Ύμια, 20 Χρόνια μετά – το πάθημα πρέπει να γίνεται μάθημα

ΙΜΙΑ 20 Χρόνια μετά – Πώς το πάθημα πρέπει να γίνεται μάθημα

Γράφουν οι Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Φράγκος και Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος

 

Του Αντιναύαρχου ε.α. Β. Μαρτζούκου

Είκοσι έτη μετά την κρίση των Ιμίων, η Ελλάς βιώνει τις γκρίζες επιπτώσεις της, ενώ από τις πολιτικές της ηγεσίες δεν προκύπτουν δυστυχώς ενδείξεις ειλικρινούς διαθέσεως θεραπείας των τότε σφαλμάτων.

Από το 1996 έως σήμερα έχει εκδοθεί σειρά σχετικών βιβλίων από ορισμένους πρωταγωνιστές της κρίσεως ή από κάποιους ευαισθητοποιημένους δημοσιογράφους αλλά απουσιάζει η κρατική ειλικρινής, διεξοδική και εμπεριστατωμένη ανάλυση της κρίσεως, οι εξ αυτής διαπιστώσεις και συμπεράσματα, κυρίως δε οι διορθωτικές και θεσμοθετημένες δέουσες ενέργειες (κυρίως σε πολιτικό επίπεδο).

Θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι κατά την διάρκεια μίας διακρατικής κρίσεως άμυνας και ασφάλειας, την αποκλειστική ευθύνη της διαχειρίσεως αυτής φέρει η πολιτική ηγεσία της χώρας. Η εκάστοτε κυβέρνηση ευθύνεται για την πρόληψη, την έγκαιρη αναγνώριση και την διαχείριση μίας κρίσεως με σειρά μέτρων (διπλωματικών, οικονομικών, στρατιωτικών κ.λπ.) κλιμακώσεως ή αποκλιμακώσεως, στο πλαίσιο της αποτροπής, ενώ οι εμπλεκόμενοι φορείς (ιδιαίτερα το ΥΠΕΞ και το ΥΕΘΑ), οφείλουν να ακολουθούν πιστά τις σχετικές πολιτικές αποφάσεις.

Το ορθό και εφικτό των πολιτικών αποφάσεων εξαρτάται εν πολλοίς και από την διαρκή παροχή στρατιωτικών ενημερώσεων και εισηγήσεων από την στρατιωτική προς την πολιτική ηγεσία (απαίτηση στενών και ομαλών σχέσεων μεταξύ τους). Σε κάθε περίπτωση η επιτυχής αποτροπή του αντιπάλου σε περίοδο κρίσεως, προϋποθέτει κατ’ ελάχιστον πολιτική βούληση χρήσεως στρατιωτικής ισχύος (εάν απαιτηθεί) και Ένοπλες Δυνάμεις ικανές να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά όχι μόνο θερμά επεισόδια αλλά και μία γενική πολεμική αναμέτρηση.

Μία κρίση χαρακτηρίζεται από στενότητα χρόνου, ένταση, πυκνή και δυναμική αλληλουχία γεγονότων, πληθώρα πληροφοριών ενίοτε συγκεχυμένων ή και αλληλοσυγκρουομένων, ψυχική και σωματική καταπόνηση, καθώς και απαίτηση λήψεως σημαντικών αποφάσεων υπό πίεση. Κατά συνέπεια η επιτυχής αντιμετώπιση μίας κρίσεως απαιτεί προϋπάρχουσα θεσμική, ηγετική, οργανωτική, γνωστική, εμπειρική και υλική προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα.

Ελλείψεις συνεργασίας και οργανώσεως, αμοιβαίες καχυποψίες, αυθαίρετοι ερασιτεχνισμοί, καθώς και ανάγκη για φροντιστήρια βασικών γνώσεων εν ώρα κρίσεως, απλώς συναποτελούν την βέβαιη συνταγή μίας αποτυχίας.

Τα κύρια πολιτικά σφάλματα της κρίσεως των Ιμίων συνοψίζονται επιγραμματικά στα ακόλουθα:

– Παρά τις ενδείξεις η κρίση δεν εντοπίσθηκε έγκαιρα, ώστε να υπάρξουν ανάλογες προληπτικές ενέργειες. Ακόμη και όταν η κρίση έγινε ορατή, αρχικά υποβαθμίσθηκε.

