά.

Θα ευοδωθεί για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό το μείζον παίγνιο εξουσίας; Η εμπειρία έχει δείξει ότι οι δυνατότητες είναι μεγάλες, αλλά εξ ίσου και οι κίνδυνοι. Ο μεγαλύτερος εξ αυτών: οι αντιδράσεις των επιχειρηματιών που βρίσκονται «χαμένοι» σε αυτή την διαδικασία, οι οποίες μπορούν να πάρουν διάφορες ενοχλητικές μορφές. Και ήδη, όπως μαθαίνουμε, κάποιοι άρχισαν να προειδοποιούν…»

Αυτά αναφέρονται στον ιστότοπο Rizopoulos Post και απ’ ό,τι γνωρίζουμε περιέχουν μεγάλη δόση αλήθειας. Αφήνουμε δε που το όλο πλέγμα συνδέεται και με την τραπεζική ανακεφαλαιοποίηση, περί της οποίας ήδη γράψαμε.

 Tags: ΣΥΡΙΖΑ, διαπλοκή, νέα τζάκια, υδρογονάνθρακες, ΑΟΖ, Γιάννα Αγγελοπούλου, Νίκος Κοτζιάς, Βαγγέλης Μαρινάκης, Μελισσανίδης, Αλέξης Τσίπρας, Νίκος Παππάς, Αλέκος Φλαμπουράρης

Πηγή