Το κράτος σας με νίκησε

 

Του Δημήτρη Φύσσα / d.fyssas@gmail.com

tsipras_3

Tέλειωσα το σχολείο το 1974 κι έπιασα αμέσως δουλειά, πριν ακόμα μπω στο πανεπιστήμιο. Έχω δηλαδή ένσημα από την εποχή της μεταπολίτευσης (εργοστάσιο «Θερμίς»). Από τότε, σχεδόν χωρίς σταματημό, δουλεύω. Καθώς δεν ήμουνα φτωχόπαιδο, στην αρχή δε δούλευα για το ψωμί, μα για το βούτυρο. Από τότε που έκανα παιδιά κι ήρθαν και διάφορες δυσκολίες κι έγινα φτωχόπαιδο, δουλεύω για το ψωμί.

Μια ζωή στον ιδιωτικό τομέα, λοιπόν, ΙΚΑ τα πρώτα χρόνια (ή ούτε καν ΙΚΑ), κι από το 1984, στα 28 μου, ΤΕΒΕ (τώρα ΟΑΕΕ). Εργοστάσιο, βιβλιοπωλεία, διδασκαλία Αγγλικών για αρχάριους σ’ ένα χωριό της Αττικής, συγγραφή λημμάτων στην εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος», καφάσια στη Λαχαναγορά, πλασιεδιλίκι, ιδιαίτερα μαθήματα, φροντιστήρια άλλων και δικά μου, κειμενογραφία σ’ εταιρίες, δημοσίευση με το κομμάτι σε περιοδικά κι εφημερίδες, συγγραφή λημμάτων στο λεξικό «Δημητράκου», γράψιμο βιβλίων, ειδησεογραφία, αρθρογραφία, παρουσίαση βιβλίων, τρεις μήνες σύμβουλος σ΄ έναν (πανάξιο, από τους λίγους) υπουργό, παραγωγή ραδιοφωνικών εκπομπών, επιμέλειες κειμένων –ίσως και τίποτ’ άλλο που το ξεχνάω.

Το ξαναλέω: 41 χρόνια στη δουλειά, 31 στην αυτοαπασχόληση. Υπάλληλος, εργοδότης, αυτοαπασχολούμενος, απ’ όλα. Όποιος/α καταλαβαίνει, καταλαβαίνει – για τους άλλους/τις άλλες (άεργους, προστατευμένους στο θερμοκήπιο του δημόσιου τομέα, κομματόσκυλα κ.λπ.) δεν έχει νόημα να εξηγώ.

Τώρα το ελληνικό κράτος με νίκησε. Αναγκάζομαι να κλείσω τα βιβλία μου (αν τα καταφέρω), μετά από 31 χρόνια (υποτιθέμενης) εργασιακής ανεξαρτησίας. ΦΠΑ, έκτακτες εισφορές, εισφορές αλληλεγγύης, γραφειοκρατία, προκαταβολές φόρου, συνάφειες, καταστάσεις πελατών – προμηθευτών, ΤΕΒΕ / ΟΑΕΕ (€ 450 το μήνα, παρακαλώ), χαράτσια, ΕΝΦΙΑ και δεν ξέρω και γω τι άλλο, με νικήσανε. Το ελληνικό κράτος με κατάφερε να του χρωστάω, εγώ που πάντα πλήρωνα τους φόρους μου στην ώρα τους. Κι αν συνέχιζα αυτοαπασχολούμενος, το χρέος μου θ’ αυξανόταν κι άλλο.

Δεν έχει νόημα να εξηγώ ούτε τι σημαίνει «Κλείνω τα βιβλία μου». Μόνο οι γνώστες και οι γνώστριες καταλαβαίνουνε το μέγεθος της ψυχολογικής ήττας.

Γι’ άλλους είναι τα ΕΣΠΑ, τα επιδόματα, οι χορηγίες, τα ρουσφέτια, οι διορισμοί (νόμιμοι, πλάγιοι και κομματικοί), οι αργομισθίες, οι κάρτες που τις χτυπάει άλλος, οι επιδοτήσεις, τα χαριστικά δάνεια, τα λεφτά που πέφτουν χωρίς δουλειά / με ελάχιστη δουλειά / ούτε καν με φυσική παρουσία, οι μέχρι και 18 μισθοί, οι απεργίες και οι στάσεις εργασίας, η τεμπελιά, τα συνδικαλιστικά προνόμια, τα εκτός έδρας, τ’ αφορολόγητα, οι πρόωρες συντάξεις, τα οδοιπορικά, οι κατά κλάδο παροχές, οι πληρωμένες διακοπές, οι ηγεμονικές αμοιβές, τα δώρα και τα μπόνους, οι κομματικοί διορισμοί (πράσινοι, μπλε, κόκκινοι και ροζ), τα πάσης φύσεως επιδόματα, τα ΝΠΔΔ που δεν παράγουν τίποτα, οι άδειες «απ’ τη σημαία» μετ’ αποδοχών, η μη παραγωγικότητα.

Γι’ άλλους είναι, όχι για μας. Πάντως, όχι για μένα. Και δεν τα ζηλεύω καθόλου. Για μας είναι τα όλο και περισσότερα χαρτιά και παραχαρτιά (που αυξηθήκανε, αν και υποτίθεται ότι όλα έχουνε γίνει ηλεκτρονικά), οι όλο και περισσότερες δυσκολίες, οι όλο και μεγαλύτεροι φόροι. Αυτό έχω να πω μετά από τόσες δεκαετίες δουλειάς: το ελληνικό κράτος μάς εκδικείται που δε γίναμε υπάλληλοί του. (Όμως φταίμε και μεις, γιατί ποτέ δε φτιάξαμε έναν πολιτικό φορέα που να εκπροσωπεί τον ιδιωτικό τομέα και μόνο – τον κόσμο της αυτοαπασχόλησης και της εξαρτημένης εργασίας, τον κόσμο δηλαδή του ΙΚΑ και του ΤΕΒΕ).

Οι συμφοιτητές και συμφοιτήτριές μου έχουνε πάρει σύνταξη. Δεν τους ζηλεύω ούτε κι αυτούς, ούτε θα το ’θελα για μένα (άσε που οι λεβέντες του ελληνικού κράτους θέλουνε και 3 χρόνια για να καταφέρουνε να βγάλουνε τη σύνταξή μας), ούτε μετανιώνω που δε διορίστηκα καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση. Να δουλεύω θέλω, και είμαι και νιώθω παραγωγικός, θα ’θελα να πεθάνω δουλεύοντας, σαν τυπικός, καλός αυτοαπασχολούμενος. Μα τώρα, αναγκασμένος να κλείσω τα βιβλία μου (αν τα καταφέρω, το ξαναλέω, και ποιος ξέρει πόσο τελικό χρέος θα μου βγάλουνε στην εφορία και στο ΤΕΒΕ) και μη όντας πια αυτοαπασχολούμενος, μόνο στην εξαρτημένη εργασία μπορώ να ξαναγυρίσω. (Ειρήσθω εν παρόδω ότι τελειώνει κι η σύμβασή μου στον «Αθήνα 9,84», πάνω στην ώρα.)

Ωστόσο, κανένας εργοδότης δε θα προσλάμβανε ένα σχεδόν εξηντάρη, δεν πα’ να ’ταν ο καλύτερος γραφιάς του κόσμου και με υγεία ταύρου. Θα ’μενα λοιπόν κατά πάσα πιθανότητα στην ανεργία και στην (ακόμα μεγαλύτερη) φτώχεια, όπως ο Στέλιος Μέσκουλας, ο ήρωας που έφτιαξα στο μυθιστόρημά μου «Η Νιλουφέρ στα χρόνια της κρίσης» («Εστία» 2015), αν δεν υπήρχε αυτή εδώ η εφημερίδα.

Υπάλληλος λοιπόν ξανά, απ’ τον καινούργιο χρόνο. Όπως όταν ήμουνα πιτσιρικάς. Έχει η ζωή γυρίσματα. Χαίρετε. Κι ευτυχισμένο το 2016.

Πηγή: Athens Voice

 

Advertisements

Ο μηδενισμός ως έσχατος προορισμός

Π.Κονδυλης (Kondylis)

του Γ. Ευσταθίου

Ο Γ. Ευσταθίου (Πάντειο Πανεπιστήμιο, 2016) συσχετίζει τη θεωρία της απόφασης του Π. Κονδύλη με ρεύματα σύγχρονου μηδενισμού. Πλήρες άρθρο 

Περίληψη (από τον συγγραφέα)

Κάθε πραγμάτευση του έργου του Παναγιώτη Κονδύλη έρχεται αντιμέτωπη, αργά ή γρήγορα, με ένα επίμονο ερώτημα που αφορά κάθε μεγάλο μελετητή της ιστορίας των ιδεών και των ανθρωπίνων πραγμάτων: πώς τοποθετείται ο ίδιος μελετητής μέσα στην ιστορική αλληλουχία των γεγονότων και των εννοιολογικών μοντέλων που μελετά, όχι πια ως εξωτερικός παρατηρητής που εκπονεί «αξιολογικά ουδέτερες» περιγραφές, αλλά ως οργανική στιγμή ή και στιγμή ρήξηςαυτής της ιστορικής αλληλουχίας;

Σε αυτή την εργασία θα υποστηρίξουμε πως η «περιγραφική θεωρία της απόφασης»του Παναγιώτη Κονδύλημπορεί να διασωθεί από τις αντιφάσεις στις οποίες υποπίπτει ο παραδοσιακός σχετικισμός, αν κατανοηθεί όχι ως «ελληνική ιδιαιτερότητα» και μοναδικό επίτευγμα ενός «τιτάνα στοχαστή», αλλά ως ιδιαίτερη έκφραση της ανάπτυξης ενός ευρύτερου, σύγχρονουρεύματος μη-φιλοσοφίας που στρέφεται στην διερεύνηση των πραγματολογικών όρων ύπαρξης…

View original post 226 more words

Κριτικές αντιρρήσεις στη φιλοσοφία του Παναγιώτη Κονδύλη – Μέρος 1ο

του Φώτη Τερζάκη
Προσωπογραφία: Γιώργος Μικάλεφ

Ο ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΑ ΠΡΩΪΜΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ τού Παναγιώτη Κονδύλη (1943-1998) άφησε οπωσδήποτε φτωχότερο το (ούτως ή άλλως πενιχρό) ελληνικό πνευματικό τοπίο, κόβοντας βίαια κάθε ζωντανό διάλογο με τη σκέψη του. Μέσα στη θλίψη αυτού του γεγονότος, ωστόσο, είναι ευτύχημα ότι το έργο του παρουσιάζεται ήδη σε ικανοποιητικό βαθμό ολοκληρωμένο –λες και μια κρυφή διαίσθηση καθοδηγούσε τον δημιουργό του, μπαίνει στον πειρασμό να σκεφτεί κανείς– πράγμα το οποίο καθιστά δυνατή μια νηφάλια και κατά τεκμήριο δίκαιη αποτίμησή του. Γιατί το πρώτο που πρέπει να πούμε, όποιες και αν είναι οι κρίσεις μας για το περιεχόμενο των επιμέρους ιδεών του, είναι ότι ο Παναγιώτης Κονδύλης ήταν φτιαγμένος από τη στόφα τού αληθινού θεωρητικού. Δεν χρειάζεται εδώ να επαναλάβω το εύρος των διανοητικών του ενδιαφερόντων, το βάθος των γνώσεών του και την ένταση των πνευματικών του δυνάμεων, πράγματα τα οποία ακούστηκαν κατά κόρον στις νεκρολογίες του, και είναι ούτως ή άλλως γνωστά. Μας άφησε λοιπόν ένα σημαντικό, τόσο σε όγκο όσο και σε περιεχόμενο, φιλοσοφικό έργο το οποίο, επιπλέον, είχε την τύχη να εκτιμηθεί αρκετά νωρίς και μάλιστα από έναν κύκλο πολύ ευρύτερο από εκείνους οι οποίοι έχουν πραγματικό ενδιαφέρον και ως εκ τούτου την ικανότητα να παρακολουθούν αυτού τού είδους τη σκέψη. Το γεγονός αυτό από μόνο του, για όποιον γνωρίζει τα ελληνικά πνευματικά πράγματα, δεν είναι καθόλου αυτονόητο και απαιτεί μια εξήγηση.

Kondylis
Εν πρώτοις ο Παναγιώτης Κονδύλης, λόγω χαρακτήρα αλλά και λόγω συγκυριών, στάθηκε με υποδειγματικό τρόπο έξω από το ελληνικό πανεπιστήμιο και από άλλους κρατικούς θεσμούς. Ακριβέστερο θα ήταν να πούμε ότι το ίδιο το Πανεπιστήμιο τον απέκλεισε, και αυτό είναι εξηγήσιμο αν σκεφτεί κανείς τον ζηλότυπο ανταγωνισμό που επικρατεί σε αυτό τον κατ’ όνομα πνευματικό χώρο, όπου θριαμβεύει η μικρότητα και η υπερφίαλη μετριότητα, με την τυπικά νεοελληνική πελατειακή δομή και τη δουλική εξάρτηση από κυβερνητικούς και κομματικούς μηχανισμούς. Επιπλέον ο Κονδύλης ήταν ένας άνθρωπος υπερήφανος, στα όρια της αλαζονείας, πράγμα που έκανε ακόμη πιο δύσκολη –πρακτικώς αδύνατη– τη δίχως τριβές ενταξή του στον τυπικό υπαλληλικό ρόλο που χαρακτηρίζει τον μέσο έλληνα ακαδημαϊκό. Από τη θέση αυτή, λοιπόν, το έργο του θα ήταν φυσικό να παραμείνει περιθωριακό και το ονομά του γνωστό σε ελάχιστους ασχολούμενους ειδικά με τα θεωρητικά πράγματα, όπως ας πούμε έγινε με άλλες αξιόλογες μορφές (θα μπορούσα ενδεικτικά να αναφέρω εδώ τον Γεράσιμο Λυκιαρδόπουλο και τον κύκλο του περιοδικού Σημειώσεις, με τον οποίον άλλωστε ο Κονδύλης είχε στενές σχέσεις την εποχή τής πρώτης του πνευματικής διαμόρφωσης) που αυτοαποκλείστηκαν από τους θεσμούς και τα μέσα δημοσιότητας. Το ότι δεν είχε αυτή την τύχη οφείλεται σε κάποιους ειδικούς λόγους.

Ο πρώτος από αυτούς είναι ότι ο Κονδύλης υπήρξε ένας υπερβολικά παραγωγικός στοχαστής, κι ένα έργο που διαθέτει αξιοπρόσεκτο όγκο, με κάποια υπολογίσιμη ποιότητα εννοείται, μεσοπρόθεσμα δεν περνάει απαρατήρητο. Σε αυτό συνέβαλε και η –παραδειγματική– ενασχόλησή του με παράπλευρες δραστηριότητες όπως η μετάφραση και η επιμέλεια έγκυρων εκδοτικών σειρών, στη φιλοσοφία και τις κοινωνικές επιστήμες, σε μεγάλους εκδοτικούς οίκους.1 Ο δεύτερος λόγος, εξαιρετικά καθοριστικός όπως φαίνεται, είναι ότι ο Παναγιώτης Κονδύλης είχε ήδη μια επιτυχημένη ακαδημαϊκή σταδιοδρομία στη Γερμανία, με την οποία δεν διέκοψε ποτέ τις επιστημονικές σχέσεις. Είναι γνωστός ο χαρακτηριστικός εκείνος πνευματικός επαρχιωτισμός τού ελληνικού κοινού για το οποίο, οτιδήποτε καταφθάνει με διαπιστευτήρια της Εσπερίας, περιβάλλεται αμέσως την άλω τής εγκυρότητας και της αδιαμφισβήτητης αυθεντίας. Ο μύθος τού φιλοσόφου με το σημαντικό όνομα στη Γερμανία (ανεξαρτήτως του πόσο πραγματικά ήταν τα δεδομένα που αξιοποιούσε) λειτούργησε εν προκειμένω υπέρ τού Παναγιώτη Κονδύλη, επιβάλλοντας κατά κάποιο τρόπο και κάνοντας σεβαστό το όνομά του σ’ εκείνους οι οποίοι δεν στάθηκαν ουδέποτε ικανοί να κρίνουν τις ιδέες του.

Πέρ’ από αυτούς τους εξωτερικούς λόγους, ωστόσο, υπάρχει ίσως και κάποιος βαθύτερος, ο οποίος για να εκτιμηθεί είμαστε υποχρεωμένοι να υπεισέλθουμε κάπως στο περιεχόμενο αυτών των ιδεών. Στον Κονδύλη άρεσε να φαντάζεται τον εαυτό του ως έναν «καταραμένο» φιλόσοφο, κάποιον ο οποίος, υπεράνω προσωπικών συμφερόντων και αξιακών δεσμεύσεων, έβλεπε και κοινοποιούσε μια εξαιρετικά δυσάρεστη αλήθεια: ότι όλες οι πίστεις, όλες οι ιδεολογίες, όλα τα «ανώτερα» ιδεώδη και οι αξίες για τα οποία μάχονται οι άνθρωποι δεν είναι παρά όπλα, με τη στενή έννοια του όρου, για τη διεύρυνση της ατομικής ισχύος εκείνων οι οποίοι τα χρησιμοποιούν μέσα σε μια ιστορία (και αναμφίβολα, μια φύση επίσης) που είναι ένας απέραντος στίβος για την αλληλοεξοντωτική επιβίωση· και μάλιστα ότι μόνο τότε μπορούν να είναι δραστικά ως όπλα, όταν ακριβώς συγκαλύπτουν αυτή τους τη φύση και προβάλλονται ως καθολικά «αγαθά», ως ευγενή ιδεώδη και μέσα για τη βελτίωση του ανθρώπινου είδους. Θα δούμε την κλιμακωτή επεξεργασία αυτής τής βασικής του θέσης σε τέσσερις, κατά τη γνώμη μου τους σημαντικότερους, σταθμούς τής διανοητικής του πορείας: τη συζήτησή του με τον Γεράσιμο Λυκιαρδόπουλο στις σελίδες τού περιοδικού Σημειώσεις (1977-78) και τα έργα του Η παρακμή τού αστικού πολιτισμού (1991), Ισχύς και απόφαση (1993) και Θεωρία τού πολέμου (1997), έργα τα οποία έχουν γραφτεί και δημοσιευθεί νωρίτερα στα γερμανικά. Έτσι, παρότι πεδίο εκκίνησης της σκέψης του υπήρξε αναμφίβολα ο μαρξισμός, και ειδικά εκείνη η όψη τής σκέψης τού Μαρξ που έμεινε κλασική ως κριτική τής ιδεολογίας, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι, από την πρώτη στιγμή, ο Κονδύλης διάβαζε τον Μαρξ όπως και την ψυχανάλυση, τους αρχαίους κλασικούς όπως και τη νεότερη φιλοσοφία και επιστήμη, έχοντας στο βάθος τής σκέψης του το πρότυπο μιας θεωρίας τού πολέμου στο ύφος τού Κλάουζεβιτς. Δεδομένου λοιπόν ότι γι’ αυτόν (όπως για ένα μέρος τής αρχαίας σοφιστικής, για τον Μακιαβέλι, για τον Καρλ Σμιτ και προπαντός για τον Χομπς) η ανθρώπινη σκηνή ήταν ένας πόλεμος όλων εναντίον όλων, ο χαρακτηρισμός «θεωρία τού πολέμου» δεν πρέπει να θεωρείται ως απλώς ένα έργο ανάμεσα στα πολλά τού Κονδύλη, αλλά ως ένα κατηγόρημα για τη θεωρητική του σκέψη στο σύνολό της.

Πέρ’ από τις ανησυχητικές πολιτικές συνέπειες που μπορεί να έχει ένα τέτοιο ύφος θεωρίας (το οποίο, παρεμπιπτόντως, ενθάρρυνε ανέκαθεν ανενδοίαστους μιλιταριστές και ακροδεξιούς), υπάρχουν στη βάση του ορισμένα εμφανή επιστημολογικά προβλήματα. Στη θεωρία του τής ισχύος, που είναι και το θεμέλιο της σκέψης του, η απόφαση είναι εκείνη που συγκροτεί με μία και μοναδική κίνηση τόσο την υποκειμενικότητα όσο και τις «αντικειμενικές» κοσμοθεάσεις, με κριτήριο την αύξηση της ισχύος τού υποκειμένου η οποία με τη σειρά της υπηρετεί τους σκοπούς τής αυτοσυντήρησης. Έτσι όμως η υποκειμενικότητα μοιάζει να προϋπάρχει της ίδιας τής απόφασης (που υποτίθεται ότι τη συγκροτεί) με τη μορφή μιας ισχυρής βούλησης αυτοσυντήρησης του ατόμου. Γιατί όμως αυτή η αυτοσυντήρηση πρέπει να εννοείται σε αντιπαράθεση και όχι, ας πούμε, σε συνεργασία και αμοιβαία εξάρτηση με την αυτοσυντήρηση των άλλων μέσα σε μιαν αδιάλυτα πλεγμένη οικοσυστημική σχέση (όπως οι σύγχρονες επιστήμες της ζωής όλο και ζωηρότερα δείχνουν); Διότι ολοφάνερα στη σκέψη τού φιλοσόφου υποκρύπτεται μια παρωχημένη, ατομικιστική έννοια της υποκειμενικότητας που έχει τη φαντασιακή της προέλευση στην επιστημολογία τού Καρτέσιου και την κοινωνική οντολογία τού Χομπς, όπως ιδιότυπα αναβίωσε σε κάποιες βουλησιαρχικές και νεοδαρβινιστικές θεωρίες των αρχών τού εικοστού αιώνα. Στο πεδίο των συγκεκριμένων του κοινωνικοϊστορικών αναλύσεων, αντίστοιχα, ο Π. Κονδύλης επιδεικνύει μια κυνική έλλειψη ευαισθησίας απέναντι στις ιστορικές σημασίες οι οποίες σε κάθε περίπτωση, και ειδικά σε επαναστατικές περιόδους, δεν κατόρθωσαν να επικρατήσουν: με άλλα λόγια, εκείνο που αξίζει να υπολογιστεί και εκείνο μέσω τού οποίου κρίνεται σε τελευταία ανάλυση καθετί άλλο, είναι εκείνο που επικρατεί με την πιο ωμή έννοια του όρου. Έτσι όμως η σκέψη καταλήγει να γίνεται ένας αθέλητος υπερασπιστής τής ισχύος (η οποία ούτως ή άλλως δεν έχει ανάγκη την υπεράσπισή της) και χάνεται η διαλεκτική ευαισθησία τού στοχασμού να διαβλέπει και να εκτιμά τις αδιάκοπες εντάσεις ανάμεσα στο δυνατό και το πραγματικό, να συλλαμβάνει την αδιάκοπη αστραπή τής δυνητικότητας που συνταράζει εκ των έσω τον κόσμο των μορφών και των θεσμισμένων πραγματικοτήτων.

Όπως είπα, ο Παναγιώτης Κονδύλης ήθελε να βλέπει τον εαυτό του σαν έναν «καταραμένο» φιλόσοφο που υπενθυμίζει μια δυσάρεστη, και ως εκ τούτου αποκλεισμένη, αλήθεια. Όμως στις τελευταίες τούτες δεκαετίες που τα μεγάλα κοινωνικά οράματα διαψεύσθηκαν, οι ελπίδες αναδιπλώθηκαν και η ακατάσχετη επίθεση του νεοφιλελευθερισμού τής αγοράς κάνει τον λυσσαλέο αγώνα για την επιβίωση κυρίαρχη και εφιαλτική πραγματικότητα ακόμα μία φορά στον ιστορικό κόσμο, μια φιλοσοφία κυνική που εξαίρει την αυτοσυντήρηση και μεταχειρίζεται περιφρονητικά τις αξίες, όπως αυτή τού Π. Κονδύλη, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μένει περιθωριακή. Καθένας ενδόμυχα αισθάνεται ότι απηχεί κάτι από την προσωπική του καθημερινή εμπειρία, και ο «μεταμοντέρνος» σχετικισμός έχει από καιρό αναγάγει σε κοινούς τόπους τις θεμελιακές της παραδοχές. Ο ίδιος ο Κονδύλης ήθελε να πιστέυει για τον εαυτό του ότι βρισκόταν έξω και κατά κάποιον τρόπο υπεράνω της εποχής του· κατά ειρωνικό τρόπο αυτή η εποχή έκανε τη σκέψη του εύλογη και αναπόσπαστο μέρος τού συρμού της.

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ διαμόρφωσε οριστικά την πνευματική του φυσιογνωμία τα χρόνια των σπουδών του στη Χαϊδελβέργη, στο δεύτερο μισό τής δεκαετίας τού 1970. Νεαρός, τα προδικτατορικά χρόνια στην Αθήνα, είχε υπάρξει μέλος τής νεολαίας τής ΕΔΑ. Από εκείνη περίπου την εποχή είχε αναπτύξει μια σχέση με τον κύκλο ο οποίος αργότερα, μετά τη μεταπολίτευση, επρόκειτο να συσπειρωθεί γύρω από το περιοδικό Σημειώσεις (Γ. Λυκιαρδόπουλος, Β. Λεοντάρης, Σ. Ροζάνης και Μ. Μαρκίδης). Η σχέση αυτή υπήρξε διαμορφωτική σε πολλά σημεία για τον νεαρό Π. Κονδύλη (παρά τη διαφορετική πορεία που θ’ ακολουθούσε εν συνεχεία), και ειδικά ο ο Αντώνης Λαυραντώνης, το πιο ιδιόρρυθμο μέλος τού παραπάνω κύκλου, είναι ο μοναδικός άνθρωπος που τον επηρέασε σε τέτοιον καθοριστικό βαθμό ώστε θα μπορούσε κάποιος να τον αποκαλέσει «δάσκαλό» του (πράγμα που ο ίδιος ο Κονδύλης αναγνώριζε). Το σημείο τής τελικής ρήξης ήταν η αντιπαράθεση που κλιμακώθηκε την περίοδο 1977-79 μέσ’ από τις σελίδες των Σημειώσεων ανάμεσα στον Π. Κονδύλη αφενός, και τους Γ. Λυκιαρδόπουλο και Σ. Ροζάνη αφετέρου (ο Μ. Μαρκίδης κρατάει μια πιο επαμφοτερίζουσα θέση).2 Στην αντιπαράθεση αυτή μπορούμε να δούμε τη σκέψη τού Παναγιώτη Κονδύλη στο σπέρμα της, εκεί απ’ όπου θα ξεπηδήσουν όλες οι μεταγενέστερες επεξεργασίες στα ανεπτυγμένα του έργα.

Συνεχίζοντας κατά κάποιον τρόπο μια παλαιότερη αντιπαράθεση ανάμεσα στον Αντώνη Λαυραντώνη και τον Μανόλη Λαμπρίδη, και στρεφόμενος ενάντια στο ίδιο το λίκνο τής πρώιμης πνευματικής του διαμόρφωσης, ο Κονδύλης εδώ προσπαθεί να απαξιώσει το ουμανιστικό στοιχείο μέσα σε αυτό που αποκαλεί «επαναστατική ιδεολογία»· ακριβέστερα, επιχειρεί να εξομοιώσει τον μαρξισμό σε όλες του τις εκδοχές με θρησκευτική μεταφυσική, κάτω από την υποτιμητική έννοια –όπως ο ίδιος ο Μαρξ την εφάρμοσε ιδεοτυπικά στα θρησκευτικά φαινόμενα– της ιδεολογίας (ως «ψευδούς συνείδησης», που συγκαλύπτει δομές και βλέψεις κυριαρχίας). Προσπαθεί, με άλλα λόγια, να στρέψει μια θεμελιώδη μαρξιστική ιδέα κατά τού ίδιου τού μαρξισμού. Ιδού πώς εξαγγέλλει το εγχείρημά του:

Αρχίζω με τη θέση ότι η εννοιολογική δομή που χαρακτηρίζει μια κοσμοθεωρία ή ιδεολογία είναι κατά κανόνα ασυνείδητη στους φορείς τής ίδιας αυτής και μπορεί θαυμάσια να απαντάται και στην κοσμοθεωρία ή ιδεολογία εκείνη, με την οποία η πρώτη βρίσκεται σε αγώνα ζωής και θανάτου. Η εννοιολογική δομή μιας κοσμοθεωρίας είναι με άλλα λόγια ανεξάρτητη από το συγκεκριμένο της και συνειδητό στους φορείς της περιεχόμενο, δηλαδή από την απάντηση που δίνει στο α΄ ή στο β΄ κοσμολογικό ή πραξεολογικό πρόβλημα. Αυτή η ανεξαρτησία τής εννοιολογικής δομής μιας κοσμοθεωρίας αντικατοπτρίζει στην πραγματικότητα την κυριαρχία τού ασυνείδητου μέρους τους πάνω στο συνειδητό – μια κυριαρχία που, στον χώρο τής ιστορικής δράσης των ανθρώπων, συνεπάγεται τον καταποντισμό των συνειδητών τους επιδιώξεων μέσα στους δαιδαλώδεις μηχανισμούς τής ετερογονίας των σκοπών. Η διαστολή ανάμεσα στην εννοιολογική δομή μιας κοσμοθεωρίας και στο περιεχόμενό της γίνεται εύκολα αντιληπτή όταν αναλογιστούμε δύο αντιμαχόμενες θρησκείες. Μολονότι η καθεμία θεωρεί την άλλη σφαλερή –ως προς το περιεχόμενο– και την καταπολεμά, ωστόσο και οι δυο τους, σαν εννοιολογικές δομές, παρουσιάζουν τα γνωρίσματα εκείνα που χαρακτηρίζουν το φαινόμενο «θρησκεία» γενικά: χωρισμός τού κόσμου σε αόρατο Εκείθεν και ορατό Εντεύθεν, υποταγή τού δεύτερου στο πρώτο, δικαίωση των εκάστοτε πράξεων των εκπροσώπων της θρησκείας διαμέσου τής αναφοράς στο πρώτο, κτλ. κτλ. […] Αφού όμως η αίσθηση τούτη, ιδωμένη απ’ τα έξω και σχετικοποιημένη χάρη στη σύγκρισή της με την αντίστοιχη αίσθηση άλλων κοσμοθεωρητικών παρατάξεων, αποδείχνεται ψευδής, «ιδεολογική», ο θανάσιμος αγώνας των δύο πλευρών προκύπτει σε έσχατη ανάλυση όχι τόσο από τις διαφορές τους, όσο από την ομοιότητά τους: η ασυνείδητη κοινότητα της εννοιολογικής δομής τους τις αναγκάζει να έρχονται σε σύγκρουση για την κατοχή τού ίδιου χώρου […] ενώ η συνειδητή διαφορά τού περιεχομένου χρησιμεύει σαν ιδεολογικό όπλο, δηλαδή σαν μέσο επίτασης και νομιμοποίησης τόσο της έχθρας όσο και των εκατέρωθεν κυριαρχικών αξιώσεων.

Η θέση αυτή μπορεί να γίνει από πολλούς σχετικά εύκολα αποδεκτή, όσο ζητά τα παραδείγματά της σε πεθαμένες ή μισοπεθαμένες θρησκείες. Όμως την περιμένει συχνά η πιο πεισματική άρνηση όταν προεκτείνεται σε πρόσφατα ιστορικά δεδομένα και ζητά να δείξει τη δυνατότητα ύπαρξης ταυτόσημων εννοιολογικών δομών όχι πια ανάμεσα σε δύο θρησκείες, παρά ανάμεσα στην παραδοσιακή, θρησκευτικής υφής μεταφυσική και στο ιδεολογικοπολιτικό εκείνο ρεύμα που σαν ομολογημένο σκοπό του έχει την απελευθέρωση του ανθρώπου όχι μόνο από τα κοινωνικά, παρά και από τα (μαζί τους συνυφασμένα, όπως λέγεται) μεταφυσικά δεσμά (σελ. 32-33).

Για να καταλήξει:

Μια νηφάλια ιστορική θεώρηση πρέπει λοιπόν να παίρνει και την ιδέα αυτή όπως και όλες τις ανάλογες, όχι στην ονομαστική της αξία, παρά να τη βλέπει στην πολεμική της λειτουργία, στον ρόλο τού όπλου για την ανατροπή μιας κυριαρχίας και την επιβολή μιας νέας. Τη λειτουργία αυτή δεν βλέπουν φυσικά οι πλατωνικοί εραστές τής Ιδέας […] Την ξέρουν όμως πολύ καλά οι Λένιν, οι Στάλιν και οι Μάο, και ιστορικά μετρά το πώς αυτοί ερμηνεύουν σε κάθε περίπτωση την Ιδέα τού Ανθρώπου. Ωστόσο και οι απλοί θεωρητικοί εγείρουν, έστω και με τον αυνανιστικό τρόπο των διανοουμένων, αξιώσεις κυριαρχίας: όποιος διαμαρτύρεται εναντίον τής «αλλοτρίωσης» ισχυρίζεται αυτόματα ότι ξέρει τί είναι καλό και τί κακό για τον άνθρωπο, κι αφού αυτό προφανώς δεν το ξέρουν όλοι […] διεκδικεί για τον εαυτό του τον ρόλο παιδαγωγού και οδηγού (σελ. 50-51).

Σε αυτές τις προγραμματικές διατυπώσεις εμφανίζονται όλα τα μοτίβα που θα γίνουν λίγο-λίγο αναγνωριστικά τής σκέψης τού Παναγιώτη Κονδύλη: ο βεμπεριανός του σχετικισμός που αξιώνει μιαν «αξιολογικώς ουδέτερη επιστήμη» και η έννοια της «ετερογονίας των σκοπών»· η αγωνιστική (ωμά εργαλειακή) αντίληψη του Λόγου και η αυταρχική υπαγωγή όλων των διαφορικών και κρίσιμων περιεχομένων σε μια υποτιθέμενη απαράλλακτη, υπαρξιακή και διαχρονική «δομή»· μια νεοδαρβινικού τύπου φυσικοποίηση της ιστορίας (που προϋποθέτει μία κοινωνική προβολή στην ίδια τη φύση) με την αναγωγή τής «έχθρας» σε υπεριστορική ανθρώπινη ουσία, ως αιώνια αμοιβαία διεκδίκηση «ζωτικού χώρου» (είναι ακριβώς η έννοια του ναζιστικού Lebensraum)· ένας επίσης φασιστικών αποχρώσεων αντιδιανουμενισμός –που θα πρέπει να ενέχει σημαντικές ποσότητες αυτοπεριφρόνησης– και μια αντίληψη της επιβολής και της επικράτησης ως αυτού «που μετράει» πραγματικά στην ιστορία… Ματαίως ο Γ. Λυκιαρδόπουλος θα προσπαθήσει να του υποδείξει, στις πυρετώδεις αναμετρήσεις που ακολουθούν, τον ολισθηρό χαρακτήρα αυτής της επιχειρηματολογίας, τον πλούτο των διαλεκτικών αποχρώσεων που κρύβονται μέσα σε όλες τις έννοιες που τόσο ισοπεδωτικά χρησιμοποιεί, τον απερίσταλτο χαρακτήρα τής σκέψης ως διηνεκούς εναντίωσης στην κυριαρχία, που σημαίνει επίσης, στην «πραγματικότητα»: μαγνητισμένος από την ίδια του ρητορική, ο Π. Κονδύλης βαδίζει ακάθεκτος στην οικοδόμηση μιας μείζονος «θεωρίας».

Ποια είναι η ταυτότητα αυτής τής θεωρίας; Τα βασικά της κλειδιά έχουν ήδη διαφανεί, νομίζω. Ακριβέστερα, θα μπορούσαμε να περιγράψουμε το εγχείρημά του σαν μία μετάβαση από τον αξιακό σχετικ­­­ισμό σε μια νεοδαρβινιστικού τύπου βουλησιαρχία. Ο πεισματικός του αντι-ουμανισμός βρίσκει τις εκλεκτικές του συγγένειες πρώτον σε πεσιμιστικές, κυκλικές αντιλήψεις τής ιστορίας (Θουκυδίδης, Μακιαβέλι, Όσβαλντ Σπένγκλερ), και δεύτερον στους πιο ζοφερούς (και κυριολεκτικά αντιδραστικούς, όσο προχωρούμε στην ύστερη νεωτερικότητα) επικριτές τού Διαφωτισμού: Τόμας Χομπς, Ντε Μαιστρ και Μπονάλντ, Τόμας Σμιτ… Ιδιαίτερη γοητεία φαίνεται να του ασκεί ο μιλιταριστικός πρωσικός αυταρχισμός, όπως παραδειγματικά εκφράζεται στους στοχασμούς τού στρατηγού Καρλ φον Κλάουζεβιτς (1780-1831), με τον οποίον διαλέγεται διαρκώς (όπως και με τον μεγάλο νομικό τής Βαϊμάρης, θεωρητικό στυλοβάτη τού ναζισμού, τον Καρλ Σμιτ) σε όλο του το έργο.

Την άνοιξη του 1994 το περιοδικό Λεβιάθαν (που εξέδιδε τότε ο Γιώργος Μερτίκας), αφιέρωσε ολόκληρο το τεύχος 15 στον Παναγιώτη Κονδύλη. Στα κείμενα και τις συνεντεύξεις του που δημοσιεύονται εκεί αναφαίνεται ολόκληρο το φάσμα των ιδεών τής ωριμότητάς του. Η μακροσκελής επιδοκιμαστική παράθεση του Κλάουζεβιτς επιτρέπει να δούμε το μέγεθος των οφειλών τού Κονδύλη σε αυτή τη σκέψη – και ταυτόχρονα προαναγγέλλει το δικό του κύκνειο άσμα, τη Θεωρία τού πολέμου (Θεμέλιο: Αθήνα 1999).3 Γράφει, ας πούμε:

Αν ο πολιτισμός δεν εξασθενίζει τις πολεμικές κλίσεις τού ανθρώπου, μολονότι για αντικειμενικούς λόγους δεν επιτρέπει τον αμιγή πια πόλεμο, τότε η «διάνοια», της οποίας η ανάπτυξη χαρακτηρίζει την κατάσταση της «παιδείας», δεν μπορεί να έχει χαρακτήρα ηθικό και ανθρωπιστικό, παρά απλώς εργαλειακό, σημαίνει την έλλογη εξεύρεση μέσων για την επίτευξη ενός σκοπού, ανεξαρτήτως τού ηθικού του ποιού. Η διάνοια καλείται λοιπόν τώρα να υπηρετήσει τις ψυχικές εκείνες δυνάμεις οι οποίες, προτού ακόμη εκλεπτυνθεί η ίδια, καθόριζαν την πορεία των γεγονότων, μολονότι η επήρεια της διάνοιας μεταβάλλει σημαντικά τούτη την τελευταία […] Για τον Κλάουζεβιτς η «διάνοια» και το στοιχείο της «ωμότητας» διόλου δεν αποτελούν αντίθεση, όπως δεν αποτελούν ο πόλεμος και ο πολιτισμός· άλλωστε τονίζει ότι «η χρήση φυσικής βίας σε πλήρη έκταση διόλου δεν αποκλείει τη σύμπραξη της διάνοιας, η βία εξοπλίζεται με τις εφευρέσεις των τεχνών και των επιστημών» (Λεβιάθαν, 15: 42).

Αυτό αναμφίβολα φωτίζει μια ορισμένη ιστορική εξέλιξη που ήταν συνέπεια της αστικής/κεφαλαιοκρατικής νεωτερικότητας και του τεχνικού/υπολογιστικού της εξορθολογισμού, ό,τι ονομάζουμε εργαλειοποίηση του Λόγου· για τον Κονδύλη όμως ανάγεται σε μια ορισμένη φιλοσοφική ανθρωπολογία, μια βαρύνουσα και ουσιολογική απόφανση περί τής ανθρώπινης φύσεως, για την οποία ο Κλάουζεβιτς, με τη συνηγορία τού Κονδύλη, λέει:

Όταν ο Κλάουζεβιτς ορίζει τον πόλεμο ως «πράξη βίας, προκειμένου να εξαναγκάσουμε τον αντίπαλο να εκτελέσει τη βούλησή μας» (Ι, 1§ 2), λαμβάνει αποκλειστικά υπ’ όψη του υπαρξιακά μεγέθη  (βία, αντίπαλος, βούληση, εξαναγκασμός), τα οποία είναι σταθερά και μπορούν να βρεθούν ανεξάρτητα από κάθε συγκεκριμένη κοινωνία, πολιτισμό ή πολιτική, γιατί έτσι ή αλλιώς υφίστανται μέσα σε όλες τους. Οποτεδήποτε κι αν μιλά ο Κλάουζεβιτς για τον πόλεμο δεν λησμονεί ποτέ τη στοιχειακή υπαρξιακή κατάσταση και αντιπαράθεση: το «στοιχείο τής ωμότητας» (Ι, 1§ 3), το «μίσος» και η «εχθρότητα» που «πρέπει να θεωρηθούν ένα τυφλό ορμέμφυτο» (Ι, 1§ 28), το «αχαλίνωτο στοιχείο τής έχθρας» (VIII, 6Β), η «αμιγής αρχή τής έχθρας» (VIII, 2), η «αυθεντική έχθρα» (VI, 8), η «αποφόρτιση της έχθρας, του μίσους» (ΙV, 11) – αυτά συνιστούν την «αυθεντική αρχή τού πολέμου» (WerkeΧ, 262) […] Όσο απρόσωπα κι αν είναι τα κίνητρα των πολέμων και όσες μεταμορφώσεις ή εξιδανικεύσεις κι αν επιδέχονται τα αρχέγονα αισθήματα της έχθρας, η φωνή τής ωμής, γυμνής φύσης δεν βουβαίνεται ποτέ μέσα στον πόλεμο (Λεβιάθαν, 15: 30).

Τρομάζει πραγματικά η δρακόντεια αφαίρεση, όσο και η δογματική αυθαιρεσία μιας τέτοια αναγωγής: από πού δηλαδή πορίζεται, ο Κλάουζεβιτς ή ο Κονδύλης, μια τέτοια βεβαιότητα για την «ανθρώπινη φύση»; Πού μπορεί αυτή η «ουσία» να βρεθεί σε χημικώς καθαρή μορφή; Παράγοντες οροεξαρτημένοι και ιστορικώς μεταβλητοί, όπως η συνθήκη τής υλικής σπάνης και οι εσωτερικεύσεις της, η παιδαγωγική βία και τα ψυχικά της αποτυπώματα, τυχόν σχέσεις υποδούλωσης, εκμετάλλευσης, ανισότητας και αδικίας που παράγουν εκρήξεις δικαιολογημένης οργής και αγανάκτησης, οιδιπόδειες αντιζηλίες που γεννιούνται ή επιτείνονται από πατριαρχικές δομές σχέσεων και σεξουαλικώς κατασταλτικούς κανόνες – όλο αυτό το φάσμα των διαφοροποιητικών συνθηκών που μπορούν να παράγουν βία, μίσος και ανταγωνισμό ανάμεσα στους ανθρώπους πολτοποιούνται κάτω από μία και  μόνη, μη αναγώγιμη «υπαρξιακή» αρχή: την αρχή τής έχθρας. Αυτό είναι, ας μου επιτραπεί να το πω, η φασιστική ανθρωπολογία στην πιο καθαρή φιλοσοφική της έκφραση: την έκφραση, ακριβώς, που έκανε διάσημη με τις διατυπώσεις του ο Καρλ Σμιτ.

Είναι απορίας άξιον πώς κανένας σχεδόν από τους αναγνώστες –ή καλύτερα να πω, θαυμαστές;– του Κονδύλη στην Ελλάδα (θα εξαιρέσω εδώ, πέρ’ από τον ίδιο τον Λυκιαρδόπουλο και τον κύκλο του, τον καθηγητή Κοσμά Ψυχοπαίδη) δεν θέλησε ν’ αποδώσει στη σκέψη αυτή το αληθινό της πολιτικό πρόσημο.  Εντυπωσιάζουν, θα ξαναπώ, οι αληθινές φιλοσοφικές ικανότητες και οι σπάνιες διανοητικές του αρετές –η τρομακτική ευρυμάθεια σε ό,τι αφορά τη νεότερη, ευρωπαϊκή κυρίως ιστορία και τον νεωτερικό πολιτισμό· μια λεπτομερέστατη ενημέρωση στις τρέχουσες εξελίξεις στο πολιτικό, φιλοσοφικό, οικονομικό και τεχνολογικό πεδίο· η απεριόριστη πρόσβαση σε κείμενα γραμμένα στις μείζονες ευρωπαϊκές γλώσσες, περιλαμβανομένων τών αρχαίων ελληνικών και τών λατινικών· η συνθετικότητα της ματιάς, η αυστηρότητα της κρίσης και η λεπτομερής και υπεύθυνη τεκμηρίωση απευθείας από τις πηγές– σε βαθμό που, απ’ ό,τι φαίνεται, παραλύουν την κατά περιεχόμενο κρίση. Σε αυτό συνεπικουρούν ορισμένα στοιχεία τού ύφους του: μια εκφραστική ρωμαλέα και παραστατική, δωρική θα μπορούσε να πει κάποιος, οπωσδήποτε όχι ποιητική αλλά ψυχρά διαυγής, που επιβάλλεται με τη μονολιθικότητα και την ορμή της. Εδώ έγκειται η δύναμη, αλλά και η αδυναμία της. Γιατί αν η σκέψη τού Παναγιώτη Κονδύλη μοιάζει όντως με έναν τεράστιο μονόλιθο, όπου άπειρες διακλαδώσεις και συναπαγωγές προκύπτουν αβίαστα από έναν μικρό αριθμό αδρών, θεμελιωδών παραδοχών οι οποίες συγκρατούν ολόκληρο το μεγαλεπίβολο οικοδόμημά της, η ίδια η έλλειψη ευλυγισίας τους το κάνει τρωτό, αφού αν αυτές οι πρώτες παραδοχές αμφισβητηθούν, είναι δύσκολο να μην συμπαρασύρουν στην κατάρρευση ολόκληρο το οικοδόμημα. Και αυτές ακριβώς είναι που προτίθεμαι να αμφισβητήσω.