– Το αποκλειστικά αρμόδιο ΚΥΣΕΑ ουδέποτε συνεκλήθη, με αποτέλεσμα ο Πρωθυπουργός να ενημερώνεται κυρίως από συμβούλους και άλλοι φορείς (π.χ. ΥΕΘΑ, Α/ΓΕΕΘΑ) να αποδεσμεύουν εξ ανάγκης Εθνικούς Κανόνες Εμπλοκής, αρμοδιότητος ΚΥΣΕΑ.

– Οι αντιδράσεις υπήρξαν ανακλαστικές και όχι αποτέλεσμα στρατηγικού σχεδιασμού.

– Δεν αξιοποιήθηκαν πλήρως τα διπλωματικά και γεωπολιτικά μας ερείσματα.

Η πολιτική ηγεσία δεν γνώριζε στοιχειώδεις κανόνες αποτροπής, καθώς και βασικές διαδικασίες κλιμακώσεως και αποκλιμακώσεως της κρίσεως.

– Οι σχέσεις πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας δεν ήταν αγαστές. Υπήρχε αμοιβαία καχυποψία μεταξύ κορυφαίων στελεχών της κυβερνήσεως. Υπήρχε έλλειψη συνεργασίας μεταξύ συναρμοδίων Υπουργείων. Υπήρξαν πολλαπλοί και παράλληλοι δίαυλοι επικοινωνίας με το εξωτερικό, δίχως μάλιστα κοινή γραμμή. Υπήρξε αναντιστοιχία πολιτικών εξαγγελιών και πράξεων.
– Ουδέποτε η πολιτική ηγεσία (ή στελέχη αυτής) ενημερώθηκε και έλαβε αποφάσεις στον φυσικό χώρο αντιμετωπίσεως κρίσεων που είναι το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων.
– Αγνοήθηκε η ΕΥΠ.
– Η πολιτική ηγεσία επέρριψε ευθύνες αποκλειστικά στις ΕΔ της χώρας και δεν προέβη σε αυτοκριτική.

Είκοσι έτη μετά, θα περίμενε κάποιος, από υπεύθυνες πολιτικές ηγεσίες οι οποίες συναισθάνονται το βάρος της εθνικής αποστολής τους να έχουν προβεί σε ένα ελάχιστο βελτιωτικών κινήσεων, όπως την θεσμοθετημένη υποχρεωτική ενημέρωση (π.χ. σεμινάρια, τακτικές ενημερώσεις, ασκήσεις κ.λπ.) των εμπλεκομένων σε χειρισμό κρίσεων ηγετικών πολιτικών προσώπων, την συστηματική σύγκληση του ΚΥΣΕΑ με αντικείμενο τον χειρισμό κρίσεων, την δημιουργία Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, την θεσμοθετημένη και οργανωμένη συνεργασία του συνόλου των εμπλεκομένων υπουργείων, την τακτική και συστηματική συνάντηση της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας (όχι μόνο στις τελετές και παρελάσεις) και κυρίως την αποτρεπτική ενίσχυση των ελληνικών ΕΔ και της αμυντικής βιομηχανίας ως προς τις στρατιωτικές απειλές της χώρας που η ίδια η Πολιτεία έχει καθορίσει.

Με δεδομένες τις πολιτικές στρατηγικές επιλογές, η στρατιωτική ηγεσία οφείλει να επισημαίνει σε όλους τους τόνους, από τον καιρό της ειρήνης, τυχόν επιδεινούμενη σημαντική αναντιστοιχία των Σκοπών που καλείται να επιτελέσει και των διατιθεμένων μέσων, ως προς τις εκάστοτε απειλές που ορίζει η Πολιτεία, άλλως καθίσταται συνυπεύθυνη.

Έως ότου αρχίσει η θεραπεία των εν λόγω επισημάνσεων (ή έστω μέρους αυτών), ο Έλλην πολίτης θα πρέπει να ανησυχεί και να αμφιβάλει για την αξιοπιστία της πολιτικής του ηγεσίας, δεδομένου ότι η επόμενη κρίση με έναν ισχυρό αναθεωρητικό γείτονα που καθίσταται διαρκώς ισχυρότερος, αποτελεί θέμα χρόνου.

Η κρίση των Ιμίων μας άφησε γκρίζες περιοχές, «ζωτικά» τουρκικά συμφέροντα στο Αιγαίο και την θυσία τριών ηρωικών στελεχών του Πολεμικού μας Ναυτικού. Υπάρχει απόλυτη σκοπιμότητα η επόμενη κρίση να βρει την πατρίδα μας έτοιμη και για τον σκοπό αυτό η Κυβέρνηση θα πρέπει πάντοτε να θυμάται ότι «Κυβερνάν εστί Προβλέπειν».

Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος Π.Ν.
Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ.
Πρόεδρος ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.

Πηγή

 

imia

 

 

 

Το κείμενο που ακολουθεί είναι του Κωνσταντίνου Φράγκου Υποστράτηγου ε.α.
Αναλυτή Αμυντικών Θεμάτων
Συγγραφέα – DEA Σορβόννης στα Αμυντικά

 

Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν τα ιστορικά προβλήματα. Ίσως να καταρρεύσουν ακόμη και στην περίπτωση που βρεθούν στην ανάγκη να διεξάγουν πόλεμο.

Θεωρία Πολέμου Π. Κονδύλης

Το παραπάνω σχόλιο του κορυφαίου Έλληνα φιλοσόφου, υπήρξε συγκλονιστικά προφητικό. Επαληθεύτηκε μετά από ένα χρόνο! Αυτές οι μετριότητες κλπ που περιγράφονται είναι, ακριβώς μία ρεαλιστική εικόνα αυτών των νάνων Ηγετών, που αντιμετώπισαν την κρίση Ύμιας. Κατέρρευσαν, κυριολεκτικά, όταν βρέθηκαν στην ανάγκη όχι ν’ αντιμετωπίσουν ένα πόλεμο αλλά μία απλή κρίση οπότε μας οδήγησαν σε έναν εξευτελισμό που κανένα απ’ αυτούς δεν προβλημάτισε.

Ουδείς εξ αυτών τιμωρήθηκε και το χειρότερο, συνέχισαν, απτόητοι, ανεύθυνοι, ασυνείδητοι και υποκλινόμενοι να κυβερνούν και να καταστρέφουν τη Χώρα. Ένιοι δε εξ αυτών να την κατακλέπτουν.

 

Μια μικρή αναδρομή

Μη παιδί (δίδεις) μάχαιραν και πλούτον
μηδέ ανδρί και γυναικί απαίδευτον, δύναμιν
Πλούταρχος

ΕΝΑΣ, ΜΕ ΑΚΡΑΙΑ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ, αν έβλεπε το τι επακολούθησε από τον Ιανουάριο του 1996, θα ισχυριζόταν ότι το φιάσκο της Ύμιας σκηνοθετήθηκε για να γίνει η εφόρμηση, η εισβολή των τρωκτικών κατά της Άμυνας και του Δημόσιου Ταμείου που οδήγησαν τη Χώρα στην σημερινή κατάντια. Και στη μετέπειτα, απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.

Ας δούμε όμως τις λεπτομέρειες της εθνικής αυτής καταισχύνης:

1993: Επάνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Ο επανεκλεγής Πρωθυπουργός, αείμνηστος Α. Παπανδρέου, αδυνατεί να κυβερνήσει λόγω ασθενείας και η Εξουσία διαχειρίζεται πλήρως από μία ομάδα κενοδόξων δελφίνων καθώς και από ένα εσμό καφετζούδων, αεροσυνοδών, ξεματιαστριών, υπόπτων υπό την φιλόδοξο και ανερμάτιστη Πρωθυπουργική σύζυγο κ. Μιμή Λιάνη – Παπανδρέου.

Υπουργός Εξωτερικών κ. Κάρολος Παπούλιας.
Υπουργός Άμυνας κ. Γερ. Αρσένης.
Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (+) Γ. Κατσιφάρας.

Αναφέρω αυτούς τους τρεις γιατί ήσαν, κατ’ εξοχήν, αρμόδιοι αντιμετώπισης του συμβάντος, ήσσονος σημασίας, στην βραχονησίδα Ύμια δηλαδή της προσάραξης ενός τουρκικού φορτηγού την 26-12-95. Από 25-1-96 Πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο κ. Κ. Σημίτης, ΥΠΕΞ ο κ. Θ. Πάγκαλος. Ο κ. Γ. Αρσένης παραμένει ως ΥΕΘΑ.

Η εικόνα του Υπουργείου Άμυνας αρχές 1996

ΥΕΘΑ: Ο κ. Γ. Αρσένης του οποίου η θητεία στο ΥΠ.ΟΙΚ. υπήρξε καταστροφική υπέστη, εξευτελισθείς πλήρως, τις πρώτες ημέρες ανάληψης των καθηκόντων του ηχηρό ράπισμα από μικροπραξικόπημα πασοκογενών Αξιωματικών που απεσιωπήθη, με συγκατάθεση της ΝΔ. Υποψήφιος διάδοχος του Α.Π. υποστηριζόμενος από την φατρία Λιάνη.

