Χίος, Τρίτη 8 Οκτωβρίου 1996

Ίσως το πιο γνωστό περιστατικό εναέριας μάχης μεταξύ ελληνικών και τουρκικών αεροσκαφών έλαβε χώρα ανοιχτά της Χίου την Τρίτη 8 Οκτωβρίου 1996.

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Μιλiέτ την επομένη της αερομαχίας (στην φωτογραφία ο Τσιτσεκλί μεταφερόμενος στο νοσοκομείο).

Πρωταγωνιστές αυτή την φορά ήταν ζεύγος τουρκικών F-16 της 192 Filo (ένα -C και ένα διθέσιο -D) τα οποία απογειώθηκαν απο την αεροπορική βάση Παλαιοκάστρου (Balikesir) και εισήλθαν στο FIR Αθηνών μαζί με ακόμα 4 F-4 της τουρκικής αεροπορίας στα πλαίσια των αποστολών τις οποίες όπως είπαμε σε προηγούμενη ανάρτηση η ΤΗΚ βαφτίζει αυθαιρέτως “εκπαιδευτικές” και για τις οποίες χρησιμοποιεί τον κωδικό “Ελεύθερη Θάλασσα” (Ηur Deniz).

Στην πραγματικότητα πρόκειται για κανονικότατες επιχειρησιακές αποστολές , στην συγκεκριμένη περίπτωση τα 2 τουρκικά F-16 θα έπαιζαν τον ρόλο συνοδείας στην τετράδα των F-4E τα οποία θα εκτελούσαν εικονική αποστολή SEAD (καταστολή εχθρικής αεράμυνας) εναντίον στόχων στην Σκύρο .

Με την είσοδο του τουρκικού σχηματισμού στο FIR Αθηνών , ζεύγος Μ2000 ΕGM της 331 Μοίρας τα οποία εκτελούσαν καθήκοντα επιφυλακής λαμβάνουν εντολή από το ΕΚΑΕ για ταχύτατη απογείωση και σύντομα βρίσκονται στον αέρα .

O θύτης. Το “236” της ΠΑ

 

 

Μερικά λεπτά αργότερα οι δύο σχηματισμοί εμπλέκονται εντός ελληνικού εναερίου χώρου ανοιχτά της Χίου (τα F-4 εκμεταλλεύονται την εμπλοκή των M2K με τα F-16 της συνοδείας και αποχωρούν).

Οι Τούρκοι πιλότοι αρνούνται να αποχωρήσουν από τον ΕΕΧ και αντιδρούν σπασμωδικά επιδεικνύοντας ιδιαίτερη επιθετικότητα σε σημείο επικίνδυνο , μάλιστα απεμπλέκονται 3 και περισσότερες φορές μόνο και μόνο για να ξαναμπούν στο “merge” με τα ελληνικά αεροσκάφη , αδιαφορώντας παντελώς για το γεγονός ότι βρίσκονται εντός ελληνικού εναερίου χώρου καταδιωκόμενοι από οπλισμένα ελληνικά αεροσκάφη τα οποία δεν αστειεύονται…

Κατά το τρίτο ehead on pass “η εξωτερική δεξαμενή του τουρκικού F-16” που το παράκανε ,”εξεράγει”….. Κατά μια εκδοχή στο τελευταίο merge το F-16 ( 91-0023 ) του Ερντογάν “κλείδωσε” το Μ-61 Vulcan του επάνω στο αεροσκάφος του Γρίβα χωρίς να γίνει γνωστό αν πρόλαβε να ανοίξει πύρ..

Σύμφωνα με την ίδια εκδοχή το επόμενο δευτερόλεπτο ένας πύραυλος Magic II εκτοξεύεται από το ελληνικό Mirage βάζοντας τέλος στο επικίνδυνο παιχνίδι των Τούρκων.

Το περιστατικό λαμβάνει χώρα 9 μίλια απο της ακτές της Χίου, εντός ελληνικού εναερίου χώρου.

Ο αντισμήναρχος Osman Cicekli προλαβαίνει να εκτιναχθεί και μετά από 30 λεπτά ένα ΑΒ-205 SAR της ΠΑ τον εντοπίζει και τον μεταφέρει σε νοσοκομείο της Χίου.Ο υποσμηναγός Ναίλ Ερντογάν δεν στέκεται τόσο τυχερός..