Αν θέλει να βρει κάποιος τον αμιγή θεωρητικό πυρήνα τής σκέψης τού Κονδύλη, την πραγματικά ιδιοσυγκρασιακή του φιλοσοφία στην καθαρή της μορφή, δεν έχει παρά να στραφεί στο Ισχύς και απόφαση (Στιγμή: Αθήνα 2001) και στη θεωρία του τής ισχύος που εκδιπλώνεται εκεί. Εν πρώτοις αναλύεται η έννοια της απόφασης. Αυτή, ως πράξη θεμελιώδης που έχει έναν υπαρξιακό χαρακτήρα, συγκροτεί τόσο το ίδιο το υποκείμενο όσο και τις «αντικειμενικές» παραστάσεις τού κόσμου (οι οποίες, ακριβέστερα, πρέπει να εννοούνται ως ιδεολογίες, όπλα δηλαδή στον αγώνα για την επικράτηση και τη διεύρυνση της ισχύος των έτσι συγκροτημένων υποκειμένων). Όπως γράφει,

απόφαση (de-cision, Ent-scheidung) είναι η πράξη ή διαδικασία αποκοπής ή αποχωρισμού από την οποία προκύπτει μια κοσμοεικόνα, κατάλληλη να εγγυηθεί την ικανότητα προσανατολισμού την αναγκαία για την αυτοσυντήρηση. Πριν από την απόφαση δεν υπάρχει κόσμος ως συγκεκριμένα διευθετημένο όλο μέσα στην αντίληψη ενός υποκειμένου επίσης συγκεκριμένου, δηλαδή υποκειμένου που κατέχει ορισμένη θέση μέσα σε αυτό το όλο (σελ. 24).

Αν ωστόσο η απόφαση μοιάζει να έχει συγκροτητικό ρόλο για την ίδια την υποκειμενικότητα, εν συνεχεία γίνεται φανερό ότι με αυτό εννοείται η εξωτερική κρούστα τής αυτοσυνειδησίας τού ατόμου, διότι η ουσία τής «υποκειμενικότητας» προϋφίσταται της απόφασης με τη μορφή μιας ισχυρής βούλησης αυτοσυντήρησης. Έτσι, όλη η έμφαση που είχε δοθεί αρχικά στην απόφαση μετασχηματίζεται σταδιακά σε μια βιταλιστικής εμπνεύσεως βουλησιοκρατία (που είναι βεβαίως μια άλλη μορφή ουσιοκρατίας) η οποία επιτρέπει στον θεωρητικό μια βαρύνουσα απόφανση περί τής «εσχάτης πραγματικότητος»:

Η έσχατη πραγματικότητα συνίσταται από υπάρξεις, άτομα ή ομάδες, που αγωνίζονται για την αυτοσυντήρησή τους και μαζί αναγκαστικά για τη διεύρυνση της ισχύος τους. Γι’ αυτό συναντώνται ως φίλος ή ως εχθρός και αλλάζουν τους φίλους και τους εχθρούς ανάλογα με τις ανάγκες τού αγώνα για την αυτοσυντήρησή τους και τη διεύρυνση της ισχύος τους (σελ. 213).

Η λεγόμενη σφαίρα τού πνεύματος δεν είναι παρά η έσχατη μεταμόρφωση της ορμής για αυτοσυντήρηση – όπως περίπου για τον Κλάουζεβιτς η πολιτική είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα… Ιδού λοιπόν με ποιον τρόπο φτάνουμε, χωρίς πολλές περιστροφές, στη θεμελιώδη ιδέα που βρίσκεται στο βάθος τής σκέψης όλων των αντιδιαφωτιστών κριτικών της νεοτερικότητας, από τον Χομπς ως τον θεωρητικό τού εθνικοσοσιαλισμού Καρλ Σμιτ, και κατά μιαν άλλη εκδοχή από τους νεοδαρβινιστές μέχρι τον Μισέλ Φουκώ και τις λεγόμενες μεταμοντέρνες «μαχητικές θεωρίες τού λόγου» – ιδέα η οποία βεβαίως έχει την απώτατη καταγωγή της σε ένα κομμάτι τής αρχαίας Σοφιστικής, εκείνο που εκπροσωπεί ο Καλλικλής τού πλατωνικού Γοργία. Η φαινομενική ισχύς τέτοιων επιχειρημάτων ερείδεται ολοφάνερα στην ακρίβεια με την οποία μπορούν να περιγράψουν την εμπειρική πραγματικότητα σε κοινωνίες όπως η παρούσα – τίποτε όμως δεν μας βεβαιώνει ότι η εμπειρική πραγματικότητα αντιστοιχεί επακριβώς προς μια «έσχατη πραγματικότητα» της ανθρώπινης φύσης (ή της φύσης εν γένει). Στην πραγματικότητα, η έλλειψη καχυποψίας απέναντι σ’ ένα τέτοιο άλμα συνιστά θεωρητική αφέλεια πρώτου μεγέθους, και αν διαπράττεται τόσο συχνά κι από τόσο προικισμένους στοχαστές αυτό οφείλεται σε ορισμένα θεμελιώδη επιστημολογικά σφάλματα που διαποτίζουν ολόκληρο το φαντασιακό μιας εποχής και μιας κοινωνίας όπως η δική μας.

Ένα από τα μείζονα σφάλματα του είδους αυτού, από τότε τουλάχιστον που η επιστημολογία τού Καρτέσιου (όσο και ο ατομικισμός τού Τζων Λοκ) έχει αποκτήσει ισχύ ασυνείδητου κανόνα, είναι η υποτιθέμενη αυτοτέλεια του «υποκειμένου». Το μοντέλο τής σκέψης που επεξεργάζεται σήμερα ο Π. Κονδύλης, παρά την ενδελεχή ενημέρωσή του σε σύγχρονες ιδέες και προβληματικές, έχει την φαντασιακή του επικαιρότητα ακριβώς στον Καρτέσιο και στον Χομπς. Θα μπορούσε εν πρώτοις να γίνει δεκτό ότι η σφαίρα τού «πνεύματος» δεν μπορεί και δεν πρέπει να κατανοείται ανεξαρτήτως τού ενορμητικού υποστρώματος και των ασυνειδήτων κινήτρων της ανθρώπινης πράξης (οσοδήποτε κι αν είναι δυνατό να ανασυγκροτηθούν αυτά θεωρητικά)· θα μπορούσαμε ακόμη και να δεχθούμε πως η έννοια της αυτοσυντήρησης μπορεί να ισχύσει ως νόμιμη περιγραφή αυτού τού ενορμητικού υποστρώματος στη γενικότητά του (αν και αναρωτιέται κανείς κατά πόσον η συρρίκνωση του πλήθους και της ποικιλομορφίας των σχέσεων επιθυμίας που διαπλέκονται ανάμεσα σε έναν οργανισμό και το περιβάλλον του στην απλή έννοια της «αυτοσυντήρησης» δεν είναι ήδη εμποτισμένη από μιαν αγωνιώδη χροιά που στο πλαίσιο τής θεωρίας θα μπορούσε να ελεγχθεί αν μη τι άλλο ως μερικότητα)· το πώς όμως αυτή η δέσμη των ενορμητικών σχέσεων, προσανατολισμών και κινήτρων, ακόμη και αν συμφωνήσουμε να την ονομάσουμε «αυτοσυντήρηση», φτάνει να εννοηθεί ως απόλυτα διακεκριμένη από το οικοσυστημικό πλέγμα στο οποίο διαπλέκεται, και μάλιστα κατά τρόπο ριζικά ανταγωνιστικό προς τα υπόλοιπα μέρη τού οικοσυστήματος ώστε να εκλαμβάνεται κάπως αυτονόητα ότι η δική μου «αυτοσυντήρηση» έχει ως εμπόδιο τη δική σου, άρα στον αγώνα για την επιβίωση τα υποκείμενα προσεγγίζονται κατ’ ανάγκη μέσ’ από τις κατηγορίες τού «εχθρού» και του «φίλου», αυτό ομολογώ ότι δεν μπορώ να δω από πού προκύπτει. Μολονότι ο Π. Κονδύλης ορίζει αρχικά την απόφαση ως «διαδικασία αποχωρισμού», από τη δομή τής σκέψης του προκύπτει ότι ο αποχωρισμός αυτός είναι ήδη δεδομένος πριν από την πράξη τής απόφασης, ως αποχωρισμός, διάκριση ή ριζικός ανταγωνισμός των ίδιων των ζωτικών συμφερόντων των ατομικοτήτων.

Η συγγένεια αυτής τής ιδέας με το καπιταλιστικό φαντασιακό είναι παραπάνω από εμφανής, και ήδη υπερβολικά σχολιασμένη από τη σύγχρονη κριτική των ιδεών. Αν ωστόσο εκλάβουμε την κοινωνική σχέση όπως άλλωστε και τη σχέση ανάμεσα στην ίδια την κοινωνία και το γήινο σύστημα ως σχέση οικοσυστημική, σχέση δηλαδή αμοιβαία διαπεπλεγμένων ζωτικών συμφερόντων σε ένα μόρφωμα όπου, σε τελευταία ανάλυση, η επιβίωση του ατόμου εξαρτάται από την επιβίωση του όλου συστήματος, τότε δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σοφία για να καταλάβει κανείς ότι όχι μόνον ο ανταγωνισμός δεν μπορεί να νοηθεί ως «έσχατη πραγματικότητα» (γιατί τότε εμφανώς η ζωής δεν θα ήταν δυνατή, και όλες οι «ρεαλιστικές» θεωρίες τού παραπάνω τύπου μοιάζουν τυφλές απέναντι σε αυτή την πιο απλοϊκή και κοινότοπη διαπίστωση), αλλά ούτε καν μπορεί να του αποδοθεί ισότιμο επιστημολογικό καθεστώς με τη σχέση αλληλεγγύης: διότι μόνο χάρη σε μια, έστω οριακή, υπεροχή τούτης τής τελευταίας μπορεί ένα σύστημα να συγκροτηθεί ως σύστημα. Η έννοια της «κοινωνίας» περιέχει καταστατικά στον ορισμό της την έννοια της αλληλεγγγύης/συνεργασίας, και η πλέον σύγχρονη επιστημολογία των συστημάτων αναγκάζεται βήμα με βήμα να δεχθεί ότι ούτε η ίδια η φύση μπορεί να εννοηθεί ως συγκροτημένη με διαφορετικό τρόπο. Σε έναν πολιτισμό όπως ο νεότερος αστικός/καπιταλιστικός όπου η φαντασιακή κατασκευή τού «ατομικού συμφέροντος» υπερισχύει των πραγματικών σχέσεων συνεργασίας, η πιθανότητα της επιβίωσης όλων μειώνεται δραματικά, όπως με τον πιο ωμό και αναντίρρητο τρόπο δείχνει σε όλους μας σήμερα η πραγματική κατάσταση του πλανήτη.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Θα μπορούσαμε να επιχειρήσουμε μια πρώτη, αδρή ταξινόμηση του έργου του ως εξής:
α) κείμενα ιστορικοφιλοσοφικά.  Η γένεση της διαλεκτικής (διδακτορική διατριβή, 1978)· Η κριτική τής μεταφυσικής στη νεότερη σκέψη (ελλ. εκδ. 1983)· Ο Μαρξ και η αρχαία Ελλάδα (ελλ. εκδ. 1984)· Ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός, Ι-ΙΙ (ελλ. εκδ. 1987)· Συντηρητισμός (ελλ. έκδ. 2015).
β) η ιδιοσυγκρασιακή του φιλοσοφία. Ισχύς και Απόφαση (ελλ. εκδ. 1991)· Η ισχύς, η ηδονή, η ουτοπία (ελλ. εκδ. 1992)· Το πολιτικό και ο άνθρωπος (ελλ. έκδ. 2007).
γ) αναλύσεις τού σύγχρονου κόσμου. Η παρακμή τού αστικού πολιτισμού (ελλ. εκδ. 1991)· Πλανητική πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο (ελλ. εκδ. 1992)· Θεωρία τού πολέμου (ελλ. εκδ. 1997).
δ) αναλύσεις και αναφορές στη νεοελληνική πραγματικότητα. Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήμημα (ελλ. έκδ. 1985)· Ο νεοελληνικός διαφωτισμός (ελλ. έκδ. 1988)· «Εισαγωγή» στην Παρακμή τού αστικού πολιτισμού· «Επίμετρο» στη Θεωρία τού πολέμου.
ε) μια σειρά σημαντικών μεταφράσεων (Machiavelli, Montesquieu, Chamfort, Schiller, Lichtenberg, Pavese, Karl Marx, A. Hauser, J. Burnhan, Carl Schmitt, κ.ά.) στις εκδόσεις Κάλβος, Γνώση, Στιγμή και αλλού, καθώς και υποδειγματικές επιμέλειες φιλοσοφικών και ιστορικών σειρών όπως η «Φιλοσοφική και Πολιτική Βιβλιοθήκη» στις εκδόσεις Γνώση και ο «Νεότερος Ευρωπαϊκός Πολιτισμός» στις εκδόσεις Νεφέλη.

 

ph
Σε αυτά πρέπει να προσθέσει κανείς ορισμένες μικρότερες δημοσιεύσεις του στα γερμανικά, καθώς και πολλά άρθρα που αποθησαυρίζονται και εκδίδονται σε αντίστοιχους τόμους μεταθανατίως. Εκ των υστέρων σκέφτομαι ότι το κομμάτι τού έργου του που διασώζεται καλύτερα ενάντια  σε κάθε  κριτική, είναι το ιστορικοφιλοφικό του έργο· πάνω απ’ όλα, ο Κονδύλης υπήρξε ένας έξοχος ιστορικός των ευρωπαϊκών ιδεών (των ελληνικών περιλαμβανομένων).

2. Όλη αυτή η συζήτηση βρίσκεται σήμερα στον τόμο Παναγιώτης Κονδύλης κ.ά., Παλιά και νέα θεότητα (Έρασμος: Αθήνα 2003)· βλ. επίσης την παρουσίασή μου, από τη σκοπιά των επιχειρημάτων τού Γ. Λυκιαρδόπουλου, στο «Ανάμεσα στην εξέγερση και τη φυγή: Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος», περ. Πανοπτικόν, 20 (Θεσσαλονίκη 2015): 6-28.

3. Οι θέσεις τού Κονδύλη μάλιστα για τις στρατηγικές αντιλήψεις τού Λένιν στο ίδιο βιβλίο δείχνουν ότι ήδη από την πρώτη στιγμή, ακόμη και όταν αντιλαμβανόταν τον εαυτό του ως μαρξιστή, διάβαζε και μετάφραζε τον μαρξισμό με τους όρους μιας «θεωρίας τού πολέμου» στο ύφος τού Κλάουζεβιτς. Η απαξίωση της διαλεκτικής (αντικείμενο της διδακτορικής διατριβής του στη Χαϊδελβέργη, της οποίας κάποιες προγραμματικές θέσεις συνοψίζονται στο άρθρο του «Η γένεση της διαλεκτικής», στο ίδιο αυτό τεύχος τού Λεβιάθαν: 69-77) με βάση ένα χονδροειδές πραγματιστικό επιχείρημα, επιτείνει αυτή την υποψία.

 

πηγή

Η ευρωπαϊκή επιτροπή ενέκρινε την εξαγορά της ΦΑΜΑΡ

Εγκρίθηκε στις 4/5/2017 από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή η εξαγορά της ΦΑΜΑΡ από την αμερικάνικη PILLARSTONE.

Η ΦΑΜΑΡ είναι εταιρία παραγωγής φαρμάκων και καλλυντικών η οποία ξεκίνησε από την Ελλάδα, επεκτάθηκε τις τελευταίες δύο δεκαετίες στην Ευρώπη ενώ πρόσφατα ολοκλήρωσε την εξαγορά ενός εργοστασίου στο Μόντρεαλ του Καναδά.

Η εξαγορά της ΦΑΜΑΡ από την αμερικάνικων συμφερόντων Pillarstone ήρθε βασικά ως αποτέλεσμα των μεγάλων δανειακών υποχρεώσεων των σουπερ-μάρκετ Μαρινόπουλος και τελικά της πτώχευσής τους.

tags: FAMAR, ΦΑΜΑΡ, PILLARSTONE

πηγή

ΑΥΓΗ, ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ υποκλίνονται στους Γερμανούς της Fraport

avgi Fraport

 

Αυγή και “Κουτί της Πανδώρας” υποκλίνονται στη Γερμανική Fraport μετά το ξεπούλημα των 14 περιφερειακών αεροδρομίων!

Τα 14 αεροδρόμια που παραχωρούνται βρίσκονται στις εξής πόλεις-περιοχές: Άκτιο, Χανιά, Καβάλα, Κεφαλονιά Κέρκυρα, Κω, Μυτιλήνη, Μύκονο, Ρόδο, Σάμο, Σαντορίνη, Σκιάθο, Θεσσαλονίκη και Ζάκυνθο. Εξ αυτών τα τρία αεροδρόμια (Θεσσαλονίκη, Άκτιο, Καβάλα) αποτελούν πύλες στην ηπειρωτική χώρα, ενώ τα υπόλοιπα 11 βρίσκονται στα νησιά.

tags: Αεροδρόμια, Τσίπρας, FRAPORT, ΑΥΓΉ, ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ, Άκτιο, Χανιά, Καβάλα, Κεφαλονιά Κέρκυρα, Κω, Μυτιλήνη, Μύκονο, Ρόδο, Σάμο, Σαντορίνη, Σκιάθο, Θεσσαλονίκη και Ζάκυνθο.

πηγές (έτσι για να ανατρέχουμε στο μέλλον):

ΑΥΓΉ

ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ

 

Η διαφθορά των πολιτικών στην Ελλάδα είναι «Συνταγματικά κατοχυρωμένη» – Από το «Βρώμικο ‘89» μέχρι και σήμερα!

 

 

Έχει μείνει στην ιστορία ως το “Βρώμικο ’89”. Ταιριαστός τίτλος, όχι όμως για τον λόγο που δόθηκε αλλά για την πραγματικότητα. Το σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης, που έμεινε στην ιστορία ως “Σκάνδαλο Κοσκωτά”, ήταν η τελευταία ευκαιρία της Ελλάδας να γλιτώσει την καταστροφή.

Σε αυτή την μάχη, λίγοι ήταν αυτοί που στάθηκαν όρθιοι.

Όρθιοι απέναντι στις απειλές, στις συκοφαντίες, στον διωγμό από μία κουστωδία συνεργών στην διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και τέλος από ολόκληρο το πολιτικό σύστημα που αποφάσισε ότι η συγκάλυψη θα βοηθούσε στην διατήρηση ενός σάπιου εξουσιαστικού συστήματος που θα πλούτιζε εις βάρος της χώρας. Είχαν απόλυτο δίκιο, το ζει σήμερα κάθε Έλληνας στο πετσί του.

Δεκαοκτώ χρόνια μετά, αποκαλύπτεται για πρώτη φορά όλη η αλήθεια, από έναν άνθρωπο που έζησε από κοντά όλο το παρασκήνιο της δίκης και περιγράφει με σαφήνεια τα γεγονότα, όπως ακριβώς συνέβησαν εκείνη την περίοδο, τόσο πριν, όσο και μετά την δίκη στο Ειδικό Δικαστήριο.

Πρόκειται για έναν ανώτατο δικαστικό, ο οποίος ήταν μέλος του Ειδικού Δικαστηρίου που δίκασε τον Ανδρέα Παπανδρέου και τους τρείς συγκατηγορούμενούς του υπουργούς Τσοβόλα, Πέτσο και Κουτσόγιωργα. Ο ίδιος άνθρωπος ήταν συγχρόνως και ο ανακριτής που είχε ορισθεί για την υπόθεση αυτή από τον τότε Πρόεδρο του Αρείου Πάγου.

Είναι ο αρεοπαγίτης (επίτιμος σήμερα) κ. Σπυρίδων Σπύρου που σε ένα ογκώδες βιβλίο, με τίτλο: ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΑΘΩΩΘΗΚΕ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ και ΓΙΑΤΙ ΧΡΕΩΚΟΠΗΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ αποτελούμενο από 624 σελίδες, περιγράφει με αδιαμφισβήτητη καθαρότητα όλα τα γεγονότα αλλά και το πολιτικό, δικαστικό και δημοσιογραφικό παρασκήνιο της εποχής, χωρίς κανένα δισταγμό, ενώ συγχρόνως δίνει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που μέχρι σήμερα κανένα ΜΜΕ δεν έφερε στην δημοσιότητα για ευνόητους λόγους.

ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ 89

Στις ιστορικές στιγμές του βιβλίου είναι πασιφανές με ποιο τρόπο και για ποιους λόγους όλοι οι άμεσα και έμμεσα εμπλεκόμενοι έκαναν πίσω. Για τις απειλές, τα αργύρια, το συμβιβασμό.

Όλοι, εκτός από έναν. Τον Ηρακλή Σηφακάκη, 28χρονο υπεύθυνο ασφαλείας του Κοσκωτά. Ένα παιδί από την Κρήτη που προσπάθησε να πάρει όλη την Ελλάδα στους ώμους του, υπογράφοντας την καταδίκη των επίορκων παρά το έντονο κλίμα τρομοκρατίας, προς έκπληξη ακόμα και του ίδιου του εισαγγελέα.

Χαρακτηριστική η ερώτηση που του απηύθυνε:

“Παιδί μου”, του είπε αμέσως μετά την κατάθεσή του. “Με αυτή την κατάθεση, στέλνεις έναν πρωθυπουργό και ισχυρούς ανθρώπους στην φυλακή. Αυτό μπορεί να το πληρώσεις πολύ ακριβά. Είσαι σίγουρος ότι θέλεις να το υπογράψεις; “.

Το παλικάρι από τον Ψηλορείτη έκλεισε τα μάτια. Μετά από λίγες στιγμές, κοίταξε σταθερά τον εισαγγελέα και τον ρώτησε με την αφέλεια της αλήθειας: “Μα είναι αλήθεια αυτά που λέω κύριε εισαγγελέα. Εάν πω την αλήθεια τι θα πάθω; Την αλήθεια πρέπει να πω”. – Ο εισαγγελέας σιώπησε. Ο σύγχρονος Ηρακλής υπέγραψε για να καθαρίσει τους κόπρους του Αυγεία και ο εισαγγελέας συγκινημένος, ακούμπησε πατρικά στον ώμο του και του είπε σαν σε μελλοθάνατο “Τώρα παιδί μου, εύχομαι να σε βοηθήσει ο Θεός”.

Ήξερε πολύ καλά τι έλεγε. Από τότε, το σύστημα της διαπλοκής δεν συγχώρησε ποτέ αυτή την υπογραφή και επιστρατεύοντας κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο  προσπαθεί μέχρι σήμερα να “εξοντώσει” έναν ήρωα των καιρών μας. Έπρεπε να παραδειγματίσει σκληρά όποιον θα σκεφτόταν να σπάσει την ομερτά των διεφθαρμένων.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και ο Άκης στην απολογία του στο ελληνικό κοινοβούλιο, είπε: “Λυπάμαι, γιατί το ΠΑΣΟΚ σήμερα επαναλαμβάνει τα λάθη των άλλων. Ξεχάσατε τόσο εύκολα, ιδιαίτερα οι παλαιότεροι σε αυτή την αίθουσα, ότι με τις ψευδομαρτυρίες του Σηφακάκη έστειλαν το βρώμικο ʼ89 τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο; Επειδή εγώ γνωρίζω ποια είναι η αλήθεια, όσον αφορά στο πρόσωπό μου, σας λέω: Χτυπήσατε λάθος πόρτα. Ψάξτε αλλού για μίζες. Όλα αυτά δεν με αφορούν, δεν με αγγίζουν”. Σήμερα ο ίδιος είναι φυλακή. Οι “συνάδελφοι” του τότε γλίτωσαν. Η επιταγή των 2,5 εκ. δολαρίων στο όνομα του Γιώργου Παπανδρέου θεωρήθηκε πλαστή. Τα Πάμπερς, έγιναν πάλι πάνες.

Ο Κουτσόγιωργας “πέθανε” γλιτώνοντας όλο το πολιτικό σύστημα.

Ας δούμε όμως, μερικά από τα ερωτήματα, στα οποία απαντά με στοιχεία ο συγγραφέας:

1) Τί περιείχε ο ογκώδης φάκελος του Κοσκωτά την πρώτη ημέρα της δίκης του και γιατί δεν τον άνοιξε ποτέ ενώπιον του δικαστηρίου; Ποιοί τον εμπόδισαν να το κάνει;

2) Γιατί όταν επανήλθε ο Κοσκωτάς την επόμενη φορά και μέχρι το τέλος της δίκης δεν έφερε μαζί του ποτέ άλλοτε τον συγκεκριμένο φάκελλο;

3) Πόσο «τυχαία» ήταν εκείνη την ημέρα η απεργία που κήρυξε ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών με πρόεδρο τον πασοκογενή αείμνηστο Τάκη Παππά που είχε σαν αποτέλεσμα να αναβληθεί η δίκη από την πρώτη συνεδρίαση του Ειδικού Δικαστηρίου;

4) Γιατί δέχθηκε ο ίδιος ο Κοσκωτάς να παρουσιάσει στο δικαστήριο μία πλαστή επιστολή προς τον Ανδρέα Παπανδρέου για ένα άσχετο θέμα με το σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης που είχε σαν αποτέλεσμα να θεωρηθεί ως αναξιόπιστος μάρτυς ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου;

5) Γιατί η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη με ειδικό νόμο που έφερε στην Βουλή, λίγο πριν την έναρξη της δίκης, δεν επέτρεψε στο Δικαστήριο να λάβει υπόψη του μαγνητοφωνημένα αποσπάσματα από συνομιλίες του Κοσκωτά με τον Ανδρέα Παπανδρέου;

6) Γιατί η υπεράσπιση των κατηγορουμένων δεν υπέβαλε στο Δικαστήριο αίτημα διεξαγωγής πραγματογνωμοσύνης από ειδικούς γραφολόγους σχετικά με τον γραφικό χαρακτήρα του Ανδρέα Παπανδρέου, όταν ο Κοσκωτάς παρουσίασε επιστολή του πρώην πρωθυπουργού προς αυτόν, ενώ την ίδια χρονική περίοδο το συγκρότημα Λαμπράκη με δική του πρωτοβουλία δημοσίευσε ανάλογη πραγματογνωμοσύνη που διεξήχθη στο εξωτερικό από, κατά δήλωσή τους γραφολόγους, για να αποδείξει ότι ο γραφικός χαρακτήρας στην εν λόγω επιστολή δεν ήταν του Ανδρέα Παπανδρέου;

7) Πόσο συμπτωματικός ήταν ο θάνατος του Αγαμέμνονα Κουτσόγιωργα, επιστήθιου φίλου του Ανδρέα Παπανδρέου κατά την διάρκεια της διεξαγωγής της δίκης, λίγο καιρό μετά τη δήλωσή του σε μερίδα του τύπου ότι ήταν διατεθειμένος να αποκαλύψει την αλήθεια για την υπόθεση Κοσκωτά;

8) Ποιός ήταν ο ρόλος των Αμερικανών στην υπόθεση Κοσκωτά;

9) Γιατί ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης ως Γενικός Γραμματέας την εποχή εκείνη του ΚΚΕ δεν επέτρεψε την παραπομπή σε δίκη του Ανδρέα Παπανδρέου για την υπόθεση της αγοραπωλησίας των αεροπλάνων ΜΙΡΑΖ 2000 που σύσσωμος ο τύπος είχε κατονομάσει ως την “αγορά του αιώνα” μαζί με πολλά υπονοούμενα για την υπόθεση αυτή;

10) Γιατί ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προσπαθούσε με επιμονή να απαλλαγεί ο Ανδρέας Παπανδρέου από τις κατηγορίες για τις οποίες παραπέμφθηκε συγκαλώντας για τον σκοπό αυτό τότε την κυβερνητική επιτροπή και τι διεμήνυσε προς τούς δικαστές του Ειδικού Δικαστηρίου;

11) Γιατί ο τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής διεμήνυσε πρός το Δικαστήριο, μέσω ενός δικαστή μέλους του Ειδικού Δικαστηρίου, ο οποίος τον επισκεπτόταν συχνά και τον ενημέρωνε για την πορεία της δίκης, πως σε περίπτωσης καταδίκης του Ανδρέα Παπανδρέου έστω και για μία ώρα την ίδια στιγμή θα του έδινε χάρη;

12) Ποιός δικαστής, μέλος του Ειδικού Δικαστηρίου, που ψήφισε να αθωωθεί ο Ανδρέας Παπανδρέου διορίσθηκε μετά το πέρας της δίκης με παχυλή αμοιβή στο Δημόσιο;

13) Πόσο τυχαίο είναι ότι ο εν λόγω δικαστής, κατά την διάρκεια της δίκης, επισκεπτόταν συχνά το ξενοδοχείο ΧΙΛΤΟΝ των Αθηνών και ενημέρωνε διάφορους οικονομικούς και άλλους παράγοντες της χώρας για την πορεία της δίκης;

14) Πόσο συμπτωματικό είναι το γεγονός, ότι ο γιός του εν λόγω δικαστή, επίσης δικηγόρος, έχει υπερασπισθεί μέχρι σήμερα κατ’ επανάληψη στελέχη του ΠΑΣΟΚ ενώπιον της Δικαιοσύνης;

15) Γιατί μετά την απαλλαγή του Ανδρέα Παπανδρέου για το σκάνδαλο Κοσκωτά φούντωσε απότομα η διαφθορά ορισμένων πολιτικών και γιατί το πολιτικό σύστημα θορυβημένο έσπευσε να τροποποιήσει τον νόμο περί ευθύνης των υπουργών, με πρωτεργάτη τον Ευάγγελο Βενιζέλο θέτοντας τέτοιες προϋποθέσεις που να καθιστούν πολύ δύσκολη έως αδύνατη την παραπομπή στο μέλλον πολιτικών προσώπων ενώπιον της δικαιοσύνης;

16) Γιατί μέχρι σήμερα, 18 χρόνια μετά την δίκη Κοσκωτά, δεν έχει παραπεμφθεί ούτε ένας πολιτικός από κανένα κόμμα ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου, ενώ έχουν συμβεί σκάνδαλα που δύσκολα μπορούν να δικαιολογηθούν ενώπιον της ελληνικής κοινωνίας;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα καθώς και σε πολλά άλλα, δίνει κατατοπιστικές απαντήσεις στο βιβλίο του ο αρεοπαγίτης κ. Σπ. Σπύρου.

Αξίζει να αναφερθεί εδώ μία παράγραφος από τον επίλογο του εν λόγω βιβλίου, όπως την αναφέρει, επί λέξει ο κ. Σπύρου: «Η διαφθορά των πολιτικών στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, είναι «Συνταγματικά κατοχυρωμένη» και δεν πρόκειται να εκλείψει αν δεν αλλάξει το Σύνταγμα. Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα, ενώ με το άρθρο 4 του Συντάγματος αυτής, καθιερώνεται η ισότητα όλων των Ελλήνων ενώπιον του Νόμου και με το άρθρο 26 αυτού καθιερώνεται η διάκριση των κρατικών λειτουργιών σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική, από τις οποίες η τελευταία ασκείται από τα δικαστήρια, τα οποία, κατά το άρθρο 87 του εν λόγω Συντάγματος, συγκροτούνται από τακτικούς δικαστές που απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία, υποκείμενοι μόνο στο Σύνταγμα και στους συνάδοντες με αυτό νόμους, με τα άρθρα 61, 62 και 86 του ιδίου Συντάγματος τίθενται ορισμένοι φραγμοί στην ανεξαρτησία αυτή των δικαστών, όταν αυτοί πρόκειται να κρίνουν ποινικά αδικήματα των βουλευτών και των υπουργών…”.

Άραγε, όλα αυτά τα χρόνια, που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα, πόσα κεφάλαια έχουν κάνει «φτερά» από τα δημόσια ταμεία με την σύμπραξη ενδεχομένως πολιτικών προσώπων, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το δημόσιο χρέος της χώρας;

Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

 

πηγή

tags: Τράπεζα Κρήτης, Κοσκωτάς, Μένιος Κουτσόγιωργας, τελευταία συνέντευξη

 

 

Δείτε στο youtube την τελευταία συνέντευξη του Μένιου Κουτσόγιωργα:

Συνέντευξη του Μένιου Κουτσόγιωργα στο “Κανάλι 29” στους δημοσιογράφους: Νίκο Κακαουνάκη, Ανδρέα Ζούλα και Σπύρο Φαναριώτη με συντονιστή τον επί σειρά ετών υπουργό των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, -παλιό δημοσιογράφο- Δημήτρη Μαρούδα.

Το Κανάλι 29 ήταν ιδιοκτησίας του συγκροτήματος Κουρή και σε μεταγενέστερο χρόνο (1993) μετονομάστηκε σε STAR λειτουργώντας από τότε ως και σήμερα υπό την ιδιοκτησία της οικογένειας Βαρδινογιάννη.

Η συνέντευξη του Μένιου Κουτσόγιωργα μεταδόθηκε λίγο καιρό πριν την έναρξη της συνεδρίασης του Ειδικού Δικαστηρίου (άρχισε τη Δευτέρα 11 Μαρτίου 1991) και είναι η τελευταία τηλεοπτική εμφάνιση του Αχαιού πολιτικού πριν το θάνατό του. -18 Απριλίου 1991-.

Υπενθυμίζεται ότι ο Αγαμέμνων (Μένιος) Κουτσόγιωργας κατηγορήθηκε για παραβίαση του άρθρου 2 του Ν.Δ. 802/71 επειδή δεν έλαβε μέτρα ελέγχου της Τράπεζας Κρήτης, (ιδιοκτησίας Γιώργου Κοσκωτά), υπόθαλψη εγκληματία, παθητική δωροδοκία και αποδοχή προϊόντων εγκλήματος από ιδιοτέλεια.

 

Λίγα λόγια για την αρχή και εξέλιξη της παραπομπής του Μένιου Κουτσόγιωργα:

Τον Οκτώβριο του 1990 αποφασίστηκε από το τριμελές συμβούλιο του Ειδικού Δικαστηρίου και τους βουλευτές κατήγορους, η προφυλάκιση μόνο του Αγαμέμνονα Κουτσόγιωργα ηλικίας τότε 68 ετών “ως υπόπτου φυγής.” Η απόφαση για την προφυλάκιση λήφθηκε στο έντονα τεταμένο πολιτικά κλίμα της εποχής παρά την κατάθεση ιατρικού φακέλου που τεκμηρίωνε την σοβαρή κατάσταση της υγείας του Α. Κουτσόγιωργα καθώς και την ύπαρξη ανήκεστου βλάβης.

Τη Δευτέρα 11 Μαρτίου 1991 άρχισε η συνεδρίαση του ειδικού δικαστηρίου, στις 11 Απριλίου 1991, ο Αγαμέμνων Κουτσόγιωργας κατέρρευσε μέσα στη δικαστική αίθουσα κατά την διάρκεια της συνεδρίασης και ενώ εξέταζε ένα μάρτυρα και μία εβδομάδα αργότερα, στις 18 Απριλίου 1991, ο Μένιος Κουτσόγιωργας απεβίωσε.

Κατά την άποψη πολλών, ο θάνατος του Μένιου Κουτσόγιωργα επηρέασε την συνολική τροπή και έκβαση της δίκης μιας και η μαρτυρία του θεωρείτο κρίσιμη για την αντικειμενική εκτίμηση της υπόθεσης της Τράπεζας Κρήτης.

Μέρος 1ο και Μέρος 2ο

 

 

Το Βαλκανικό Τείχος ήταν αποτέλεσμα κρυφής συμφωνίας, εν γνώσει της Κομισιόν!

 

Της Αγγελικής Παπαμιλτιάδου

Όταν οι χώρες των Βαλκανίων, με πρώτη την Ουγγαρία, αποφάσισαν το κλείσιμο των συνόρων της λεγόμενης Βαλκανικής οδού, σύσσωμη η πολιτική ηγεσία της ΕΕ καταδίκασε αυτή τη μονομερή αυτή ενέργεια, απείλησαν με κυρώσεις -που δεν υλοποιήθηκαν ποτέ-, «φώναξαν», εκδήλωσαν τη συμπαράστασή τους στους μετανάστες και δήλωσαν ότι το θέμα θα λυθεί.

Όμως οι Σύνοδοι Κορυφής περνούσαν η μία μετά την άλλη και το τείχος παρέμενε όρθιο στα Βαλκάνια, αναγκάζοντας εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες να στοιβάζονται στην Ελλάδα.

Όταν οι δημοσιογράφοι ρωτούσαν στις συνεντεύξεις Τύπου τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ και τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ για το κλείσιμο των συνόρων που δεν συμβάδιζε με τους ευρωπαϊκούς κανόνες, ούτε με τη συμφωνία για τη μετανάστευση που κατάρτισε η Κομισιόν και επικυρώθηκε από όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, τόσο ο κ. Τουσκ όσο και ο κ. Γιούνκερ μιλούσαν με σκληρά λόγια κατά των χωρών αυτών και υποστήριζαν ότι τα σύνορα πρέπει να ανοίξουν και να εφαρμοστεί η συμφωνία, για να μην υπάρξουν (ανύπαρκτες) κυρώσεις.

Junker Tusk

Όλοι θυμούνται άλλωστε ότι ο κ. Γιούνκερ είχε πει στον πρόεδρο της Ουγγαρίας μπροστά στις κάμερες ότι ήταν δικτάτορας.

Ήρθαν όμως οι ολλανδικές εκλογές και η τελευταία τηλεοπτική τηλεμαχία μεταξύ των υποψηφίων για να φανερωθεί ένα τεράστιο ψέμα, που οι περισσότεροι υποψιάζονταν έτσι κι αλλιώς.

Ερωτώμενος για το μεταναστευτικό, το οποίο του στοίχισε σε ψήφους και δημοτικότητα, ο κ. Ρούτε αποκάλυψε τα εξής: «Η Ολλανδία αντιμετωπίζει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα από την αύξηση του μεταναστευτικού ρεύματος από τη Συρία. Στο τέλος τα καταφέραμε να κάνουμε συμφωνία με τα Βαλκάνια και η βαλκανική οδός είναι τώρα κλειστή»!

Τι μας είπε ο κ. Ρούτε; Ότι η υποτιθέμενη μονομερής ενέργεια των Βαλκανικών χωρών ήταν στην πραγματικότητα μια συμφωνία ώστε οι μετανάστες να σταματήσουν να φτάνουν στον Βορρά.

Η ερώτηση που προκύπτει είναι εάν η ελληνική κυβέρνηση είχε γνώση για τη συμφωνία αυτή ή εάν η ενέργεια ήταν προϊόν του λεγόμενου Brussels Club, οι μετέχοντες του οποίου εξαρχής δεν ήθελαν πρόσφυγες στις χώρες τους, παρά τη δημόσια αλληλεγγύη.

Η παραδοχή Ρούτε εγείρει και ερωτήματα εάν μια τέτοια συμφωνία ήταν σε γνώση των κ. Τουσκ και Γιούνκερ, καθώς ο πρώτος θεσμικά εξυπηρετεί και υποτίθεται εκφράζει τα συμφέροντα όλων των χωρών μελών και ο δεύτερος είναι ο εμπνευστής της μεταναστευτικής πολιτικής και θεματοφύλακας της υλοποίησής της.

 

Ο παράγων Τουρκία

Για όσους παρακολουθούσαν τις εξελίξεις και τη μη εφαρμογή της μεταναστευτικής συμφωνίας και βεβαίως τη συνεχιζόμενη πίεση και «κατακραυγή» που υφίστατο η χώρα μας για το ότι δεν έκανε όλα όσα πρέπει για να προστατέψει τους πρόσφυγες, που αντιλαμβάνονταν ότι η συμφωνία σιγά-σιγά ξηλωνόταν:

– Πρώτα ήταν το βαλκανικό τείχος που υπογείως όλες οι χώρες καλωσόρισαν.

– Μετά ήταν η άρνηση χωρών για το relocation and resettlement.

– Μετά ήταν η αδυναμία της Κομισιόν να επιβληθεί και να επιβάλει πρόστιμα στους παραβάτες.

– Μετά ήρθε η εξαίρεση «special circumstances» που επικαλέστηκαν μια σειρά χωρών για να εξαιρεθούν από τη συνθήκη Σένγκεν και να επιβάλλουν ελέγχους στα σύνορα κ.λπ. Οι εξαιρέσεις αυτές ανανεώθηκαν από την Κομισιόν για άλλους έξι μήνες.

– Τέλος, ήρθε η μαζική επίθεση των Ευρωπαίων ηγετών, συμπεριλαμβανομένων και των κ. Τουσκ και Γιούνκερ, κατά του Τούρκου προέδρου, μετά τα τεκταινόμενα των τελευταίων ημερών.

Είναι σαφές ότι με τέτοιες δηλώσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο να επανέλθουν οι σχέσεις της ΕΕ και της Τουρκίας όπως ήταν πριν από ένα περίπου χρόνο, όταν ο κ. Ερντογάν υπέγραφε τη συμφωνία με την Ευρώπη για να κρατήσει τους μετανάστες στη χώρα του και εισέπραττε ευρωπαϊκά κονδύλια.

Η κοντόφθαλμη εξωτερική πολιτική της ΕΕ -στην οποία πρωτοστάτησε η κ. Μέρκελ- είχε τότε πειστεί ότι το μεταναστευτικό μπορεί να λυθεί μόνο από την Τουρκία.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει άλλωστε ότι σε συνέντευξη Τύπου στην Κομισιόν πριν από μερικούς μήνες, ο κ. Γιούνκερ, έχοντας τον κ. Ερντογάν δίπλα του, δήλωσε «μεγάλος θαυμαστής των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων του Τούρκου προέδρου», αφήνοντας άπαντες με το στόμα ανοικτό!

Αλλά όταν το συμφέρον οδηγεί τις πολιτικές εξελίξεις, όλοι οι κανόνες καταπατούνται. Όπως καταπατήθηκαν άλλωστε όταν σε συνάντηση των κ. Τουσκ, Γιούνκερ και Ερντογάν στην Αττάλεια, στο πλαίσιο των G20, ειπώθηκαν πολλά μη νόμιμα που έπραξε η ΕΕ και η Κομισιόν, προκειμένου να εκλεγεί ξανά ο εκλεκτός τους κ. Ερντογάν.

Τότε το Euro2day.gr βρήκε τα πρακτικά της συνάντησης κατά την οποία ο κ. Ερντογάν απειλούσε τους κ. Τουσκ και Γιούνκερ ότι εάν δεν αρθεί η βίζα για τους Τούρκους πολίτες, θα στείλει τους πρόσφυγες σε Ελλάδα και Βουλγαρία με λεωφορεία.

Τώρα βεβαίως το λέει ανοικτά, αλλά τότε η δημοσίευση των εγγράφων, που αξίζει να ξαναδιαβάσετε (βρίσκονται στο τέλος του κειμένου) προκάλεσε σάλο. Και αυτό γιατί στους δημοσιογράφους λέχθηκε ότι η συνάντηση πήγε πολύ καλά και ότι… the ball is rolling.

Επίσης διατάχθηκε έρευνα στις Βρυξέλλες προκειμένου να βρεθεί ποιος διέρρευσε τα έγγραφα, με τον κ. Τουσκ να μη διστάζει να λέει ακόμα και σε αρχηγούς κρατών ότι τα έγγραφα διέρρευσαν από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες!

 

Η νίκη Ρούτε

Το κερασάκι στην τούρτα της αρχής του τέλους της ΕΕ όπως την ξέρουμε σήμερα, την οποία προβλέπουν πολλοί -που βεβαίως περνάει και μέσα από το μεταναστευτικό- είναι και το γεγονός ότι η νίκη του Μαρκ Ρούτε, που ανέκαθεν ανήκε στους σκληροπυρηνικούς, οφείλεται εν πολλοίς και στο γεγονός της στροφής που έκανε τις τελευταίες εβδομάδες κατά της μεταναστευτικής πολιτικής, αγγίζοντας ακόμα και τους Ολλανδούς μουσουλμάνους στο θρήσκευμα. Και παρά το γεγονός ότι θα χρειαστούν μήνες μέχρι να σχηματιστεί κυβέρνηση, οι μετριοπαθείς φωνές στις Βρυξέλλες ανησυχούν ότι τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχό τους.

Όσοι καλύπτουν την ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση τα τελευταία επτά χρόνια, ανεξαρτήτως τοποθέτησης απέναντι στα γεγονότα, μπορούν με ασφάλεια να θυμηθούν τις πολλές φορές που καταπατήθηκαν αποφάσεις, είτε του Eurogroup είτε του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου – κατά της χώρας μας πάντα-, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι πολιτικές του σκληρού πυρήνα.

Και το Eurogroup ως άτυπο σώμα δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα…

πηγή

tags: Παπαμιλτιάδου, Euro2day, Tusk, Juncker

 

 

ΔΝΤ και Βερολίνο συμφώνησαν στο σπάσιμο της ΕΕ

Της Αγγελική Παπαμιλτιάδου / Euro2day.gr

Τον Οκτώβριο αποκαλύψαμε έγγραφα όπου φαινόταν ότι ο σκληρός πυρήνας της ΕΕ, που συζητούσε το μέλλον της με συγκεκριμένα στοιχεία του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών αλλά και της Μπούντεσμπανκ, συνειδητοποίησε ότι η Ένωση έτσι όπως τη γνωρίζουμε τώρα βαδίζει προς το τέλος της.