Στρατ. Ηγεσία: Ανακληθέντες απόστρατοι.

Ήταν εμφανής και κατάδηλη η περίοδος νοσηρότητας που διένυε η Χώρα εκείνης της εποχής που ταχέως εξελίχθηκε σε πλήρη παρακμή, ορατή και αισθητή εντός και εκτός.
Η οσμή της σήψης έφθανε στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, στο ΝΑΤΟ, στην Τουρκία. Ουδέποτε στην πρόσφατη ιστορία της η Ελλάδα βρισκόταν σε τέτοιο τραγικό επίπεδο ακυβερνησίας και φαυλότητας, θα λέγαμε, αν δεν βλέπαμε παρόμοιες αθλιότητες αργότερα.

Έχουμε, λοιπόν, αρχικά (24-12-95) έναν Πρωθυπουργό εντελώς ανίκανο να διοικεί, έναν Υπουργό Άμυνας ανεπαρκή, μία στρατιωτική Ηγεσία επιλεγμένη με κομματικά και νεποτικά κριτήρια και επομένως αμφιλεγόμενη, με την οποία ουδεμία συνεργασία είχε ο κ. Υπουργός.

Το όργιο κρίσεων – τοποθετήσεων, που ξεπέρασαν κατά πολύ τα προηγηθέντα της ΝΔ, προκάλεσαν πτώση στο φρόνημα και την μαχητικότητα των στελεχών που ήσαν μακράν του παραδεκτού επιπέδου.

imia_02

Τα γεγονότα

Είναι γνωστά. Η κρίση γεννήθηκε την 26/12/95, πρωθυπουργευούσης της κ. Λιάνη, όταν το Τουρκικό φορτηγό ΦΙΓΚΕΝ ΑΚΑΤ προσάραξε (ή το «προσάραξαν») στην Ύμια. Ουδείς έδωσε σημασία στο μάλλον σύνηθες στα ναυτικά χρονικά επεισόδιο. Έπρεπε, πάραυτα, να ακολουθήσουν οι διαδικασίες του Διεθνούς Ναυτικού Δικαίου: Αποκόλληση από ελληνικό ρυμουλκό, καταβολή της αμοιβής ή κατάσχεση.

 

Αρμοδιότητα (αρχική): ΥΠΕΞ, ΥΠΕΝ. Ουδείς ενδιαφέρθηκε. Οι βραχονησίδες ήσαν αναμφισβήτητα ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ (Σύνορα καθορισμένα από το 1932 με ΙταλοΤουρκική Συνθήκη. Τα Ιταλικά δικαιώματα περιήλθαν στο διάδοχο Κράτος – ΕΛΛΑΣ – με την συνθήκη παραχώρησης 10-2-47) ΟΥΔΕΠΟΤΕ, ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ, ΕΙΧΑΝ αναφερθεί από Τουρκικής πλευράς θεωρίες περί γκρίζων ζωνών.

Η Ύμια έχει για το Ελληνικό αμυντικό πρόβλημα καταλυτική σημασία γιατί απ’ εκεί, εντέχνως, άρχισε να ξετυλίγεται το κουβάρι των Τουρκικών απαιτήσεων στο Αιγαίο. Το βλέπουμε σήμερα σαφώς με την κατάργηση των θαλάσσιων συνόρων, τις γκρίζες ζώνες, τις οσημέραι αυξανόμενες απειλές, την ημετέρα ενδοτικότητα κ.λπ. κ.λπ.

Η Ύμια δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Είχε σχεδιασθεί και τα επεισόδια εξελίχθησαν βάσει επιτελικού σχεδίου.

Ο τότε ΥΦΕΘΑ κ. Κουρής, πρώην Α/ΓΕΕΘΑ, γράφει στο βιβλίο του Ελλάδα-Τουρκία (σελ. 436): «Η Κυβέρνηση δεν είχε την απαιτούμενη ψυχική συνοχή… Δεν υπήρχε σοβαρός πολιτικός έλεγχος και συντονισμός της κρίσης από τα πρώτα στάδια της…».
Το ΥΕΘΑ ενημερώθηκε στις 10/01/96 και, όπως λέγεται ουδεμία σύσκε­ψη συγκάλεσε ο κ. Αρσένης, δεν προβληματίσθηκε. Το ίδιο έκανε και το ΥΠΕΞ που είχε άμεση γνώση των γεγονότων.