Ο Cicekli μεταφέρεται σε νοσοκομείο της Χίου από Έλληνες στρατιωτικούς , σε κατάσταση σοκ.

Το δεύτερο F-16 μόλις αντιλαμβάνεται το τι έγινε,απεμπλέκεται αμέσως και απομακρύνεται με πλήρη μετάκαυση προς τα Μικρασιατικά παράλια , βάζοντας τέλος στην πιο γνωστή ελληνοτουρκική αερομαχία από την επικράτηση των Δινόπουλου / Σκαμπαρδώνη έναντι 2 τουρκικών F-102 το 1974.

Υπήρξε κάποιο killmark μετά από την αερομαχία της 8ης Οκτωβρίου? Σαφώς και υπήρξε , όχι όμως αυτό που έκανε την εμφάνιση του αρχικώς και το οποίο ήταν 100% κατασκευασμένο.. Το πραγματικό killmark απεικόνιζε ένα φαντασματάκι με αραχνούφαντο βέλο και φέσι και από κάτω την επιγραφή ..mehmetcik busters. Η ζωή του εν λόγω σήματος υπήρξε βραχύβια και σε μερικούς μήνες το πανελ ξαναβάφτηκε.

Mirage2000Mehmecic1

O Cicekli και το θέμα της εθνικότητάς του παραμένουν αντικείμενο διχογνωμίας, μιας και υπάρχει εντός της ΠΑ διαδεδομένη η φήμη ότι επρόκειτο για Ισραηλινό χειριστή.

Η Τουρκική πλευρά -ανεπίσημα πάντα- το αρνείται σθεναρά, χωρίς όμως στα δεκατρία χρόνια που πέρασαν από τότε ο εν λόγω χειριστής να δώσει κανένα σημάδι ζωής. Φυσικά αν λάβουμε υπ όψιν μας το γεγονός ότι εκείνη την εποχή η Τουρκο-ισραηλινή στρατηγική συμμαχία που εγκαινιάστηκε το’92 βρισκόταν στο απόγειο της και το ότι στα ανώτατα κλιμάκια της Τουρκικής Στρατιωτικής Ιεραρχίας κυριαρχούν οι Ντονμέδες, δηλαδή Τούρκοι Εβραϊκής καταγωγής , ίσως αυτή η φήμη να έχει κάποια βάση. Σε κάθε περίπτωση δεν έχει καταστεί δυνατό ούτε να επιβεβαιωθεί αλλά ούτε και να διαψευσθεί κάτι τέτοιο.

Δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας (8 Οκτ. 1996) ενδεικτικό του κλίματος που επικρατούσε τις ημέρες πριν από το περιστατικό.Έλαβαν χώρα τουλάχιστον 20 εμπλοκές και δεκάδες αναχαιτίσεις καθώς τα τουρκικά μαχητικά προσπάθησαν “ετσιθελικά” να παρεμποδίσουν την διεξαγωγή της άσκησης Νικηφόρος-Τοξότης

Επίσης αξίζει ν’ αναφερθεί ότι ο Έλληνας χειριστής αποτέλεσε αντικείμενο παρακολούθησης από την ΜΙΤ η οποία το έκανε γνωστό μ’ έναν τρόπο που στον πολύ κόσμο δεν έγινε αντιληπτό.

Η Τουρκική πλευρά εκτός από την παρακολούθηση διέδωσε και διάφορες άλλες φήμες που αναπαρήγαγαν τα καθεστωτικά τουρκικά ΜΜΕ, ότι δήθεν ο Έλληνας χειριστής είχε ψυχολογικά προβλήματα και άλλα τέτοια φαιδρά. Τίποτε από αυτά δεν ευσταθεί μιας και ο Έλληνας χειριστής πετάει ακόμα και μάλιστα εξελίσσεται κανονικά στην ιεραρχία της ΠΑ.