Αυτό, σύμφωνα με τα έγγραφα, ήταν το «extreme» σενάριο, το οποίο όμως σιγά σιγά έγινε το «βασικό», με μια σειρά από συνειδητοποιήσεις (realizations) για το μέλλον της ΕΕ, που έδειχναν ότι καλύτερα να αναδιαρθρωθεί σταδιακά και συντεταγμένα από μερίδα «υγιών» μελών, παρά να οδηγηθεί σε μια χαοτική διάλυση.

merk-hol-junk-soi

Τι άλλαξε και το σενάριο αυτό έγινε βασικό, όπως δήλωσε και επισήμως τόσο η Αγκελα Μέρκελ χθες, όσο και ο απερχόμενος Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, που -προφανώς για να κερδίσει τη γερμανική στήριξη στις επιδιώξεις του για μια κορυφαία θέση στην ΕΕ- «ξέχασε» τις σοσιαλιστικές γαλλικές ρίζες του;

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε συζητούσε το σενάριο αυτό -το οποίο καταρτίζει ο ίδιος ως προς τις οικονομικές συνέπειες- με την επικεφαλής του ΔΝΤ τον Οκτώβριο στην Ουάσινγκτον. Παρόμοια συζήτηση έγινε μεταξύ της Κρ. Λαγκάρντ και της Α. Μέρκελ πριν από δύο εβδομάδες στο Βερολίνο.

Με άλλα λόγια, τόσο το ΔΝΤ, όσο και το Βερολίνο συγκλίνουν στις εμπιστευτικές εκθέσεις ότι η Ευρώπη πρέπει να «σπάσει» σε πολλές ταχύτητες.

Για τους γνωρίζοντες το ρεπορτάζ, όταν το γράψαμε τον Οκτώβριο, τόσο στο Euro2day.gr, όσο και στο πρακτορείο ειδήσεων ΜΝΙ, είχαμε δεχθεί ασφυκτικές πιέσεις να μην ασχοληθούμε περαιτέρω, «για το καλό της ευρωζώνης» και για να μην αναστατώνονται οι αγορές.

Όμως, μία σειρά από «συμπτώσεις» και σχόλια ξαναφέρνουν το θέμα στο προσκήνιο και αποδεικνύουν ότι το σχέδιο προχωρεί κανονικά και συντεταγμένα.

Κατά την εν λόγω πηγή, η προώθηση του σχεδίου σε «βασικό» έγινε όταν πληροφορήθηκαν -και προφανώς αποδέχθηκαν- το σχέδιο δύο άνθρωποι-κλειδιά: Ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, που συναντήθηκε με την Αγκελα Μέρκελ πριν από δύο εβδομάδες στο Βερολίνο, και ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, που επίσης συνάντησε την κ. Μέρκελ στο Βερολίνο πριν συγγράψει τη Λευκή Βίβλο.

Το πρώτο σήμα επικοινωνίας του σχεδίου έγινε από τον ίδιο τον κ. Γιούνκερ την προηγούμενη εβδομάδα, κατά την διάρκεια της παρουσίασης της Λευκής Βίβλου, όταν «αποφάσισε» να μιλήσει με σενάρια για το μέλλον της ΕΕ παρά να κάνει -όπως άλλωστε είπε και ο ίδιος- μια «συνεκτική ομιλία» (coherent speech).

Το σενάριο «τρία» αφορούσε μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων και διαφορετικών συνδέσεων, όπως άλλωστε ανακοινώθηκε από τις Βερσαλλίες τη Δευτέρα το βράδυ.

Είναι εξαιρετικά απογοητευτικό να βλέπεις τον άνθρωπο που συμμετείχε στην κατάρτιση της συνθήκης του Μάαστριχτ (το υπερηφανεύεται και ο ίδιος άλλωστε συνεχώς) να αποδέχεται παθητικά ένα τέτοιο μοντέλο για την Ευρώπη.

Ο κ. Γιούνκερ ανακοίνωσε προ μηνός ότι δεν θα ξαναδιεκδικήσει τη θέση του προέδρου της Κομισιόν το 2019 και ουσιαστικά αποδυνάμωσε όχι μονό τον εαυτό του αλλά και την ομάδα του.

Οι επιτελάρχες του προσπάθησαν να «περάσουν» τη γραμμή ότι το να μην ξαναθέσει υποψηφιότητα τον απενοχοποιεί και του δίνει το αβαντάζ να παλέψει για τις πολιτικές του χωρίς δεσμεύσεις.

Η πικρή αλήθεια, όμως, είναι άλλη.

Με την ανακοίνωση, οι επίτροποί του άρχισαν την κούρσα της διαδοχής τρία ολόκληρα χρόνια πριν λήξει η παρούσα θητεία. Οι πολιτικές Γιούνκερ είναι άγνωστο αν θα υλοποιηθούν στην ολότητά τους, ακανθώδη θέματα θα μπουν στο συρτάρι και ο ίδιος αποδυνάμωσε τον εαυτό του και την επιρροή του, σε σημείο που δεν αποκλείεται να μην ολοκληρώσει καν τη θητεία του.

Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι επέλεξε να αποσυρθεί για να μη συμμετέχει στην κατάρρευση του οικοδομήματος στο οποίο ο ίδιος πίστεψε. Όμως όσοι γνωρίζουν καλά τον κ. Γιούνκερ εκτιμούν ότι αυτός όπως οι περισσότεροι πολιτικοί άλλωστε, προσέχουν πρώτα την υστεροφημία τους και μετά τα υπόλοιπα. Καλύτερα λοιπόν κάποιος να κριτικάρει απέξω παρά να παλεύει εκ των έσω…

Απόδειξη είναι ότι αποδέχθηκε τις επιταγές της κ. Μέρκελ και βάσισε τη Λευκή Βίβλο πάνω σε σενάρια και επιδιώξεις των χωρών-μελών. Ένας πρόεδρος της Κομισιόν και κυρίως ο κ. Γιούνκερ θα έπρεπε να συγκρουστεί ανοικτά, ώστε να ανατρέψει ή τουλάχιστον να φέρει στο προσκήνιο τέτοια σχέδια.

Όσο για τον κ. Ντράγκι, κάποιος μπορεί να εικάσει ότι η ελευθερία κινήσεων της κ. Μέρκελ δείχνει μια σιωπηλή αποδοχή, ίσως και έναρξη προετοιμασίας και από πλευράς ΕΚΤ.

Γιατί το σενάριο των πολλών ταχυτήτων απαιτεί και αναδιάρθρωση της ευρωζώνης, με ένα σκληρό πυρήνα χωρών (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία και Φινλανδία προς το παρόν) και η ΕΚΤ θα πρέπει να παίξει ρόλο στο διπλό νόμισμα που θα γίνει «pegged» πάνω σε ένα ευρώ που υπολογίζεται ότι θα έχει ισοτιμία 1-1 με το δολάριο.

Κάποιος θα αναρωτηθεί: η Ιταλία, η Ισπανία, δεν είναι προβληματικές χώρες; Είναι. Ωστόσο το σενάριο των πολλών ταχυτήτων δεν βασίζεται πάνω σε αξιόπιστα στοιχεία αλλά πολιτικές ισορροπίες.

Τόσο η Γαλλία όσο και η Ιταλία και η Ισπανία έχουν δείξει στο παρελθόν ότι προκειμένου να συμμετέχουν στον πρώτο πυρήνα, μπορούν να «κρεμάσουν» τις συμπαθούσες χώρες. Είναι επίσης μεγάλες οικονομίες. Η Γαλλία πάντοτε είχε προνομιακή μεταχείριση από την ΕΕ και την Κομισιόν παρά το δημοσιονομικό πρόβλημά της.

Οι «συμπτώσεις» που μας έφεραν στις Βερσαλλίες:

  1. Πρώτα έγιναν οι επαφές σε Ουάσινγκτον τον Οκτώβριο.
  2. Μετά ξεκίνησαν οι εκθέσεις της Stratfor και οίκων αξιολόγησης περί κινδύνου διάσπασης.
  3. Μετά είχαμε τον υποψήφιο πρέσβη των ΗΠΑ στην ΕΕ να λέει ότι η Ευρώπη διαλύεται και ότι θα «σόρταρε» το ευρώ ως νόμισμα.
  4. Ακολούθησαν «διαρροές» σε μερίδα του ευρωπαϊκού Τύπου (και ημών συμπεριλαμβανομένων) ότι το σενάριο συζητείται πίσω από τις κλειστές πόρτες ως κάτι ακραίο.
  5. Ακολούθησε η ομιλία Γιούνκερ στην Ευρωβουλή για τη Λευκή Βίβλο
  6. Ακολούθησαν οι δηλώσεις Μέρκελ – Ολάντ τη Δευτέρα.

Οι δηλώσεις δεν είναι τυχαίο που έγιναν τρεις ημέρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες, με θέμα το μεταναστευτικό και το Brexit. Η στρατηγική της κ. Μέρκελ, άλλωστε, να διοχετεύει αυτό που θέλει για να δει αντιδράσεις είναι γνωστή εδώ και χρόνια.

 

 

 

Ποιοι οι λόγοι του σεναρίου πολλών ταχυτήτων

Κατά τον αξιωματούχο που έχει γνώση των συζητήσεων, όλα ξεκίνησαν το 2015, όταν η Κομισιόν κατάρτισε τις 3.000 σελίδες που ανέλυαν την κοστολόγηση του Grexit. Πληροφορίες αναφέρουν ότι ήταν περίπου τρία τρισεκατομμύρια, ποσό απαγορευτικό δηλαδή για τα δεδομένα της ευρωζώνης. Παρ’ όλα αυτά η κυβέρνηση Τσίπρα πιέστηκε ώστε να φτάσει με την πλάτη στον τοίχο, παρά το γεγονός ότι πολλοί ήξεραν πως μια έξοδος δεν θα γινόταν ποτέ…

Εν συνεχεία ακολούθησε:

* Το βρετανικό δημοψήφισμα και το επερχόμενο Brexit.

* Η σιωπηλή παραδοχή ότι δεν υπάρχει και δεν πρόκειται να υπάρξει ομοφωνία στο προσφυγικό. Δεν είναι καθόλου τυχαία η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου χθες για το δικαίωμα να μη χορηγούν οι χώρες βίζα σε αιτούντες ασύλου.

* Η παραδοχή ότι οι σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας δεν φτιάχνουν, ο Ερντογάν είναι απρόβλεπτος και μη αξιόπιστος και αργά ή γρήγορα η συμφωνία για το προσφυγικό θα καταρρεύσει.

* Πολλές χώρες αρνούνται τις ποσοστώσεις στη μετεγκατάσταση προσφύγων (relocation quotas) καθώς η συμφωνία ήταν απλά στα χαρτιά.

* Η αύξηση της τρομοκρατίας και η ραγδαία άνοδος των εθνικιστών στην Ευρώπη.

* Το ακριβό ευρώ.

* Η άνοδος Τραμπ.

* Η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος πολλών χωρών αρχής, γενομένης με το 2017.

* Η έως σήμερα αποχώρηση του ΔΝΤ από την ΕΕ ως πιστωτή.

* Η περίπτωση της Ελλάδας, αλλά και της Ιταλίας και της Πορτογαλίας, που πιθανώς να χρειαστούν πιστωτική υποστήριξη από την ΕΕ.

* Η προσπάθεια του σκληρού πυρήνα της ΕΕ να ελέγχει τον ΕΣΜ.

* Η επεκτεινόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή.

* Οι κινήσεις για λύση του Κυπριακού με ένα νέο κράτος «μόρφωμα».

 

Τα… «κενά»

Σίγουρα υπάρχουν κενά ακόμα στην τελειοποίηση του σεναρίου. Αυτά θα καλυφθούν ανάλογα με την αντίδραση της κάθε χώρας.

Για παράδειγμα, εάν η Ουγγαρία επιθυμεί να κλείσει σύνορα, Σένγκεν, να διώξει πρόσφυγες κ.λπ., το αίτημα θα γίνεται δεκτό ως αντάλλαγμα της μερικής παραμονής σε μία από τις ταχύτητες. Γι’ αυτό και η κ. Μέρκελ μίλησε για συνεργασία των χωρών, ανάλογα με το αντικείμενο κοινού ενδιαφέροντος.

Πάντως για κάποιους υπάρχει και η σοβαρή πιθανότητα να χάσει η κ. Μέρκελ τις εκλογές και να ανέβει ο σοσιαλιστής Μάρτιν Σουλτς. Σε μια πρώτη ανάγνωση, κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο κ. Σουλτς μπορεί να ανατρέψει αυτή τη λογική. Όμως, όπως είναι σε θέση να γνωρίζει το Euro2day.gr, οι κ.κ. Σουλτς, Γιούνκερ, Βέμπερ (ΕΛΚ) συναντιούνται εδώ και δύο χρόνια σχεδόν κάθε εβδομάδα και είναι σε απόλυτη ευθυγράμμιση.

Μάλιστα ο κ. Σουλτς «χρωστάει» την απότομη αναβάθμισή του στον κ. Γιούνκερ, που τον επέβαλε σε όλες σχεδόν τις επίσημες συναντήσεις και θέματα της ΕΕ.

Επίσης η παραίτησή του από πρόεδρος της Ευρωβουλής και η επιστροφή του στα γερμανικά δρώμενα είναι προϊόν διαβουλεύσεων και στρατηγικής των τριών ανδρών. Κι ας ισχυρίζονται τα αντίθετα.

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι μετά την εκλογή Τσίπρα, πρώτος ο κ. Σουλτς ήταν που ήρθε στην Αθήνα ως μεσολαβητής.

Βεβαίως το Euro2day.gr έγραφε συνεχώς από τότε ότι κάθε άλλο παρά φίλος της Αθήνας ήταν ο κ. Σουλτς, καθώς στις εμπιστευτικές του συνομιλίες έλεγε συνεχώς ότι ο κ. Τσίπρας αποτελεί απειλή για τους Ευρωσοσιαλιστές και ότι πρέπει να φύγει.

Η Αθήνα υπολογίζει ότι μια πιθανή εκλογή Σουλτς θα ανατρέψει τα σενάρια σκληρής στάσης του ΔΝΤ. Όντως έτσι έχει αφήσει ο ίδιος να διαφανεί. Όμως, εάν αποδέχεται την Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, τότε ο κ. Σουλτς αποδέχεται και το σενάριο για την Ελλάδα, όπως εντέχνως συμπεριέλαβε ο κ. Σόιμπλε στο προσχέδιο ως ένα σενάριο.

 

Αποδιοπομπαίος τράγος

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, σε μια συνάντηση του κ. Σόιμπλε με μεγαλοεπενδυτές ανά τον κόσμο πριν από 15 μέρες στο Βερολίνο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών ρωτήθηκε για την κατάσταση στην Ελλάδα.

Η θεωρία που ανέπτυξε ήταν ότι προβλέπει Grexit το 2020, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αρνήθηκε να απαντήσει εάν αυτό θα οφείλεται στον ανασχεδιασμό της ΕΕ ή σε καθαρά οικονομικά και δημοσιονομικά κριτήρια.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι το καλό σενάριο για τον κ. Σόιμπλε είναι να μπει η χώρα μας σε πρόγραμμα 12 ή 15 μηνών του ΔΝΤ (τρίτη δανειοδότηση) και τον υπόλοιπο χρόνο που απομένει από πλευράς ΕΕ (από τον Μάρτιο 2018) θα συμπληρωθεί με πιστοληπτική γραμμή ECCL+ με αυξημένη εποπτεία και δικαίωμα παρέμβασης προληπτικών μέτρων στην «υποψία» εκτροχιασμού των δημοσιονομικών στόχων.

Με άλλα λόγια, το καλό σενάριο, κατά τον κ. Σόιμπλε, μας φθάνει στο 2020.

Επίσης δεν είναι καθόλου τυχαίο που το σενάριο Grexit ως της μόνης χώρα που θα εκδιωχθεί από την ευρωζώνη επανήλθε από τη Moody’s μία ημέρα μετά τις δηλώσεις Μέρκελ.

 

πηγή

Η Λευκή Βίβλος για το μέλλον της Ευρώπης

 

Το νέο όραμα της Κομισιόν για την Ευρώπη παρουσίασε μέσω της Λευκής Βίβλου ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Σε αυτή περιγράφονται οι κύριες προκλήσεις και ευκαιρίες για την Ευρώπη κατά την προσεχή δεκαετία και παρουσιάζονται πέντε σενάρια για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να εξελιχθεί η Ένωση μέχρι το 2025, ανάλογα με το πώς θα επιλέξει να ανταποκριθεί.

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Jean-Claude Juncker δήλωσε: «Πριν από 60 χρόνια, οι πατέρες της Ευρώπης επέλεξαν να ενώσουν την ήπειρο με τη δύναμη του νόμου αντί για τις ένοπλες δυνάμεις. Μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτά που έχουμε καταφέρει από τότε. Η πιο ζοφερή μας ημέρα το 2017 θα εξακολουθήσει να είναι πολύ πιο λαμπρή από οποιαδήποτε ημέρα πέρασαν οι πρόγονοί μας στο πεδίο μάχης. Καθώς εορτάζουμε την 60ή επέτειο των Συνθηκών της Ρώμης, είναι καιρός για την ενωμένη Ευρώπη των 27 να διαμορφώσει ένα όραμα για το μέλλον της. Είναι καιρός για ηγεσία, ενότητα και κοινή βούληση. Η Λευκή Βίβλος της Επιτροπής παρουσιάζει μια σειρά από διαφορετικές διαδρομές που θα μπορούσε να επιλέξει να ακολουθήσει αυτή η ενωμένη ΕΕ των 27. Είναι η αρχή της διαδικασίας, όχι το τέλος, και ελπίζω ότι τώρα θα πραγματοποιηθεί ένας έντιμος και ευρύς διάλογος. Η μορφή θα ανταποκρίνεται στη λειτουργία. Κρατάμε το μέλλον της Ευρώπης στα χέρια μας».

junker

Η Λευκή Βίβλος  ( κατεβάστε όλο το κείμενο ) εξετάζει πώς θα μετασχηματιστεί η Ευρώπη κατά την επόμενη δεκαετία -από την επίπτωση των νέων τεχνολογιών στην κοινωνία και την απασχόληση, μέχρι τις αμφιβολίες σχετικά με την παγκοσμιοποίηση, τους προβληματισμούς όσον αφορά στην ασφάλεια και την άνοδο του λαϊκισμού.

Παρουσιάζει, όπως σημειώνει η Κομισιόν, τις επιλογές που έχουμε: είτε να υποκύψουμε παθητικά σ’ αυτές τις τάσεις είτε να τις ενστερνιστούμε και να αδράξουμε τις νέες ευκαιρίες που προσφέρουν. Ο πληθυσμός και το οικονομικό βάρος της Ευρώπης μειώνονται, σε αντίθεση με άλλα μέρη του κόσμου. Μέχρι το 2060, κανένα από τα κράτη μέλη μας δεν θα αντιστοιχεί καν στο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού -επιτακτικός λόγος για να παραμείνουμε ενωμένοι, ώστε να επιτύχουμε περισσότερα.

Η ευημερία της Ευρώπης, ως θετικής παγκόσμιας δύναμης, θα συνεχίσει να εξαρτάται από τον ανοικτό χαρακτήρα της και τους ισχυρούς δεσμούς της με τους εταίρους της.

Στη Λευκή Βίβλο παρουσιάζονται πέντε σενάρια, καθένα από τα οποία απεικονίζει την πιθανή κατάσταση της Ένωσης μέχρι το 2025, ανάλογα με τις επιλογές που θα κάνει η Ευρώπη. Τα σενάρια καλύπτουν ένα φάσμα πιθανοτήτων και είναι ενδεικτικού χαρακτήρα. Ούτε αλληλοαναιρούνται ούτε είναι τα μόνα που μπορεί να υπάρξουν.

Σενάριο 1: Συνεχίζουμε κανονικά

Η ΕΕ των 27 επικεντρώνει την προσοχή της στην επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος θετικών μεταρρυθμίσεων στο πνεύμα των κατευθύνσεων της Επιτροπής του 2014 για ένα Νέο ξεκίνημα για την Ευρώπη και της Δήλωσης της Μπρατισλάβας, την οποία προσυπέγραψαν και τα 27 κράτη μέλη το 2016. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι έως το 2025:

* Οι Ευρωπαίοι έχουν τη δυνατότητα να οδηγούν αυτοματοποιημένα και συνδεδεμένα αυτοκίνητα, αλλά ενδέχεται να αντιμετωπίζουν προβλήματα όταν περνούν τα σύνορα των χωρών τους, καθώς παραμένουν ορισμένα νομικά και τεχνικά εμπόδια.

* Οι Ευρωπαίοι μπορούν σε μεγάλο βαθμό να ταξιδεύουν πέραν των συνόρων των χωρών τους χωρίς να υφίστανται ελέγχους. Λόγω των ενισχυμένων ελέγχων ασφαλείας, οι ταξιδιώτες πρέπει να φτάνουν στα αεροδρόμια και στους σιδηροδρομικούς σταθμούς πολύ πριν από την ώρα αναχώρησης.

Σενάριο 2: Τίποτα περισσότερο από την ενιαία αγορά

Η ΕΕ των 27 επικεντρώνεται σταδιακά εκ νέου στην ενιαία αγορά, καθώς τα 27 κράτη μέλη δεν κατορθώνουν να βρουν κοινό έδαφος σε όλο και περισσότερους τομείς πολιτικής. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι έως το 2025:

* Η διέλευση των συνόρων για επαγγελματικούς σκοπούς ή για τουρισμό δυσχεραίνεται εξαιτίας των συστηματικών ελέγχων. Η εξεύρεση εργασίας στο εξωτερικό είναι δυσκολότερη και η μεταφορά των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων σε άλλη χώρα δεν είναι εξασφαλισμένη. Αυτοί που ασθενούν στο εξωτερικό βρίσκονται αντιμέτωποι με υψηλές ιατροφαρμακευτικές δαπάνες.

* Οι Ευρωπαίοι διστάζουν να χρησιμοποιήσουν συνδεδεμένα αυτοκίνητα λόγω της έλλειψης κανόνων και τεχνικών προτύπων που ισχύουν ομοιόμορφα σε όλη την ΕΕ.

Σενάριο 3: Αυτοί που θέλουν περισσότερα κάνουν περισσότερα

Η ΕΕ των 27 προχωρά όπως σήμερα, αλλά επιτρέπει στα κράτη μέλη που το επιθυμούν να αναπτύξουν μεγαλύτερη δράση σε συγκεκριμένους τομείς, όπως η άμυνα, η εσωτερική ασφάλεια ή τα κοινωνικά θέματα. Διαμορφώνονται μία ή περισσότερες «συμμαχίες πρόθυμων κρατών». Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι έως το 2025:

* 15 κράτη μέλη συγκροτούν αστυνομία και δικαστικά σώματα για την αντιμετώπιση διασυνοριακών εγκληματικών δραστηριοτήτων. Εξασφαλίζεται η άμεση ανταλλαγή πληροφοριών ασφάλειας χάρη στην πλήρη διασύνδεση των βάσεων δεδομένων.

* Τα συνδεδεμένα αυτοκίνητα χρησιμοποιούνται ευρέως σε 12 κράτη μέλη που έχουν συμφωνήσει να εναρμονίσουν τους κανόνες περί ευθύνης και τα τεχνικά τους πρότυπα.

Σενάριο 4: Κάνουμε λιγότερα με πιο αποδοτικό τρόπο

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εστιάζει στην επίτευξη καλύτερων και ταχύτερων αποτελεσμάτων σε επιλεγμένους τομείς πολιτικής, κάνοντας λιγότερα σε τομείς όπου θεωρείται ότι δεν υπάρχει προστιθέμενη αξία. Το ενδιαφέρον και οι περιορισμένοι πόροι εστιάζονται σε επιλεγμένους τομείς πολιτικής. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι έως το 2025:

* Η Ευρωπαϊκή Αρχή Τηλεπικοινωνιών έχει την εξουσία να αποδεσμεύει συχνότητες για την παροχή διασυνοριακών υπηρεσιών επικοινωνίας, όπως εκείνες που χρησιμοποιούνται από τα συνδεδεμένα αυτοκίνητα. Επίσης, θα προστατεύει τα δικαιώματα των μετακινούμενων χρηστών και των χρηστών του διαδικτύου, οπουδήποτε και αν βρίσκονται στην ΕΕ.

* Ένας νέος ευρωπαϊκός οργανισμός για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας συμβάλλει στην αποτροπή και την πρόληψη σοβαρών επιθέσεων, με τον συστηματικό εντοπισμό και χαρακτηρισμό των υπόπτων.

Σενάριο 5: Κάνουμε μαζί πολύ περισσότερα

Τα κράτη μέλη αποφασίζουν να μοιραστούν περισσότερες αρμοδιότητες, πόρους και διαδικασίες λήψης αποφάσεων σε όλους τους τομείς. Οι αποφάσεις εγκρίνονται ταχύτερα σε ευρωπαϊκό επίπεδο και εφαρμόζονται επίσης ταχύτερα. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι έως το 2025:

* Οι Ευρωπαίοι που θέλουν να παραπονεθούν για ένα προτεινόμενο έργο αιολικής ενέργειας που χρηματοδοτείται από την ΕΕ στην περιοχή τους δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με την αρμόδια αρχή, καθώς τους υποδεικνύεται να επικοινωνήσουν με τις αρμόδιες ευρωπαϊκές αρχές.

* Τα συνδεδεμένα αυτοκίνητα κινούνται απρόσκοπτα σε όλη την Ευρώπη χάρη στους πανευρωπαϊκούς κανόνες. Οι οδηγοί μπορούν να βασίζονται σε μια ευρωπαϊκή υπηρεσία επιβολής των κανόνων.

Επόμενα βήματα

Η Λευκή Βίβλος αποτελεί τη συμβολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη Σύνοδο Κορυφής της Ρώμης, κατά την οποία η ΕΕ θα συζητήσει τα επιτεύγματά της κατά τα τελευταία 60 χρόνια αλλά και το μέλλον της σε επίπεδο 27 κρατών μελών. Η Λευκή Βίβλος σηματοδοτεί την απαρχή μιας διαδικασίας κατά την οποία η ΕΕ των 27 θα αποφασίσει για το μέλλον της Ένωσης. Για να ενθαρρύνει αυτόν τον διάλογο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μαζί με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη, θα διοργανώσουν μια σειρά από «διαλόγους για το μέλλον της Ευρώπης» στις πόλεις και τις περιφέρειες της Ευρώπης.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα συμβάλει στον διάλογο κατά τους προσεχείς μήνες με μια σειρά εγγράφων προβληματισμού πάνω στα εξής θέματα:

* η ανάπτυξη της κοινωνικής διάστασης της Ευρώπης·

* η εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης, με βάση την έκθεση των πέντε προέδρων του Ιουνίου του 2015·

* η τιθάσευση της παγκοσμιοποίησης·

* το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας·

* το μέλλον των οικονομικών της ΕΕ.

Όπως και η παρούσα Λευκή Βίβλος, τα έγγραφα προβληματισμού θα προσφέρουν διάφορες ιδέες, προτάσεις, εναλλακτικές επιλογές ή σενάρια για την Ευρώπη του 2025, χωρίς να παρουσιάζουν, σ’ αυτό το στάδιο, οριστικές αποφάσεις.

Ο Πρόεδρος Juncker θα προωθήσει αυτές τις ιδέες στην ομιλία του για την Κατάσταση της Ένωσης τον Σεπτέμβριο του 2017, προτού καταστεί δυνατό να συναχθούν τα πρώτα συμπεράσματα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Δεκεμβρίου του 2017. Έτσι, θα διευκολυνθεί η λήψη αποφάσεων σχετικά με ένα πλαίσιο δράσης που θα παρουσιαστεί εγκαίρως ενόψει των εκλογών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που θα διεξαχθούν τον Ιούνιο του 2019.

πηγή

 

Τι σημαίνουν οι Γαλλικές εκλογές για την Ευρώπη

 

 

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

 

Η Γηραιά Ήπειρος περνά δύσκολες ώρες. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά. Στην παρούσα συγκυρία, ωστόσο, οι δυσκολίες θα μπορούσαν να πάρουν άσχημη τροπή γιατί οι συνθήκες που την διέπουν απέχουν από αντίστοιχες στο παρελθόν. Απαιτείται έτσι μία νέα προσαρμοστικότητα, η οποία δεν είναι προφανής στους σημερινούς ηγετικούς κύκλους της Ευρώπης. Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες δεν ήσαν προετοιμασμένες να αντιμετωπίσουν αλλεπάλληλες κρίσεις, σε πολύ σύντομα χρονικά διαστήματα και υπό μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές συνθήκες. Οι αβεβαιότητες έτσι μεγαλώνουν στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), γεγονός που συνιστά σημαντική πρώτη ύλη για τους λαϊκιστές και άλλους καιροσκόπους της πολιτικής.

 

french elections
Μέσα σε αυτό το θολό τοπίο, καθοριστικό ρόλο για το μέλλον της Ευρώπης θα παίξουν οι προσεχείς γαλλικές προεδρικές εκλογές, γύρω από τις οποίες, όπως προκύπτει από τις εξελίξεις, παίζονται πολύ σοβαρά οικονομικά και γεωπολιτικά παιχνίδια. Παιχνίδια επικίνδυνα τόσο για την ειρήνη στην Ευρώπη, όσο και για γενικότερες παγκόσμιες ισορροπίες σε έναν κόσμο που έτσι κι αλλιώς αλλάζει.
Όπως πολύ σωστά επισημαίνει σε άρθρο του στην εφημερίδα Καθημερινή ο καθηγητής Γεωπολιτικής στην Σορβόννη, κ. Γιώργος Πρεβελάκης, από ιστορικής πλευράς η Δύση, και μέσα σε αυτήν η Ευρώπη, συγκροτείται από την διαλεκτική ανάμεσα στην θαλασσινή και στην ηπειρωτική φύση. Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, η ηπειρωτική εκδοχή εκφράστηκε με τόση ισχύ στην σοβιετοκρατούμενη Ανατολική Ευρώπη, ώστε οι υπόλοιπες χώρες συντάχθηκαν με τις θαλασσινές δυνάμεις.

 

Κατόπιν, όσο οι Ηνωμένες Πολιτείες ασχολούνταν με την παγκόσμια ηγεμονία, η Γερμανία, με αυξανόμενη επίδραση στην ΕΕ, ανέλαβε να ανασυγκροτήσει την ηπειρωτική Ευρώπη. Έτσι, τα αγγλοσαξονικά και τα ευρωπαϊκά ηπειρωτικά συμφέροντα άρχισαν βαθμιαία να αποκλίνουν. Η οικονομική κρίση όξυνε τους οικονομικούς ανταγωνισμούς. Κατά το διάστημα αυτό, η Ρωσία συστηματικά διευρύνει την επιρροή της.
Η πρώτη φάση 2016-2017 απεκάλυψε την έκταση της ρωγμής. Η επικράτηση του Brexit και η εκλογή του αντι-ευρωπαίου Ντόναλντ Τραμπ έδειξαν ότι η θαλασσινή Δύση αποδεσμεύεται από ένα ευρωπαϊκό οικοδόμημα το οποίο τείνει να λάβει την μορφή μίας γερμανικής Ευρώπης. Οι γεωπολιτικές δομές των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα επιστρέφουν σταδιακά: ασυνεννοησία ανάμεσα στην Γερμανία και τον αγγλοσαξονικό κόσμο, με την Ρωσία να καιροφυλακτεί και την Γαλλία σε θέση κριτή.
Χώρα-σταυροδρόμι ανάμεσα στην ατλαντική, την μεσογειακή και την ηπειρωτική Ευρώπη, η Γαλλία διατρέχεται από το σύνορο το οποίο χωρίζει την θαλασσινή από την ηπειρωτική ευρωπαϊκή γεωπολιτική και γεωοικονομική παιδεία. Η ιδιαιτερότητα αυτή καθιστά την θέση της ρευστή και αμφίρροπη: άλλοτε γέφυρα ανάμεσα στους δύο κόσμους, άλλοτε διαιτητής, άλλοτε θύμα των εντάσεων.

 

Τρεις κυρίαρχες τάσεις υποδηλώνουν την μελλοντική τοποθέτηση της Γαλλίας στη νέα ιστορική καμπή. Η Μαρίν Λε Πεν, υποψήφια του Εθνικού Μετώπου, εκφράζει μία βίαιη αμφισβήτηση του ευρωπαϊκού γαλλογερμανικού μοντέλου. Ο αντι-φιλελευθερισμός της, όμως, την απομακρύνει και από τον αγγλοσαξονικό κόσμο και την προσεγγίζει στον αυταρχικό κρατισμό του Βλαντιμίρ Πούτιν. Το Κρεμλίνο, εξάλλου, την υποστηρίζει απροκάλυπτα και δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής το γεγονός ότι ένα 20% της εκλογικής πελατείας του Εθνικού Μετώπου είναι πρώην ψηφοφόροι του ΚΚ Γαλλίας.
Απέναντι στην Μαρίν Λε Πεν σήμερα βρίσκονται ο φιλελεύθερος σοσιαλδημοκράτης Εμμανουέλ Μακρόν και ο κεντροδεξιός Φρανσουά Φιγιόν, ο άνθρωπος που κάποια συμφέροντα στην γαλλική πολιτική σκηνή θέλουν να εξοντώσουν. Πιο αναλυτικά, ο Εμμ. Μακρόν, 37 ετών, θεωρείται από πολλούς ένας νέος Βαλερύ Ζισκάρ ντ’ Εσταίν και η γλώσσα που μιλάει αρέσει πολύ στους νέους. Ακραιφνής φιλοευρωπαίος, ο πρώην υπουργός Οικονομικών πιστεύει στην ριζική ανανέωση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και θέλει να δώσει νέο περιεχόμενο στον γαλλο-γερμανικό άξονα. Εκτιμάται έτσι από πολλούς οικονομικούς και μη κύκλους ότι η εκλογή του, που είναι σήμερα κάτι περισσότερο από πιθανή, θα εξισορροπούσε τις εντυπώσεις και επιδράσεις από το Brexit και την προεδρία Ντ. Τραμπ, θα ενίσχυε την ευρωπαϊκή συνοχή, αλλά ίσως να επιδείνωνε το ρήγμα της Ευρώπης με την Αγγλία και την Αμερική.
Ο κεντροδεξιός, πρώην πρωθυπουργός, Φρανσουά Φιγιόν ενσαρκώνει μία μετριοπαθή, αγγλόφιλη προοπτική. Είναι οικονομικά φιλελεύθερος και πολιτισμικά αρνητικός στην κεντροευρωπαϊκή εκδοχή της πολιτικής ορθότητας. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που αντιμετωπίζεται με ανησυχία από το γαλλικό οικονομικό κατεστημένο, που είναι συνδεδεμένο με το γερμανικό κεφάλαιο. Είναι δε πολύ πιθανόν οι τελευταίες αποκαλύψεις εις βάρος του, με αφορμή την απασχόληση της συζύγου και των υιών του σε αμειβόμενες από το Δημόσιο θέσεις επί πρωθυπουργίας του, να οφείλονται στο ότι η άνετη επικράτησή του στις προκριματικές εκλογές της κεντροδεξιάς τον έφερνε ως σίγουρο πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας στον δεύτερο γύρο της εκλογικής αναμέτρησης, τον προσεχή Μάιο. Σίγουρα δε η προοπτική αυτή δεν ήταν ιδιαιτέρως αρεστή σε ορισμένους κύκλους, τόσο πολιτικούς όσο και οικονομικούς.
Διαγράφονται, επομένως, τρία διαφορετικά γεωπολιτικά σενάρια, ανάλογα με την έκβαση της αναμέτρησης ανάμεσα στους επικρατέστερους διεκδικητές της γαλλικής προεδρίας. Ο Μακρόν θα συμβάλει στην ενδυνάμωση της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, με κίνδυνο όμως την περαιτέρω πόλωση των δυτικών δυνάμεων. Η Λε Πεν θα την δυναμιτίσει, ανοίγοντας το κουτί της Πανδώρας στην ευρωπαϊκή γεωπολιτική. Ο Φιγιόν μπορεί να εκφράσει τον εξισορροπητικό και γεφυροποιητικό ρόλο στην Γαλλία. Στις περισσότερες δημοσκοπήσεις προπορεύεται ο Μακρόν. Δεν πρέπει, όμως, να υποτιμηθεί η  προσωπικότητα και η, έστω τρωθείσα, επιρροή του Φιγιόν. Τέλος, μολονότι η εκλογική αριθμητική δεν ευνοεί την Λε Πεν στον δεύτερο γύρο, ο άνευ ορίων ανταγωνισμός ανάμεσα στις άλλες δύο υποψηφιότητες τής παρέχει ελπίδες, πάνω στις οποίες θα «παίξει» και ο ρωσικός παράγοντας που την στηρίζει.
Κατά τον καθηγητή κ. Γιώργο Πρεβελάκη, αν επιβεβαιωθεί αυτό το απαισιόδοξο σενάριο, θα αποδειχθεί ότι η Δύση έχει λησμονήσει τα διδάγματα του Μεσοπολέμου: η απόκλιση Γης και Θάλασσας μόνον την μεγάλη ευρασιατική δύναμη ευνοεί, η οποία ρίχνει πλέον τεράστιο βάρος στην αποσταθεροποίηση της Ευρώπης.

Για την Ελλάδα, παρόμοια εξέλιξη θα ήταν πάλι καταστροφική και συμπληρωματική της οικονομικής χρεοκοπίας της χώρας.

 

πηγή

Ταξιτζής…Made In Greece – Χάρρυ Κλύνν

 

Στην τελευταία ταινία του Χάρρυ Κλύνν στο σινεμά Made In Greece το 1987, η Ποντιάρα υποδυεται εναν ασθενή που ζει στο ιδρυμα για 20 χρονια. Μολις λοιπον παιρνει εξιτηριο, μετα απο πολλες περιπετειες, πεφτει πανω σε εναν ιδιοτροπο,ωραίο μάγκα, ταξιτζη (και παλι ο Χαρρυ Κλυνν), ο οποιος πεταει ωρες ωρες απιστευτες ατακες…με συνεπιβάτες στο …αγώϊ Κακουλίδη, Σαββόπουλο, Φέρρη…

Τα υπόλοιπα στο βίντεο. (κλικ στη φωτό!)

taxitzis Harry Klyn

 

 

 

Η τελευταία ζαριά του πολιτικού απατεώνα Αλέξη Τσίπρα

 

Ήταν εδώ και λίγες εβδομάδες γνωστή στην πολιτική και δημοσιογραφική πιάτσα, η ρήξη στις σχέσεις της οικογένειας Καλογρίτσα με τον Κώστα Βαξεβάνη. Αφορμή φαίνεται ότι στάθηκαν οι επιθέσεις της εφημερίδας σε υψηλόβαθμα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης που κατέχουν θεσμικό ρόλο στην Ελλάδα και το εξωτερικό και η διαφωνία του μέχρι τότε εκδότη με την στοχοποίηση των στελεχών αυτών και των οικογενειών τους.

Σύμφωνα με τους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ, ο Χ.Καλογρίτσας διαβεβαίωνε τους συνομιλητές του ότι ο ίδιος δεν έχει καμία σχέση με τις επιθέσεις της εφημερίδας και αναζητούσε τρόπο για να απαλλαγεί από αυτήν το συντομότερο. Σύμφωνα μάλιστα με συνομιλητές του, θα μπορούσε τότε αδαπάνως να απαλλαγεί από την χρηματοδότηση του εντύπου, εφόσον οι πωλήσεις της εφημερίδας κατρακυλούσαν κάτω από τα 20.000 φύλλα εβδομαδιαίως. Όμως κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό διότι η εφημερίδα λόγω της εμπειρίας του διευθυντή της Κώστα Βαξεβάνη, κατάφερε να σταθεροποιηθεί για αρκετές εβδομάδες στα 20.000 και κάτι, φύλλα…

tsipras-joker

Όλο το διάστημα που ακολούθησε, επιχειρήθηκε και από τις δύο πλευρές να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση, πράγμα που επετεύχθη, μόνον όταν διέρρευσε στον Κυριακάτικο τύπο η έκθεση της Τραπέζης της Ελλάδος για την σκανδαλώδη χρηματοδότηση των επιχειρήσεων Καλογρίτσα και τον “πιεστικό” τρόπο με τον οποίο διεκδικούσε την δανειοδότησή της.

Πολλοί μάλιστα στοιχημάτιζαν ότι η διαρροή αυτή έγινε με σκοπό να επισπευστεί το διαζύγιο μεταξύ των δύο πλευρών, και απ΄ό,τι φαίνεται επιβεβαιώθηκαν πολύ γρήγορα.

Άλλωστε το διαζύγιο του Κώστα Βαξεβάνη με τον όμιλο Καλογρίτσα ήταν το δεύτερο επιχειρηματικό του διαζύγιο μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, μετά το διαζύγιό του με τον εφοπλιστή Καραγιώργη, ο οποίος είχε σοβαρά προβλήματα με την δικαιοσύνη.

Έτσι λοιπόν, μετά από ατυχείς συνεργασίες, ο Κώστας Βαξεβάνης βρέθηκε αποκλειστικός μέτοχος της εφημερίδας Documento που αρχική της φιλοδοξία ήταν να αποτελέσει το “αριστερό Πρώτο Θέμα”, με θεματογραφία και κυκλοφορίες που θα ανταγωνίζονταν την πρώτη εφημερίδα της Κυριακής.

Άλλωστε, τα τελευταία δύο χρόνια, στο Μέγαρο Μαξίμου είχαν πραγματοποιηθεί ουκ ολίγες συσκέψεις, με σκοπό την δημιουργία απολύτως φιλικών προς τον Αλέξη Τσίπρα Μέσων Ενημέρωσης και τον “περιορισμό της επιρροής” των λεγόμενων συστημικών ΜΜΕ, που σύμφωνα με τους συμμετέχοντες στις συσκέψεις αυτές επηρέαζαν αποφασιστικά την κοινή γνώμη.

Γι’ αυτό και οι ίδιοι παράγοντες εμφανίζονταν ιδιαίτερα ικανοποιημένοι, για πρώτη φορά μετά το βατερλώ των τηλεοπτικών αδειών, από την απονεύρωση του ΔΟΛ, τον αργό θάνατο του MEGA, αλλά και την ισορροπημένη (πλέον) προσέγγιση των πολιτικών θεμάτων από τα τηλεοπτικά δελτία και τα έντυπα μέσα.

Σε αυτό το περιβάλλον θεωρούσαν ότι τόσο η απολύτως ελεγχόμενη από τον ΣΥΡΙΖΑ κρατική τηλεόραση, μαζί με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων που διανέμει με φιλικό προς την κυβέρνηση τρόπο τις ειδήσεις στο σύνολο των μέσων, όσο και το Documento που “διαμορφώνει την επικαιρότητα” θα μπορούσαν να αποτελέσουν έναν φιλικό προς τον ΣΥΡΙΖΑ αρχικό “όμιλο μέσων” που όμως θα δύναται να διευρυνθεί με προσθήκες παραδοσιακών “συστημικών” μαγαζιών που πλέον θα υποστηρίζουν την “αλήθεια” του ΣΥΡΙΖΑ…

 

Ο Πρωθυπουργός, ο Παπαγγελόπουλος, ο Πολάκης και το Documento

Σε αυτό λοιπόν το περιβάλλον ο Πρωθυπουργός την τελευταία εβδομάδα έκανε δύο συμβολικές κινήσεις που δεν πέρασαν απαρατήρητες.

Η πρώτη ήταν ότι επέλεξε να πάει την καθαρά Δευτέρα με την οικογένειά του στην Αίγινα. Η είδηση αυτή δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον, παρά μόνον για τις μεσημεριανές τηλεοπτικές ζώνες, εάν μαζί με την οικογένεια δεν βρισκόταν και ο πληθωρικός αναπληρωτής υπουργός υγείας Παύλος Πολάκης. Και αυτό γιατί ο Αλέξης Τσίπρας, φωτογραφιζόμενος στο πλευρό του Παύλου Πολάκη ήθελε να συμβολίσει ότι οι πρωτοβουλίες του υπουργού του, η οξύτητα της κριτικής του προς την αντιπολίτευση, αλλά κυρίως η “σκανδαλοθηρία” του, δεν αποτελούν προσωπική επιλογή του Χανιώτη πολιτικού, αλλά στρατηγική επιλογή του ιδίου και της κυβέρνησής του.

Ίσως γι’ αυτό να έσπευσε την προηγούμενη εβδομάδα -και μόλις δυο μέρες μετά την παρουσία του στο documento- ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δημήτρης Παπαγγελόπουλος να ανακοινώσει τις εισαγγελικές έρευνες που παρηγγέλθησαν μετά από δημοσιεύματα της εφημερίδας του Κ. Βαξεβάνη και αφορούσαν ζητήματα που αναδείκνυε ο Παύλος Πολάκης και θεωρούσε ότι μέσω αυτών χτυπούσε τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Η δεύτερη συμβολική κίνηση του Πρωθυπουργού ήταν να ανοίξει (και επισήμως) την πόρτα του Μαξίμου στον Κώστα Βαξεβάνη, παραχωρώντας του συνέντευξη για την εφημερίδα Documento. Με την κίνησή του αυτή ο Πρωθυπουργός επί της ουσίας όχι μόνον επιβράβευε τον δημοσιογράφο για τις ευθείες επιθέσεις του στους πολιτικούς του αντιπάλους και τις οικογένειές τους, αλλά έδινε σαφές στίγμα προς πάσα κατεύθυνση ότι το Μαξίμου “ευλογεί” την εφημερίδα αυτή και τις πρακτικές της.