Στα ντοκουμέντα αυτά θα προσθέσουμε τα όσα, αείμνηστος πρώην ΥΕΘΑ Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, αναφέρει στο βιβλίο του Κρίσιμα Χρόνια (σελ. 416): «Η Ελλάδα ήταν (Ιαν. 1996) για μακρύ χρονικό διάστημα χωρίς Πρωθυ­πουργό. Το τουρκικό κατεστημένο, θέλοντας να εκτονώσει την εσωτερι­κή πολιτική του κρίση, σχεδίασε την ενέργεια, εκμεταλλευόμενο την κα­τάσταση που υπήρχε στη Ελλάδα. Η ενέργεια έγινε βάσει σχεδίου. (Σ.Σ. των Τούρκων μόνο;)

Γιάννης Χαραλαμπόπουλος

Γιάννης Χαραλαμπόπουλος

Ουδείς συντονισμός υπήρξε μεταξύ στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας!». Κανένας δεν ενδιαφέρονταν για το θέμα. Όλοι είχαν στραφεί στη διαδοχή του Μεγάλου Ασθενούς. Εμάχοντο για τον θώκο! Η διάδοχος Κυβέρνηση Σημίτη βρέθηκε προ μιας επικείμενης σύγκρουσης την οποία Πρωθυπουργός, ΥΠΕΞ (Πάγκαλος), ΥΕΘΑ (Αρσένης), Στρ. Ηγεσία ήταν ανίκανοι ν’ αντιμετωπίσουν. Πανικός, καμμία συνεργασία, ένας γελοίος συρφετός.

Οι λοιπές λεπτομέρειες είναι γνωστές. Η ασθενής και παντελώς ανεπαρκής Κυβέρνηση δέχθηκε την επιβληθείσα λύση Χόλμπρουγκ. Αμέσως μετά το φιάσκο ο κ. Σημίτης παρουσιάζεται στη Βουλή πελιδνός, χλωμός και τρέμων δηλώνοντας ότι διαπιστώθηκε “έλλειμμα δυνάμεως” . Ταυτόχρονα ευχαρίστησε τους Αμερικάνους για την σωτήρια επέμβαση τους!

Το έλλειμμα δυνάμεως σήμαινε μεγάλη ευθύνη όχι μόνο της προηγούμενης Κυβέρνησης αλλά ιδιαίτερα του Υπουργείου Άμυνας.

Ο νέος Πρωθυπουργός όφειλε ν’ αντικαταστήσει πάραυτα τον κ. Αρσένη (του οποίου το ποιόν και τις δυνατότητες γνώριζε άριστα) και την Στρατιωτική Ηγεσία. Παράλληλα, να συγκροτήσει Εξεταστική Επιτροπή για έρευνα της ευθύνης της Μιμικοκυβέρνησης που παρ’ ολίγο να οδηγήσει τη Χώρα σε Αρμαγεδδώνα.

Ο “μεγαλοπρεπής” κ. Αρσένης έμεινε στον θώκο του για να “ολοκληρώσει” το έργο του όπως δήλωνε υπερήφανος. Πέρασαν πολλά χρόνια (2015) για να δηλώσει στη δίκη Τσοχατζόπουλου ο κ. Κ. Σημίτης ότι ” Οι χειρισμοί του Αρσένη στο ΥΕΘΑ δεν ήταν ικανοποιητικοί”. Τώρα το ανεκάλυψε ο υπεύθυνος Ηγέτης.

 

Η δεύτερη δόση

Ένας Λαός που εκλέγει διεφθαρμένους και απάτριδες, ανίκανους και απατεώνες δεν είναι θύμα. Είναι συνεργός τους.
G. Orwell

Το “ευχαριστώ” Σημίτη στους Αμερικάνους δεν σταμάτησε εκεί. Ολοκληρώθηκε με την υπογραφή της κατάπτυστης και προδοτικής Συμφωνίας της Μαδρίτης (1998) όταν υπό την μπαγκέτα της Αμερικανίδας ΥΠΕΞ κ. Όλμπράιτ οι κ. Σημίτης και Πάγκαλος υπέγραψαν, με τεμενάδες και κυβιστήσεις, έγγραφο που τους πάσαραν οι κ. Ντεμιρέλ και Γιλμάζ σύμφωνα με το οποίο η ταπεινωμένη Ελλάδα ανεγνώριζε τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο χωρίς ΚΑΝΕΝΑ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ. Ουδείς διαμαρτυρήθηκε, τότε. Ούτε η ΝΔ. Λαός “μουνούχων” όπως λέει ο αθάνατος Βάρναλης.