Τουρκικές ψυχολογικές επιχειρήσεις εν δράση : δημοσίευμα της Χουριέτ (04.03.2004) το οποίο μας “ενημερώνει” ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων δικαιωμάτων έκανε δεκτή την προσφυγή εναντίον του Έλληνα πιλότου

Άλλο ένα κομμάτι των Ψυχολογικών Επιχειρήσεων της Τουρκίας ήταν και η δήθεν προσφυγή της οικογένειας του Ερντογάν στο ΕΔΑΔ εναντίον της Ελλάδας η οποία μάλιστα συνοδεύτηκε από δηλώσεις “δικηγόρου” της οικογένειας σε πρωτοσέλιδα και κανάλια, καλλιεργώντας έτσι ένα κλίμα τόσο στην Τουρκική όσο και στην Ελληνική κοινή γνώμη, πρόσφορο για κατάρριψη Ελληνικού μαχητικού από την Τουρκική Αεροπορία.

Φυσικά η δήθεν “προσφυγή” αυτή ήταν απλώς ένα μέρος του σχεδιασμού των τουρκικών υπηρεσιών καθώς σύμφωνα με την Γραμματεία του ΕΔΑΔ δεν έλαβε χώρα ποτέ. (βλέπε εικόνα παρακάτω)

Η απάντηση του ECHR σε email για την δήθεν προσφυγή έναντι της Ελλάδος : Τα παραμύθια του τμήματος Ψυχολογικών επιχειρήσεων της ΜΙΤ αποκαλύπτονται..

 

Το “Κράμα” του Πάνου Κολιοπάνου και οι “σικέ” προσφυγές των Τούρκων 7 χρόνια αργότερα!

Πώς όμως φτάσαμε από το 1996 , στις “σικέ” προσφυγές 7 χρόνια μετά το περιστατικό?

Αρκετά χρόνια αργότερα – το 2003 – ένα πρωτοεμφανιζόμενο τότε ελληνικό περιοδικό , το Κράμα του Πάνου Κολιοπάνου, δημοσιεύει την ιστορία της κατάρριψης με τρόπο που δίνει την ευχέρεια στους τουρκικούς μηχανισμούς να ξεκινήσουν μια έντονη προπαγανδιστική εκστρατεία.

Σύμφωνα με δηλώσεις υπεύθυνου του περιοδικού στην εφημερίδα Χουριέτ,το άρθρο το οποίο κατά δήλωση του “έφερε ένας φίλος του”, δημοσιεύτηκε καθαρά για δημοσιογραφικούς σκοπούς αλλά και για να συνεισφέρει στις ελληνοτουρκικές σχέσεις!

Λίγο πολύ μέσω του συγκεκριμένου άρθρου κατηγορείται η Ελλάδα ότι αρνήθηκε να προβεί σε ενέργειες για την ανάσυρση του α/φ του Τούρκου εισβολέα , λες και η ΤΗΚ για παράδειγμα έσπευσε να δώσει εκατομμύρια δολάρια για να ανασύρει το α/φους του Ν.Σιαλμά.

Λίγες μέρες αργότερα ένας απόστρατος Τούρκος πτέραρχος σε συνέντευξη του στην Μιλιέτ “επιβεβαιώνει” την καταγγελία του περιοδικού και ξεκινά την εκστρατεία λάσπης εναντίον του υποτίθεται “ψυχικά ασταθούς” Έλληνα πιλότου. Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα δήλωσε ότι “το δημοσίευμα του περιοδικού αποτελεί σημαντικό βήμα για την εξιχνίαση του επεισοδίου, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών και οι σχετικές αρχές πρέπει να επιληφθούν του επεισοδίου.”

Το σχετικό δημοσίευμα άφησε ερωτηματικά ως προς τις σκοπιμότητες που εξυπηρετούσε , μάλιστα κατά κάποιους ως σκοπό την προετοιμασία της Ελληνικής κοινής γνώμης για μια κατάρριψη ελληνικού μαχητικού από τους Τούρκους.

Όλα τα παραπάνω ενισχύουν τις υποψίες ότι τον Μάϊο του 2003 εκτελέστηκε ένα οργανωμένο σχέδιο το οποίο ευτυχώς δεν είχε την προβλεπόμενη από τους σχεδιαστές του κατάληξη.

πηγή

 

tags: Magic II, Osman Cicekli, Nail Erdogan, περιοδικό Κράμα, Πάνος Κολιοπάνος