Και όταν μιλάμε για στίγμα προς πάσα κατεύθυνση, δεν θα μπορούσαμε να αγνοήσουμε το στίγμα που δίδεται από τον Πρωθυπουργό προς τις λεγόμενες “ανεξάρτητες αρχές” αλλά και την δικαιοσύνη, η οποία δείχνει μια ιδιαίτερη ευαισθησία και ταχύτητα στα θέματα που “αποκαλύπτει” το documento σε αντίθεση με ό,τι δημοσιεύεται σε οποιαδήποτε άλλο μέσο ενημέρωσης και αφορά τα πεπραγμένα της κυβέρνησης Τσίπρα.

Σε αυτό λοιπόν το περιβάλλον, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον -αλλά και ιδιαίτερη αξία- τα λεγόμενα του Πρωθυπουργού στην εφημερίδα του Κώστα Βαξεβάνη, που εν τέλει δίνει γραμμή εντός και εκτός Σύριζα. Τί λέει -μεταξύ άλλων- ο Πρωθυπουργός; Ότι ακόμα και σήμερα, δυόμιση χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βρίσκεται στην κυβέρνηση αλλά δεν έχει καταλάβει ακόμα την εξουσία!

Για όσους αντιλαμβάνονται τί σημαίνει αυτό, ο Πρωθυπουργός προφανώς υπονοεί ότι δεν κατάφερε να πετύχει τον στρατηγικό του στόχο, δηλαδή την εγκαθίδρυση ενός κράτους απολύτως φιλικού προς το κόμμα του, που θα μπορεί να ικανοποιεί απολύτως τις προτεραιότητές του.

Η δήλωση αυτή του κ. Τσίπρα ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά του Δημοκρατικού κόσμου γιατί θύμισε σε πολλούς την ανοίκεια επίθεση της κυβέρνησης στο ΣτΕ αλλά και συνολικά στη Δικαιοσύνη, όταν δεν της επέτρεψε να εφαρμόσει την (τελικά αντισυνταγματική) απόφασή της για τον περιορισμό των τηλεοπτικών καναλιών, θύμισε επίσης την αντικατάσταση της επικεφαλής της ανεξάρτητης αρχής Δημοσίων Εσόδων με τρόπο πρωτόγνωρο για ευρωπαϊκή χώρα, και θύμισε τέλος την (αντισυνταγματική) απόπειρα παράτασης της θητείας των ανωτάτων Δικαστών παρά την υπέρβαση του ορίου ηλικίας τους.

Σε αυτήν όμως τη συνέντευξή του ο Αλέξης Τσίπρας, επιχειρεί και κάτι ακόμα:

Να επιδιώξει τον “αρραβώνα” της κυβέρνησής του με την (λεγόμενη) καραμανλική πτέρυγα της Ν.Δ., διαχωρίζοντάς την τόσο από την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, όσο και από εκείνη του Αντώνη Σαμαρά. Συγκεκριμένα, ο Πρωθυπουργός αναφερόμενος στον Κώστα Καραμανλή αναφέρει ότι αναγνωρίζει το ήθος του σε αντίθεση με την ηγεσία που τον διαδέχτηκε, χαρακτηρίζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ ως ανήθικο τον Αντώνη Σαμαρά…

Λίγο μετά αναφερόμενος στον Κυριάκο Μητσοτάκη, μιλά με απαξιωτικό τρόπο για το πρόσωπό του, κατηγορώντας τον ότι βλέπει την χώρα σαν να είναι εταιρία.

Τέλος, επιφυλάσσει ύμνους για τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, χαρακτηρίζοντάς τον “δύσκολο αντίπαλο σε σχέση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που έφερε καλύτερο αποτέλεσμα για τη Ν.Δ. από εκείνο του Σαμαρά”.

Πέραν της προφανούς γραφικότητας του επιχειρήματος (μιας και η Ν.Δ. του Μητσοτάκη ρίχνει ήδη γύρω στις 20 μονάδες διαφορά δημοσκοπικά στον ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα, ενώ η Ν.Δ. του κ. Μεϊμαράκη έχασε 250.000 ψήφους σε σχέση με τη Ν.Δ. του Σαμαρά) ο κ. Τσίπρας επιλέγει μειωτικούς χαρακτηρισμούς για εκείνους που πραγματικά αισθάνεται ως αντιπάλους του, ενώ επιλέγει να κολακέψει τόσο τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, όσο και τον Κώστα Καραμανλή, επιδιώκοντας προφανώς να δημιουργήσει ρήγμα στο εσωτερικό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Όποιος άλλωστε ενημερώνεται από το documento ίσως να είχε διαβάσει την προηγούμενη εβδομάδα τη συνέντευξη του (αυτοπριοσδιοριζόμενου ως δεξιού) Δημήτρη Παπαγγελόπουλου που ενημέρωνε τους αναγνώστες της εφημερίδας ότι διατηρεί ακόμα και σήμερα καλή επικοινωνία με τον πρώην Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή.

Αν διάβαζε και τις τελευταίες εκδόσεις των φιλοκυβερνητικών εφημερίδων, ίσως να αντιλαμβανόταν ότι στρατηγική του κ. Τσίπρα είναι να διχάσει τη Ν.Δ. μέσω των σχέσεων που διατηρούν ορισμένοι συνεργάτες του με στελέχη που πρόσκεινται στον Κώστα Καραμανλή.

Άλλωστε, δεν είναι λίγες οι φορές όπου ο εκ δεξιών σύμμαχός του Πάνος Καμμένος επιχείρησε το ίδιο, εμφανιζόμενος ως εκφραστής του Καραμανλισμού, επενδύοντας στην λήθη των ψηφοφόρων στην μία και μοναδική δήλωση του Κώστα Καραμανλή κατά την τελευταία 7ετία που αποδοκίμαζε τον Πάνο Καμμένο και το κόμμα του.

Η απόπειρα αυτή του κ. Τσίπρα να διχάσει τη Ν.Δ. μάλλον αποτελεί την τελευταία του ζαριά, στην προσπάθειά του για μια αξιοπρεπέστερη ήττα. Απ΄ότι φαίνεται η τακτική αυτή είναι δουλεμένη, αφού φαίνεται να τον ευνοεί η ανάδειξη της συναινετικής στρατηγικής Μεϊμαράκη, η οποία άλλωστε, ηττήθηκε και στις εθνικές εκλογές του 2015 αλλά και στις εσωτερικές εκλογές για την ηγεσία της Ν.Δ. Όπως δείχνει να τον εξυπηρετεί και η αμφισβήτηση της συσπείρωσης της Ν.Δ. η οποία σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις θυμίζει τα μεγέθη που εμφάνιζε το ΚΚΕ στα χρόνια της δόξας του.

Όπως μάλιστα θυμίζουν συνεργάτες του πρωθυπουργού κατά τις τελευταίες τους συσκέψεις, μόνον μέσω της δημιουργίας του κόμματος Καμμένου έγινε εφικτή η αμφισβήτηση της κυριαρχίας της Ν.Δ το 2012, και προεκτείνουν την σκέψη τους υποστηρίζοντας ότι “τα κάστρα από μέσα μόνο μπορούν να πέσουν”.

Πάντως, προς ώρας, η στρατηγική αυτή φαίνεται να μην αποδίδει, γιατί ούτε ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδειξε να “τσιμπά”, αλλά ούτε ο Κ. Καραμανλής και το περιβάλλον του να κολακεύονται ιδιαίτερα από την επίθεση φιλίας του Αλέξη Τσίπρα.

Γιατί, ακόμα και να ήθελαν να ανταποκριθούν, η κοινωνική δυσφορία για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο μεγάλη που όποιος επιχειρείται να ταυτιστεί με τον Αλέξη Τσίπρα και την Κυβέρνησή του, αυτομάτως κατατάσσεται στους πολιτικά αντιπαθείς. Και αυτό είναι το τελευταίο που θα ήθελε σήμερα ο Κ. Καραμανλής για την υστεροφημία του…

 

πηγή

 

tags: Τσίπρας, Μέγαρο Μαξίμου, Καλογρίτσας, Κώστα Βαξεβάνης, Documento

 

Προς μια νέα τάξη πραγμάτων

 

Υπενθυμίζουμε πως η κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α., η Fed, ιδρύθηκε από το ισχυρότερο τραπεζικό καρτέλ όλων των εποχών – ενώ έχει την απαιτούμενη «δημοκρατική νομιμοποίηση», παρά το ότι είναι ίσως ο πλέον δικτατορικός Θεσμός του πλανήτη. Όσον αφορά το δολάριο,  ευρίσκεται στα χέρια του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού Συστήματος (Federal Reserve System) – οι ιδιοκτήτες του οποίου είναι μερικές ιδιωτικές τράπεζες που συνιστούν το νούμερο ένα χρηματοπιστωτικό καρτέλ του πλανήτη.

Με δεδομένο τώρα το ότι, η λειτουργία του τραπεζικού συστήματος στηρίζεται κυρίως στην «εξαπάτηση» των πελατών του (ανάλυση), την οποία αποδέχθηκε για πρώτη φορά, δημόσια και με ειλικρίνεια, η Τράπεζα της Αγγλίας ( link ), οι μέθοδοι της Fed δεν μπορεί να διαφέρουν σημαντικά από τις αντίστοιχες της Μαφίας – σε εκλεπτυσμένη φυσικά μορφή.

Συνεχίζοντας, το πόσο μικρή είναι η επιρροή της αμερικανικής κυβέρνησης στη λειτουργία της Fed αποδεικνύεται από τις δηλώσεις ενός προηγούμενου διοικητή της, του κ. Greenspan, σε μία τηλεοπτική του συνέντευξη – σύμφωνα με την οποία, ”Κατ’ αρχήν, η Fed είναι ένα ανεξάρτητο πρακτορείο. Αυτό σημαίνει ότι, δεν υπάρχει κανένα κυβερνητικό «πρακτορείο», το οποίο να μπορεί να αποδυναμώσει τις ενέργειες μας».

Η κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α. λοιπόν υπηρετεί ορισμένους εκλεκτούς – ενώ στη λίστα των προτεραιοτήτων της δεν είναι υποχρεωτικά στην πρώτη θέση η εξασφάλιση των συμφερόντων της υπερδύναμης και των Αμερικανών Πολιτών. Αυτό συμπεραίνεται ανεπιφύλακτα από την ιστορία της ίδρυσης της – η οποία αποτελεί έναν από τους πιο έξυπνους «ελιγμούς», στην ιστορία της σύγχρονης οικονομίας.

Η απάτη της ονομασίας

Πιθανότατα, η εύρεση του ονόματος είναι η ευφυέστερη ενέργεια, όσον αφορά την ίδρυση της Fed – αφού, παρά τον τίτλο «Ομοσπονδιακή» (federal), δεν είναι σε καμία περίπτωση κρατική, αλλά ιδιωτική. Εκτός αυτού, το δεύτερο συστατικό του ονόματος της, το «Αποθεματική» (reserve) είναι απολύτως παραπλανητικό – αφού δεν είχε κανένα απόθεμα.

Επομένως, μόνο το τρίτο συστατικό, το «Τράπεζα» (Bank) ισχύει – με τη δημιουργία της να είναι το αποτέλεσμα μίας «μπλόφας» ορισμένων ανδρών. Οι άνδρες αυτοί το 1910, εκπροσωπώντας τότε χονδρικά το 25% του παγκοσμίου πλούτου, κατάφεραν να κατασκευάσουν έναν εκπληκτικό «Θεσμό» – ο οποίος θα τους εξασφάλιζε στο διηνεκές τα δικά τους «φέουδα».

Ο «Θεσμός» αυτός απέκτησε την κυριαρχία του νομίσματος της ισχυρότερης χώρας του πλανήτη, προσφέροντας τους τη δυνατότητα να δημιουργούν χρήματα από το πουθενά – σε ποσότητες που είναι αδύνατον να φαντασθεί ο ανθρώπινος νους.

Εκτός αυτού, τους προσέφερε την απίστευτη δυνατότητα, όπως τεκμηριώθηκε από την πρόσφατη κρίση, να «κοινωνικοποιούν» τις απώλειες τους – να επιβαρύνουν δηλαδή με αυτές το κοινωνικό σύνολο, εάν τα παιχνίδια τους απέβαιναν ζημιογόνα. Προφανώς δε να προσελκύουν τις «κορυφές» του ανθρώπινου πνεύματος – τις ευφυΐες καλύτερα, αφού οι αμοιβές που προσφέρουν είναι οι μεγαλύτερες δυνατές.

Η μυστική συνάντηση

Το Νοέμβριο του 1910, ορισμένοι από τους ισχυρότερους άνδρες του πλανήτη συναντήθηκαν στο ιδιωτικό βαγόνι ενός τραίνου, στο σταθμό του New Jersey –  έχοντας φτάσει ο καθένας μόνος του, κρυφά, για να αποφύγουν την προσοχή των ανθρώπων, αφού κανένας δεν έπρεπε να το γνωρίζει.

Η αιτία ήταν το ότι ο άνθρωπος, στον οποίο ανήκε το βαγόνι (N. Aldrich), ήταν ο γερουσιαστής του Rhode Island, καθώς επίσης ο πρόεδρος της εθνικής επιτροπής συναλλάγματος – οπότε, τυχόν γνώση του «κοινού» για τη συνάντηση των τραπεζιτών μαζί του, θα ήταν αρκετή για να δημιουργήσει αναταραχές στο χρηματοπιστωτικό και όχι μόνο σύστημα.

Ωστόσο, ο πρόεδρος δεν ήταν μόνο ένας υπέρμαχος του μεγάλου κεφαλαίου στη Γερουσία – αλλά, επίσης, ένα μέρος του, αφού ήταν μέτοχος της JP Morgan. Εκτός αυτού, ήταν ο πεθερός του J.D. Rockefeller Junior – ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη.

Στο βαγόνι ήταν παρόντες εκτός από τον N. Aldrich, ο F. Vanderlip (πρόεδρος της National City Bank of New York, καθώς επίσης εκπρόσωπος του William  Rockefeller και της επενδυτικής τράπεζας Kuhn, Loeb & Company) ο H. Davison (μέτοχος της JP Morgan), ο C. Norton (πρόεδρος της First National Bank of New York), ο B, Strong (JP Morgan Bankers Trust), καθώς επίσης ο P.l Warburg, συνεργάτης της «Kuhn, Loeb», και εκπρόσωπος των Rothschilds.

Επισήμως, επρόκειτο για τη συνάντηση ορισμένων κυρίων, οι οποίοι ταξίδευαν για να κυνηγήσουν σε ένα μικρό νησί με την ονομασία Jekyll Island – το οποίο ανήκε στην JP Morgan. Στο συγκεκριμένο νησί ασχολήθηκαν, χωρίς να ενοχληθούν, με το σχεδιασμό ενός επαναστατικού νομισματικού συστήματος – το οποίο κυριαρχεί ακόμη και σήμερα στον πλανήτη.

Η αιτία της ίδρυσης της Fed

Οι βασικοί λόγοι, για τους οποίους πραγματοποιήθηκε η συνάντηση των ισχυρότερων ανδρών των Η.Π.Α., ήταν

(α)  αφενός μεν η τάση στη βιομηχανία της χώρας, με βάση την οποία οι επενδύσεις για την ανάπτυξη της χρηματοδοτούνταν περισσότερο από τα κέρδη (όπως ουσιαστικά είναι το σωστό, όχι όμως για τις τράπεζες) και λιγότερο με δάνεια,

(β)  αφετέρου η «πολιτική λιτότητας» που ακολουθούσε η αμερικανική κυβέρνηση – η οποία αύξανε τα αποθέματα χρυσού που είχε στην ιδιοκτησία της, ενώ μείωνε τα δημόσια χρέη.

Οι εξελίξεις αυτές οφειλόταν κυρίως στην περιορισμένη ποσότητα χρήματος – αφού οι τράπεζες επιτρεπόταν μεν να δανείζουν μεγαλύτερα ποσά από τις καταθέσεις που διαχειρίζονταν, αλλά υπήρχε ένα συγκεκριμένο όριο: η ποσότητα χρυσού που κατείχαν.

Εν τούτοις, στα έτη που προηγήθηκαν του 1910, υπήρχαν αρκετές «χρηματοπιστωτικές στρεβλώσεις» – αφού δεν ήταν λίγες εκείνες οι τράπεζες, οι οποίες δάνειζαν υπερβολικές ποσότητες χρημάτων. Επειδή δε διέθεταν πολύ χαμηλά αποθέματα, όταν πολλές επιταγές πελατών τους κατατίθεντο σε άλλες τράπεζες και έπρεπε να εξοφληθούν, τα χρηματικά τους διαθέσιμα τελείωναν – με αποτέλεσμα να χρεοκοπούν.

Μέσα σε λίγα χρόνια λοιπόν πτώχευσαν αρκετές χιλιάδες τράπεζες για τον παραπάνω λόγο – οπότε έπρεπε να βρεθεί μία λύση, η οποία θα εξασφάλιζε τουλάχιστον τις μεγάλες τράπεζες από τον κίνδυνο της χρεοκοπίας. Επί πλέον, εάν παρ’ όλα αυτά χρεοκοπούσε κάποια τράπεζα, έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος, με τη βοήθεια του οποίου οι ζημίες της τράπεζας θα επιβάρυναν τους φορολογουμένους Πολίτες.

Τέλος, έπρεπε να απαντηθεί το ερώτημα, σχετικά με το πως θα γινόταν περισσότερο «ελαστική» η ποσότητα χρήματος – έτσι ώστε να αυξομειώνεται «κατά το δοκούν», χωρίς να δημιουργούνται προβλήματα στις τράπεζες και στο σύστημα.

Ολοκληρώνοντας, ο βασικότερος ίσως στόχος ήταν ουσιαστικά το πως θα άρχιζαν να χρεώνονται ξανά η βιομηχανία, το κράτος και οι καταναλωτές – έτσι ώστε οι τράπεζες να αυξήσουν την κερδοφορία τους, αναλαμβάνοντας ρίσκα τα οποία, στη χειρότερη των περιπτώσεων, εάν χρεοκοπούσαν δηλαδή, οι ζημίες θα μεταβιβαζόταν στους Πολίτες.

Μέσα σε μία εβδομάδα, το σχέδιο ήταν έτοιμο στο νησί της J.P. Morgan – βασικότερο μέρος του οποίου ήταν η «κατασκευή» του συστήματος της Federal Reserve. Το σύστημα αυτό ήταν τόσο αδιαφανές, ώστε να μην μπορεί κανένας να υποψιαστεί ποιοί το «συνέλαβαν» – κυρίως δε ποιούς θα ωφελούσε.   

Εχοντας τώρα πλησιάσει επικίνδυνα σε εκείνη την εποχή, όπου επίκειται ή προβλέπεται η αλλαγή του χρηματοπιστωτικού συστήματος, επισημάναμε πως τίποτα δεν είναι αιώνιο – ενώ το απρόβλεπτο κυριαρχεί σε πολλές πτυχές της ζωής μας.

Το σύστημα της Federal Reserve

Το «σύστημα Fed», η οποία είναι σήμερα η κεντρική τράπεζα του πλανήτη, αποτελείται από δώδεκα περιφερειακές κεντρικές τράπεζες – ιδιοκτήτες των οποίων είναι όλες οι μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες των Η.Π.Α.

Η κυβέρνηση επιτρέπεται να διορίσει ένα μέρος των μελών της διοίκησης, ενώ στη Γερουσία δίνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα αναφορές, σχετικά με τη δραστηριότητα της. Οι αποφάσεις όμως λαμβάνονται αποκλειστικά και μόνο από τη Fed – ενώ το κράτος λαμβάνει, έναντι της προσφοράς του αυτής, το μεγαλύτερο μέρος των κερδών της.

Ο κ. Aldrich, καθώς επίσης ο κ. Abraham Andrew, γραμματέας του υπουργείου οικονομικών των Η.Π.Α., ο οποίος συμμετείχε επίσης στη συνάντηση του 1910 στο Jekyll Island, χρειάστηκαν τρία ολόκληρα χρόνια για να πείσουν την κυβέρνηση για τη δημιουργία μίας, ανεξάρτητης από το κράτος, κεντρικής τράπεζας – η οποία θα είχε προφανώς την κυριαρχία επί του νομίσματος.

Την επόμενη ημέρα των Χριστουγέννων του 1913 λοιπόν, όταν οι περισσότεροι γερουσιαστές ήταν ήδη σε διακοπές, ο πρόεδρος των Η.Π.Α. W, Wilson, ο οποίος είχε πρόσφατα εκλεγεί, υπέγραψε τη νομοθετική πράξη της ίδρυσης της (Federal reserve Act) – κάτι για το οποίο ποτέ δεν συγχώρησε τον εαυτό του, λέγοντας τα εξής λίγο πριν πεθάνει: “Εξαπάτησα τη χώρα μου. Το μέλλον και η μοίρα του Έθνους βρίσκεται στα χέρια ορισμένων ελάχιστων ανδρών.

 

Η μεγάλη απάτη

Για πάρα πολλές δεκαετίες οι δραστηριότητες της Fed γινόντουσαν, περισσότερο ή λιγότερο σιωπηρά, αποδεκτές – ενώ ήταν ελάχιστοι αυτοί, οι οποίοι είχαν την ικανότητα να διακρίνουν τον «ανίερο» σκοπό της «κατασκευής» της.

Μεταξύ των ανθρώπων αυτών συμπεριλαμβάνεται και ο Henry Ford, ο οποίος είχε πει τα εξής: “Είναι μάλλον θετικό το ότι, οι Πολίτες του Έθνους δεν κατανοούν το νομισματικό μας σύστημα – επειδή, εάν καταλάβαιναν πώς λειτουργεί, θα ξεσπούσε επανάσταση την αμέσως επόμενη ημέρα, αύριο το πρωί”.

Προφανώς κάτι ανάλογο ισχύει και για την ιδιωτική κεντρική τράπεζα της Ελλάδας η οποία στο παρελθόν, όπως λέγεται, δεν δίστασε να στοιχηματίσει στη χρεοκοπία της χώρας μας – ή να ενισχύσει ορισμένους κερδοσκόπους.

Σήμερα βέβαια είναι γνωστές στους περισσότερους οι επεμβάσεις των κεντρικών τραπεζών – ειδικά μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, όπου ανέλαβαν, φανερά πια, τα ηνία από την πολιτική, υπό το φόβο της κατάρρευσης του νομισματικού μας συστήματος. Φυσικά ηγείται η Fed, ενώ όλες οι υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες, συμπεριλαμβανομένης της BIS (ανάλυση), ακολουθούν πιστά τα βήματα της – είτε φανερά, είτε κρυφά, για να αποφευχθεί η δημόσια «κατακραυγή».

Η τεχνητή διατήρηση των βασικών επιτοκίων παγκοσμίως σε μηδενικά σχεδόν επίπεδα από τις κεντρικές τράπεζες, όπου ουσιαστικά τα πραγματικά επιτόκια (αφαιρουμένου του πληθωρισμού) είναι αρνητικά, οι μεγάλες ποσότητες νέων χρημάτων, με τις οποίες πλημμυρίζονται οι αγορές, καθώς επίσης η απομύζηση των μαζών από την ελίτ με τη βοήθεια τους, αποτελούν ενέργειες όλο και περισσότερο γνωστές στην κοινή γνώμη – ενώ τεκμηριώνουν το γεγονός ότι, το σημερινό σύστημα έχει γίνει πολύ πολύπλοκο για να είναι πια διατηρήσιμο, αφού απαιτούνται πλέον μεγάλες ποσότητες τεχνητής ενέργειας (νέα χρήματα από το πουθενά), για να μην καταρρεύσει απότομα.

Η δικτατορία των τραπεζών

Η ερώτηση που οφείλει να διατυπωθεί εδώ, είναι ποιόν ακριβώς ωφελεί η πολιτική του φθηνού χρήματος – το οποίο παράγεται από το πουθενά σε δυσθεώρητες ποσότητες, τροφοδοτώντας σε σταθερή βάση όλες τις αγορές.

Η απάντηση είναι μάλλον αυτονόητη, αφού όλοι γνωρίζουν πως ωφελημένοι είναι οι τράπεζες και τα κράτη – τα οποία μπορούν να αναχρηματοδοτούνται απεριόριστα και φθηνά. Στην καλύτερη των περιπτώσεων δε αναζωογονούν την πραγματική οικονομία – αν και μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα.

Η αναζωογόνηση αυτή, όταν συμβαίνει, ωφελεί επίσης τις τράπεζες – οι οποίες κερδίζουν από τα καταναλωτικά ή επενδυτικά δάνεια αρκετά χρήματα. Εάν δε τα χρήματα δεν κατευθυνθούν στην πραγματική οικονομία, αλλά στα χρηματιστήρια, εκτοξεύοντας τις τιμές των μετοχών, των εμπορευμάτων ή των λοιπών παγίων περιουσιακών στοιχείων στα ύψη, τότε κερδίζουν ξανά οι τράπεζες – είτε παρέχοντας υπηρεσίες στους συναλλασσομένους, είτε ως επενδυτές.

Αυτό που ισχύει λοιπόν στα κανονικά καζίνο, ισχύει και στα χρηματιστηριακά: Το τραπέζι (η τράπεζα) κερδίζει πάντοτε – αυτοί που χάνουν είναι μόνο οι περισσότεροι παίχτες. Όταν δε καταρρέει ο χάρτινος πύργος, όπως συνέβη το 2007, τότε όλοι χάνουν εκτός από τις τράπεζες – οι οποίες διασώζονται.

Άλλωστε αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο δημιούργησαν πανέξυπνα τη Fed – για να κερδίζουν πάντοτε, «βρέξει ή χιονίσει», απομυζώντας την ενέργεια εκατομμυρίων ανθρώπων (πλούτος), καθώς επίσης για να διοικούν δικτατορικά ολόκληρο τον πλανήτη.

Οι κότες με τα χρυσά αυγά

Συνεχίζοντας, ακόμη και όταν όλα εξελίσσονται διαφορετικά, σχετικά με αυτά που επιθυμούν οι τράπεζες, τότε απλούστατα χρησιμοποιούνται απάτες και διάφορα τεχνάσματα – τα οποία κάποια στιγμή ξεφεύγουν από τον έλεγχο των κεντρικών τραπεζών και γίνονται γνωστά στην κοινή γνώμη.

Για παράδειγμα, ποιός μπορεί να πιστέψει ότι η σχετικά πρόσφατα αποδειχθείσα παραποίηση των επιτοκίων Libor και Euribor, από τις μεγάλες τράπεζες, δεν ήταν σκόπιμη ή δεν ήταν γνωστή στη Fed; Ή πως τα πολυάριθμα καρτέλ που έχουν δημιουργήσει οι μεγάλες αμερικανικές και ευρωπαϊκές τράπεζες, δεν ήταν γνωστά στις κεντρικές ή στις κυβερνήσεις;

Παρά το ότι δε όλα τα παραπάνω τεχνάσματα έγιναν γνωστά στην κοινή γνώμη, οπότε επιβλήθηκαν αναγκαστικά πρόστιμα δισεκατομμυρίων στις UBS, Barclays, Citigroup ή Deutsche Bankμπορεί κανείς να πιστέψει ότι θα επιβαρύνουν τις ίδιες και όχι τους πελάτες τους; Πόσο μάλλον όταν τα κέρδη τους από την παραποίηση ήταν κατά πολύ περισσότερα, από τα πρόστιμα που τους επιβάλλονται;

Ολοκληρώνοντας, χωρίς καμία αμφιβολία, οι σημερινές τοκογλυφικές και απόλυτα προστατευμένες μεγάλες τράπεζες, είναι «οι κότες που γεννούν χρυσά αυγά» – αφού, για την παροχή ενός δανείου 1.000 € δίνουν μόλις τα 10 € από το ταμείο τους (εάν), χρεώνοντας όμως τόκους στα 1.000 € – γεγονός που σημαίνει πως, με επιτόκιο 5%, κερδίζουν 50 € ή το πενταπλάσιο του κεφαλαίου που επενδύουν (500% επιτόκιο), σε ετήσια βάση (ανάλυση).

Η επόμενη ημέρα

Είναι προφανές πως το «σύστημα Fed», μετά από έναν ακριβώς αιώνα από τη δημιουργία του, φτάνει στο τέλος του – με πλημμυρισμένο το δάσος, καθώς επίσης με τις ρίζες των δέντρων να σαπίζουν από τα πολλά νερά που έχουν συσσωρευτεί για να σβήσουν την πυρκαγιά. Με άλλα λόγια, το σύστημα καταναλώνει πλέον περισσότερη ενέργεια από αυτήν που παράγει, οπότε είναι νομοτελειακά προβλεπόμενη η κατάρρευση του – αφού κανένας δεν μπορεί να αντισταθεί στην παντοδυναμία των νόμων της Φύσης.

Η ρεαλιστική πιθανότητα της κατάρρευσης του συμπεραίνεται επίσης από το γεγονός ότι, έχει γίνει πλέον γνωστή η «ληστρική» λειτουργία των κεντρικών και εμπορικών τραπεζών – οπότε, όπως είχε προαναγγείλει ο Henry Ford, το ενδεχόμενο να επαναστατήσουν την άλλη ημέρα το πρωί οι άνθρωποι που θα την κατανοήσουν, όταν συμπληρωθεί η «κρίσιμη εκρηξιγενής μάζα», είναι πια «ορατό δια γυμνού οφθαλμού».

Το σύστημα όμως στηρίζεται στο δολάριο το οποίο, εφόσον αλλάξει τον σύστημα για να μην καταρρεύσει παταγωδώς, οδηγώντας έναν ολόκληρο Πολιτισμό διαρκείας άνω των 15 αιώνων στην καταστροφή, θα πρέπει επίσης να αντικατασταθεί – πόσο μάλλον όταν, για πρώτη φορά στην ιστορία του, έχει δημιουργηθεί μία συμμαχία εναντίον του.

Οι τέσσερις ιππότες της αποκάλυψης

Στα παραπάνω πλαίσια, εάν λάβει κανείς υπ’ όψιν του όλες τις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν, από τις συντηρητικές έως τις νεωτεριστικές, θα συμπεράνει πως υπάρχουν τέσσερις πιθανές εξελίξεις για το δολάριο – οι οποίες αποκαλούνται διεθνώς ως «οι τέσσερις ιππότες της αποκάλυψης», αναφορικά με το αμερικανικό νόμισμα.

Εδώ οφείλουμε να προσθέσουμε πως ο κίνδυνος κατάρρευσης του δολαρίου μπορεί να προέλθει κυρίως από το εσωτερικό της υπερδύναμης – όταν ή εάν οι Αμερικανοί Πολίτες χάσουν την εμπιστοσύνη τους απέναντι του, δημιουργώντας μία «κρίσιμη μάζα». Οι τέσσερις τώρα «ιππότες της αποκάλυψης» είναι οι εξής:

(α)  Τα διάφορα άλλα βασικά αποθεματικά νομίσματα – πρώτο στη σειρά, με μεγάλη απόσταση το ευρώ, ακολουθούμενο από το κινεζικό γουάν, το ελβετικό φράγκο, τη στερλίνα και το γεν. Θεωρούμε δε, ειδικά μετά τη συμφωνία ίδρυσης Παγκόσμιας Τράπεζας και Εναλλακτικού ΔΝΤ από τις BRICS, πως τα «διακρατικά αποθεματικά νομίσματα» έχουν αυξημένες πιθανότητες επιτυχίας – ειδικά το ευρώ, λόγω της ΕΚΤ, εάν επιτευχθεί η πολιτική ένωση της Ευρωζώνης. Το γεγονός αυτό είναι ασφαλώς γνωστό στις Η.Π.Α., οι οποίες επιχειρούν πλέον φανερά να διαλύσουν την Ευρωζώνη.

(β)  Τα «Ειδικά Τραβηχτικά Δικαιώματα» του ΔΝΤ (Special Drawing Rights – SDR) – τα οποία ήδη χρησιμοποιούνται ευρέως, στις παγκόσμιες συναλλαγές των κρατών μεταξύ τους.

(γ)  Ο χρυσός, πιθανότατα με την υιοθέτηση ξανά του κανόνα του από κάποιες χώρες – ως αντίκρισμα στα νομίσματα τους. Η περιορισμένη ποσότητα του χρυσού δεν αποτελεί κανένα πρόβλημα, όσον αφορά την επιστροφή στον κανόνα του – αφού το αποφασιστικό στοιχείο είναι η τιμή που θα καθοριζόταν.

(δ)  Το χάος, το οποίο θα μπορούσε να προκύψει μετά την κατάρρευση του συστήματος – με την έννοια της δημιουργικής καταστροφής του Schumpeter, έτσι ώστε να χτιστεί το νέο στα ερείπια του παλαιού.

Έχοντας όμως την άποψη πως ένα νέο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, ως αντικαταστάτης του δολαρίου, χρειάζεται απαραίτητα μία νέα παγκόσμια κεντρική τράπεζα, στη θέση της Fed, καθώς επίσης την προστασία του από Θεσμούς, όπως αυτοί του Bretton Woods, θεωρούμε πως η προσπάθεια θα επικεντρωθεί στην υιοθέτηση των «Ειδικών Τραβηχτικών Δικαιωμάτων» του ΔΝΤ – το οποίο ήδη τα χρησιμοποιεί, ενώ οργανώνεται από μόνο του, σε μία Παγκόσμια Κεντρική Τράπεζα.

Η παγκόσμια κεντρική τράπεζα, με το παγκόσμιο νόμισμα

Τα «Ειδικά Τραβηχτικά Δικαιώματα» (SDR), είναι παγκόσμια χρήματα, τα οποία μπορούν να εκτυπώνονται «κατά το δοκούν» – αφού πρόκειται για μία νομισματική μονάδα του ΔΝΤ, χωρίς αντίκρισμα σε χρυσό ή σε κάποια άλλη πραγματική αξία. Το ΔΝΤ εισήγαγε τα SDR το 1969 – σε μία εποχή δηλαδή μεγάλων προβλημάτων στην παγκόσμια συναλλαγματική πολιτική. Τα SDR είχαν αρχικά αντίκρισμα σε χρυσό – έως το 1973, όπου καταργήθηκε η σύνδεση του δολαρίου με το χρυσό.

Ειδικότερα, λόγω των συνεχών νομισματικών κρίσεων, των πληθωριστικών πιέσεων και της υποτίμησης του δολαρίου τη δεκαετία του ’70, είχε προκληθεί μία στενότητα ρευστότητας σε παγκόσμια κλίμακα – με αποτέλεσμα τα συναλλαγματικά αποθέματα πολλών χωρών-μελών του ΔΝΤ να εξαντλούνται επικίνδυνα. Για την αντιμετώπιση του προβλήματος, μεταξύ των ετών 1969 και 1981, προσφέρθηκαν πολλές φορές SDR – αν και το συνολικό ποσόν ήταν σχετικά χαμηλό, φτάνοντας στα 33,8 δις $ (με ισοτιμία του 2011 – Rickard).

Μετά το 1981 και για 28 ολόκληρα χρόνια δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου τα SDR – έως το 2009 όπου, λόγω του πανικού που συνόδευσε την κατάρρευση του 2008, καθώς επίσης των προσπαθειών μείωσης του χρέους εκ μέρους των τραπεζών και των καταναλωτών, προκλήθηκε ξανά μία στενότητα ρευστότητας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αυτή τη φορά όμως, η πρωτοβουλία προήλθε από τους G20, οι οποίοι χρησιμοποίησαν το ΔΝΤ και τα SDR ως εργαλείο, για την εφαρμογή της παγκόσμιας συναλλαγματικής πολιτικής που αποφάσισαν – τα ποσά δε που «εκδόθηκαν» σε SDR ήταν τεράστια, φτάνοντας στα 289 δις $. Τα ειδικά αυτά «μέτρα ανάγκης», με τα οποία αυξήθηκε η ποσότητα χρήματος διεθνώς, δεν έγιναν ευρέως αντιληπτά – επειδή η χρηματοπιστωτική κρίση, με την κατάρρευση των χρηματιστηρίων και των τιμών των ακινήτων, ήταν στο επίκεντρο της δημοσιότητας.

Εν τούτοις, επρόκειτο για το ξεκίνημα της αναζήτησης μίας εναλλακτικής λύσης για το δολάριο, ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, «υπό την αιγίδα» των G20 και του ΔΝΤ – ενώ, επί πλέον στην έκδοση SDR, το ΔΝΤ υπερδιπλασίασε τις δυνατότητες του για παροχή πιστώσεων στα 580 δις $ (2011), από 250 δις $ προηγουμένως. Η διεύρυνση αυτή προήλθε από πιστώσεις των χωρών-μελών του, έναντι των οποίων το ΔΝΤ εξέδωσε SDR.

Στα πλαίσια αυτά, το ΔΝΤ μπόρεσε να εκπληρώσει τις δύο βασικότερες λειτουργίες μίας πραγματικής κεντρικής τράπεζας: τη δημιουργία χρημάτων από το πουθενά, καθώς επίσης αυτήν του «ύστατου δανειστή» – με τη χρήση ενός νομίσματος και με διοικητικό συμβούλιο τους G20. Επομένως, «οριοθέτησε» τη νέα εποχή – αυτήν της ύπαρξης μίας παγκόσμιας κεντρικής τράπεζας, με ένα παγκόσμιο νόμισμα και με μία παγκόσμια ηγεσία.

Εν τούτοις, παρά το ότι έχουν εκπληρωθεί οι δύο βασικές λειτουργίες, το SDR απέχει πολύ από το να είναι σε θέση να αντικαταστήσει το δολάριο, ως ένα παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα – αφού οι ιδιοκτήτες τότε του SDR θα χρειάζονταν ένα μεγάλο καλάθι από αξιόγραφα διαφορετικής λήξης, στα οποία θα μπορούσαν να επενδύσουν για να έχουν κέρδη, διατηρώντας την αξία τους.

Για να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο, απαιτείται η δημιουργία μίας «SDR-αγοράς ομολόγων», με κρατικά και ιδιωτικά εργαλεία, – επίσης ένα μεγάλο, διεθνές δίκτυο διαπραγματευτών χρεογράφων, το οποίο να φροντίζει για την απαιτούμενη ρευστότητα και τη χρηματοδότηση της αγοράς αυτής, με ξένα κεφάλαια.

Κάτι τέτοιο απαιτεί πολλά χρόνια – με την Fed όμως να γνωρίζει πλέον πως οι δυνατότητες της να φροντίζει για την παγκόσμια ρευστότητα είναι περιορισμένες, με το γουάν να είναι πολύ μακριά από την τυχόν ανάδειξη του σε παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, καθώς επίσης με το ευρώ σε δύσκολη θέση, λόγω της κρίσης χρέους και τραπεζών της Ευρώπης.

Σε κάθε περίπτωση, το ΔΝΤ έχει παρουσιάσει ήδη ένα λεπτομερές σχέδιο (7.1.2011) ανάδειξης του σε μία παγκόσμια κεντρική τράπεζα, με ένα παγκόσμιο νόμισμα, μέσω της δημιουργίας μίας «SDR αγοράς ομολόγων» με επαρκή ρευστότητα – η οποία θα αποτελούσε το προκαταρτικό στάδιο της αντικατάστασης του δολαρίου, ως παγκοσμίου αποθεματικού νομίσματος. Επειδή δε η ισοτιμία του βασίζεται στη μέση αξία ενός καλαθιού νομισμάτων, προτάθηκε η σταδιακή αλλαγή του καλαθιού – όπου θα δινόταν μεγαλύτερο βάρος στο γουάν και μικρότερο στο δολάριο.

Εάν λοιπόν το ΔΝΤ, εκτός από την έκδοση παγκοσμίων χρημάτων, καθώς επίσης του ύστατου δανειστή διεθνώς, κατάφερνε να αποκτήσει τη λειτουργία μίας αποθεματικής τράπεζας, θα αναδεικνυόταν σε μία Παγκόσμια Κεντρική Τράπεζα – σε κάτι σχετικά ανάλογο με την ΕΚΤ στην Ευρωζώνη, η οποία είναι η κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών της ζώνης του ευρώ. Εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε αυτόματα τόσο η Fed, όσο και το δολάριο, θα βρισκόταν σε μία υποδεέστερη θέση – όπως επίσης η ΕΚΤ και το Ευρώ, ή όποιοι άλλοι θα συμμετείχαν στο εγχείρημα.

Η νέα τάξη πραγμάτων

Στο σημείο αυτό κατανοούμε εύκολα ποιά είναι η απάντηση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής ελίτ, σε σχέση με τους συναλλαγματικούς πολέμους– καθώς επίσης αναφορικά με την πιθανότητα κατάρρευσης του δολαρίου ή ολόκληρου του χρηματοπιστωτικού συστήματος του πλανήτη.

Μία απάντηση ανάλογη με αυτήν της διεθνούς γεωπολιτικής στρατηγικής, όπου οι Η.Π.Α., γνωρίζοντας πως έχουν φτάσει στα ανώτατα όρια των δυνατοτήτων τους, θα επιθυμούσαν την ανάληψη της παγκόσμιας ηγεμονίας από μία ομάδα κρατών –τα οποία όμως θα συνεργάζονταν στενά με την υπερδύναμη και μεταξύ τους.

Συνεχίζοντας, εάν επετύγχανε το παραπάνω σχέδιο του ΔΝΤ, τότε θα είχε επιλυθεί ταυτόχρονα και το «Δίλημμα-Triffin» –  το οποίο αναφέρεται σε ένα λάθος, στην κατασκευή του συστήματος του «Bretton-Woods».

Σύμφωνα με το δίλημμα, τα περιορισμένα αποθέματα χρυσού καθιστούσαν εφικτή την παροχή της απαραίτητης ρευστότητας για τις ανάγκες του παγκοσμίου εμπορίου, μόνο μέσω της εκτύπωσης νέων δολαρίων – όπου όμως θα δημιουργούνταν νομοτελειακά ελλείμματα στο εμπορικό ισοζύγιο των Η.Π.Α. (γεγονός που παρατηρήθηκε και μετά την αποδέσμευση του δολαρίου από το χρυσό).  

Η «άπαξ και δια παντός» επίλυση του διλήμματος θα οφειλόταν στο ότι, δεν θα υπήρχε πλέον η ανάγκη εξασφάλισης της παγκόσμιας ρευστότητας από ένα νόμισμα – ενώ θα μπορούσε να αυξηθεί η ποσότητα χρήματος σε παγκόσμια βάση, ανεξάρτητα από το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας, η οποία εκδίδει το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Από την άλλη πλευρά, σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα υπήρχε προφανώς κανένας δημοκρατικός έλεγχος, όσον αφορά τη δημιουργία χρημάτων από το πουθενά – ενώ το ΔΝΤ δεν θα ήταν υπόλογο ουσιαστικά σε κανέναν, με εξαίρεση την παγκόσμια χρηματοπιστωτική ελίτ. Θα συνέβαινε δηλαδή κάτι σχετικά ανάλογο με την ίδρυση της Fed, η οποία εκδίδει το δολάριο, από τους επτά ισχυρότερους άνδρες του πλανήτη – με τη διαφορά πως οι ιδιόκτητες της «ΔΝΤ-Τράπεζας» θα ήταν οι χώρες-μέλη του ΔΝΤ.

Εν τούτοις, επειδή οι «χώρες – μέλη» κυβερνώνται από πολιτικούς οι οποίοι, σχεδόν στο σύνολο τους, είναι έμμισθοι υπηρέτες της διεθνούς ελίτ (διαφορετικά δεν εκλέγονται ενώ, εφόσον εκλεγούν χωρίς την έγκριση της ελίτ, «καθαιρούνται» ή δολοφονούνται), η ανώτατη εξουσία θα παρέμενε στα χέρια της ελίτ – όπως ακριβώς συμβαίνει με τη Fed.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε ίσως να θυμηθούμε τα λόγια του Keynes, σύμφωνα με τα οποία «Δεν υπάρχει κανένα πιο εκλεπτυσμένο και πιο ασφαλές μέσον, για να «γκρεμίσει» κανείς τις υφιστάμενες βασικές δομές μίας κοινωνίας, από την καταστροφή του νομίσματος της. Η διαδικασία αυτή συγκεντρώνει όλες τις μυστικές δυνάμεις των οικονομικών νόμων, θέτοντας τες στην υπηρεσία της καταστροφής – με έναν τέτοιον τρόπο δε, ο οποίος δεν μπορεί να κατανοηθεί ούτε από έναν άνθρωπο, μεταξύ πολλών εκατομμυρίων«.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει προφανώς και με τους εσωτερικούς μηχανισμούς, καθώς επίσης με τις διαδικασίες του ΔΝΤ – τις οποίες δεν κατανοεί ούτε ένας άνθρωπος, στα 100 εκ. ίσως. Για εκείνο το χρονικό διάστημα λοιπόν που οι μηχανισμοί αυτοί και οι διαδικασίες που τους συνοδεύουν δεν είναι κατανοητές, θα ήταν ασφαλώς καλύτερα να μην πραγματοποιηθεί το σχέδιο του ΔΝΤ.

Επίλογος

Το σχέδιο της αντικατάστασης του δολαρίου και της Fed, από το SDR και το ΔΝΤ, λόγω των προβλέψεων κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αφορά ουσιαστικά την αντικατάσταση ενός συστήματος βασισμένου σε χάρτινα χρήματα δίχως αντίκρισμα (Fiat Money), με ένα άλλο, ανάλογο σύστημα – με αποτέλεσμα να μεταβιβαστούν στο νέο σύστημα τα προβλήματα του παλαιότερου.

Για την ελίτ βέβαια θα αποτελούσε την ιδανική ίσως λύση – αφού θα επέκτεινε την κυριαρχία της σε ολόκληρο τον πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων των «κλειστών» χωρών όπως η Κίνα και η Ρωσία, «απομυζώντας» το σύνολο σχεδόν της ανθρωπότητας.