 

Και μετά;

Κανένας δεν είναι περισσότερο ακίνδυνος απ’ εκείνον που η φιλοδοξία του είναι να γεμίζει την κοιλιά του.
(Γάλβας, Ρωμαίος Αυτοκράτωρ)

Ο κ. Σημίτης περιώνυμος πλέον Πρωθυπουργός έτρεμε τον παντοδύναμο στο κόμμα κ. Άκη Τσοχατζόπουλο, το μεγάλο φαβορί για την διαδοχή από τον οποίο “υφήρπασε”, σχεδόν, τον θώκο λόγω της παρασκηνιακής συμφωνίας, με το αζημίωτο, με τον Κ. Λαλιώτη και Γ. Παπανδρέου.

Έσπευσε λοιπόν ο κ. Σημίτης, ακολουθών το δόγμα Γάλβα, να διορίσει τον κ. Άκη Τσοχατζόπουλο ως ΥΕΘΑ, καίτοι γνώριζε πολύ καλά, το ταπεραμέντο του. Για το μεγάλο φαγοπότι των εξοπλισμών της 8ετίας Σημίτη (Άκης – Γιάννος) θα σιωπήσω. Ακολούθησε η εποχή της συγκάλυψης, του κουκουλώματος, Καραμανλή – Μεϊμαράκη, Γιωργάκη – Βενιζέλου.

Ο κ. Σημίτης γνώριζε τα πάντα και σύντομα υπετάγη πλήρως στους Βαρώνους του Κόμματος και του οικονομικο-δημοσιογραφικού κατεστημένου. Η Χώρα συνέχιζε τον κατήφορο, τον δρόμο προς την πτώχευση και τελικά παρέδωσε την εθνική Κυριαρχία στους δανειστές. Ουδείς, πάλι, διώχθηκε. Μας κυβερνούν οι ίδιοι, οι καταστροφείς.

Ο κ. Α. Παπαχελάς γράφει (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 18/09/11) “… Ανθρωπάρια, πολύ μικρά ανθρωπάρια βρέθηκαν σε κρίσιμες θέσεις ευθύνης. Μηδέποτε εργασθέντες βρέθηκαν σε Υπουργικές θέσεις..”.

 

Σήμερα;

Πού βρισκόμαστε σήμερα; Πότε οι ΕΔ ήσαν ισχυρότερες; Το 1996, το 2010, σήμερα; Το επίπεδο της αποτροπής είναι ικανοποιητικό; Το φρόνημα των στελεχών, που τους πετσόκοψαν τις απολαβές;

Ενδιαφέρεται να το ανιχνεύσει κάποιος; Τι γίνεται με την διαθεσιμότητα των μέσων; Πόσα F-16, Mirage ίπτανται; Πόσα χρυσοπληρωμένα ελικόπτερα CHINOOK, NH-90, APACHE είναι διαθέσιμα; Φρεγάτες, υποβρύχια;, Τα Πυρομαχικά είναι επαρκή; Οι πολιτικοί ανησυχούν ή αγρόν αγοράζουν;

Όταν μια μέρα βγούμε απ’ αυτή την άθλια περίοδο της Ελληνικής ιστορίας, με τους τσαρλατάνους πολιτικούς που καταστρέφουν την ζωή μας ανέμελα, δεν θα τους κατηγορήσουμε μόνο για την εγκατάλειψη της Άμυνας και την οικονομική μας εξαθλίωση, απλά γιατί, κυρίως, μας αποξένωσαν από τις ανθρώπινες ιδιότητες μας και μας στρίμωξαν σε ένα σύστημα που αξία έχουν τα λεφτά και η απάτη.

Κλείνω με δύο σοφίες, διαπιστώσεις δύο διακεκριμένων πολιτών.

Ελλάς: Η Χώρα με Αρχηγούς κομμάτων που κανένας ευφυής πολίτης δεν θα τους εμπιστεύονταν τη διαχείριση ενός περιπτέρου (Χ. Γιανναράς – Καθ. 17-01-16).

Οι Έλληνες, όπως αντιμετωπίζουμε σήμερα την άμυνά μας βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας (+) Π. Κονδύλης (Θεωρία Πολέμου).

 

Πηγή

tags: ΙΜΙΑ, ΥΜΙΑ, Σημίτης, Τσοχατζόπουλος, Αρσένης, Κονδύλης, Αντιναύαρχος ε.α. Β. Μαρτζούκος, Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Φράγκος