Στα πλαίσια αυτά, αφενός μεν δεν αποτελεί μία σοβαρή, μακροπρόθεσμη λύση στο τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, αφετέρου δεν εξασφαλίζει το δημοκρατικό έλεγχο του συστήματος – έτσι ώστε να μην λειτουργεί εις βάρος της πλειοψηφίας των ανθρώπων (κάτι που χαρακτηρίζει και την Ευρωζώνη).

Επομένως, δεν είναι σε καμία περίπτωση η επιθυμητή λύση – γεγονός που σίγουρα κατανόησαν πρώτες οι αναπτυσσόμενες οικονομίες των BRICS, οι οποίες δημιούργησαν τη δική τους Παγκόσμια Τράπεζα και το δικό τους ΔΝΤ. Η «τιμωρία» βέβαια του Ρώσου προέδρου που προηγήθηκε (κυρώσεις), αλλά και ακολούθησε αμέσως μετά (άρθρο), τεκμηριώνει πως οι Η.Π.Α. δεν είναι πρόθυμες να αποδεχθούν διαφορετικές λύσεις – ενώ θα ακολουθήσουν πιθανότατα ανάλογες τιμωρίες άλλων χωρών.

Ολοκληρώνοντας, αυτό δεν σημαίνει πως υποτιμάει κανείς την τεράστια συμβολή των Η.Π.Α. στην παγκόσμια σταθερότητα και στην ειρήνη – αφού χωρίς τον έλεγχο και την «αστυνόμευση» της υπερδύναμης, ο πλανήτης θα ήταν κατά πολύ πιο επικίνδυνος.

Εν τούτοις, οι Η.Π.Α. οφείλουν να συνεργασθούν πλέον με όλα τα άλλα ισχυρά κράτη, κυρίως όσον αφορά τα θέματα της παγκόσμιας συμβατικής και οικονομικής ασφάλειας – πριν από κάθε τι άλλο δε, να επιλύσουν τα δικά τους προβλήματα, τα οποία οφείλονται κυρίως στην αχόρταγη χρηματοπιστωτική ελίτ που, μέσω του «συστήματος Fed»  «απομυζεί» τους Αμερικανούς μέχρι θανάτου.

 

πηγή

Ο ανεύθυνος πανεπιστημιακός, κ. Παπαδημητρίου

«… Μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα ήμουν πανεπιστημιακός και οι πανεπιστημιακοί λένε πολλά πράγματα, όταν όμως έρχεται η ώρα να υλοποιήσουν ένα πρόγραμμα, τότε βλέπουν ότι κάποια πράγματα δεν μπορούν να γίνουν. Είναι λάθος. Παράλληλο νόμισμα σε αυτή τη χώρα δεν θα υπάρξει, τουλάχιστον με αυτή την κυβέρνηση»

…δήλωσε απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων ο νέος υπουργός Οικονομίας,  Δημήτρης Παπαδημητρίου, 70 ετών.

papadimitriou-dimitris

Το ίδιο επανέλαβε στην πρώτη συνένετευξη που έδωσε στην ΕΡΤ το βράδυ της Δευτέρας 7 Νοεμβρίου 2016 και στον δημοσιογράφο Πάνο Χαρίτο.

Στη συνέντευξη είπε μάλιστα ότι οι πανεπιστημιακοί είναι ανεύθυνοι και συχνά λένε πράγματα που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν.

Δυστυχώς όλοι εμείς τόσα χρόνια πληρώνουμε όλους αυτούς τους ανεύθυνους πανεπιστημιακούς που πείθουν τους πολιτικούς για ανεφάρμοστες συνταγές. Και στο τέλος κάποιοι από εμάς χάνουμε τη ζωή μας, όχι οι πολιτικοί ούτε οι πανεπιστημαικοί.

πηγή

tags:   Δημήτρης Παπαδημητρίου

Δύο εκδότες ανταγωνιστικών ομίλων στο πλευρό του Βαγγέλη Μαρινάκη

 

Η βασική επιλογή του Βαγγέλη Μαρινάκη για τον ενημερωτικό τομέα του νέου καναλιού οδηγεί σε μια συνύπαρξη με εξαιρετικά λεπτές ισορροπίες της οποίας η αντοχή θα κριθεί και θα αποδειχθεί στην πράξη.

Από τη μία πλευρά ο όμιλος των «Παραπολιτικών» με τον Γιάννη Κουρτάκη και από την άλλη το «Real group» με τον Νίκο Χατζηνικολάου. Δύο «μαγαζιά» ευθέως ανταγωνιστικά μεταξύ τους, με εφημερίδες και ραδιόφωνα που απευθύνονται στην ίδια αγορά και στο ίδιο κοινό. Από τη μία η μάχη του Σαββάτου ανάμεσα στα οικονομικά φύλλα «ΕΠΕΝΔΥΣΗ» και «ΑΓΟΡΑ» και από την άλλη η καθημερινή μάχη στα ερτζιανά με τον «REAL FM» και τον «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ FM».

Από τη μία ο Γιάννης Κουρτάκης με ισχυρούς δεσμούς φιλίας με τον πρόεδρο του Ολυμπιακού Βαγγέλη Μαρινάκη τον οποίο συνόδευσε στον 3ήμερο εγκλεισμό του στη ΓΓΕΕ για τη διεκδίκηση της τηλεοπτικής άδειας… Και από την άλλη ο Νίκος Χατζηνικολάου, μαζί με ομάδα συνεργατών του από το «Real group» αναλαμβάνουν κορυφαίους ρόλους και θέσεις κλειδιά στον ενημερωτικό τομέα του νέου καναλιού.

Μάλιστα όλοι μαζί το μεσημέρι της περασμένης Τρίτης υποδέχθηκαν τον υπουργό Επικρατείας Νίκο Παππά και τον ΓΓΕΕ Λευτέρη Κρέτσο στα γραφεία της ναυτιλιακής εταιρίας «CAPITAL» στον Πειραιά.

Βεβαίως η συνύπαρξη Χατζηνικολάου – Κουρτάκη δεν έχει ακόμη κυριολεκτική υπόσταση, δεδομένου ότι ο ρόλος του δεύτερου στο νέο τηλεοπτικό σχήμα είναι άγνωστος… Ωστόσο, ο όμιλος των «Παραπολιτικών» αποτελεί μία από τις «δεξαμενές» για το νέο κανάλι, όπως αντίστοιχα και το «Real group». Κατά αυτή την έννοια λοιπόν, η συνύπαρξη των δύο εκδοτών – θεωρητικά τουλάχιστον, είναι ένα «στοίχημα» που έχει προσελκύσει τα βλέμματα της αγοράς και το παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον.

πηγή

Οι γυναίκες των Πρωθυπουργών γίνονται γιατροί ή καθηγήτριες ΕΜΠ!

 

 

Της Α. Λαρδή

Έχουν οι γυναίκες των πρωθυπουργών μια ευνοϊκή μεταχείριση στην Ελλάδα;

H φράση αυτή του Κικέρωνα (Ο tempora o mores), που χρησιμοποιείται σήμερα για να γίνει ειρωνική και σαρκαστική κριτική ηθών και πράξεων του παρόντος, ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση των κυριών Μπαζιάνα – Καραμανλή (Παζαΐτη).

Εν έτει 2016, σε μια Ελλάδα που χαροπαλεύει, με μια αριστερή κυβέρνηση στο τιμόνι, φαίνεται πως δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι να αποβάλλουμε τις συνήθειες του παρελθόντος. Τη στιγμή που θα έπρεπε να αναζητούμε επενδύσεις, να ενισχύουμε τον τουρισμό μας, να προωθούμε την Ελλάδα, εμείς ασχολούμαστε με την εκπαιδευτική πορεία και καριέρα της κ. Μπαζιάνα.

natasa-peristera

Το βράδυ της Κυριακής, λοιπόν, έγινε γνωστή η απόσπαση της Πρώτης Κυρίας από την Πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Το γεγονός αυτό δεν έχει τίποτα το μεμπτό, αν φυσικά κάναμε λόγο για μια καθηγήτρια που έχει περάσει πολλά χρόνια στις διδακτικές αίθουσες. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Την ώρα, λοιπόν, που ο Αλέξης Τσίπρας τουιτάρει κατά της οικογενειοκρατίας και των ρουσφετιών, η σύζυγός του διορίζεται για ένα χρόνο στο ΕΜΠ. Τυχαίο; Πόσα προσόντα διαθέτει άραγε η πρώτη κυρία, ώστε να πετύχει σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, κάτι που άλλοι καθηγητές είτε δεν το πετυχαίνουν πότε, είτε τους παίρνει χρόνια ώστε να το καταφέρουν;

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Η Περιστέρα – κοινώς Μπέτυ – Μπαζιάνα σπούδασε στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Πατρών και εκεί παρέμεινε μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, συμμετέχοντας σε ερευνητικό πρόγραμμα για την ανάπτυξη εφαρμογής τηλεϊατρικής του ΟΤΕ και ξεκινώντας διδακτορική διατριβή.

Το 2003 ξεκινάει δικαστικό αγώνα εναντίον ενός καθηγητή της. Τον κατηγορεί ότι ιδιοποιήθηκε την πνευματική της εργασία και υπεξαίρεσε αμοιβές της στο ερευνητικό πρόγραμμα του ΟΤΕ. Η υπόθεσή της άνοιξε μια ολόκληρη συζήτηση για τον τρόπο λειτουργίας των Πανεπιστημίων και με δικηγόρο της τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, δικαιώθηκε.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε την ακαδημαϊκή της καριέρα ως εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, δηλαδή δασκάλα Πληροφορικής Δημοτικού Σχολείου.

Το 2015 παίρνει την απόσπασή της από τις αίθουσες της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στα έδρανα του Πανεπιστημίου. Ενώ διορίζεται στο ΕΜΠ για ένα εξάμηνο, κάνει το ντεμπούτο της στις πανεπιστημιακές αίθουσες, διδάσκοντας ”Δίκτυα Ι”, στο Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Μάλιστα, ήδη από το 2002 είναι επιστημονική συνεργάτιδα στο ΕΜΠ. Η ίδια είχε δηλώσει για τον διορισμό της: “Ας κριθώ γι’ αυτό που είμαι και γι’ αυτό που πράττω, όχι για τον σύζυγό μου. Μια τέτοια αντίληψη είναι υποτιμητική για κάθε γυναίκα”.

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε, λοιπόν, η είδηση του επαναδιορισμού της στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, για όσους φυσικά δεν έχουν γνώση της παράδοσης της “εξυπηρέτησης ημετέρων” της εκάστοτε κυβέρνησης.

Βέβαια, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως ως καθηγήτρια έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις στους φοιτητές της, αφού όπως αναφέρουν όλοι, η Περιστέρα Μπαζιάνα είναι μια πολύ απλή γυναίκα, πάντα πρόθυμη να βοηθήσει. Αυτός δεν είναι άλλωστε και ο ρόλος του καθηγητή;

Η σύζυγος του Πρωθυπουργού είναι η μοναδική εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης που παίρνει απόσπαση στο Πολυτεχνείο της Αθήνας και ειδικότερα στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών.

Οι αιτήσεις ήταν πολλές, όπως είναι φυσικό, όμως η πρώτη κυρία υπερίσχυσε των υπολοίπων (με κάποιον περίεργο τρόπο) και πήρε τη θέση. Βέβαια, ας ακολουθήσουμε την φράση της ιδίας και ας την κρίνουμε από το έργο της και όχι από το έργο του συζύγου της (στον οποίο μάλλον οφείλεται η απόσπασή της).

Τον ίδιο ένδοξο δρόμο είχε χαράξει και η Νατάσα Καραμανλή Παζαΐτη, που από τις αίθουσες των νηπιαγωγείων έγινε γιατρός και μάλιστα χειρουργός. Στην ιστοσελίδα της, η πρώην πρώτη κυρία, στο βιογραφικό της αναφέρει: “Η γιατρός-χειρουργός Νατάσα Παζαΐτη με εκτενή εμπειρία στον χώρο της χειρουργικής μαστού, είναι μία από τους πιο καταρτισμένους γιατρούς-χειρουργούς στην Ελλάδα. Ξεκίνησε με σπουδές στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στη Σχολή Επιστημών Υγείας στο τμήμα της Ιατρικής από όπου κι αποφοίτησε το 2004. Πήρε την ειδικότητά της στη Γενική Χειρουργική από την Α’ Πανεπιστημιακή Χειρουργική Κλινική του Γενικού Λαϊκού Νοσοκομείου Αθηνών. Εκπαιδεύτηκε στην Ογκοπλαστική και Επανορθωτική Χειρουργική του μαστού στο St Thomas Hospital του King’s College του Λονδίνου στο Τμήμα Πλαστικής Χειρουργικής και στις παθήσεις και στη Χειρουργική Μαστού στη Μονάδα Μαστού του Guys’ Hospital του King’s College και συνέχισε την εκπαίδευσή της στην αποκατάσταση συμπλέγματος θηλής θηλαίας άλω με ‘micropigmentation’ στο Finishing Touches Group της Μεγάλης Βρετανίας. Έχει τεράστια εμπειρία στην διαγνωστική και επεμβατική χρήση υπερήχων μαστού και είναι η μοναδική στην Ελλάδα και από τους λίγους χειρουργούς στον κόσμο που έλαβε πιστοποίηση για την χρησιμοποίηση υπερήχων μαστού από το North Bristol NHS Trust-Southmead Hospital.”

Η Νατάσα Καραμανλή, ενώ είχε ήδη μια πετυχημένη καριέρα, αποφάσισε να ακολουθήσει το όνειρό της, σπουδάζοντας ιατρική, πάντα με τη βοήθεια και την υποστήριξη του συζύγου της και πρώην Πρωθυπουργού. Έτσι, έδωσε κατατακτήριες εξετάσεις και πέρασε με μεγάλη επιτυχία. Ωστόσο, συνέβη το εξής παράδοξο και πρωτόγνωρο για τα εκπαιδευτικά δεδομένα της χώρας και ολόκληρου του κόσμου. Η κ. Παζαΐτη, προτού καν αποκτήσει το πτυχίο της, πήρε το διδακτορικό της! Πρόκειται για κάποια διάνοια ή απλά για μια ευνοημένη φοιτήτρια;

Αφού πήρε και το πτυχίο και το διδακτορικό της, το 2004 μπαίνει σε λίστα αναμονής για το αγροτικό της. Η τύχη, όμως, της χαμογέλασε και ξεκίνησε άμεσα στο Κέντρο Υγείας Νεμέας. Βέβαια, το μεγαλύτερο μέρος το πέρασε στη Χειρουργική Κλινική του Γενικού Περιφερειακού Νοσοκομείου Κορίνθου. Το αγροτικό της διήρκεσε μόνο δυο χρόνια, ενώ όλων των υπολοίπων ιατρών κρατάει περίπου 4 – 8 χρόνια. Μάλλον ήταν πάλι θέμα τύχης. Δύο χρόνια μετά προάγεται σε βοηθός Α’.

Όμως, οφείλουμε να σταθούμε στις επικρίσεις που έχει δεχθεί όλα αυτά τα χρόνια σχετικά με ευνοϊκή μεταχείριση. Ωστόσο, τι ευνοϊκό εντοπίζει κανείς στην καριέρα της; Η κ. Παζαΐτη πήρε το διδακτορικό της, μετά το πτυχίο της, ξεκίνησε αμέσως το αγροτικό της, το οποίο διήρκεσε 2 χρόνια και έπειτα έγινε μια από τους πιο καταρτισμένους γιατρούς-χειρουργούς στην Ελλάδα (όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ιστοσελίδα της). Εν μια νυκτί, πέτυχε όσα προσπαθούν να πετύχουν για χρόνια πολλοί συνάδελφοί της στην Ελλάδα.  Μάλλον ήταν θέμα τύχης και συγκυριών.

Βέβαια, για να μην αδικούμε καμία από τις δυο κυρίες, θα θυμηθούμε για ακόμα μια φορά τη φράση της κ. Μπαζιάνα: “Ας κριθώ γι’ αυτό που είμαι και γι’ αυτό που πράττω, όχι για τον σύζυγό μου. Μια τέτοια αντίληψη είναι υποτιμητική για κάθε γυναίκα”. 

O tempora o mores!

 

πηγή

 

 

TAGS: Περιστέρα Μπαζιάνα, ΕΜΠ, Νατάσα Καραμανλή, O tempora o mores!

Το μεγάλο φιάσκο

 

Σε τεράστιο φιάσκο και με απρόβλεπτες συνέπειες, εξελίσσεται η περιβόητη «πάταξη της διαπλοκής» που θα επιχειρούσε η κυβέρνηση Τσίπρα με την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών.

 Του Α. Σιδέρη

Μετά την πολιτική στροφή 180 μοιρών του Αλέξη Τσίπρα, που από την καταγγελία των προηγούμενων μνημονίων πέρασε όχι μόνο στην αναγνώρισή τους,  αλλά και στην υπογραφή ενός ακόμα,  και μετά τους ατυχείς χειρισμούς που γύρισαν τη χώρα πίσω, ματαιώνοντας τις θυσίες του ελληνικού λαού, η κυβέρνηση αποφάσισε ότι χρειαζόταν επειγόντως να προσφέρει θέαμα, αφού δεν καταφέρνει να παράγει άρτο. Για αυτό όμως, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς του Μεγάρου Μαξίμου –  χρειαζόταν να ελέγξουν την ιδιωτική τηλεόραση, αφού τα τέσσερα κρατικά, λόγω της μικρής τηλεθέασης, δεν ήταν αρκετά για την απήχηση που επιθυμούν να έχουν.

Όχι ότι έως τώρα δεν υπήρχαν προσεγγίσεις με αρκετούς καναλάρχες. Η σχέση με τον Γιώργο Κουρή που ελέγχει το Kontra είναι γνωστή, εξίσου στενή φαίνεται να είναι και η επαφή με τον Βρυώνη του Έψιλον.  Ο Δημήτρης Κοντομηνάς (υπόδικος ιδιοκτήτης του Alpha) μέχρι πρότινος στήριζε κι αυτός την κυβέρνηση, ενώ από το κανάλι του Mega το Μέγαρο Μαξίμου και συνεργάτες του πρωθυπουργού είχαν από καιρού αποκαταστήσει μία σχέση συνεργασίας με τον Φώτη Μπόμπολα .  Στο Mega αυτό ήταν κοινό μυστικό εδώ και πολύ καιρό, ενώ το έχει πει πλέον δημόσια και ο πρώην διευθυντής του πάλαι ποτέ μεγάλου καναλιού, Χρήστος Παναγιωτόπουλος.  Κοινό μυστικό είναι και η στροφή της εφημερίδας «Έθνος» που στηρίζει φανερά την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου,  ενώ εδώ και καιρό στη διεύθυνση της έχει τοποθετηθεί  δημοσιογράφος που επιθυμούσε ο ΣΥΡΙΖΑ (προέρχεται από το δικό του χώρο και διατηρεί στενή σχέση με ηγετικά στελέχη του).

tsipras-karnavalos
Ο Φώτης Μπόμπολας δηλαδή, υπήρξε εξαιρετικά συνεργάσιμος, σε αντίθεση με τον Σταύρο Ψυχάρη, που επιθυμούσε να καθοδηγήσει αυτός το δίδυμο του Μαξίμου και όχι να δεχθεί τις δικές του υποδείξεις για αντικατάσταση της διεύθυνσης των εντύπων του συγκροτήματος με πρόσωπα  φίλα προσκείμενα στην κυβέρνηση- κάτι που στάθηκε και η αφορμή για να χαλάσει η σχέση που είχε αρχίσει να χτίζεται.

Όσο για το Star της οικογένειας Βαρδινογιάννη, μόνο εχθρικό προς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν  εδώ και δύο τρία χρόνια.

Ο τηλεοπτικός σταθμός που ήταν εξαρχής απέναντι στην κυβέρνηση και της ασκεί έντονη κριτική από την πρώτη στιγμή είναι ο Σκάι του Γιάννη Αλαφούζου, για τον οποίο οι πληροφορίες λένε ότι αρνήθηκε εξαρχής να συνδιαλεχθεί , βάζοντας πάγο στους μεσολαβητές που προσπάθησαν να τους φέρουν πιο κοντά.

Ποιο ήταν το σχέδιο 

Το ιδανικό για την κυβέρνηση θα ήταν -σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της- να φύγουν δύο τρία  εχθρικά κανάλια και να πάρουν άδεια δύο φίλα προσκείμενοι επιχειρηματίες που θα έστηναν φιλοκυβερνητικούς σταθμούς. Τα κανάλια που δεν συμπαθούσε το Μαξίμου ήταν:

α) το Mega για το οποίο δεν χρειαζόταν να κάνει και πολλά, αφού το κανάλι βούλιαξε με ευθύνη των ιδιοκτητών του. Ο πρώην διευθυντής του σταθμού, Χρ. Παναγιωτόπουλος,  κατήγγειλε πρόσφατα ότι τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο κλείσιμο τον είχε ο Φώτης Μπόμπολας,  ο οποίος ήταν σε αγαστή συνεργασία με το Μέγαρο Μαξίμου -υπενθυμίζοντας το δάνειο των 80 εκατομμυρίων ευρώ που πήρε την περασμένη άνοιξη, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Πλην της σχέσης με τον Μπόμπολα όμως,  υπήρχαν και κάποιοι λίγοι δημοσιογράφοι που είχαν αναπτύξει στενή επαφή  με ενοίκους του Μαξίμου, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι συνεργάτης του πρωθυπουργού είχε απαιτήσει το κυβερνητικό ρεπορτάζ  του Μέγκα να το κάνει φιλικός προς τον ΣΥΡΙΖΑ δημοσιογράφος και φαίνεται ότι εισακούσθη.

β) ο Σκάι, για τους γνωστούς λόγους. Κυβερνητικά και κομματικά στελέχη άλλωστε πολλές φορές ακόμα και δημόσια αλλά κυρίως σε ανεπίσημες συζητήσεις εξέφραζαν κάθε τόσο την επιθυμία τους να κλείσει ο σταθμός  (παρόλα αυτά παρέλαυναν δεκάδες βουλευτές και στελέχη καθημερινά  από τα πάνελ του)  αλλά και να «κυνηγηθεί» η ιδιοκτησία.

γ) και το τρίτο κανάλι ήταν ο ANT1, ο οποίος όμως έριξε πάρα πολύ τους τόνους μετά τις εκλογές και υπήρχαν δίαυλοι εδώ και αρκετούς μήνες.

Οι δύο καινούργιοι, που το Μαξίμου επιθυμούσε εξαρχής να είναι οι δύο νέοι φιλικοί καναλάρχες, είναι οι Καλογρίτσας και Μαρινάκης.  Ο κ. Καλογρίτσας με πολλαπλές διασυνδέσεις στην κυβέρνηση και μεταξύ άλλων κουμπάρος του Χρ. Σπίρτζη που επί των ημερών του στο υπουργείο Υποδομών οι εταιρείες του ομίλου Καλογρίτσα σαρώνουν τα έργα. Για την ακρίβεια,  οι δουλειές με το δημόσιο πάνε πολύ καλά από τότε που έγινε αρμόδιος υπουργός ο κουμπάρος του. Το  μυστήριο φαίνεται να το έχει τελέσει ο γιος του, αλλά η σχέση είναι οικογενειακή.

Ο άλλος «νέος φιλικός καναλάρχης» στα σκαριά  είναι ο Βαγγέλης Μαρινάκης ο οποίος έχει μια ιδιαίτερη επαφή με το Νίκο Παππά. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης έχει επισκεφτεί δύο φορές το μέγαρο Μαξίμου όπου έμεινε για πολλή ώρα.

Τη δουλειά τους τη χάλασε ο Κώστας Κιμπουρόπουλος του Σκάι (εκπροσώπησε τον Γ. Αλαφούζο στην δημοπρασία)  που είχε αντιληφθεί από την αρχή ότι τους οδηγούσαν σε μια ηλεκτρονική παρτίδα πόκερ -με αρκετές κινήσεις να έχουν επεξεργαστεί από πριν.  Κάτι όμως που τυχαίνει να γνωρίζει καλό πόκερ, κάτι η μακρά θητεία του στην αριστερά και η καλή γνώση του για το πώς σκέφτεται και λειτουργεί αυτή η κυβέρνηση και κάτι η τύχη που του χαμογέλασε κι αυτή, κατάφερε να τους βγάλει νοκ άουτ στον πρώτο γύρο, κερδίζοντας την πρώτη και φθηνότερη άδεια.  Το Μαξίμου προσπάθησε να μην το δείξει, αλλά ο εκνευρισμός ήταν και εξακολουθεί να είναι μεγάλος για την εξέλιξη αυτή,  αφού έδιναν πολύ λίγες πιθανότητες να κερδίσει ο Σκάι.

Πέρα από τα όποια προβλήματα εγκυρότητας, νομιμότητας και ηθικής όμως που είχαν εντοπιστεί ως τότε στην  διαδικασία, προστέθηκε άλλο ένα.  Οι δηλώσεις του Ιβάν Σαββίδη για το ρόλο που έπαιξε, αμέσως μετά τη λήξη του διαγωνισμού, που έκαναν πολλούς να μιλάνε για λαγό.

Το πρώτο στάδιο λοιπόν έληξε με ήττα της κυβέρνησης που δεν κατάφερε να εμποδίσει το «εχθρικό» Σκάι να πάρει άδεια αλλά άφησε εκτός δύο φιλικά μέχρι τότε κανάλια, Alpha και  Star.  Έβαλε όμως την επικοινωνιακή ομάδα της να λέει ότι πήρε λεφτά  από τους «ολιγάρχες» και θα τα δώσει στις ευπαθείς ομάδες. Βέβαια απαραίτητη προϋπόθεση είναι να τα πάρει όλα αυτά τα λεφτά, κάτι που δεν είναι διόλου σίγουρο όπως καλά γνωρίζει. Και βέβαια πρέπει να τα πάρει από την τσέπη τους και να μην είναι «μαύρα»,  γιατί όπως φαίνεται ο ένας σκοπεύει να τα πάρει από έργα στο δημόσιο,  ενώ υπάρχει όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια,  σοβαρό ζήτημα σχετικά με τον έλεγχο του Πόθεν Εσχες τους

Το μεγάλο φιάσκο

Το δεύτερο στάδιο που ακολούθησε τη λήξη του διαγωνισμού, ο έλεγχος δηλαδή των περιουσιακών στοιχείων των «υπερθεματιστών», εξελίχθηκε σε ακόμα μεγαλύτερο φιάσκο.  Οι αποκαλύψεις που δημοσιοποιήθηκαν, κατέδειξαν ότι κανένας ουσιαστικός έλεγχος δεν έγινε τελικά στα Πόθεν Έσχες τους,  τα οποία παρουσιάζουν πολύ σοβαρά προβλήματα. Τα πράγματα εδώ είναι ιδιαίτερα σοβαρά,  καθώς ενδέχεται να προκύψουν και ποινικές και πολιτικές ευθύνες όσων έβαλαν την υπογραφή τους, διαβεβαιώνοντας ότι οι επιχειρηματίες είναι όλοι εντάξει.

Αναμένεται τώρα να αποφανθεί και η δικαιοσύνη ενώ οι αποκαλύψεις δεν φαίνεται να τελειώνουν εδώ. Τι κατάφεραν;  αντί να πατάξουν διαπλοκή και να τελειώσουν την εποχή των κουμπάρων, όχι μόνο τη διαιωνίζουν  αλλά την νομιμοποιούν και την ξεπλένουν. Και όλα αυτά στο όνομα της πάταξής της.

 

πηγή

 

TAGS: Kontra, Κουρής, Alpha, MEGA, ANT1, Εθνος, Μπόμπολας, Ψυχάρης, Βαρδινογιάννης, STAR, Αλαφούζος, ΣΚΑΙ, Σπίρτσης, Καλογρίτσας, Μαρινάκης,

Media, Χρήμα, ναρκωτικά και πολιτική: πώς κουμπώνουν όλα όμορφα !

 

 

 gyftoi

Ειδικού συνεργάτη

Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ειδικά μετά το τέλος του Εμφυλίου, στην Ελλάδα ανασυγκροτήθηκε η λεγόμενη αστική τάξη, η οποία διατηρούσε σχέσεις ανέκαθεν και συντηρούσε μέσω άδηλων δοσοληψιών το πολιτικό σύστημα. Οι σχέσεις αυτές καθορίζονταν σταθερά από τη διανομή του δημόσιου πλούτου και του δημόσιου χρήματος από τις κυβερνήσεις στους βιομηχάνους και τους πλουτοκράτες.

Και όταν λέμε διανομή, εννοούμε την προνομιακή μεταχείριση από πλευράς του κράτους και της εκάστοτε κυβέρνησης συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων και «τζακιών» σε δημόσιους διαγωνισμούς, προμήθειες του δημοσίου, δημόσια έργα, ΟΤΕ, ΔΕΗ, οπλικά συστήματα, προμήθειες και υπηρεσίες υγείας, φάρμακα κλπ.

Μέσα από αυτές τις διαδικασίες τα επιχειρηματικά συμφέροντα και τα μεγάλα «τζάκια» έτρεφαν πολιτικούς και πολιτικά «τζάκια», τα οποία με τη σειρά τους έτρεφαν και τροφοδοτούσαν κυρίως με δημόσιο χρήμα τους συγκεκριμένους οικονομικούς παράγοντες.

Μια κατάσταση που θα μπορούσε να είναι και ο ορισμός του φαύλου κύκλου, η οποία φάνηκε αρκετά ανθεκτική αν όχι ανίκητη, γιατί οι επιτήδειοι -πολιτικοί τε και επιχειρηματίες- φρόντιζαν πάντα να έχουν με το μέρος τους τη δικαστική εξουσία και τα ΜΜΕ. Δηλαδή, εκτός από ορισμός του φαύλου κύκλου και ο ορισμός του τέλειου εγκλήματος.

Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε απρόσκοπτα μέχρι πριν από μερικά χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι τότε που η κάνουλα του δημοσίου στέρεψε και εννοούμε την οικονομική κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία χρόνια.

Όλα αυτά τα χρόνια τα είδαμε όλα. Επιχειρηματίες και πολιτικούς να εμπλέκονται σε σκάνδαλα και μίζες που σχετίζονταν με προμήθειες όπλων, με μεγάλα έργα, με προμήθειες φαρμάκων και εμβολίων, με προμήθειες τηλεπικοινωνιακών μέσων (SIEMENS) και πόσα άλλα!!! Όμως δυστυχώς η ιστορία φαίνεται ότι θα αποδείξει ότι δεν τα είχαμε δει όλα.

Τι εννοούμε!

Όταν στέρεψε η «κάνουλα» του δημοσίου χρήματος, ένα μεγάλο οικονομικο-πολιτικό «σύστημα» που έχει εδραιωθεί στην πατρίδα μας από την περίοδο της Αποστασίας, άρχισε να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα.

Οι παραδοσιακές μέθοδοι χρηματοδότησης είχαν επηρεαστεί από την οικονομική κρίση και τα όποια απόρρητα κονδύλια ήταν ψίχουλα για τις τεράστιες ανάγκες του συγκεκριμένου συστήματος. Έπρεπε επειγόντως να βρεθούν χρήματα.

Εδώ να κάνουμε μια μικρή στάση, για να επανέλθουμε αφού πρώτα μεταφερθούμε στο δεξαμενόπλοιο NOOR One, το οποίο μετέφερε τους δυο τόνους ηρωίνη στην Ελλάδα, χωρίς να είναι γνωστό αν ήταν το πρώτο δρομολόγιο με το θανατηφόρο φορτίο προς τη χώρα μας.

Από την μέχρι τώρα έρευνα έχει αποδειχτεί ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση αυτή, τους οποίους έχει προφυλακίσει η Ελληνική Δικαιοσύνη, δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα όχι να αγοράσουν δεξαμενόπλοια και φορτίο δυο τόνων ηρωίνης αλλά ούτε …Ντάτσουν. Συγκεκριμένα πρόκειται για πρόσωπα που είχαν καταστραφεί οικονομικά λόγω της οικονομικής κρίσης και προφανώς κάποιος μεγαλοπαράγοντας που είχε την οικονομική ευχέρεια και δυνατότητα, τους χρησιμοποίησε μέσα στην απελπισία τους, χρηματοδοτώντας την πολυδάπανη επιχείρηση αγοράς δεξαμενοπλοίων, αγοράς του φορτίου της ηρωίνης και μεταφοράς της στην Ελλάδα. μια επιχείρηση που σύμφωνα με υπολογισμούς κόστισε συνολικά περίπου 50 εκατ. δολάρια.

Ένας τέτοιος μεγαλοπαράγοντας, που έχει ορατές σχέσεις με μεγάλο πολιτικό «τζάκι», είναι γνωστό στις αρχές ότι πηγαινοέρχονταν στο σπίτι του εφοπλιστή, όπου φυλασσόταν μέρος του φορτίου ηρωίνης που μετέφερε το NOOR One, τις ημέρες που το συγκεκριμένο σπίτι ήταν στον κλοιό της παρακολούθησης των διωκτικών αρχών, γεγονός που από μόνο του δεν αποτελεί απόδειξη εμπλοκής του στην υπόθεση.

Απλά, να σημειώσουμε ότι ο συγκεκριμένος μεγαλοπαράγοντας, πέραν των ισχυρών προσβάσεων που έχει στο σύστημα εξουσίας μέσω του προαναφερθέντος μεγάλου πολιτικού «τζακιού» αλλά και μέσω προνομιακών και “ειδικών” σχέσεων που έχει δημιουργήσει και με άλλα ανώτατα κλιμάκια πολιτικής εξουσίας,  έχει δημιουργήσει και τη δική του «αυλή», που αποτελείται από πρώην αρχηγούς της ΕΛΑΣ, δικαστικούς, πρωτοκλασσάτους πολιτικούς που συνωστίζονται για λίγη προβολή στα ΜΜΕ που έχει φροντίσει να χρηματοδοτήσει και αποκτήσει, για …ευνόητους λόγους.

Να επανέλθουμε στο πρώτο, μεγάλο σκηνικό. Αναφέραμε παραπάνω ότι νομίζαμε πως τα είχαμε δει όλα στον φαύλο κύκλο της διαπλοκής οικονομικού και πολιτικού (τέλειου) εγκλήματος στην Ελλάδα. Όμως κάναμε λάθος, γιατί αυτά τα εξήντα χρόνια δεν είχαμε δει την εμπλοκή τέτοιων «συστημάτων» σε εμπόριο ναρκωτικών και μάλιστα σε θανατηφόρο φορτίο ηρωίνης, που θα οδηγούσε στον αργό θάνατο δεκάδες ή εκατοντάδες νεαρούς συνανθρώπους μας.

Τελικώς, ήταν γραφτό να το δούμε κι αυτό!

Αυτό που μένει να δούμε αν το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του και η κυβέρνηση δείξουν τα απαιτούμενο θάρρος να ξηλώσουν μια οργανωμένη εγκληματική ομάδα οικονομικών και πολιτικών παραγόντων με ισχυρές προεκτάσεις και παρακλάδια στο κυβερνών κόμμα και σχεδόν σε όλους τους πολιτικούς χώρους, κίνηση που ίσως οδηγήσει στη γενικότερη εξυγίανση την πολιτική ζωή της πατρίδας μας.

Οι ενδείξεις δεν είναι ενθαρρυντικές, γιατί το τελευταίο διάστημα υπάρχει μια περίεργη σιωπή γύρω από αυτό το τεράστιο θέμα, ενώ υπάρχουν πληροφορίες που μιλούν για ιδιαίτερα στενές σχέσεις κορυφαίων του συστήματος αυτού με ανώτατους παράγοντες της Δικαιοσύνης, που φθάνουν μέχρι το σημείο της αντιπαροχής με παραμονή ή άνοδο ποδοσφαιρικών ομάδων σε συγκεκριμένη κατηγορία . Ελπίζουμε τα ναρκοδολάρια να μην έφθασαν μέχρι εκεί που διαλαλεί ο εμπλεκόμενος μεγαλοπαράγων, εκβιάζοντας και προσδοκώντας το «κουκούλωμα» της υπόθεσης.

Επίσης ελπίζουμε ΟΛΟΙ να αντιλαμβάνονται ότι η υπόθεση αυτή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΚΟΥΚΟΥΛΩΘΕΙ και ότι θα πάρει μαζί της όλους όσους επιχειρήσουν κάτι τέτοιο.

πηγή

Συμμετοχή στο πείραμα μεταμοντέρνας φεουδαρχίας του Μαρινάκη για Λ. Χαραλαμπόπουλο και Α. Ζενάκο

 

 

Έγραφε πρόσφατα τα παρακάτω ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος στο Unfollow:

“Σε μια χώρα ισοπεδωμένη από τα μνημόνια, με έναν φτωχοποιημένο και απελπισμένο λαό, ο Πειραιάς θα αποτελέσει ένα πείραμα άσκησης «πολιτικής χωρίς πολιτικούς». Μόνο που αυτό τώρα μεταφράζεται: απευθείας από τους επιχειρηματίες.

Η κρίση νομιμοποίησης που διέρχεται το αστικό πολιτικό σύστημα –απόρροια της βαθιάς οικονομικής κρίσης και του τρόπου διαχείρισής της– ήταν αυτή που άνοιξε το δρόμο. Η κρίση αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει στη διεκδίκηση άσκησης πολιτικής από τους ίδιους τους πολίτες.

Αντ’ αυτού, όμως, το πείραμα Μώραλη-Μαρινάκη-Κόκκαλη στον Πειραιά αποτελεί μια εκδοχή μεταμοντέρνας φεουδαρχίας. Και με αυτή την έννοια, αποτελεί και τεράστια οπισθοχώρηση.

marinakhs

Ο Μαρινάκης ουσιαστικά αγόρασε το Δήμο Πειραιά.

Μπορεί να ακούγεται εξωπραγματικό, όμως ο πακτωλός χρημάτων που δόθηκαν στην προεκλογική εκστρατεία ήταν πραγματικός. Διαφημίσεις, γιγαντοαφίσες, εκλογικά κέντρα, ξεχωριστά φυλλάδια για κάθε υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο και εκατοντάδες άνθρωποι που ρίχτηκαν στη μάχη των εκλογών.

Δικαίως ο Μαρινάκης αισθάνεται ότι απέκτησε πλέον το δικό του «φέουδο», εντός του οποίου θα έχει τη δυνατότητα να καθορίζει αποκλειστικά τις τύχες των ανθρώπων που ζουν στην περιοχή του, την οικονομική της ανάπτυξη και κυρίως να διαμορφώνει από θέση ισχύος τις σχέσεις του με την κεντρική εξουσία.»

Στο πείραμα αυτό λοιπόν μεταμοντέρνας φεουδαρχίας φαίνεται πως αποφάσισαν να συμμετάσχουν οι Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος και Αυγουστίνος Ζενάκος, καθώς θα βγάλουν το μηνιαίο περιοδικό REPORT θα κυκλοφορεί κάθε τρίτη εβδομάδα του μήνα, μαζί με την εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ.

 

Η Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου ως ένα από τα τρία ιδρυτικά μέλη του UNFOLLOW, με ανάρτησή της στο fb αναφέρεται στις «αντιδράσεις» που προκάλεσε η είδηση ότι η ομάδα του περιοδικού (Χαραλαμπόπουλος, Ζενάκος, Σωτήρης) ένθετο στην εφημερίδα Παραπολιτικά.

 

Γράφει η Αλεβιζοπούλου:

Τα Παραπολιτικά έκαναν πρόταση στον Λευτέρη και στον Αυγουστίνο να φτιάξουν ένα ένθετο περιοδικό, να το παραγάγουν από τη σύνταξη ως τον σχεδιασμό αποκλειστικά με τους δικούς τους όρους, το οποίο θα διανέμεται μια φορά τον μήνα με την εφημερίδα. Δεν πηγαίνει το UNFOLLOW στα Παραπολιτικά.

Επαγγελματίες είναι, τους έγινε μια συμφέρουσα πρόταση και ξεκίνησαν να δουλεύουν. Η πρόταση «έλα φτιάξε ό,τι γουστάρεις» είναι μια καλή πρόταση. Αυτοί τους προσέγγισαν, σ’ αυτούς πήγαν.. Αν η συμφωνία δεν τηρηθεί, θα φύγουν. Επαγγελματίες, εργαζόμενοι δημοσιογράφοι είναι. Πότε δεν διαφημίστηκαν ως κάτι διαφορετικό.

Και αφού ξεκαθάρισα τι κάνει και τι δεν κάνει το UNFOLLOW, να επαναλάβω ότι αυτά που έγραψα μόλις απευθύνονται σε καλοπροαίρετες και καλοπροαίρετους που με ρωτούν.
Από δω και κάτω ό,τι γράψω αναφέρεται σε δύο άλλες κατηγορίες.

Προς τα σφουγγαρόπανα του κυβερνώντος κόμματος:

Με διασκεδάζει το γεγονός ότι εδώ μέσα επιλέγετε να κάνετε τουμπεκί ψιλοκομμένο όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βάζει στον κώλο του 62% του λαού αυτής της χώρας το αποτέλεσμα της δημοκρατικής του έκφρασης σε ένα δημοψήφισμα.

Όταν υφαρπάζει την αντιμνημονιακή ψήφο και τελικά υπογράφει μνημόνιο. Όταν ζητάει συγνώμη απ’ τον Δένδια για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όταν δια στόματος του ίδιου της του πρωθυπουργού απαντά σε εργαζόμενη που κινδυνεύει η δουλειά της ότι η αγορά αυτορυθμίζεται.

Είναι διασκεδαστικό λοιπόν να καταγράφει κανείς πότε επανεμφανίζεστε εδώ μέσα. Αν πάει ο Λαφαζάνης στον Φουρθιώτη, αν ξεμαλλιαστεί η Κωνσταντοπούλου με την Μακρή, και από σήμερα, αν κάποιοι δημοσιογράφοι του UNFOLLOW παραγάγουν ένα ένθετο για τα Παραπολιτικά.

Σφουγγαρόπανα, αν δεν αποτελούσατε οργανικά στηρίγματα (κατά κανόνα και έμμισθα) αυτής της κυβέρνησης, θα ήσασταν απλώς για γέλια.

Διότι έχει, είναι η αλήθεια, πλάκα η αγωνία σας να πάρετε ρεβάνς από αυτούς που δεν έγιναν σαν τα μούτρα σας, που δεν προσκύνησαν για μια θεσούλα επιστημονικού συνεργάτη και δεν τουμπέκιασαν βλέποντας «συντρόφους» και «συντρόφισσες» να βουτάνε σα λυσσιάρικα στη νταμιτζάνα με το μέλι.

Η πλάκα όμως σταματάει όταν αναλογιστεί κανείς ποιων πολιτικών τα δεκανίκια έχετε γίνει. Τομάρια.

Προς «μαχητικούς» «συναδέλφους»:
Οι δύο δημοσιογράφοι του περιοδικού βγήκαν με τις ονοματάρες τους και είπαν «ναι, είμαστε επαγγελματίες δημοσιογράφοι, μας λένε έτσι κι έτσι και βρήκαμε δουλειά και εκεί».

Εσείς που σπεύσατε να τους πιάσετε στο στόμα σας;

Πιο ξεκάθαρα: Επειδή η πιάτσα είναι μικρή και γνωριζόμαστε όλες και όλοι πάνω κάτω, καλό θα ήταν πριν μιλήσετε, να βασανίσετε λίγο την εξής σκέψη: Αυτοί ό,τι κάνουν το κάνουν δημόσια και θαρρετά. Εγώ;

Μήπως εγώ που το παίζω ντόμπρος και ωραίος, έχω φάει ποτέ λεφτά από τους συνεργάτες μου; Από τους αναγνώστες μου; Μήπως τα έχω τσεπώσει και από τον ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως τα έχω πάρει και από τον ΣΥΡΙΖΑ και από τις τράπεζες και ενώ παρ’ όλα αυτά όδευα προς βέβαιο θάνατο ξαφνικά σώθηκα, άγνωστο(;) το πώς; Μήπως για το UNFOLLOW δεν έχει να πει κανείς κουβέντα στην τελική, πέραν του αν του γουστάρει ή δεν του γουστάρει;

Για την ώρα λέω αυτά. Συνειδητά δεν απευθύνομαι –τουλάχιστον ακόμα- ονομαστικά. Επίσης συνειδητά δεν συμπεριλαμβάνω μικροπαράγοντες του χώρου με τις οποίες και τους οποίους θα τα πούμε στον δρόμο – ή μάλλον δεν θα τα πούμε γιατί πολύ απλά κατά πρόσωπο θα κάνουν τουμπεκί. Όπως έχουν μάθει δηλαδή να κάνουν πρώτα απ’ όλα με τα αφεντικά τους.

Όσο για τα φερέφωνα του Νίκου Παππά, τι να πω; Θα πάρετε την απάντησή σας στο συνέδριο, ρε! Θα σας λιανίσουν οι 53+ (κλαψ).

 

TAGS: UNFOLLOW, Μαρινάκης, Δήμος Πειραιά, φεουδαρχία, Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, Αυγουστίνος Ζενάκος, Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου, REPORT

«Ανθρωπισμός» αλά Βαλκανικά, υπό την αιγίδα του Σόρος

του Γιώργου Ρακκά

Αρκούσε η δημοσιοποίηση μιας απόφασης από τον σύλλογο γονέων του 5ου Δημοτικού Συμβουλίου Ωραιοκάστρου, που αρνούνταν την τοποθέτηση παιδιών προσφύγων στο σχολείο τους για να φοιτήσουν σε ειδικές τάξεις μετά τις 2 μ.μ., για να ξεσπάσει μια πρωτοφανής υστερία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καταγγελίας του «φασισμού» και του «ρατσισμού», που συνοδεύονταν από ιερεμιάδες για το προσφυγικό παρελθόν της περιοχής και το υπέρτατο ανθρωπιστικό καθήκον της Ελλάδας.

anthropismos

Επειδή είναι σαφές ότι το ζήτημα που δημιουργήθηκε στο Ωραιόκαστρο αποτελεί μόνο την απαρχή ενός κύκλου αντιπαραθέσεων σχετικά με τις τύχες των εγκλωβισμένων προσφύγων και μεταναστών στην χώρα μας, κρίνουμε σωστό να παρέμβουμε επί του συνόλου του ζητήματος προκειμένου να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.

Η αντιμετώπιση του προσφυγικού και μεταναστευτικού ζητήματος στη χώρα μας, δεν είναι, και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά ως, ανθρωπιστικό ζήτημα. Πόσο μάλλον όταν ο αφηρημένος «ανθρωπισμός» έχει μεταβληθεί σε πρόσχημα της συστηματικής πολιτικής συγκεκριμένων κέντρων πολιτικής και οικονομικής εξουσίας –του Σόρος, ως εκπροσώπου του ευρωατλαντισμού, στο «πεδίο» της κατά τα άλλα ισλαμοφασιστικής Τουρκίας–, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που λειτούργησε ως άλλοθι στους βομβαρδισμούς της Σερβίας, στο Ιράκ, στην ίδια τη Συρία.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, η πραγματικότητα του εγκλωβισμού δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στην χώρα μας –με την προοπτική να καταστούν εκατοντάδες χιλιάδες, εφόσον η Τουρκία ξεκινήσει και πάλι να διοχετεύει πληθυσμούς στην Ελλάδα– κρίνει τη μελλοντική φυσιογνωμία της ελληνικής κοινωνίας. Ο συνδυασμός της δεινής δημογραφικής της κατάστασης, της χρεοκοπημένης οικονομίας της, καθώς και της εξαιρετικά ευαίσθητης γεωπολιτικής θέσης της –δίπλα στην εστία της μεγαλύτερης πολιτιστικής αντιπαράθεσης στον πλανήτη, εκείνην μεταξύ της Δύσης και του Ισλάμ– καθιστά διαφορετικό το διακύβευμα του μεταναστευτικού ζητήματος στον τόπο μας.

Η προοπτική της αναγκαστικής εγκατάστασης αρχικώς δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, που προέρχονται από τον μουσουλμανικό κόσμο, απειλεί μεσοπρόθεσμα να μεσανατολικοποιήσει την Ελλάδα· δηλαδή, να την μεταβάλει σε κομμάτι του πολέμου των πολιτισμών, ρίχνοντάς την στη χοάνη των πολυπολιτισμικών συγκρούσεων. Από αυτήν την εξέλιξη δεν διακυβεύεται μόνον η εθνική ή πολιτιστική συνοχή, αλλά ταυτοχρόνως υπάρχει ο κίνδυνος για μια μεγάλη οπισθοδρόμηση στη χώρα μας σε σχέση με το επίπεδο εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, της εκκοσμίκευσής της, της ισότητας των φύλων κ.ο.κ. Για να το κάνουμε λιανά: η θεαματική αναβάθμιση της μόνιμης παρουσίας μουσουλμανικών πληθυσμών στη χώρα μας θα θέσει αναπόφευκτα ζητήματα που ούτε έχουμε διανοηθεί ότι θα αντιμετωπίσουμε. Θα επιτρέψουμε, άραγε, ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας να ρυθμίζει τον ατομικό και συλλογικό του βίο από τον θείο νόμο και τη σαρία; Θα δικάζουν οι μουφτήδες με βάση το ακραία σοβινιστικό οικογενειακό δίκαιο στα τζαμιά; Τα νεαρά κορίτσια θα πηγαίνουν στα σχολεία; Θα διδάσκεται άραγε σε αυτά η Αντιγόνη, ο Δαρβίνος ή ο… ευρωπαϊκός διαφωτισμός, ή μήπως θα εξαναγκαστούμε σε αυτολογοκρισία στο όνομα του δικαιώματος στη διαφορετικότητα; Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος, αν κρίνουμε από τις ανάλογες εμπειρίες που γνωρίζουν σήμερα άλλες μεσογειακές ή ευρωπαϊκές κοινωνίες [1].

Την ίδια στιγμή, η κοινωνική και πολιτιστική απορρύθμιση ανοίγει την πόρτα σε έξωθεν επεμβάσεις κατά το παραδεδομένο πλέον νεο-αποικιακό πρότυπο των τελευταίων χρόνων. Αυτό ήδη συνέβη στην Ελλάδα με αφορμή τη μεγάλη εισροή προσφύγων και μεταναστών και την ανθρωπιστική κρίση που δημιουργήθηκε: πλέον, κουμάντο κάνει ο ΟΗΕ, υπό την καθοδήγηση του… Σόρος, μυστικές υπηρεσίες δρουν ανεξέλεγκτα στα camps, η Τουρκία συνεχίζει να παίζει τον δουλεμπορικό της ρόλο, συνεπικουρούμενη από μαφίες της Κεντρικής Ασίας, ελληνικά κυκλώματα αισχροκέρδειας αλλά και τη νέα διαπλοκή πολλών ΜΚΟ που αναλαμβάνουν εργολαβίες αλληλεγγύης… υπερτιμολογώντας τις συχνά κάκιστες υπηρεσίες τους [2].

Ήδη, δηλαδή, η χώρα μας τείνει να πάρει τον δρόμο μιας αποσύνθεσης αλά Βαλκανικά, όπως συνέβη στην πρώην Γιουγκοσλαβία κατά τη δεκαετία του 1990. Ο «ανθρωπισμός» τους, επομένως, δεν είναι τόσο άδολος όσο θέλουν να πιστεύουν όσοι άκριτα και αλόγιστα σκοπεύουν να τον υιοθετήσουν με αναφορές στην… προσφυγιά του 1922, την αγάπη του Χριστού για τον «Ξένο», την αλληλεγγύη ή και την αλληλοβοήθεια ως συστατικό στοιχείο μιας προοδευτικής ιδεολογίας.

Οι κλαυθμοί και οι οδυρμοί, επομένως, η υστερία, το κυνήγι των εντός κι εκτός εισαγωγικών ρατσιστικών και φασιστικών μαγισσών λειτουργεί προς όφελος αυτής της εκστρατείας· και δευτερευόντως, επειδή ακριβώς όχι μόνο δεν απαντάει αλλά αρνείται τα προβλήματα που ανακύπτουν από τη φιλοξενία των εγκλωβισμένων πληθυσμών, καταλήγει να σπονσοράρει τον πραγματικό φασισμό, τη Χρυσή Αυγή, τη διολίσθηση μερίδας της ελληνικής κοινωνίας σε ρατσιστικά αντανακλαστικά: το παράδειγμα του Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών είναι πρόσφατο και έχει αποδείξει τον πραγματικό αντίκτυπο αυτής της ιδεοληπτικής στάσης απέναντι στο μεταναστευτικό ζήτημα.

Θα πρέπει, επομένως, να κάνουμε μια βασική διάκριση, και πάνω σε αυτήν να αναπτύξουμε μια ολόκληρη πολιτική για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που έχουν εγκλωβιστεί στην χώρα μας: Είναι άλλο η φιλοξενία τους, με τους πιο ανθρώπινους όρους και άλλο η εγκατάστασή τους εντός της ελληνικής κοινωνίας. Το πρώτο, όντως, είναι υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας –  ταυτόχρονα με μια πολιτική που θα αποτρέψει να εξαπλωθούν και πάλι φαινόμενα Ειδομένης στον ελληνικό χώρο, με τα προβλήματα που τα συνοδεύουν. Το δεύτερο είναι μεθόδευση υπονόμευσης της ίδιας της χώρας και της φυσιογνωμίας της ελληνικής κοινωνίας, και πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία.

Η διάκριση αυτή ορίζει και ποια πολιτική αντιμετώπισης των εγκλωβισμένων προσφυγικών και μεταναστευτικών πληθυσμών θα πρέπει να ακολουθήσουμε: Όλοι οι πόροι, που τεχνηέντως διοχετεύονται από τα ξένα κέντρα στην προοπτική μόνιμης εγκατάστασης αυτών των ανθρώπων στην χώρα μας, θα πρέπει να ανακατευθυνθούν στη δημιουργία ολοκληρωμένων δομών προσωρινής φιλοξενίας, στις οποίες θα συγκεντρωθούν όλοι οι πρόσφυγες και μετανάστες. Δομών που να παρέχουν τις αναγκαίες εκπαιδευτικές και ιατροφαρμακευτικές υπηρεσίες και να διασφαλίζουν την αξιοπρεπή διαμονή αυτών των ανθρώπων για όσο χρειαστεί μέχρι να καταλαγιάσει ο πόλεμος στην Συρία, ή να βρεθεί μια δίκαιη διεθνής λύση για το πρόβλημά τους.

Με λίγα λόγια, θα πρέπει να απορρίψουμε την επιλογή της μόνιμης εγκατάστασης, ψύχραιμα και συντεταγμένα, επειδή ακριβώς θέλουμε να διαφυλάξουμε το –ήδη υπονομευμένο μέσα στις συνθήκες της κρίσης– επίπεδο ανεξαρτησίας της χώρας, εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, προσωπικών ελευθεριών.

Αντίθετα, πρέπει να σπεύσουμε σε μια ολοκληρωμένη πολιτική φιλοξενίας, διότι, πέραν της αναγκαιότητας να οργανωθεί η παρουσία των εγκλωβισμένων στη χώρα μας, αναγνωρίζουμε ότι η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά είναι συστατικό στοιχείο της κοινωνίας μας και του πολιτισμού μας. Και δεν επιθυμούμε να το απολέσουμε.

Αυτή δεν είναι η δικαιότερη και σωστότερη πολιτικά λύση «μόνον» για το Ωραιόκαστρο. Πρέπει να καταστεί πανεθνική πολιτική για το μεταναστευτικό ζήτημα σε ολόκληρη την Ελλάδα. Για να αποφύγουμε την πολιτική και κοινωνική μηχανική που προσβλέπει στην αποδόμηση της κοινωνίας μας· και για να μην στρέφεται ο ανθρωπισμός εναντίον… του ελληνικού λαού και του μέλλοντός του.

Σημειώσεις:

[1] Όσοι σπεύδουν στο πλαίσιο της ψευδοανθρωπιστικής υστερίας να καταγγείλουν αυτές τις απόψεις ως «ισλαμοφοβικές» (sic!) απλούστατα δεν ξέρουν που πατάν και που πηγαίνουν: Πρώτον, το Ισλάμ δεν λειτουργεί όπως καταλαβαίνουμε εμείς τη θρησκεία, δηλαδή ως κομμάτι της συλλογικής μας παράδοσής μας και των ατομικών μεταφυσικών μας πεποιθήσεων· αντίθετα, διδάσκει την υποταγή όλου του ανθρώπινου βίου, ατομικού και συλλογικού, ιδιωτικού και δημόσιου, στον θείο νόμο. Είναι, δηλαδή, μια μορφή θρησκευτικής οργάνωσης της κοινωνίας και της πολιτικής. Δεύτερον, το Ισλάμ διακατέχεται από έναν εγγενή επεκτατισμό, και δεν είναι εύκολο να τον διακρίνουμε ιστορικά, γιατί ο μουσουλμανικός κόσμος νικήθηκε και υποτάχθηκε στη δυτική αποικιοκρατία. Ωστόσο, πόσοι θυμούνται ότι, κατά τη «χρυσή εποχή» του ισλαμικού imperium (την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, θέλουν να επαναφέρουν οι δυνάμεις του ισλαμικού φονταμενταλισμού), οι Άραβες είχαν αναπτύξει στην Αφρική δουλοκτησία αντίστοιχη και ισοδύναμη με εκείνη των Λευκών; Δέκα εκατομμύρια σκλάβοι μεταφέρθηκαν τότε από τον αφρικανικό νότο προς τη Μέση Ανατολή. Διόλου τυχαία, τα ιδεολογικά κέντρα του ριζοσπαστικού Ισλάμ, το οποίο πλέον τείνει να ηγεμονεύσει εντός του σουνιτικού κόσμου, προπαγανδίζουν καθημερινά, μέσα από φετφάδες και μηνύματα αντίστασης, ότι μετά τη μόνιμη εγκατάσταση μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη, η τελευταία έχει πλέον καταστεί «νταρ ελ Ισλάμ» (χώρος των πιστών) και όχι «νταρ ελ αχντ» (χώρος κατά συνθήκη ειρήνης). Η διαφορά έγκειται ότι στον «χώρο κατά συνθήκη ειρήνης» ο πιστός επιφορτίζεται μόνον με την τήρηση των τελετουργικών της θρησκείας του στον ατομικό του βίο, ενώ αντίθετα, ο «χώρος των πιστών» οφείλει να οργανωθεί κοινωνικά και πολιτικά σύμφωνα με τον θείο νόμο. Αυτό που διακυβεύεται με τη μόνιμη εγκατάσταση των μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ελλάδα είναι να μεταβληθεί η τελευταία από «νταρ ελ αχντ» σε «νταρ ελ Ισλάμ».        

[2] Το σκάνδαλο των Σερρών είναι πλέον γνωστό στο πανελλήνιο, όπως και οι καταγγελίες του πρώην γενικού γραμματέα στο Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, Οδυσσέα Βουδούρη, ότι το κατά κεφαλήν κόστος φροντίδας των εγκλωβισμένων στη χώρα μας υπερβαίνει κατά 3.000€ το αντίστοιχο της Νορβηγίας. Και αν αναλογιστούμε τη χαοτική διαφορά που υφίσταται μεταξύ της ποιότητας των υπηρεσιών που προσφέρουν οι δομές φιλοξενίας στη Νορβηγία και εκείνων που προσφέρονται στην Ελλάδα, μπορούμε να καταλάβουμε ότι η διασπάθιση των πόρων έχει πάρει πολύ μεγαλύτερη έκταση από αυτήν που εκφράζει η διαφορά των 3.000€.

Tags: Ισλάμ, Ωραιόκαστρο, πρόσφυγες

 

πηγή

 

Σχόλιο ΡΜ:

Θα επεκτείνω το σκεπτικό του άρθρου από την Ελλάδα στην Ευρώπη: Το μήνυμα “Ναι στη φιλοξενία, όχι στην εγκατάσταση” θα όφειλε να είναι παν-Ευρωπαϊκό. Όλες οι χώρες της Ευρώπης να μοιραστούν τις ευθύνες και το κόστος της φιλοξενίας. Και όλες οι χώρες της Ευρώπης να ενώσουν τη φωνή τους ότι δεν είναι αποδεκτή η εγκατάσταση.

Αν δεν λάβουν το μήνυμα οι πολιτικοί της Ευρώπης και δεν πράξουν τα δέοντα, επιτρέποντας στους προύχοντες της ΝΤΠ να παίζουν το δικό τους παιχνίδι στις πλάτες των λαών της Ευρώπης, η Ευρώπη θα το βρει σύντομα μπροστά της. Θα γίνει κι αυτή μισητή σε όλο τον κόσμο όπως οι ΗΠΑ και θα θυσιάσει το όποιο κοινωνικό κράτος έχει απομείνει όρθιο στο όνομα του «ανθρωπισμού».

Αυτό είναι το στοίχημα της εποχής μας.

Και ας μη ξεχνάμε ότι ανθρωπισμός δεν είναι να φέρουμε όλο τον κόσμο στο σπίτι μας – ανθρωπισμός είναι να βοηθήσουμε στον τερματισμό του πολέμου και στην εδραίωση ενός νέου κράτους στα εδάφη που σήμερα καταστρέφει ο πόλεμος.

Ο Θοδωρής, οι “53” και άλλα παραμύθια

Του Γιώργου Καραμπελιά

Εν τέλει το έκανε πάλι το θαύμα του ο «φίλος» μου ο Θοδωρής. Ο λόγος για τον υπουργό Ναυτιλίας, Θεόδωρο Δρίτσα, παλιό μου φίλο όντως, που τα κατάφερε πάλι να αναδείξει το «αντιστασιακό» πρόσωπο της κυβέρνησης με όλο αυτό το κομφούζιο της COSCO. Ο Πιτσιόρλας, ο Σταθάκης, και ο Τσίπρας, εν τέλει, υπογράφουν την παραχώρηση των λιμανιών και την εκχώρηση όλης της δημόσιας περιουσίας του ελληνικού κράτους, αλλά ο Θοδωρής «αντιστέκεται». Και μαζί του, βέβαια, όλη η «ψυχή» του Σύριζα, που αποδέχεται το ξεπούλημα «γιατί δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά».

dritsas-cosco

Αυτό το παιχνίδι παίζεται ήδη από τον Ιανουάριο του 2015. Ο Τσίπρας ήταν διατεθειμένος να υπογράψει αλλά ο Βαρουφάκης, ο Λαφαζάνης και η Ζωή αντιστέκονταν. Μέσα από ένα τέτοιο δίπολο συνεχιζόταν η εξαπάτηση και προς τις δύο κατευθύνσεις. Και προς την πλευρά των επιχειρήσεων, των δανειστών, των «νουνεχών» ψηφοφόρων, περνούσε το μήνυμα πως ο Τσίπρας επιθυμεί όντως την ομαλοποίηση της κατάστασης, αλλά δεν τον αφήνουν οι «ακραίοι» στο εσωτερικό του, και προς την πλευρά των αριστερών ψηφοφόρων κατασκευαζόταν το σενάριο αλλά και το βολικό άλλοθι της «αντίστασης». Στην πρώτη μεγάλη στροφή, όταν τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο, ακριβώς έναν χρόνο πριν, ο Τσίπρας υποχρεώθηκε να ξεφορτωθεί την πιο ριζοσπαστική πτέρυγα και να υπογράψει ένα νέο μνημόνιο με τις καταστροφικές συνέπειες που γνωρίζουμε.

Όμως, για να συνεχίσει να διατηρεί την εκλογική του δυναμική και να προσφέρει και ένα άλλοθι αγωνιστικότητας στους ψηφοφόρους που τον ακολουθούν, είχε και πάλι την ανάγκη της διαμόρφωσης ενός κάποιου διπόλου, έστω και ασθενέστερου. Και ελλείψει Λαφαζάνη και Ζωής, τον ρόλο της επαναστατικής, ή τουλάχιστον επιβραδυντικής των «μεταρρυθμίσεων», πτέρυγας, αναλαμβάνουν ο Πολάκης, ο Σπίρτζης και ο Δρίτσας. Το ξεπούλημα είναι τόσο απροκάλυπτο και τόσο χυδαίο ώστε και ο τελευταίος Συριζαίος έχει ανάγκη από ένα αντιστασιακό φύλο συκής. Ναι, εκχωρήσαμε το αεροδρόμια, αλλά ο Σπίρτζης «αντιστέκεται» στον… Πιτσιόρλα – εξάλλου την αντιστασιακή του στόφα καταδεικνύει και το πορτραίτο του Βελουχιώτη που κοσμεί το γραφείο του. Ο Πολάκης επιτίθεται στους «διεφθαρμένους» δικαστικούς και δημοσιογράφους, ενώ ο Δρίτσας «καθυστερεί» όσο μπορεί την εκχώρηση των λιμανιών της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Τελικά, βέβαια, και οι τράπεζες έκλεισαν και πουλήθηκαν στα ξένα funds, χάθηκαν 100 δισεκατομμύρια, κόπηκαν οι συντάξεις και εκχωρήθηκε ο εθνικός πλούτος και θεσμοθετήθηκε ο περιβόητος κόφτης. Αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα και αυτό είναι που  μετράει. Και ο Πολάκης και ο Δρίτσας αποτελούν υπουργούς μιας κυβέρνησης «δωσιλόγων». Όμως αυτοί «αντιστέκονται». Και το τίμημα αυτού του θεάτρου του παραλόγου –που μοναδικό στόχο έχει την με κάθε τίμημα διατήρηση της εξουσίας– είναι υπέρογκο για τον ελληνικό λαό. Εάν τον Φεβρουάριο του 2015 ο λογαριασμός ανέβαινε στα 1 ή 2 δισ. ευρώ (κατά το περιβόητο «μέιλ Χαρδούβελη»), τον Ιούλιο του 2015, είχε ανέβει σε πολλές δεκάδες δισεκατομμυρίων και σήμερα έχει ξεπεράσει τα 100 δισεκατομμύρια. Οι πολίτες ασφυκτιούν και η χώρα έχει μεταβληθεί σ’ έναν αξιοθρήνητο επαίτη-προτεκτοράτο.

Εν τούτοις, το παιχνίδι της απάτης – «αυταπάτης» συνεχίζεται, επισωρεύοντας νέα και μεγαλύτερα κόστη, διότι, όπως πάντοτε συμβαίνει στην ιστορία, όλες οι ψευδοαντιστάσεις έχουν αρνητικές συνέπειες. Έτσι και οι καθυστερήσεις στα αεροδρόμια, στο Ελληνικό, στα λιμάνια, τη στιγμή που η κυβέρνηση έχει ήδη υπογράψει την εκχώρησή τους, έχουν προφανώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που δήθεν, ή πράγματι, επιδιώκουν ο Δρίτσας ή ο Σπίρτζης. Να δημιουργείται μια τεράστια πλειοψηφική βούληση στον ελληνικό λαό, του τύπου: «δώστε τα το ταχύτερο δυνατό ώστε να τελειώνουμε», και οι τελικές συμφωνίες να είναι πολύ πιο επώδυνες. Έτσι, το όντως ξεπούλημα του Ελληνικού, όταν αυτό έχει παραμείνει για πάνω από δέκα χρόνια σκουπιδότοπος, παύει πλέον να απασχολεί τους Έλληνες πολίτες και το μόνο που επιζητούν είναι «να το δώσουμε όσο-όσο και το ταχύτερο δυνατό». Το ίδιο συμβαίνει με τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, τις συγκοινωνίες, σύντομα με την ίδια τη ΔΕΗ. Μια και το δημόσιο είναι ανίκανο να τα διαχειριστεί στοιχειωδώς αποτελεσματικά, ας τα παραχωρήσουμε το ταχύτερο δυνατό, έστω και για μια μπουκιά ψωμί. Και αυτό το αποτέλεσμα της «αντιστασιακής» του τακτικής θα μπορούσε να το διαπιστώσει άμεσα ο Θ. Δρίτσας, εάν έθετε τη δημοτικότητά του στην κρίση των πολιτών. Πιθανότατα θα ήταν χαμηλότερη και από του Καμμένου.

Έτσι, ο κος Τσίπρας επιτυγχάνει με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια· και γίνεται αποδεκτός από τους Γερμανούς εταίρους του, από τα funds, τον κ. Σόρος (που εξάλλου αρθρογραφεί και στην Αυγή πλέον), τον Λάτση, ως «λογικός» και «συναινετικός», και, ταυτόχρονα, με εργαλείο την ψευδοαριστερή του πτέρυγα, εμφανίζεται και ως βιαζόμενος-αντιστεκόμενος. Γι’ αυτό και είναι υποχρεωμένος να κρατάει και να χρησιμοποιεί τον Πολάκη ή τον Δρίτσα, ως παραβάν για να καλύπτει τις πρακτικές της ανίκανης κυβέρνησής του, και όχι μόνο γιατί έχει ανάγκη τις ψήφους τους, στη Βουλή. Εξάλλου, στις ψηφοφορίες όλα τα κουκιά μετράνε το ίδιο και δεν έχει καμία σημασία αν είναι «βουτηγμένα στα δάκρυα». Και, μέχρι σήμερα, και ο «Θοδωρής» και οι άλλοι κρυπτόμενοι των «53», όπως ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος και ο Μάκης Μπαλαούρας, που «θα διαδήλωνε κατά της Cosco, αν δεν ήταν κυβέρνηση(!)», ψηφίζουν τα ίδια με τον Παπαχριστόπουλο, την Αυλωνίτου και κομπανία. Και τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς που παρίσταναν τους επαναστάτες.

Δεν θα πρέπει προφανώς να αποκλείεται –είναι το πιθανότερο– ότι, σε κάποια στιγμή, αύριο, όταν θα κλείνει ο κύκλος της διακυβέρνησης Σύριζα, ο Δρίτσας, ο Πολάκης και κάποιοι από τους περιβόητους «πενήντα τρεις», πιθανώς να ανακαλύψουν εκ νέου την επαναστατική τους φλέβα και να έλθουν σε ρήξη με τον Τσίπρα. Εξάλλου, κυβέρνηση δεν πρόκειται να ξαναδούν. Μέχρι τότε, όμως, θα έχουν συντηρήσει την πλειοψηφία των «εκατόν πενήντα τριών» που χρειάζονται η κυβέρνηση και ο Σόιμπλε, κρατώντας πάντα και το άλλοθι του αντιστεκομένου.

Δυστυχώς, όμως, για τον «Θοδωρή», στην πραγματικότητα, η ευθύνη του είναι πολύ μεγαλύτερη από του Τσίπρα και δεν αρκεί να του αναγνωρίζουμε ότι είναι «καλό παιδί». Διότι ο Τσίπρας, ένας τυχοδιωκτάκος ήταν που έπιασε την καλή. Οι άλλοι που για δεκαετίες βρίσκονταν στα πεζοδρόμια και στις «ευρωπορείες», φέρουν ακέραιη την ευθύνη για όλα. Συνεργώντας με τη συμμορία των σαλταδόρων του Μαξίμου, κατέστρεψαν τη χώρα τους και συκοφάντησαν κάθε έννοια δημόσιου χώρου, κοινωνικής ιδιοκτησίας κ.ο.κ. ενώ δήθεν αγωνίζονταν για να τα προασπίσουν. Διότι τα μετέβαλαν σε χαβούζες και έτσι όλοι οι πολίτες σε λίγο θα επικροτούν την πλήρη εκχώρησή τους στα ιδιωτικά συμφέροντα, μια και «έτσι τουλάχιστον θα λειτουργούν».

Παλιέ μου φίλε, δεν υπάρχει πλέον καμία διέξοδος. Το μεγάλο αδίκημα κατά της χώρας σου το έχεις διαπράξει. Δεν έφυγες έστω το καλοκαίρι του 2015, μαζί με τους άλλους συντρόφους σου.

Και ο συμφυρμός τυχοδιωκτών, σαλταδόρων και «καλών παιδιών» σε ένα ενιαίο σχήμα, η συμπόρευσή τους επί τόσα χρόνια σε ένα κόμμα και η μοιραία κοινή πορεία τους, αυτόν τον ενάμιση χρόνο της καταστροφής, έχει μια βασική αφετηρία, τον εθνομηδενισμό τους. Καθόλου τυχαία, από τη δεκαετία του 1970, συγκρουόμαστε πάνω στα «εθνικά θέματα». Γι’ αυτό, εδώ και δεκαετίες, χώρισαν οριστικά οι δρόμοι μας. Απεδείχθη, δυστυχώς, πως αν αδιαφορείς για την τύχη της χώρας σου, στο τέλος θα αδιαφορήσεις και για τους ανθρώπους της. Όλα τ’ άλλα δεν είναι πλέον αυταπάτες, αλλά απάτες. Όποιος λοιπόν θέλει, τουλάχιστον, πλέον, να σώσει την «ψυχή» του, έξοδος, τώρα.

Υ.Γ. Είχα δημοσιοποιήσει αυτό το κείμενο, όταν ο κ. Θεόδωρος Δρίτσας επιδόθηκε σε άνευ προηγουμένου παλινωδίες στη Βουλή για να ευτελίσει και πάλι τον εαυτό του, την κυβέρνηση και προπαντός  τον ελληνικό λαό, υποχωρώντας ταπεινωτικά σε όλες τις αιτιάσεις και τα αιτήματα της COSCO, ενώ εν συνεχεία μας διαβεβαίωσε τηλεοπτικώς (στην τηλεόραση του SKAI  το πρωί της 1ης Ιουλίου) ότι θα συνεχίσει τον “αγώνα” και δεν θα παραιτηθεί αδιαφορώντας ακόμα και για την “σωτηρία της ψυχής” του, όπως ελπίζαμε ότι θα κάνει. Επέλεξε δηλαδή  να ταυτιστεί με τον γνωστό ήρωα της παλιάς ελληνικής ταινίας, ο “Ψευτοθόδωρος” – κρίμα γι’ αυτόν, διότι ο Ηλιόπουλος τουλάχιστον έπαιζε καλά.

 

TAGS: Θεόδωρος Δρίτσας, COSCO

Βασίλης Μπόνιος για Πολάκη: Μαγκιά, κλανιά και απόστημα.

polakis1

Ειλικρινά δύσκολα μπορεί να κατανοήσει κανείς την οργή και τον κουρνιαχτό που έχει σηκωθεί για την αντίδραση του Πολάκη και την επίθεσή του στην Ευαγγελία Τσικρίκα.

Ο Πολάκης δεν είναι παρά ο καθρέφτης του μέσου Ελληνα, του τζάμπα μάγκα, του ψαροντουφεκά, του αούα, του κυνηγού ανυπεράσπιστων ζώων και πουλιών.

Είναι το λαικό παιδί-πρότυπο με την μαλμποριά στην κωλότσεπη, ο μάγκας που παραδέχθηκε ότι κρατούσε διπλά και τρίδιπλα βιβλία, ο τσαμπουκάς του καφενείου, ο ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;

Ο Πολάκης είναι ο μέσος Ελληνας που καθώς ρουφούσε τη φραπεδιά στο καφενείο έλεγε μέσα στο αούα ξεσπασμά του: “Ρε αν γινόμουνα πρωθυπουργός θα σας έδειχνα εγώ…Κάντε με μια μέρα πρωθυπουργό και θα τους δείξω εγώ…”

Πράγματι ο τεμπέλης Θεός των απανταχού φραπεδιάρηδων εισάκουσε τον Πολάκη και αντί πρωθυπουργό τον έκανε υπουργό. Ο μέσος Ελληνας, ο αούα, ο καραμπουζοκλής, ο μέσα σ΄όλα, ο θα σε θάψω 3 μέτρα κάτω από τη γη έγινε υπουργός.

Ο Πολάκης είναι το εξαγώγιμο προιόν, ο άνδρας-πρότυπο της μεταπολίτευσης.

Ο συνεχιστής του οράματος του Ακη Τσοχατζόπουλου- ο σοσιαλισμός είναι τρόπος ζωής, για τον σοσιαλισμό αγωνιζόμαστε όλοι.

Σαν τον γίγαντα Πολάκη είναι πολλοί-όλοι αυτοί που βγήκαν στον αφρό χάρη στον Ανδρέα Παπανδρέου που μοίραζε με ευκολία τα δανεικά. Την ώρα που  ο Ανδρέας χρέωνε την Ελλάδα μοίραζε λεφτά στους απανταχού καφενόβιους κηφήνες-“Τη βλέπεις αυτή;-Αυτή τη πηδάω από το κώλο…”

Με αυτή τη λογική ο Ανδρέας Παπανδρέου και όσοι τον διαδέχθηκαν ανέδειξαν την τάξη των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών που νομίζουν ότι είναι Έλληνες Ζούκεμπεργκ τη στιγμή που δεν είναι τίποτε άλλο από κρατικοδίαιτοι και άχρηστοι μανατζαρέοι που φεσώνουν τις τράπεζες και το κράτος και στην συνέχεια γλείφουν τον εκάστοτε πρωθυπουργό για να μην τους ζητήσει πίσω τα θαλασσοδάνεια.

Αυτή είναι η επιχειρηματική ελίτ της χώρας. Κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες-γλείφτες του εκάστοτε πρωθυπουργού.

Το τρίγωνο των υποστηρικτών της εξουσίας συμπληρώνει ο πνευματικός κόσμος της χώρας, δηλαδή ο Γιώργος Κουρής και ο Λάκης Λαζόπουλος. Η εγχώρια διανόηση που στηρίζει τον Τσίπρα και την εκάστοτε Τσίπρα αρκεί να τους προσέχει και άμα λάχει να τους καλεί στα δείπνα με τον Ολάντ-τον Γάλλο αποτυχημένο κρατιστή.

Λοιπόν έχουμε και λέμε: Kαφενόβιοι κηφήνες, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, πνευματική ελίτ (Κουρής-Λαζόπουλος) και δημόσιοι υπάλληλοι (ο στρατός του πελατειακού κράτους), αποτελούν το μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα.

Αυτοί είναι που στηρίζουν τους λαδιάρηδες πολιτικούς όλου του  φάσματος που εναλλάσσονται στην διακυβέρνηση της Κολομβίας των Βαλκανίων.

Ο Πολάκης είναι ο καθρέφτης σου, κι αν δεν είναι ο δικός σου, είναι ο καθρέφτης του μέσου Ελληνάρα τέλος πάντων, ο οποίος δεν μπορούσε να έχει παρά αυτή την τύχη. Του χρεοκοπημένου μαλάκα που καλείται να πληρώσει πλέον ακόμη και για τον εμετό του. Και δυστυχώς καθυστέρησε πολύ η τιμωρία των ηλιθίων….

killbill

polaki6

πηγή

Η Διανόηση, ο Βασίλης Λεβέντης και ο… Αρτέμης Σώρρας

 

Του Γ. Καραμπελιά

Ο Αλέξης Τσίπρας συνταξιδεύει με τον Βασίλη Λεβέντη στις Ηνωμένες Πολιτείες για να συζητήσουν, υπό τη σκέπη του μεγάλου προστάτη, τα νέα σχέδια για το… κοινό πολιτικό τους μέλλον.

Την ίδια στιγμή, οι περισσότερο ή λιγότερο ευτραφείς ολιγάρχες, κλεισμένοι σε ένα κτίριο υπό τη φύλαξη των ΜΑΤ, με ελικόπτερα της αστυνομίας να υπερίπτανται, «χτυπάνε», σε έναν τζόγο δίχως προηγούμενο, τις άδειες των τηλεοπτικών συχνοτήτων. Όπως δε δήλωσε απερίφραστα ο Ιάγος των τριόδων, Νίκος Παππάς, «άδεια θα πάρει όποιος έχει το πιο χοντρό πορτοφόλι».

Την ίδια στιγμή, εξαπλώνεται σαν πυρκαγιά ένα νέο «κίνημα», -προερχόμενο από την… «έβδομη διάσταση», σύμφωνα με τα λεγόμενα του εμπνευστή του- το κίνημα του Αρτέμη Σώρρα, το οποίο έχει ανοίξει πάνω από εκατόν πενήντα γραφεία σε όλη την Ελλάδα.

Τσίπρας, Καμμένος, Χρυσή Αυγή, Μαρινάκης, Καλογρίτσας, Λεβέντης, Σώρρας. Αυτή είναι η κλίμακα της ύστερης εξαχρείωσης του ελληνισμού.

ellines vouleutes sth voulh

Δυστυχώς, στα έξι χρόνια της κρίσης, η αποσύνθεση μιας παρασιτικής κοινωνίας δεν παρήγαγε παρά ελάχιστα θετικά αντισώματα, αντίθετα, βιώνουμε έναν κατήφορο χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Ήδη από το 2010 επισημαίνουμε πως ο κυρίαρχα άναρθρος χαρακτήρας του κινήματος ενάντια στα μνημόνια, δεν προοιωνιζόταν τίποτα το θετικό και προσπαθούσαμε απεγνωσμένα, από το εσωτερικό του, να το μετασχηματίσουμε σε αυθεντικό αναγεννητικό κίνημα. Υπογραμμίζαμε διαρκώς πως, αν συνεχιζόταν αυτή η πορεία, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε παρά να καταλήξει σε ένα αποτυχημένο κράτος, διοικούμενο από μαφιόζους και ολιγάρχες. Και σήμερα, το κατ’ εξοχήν κόμμα της ελληνικής διανόησης (βλέπε αναλυτικά στην Εισαγωγή του βιβλίου μου, Έξι μήνες που συγκλόνισαν την Ελλάδα (Ιανουάριος-Ιούλιος 2015), Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αύγουστος 2015, σχετικά με τον ΣΥΡΙΖΑ ως το «κόμμα των διανοουμένων») ανοίγει τον δρόμο στον Λεβέντη, στον Σώρρα, τον Μαρινάκη, τον Καλογρίτσα – με την απαραίτητη μεσολάβηση του Κοσκωτικού Μαντζουράνη, για να μην ξεχνιέται η συνέχεια του… κράτους της αρπαχτής.

Όταν έγραφα το βιβλίο μου «Η αποστασία των διανοουμένων», (Εναλλακτικές Εκδόσεις 2013), δεν φανταζόμουν πως το κόμμα της εθνομηδενιστικής διανόησης όχι απλώς θα άνοιγε τον δρόμο στους ολιγάρχες, μέσα από την προδιαγεγραμμένη αποτυχία του, αλλά θα έφθανε στον κυνισμό να εισαγάγει το ίδιο τους ολιγάρχες στην πολιτική και την επικοινωνιακή ηγεσία του τόπου. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως ατζέντης του Μαρινάκη. Και επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα των διανοουμένων, ο… «διανοούμενος» Κιμούλης, ο «διανοούμενος»-βουλευτής, Δημήτρης Σεβαστάκης, ο «διανοούμενος» υπουργός, Νίκος Ξυδάκης, και ο νεορθόδοξος διανοούμενος βουλευτής, Κώστας Ζουράρης -για να μην αναφέρω τις λεπταίσθητες ψυχές των Εξαρχείων και του Κολωνακίου, που ασχολούνται με τις «έμφυλες ταυτότητες»- είναι κατ’ επέκταση ατζέντηδες και υπηρέτες μαφιόζων και ολιγαρχών.

Και πράγματι τίθεται το ερώτημα, τί ακριβώς κάνουν όλες αυτές οι δεκάδες χιλιάδες των καλλιτεχνών, ηθοποιών, συγγραφέων, λογοτεχνών, εκπαιδευτικών και «πνευματικών ανθρώπων» που στήριξαν -φανατικά ή έστω κριτικά- την άνοδο αυτής της αριστερής ομάδας στην εξουσία; Ακόμα περισσότερο, τί κάνουν εκείνοι οι φίλοι οι οποίοι, όταν κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου για τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα της ανόδου του Τσίπρα, στην κυβερνητική εξουσία, μας καλούσαν να μην δειχνόμαστε τόσο «υστερικοί», «να μη ρίχνουμε νερό στο μύλο της δεξιάς» και να μην είμαστε τόσο κάθετοι στις τοποθετήσεις μου απέναντι στον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι «ο Αλέξης είναι καλό παιδί κατά βάθος και απλώς περιστοιχίζεται από εθνομηδενιστές».

Αναρίθμητοι, παλιοί φίλοι στήριξαν τον Τσίπρα, και κάποιοι συνεχίζουν να το κάνουν ακόμα και σήμερα. Στη σαγήνη του νεαρού απατεώνα -και, κατά βάθος, του ίδιου του οπορτουνισμού τους- έπεσαν ακόμα και διανοούμενοι που δεν προέρχονταν από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ανήκαν ακόμα και στον χώρο της ορθόδοξης διανόησης. Μέχρις εδώ θα μπορούσαμε να τα θεωρήσουμε συγγνωστά όλα αυτά, στο πλαίσιο μιας συγκαταβατικής και μετριοπαθούς αντίληψης για τα ανθρώπινα. («Ο άνθρωπος είναι ένα δεμάτι χόρτα, τρίβεται…», γράφει ο Γιώργος Σεφέρης) Πράγματι. Οι άνθρωποι, ακόμα και οι καλύτεροι, συχνά ακολουθούνε το ρεύμα και εξάλλου δεν παρακολουθούν όλοι επισταμένως τα πολιτικά τεκταινόμενα.

Τι γίνεται όμως όταν το ίνδαλμά τους αναδεικνύεται στον αρχινταρεβεριτζή των μαφιόζων, όταν ξεπουλάει αδιάντροπα και ανοικτά τις ελληνικές τράπεζες και την ελληνική δημόσια περιουσία στους ξένους, όταν μεταβάλλει την χώρα σταδιακώς σε ένα απέραντο χοτ σποτ, όταν παραδίδει την ενημέρωση στους ολιγάρχες, όταν προχωράει ταχύτατα στην οριστική εκποίηση της Κύπρου, όταν έχει αναδείξει σε προσωπικότητα της πολιτικής ζωής τον Βασίλη Λεβέντη, όταν, όταν…

Τι κάνουν όλοι αυτοί, οι έστω «πλανημένοι» και εύπιστοι; Μήπως αποφασίζουν να ενωθούν επιτέλους σε κάποιο κίνημα διαμαρτυρίας; Ή, ακόμα περισσότερο, ένα κίνημα εθνικής σωτηρίας; Όχι. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους δηλώνουν «απογοητευμένοι», «απατημένοι» και φροντίζουν να μείνουν όσο περισσότερο γίνεται στις βίλλες και τα νησιά τους, για να πνίξουν τον πόνο τους με υπέροχο κρασί Σαντορίνης σε κάποια μαγευτική ελληνική παραλία.

Πολλοί, φίλοι, μετά την απογοήτευσή τους από τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν εγκαταλείψει κάθε σκέψη για πολιτικά εγχειρήματα, θεωρούν πως η Ελλάδα, τουλάχιστον σήμερα είναι χαμένη και εν τέλει η μόνη διέξοδος είναι να σώσει κανείς την ψυχή του ή έστω να συνεχίσει ένα έργο πνευματικής αφύπνισης και, κάποτε, αργότερα, ίσως εμφανιστούν και σχετικά πολιτικά κινήματα. Όλοι, καθημερινά ακούμε αναρίθμητες παραλλαγές αυτής της ίδιας ένστασης. «Ακόμα ο κόσμος είναι κουρασμένος, απογοητευμένος, δεν είναι διατεθειμένος για νέα πολιτικά εγχειρήματα, θα πρέπει να ωριμάσουν οι συνθήκες για κάτι ευρύτερο» κ.ο.κ.

Όμως, αντίθετα, η επιτάχυνση της παρακμής του ελληνισμού μετά το 2010, και ιδιαίτερα τα δύο τελευταία συριζαίικα χρόνια, υπήρξε τόσο σαρωτική, ώστε δεν αφήνει περιθώριο, για μια αποκλειστική ενασχόληση με μια «δουλειά εμβάθυνσης και προετοιμασίας, για τις γενεές που θα έρθουν». Η συνειδητοποίηση πως ο ελληνισμός αντιμετωπίζει μία κρίση ύπαρξης, κυριολεκτικώς, δεν αφήνει περιθώρια για μια δουλειά βάθους και μακράς διάρκειας χωρίς μια ταυτόχρονη άμεση κινητοποίηση για τη σωτηρία του.

Και γι’ αυτό, εξάλλου, εγκαλώ ακόμα και στενούς μου φίλους για «αποστασία». Δεν είναι δυνατόν, όταν η χώρα σου κινδυνεύει, κυριολεκτικώς, με εξαφάνιση, να το παίζεις ουδέτερος ή να περιμένεις πότε θα αντιδράσουν οι περισσότεροι για να αποφασίσεις και εσύ να πάρεις θέση.

Γιατί «υποκριτή αδελφέ μου» (“mon hypocrite lecteur , mon semblable, mon frère”) ο τόπος χρειάζεται, την τοποθέτησή σου. Γιατί, όσο κατεβαίνει το επίπεδο του προβληματισμού και της αντιπαράθεσης στη χώρα, όσο κατεβαίνει κατηγορία η χώρα και οδηγείται στη μεταβολή της σε ένα «αποτυχημένο κράτος», τόσο κατεβαίνει και το δικό μας επίπεδο σκέψης και προβληματισμού. Διαβάζω συχνά παλιά κείμενα, δικά μου ή άλλων συγγραφέων της μεταπολίτευσης, και παρατηρώ με τρόμο το πόσο δραματικά έχει υποβιβαστεί το επίπεδο – κατά συνέπεια, και το δικό μου επίπεδο. Μια χώρα σε παρακμή δεν μπορεί στο τέλος παρά να πνίξει στην ασημαντότητα και στις άναρθρες κραυγές, ακόμα και όσους καταγγέλλουν αυτή την παρακμή.

Γι’ αυτό, λοιπόν, είναι η ώρα για όλους όσους διατείνονται ότι θέλουν να παίζουν έναν ρόλο διαφωτισμού της κοινωνίας, παρά την μέχρι τώρα αποστασιοποίηση και αποστασία τους, να κάνουν τώρα, έστω την ύστατη στιγμή, το αναγκαίο βήμα. Να πάψουν να ανέχονται φαινόμενα όπως το reality των τηλεοπτικών αδειών και να καταγγείλουν άμεσα και μαζικά την εξαχρείωση της χώρας. Διαφορετικά, θα είναι υπεύθυνοι όχι μόνο για τη συγκυβέρνηση της αριστερής διανόησης με τον Βασίλη Λεβέντη, αλλά και για την είσοδο του Αρτέμη Σώρρα στη Βουλή! Και τότε μπορεί να ανακαλύψουν και τις δικές του αρετές, ή ποιος ξέρει μπορεί να χρησιμοποιήσουν τα θαυματουργά του ομόλογα για να κυβερνήσουν μαζί.

Τα λοιπά, οι μεμψιμοιρίες, οι διαφωνίες, οι «κριτικές στηρίξεις», είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Θα τολμήσετε Έλληνες διανοούμενοι; Αν και τώρα μηδίσετε, όπως κάνατε όλα τα προηγούμενα χρόνια, θα αναδειχτούν εν τέλει έστω και πιο επίπονα, μέσα από τους «ανώνυμους» συμπολίτες μας, οι δυνάμεις που θα ακυρώσουν τελεσίδικα την σημερινή κυβερνητική αθλιότητα. Θα ακυρώσουν ταυτόχρονα και εσάς, που δεν αντισταθήκατε, αλλά δια της συνενοχής και των παραλείψεων, φυλακισμένοι «μέσα στην ευρωστία της σαρκός» και τη δειλία σας, φέρατε τους μαφιόζους στην εξουσία.

Εμπρός λοιπόν, μετά τον Βαρουφάκη, τον οποίο αναδείξατε πρώτο βουλευτή της χώρας, με τον Λεβέντη για Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και τον Σώρρα για υπουργό Οικονομικών.

πηγή

Κυνήγησες Pokemon σήμερα;

 

Της Σοφίας Χουλαδάκη

 

Στην επίσημη ιστοσελίδα της, η εταιρεία Pokemon καλεί τους επίδοξους κυνηγούς να ταξιδέψουν «…μεταξύ του πραγματικού και του εικονικού κόσμου των Pokemon με το Pokemon GO…». Συγχρόνως, μια άλλη εταιρεία, η CamSoda, υπόσχεται ότι, μέσω της ψηφιακής της πλατφόρμας, σε λίγο καιρό, θα μπορεί καθένας να βιώνει τις πιο προσωπικές ερωτικές του φαντασιώσεις με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο. Συνεπώς, τα πιο ορμέμφυτα ανθρώπινα ένστικτα, το ερωτικό και του κυνηγού, θα μπορούν πλέον να διεγείρονται  και να χορταίνουν με μια απλή σύνδεση στο internet.

Ενδεχομένως το επόμενο στάδιο να είναι ένα εικονικό εστιατόριο για τα δισεκατομμύρια των πεινασμένων της γης.

Επίσης, θα μπορούσε κανείς να προτείνει τη δημιουργία μιας εικονικής οικογένειας που θα τη συναντάς στην οθόνη του υπολογιστή σου ή ενός ψηφιακού σπιτιού που, ίσως, να μην μπορεί να σου το πάρει η τράπεζα, αφού στον εικονικό κόσμο, θα μπορούσε να υπάρχει και η δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς εργασίας  που να σου εξασφαλίζει τη δόση του δανείου.

Pokemon

Το να μην υπάρχει δάνειο, είναι μάλλον ανέφικτο, ακόμα και στην ψηφιακή πραγματικότητα… Παράλληλα, πριν από λίγο καιρό, σημαίνον στέλεχος του πολιτικού μας προσωπικού, προέτρεπε τον κόσμο να εκφράζει τις διαμαρτυρίες του για τις κυβερνητικές επιλογές στο Facebook, αλλά όχι στο δρόμο. Όπως φαίνεται, η χρήση των δρόμων μας επιτρέπεται μόνο για να κυνηγάμε κίτρινα εικονικά τερατάκια. Μπορεί όλα αυτά να μοιάζουν, σε πρώτη ανάγνωση, ασύνδετα μεταξύ τους. Ωστόσο, συνθέτουν μια ενιαία εικόνα, ενός λαού πολύ βολικού για κάθε εξουσία. Ενός λαού, που βιώνει τη ζωή στη σφαίρα του φαντασιακού, μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας, δράσης και απραξίας. Ενός λαού «κατά φαντασίαν ζωντανού».

Από την εποχή που ο Χίτλερ μοίραζε στους Γερμανούς φθηνά ραδιόφωνα, αποβλέποντας στην εισαγωγή ενός εργαλείου προπαγάνδας σε κάθε λαϊκό σπίτι, οι πολιτικές εξουσίες επεδίωκαν τη συνειδησιακή χειραγώγηση των εξουσιαζόμενων. Όσο τα χρόνια περνούσαν και η τεχνολογική πρόοδος παρείχε όλο και πιο διευρυμένες δυνατότητες, το όνειρο της χειραγώγησης αποκτούσε σάρκα… όση σάρκα καλούμαστε να δώσουμε εμείς σήμερα για να περιορίσουμε το στομάχι μας, να αυξήσουμε τις αντοχές μας και να είμαστε υπάκουοι. Το όνειρο εμπλουτίστηκε, οι εξουσίες υπερέβησαν τη φιλοδοξία της απλής χειραγώγησης μεταβαίνοντας στο επόμενο στάδιο, εκείνο της πρόβλεψης της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Σύμφωνα με το περιοδικό Vulture Magazine, ο υπεύθυνος για τις κάμερες ασφαλείας του Ηνωμένου Βασιλείου, κ. Tony Porter αποκάλυψε, στις αρχές του περασμένου έτους, ότι οι πληροφορίες που συλλέγονται από τις κάμερες CCTV (Closed-circuit television, κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης) του Λονδίνου, μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για να προβλέψουν τις ανθρώπινες συμπεριφορές.

Η δυνατότητα αυτή δεν περιορίζεται στις κάμερες των δρόμων, αλλά γίνεται ακόμα πιο εφικτή μέσα από παιχνίδια όπως το Pokemon Go. Είναι ενδεικτικό, ότι στο ψηφιακό συμφωνητικό που απαιτεί η εταιρεία να υπογράψει ο χρήστης πριν εγκαταστήσει το λογισμικό στη συσκευή του, απαιτείται η συναίνεσή του στη συλλογή προσωπικών στοιχείων και η πρόσβαση της εταιρείας στον προσωπικό λογαριασμό Google και στη βιντεοκάμερά του.

Pokemon 2

Παράλληλα, η δημιουργός εταιρεία του παιχνιδιού αναφέρει στους όρους διαχείρισης του ιδιωτικού απορρήτου ότι : «η Niantic θα μοιραστεί τις πληροφορίες που συγκεντρώνει με κρατικές αρχές και ιδιωτικούς οργανισμούς. Συνεργαζόμαστε με νομικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους ή ιδιώτες για να ενισχύσουμε τη συμμόρφωση με το νόμο. Μπορούμε να αποκαλύψουμε κάθε προσωπική σας πληροφορία (ή του ανήλικου παιδιού που του έχετε δώσει εξουσιοδότηση) και η οποία βρίσκεται στην κατοχή μας ή στον έλεγχό μας, τόσο σε κυβερνητικούς ή νομικούς αξιωματούχους, όσο και σε ιδιώτες, εφόσον, εμείς – με βάση την διακριτική μας ευχέρεια -το θεωρούμε απαραίτητο ή ορθό». Στις πέντε αυτές γραμμές, φωλιάζουν οι πιο αμφιλεγόμενες όψεις του σύγχρονου πολιτισμού. Η εταιρεία δηλώνει, ότι για να ενισχύσει το νόμο δύναται να παραδώσει σε ιδιωτικούς φορείς και κρατικές αρχές όλες τις πληροφορίες μας. Η ερώτηση που προκύπτει είναι σχεδόν αυτονόητη. Ποιους νόμους υπηρετεί η εταιρεία; Το νόμιμο και το παράνομο είναι συμβατικές κατηγοριοποιήσεις που αλλάζουν από καιρό σε καιρό και από τη μια χώρα στην άλλη. Αυτό που είναι νόμιμο στη Γαλλία, ενδεχομένως να είναι παράνομο στην Ουγγαρία, ενώ αυτό που είναι παράνομο σήμερα ίσως να νομιμοποιηθεί αύριο.

Επιπλέον, από πότε ο οποιοσδήποτε ιδιωτικός οργανισμός δικαιούται να λειτουργεί σαν πληροφοριοδότης των καθημερινών ανθρώπινων επιλογών; Ιστορικά, στην πατρίδα μας συναντάμε το ρόλο του πληροφοριοδότη, εκείνου που λειτουργεί στις παρυφές του κρατικού μηχανισμού συνδράμοντας στην επιβολή του νόμου. Εκείνου που συλλέγει ταυτοποιημένα προσωπικά δεδομένα και τα προωθεί σε κρατικές δομές. Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες αυτός ο ρόλος, θεωρητικά, καταδικάστηκε. Οι ίδιες οι εταιρείες συχνά καλύπτουν την πολιτική συλλογής προσωπικών δεδομένων πίσω από την αιτιολόγηση της ανάγκης δημιουργίας καταναλωτικών προφίλ και της γενικότερης ενίσχυσης των τεχνικών διαφήμισης. Όμως, οι δημοσκοπική μέθοδος που επικαλούνται,  όσο και αν συλλέγει προσωπικά δεδομένα, το κάνει ανώνυμα και σε περιορισμένο πληθυσμιακό δείγμα. Αντιθέτως, οι περισσότερες απ’ αυτές τις επιχειρήσεις συλλέγουν ταυτοποιημένα προσωπικά δεδομένα ενός τεράστιου αριθμού πολιτών. Ανάμεσα στον δημοσκόπο και τον πληροφοριοδότη, γέρνουν περισσότερο στον δεύτερο, δηλώνοντας και αυτές με τη σειρά τους, ότι συνδράμουν τις κρατικές δομές στον έλεγχο της νομιμότητας.

Η Πολιτεία αντλεί το κύρος της από εκείνο το παλιό Κοινωνικό Συμβόλαιο. Εκείνο, που όριζε ότι η εξουσία προέρχεται από τα σπλάχνα της κοινωνίας και λειτουργεί με άξονα τα συμφέροντά της. Όσο και αν η εμπειρία των τελευταίων 200 χρόνων έχει αποδείξει ότι αυτό το Συμβόλαιο δεν εφαρμόστηκε στο δυτικό κόσμο, το αστικό κράτος θεμελιώνει το δικαίωμά να νομοθετεί και να κρίνει το νόμιμο έναντι του παράνομου σε αυτή τη συμφωνία. Ποιος ιδιώτης, δρώντας ως πληροφοριοδότης, έστω και με τη συναίνεση του πολίτη, δικαιούται να επικαλεστεί ότι διατηρεί το ίδιο δικαίωμα, το δικαίωμα αυτής της κρίσης;

Τελικά, εμείς σε ποιόν είμαστε διατεθειμένοι να παραχωρήσουμε μια τέτοια εξουσία, μια εξουσία που έχει αξία μόνο όταν πηγάζει από τους πολλούς, από το κοινό περί δικαίου αίσθημα, από την συνισταμένη που δημιουργεί η κοινωνική ζύμωση.

Όσο εμείς ασκούμαστε στην εικονική ζωή, οι εταιρείες που μας παρέχουν τη δυνατότητα να χορταίνουμε χωρίς να τρώμε, να ερωτευόμαστε χωρίς να αλληλεπιδρούμε και να τρέχουμε στους δρόμους κυνηγώντας «πουκάμισα αδειανά», αυτές οι εταιρείες γίνονται όλο και πιο πλούσιες… διότι, όλα μπορεί να γίνουν εικονικά, εκτός από τα κέρδη των πολυεθνικών. Αυτά τα τελευταία είναι πάντοτε εμπράγματα.

Συνεπώς, μαθαίνουμε ότι μέσα στις δύο πρώτες μέρες κυκλοφορίας του παιχνιδιού η Nintendo,  που κατέχει το 30% της εταιρείας Niantic, κέρδισε 7,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Για να το δούμε άλλη μια φορά… στη Nintendo ανήκει το 30% της εταιρείας που δημιούργησε το Pokemon Go. Έχοντας, λοιπόν, αυτό το ποσοστό στην κατοχή της, τα κέρδη που της αναλογούσαν (μόνο για τις δύο πρώτες μέρες κυκλοφορίας στην αγορά) ήταν 7,5 δις δολάρια, δηλαδή περίπου 6 δισεκατομμύρια 718 εκατομμύρια 22 χιλιάδες 214 ευρώ (6.718.022.214). Σε αυτό το σημείο είναι, μάλλον, λογικό να αναρωτηθεί κανείς για το υπόλοιπο 70%, που ανήκει σε άλλες εταιρείες, όπως η Google.

pokemon profit

Τα μεγέθη είναι μεγάλα για να χωρέσουν στους εγκεφάλους μας, ίσως επειδή αυτοί οι εγκέφαλοι έχουν κουραστεί παλεύοντας να καταστήσουν τα 400 ευρώ μηνιάτικο αρκετά για την επιβίωση τετραμελών οικογενειών. Ωστόσο, ας αναλογιστούμε ότι με το τελευταίο μνημόνιο, αυτό που υπέγραψε η τωρινή μας κυβέρνησή, έχουμε περικοπές περίπου 9 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Δηλαδή, ένας ολόκληρος λαός διολισθαίνει στην ανέχεια, μια πατρίδα ξεπουλιέται για ένα ποσό που μια εταιρεία κέρδισε μέσα σε τρία εικοσιτετράωρα. Για να το δούμε και αλλιώς, για πόσα εκατομμύρια (όχι δισεκατομμύρια) πουλήθηκαν οι ελληνικοί σιδηρόδρομοι;  Ή ακόμα καλύτερα, πόσες φορές χωράει το τίμημα του Πειραιά στα κέρδη δύο ημερών της Nintendo;

…επειδή όλες αυτές οι ερωτήσεις απαιτούν κομπιουτεράκι, ας αναλογιστεί ο καθένας την απάντηση σε μια άλλη ερώτηση που απαιτεί μόνο ήθος. Θα ήταν νόμιμο ή δίκαιο ή, μήπως, θα ήταν απλά λογικό αυτά τα χρήματα, τα οποία είναι υπαρκτά και χειροπιαστά, να μην έπεφταν στις τσέπες των πολυεθνικών, αλλά να γινόντουσαν δομές και υπηρεσίες στις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες, στη στέγαση, στη διατροφή, στη νοσηλεία, στην εκπαίδευση.

Βέβαια σε ένα τέτοιο κόσμο, τα 7,5 δις δεν θα αποτελούσαν μέτρο αξιολόγησης της επιχειρηματικής επιτυχίας, αλλά μέτρο αξιολόγησης του κινδύνου που κρύβει για τις κοινωνίες η κοινοποίηση τόσο πολλών προσωπικών στοιχείων, τόσο πολλών επώνυμων ανθρώπων.

 

πηγή

Πέντε ζευγάρια κωλομέρια τηλεπερσόνας να γουστάρουμε

 

Η Ελλάδα, η χώρα των θαυμάτων. Με επίπεδο ρε φίλε. Δεν υπάρχει κάτι που να σε αιφνιδιάζει πλέον. Όλα είναι φυσιολογικά.

 

Την ώρα που στον κόσμο γίνεται μακελειό, εσύ, ο Έλληνας, ο τύπος που έφερε τον πολιτισμό, τον διατηρείς ρε φίλε.

Οι βάρβαροι – όλοι οι άλλοι δηλαδή – έχουν μπλέξει σε μία κατάσταση που θα έχει τεράστιες απώλειες. Εσύ, στο βάθος μίας τεράστιας οικονομικής κρίσης, σφυρίζεις αδιάφορα. Έχεις άλλα στο κεφάλι σου.

Καθημερινά μαθαίνεις για τα σούπερ κωλομέρια γνωστής τηλεπερσόνας που δεν γνωρίζεις, αλλά χαλάλι. Τα κωλομέρια είναι διαχρονικά. Ότι και να συμβαίνει γύρω σου, αυτά θα είναι στη κορυφή της λίστας.

kolomeria thlepersonas

Ακόμη κι αν είσαι ο στρατιώτης Ράιαν, σε έχουν περικυκλώσει οι Γερμανοί, έχεις είκοσι με τριάντα λεπτά ζωής ακόμη και περάσουν από μπροστά του τα κωλομέρια γνωστής τηλεπερσόνας, θα δεις με άλλο μάτι τη ζωή. Ψυχοθεραπείες και μαλακίες. Φέρτε πέντε ζευγάρια κωλομέρια τηλεπερσόνας να γουστάρουμε. Να απομακρυνθούν οι έγνοιες.

Σημασία έχει ο άνθρωπος πάντα. Όπως η ευαίσθητη στιγμή της φωτογραφίας του Κασάμι με την κόρη του Γιάννη Αλαφούζου. Το συγκινητικό δημοσίευμα των Παραπολιτικών, που το gavros.gr πληρώνει διαφήμιση στο facebook για να το δούμε όλοι.

Τι κι αν δεν υπήρχε μαντήλι για να πληρωθούν οι δημοσιογράφοι, τι κι αν ήταν ένα βήμα από το κλείσιμο. Σημασία έχει αυτή η ιστορία αγάπης να μαθευτεί σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη αυτού.

Χωρίς κωλομέρια. Απλά αυτός ο όμιλος Μίντια, σου δίνει την ευκαιρία να σκεφτείς τι θα μπορούσε να κάνει εκτός από αγκαλιά ο Κασάμι την κόρη του κυρίου Γιάννη.

Εννοείται βέβαια πως στο gavros.gr δεν θα διαβάσεις ποτέ τους λόγους που ο μεταγραφικός σχεδιασμός έχει κολλήσει, γιατί έφυγε ο προπονητής με το που ξεκίνησε η προετοιμασία, η δυσκολία προσαρμογής του συλλόγου στο κομμάτι της ενίσχυσης από τη στιγμή που δεν υπάρχει εξασφαλισμένος ο όμιλος του Τσάμπιονς Λιγκ.

Κάτι που συμβαίνει γιατί το ίδιο το κλαμπ σκότωσε με πλάγιες μεθόδους τον ανταγωνισμό. Όμως η αγκαλιά του Κασάμι στη κόρη του Αλαφούζου είναι το άλφα και το ωμέγα.

Θα πρέπει να ασχοληθούμε βέβαια και με κάτι τόσο ανθρώπινο, τόσο σημαντικό, που προφανώς κάποια συμφέροντα το κρύβουν. Υπάρχει μία μάστιγα κύριοι, δείτε την πριν με κατεβάσουν.

 

Διάβασα πως αστυνομικοί ανακάλυψαν «ορφανή» χασισοφυτεία. Δάκρυσα, ρίγος έπιασε όλο το κορμί μου. Ήταν 141 ορφανά δεντράκια, σε πλήρη ανάπτυξη, με τους «παπάδες» φουσκωμένους. Έτοιμους να απλωθούν σε χαρτάκια όλων των ειδών.

Και αν τα βάλουμε κάτω, είναι η συνέχεια των «ορφανών» δύο τόνων ηρωίνης. Που ταξίδεψαν σε συνθήκες άθλιες για να φτάσουν στον προορισμό τους. Για να συναντήσουν τους έξι τόνους μαρμαρόσκονης και να κάνουν μια καλή οικογένεια, να μπορέσουν να βγούνε στην αγορά, να μπούνε στο αίμα μας.

Τώρα που θα πάω στην Ολλανδία, λέω να φέρω πέντε – έξι κεκάκια, καμιά 40 γραμμάρια σκανκ, 30 σταγόνες καθαρό LSD και καμιά τριακόσια κεφάλια μανιτάρια. Αυτά δεν θα είναι ορφανά, θα έχουν εμένα. Ελπίζω οι αρχές να σεβαστούν το κοινωνικό μου έργο και να μην εγκλωβιστούν σε αυτό το απρόσωπο και απάνθρωπο πράγμα που λέγεται νόμος. Θα είμαι καλός πατέρας.

Για να είμαι ειλικρινής, θα τα χρειαστώ όλα τα παραπάνω μόνο και μόνο για να πιάσω κανά Πόκεμον χωρίς να ανοίξω την εφαρμογή. Εκτιμώ πως το δικαστήριο θα κατανοήσει την κατάσταση. Εδώ έχει κατανοήσει άλλες κι άλλες.

Αύριο λοιπόν πάμε Ολλανδία. Το sdna θα είναι εκεί όπως σε όλες τις αποστολές του ΠΑΟΚ. Ελπίζω να είμαι και εγώ…

 

πηγή

Πανικός σε ΗΠΑ και Ισραήλ για Τουρκία: Τρόμος από την προσέγγιση Μόσχας- Άγκυρας

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Το Grexit φοβόντουσαν, Brexit τους προέκυψε.

Την Ελλάδα φοβόντουσαν μην στραφεί, πιεζόμενη από τους εταίρους της, προς την Μόσχα – όπως, άλλωστε, την καλούσε σχεδόν να το κάνει ο αρχιτέκτων της ευρασιατικής ολοκλήρωσης και σύμβουλος του προέδρου Πούτιν, Σεργκέι Γκλάζιεφ, σε συνέντευξή του προς τον γράφοντα, στην οποία εκθείαζε τα πλεονεκτήματα τυχόν συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρασιατική Ένωση -, για Turkexit (από το ΝΑΤΟ) μιλάνε ήδη δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου!

Ο ηγέτης ενός από τα σημαντικότερα μέλη της Ατλαντικής Συμμαχίας κατηγορεί σχεδόν ανοιχτά την Ουάσιγκτον ότι οργάνωσε πραξικόπημα και, πιθανώς, τη δολοφονία του, κατηγορίες απέναντι στις οποίες δεν υπάρχει ουσιαστική απάντηση από πλευράς Δύσης, που μοιάζει να τελεί σε κατάσταση μεγάλης αμηχανίας και σύγχυσης.

Και ενώ ο Τούρκος Πρόεδρος δεν έχει δει κανέναν δυτικό ηγέτη, ούτε και έχει κλειστεί τέτοια συνάντηση, ετοιμάζει τις βαλίτσες του για την Αγία Πετρούπολη, όπου θα συναντήσει τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Μια συνάντηση που και μόνο το συμβολικό βάρος της καθιστά περιττό το σχόλιό μας.

Αξιόπιστες πληροφορίες, από πολύ καλά ενημερωμένους διπλωματικούς κύκλους σε ΗΠΑ και Ισραήλ, αναφέρουν ότι και οι δύο χώρες εξετάζουν τώρα επειγόντως, σε ανώτατο επίπεδο, το ζήτημα του πώς θα αποτρέψουν/αντιμετωπίσουν το (δυνητικά καταστροφικό για τα συμφέροντά τους) ενδεχόμενο μιας στρατηγικής προσέγγισης Ρωσίας και Τουρκίας!

 

Μια τέτοια προσέγγιση, αν σημειωθεί, εμφανίζει δύο μείζονες κινδύνους, στρατηγικής τάξης, για τα δυτικά και ισραηλινά συμφέροντα, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πηγές:

erdogan_putin_011214

-> να οδηγήσει σε μια συσπείρωση Τουρκίας, Ιράν, Ρωσίας και Συρίας (Άσαντ), που θα ανέτρεπε όλη τη διάταξη των δυνάμεων στη Μέση Ανατολή

-> να προκαλέσει μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις στην ιστορία του ΝΑΤΟ (επηρεάζοντας εμμέσως, αλλά πολύ σημαντικά, και την ΕΕ)

 

Το Μεγάλο Παιχνίδι

 

Προφανώς δεν είμαστε ακόμα εκεί και για να φτάσουμε θα χρειαστεί η επιβεβαίωση της πολιτικής βούλησης Μόσχας και Άγκυρας να τολμήσουν τέτοιο βήμα.

Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάει κανείς και τις μεγάλες διαφορές ως προς την Συρία μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας, ούτε και τις βαθιές ιστορικές διαφορές που οδήγησαν σε οκτώ πολέμους την Τουρκία και την Ρωσία κατά το παρελθόν και κατέστησαν εντέλει ασταθείς όλες τις μεγάλες ρωσο- τουρκικές προσεγγίσεις του παρελθόντος. Όπως του Κεμάλ με τον Λένιν, του Οζάλ με τον Γκορμπατσόφ και τον Γέλτσιν, αλλά και του ίδιου του Ερντογάν με τον Πούτιν.

 

Η Άγκυρα, αφού εξασφάλισε τη ζωτική για την ίδια ρωσική συνδρομή, κατέληξε πάντα στο παρελθόν στη «δυτική αγκαλιά». Κι ο ίδιος ο Ερντογάν δεν στάθηκε πιστός σε καμιά από τις συμμαχίες που συνήψε στο παρελθόν.

 

Τώρα όμως, οι πιο ριζοσπάστες και αποφασιστικοί από τους συμβούλους του, που εκφράζονται μέσω της εφημερίδας «Γενί Σαφάκ», του λένε ότι δεν έχει άλλο δρόμο από το να πολεμήσει τους «Σταυροφόρους» – και μόνο συμμαχώντας με τη Μόσχα θα μπορούσε να διανοηθεί κάτι τέτοιο. Ανασφαλής όσο ποτέ άλλοτε, αφού διαπίστωσε ότι ούτε ο διορισμένος από τον ίδιο αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ δεν τον ειδοποίησε για το επικείμενο πραξικόπημα, με την πολιτική του βάση (τον τουρκικό ισλαμισμό) σε κατάσταση εμφύλιας σύρραξης μεταξύ «γκιουλενικών» και ρευμάτων εμπνεόμενων από τους σούφι, ο Ερντογάν κοιτά τώρα το περιβάλλον του και διερωτάται ποιος θα είναι ο επόμενος Βρούτος.

Απολαμβάνει, όσο μπορεί να κρίνει κανείς μακρόθεν, πολύ μεγάλης λαϊκής υποστήριξης, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι διαθέτει επαρκώς δομημένη πολιτική δύναμη να τον στηρίξει. Προφανώς, γνωρίζει ότι μια σύγκρουση με τη Δύση θα συνεπιφέρει τρομερούς κινδύνους για τον ίδιο και τη χώρα του. Αλλά πιθανώς νοιώθει ότι τον έχουν ήδη ξεγράψει κι ότι δεν έχει άλλο δρόμο από μια συμμαχία με την Ρωσία.

Είναι προφανές ότι μια τέτοια «στροφή» της Άγκυρας θα συναντήσει επίσης τη σφοδρότατη αντίθεση της Δύσης και εναντίον του Ερντογάν και εναντίον της Τουρκίας, που θα μπορούσε να πάρει και οικονομικές μορφές αλλά και να οδηγήσει σε υποστήριξη κάθε αντιπάλου του (της).

Η αχίλλειος πτέρνα του Ερντογάν παραμένει το κουρδικό κίνημα. Στην πραγματικότητα, ούτε το τουρκικό κράτος μπορεί να νικήσει με στρατιωτικά μέσα τους Κούρδους, ούτε οι Κούρδοι να αποσπάσουν αυτό που θέλουν με τέτοια μέσα. Οι σχέσεις Άγκυρας και Κούρδων είναι το «εσωτερικό κλειδί» για το μέλλον της Τουρκίας.

Προς το παρόν, το διακύβευμα στις σχέσεις Ουάσιγκτον και Άγκυρας είναι τόσο μεγάλο, που ο λύκος κοιτά το θεριό και το θεριό τον λύκο. Αυτή όμως είναι μια εγγενώς ασταθής ισορροπία, που δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ.

 

 

Μια ιστορική υπενθύμιση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις

Με την ευκαιρία, και σε ότι μας αφορά, ίσως είναι σκόπιμο να υπενθυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι η μελέτη όλων των ελληνοτουρκικών κρίσεων κατά τον 20ό αιώνα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το σενάριό τους δεν γράφτηκε ούτε στην Αθήνα, ούτε στην Άγκυρα, αλλά στο Λονδίνο, την Ουάσιγκτον, ίσως και αλλού. Οι «εκτελεστές» ήταν εγχώριοι, όχι όμως οι σκηνοθέτες.

Οι κρίσεις αυτές είχαν ως κύρια επιδίωξη τον έλεγχο της μίας χώρας από την άλλη, για λογαριασμό των επικυρίαρχων, αλλά και την επιβεβαίωση της στρατηγικής επικυριαρχίας των ΗΠΑ στη Μεσόγειο (έναντι της Βρετανίας και της ΕΕ).

Καλό θα είναι ίσως επίσης, αντί να διαπληκτιζόμαστε αν έγινε εθνοκάθαρση ή γενοκτονία των Ποντίων, να θυμόμαστε ολόκληρη την αρκετά λησμονημένη ιστορία μας. Η Μικρασιατική Εκστρατεία, αφού έφτασε στον Σαγγάριο, κατέληξε με τα πληρώματα των αγγλικών και γαλλικών πλοίων να κόβουν τα χέρια των Ελλήνων που επιχειρούσαν να ανέβουν σε αυτά έξω από τη φλεγόμενη Σμύρνη.

 

 

Δηλητηριασμένες οι σχέσεις Δύσης – Τουρκίας

Παρά την εμφανή προσπάθεια αυτοσυγκράτησης του αμερικανικού παράγοντα, τα όσα έχουν ήδη ειπωθεί κυρίως από την τουρκική πλευρά, καθιστούν εξαιρετικά δυσχερή οποιαδήποτε αποκατάσταση του επιπέδου των τουρκο- αμερικανικών σχέσεων στο ορατό μέλλον.

Άλλωστε, και αυτά να μην υπήρχαν, επικρέμαται ένα πολύ απλό ερώτημα. Είναι δυνατόν να γίνει πραξικόπημα στην Τουρκία και να μην έχουν πάρει τίποτα χαμπάρι οι αμερικανικές, ισραηλινές και βρετανικές υπηρεσίες; Το πραξικόπημα είχε περίπου προαναγγελθεί από την ιστοσελίδα του νεοσυντηρητικού American Enterprise Institute, αλλά και από άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο ευρείας κυκλοφορίας Newsweek και στα περιοδικά Foreign Affairs και Foreign Policy, τα εγκυρότερα στις ΗΠΑ στους τομείς εξωτερικής πολιτικής.

Μια «θεωρία συνωμοσίας» που είχε διατυπωθεί προηγουμένως, αλλά που έχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, είναι ότι η Τουρκία σπρώχτηκε στην κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους, ακριβώς για να αποκοπεί από την Ρωσία, προτού επιχειρηθεί η ανατροπή του Ερντογάν, με έναν κλασικό μηχανισμό που χρησιμοποιήθηκε πολλάκις (Σαντάμ στο Κουβέιτ, Μιλόσεβιτς στο Κόσοβο, Ιωαννίδης στην Κύπρο).

Αλλά δεν χρειάζεται να προσφύγουμε σε «θεωρίες συνωμοσίας». Υπενθυμίζουμε την επιεικώς «χλιαρή» αντίδραση του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, του (νεοσυντηρητικού) Τζον Κέρι, που απέφυγε να καταδικάσει ευθέως το πραξικόπημα τις πρώτες ώρες μετά την εκδήλωσή του (ανάλογη θέση υιοθέτησε και η «Υπουργός Εξωτερικών» της ΕΕ, Φρεντερίκα Μοργκερίνι, που έσπευσε σε μια παραπλήσια δήλωση μερικά λεπτά μετά τον κ. Κέρι).

Χρειάστηκε να περάσουν ακόμα δύο ώρες και να γείρει αποφασιστικά η πλάστιγγα υπέρ του κ. Ερντογάν, για να εμφανισθεί ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αυτοπροσώπως και να στηρίξει την νόμιμη τουρκική κυβέρνηση.

Έκτοτε, δηλώσεις ανώτατων στρατιωτικών των ΗΠΑ που εξέφρασαν λύπη για τις συνέπειες της σύλληψης των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάζονταν, συνετέλεσαν στην εμπέδωση των τουρκικών υποψιών. Αλλά και η στάση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ήγειρε την καχυποψία της Άγκυρας.

Ασφαλώς, το καθεστώς Ερντογάν και προ του πραξικοπήματος πόρρω απείχε από το να πληροί τις δημοκρατικές προδιαγραφές. Η κριτική στο έλλειμμα δημοκρατίας στην Τουρκία θα ήταν εξαιρετικά εύλογη και πριν και μετά το πραξικόπημα. Από αυτό το σημείο όμως μέχρι να εμφανίζεται μια δυσανάλογη ανησυχία για τα μέτρα του Ερντογάν εν σχέσει με το ίδιο το πραξικόπημα υπάρχει μεγάλη απόσταση. Πόσο μάλλον που είναι τελείως πρόσφατο το παράδειγμα των δυτικών εκστρατειών «υπέρ της δημοκρατίας» στο Ιράκ, την Λιβύη και την Συρία, ώστε να καθιστά μάλλον αστεία αυτή τη συζήτηση.

Αν η Τουρκία έχει έλλειμμα δημοκρατίας, προφανώς δεν είναι θεραπεία η επιβολή μιας στρατιωτικής δικτατορίας. Κανέναν άλλωστε δεν ενόχλησε υπέρμετρα ο αυταρχισμός του κ. Ενρτογάν, όσο ο Τούρκος ηγέτης εξυπηρετούσε.

 

 

Η εκδίκηση της Ιστορίας

 

Ξεκινήσαμε αυτή την ανάλυση, υπογραμμίζοντας ότι Grexit περίμεναν, Brexit τους βρήκε και Turexit τους απειλεί.

Η Ιστορία συνηθίζει να στήνει τρομερές φάρσες σε όσους πιστεύουν ότι είναι οι παντοδύναμοι ιδιοκτήτες αυτής και των ανθρώπων. Όταν παίζει κανείς με το Χάος, το αποτέλεσμα είναι εγγενώς απρόβλεπτο, όπως π.χ. δεν μπορεί να προβλεφθεί το πού θα καταλήξει η μπίλια στο μπιλιάρδο.

Κατά βάθος, αυτά συμβαίνουν για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Η ίδια κατάσταση εμφανίζεται συχνά στην ιατρική, όταν αντιμετωπίζει το σύμπτωμα, όχι όμως την υφέρπουσα αιτία. Το σύμπτωμα που καταστέλλει σε ένα σημείο του άρρωστου οργανισμού, εμφανίζεται με άλλη μορφή και πιο δριμύ κάπου αλλού.

Στην περίπτωση της Ευρώπης, η ελληνική κρίση ήταν αποτέλεσμα των ασκούμενων ευρωπαϊκών πολιτικών. Η καταστολή του ελληνικού «συμπτώματος», με περισσότερη προσφυγή στις ευρωπαϊκές πολιτικές που το δημιούργησαν, οδηγεί σε επίταση της κρίσης, με πρώτο αποτέλεσμα στη Βρετανία.

Τα ίδια συνέβησαν και στην Μέση Ανατολή. Η μαζική «ανατίναξη» όλων των ισορροπιών της περιοχής, μετά την 11η Σεπτεμβρίου και την εισβολή στο Ιράκ, μοιάζει τώρα να καταλήγει στο πιο απίθανο και απρόβλεπτο αποτέλεσμα: Την πολύ πιθανή πλέον στρατηγική και οικονομική προσέγγιση Ρωσίας και Τουρκίας.

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, που την απέδωσαν μονομερώς σε σοβιετικά προβλήματα και όχι στη διάθεση της νομενκλατούρας να προσχωρήσει στην Δύση, ένα τμήμα των δυτικών ελίτ (και του ισραηλινού κατεστημένου) θεώρησαν ότι μπορούν να κάνουν περίπου ό,τι θέλουν. Έχασαν τον μεγάλο δάσκαλό τους, δηλαδή τον συγκροτημένο Εχθρό και, μαζί, το μέτρο και την ισορροπία τους.

Για όσους αρέσκονται σε θεωρίες συνωμοσίας, αν όντως τέτοιες δυνάμεις πρωταγωνίστησαν στην ενθάρρυνση του τουρκικού πραξικοπήματος, όπως υπάρχουν αρκετές ενδείξεις ότι συνέβη, τότε εικάζει κανείς πως δεν είχαν μόνο plan A (τον καλύτερο έλεγχο της Τουρκίας). Είχαν και plan B, την επέκταση του Χάους και σε αυτή τη χώρα, γενικεύοντας έτσι, από τον αραβικό στον ευρύτερο μουσουλμανικό κόσμο, τη χρήση μιας τέτοιας στρατηγικής.

Αυτό που φαίνεται ως λάθος στο «σύστημα συντεταγμένων» που ενοποιεί σε μια δεδομένη στιγμή τα βασικά κέντρα αποφάσεων (π.χ. ο πόλεμος στο Ιράκ) μπορεί να είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα σε άλλο «σύστημα συντεταγμένων» (στο παράδειγμά μας, η καταστροφή ενός ισχυρού αραβικού κράτους και η πρόοδος του Χάους). Αλλά εδώ μπαίνουμε σε εδάφη που δεν μπορούμε να διερευνήσουμε περαιτέρω με τα υπάρχοντα στοιχεία.

tags: ΗΠΑ, Ισραήλ , Τουρκία, Μόσχα, Άγκυρα, Ερντογάν, Μέση Ανατολή, Πούτιν

 

 

πηγή

Δικαστικές αποφάσεις μπλοκάρουν την είσπραξη 20 εκατομμυρίων από τον βαρόνο της Κόκας Αλέξανδρο Αγγελόπουλο!

 

Του Βασίλη Λαμπρόπουλου / ΤΟ ΒΗΜΑ

 

Σημαντικά ερωτηματικά δημιουργούνται από την πρόσφατη δικαστική απόφαση «εξαΰλωσης» χρηματικού προστίμου 20 εκατ. ευρώ που είχε επιβληθεί στον 55χρονο, επονομαζόμενο «βαρόνο της κοκαΐνης», Αλέξανδρο Αγγελόπουλο.

Και αυτό με δύο αποφάσεις με διαφορά τεσσάρων ημερών από τις δικαστικές αρχές της Αθήνας και του Πειραιά.

Για την εξέλιξη αυτή υπάλληλοι οικονομικών υπηρεσιών καταγγέλλουν ότι «με την απόφαση μη είσπραξης του προστίμου σταμάτησε η διαδικασία ταμειακών βεβαιώσεων και κατασχέσεων με κίνδυνο να χαθούν οριστικά αυτά τα ποσά για το Ελληνικό Δημόσιο. Την ίδια ώρα που καταβάλλονται πρόστιμα χιλιάδων ευρώ σε ανήμπορους οικονομικά Έλληνες».

Όλα αυτά ενώ προ μερικών μηνών είχε υπάρξει παρέμβαση από τον Άρειο Πάγο για την απόφαση άλλου δικαστηρίου να αναγνωρίσει ελαφρυντικά στον συγκεκριμένο διακινητή ναρκωτικών και να αποφύγει την ισόβια κάθειρξη. Από την άλλη πλευρά, νομικοί εκπρόσωποι του Αλ. Αγγελόπουλου ανέφεραν ότι «η καταβολή του προστίμου θα γίνει από τον κατηγορούμενο μετά την αποφυλάκισή του».

 Africa 1_Aggelopoulos

Το καΐκι με 5,5 τόνους κοκαΐνης

Ο Αλ. Αγγελόπουλος, που διέμενε στην Αθήνα και στους Νέους Πόρους Πιερίας, είχε συλληφθεί το 2004 ως οργανωτής μεταφοράς 5,5 τόνων κοκαΐνης με το αλιευτικό σκάφος «Africa 1».

Στη δίκη σε πρώτο βαθμό καταδικάστηκε σε ισόβια. Ωστόσο το 2011 το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά «έσπασε» τα ισόβια επιβάλλοντάς του κάθειρξη 22 ετών. Και αυτό επειδή αναγνώρισε -ομόφωνα – το ελαφρυντικό του «προτέρου εντίμου βίου». Μία απόφαση που προκάλεσε αντιδράσεις αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. και στελεχών του ΣΔΟΕ που είχαν χειρισθεί την υπόθεση και οι οποίοι μιλούσαν για έντονο παρασκήνιο. Στην απόφαση αυτή είχε ασκήσει αναίρεση ο εισαγγελέας της έδρας.

Η εκδίκασή της στον Άρειο Πάγο αναβλήθηκε δύο φορές λόγω εκλογών και άλλων κωλυμάτων και τελικώς πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2014, ενώ η απόφαση επανεκδίκασης της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2015. Ετσι, δύο μήνες αργότερα ο 55χρονος συνελήφθη εκ νέου. Τον Δεκέμβριο του 2015 εκδόθηκε η νέα απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου που του επανέφερε την πρωτόδικη ποινή των ισοβίων δεσμών. Παράλληλα ο Αλ. Αγγελόπουλος είχε καταδικασθεί σε πολυετή κάθειρξη για ξέπλυμα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ μέσω κυρίως κερδισμένων δελτίων του ΟΠΑΠ, «επενδύσεις» και άλλα τρικ.

Όπως ήταν ήδη γνωστό, αρχικά το 2014 με απόφαση δικαστηρίου τού επεστράφησαν περιουσιακά στοιχεία της τάξεως περίπου των 3 εκατ. ευρώ, τα οποία είχαν δεσμευθεί ως «προϊόντα εγκλήματος». Για τα χρήματα αυτά υποστήριξε ότι ήταν έσοδα κυρίως από καταστήματα στο Βέλγιο, «προ της καταγγελλόμενης εμπλοκής του στην υπόθεση διακίνησης κοκαΐνης».
Το πρόστιμο, η Εφορία και τα δικαστήρια

Όμως διαπιστώνεται τώρα ότι υπάρχει περίεργη συνέχεια. Με την απόφαση 3075/2014 του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Πειραιά είχε επιβληθεί πρόστιμο στον Αλ. Αγγελόπουλο που έφθανε, με τις προσαυξήσεις, τα 20.210.490 ευρώ. Όπως ανέφεραν υπάλληλοι οικονομικών υπηρεσιών, «τον Σεπτέμβριο του 2015 η Εφορία της Κατερίνης – με βάση δύο σχετικές δικαστικές αποφάσεις της Εισαγγελίας Εφετών Πειραιά τον Μάιο του 2015 και της Εισαγγελίας Εφετών της Αθήνας τον Σεπτέμβριο του 2015 – του έκανε ταμειακή βεβαίωση και άρχισε τη δέσμευση ακινήτων, λογαριασμών κ.λπ. Όμως μετά άρχισαν τα παράδοξα γεγονότα…».

Με απόφαση στις 30 Μαρτίου 2016 η Εισαγγελία Εφετών Αθηνών ζήτησε «τη διαγραφή του χρηματικού καταλόγου με βεβαίωση της χρηματικής ποινής» – των 20 εκατ. ευρώ – για τον Αλ. Αγγελόπουλο καθότι υπήρχε «συγχωνευτική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Πειραιά».

 

Δηλαδή, πιο απλά, το σκεπτικό της «εξαφάνισης» της εντολής της είσπραξης του προστίμου από τις δικαστικές αρχές της Αθήνας ήταν ότι υπήρχε παρόμοια απόφαση από τις αντίστοιχες αρχές του Πειραιά. Και αν αυτό είναι λογικό και εξηγήσιμο, υπήρξε μία ιδιότυπη συνέχεια…

Στις 4 Απριλίου 2016, δηλαδή μόλις τέσσερις ημέρες μετά τη σχετική απόφαση της Εισαγγελίας Εφετών της Αθήνας, αποφασίζεται η μη είσπραξη της χρηματικής ποινής των 20 εκατ. ευρώ και από την Εισαγγελία Εφετών Πειραιά. Μία απόφαση που προκάλεσε πλήθος αποριών.

 

Ερωτήματα για τις αποφάσεις

Όπως ανέφεραν υπάλληλοι οικονομικών υπηρεσιών, «για όλους τους απλούς πολίτες έχει προβλέψει ο νόμος και προσημειώσεις υποθηκών και συντηρητικές κατασχέσεις, ακόμη και πρόστιμα του Κώδικα Βιβλίων Στοιχείων που δεν έχουν δικαστεί ακόμη σε πρώτο βαθμό, και εδώ δεν υπάρχει τρόπος να εξασφαλίσει το Δημόσιο ό,τι δικαιούται από έναν κατηγορούμενο για τόσο εκτεταμένη διακίνηση ναρκωτικών».

«Το Βήμα» επικοινώνησε με νομικούς εκπροσώπους του κατηγορουμένου, οι οποίοι ανέφεραν ότι «η απόφαση για τη διαγραφή της χρηματικής ποινής στην Εφορία από τις δικαστικές αρχές του Πειραιά είναι δικαιολογημένη αφού, όπως τους είπαμε, η είσπραξη του προστίμου αρχίζει μετά την αποφυλάκιση του κατηγορουμένου».

Πάντως άλλοι νομικοί και υπάλληλοι εφοριών με τους οποίους επικοινώνησε «Το Βήμα» ανέφεραν ότι «η διαδικασία είσπραξης του επιβαλλόμενου προστίμου μπορεί να αρχίζει όταν μία απόφαση καταστεί αμετάκλητη. Επιπλέον ελλοχεύει ο κίνδυνος ο κατηγορούμενος για σοβαρά αδικήματα μετά την αποφυλάκισή του να εξαφανισθεί και το μεγαλύτερο τμήμα του προστίμου να χαθεί».

 

πηγή

 

 

tags: Εισαγγελία Εφετών Αθηνών , Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά , βλάχος, Ραχωβίτσας, DEA, Africa 1, Αλέξανδρος / Αλέκος Αγγελόπουλος , Κοκα

 

 

Διαβάστε επίσης ένα ρεπορτάζ του Γιάννη Σουλιώτη / VICE.COM για την απίθανη ιστορία του «Έλληνα Εσκομπάρ» καθώς και την ιστορία του αξιωματικού Γιάννη Ραχωβίτσα, του «βλάχου» που συνέλαβε τον Αγγελόπουλο.

 

Γιάννης Ραχωβίτσας

«Η  Αστυνοµία είναι αγάπη, η Ασφάλεια έρωτας και τα ναρκωτικά… καψούρα. Αυτό ακολουθώ πάλι στην DEA. Θα µπορούσα να δουλέψω µε τριπλάσιο µισθό κάπου αλλού, αλλά προτίµησα την έρευνα για τα καρτέλ, µέσα από την αµερικανική πρεσβεία. Στην Αστυνοµία όλα κάνουν τον κύκλο τους κι εγώ πλέον προχωράω στο επόµενο βήµα…».

Οι λέξεις αυτές συνοψίζουν τη σταδιοδροµία, το παρελθόν και το µέλλον του 56χρονου πρώην υπαρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. Ο Γιάννης Ραχωβίτσας που αποχώρησε τον Οκτώβριο του 2011 από την ΕΛ.ΑΣ., έχει συνδέσει την καριέρα του µε δεκάδες επιτυχίες, αλλά και µε αµφιλεγόµενες αστυνοµικές πρακτικές. Ο αξιωµατικός που όλοι φώναζαν «Βλάχο» για την καταγωγή και το παχύ µουστάκι του είναι ίσως ο µοναδικός αξιωµατικός στην Ελληνική Αστυνοµία που είχε συμμετάσχει σε επτά επιχειρήσεις οι οποίες οδήγησαν σε ανταλλαγές πυροβολισµών µε κακοποιούς, πρωτοστάτησε σε περισσότερες από 100 εφόδους σύλληψης κακοποιών και ταυτόχρονα έχει κατηγορηθεί περίπου 60 φορές µε υπόνοιες για διαφθορά – χωρίς ωστόσο να έχει κάποια καταδικαστική απόφαση εις βάρος του.

Ο «βλάχος» δεν είναι µόνο διάσηµος για την περιβόητη γκλίτσα που είχε κρεµασµένη σε περίοπτη θέση στο γραφείο του, αλλά και για άλλα υπηρεσιακά τρόπαια: Ο Ραχωβίτσας εξάρθρωσε τουλάχιστον τρία καρτέλ κοκαΐνης από την Κολοµβία, συνέλαβε τον Κώστα Πάσσαρη στη Ρουµανία, οργάνωσε την επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. στα Ζωνιανά και ήταν ο δηµιουργός της επιτυχηµένης οµάδας ∆ΙΑΣ. Από την άλλη πλευρά, όµως, ήταν ο αστυνοµικός για τον οποίο πολλοί συνάδελφοί του υποστήριζαν ότι «χρησιµοποιούσε παράτυπες µεθόδους για να επιτύχει τους στόχους του», «προχωρούσε σε παρασκηνιακές κινήσεις» και «δεν δίσταζε µπροστά σε τίποτα».

«Κανείς δεν ξέρει ότι η οµάδα ∆ΙΑΣ “δηµιουργήθηκε” στη Λίµα του Περού! Είχα πάει εκεί για µια υπόθεση ναρκωτικών και η τοπική αστυνοµία µού είχε δώσει συνοδούς ασφαλείας, επειδή γίνονταν σωρηδόν απαγωγές. Παρατήρησα, λοιπόν, πόσο ευέλικτοι ήταν δύο µοτοσικλετιστές µε µηχανές Εnduro που µε ακολουθούσαν. Οι υπόλοιποι κολλούσαν στην κίνηση της πόλης. Οταν βρέθηκα στη Σύρο ως αστυνοµικός διευθυντής Κυκλάδων, άρχιζα να κάνω ένα µεγάλο σχέδιο όλης της Αθήνας την οποία “σάρωνα” µε 2.137 εποχούµενους αστυνοµικούς. Εκεί, στην Ερµούπολη, έγινε ο σχεδιασµός της ∆ίκυκλης Αστυνόµευσης. Οταν, λοιπόν, λίγους µήνες αργότερα µε κάλεσε ο τότε υπουργός ∆ηµόσιας Τάξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης στο γραφείο του για να συζητήσουµε για την έξαρση της εγκληµατικότητας, του είπα για το σχέδιό µου µε τους µοτοσικλετιστές. Του έδειξα ένα παράδειγµα για µια ληστεία που υποτίθεται ότι θα γινόταν στη Γλυφάδα: Πάνω σε ένα χαρτί σηµείωσα πώς και από ποιους δρόµους θα έσπευδε επιτόπου η ∆ΙΑΣ. Από τις επιχειρήσεις µου για τα ναρκωτικά ξέρω όλους τους δρόµους της Αθήνας απέξω κι ανακατωτά, στο µυαλό µου έχω πια εµφυτευµένο ένα GPS. Είπα, λοιπόν, στον υπουργό ότι “αν δεν τους πιάνουµε επ’ αυτοφώρω, το σίγουρο είναι ότι θα τους τροµάζουµε”. Ο Χρυσοχοΐδης το σκέφτηκε για λίγο και µου ζήτησε να προχωρήσω. Ετσι δηµιουργήθηκε η οµάδα ∆ΙΑΣ» αφηγήθηκε πριν από µερικές εβδοµάδες ο Γιάννης Ραχωβίτσας σε συνεργάτες του.

 

Καταδιώκοντας τον «Ελληνα Εσκοµπάρ»

Ο Γιάννης Ραχωβίτσας γεννήθηκε το 1955 στο Φανάρι Καρδίτσας και το 1973 κατατάχθηκε στην Ελληνική Χωροφυλακή. Υπηρέτησε τέσσερα χρόνια στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια µετατέθηκε στην Υποδιεύθυνση ∆ίωξης Ναρκωτικών στην Αθήνα όπου παρέµεινε για 20 ολόκληρα χρόνια, από το 1986 έως το 2006. Ο Γιάννης Ραχωβίτσας µαζί µε τον πρώην αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. Γιώργο Αγγελάκο θεωρούνται οι µεγάλοι διώκτες των εµπόρων ηρωίνης και κοκαΐνης.

«Όταν µιλάµε για δίωξη ναρκωτικών στη δεκαετία του ’90, αναφερόµαστε σε άγριες καταστάσεις. Πολλές φορές κάναµε νυχτερινές επιχειρήσεις στον Εβρο και από τις δύο πλευρές των συνόρων για να πιάσουµε τούρκους ναρκοεµπόρους. Σε πολλές από αυτές, εκεί στα σκοτεινά και στα τύφλά, έπεφταν πυροβολισµοί. Έπρεπε να ήσουν από µια µεριά για να καταλάβεις το ρίσκο και την αγωνία µας. Σε κάποιες από αυτές τις ενέργειες είχαν σκοτωθεί µερικοί έµποροι…» είχε αφηγηθεί ο Γιάννης Ραχωβίτσας σε έναν υποστράτηγο της ΕΛ.ΑΣ. Πολλοί τότε του είχαν αποδώσει ότι σε µια από αυτές τις επιχειρήσεις είχε πυροβολήσει και σκοτώσει, χωρίς αιτία, έναν τούρκο έµπορο ναρκωτικών. «Αυτά είναι αστειότητες. Πολλοί αστυνομικοί βραβεύτηκαν για αυτή την αστυνομική επιχείρηση» αντέτεινε συνέχεια ο «βλάχος».

Για την εξάρθρωση των καρτέλ κοκαΐνης, µε πρώτο αυτό του πλοίου «China Breeze», τον Μάιο του 1999, το οποίο µετέφερε δεκάδες τόνους κοκαΐνης από τη Νότια Αµερική, ο Ραχωβίτσας στρατολογούσε πληροφοριοδότες, έµπαινε µέσα στα κυκλώµατα των ναρκοεµπόρων, έβαζε ποµπούς για να ελέγχει το στίγµα των πλοίων µέσω δορυφόρου και συµµετείχε στις επιχειρήσεις κατάληψης των πλοίων µεσοπέλαγα. Για αυτόν τον λόγο είχε από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 την υποστήριξη πολλών στελεχών της πρεσβείας των ΗΠΑ οι οποίοι είχαν συνεργαστεί µαζί του µέσω της DEA (Drug Enforcement Administration, η ∆ίωξη Ναρκωτικών των ΗΠΑ).

Μία από τις πιο σηµαντικές επιτυχίες του ήταν η εξάρθρωση το καλοκαίρι του 2004 του τεράστιου κυκλώµατος διακίνησης δεκάδων τόνων κοκαΐνης, µε πρωταγωνιστή τον επιχειρηµατία και πρώην πρόεδρο της ΠΑΕ «Ποσειδών Νέοι Πόροι», Αλέξανδρο Αγγελόπουλο, ο οποίος ονοµάστηκε ο «Ελληνας Εσκοµπάρ». «Κανείς δεν ξέρει πώς φτάσαµε στον Αγγελόπουλο» είχε πει προ δύο ετών σε αξιωµατικό του Τµήµατος ∆ιαρρηκτών. «Τότε είχε συλληφθεί στη Χαλκίδα ως οργανωτής διεθνούς δικτύου διακίνησης ναρκωτικών ένας ισπανός στρατιωτικός που ήταν φίλος και συνάδελφος του περιβόητου συνταγµατάρχη Τεχέρο ο οποίος είχε ορµήξει το 1981 µε τα όπλα στα χέρια στην ισπανική Βουλή. Ο φίλος του Τεχέρο οδηγήθηκε στη φυλακή για τα ναρκωτικά και είχε ανακύψει το ζήτηµα τι θα απογίνει η οικοσκευή του. Μας είπε, λοιπόν, ότι θα περάσει να πάρει τα πράγµατά του ένας έλληνας γνωστός του. Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος Αγγελόπουλος του οποίου, αµέσως µόλις έφυγε από το γραφείο, έγινα η σκιά» σχολιάζει ο Ραχωβίτσας. Ο πρώην υπαρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. είχε εντυπωσιαστεί από τον τρόπο µε τον οποίο ξόδευε χρήµατα ο Αγγελόπουλος. Οπως έλεγαν κι άλλοι αστυνοµικοί, «πήγαινε στα µπουζούκια και για να δώσει ένα φιλοδώρηµα στον παρκαδόρο, άνοιγε το πορτµπαγκάζ, όπου είχε σακούλες µε λεφτά, άρπαζε χαρτονοµίσµατα στα τυφλά µε τη χούφτα του και τα έδινε στον άφωνο άνθρωπο…».

Οπως έχει εκµυστηρευθεί σε συγγενείς και φίλους του ο Ραχωβίτσας, «η εξάρθρωση πολλών καρτέλ κοκαΐνης όπου τα χρήµατα που παίζονται και χάνονται είναι εκατοντάδες εκατοµµύρια ευρώ, δεν είναι µια τυχαία ενέργεια. Έχει τροµερό ρίσκο ακόµη και µετά την εξάρθρωση των κυκλωµάτων. Ενας γνωστός µεγαλέµπορος κοκαΐνης προσπάθησε να µε σκοτώσει τρεις φορές µε πληρωµένους δολοφόνους. Την πρώτη µε έναν Κολοµβιανό, την άλλη µε έναν Τσετσένο και την τρίτη φορά µε έναν έλληνα νονό».

πηγή

Η Απίθανη Ιστορία του «Έλληνα Εσκομπάρ»

 

Του Γιάννη Σουλιώτη / VICE.COM

Θεαματικές μεταφορές ναρκωτικών από τη λατινική Αμερική στην Ευρώπη μέσω Σενεγάλης, εξαγωγές όπλων από την Ελλάδα στους Σαντινίστας της Νικαράουγα, ερωτικές σχέσεις με πόρνες στην Αμβέρσα, επενδύσεις σε επώνυμες επιχειρήσεις και αγορές ποδοσφαιρικών ομάδων στην Ελλάδα, ξέπλυμα εκατομμυρίων μέσω του ΟΠΑΠ και συμβόλαια θανάτου: η ιστορία του Αλέκου Αγγελόπουλου, γνωστού και ως «Έλληνα Εσκομπάρ», θα μπορούσε να αποτελεί σενάριο αστυνομικού νουάρ με το (μάλλον αναμενόμενο) άδοξο τέλος. Από «πόρτα» σε κλαμπ της Συγγρού και πλήρωμα σε λαθρεμπορικά, ο άντρας που στην αργκό της Ασφάλειας είχε το παρατσούκλι «χοντρός» κατάφερε μέσα σε δύο δεκαετίες να αποκτήσει διεθνείς διασυνδέσεις, ισχύ και δεκάδες εκατομμύρια ευρώ.

Η εποχή της δόξας και της αφθονίας έφτασε στο τέλος της, το καλοκαίρι του 2004, όταν Γερμανοί αστυνομικοί τον συνέλαβαν στο αεροδρόμιο λίγο πριν επιβιβαστεί σε αεροπλάνο με προορισμό την Αμβέρσα ή, σύμφωνα με εναλλακτική εκδοχή, τη Βενεζουέλα. Αρχικά, κατηγορήθηκε για μεταφορά 5,4 τόνων κοκαΐνης. Αργότερα, νέες δικογραφίες ήρθαν να εμπλουτίσουν το βιογραφικό του, αν και στο μεταξύ είχε ήδη καταδικαστεί σε ισόβια και βρισκόταν έγκλειστος στις φυλακές της Πάτρας.

Τον Ιούνιο του 2015 αφέθηκε ελεύθερος λόγω… πρότερου έντιμου βίου, μόνο για να συλληφθεί ξανά δύο μήνες αργότερα με απόφαση του Αρείου Πάγου.

Ο Αλέξανδρος Αγγελόπουλος μπήκε στο στόχαστρο των αρχών την περίοδο 1999 – 2000, όταν το κλιμάκιο της Αμερικανικής Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών (DEA) στο Βέλγιο ενημέρωσε το παράρτημα της Αθήνας ότι ο τότε 36χρονος μόνιμος κάτοικος Αμβέρσας εμπλεκόταν σε υποθέσεις διακίνησης κοκαΐνης. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, εμφανιζόταν ως ιδιοκτήτης εταιρείας τροφοδοσίας πλοίων και με ρυμουλκά του ξεφόρτωνε πακέτα κόκας από εμπορικά πλοία στο λιμάνι της Αμβέρσας. Τα στοιχεία διαβιβάστηκαν σε ΣΔΟΕ και Αστυνομία, που άρχισαν να ερευνούν τις δραστηριότητές του.

Όπως αποκαλύφθηκε, ο «χοντρός» ήταν ιδιοκτήτης τεσσάρων εταιρειών με αλιευτικά σκάφη και έδρα την Κυλλήνη, συμμετείχε ως μέτοχος σε εταιρείες επώνυμων ρούχων, είχε συστήσει τη χρηματιστηριακή εταιρεία Honor, ενώ αναμείχθηκε στα διοικητικά του Ποσειδώνα Νέων Πόρων, μιας ερασιτεχνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Πιερίας που μέσα σε τρία χρόνια βρέθηκε να πρωταγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Την ίδια περίοδο, εμφανιζόταν να κερδίζει πολλά εκατομμύρια από το «ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ» του ΟΠΑΠ. Το 2002 και το 2003 δήλωσε στην Β΄ Εφορία Κατερίνης κέρδη από το Στοίχημα ύψους 1.3 και 2.5 εκατ. ευρώ αντίστοιχα. Όπως ήταν αναμενόμενο, τέθηκε σε διαρκή παρακολούθηση.

Al Agelopoulos

Το 2002, το παράρτημα της DEA στην Αθήνα ενημέρωσε την Αστυνομία και το ΣΔΟΕ ότι ο Αγγελόπουλος, χρησιμοποιώντας ένα ταχύπλοο φουσκωτό σκάφος, ξεφόρτωσε από αλιευτικό ανοικτά της Κατερίνης 5,5 τόνους κοκαΐνης και τους μετέφερε σε αποθήκη στην περιοχή του Λιτόχωρου. Από την παρακολούθηση δεν προέκυψαν ευρήματα όμως κάτοικοι της περιοχής κατέθεσαν ότι ένα βράδυ στην παραλία του Λιτόχωρου είδαν τρακτέρ να τραβούν μεγάλα κιβώτια που ξεφόρτωνε κάποιο ψαράδικο.

Το Φθινόπωρο του 2003 οι ολλανδικές αρχές έκαναν έρευνες στα αλιευτικά «Χέλιξ» και «Τρίτων» δεν κατάφεραν όμως να εντοπίσουν ναρκωτικά καθώς, σύμφωνα με μια εκδοχή, ο ιδιοκτήτης τους είχε προβλέψει την κινητοποίηση των αρχών. Έτσι, έδωσε εντολή στα πλοία του να μην κατευθυνθούν απευθείας στις ακτές τις Ισπανίας αλλά να ταξιδέψουν βορειότερα στον Ατλαντικό και να αδειάσουν στη θάλασσα το φορτίο με την κοκαΐνη. Παρά την υπολογίσιμη απώλεια, ο Αγγελόπουλος φρόντισε να μην αφήσει ανοικτούς λογαριασμούς και εξόφλησε στο ακέραιο το κολομβιανό καρτέλ.

Την Άνοιξη του 2004 πληροφοριοδότης του Λιμενικού εντόπισε δεμένο σε προβλήτα στο Κερατσίνι το αλιευτικό «Africa I». Παρότι ο «χοντρός» δεν εμφανιζόταν ως ιδιοκτήτης του σκάφους, μέλη συνεργείου επισκευών τον αναγνώρισαν ως το πρόσωπο, που τους πλήρωνε σε μετρητά για να εγκαταστήσουν στο πλοίο δορυφορικά συστήματα πλοήγησης και επικοινωνίας. Με την έναρξη της παρακολούθησης του Africa, η επιχείρηση για τη σύλληψη του «Έλληνα Εσκομπάρ» μπήκε σε τελική ευθεία. Στις 15 Μαϊου, το αλιευτικό απέπλευσε από το Κερατσίνι με προορισμό τη Δυτική Αφρική και φόρτωσε ανοικτά της Σενεγάλης 5.4 τόνους κοκαΐνης. Τα ναρκωτικά ήταν συσκευασμένα σε χαρτόκουτα και είχαν μεταφερθεί από μέλη του κολομβιανού καρτέλ που διέσχισαν τον Ατλαντικό με μια παλιά τορπιλάκατο.

Έχοντας αποκτήσει πρόσβαση στον αριθμό του δορυφορικού τηλεφώνου του Africa, βρετανικές, αμερικανικές και ελληνικές αρχές είχαν δυνατότητα να παρακολουθούν σε πραγματικό χρόνο τη διαδρομή του. Έτσι, κατά την επιστροφή του στην Ευρώπη και ενώ βρισκόταν ανοικτά του Γιβραλτάρ, το αλιευτικό καταδιώχθηκε από το σκάφος «Πετρέλα» της ισπανικής ακτοφυλακής στο οποίο επέβαιναν, μεταξύ άλλων, ένας αστυνομικός της Δίωξης Ναρκωτικών, ένας υπάλληλος του ΣΔΟΕ και ένα μέλος του κλιμακίου της DEA στην Αθήνα. Μάλιστα, η επιχείρηση λίγο έλειψε να αποβεί άκαρπη λόγω των ισχυρών ηλιακών καταιγίδων που προκαλούσαν παρεμβολές στα συστήματα παρακολούθησης.

Τελικά, το Africa βρέθηκε και ακινητοποιήθηκε την 13η Ιουλίου 2004, 100 ναυτικά μίλια νοτιοανατολικά των ισπανικών ακτών. Για συμμετοχή στη μεταφορά των ναρκωτικών συνελήφθησαν αρχικά ο Νικόλαος Γαβρίλης, έμπορος μοτοσικλετών από τον Πειραιά και ο Γιώργος Μαραγκουδάκης, που στην εξέλιξη της υπόθεσης κρίθηκε αθώος λόγω αμφιβολιών. Ο Αλέκος Αγγελόπουλος εντοπίστηκε και συνελήφθη τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου στο αεροδρόμιο της Στουγκάρδης. Ήρθε, τότε, για πρώτη φορά πρόσωπο με πρόσωπο με τους διώκτες του, τον αξιωματικό της Δίωξης Ναρκωτικών Γιάννη Ραχωβίτσα ή «μουστάκια» και τον «δράκουλα» του τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών του ΣΔΟΕ, Γιώργο Παπαδόπουλο. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ότι είχε σχέση με τη μεταφορά των ναρκωτικών και ισχυρίστηκε ότι πίσω από την εισαγωγή του φορτίου κρυβόταν ένας άλλος Έλληνας, που ήταν φυλακισμένος στις ισπανικές φυλακές για διακίνηση φορτίου κόκας βάρους 3,5 τόνων.

Γιος αστυνομικού από τους Νέους Πόρους Πιερίας, ο «χοντρός» ξεκίνησε να εργάζεται ως ναυτικός σε παλιές λάντζες που μετέφεραν λαθραία τσιγάρα από την Αλβανία στην Ιταλία. Αργότερα, εγκαταστάθηκε στην Αμβέρσα, συνδέθηκε ερωτικά με ιδιοκτήτρια οίκου ανοχής και έπιασε δουλειά ως πλήρωμα σε λαθρεμπορικά που διακινούσαν τσιγάρα και όπλα. Σύμφωνα με φήμες, την περίοδο εκείνη συμμετείχε σε κύκλωμα, που μετέφερε όπλα ελληνικής κατασκευής στους Σαντινίστας μέσω επαφών με τον επίτιμο πρόξενο της Νικαράγουα στην Αθήνα. Ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους, τα μέλη της σπείρας λάμβαναν ποσότητες κοκαΐνης, τις οποίες έσπρωχναν πίσω στην Ευρώπη. Όταν κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο Σέρβος αρχηγός της ομάδας σκοτώθηκε, τη θέση του πήρε ο διψασμένος για χρήμα και ισχύ «Αλέκος». Λέγεται ότι μέχρι τη σύλληψή του κατάφερε να «κάνει» δέκα φορτία κοκαϊνης, αυξάνοντας τις τραπεζικές του καταθέσεις κατά πολλά εκατομμύρια ευρώ.

Δέκα μέρες μετά τον εντοπισμό του Africa, ο κουνιάδος του Αγγελόπουλου, Χρήστος Σαμαράς, κλήθηκε για κατάθεση στο ΣΔΟΕ. Αποκάλυψε ότι ο «χοντρός» είχε επικονωνήσει μαζί του και, λέγοντας του «έχουμε πρόβλημα», του είχε δώσει εντολή να σηκώσει ένα εκατομμύριο ευρώ από κοινούς λογαριασμούς τους. Παρότι οι τράπεζες στην Κατερίνη είχαν ειδοποιηθεί να δεσμεύσουν τα χρήματα του, προχώρησαν στην έκδοση τεσσάρων επιταγών. Αργότερα υποστήριξαν ότι το ειδοποιητήριο του ΣΔΟΕ δεν είχε παραληφθεί εγκαίρως λόγω τεχνικού προβλήματος στο φαξ. Για την υπόθεση σχηματίστηκε δικογραφία σε βάρος των δύο ανδρών, ενω οι υπάλληλοι των τραπεζών απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες.

Ο Έλληνας βαρώνος της κοκαΐνης βρισκόταν ήδη στη φυλακή όταν σε βάρος του σχηματίστηκαν δικογραφίες για ξέπλυμα εκατομμυρίων ευρώ μέσω κερδισμένων δελτίων του ΟΠΑΠ. Σε μια από αυτές αναφέρεται ότι για τη μεταφορά των 5,4 τόνων κοκαϊνης είχε προεισπράξει 36 εκατ. ευρώ και είχε αναθέσει στον κουνιάδο του να τα θάψει σε ερημική περιοχή του Λιτόχωρου. Σε τακτά χρονικά διαστήματα, ο Σαμαράς ανέσυρε από το χώμα δεσμίδες με χαρτονομίσματα των 500 ευρώ και συμπλήρωνε δελτία του «ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ» σε συγκεκριμένο πρακτορείο στο Λιτόχωρο. Από περίπου 50.000 ευρώ, ο μηνιαίος τζίρος του καταστήματος έφτασε τον Σεπτέμβριο του 2006 τα 12.5 εκατομμύρια.

Ο Αγγελόπουλος απασχόλησε και πιο πρόσφατα δημοσιότητα και διωκτικές αρχές. Τον περασμένο Γενάρη η ξαδέλφη του βαρυποινίτη Παναγιώτη Βλαστού είχε καταθέσει στο τμήμα δίωξης Εκβιαστών ότι ο «Αλέκος» είχε υπογράψει συμβόλαιο θανάτου εναντίον πρώην συνηγόρου του. Όπως είπε στους αστυνομικούς, ο δικηγόρος είχε εισπράξει αμοιβή 1 εκ. ευρώ με την υπόσχεση να βγάλει τον «χοντρό» από τη φυλακή. Για τη δολοφονία του δικηγόρου, ο Αγγελόπουλος πλήρωσε 100.000 ευρώ στον Παν. Βλαστό ωστόσο, το συμβόλαιο ανακλήθηκε καθώς το παραλίγο θύμα επέστρεψε άρον άρον τα χρήματα που είχε προηγουμένως εισπράξει.

Για τη μεταφορά των ναρκωτικών ο Αγγελόπουλος καταδικάστηκε πρωτόδικα σε ισόβια κάθειρξη, ενώ μικρότερες ποινές του επιβλήθηκαν για τις υποθέσεις ξεπλύματος. Οι δικηγόροι του πέτυχαν αρχικά συγχώνευση των ποινών του, ενώ το 2011 το Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά μετέτρεψε τα ισόβια σε κάθειρξη 22 ετών, αναγνωρίζοντάς του το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου. Ο εισαγγελέας άσκησε έφεση επί της απόφασης, η οποία, σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, συζητήθηκε στον Αρειο Πάγο τον Σεπτέμβριο του 2014.

Όμως, η απόφαση επί της αναίρεσης, που «αναβίωνε» την πρωτόδικη, ισόβια καταδίκη του «Έλληνα Εσκομπάρ», καθαρογράφηκε και κοινοποιήθηκε τη 17η Ιουνίου 2015, δηλαδή μόλις μία μέρα μετά την αποφυλάκισή του.

Τρεις μήνες αργότερα, στις 22 Σεπτεμβρίου, και ενώ η υπόθεση είχε βρεθεί στα πρωτοσέλιδα του ελληνικού Τύπου, ο Αγγελόπουλος οδηγήθηκε ξανά στη φυλακή.

πηγή

Μεγάλη εκστρατεία για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού

Οι 427.000 Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό λόγω κρίσης τα τελευταία χρόνια πρακτικά δεν έχουν σήμερα δικαίωμα ψήφου. Αποφασίσαμε να συγκεντρώσουμε  υπογραφές για να αποδεχθεί η Κυβέρνηση την πρότασή μας στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης για το νέο εκλογικό νόμο.

Βοηθήστε μας να δώσουμε φωνή στους Έλληνες του εξωτερικού με την υιοθέτηση της ψήφου του απόδημου Ελληνισμού ακολουθώντας το παράδειγμα 25 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Η Βουλή των Ελλήνων θα συζητήσει ένα νομοσχέδιο αλλαγής του εκλογικού νόμου στο πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου και για άλλη μια φορά το ζήτημα του δικαιώματος ψήφου του απόδημου ελληνισμού είναι στο περιθώριο.

Το ελληνικό Σύνταγμα προβλέπει (άρθρο. 51 § 4), ότι οι Έλληνες πολίτες που ζουν έξω από την Επικράτεια μπορούν να ασκήσουν τα εκλογικό τους δικαίωμα, αρκεί το Κοινοβούλιο να υιοθετήσει σχετικό νόμο. Κατά τα τελευταία χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και νέες εγκατέλειψαν τη χώρα για να εργαστούν στο εξωτερικό, κυρίως λόγω της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης.

Όμως η παράλειψη του Έλληνα νομοθέτη να ορίσει τη διαδικασία συμμετοχής του απόδημου ελληνισμού στις εκλογικές διαδικασίες μας φιμώνει και μας στερεί το δικαίωμα του εκλέγειν.

Η διεθνής εμπειρία αποδεικνύει ότι τα όποια πρακτικά εμπόδια μπορούν εύκολα να ξεπερασθούν αν υπάρχει η πολιτική βούληση. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία να μεγαλώνει το έλλειμμα δημοκρατίας χρόνο με το χρόνο και Έλληνες πολίτες να στερούνται βασικών δικαιωμάτων.

Η άμεση και καθολική συμμετοχή των Ελλήνων στις δημοκρατικές διαδικασίες και στις κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της χώρας μας είναι ζήτημα δημοκρατίας αλλά και ζωτικής σημασίας για την επανασύνδεση της γενιάς του brain drain με την Ελλάδα. Αυτή είναι μια μοναδική ευκαιρία για την ενίσχυση της δημοκρατίας στη χώρα μας.

Έχουμε θέσει ως στόχο τις 10.000 υπογραφές προτού το ελληνικό κοινοβούλιο αποφασίσει για αυτό το σημαντικό θέμα. Ας ενώσουμε τις φωνές μας για να συμπεριληφθεί η ψήφος των αποδήμων στο νομοσχέδιο αλλαγής του εκλογικού νόμου. Μπορούμε να τα καταφέρουμε! Είναι καιρός να πάρουμε την Ελλάδα στα χέρια μας!

Με ελπίδα και αποφασιστικότητα,

Η Ομάδα του Brain Gain

πηγή

Η Σ. Αραβία θέλει να σπάσει τη συνεργασία ΗΠΑ-Ρωσίας

 

Γράφει η Εύα Ι. Κουλουριώτη*

Από την αρχή της προηγούμενης εβδομάδας, ο πρίγκηπας Mohammed bin Salman Al-Saud, υπουργός Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας, βρίσκεται τις ΗΠΑ σε μια επίσημη επίσκεψη εννέα ημερών.

Συνοδεύεται από μεγάλη αντιπροσωπεία, συμπεριλαμβανομένου του υπουργού Εξωτερικών και μια σειρά από Σαουδάραβες αξιωματούχους.

Η πρώτη του συνάντηση ήταν με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρρυ.

Αυτή η συνάντηση διήρκεσε περίπου τρεις ώρες και οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στην κατάσταση στη Συρία, την Υεμένη, το Ιράκ και τη Λιβύη. Η πρώτη αντίδραση του Τζον Κέρρυ ήρθε μετά το τέλος της συνάντησης, στην πρώτη συνέντευξη Τύπου, στην οποία δήλωσε: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν περισσότερη υπομονή όσον αφορά τις κινήσεις της Ρωσίας στη Συρία και την υποστήριξή της στο καθεστώς Άσσαντ».

Στη δεύτερη ημέρα της επίσκεψής του, ο πρίγκιπας Mohammed συναντήθηκε με τον Αμερικανό υπουργό Άμυνας και μίλησε για τη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, ιδιαίτερα στην καταπολέμηση του ISIS. Ένα άλλο σημαντικό θέμα που συζητήθηκε, ήταν η παρέμβαση των Ιρανών στη Συρία, το Ιράκ και την Υεμένη.

Αμέσως μετά το πέρας της συνάντησης αυτής, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών ανακοίνωσε την ύπαρξη ενός απόρρητου εγγράφου που υπογράφεται από 51 διπλωμάτες των ΗΠΑ, στο οποίο εκφράζουν τη διαφωνία τους με την πολιτική της χώρας για τον πόλεμο στη Συρία και ζητούν από την ηγεσία των ΗΠΑ να αναλάβει στρατιωτική δράση κατά του συριακού καθεστώτος σε στρατιωτικές μονάδες που χρησιμοποιούνται για να σκοτώνει αμάχους. Επί πλέον, δήλωσε στον Τύπο ότι η αμερικανική ηγεσία λαμβάνει πολύ σοβαρά υπ’όψιν αυτό το έγγραφο και ότι θα μελετηθεί από τον Λευκό Οίκο.

Από την άλλη μεριά, η αντίδραση της ρωσικής πλευράς, ήρθε σε δύο στάδια:

Πολιτική αντίδραση: Το Κρεμλίνο ανακοίνωσε ότι το συγκεκριμένο έγγραφο που υπογράφεται από τους 51 διπλωμάτες παραβιάζει την απόφαση 2254 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, η οποία λέει ότι η λύση στον συριακό πόλεμο είναι μόνο η πολιτική λύση και κανείς δεν νομιμοποιείται σε κινήσεις που θα αυξήσουν το χρόνο του πολέμου.

Αλλά, οι Ρώσοι παραβιάζουν ούτως ή άλλως το παρόν ψήφισμα με το να επιτίθενται καθημερινά κατά των Συρίων αμάχων. Οι φωτογραφίες που έρχονται στην δημοσιότητα από το βόρειο τμήμα της Συρίας, ιδιαίτερα το Χαλέπι, δείχνουν την τεράστια σφαγή από τη ρωσική στρατιωτική μηχανή. Οι εκθέσεις του Human Rights Watch και του Συριακού Παρατηρητηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναφέρουν ότι οι Ρώσοι χρησιμοποιούν βόμβες διασποράς λευκού φωσφόρου (RBK-500), οι οποίες είναι απαγορευμένες, εναντίον αμάχων και στρατευμάτων της συριακής αντιπολίτευσης.

Στρατιωτική αντίδραση: Οι Ρώσοι επιτέθηκαν σε στρατιωτική θέση ομάδας της αντιπολίτευσης που ονομάζεται Νέος Συριακός Στρατός (η ομάδα υποστηρίζεται και εκπαιδεύεται από τους Αμερικανούς, Βρετανούς και Ιορδανούς), η οποία έχει ως μοναδική αποστολή την στόχευση του ISIS στην περιοχή που ονομάζεται Al Tanaf κοντά στα σύνορα Συρίας-Ιράκ-Ιορδανίας.

Κατά τη διάρκεια αυτής της επίθεσης, υπήρξε εμπλοκή αμερικανικών F-18A που προσπάθησαν να αναχαιτίσουν την επίθεση των ρωσικών SU34. Σε αυτήν την επίθεση χρησιμοποιήθηκαν από τους Ρώσους βόμβες διασποράς και οι πληροφορίες μιλούν για 30 νεκρούς πολεμιστές και πάνω από 70 τραυματίες.

Αυτή η επίθεση δεν ήταν η μόνη. Ήταν η δεύτερη μέσα σε μία εβδομάδα, αλλά κανείς δεν ανακοίνωσε τίποτα για την πρώτη.

RBK-500

Φωτογραφία του RT που δείχνει βόμβες διασποράς RBK-500 τοποθετημένες σε ρωσικό αεροσκάφος, σε ρωσική βάση στη Συρία. Η φωτογραφία διαγράφηκε 10 λεπτά μετά την δημοσίευσή της.

Την τρίτη ημέρα της επίσκεψής του, ο πρίγκηπας συναντήθηκε με μια σειρά από Αμερικανούς επιχειρηματίες και τραπεζίτες. Το επίκεντρο αυτών των συναντήσεων ήταν να καταστεί ξεκάθαρο εκ μέρους της Σαουδικής Αραβίας ότι οι οικονομικές σχέσεις του βασιλείου με τις ΗΠΑ δεν συνδέονται με τα πολιτικά ζητήματα, ειδικά μετά τον «εκβιασμό» των Αμερικανών σχετικά με την 28σέλιδη έρευνα της CIA για την 11η Σεπτεμβρίου.
Την τέταρτη μέρα συναντήθηκε, κεκλεισμένων των θυρών, με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα.

 

bin salman obama

O πρίγκηπας Μπιν Σαλμάν με τον Μπαράκ Ομπάμα

 

Η συνάντηση ήταν σύντομη και οι δύο πλευρές δεν έκαναν σχόλια στον Τύπο. Όμως, στη συνέχεια, ο Σαουδάραβας υπουργός εξωτερικών Adel Al Jubair έδωσε μια μακροσκελή συνέντευξη τύπου, κατά την οποία τόνισε έντονα:

  • Την μη ικανοποίηση της Σαουδικής Αραβίας από τις κινήσεις των ΗΠΑ στην περιοχή.
  • Την ετοιμότητα του βασιλείου για να στείλει χερσαίες δυνάμεις στη Συρία, εάν ζητηθεί από τις ΗΠΑ.
  • Την διαρκή απαίτηση της Σαουδικής Αραβίας για την δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία.
  • Την ανάγκη για στρατιωτική πίεση στο καθεστώς Άσσαντ ώστε να αποδεχθεί μια πολιτική λύση.

H ρωσική απάντηση ήρθε ξαφνικά την επόμενη ημέρα, όταν ο Ρώσος υπουργός Άμυνας Σεργκέϊ Σοϊγκού επισκέφθηκε τη Συρία, όπου επιθεώρησε την ρωσική βάση Hameamim κοντά στην Λαττάκεια, για να επιβεβαιώσει την ετοιμότητα των εκεί ρωσικών δυνάμεων.

Στη συνέχεια, συναντήθηκε με τον Μπασάρ Αλ Άσσαντ στην Δαμασκό – ο οποίος έδειξε έκπληξη γι’ αυτήν επίσκεψη. Ο Ρώσος υπουργός  ανακοίνωσε τη συνέχιση της ρωσικής υποστήριξης για τον Άσαντ και το καθεστώς του, καθώς και τη συνέχιση της προσπάθειας για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στη Συρία.

Οι στόχοι της επίσκεψης του πρίγκιπα Mohammed bin Salman στις ΗΠΑ είναι δύο. Ο πρώτος στόχος είναι να βελτιωθεί η τεταμένη ατμόσφαιρα ανάμεσα στο βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες, λόγω της ανακοίνωσης της Ουάσινγκτον για την πρόθεσή της να δημοσιοποιήσει το 28σέλιδο έγγραφο που περιέχει στοιχεία που συνδέουν τη Σαουδική Αραβία με τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου. Ο δεύτερος στόχος είναι να πιέσει την ηγεσία των ΗΠΑ να αλλάξει την πολιτική της στη Συρία, την Υεμένη και το Ιράκ.

Τα τεκταινόμενα στον πόλεμο της Συρίας ειδικότερα, αλλά και γενικά στην Μέση Ανατολή, δεν αποτελούν, στην πραγματικότητα, σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ, σε αντίθεση με ό,τι αφήνεται να φανεί τα τελευταία χρόνια. Εάν διαβάσουμε τις λεπτομέρειες, θα διαπιστώσουμε ότι οι Ρώσοι κινούνται στα πλαίσια που οι Αμερικανοί τους επιτρέπουν. Οι επαναλαμβανόμενες συναντήσεις Κέρρυ και Λαβρόφ από καιρού εις καιρόν, αφορούν στην ανάπτυξη μιας στρατηγικής ενός από τα μέρη και στην επαναχάραξή της, ανάλογα με τις αλλαγές που συμβαίνουν.

Η πιο σημαντική ερώτηση είναι η εξής: Θα μπορούσε ο πρίγκηπας Mohammed bin Salman να σπάσει το δίδυμο Κέρρυ-Λαβρόφ;

Ας περιμένουμε…

*Η Εύα Ι. Κουλουριώτη είναι επιχειρηματίας και πολιτική αναλύτρια, ειδική στη Μέση Ανατολή.
Facebook: @evakoulouriotis, Twitter: @evacool_f

 

 

Tags: Mohammed bin Salman Al-Saud, Obama, Lavrof, Sergei Shoigu, John Kerry

Πηγή

Το ξεπούλημα του Ελληνικού εγκλώβισε το «Κουτί της Πανδώρας» στους … «κύκλους»!

 

Διαβάζουμε στο ρεπορτάζ από το «Κουτί της Πανδώρας» σχετικά με το ξεπούλημα (μμμ… συγνώμη «παραχώρηση») του Ελληνικού.

 

Κύκλοι του Μαξίμου κάνουν λόγο για κέρδη για τους πολίτες της Αττικής και το Δημόσιο, αναφερόμενοι στη σύμβαση του Ελληνικού. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, «το συνολικό όφελος του δημοσίου από τη παραχώρηση ανέρχεται πλέον στα 915 εκατ. (τίμημα) + 1,5 δισ. (δημόσια έργα) = 2,415 δισ. ευρώ».

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν πως η επένδυση για την ανάπλαση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού σε ό,τι αφορά το οικονομικό αντικείμενο και το όφελος του δημοσίου έχει δυο σκέλη: Το ένα αφορά το τίμημα παραχώρησης και το δεύτερο αφορά τη δέσμευση για επενδύσεις και ιδιαίτερα άμεσες επενδύσεις για δημιουργία δημόσιων υποδομών κοινωφελή χαρακτήρα.

elliniko_dourou

Οι κύκλοι του Μαξίμου τονίζουν πως η διαφορά είναι ότι το μεν τίμημα, με βάση τα μνημόνια από τα οποία δεσμεύεται η χώρα, πηγαίνει απευθείας στο χρέος, ενώ οι επενδύσεις για δημόσιες υποδομές έχουν άμεση ανταποδοτικότητα και δημόσιο όφελος.

Οι ίδιες πηγές υπογραμμίζουν ότι «το σημαντικότερο είναι ότι το έργο θα ξεκινήσει από το Μητροπολιτικό πάρκο πρασίνου και αναψυχής» και σημειώνουν ότι «η προηγούμενη μορφή της σύμβασης άφηνε απολύτως ανοιχτό το ενδεχόμενο να ξεκινήσουν πρώτα τα έργα δόμησης και όταν αυτά απέδιδαν να κατασκευάζονταν μέρος του πάρκου».

Οι κύκλοι του Μεγάρου Μαξίμου σημειώνουν ότι με τη δέσμευση για 1 δισ. δημόσια έργα άμεσα, εξασφαλίζεται ότι στη πρώτη πενταετία οι πολίτες της Αττικής θα μπορούν να απολαμβάνουν το Πάρκο του Ελληνικού. Επίσης με τις παραπάνω αλλαγές, το τίμημα της συνολικής επένδυσης αυξάνεται από τα 5,4 δισ. περίπου στα 7 δισ. ευρώ.

elliniko_tsipras

«Σημαντική Αύξηση του Πάρκου και του Πρασίνου έναντι της οικοδομήσιμης γης»

Οι ίδιοι κύκλοι παρατηρούν ότι με την επαναδιαπραγμάτευση της Σύμβασης ανατρέπεται πλήρως ο συσχετισμός Πρασίνου και οικοδομήσιμης γης στο Ελληνικό. Όπως αναφέρουν, η οικοδομήσιμη γη μειώνεται από τα 3.600.000 τ.μ. στα 2.700.000 τ.μ. , ενώ οι συνολικοί χώροι Πρασίνου ανέρχονται στα 2.900.000 τ.μ.

elliniko_tsipras2

Κατά τις ίδιες πηγές, από τα 2.900.000 τ.μ. πρασίνου, που προσεγγίζει σε ποσοστό το 50% της συνολικής επιφάνειας παραχώρησης, τα 2.000.000 τ.μ. θα είναι ενιαίο και ανεμπόδιστης πρόσβασης Πάρκο, επιπλέον 300.000 τ.μ. εφαπτόμενα στο ενιαίο Πάρκο, χώρος που είτε θα επεκταθεί το Πάρκο είτε θα μεταφερθούν δημόσιες χρήσεις κτηρίων από το υπόλοιπο λεκανοπέδιο με σκοπό να δημιουργηθούν αντίστοιχου εμβαδού πνεύμονες πρασίνου σε κατοικημένες περιοχές του κέντρου

Οι κύκλοι του Μαξίμου στέκονται σε ορισμένα σημεία της συμφωνίας.

Οικονομικά Στοιχεία

Όπως επισημαίνουν οι κύκλοι του Μαξίμου, «αυξήθηκε σημαντικά το ύψος της συνολικής επένδυσης μάσα από την αύξηση των έργων δημόσιου κοινωφελούς χαρακτήρα τουλάχιστον κατά 1,5 δισ. ευρώ». Οι ίδιοι κύκλοι υπογραμμίζουν ότι ο Επενδυτής αποδέχθηκε να αναλάβει το κόστος ενός σημαντικού αριθμού έργων πέρα των προβλεπόμενων στην αρχική σύμβαση, που ανεβάζουν το ύψος της συνολικής επένδυσης στα 7 δισ. ευρώ.

 

Tags: Βαξεβάνης, κύκλοι Μαξίμου, «Κουτί της Πανδώρας», Ελληνικό, ξεπούλημα, Lamda

πηγή

 

 

 

 

30 βιβλία για τον Τσίπρα

 

 

του Γιάννη Πετρίδη

 

Μια εξαιρετικά περίεργη υπόθεση έρχεται στο φως της δημοσιότητας με την δημοσιοποίηση μιας υποκλαπείσας τηλεφωνικής συνομιλίας του εφοπλιστή και Βαγγέλη Μαρινάκη, για το οποίο οι αντίπαλοί του θεωρούν ότι εμπλέκεται στην υπόθεση του πλοίου “Νοοr-1” που μετέφερε τόνους ηρωίνης, του εκδότη του “Πρώτου Θέματος”, Τάσου Καραμήτσου και εμμέσως και του πρωθυπουργού  Α.Τσίπρα το οποίο οι δύο άνδρες τον εμφανίζουν να δέχεται “30 τόμους βιβλίων” από τον εφοπλιστή, όπως αναφέρεται σε μία σαφώς συνθηματική της συνομιλίας τον Ιούνιο του 2012.

30_biblia

Υποτίθεται ότι η συνομιλία κατεγράφη από τον περίφημο «υπερκοριό» της ΕΥΠ μάλλον λίγο πριν γίνουν οι δεύτερες εκλογές και ενώ εμφανιζόταν ισχυρό το ενδεχόμενο να κερδίσει την εξουσία.

 

Συγκεκριμένα ο Τάσος Καραμήτσος καλεί τηλεφωνικώς τον Μαρινάκη και του ανακοινώνει, ότι τα τριάντα πρώτα «βιβλία» εκ μέρους του φίλου του «γιατρού» είναι έτοιμα προκειμένου να του τα αποστείλει για να δοθούν εκεί που πρέπει.

 

Ο Μαρινάκης χωρίς καμία επιφύλαξη ρωτάει επί λέξη: «Τριάντα βιβλία για τον Τσίπρα;» κι αμέσως μετά αναφέρεται στην συναλλαγή, θέλοντας να πληροφορηθεί τις απαιτήσεις του αποστολέα των «βιβλίων».

 

«Εντάξει θα τα πούμε αυτά μετά» είναι η απάντηση του εκδότη για να συνεχιστεί η κουβέντα.

 

Από το ύφος του διαλόγου που ακολουθεί, εύκολα μπορεί να αντιληφθεί ο αναγνώστης, ότι τα περί βιβλίων είναι κώδικας όπως επίσης και ο όρος «γιατρός».

 

Ο «γιατρός» και αποστολέας των «βιβλίων», με μεταφορέα τον κ. Καραμήτσο, παραλήπτη τον κ. Μαρινάκη και τελικό αποδέκτη τον κ. Τσίπρα, κατά τα λεγόμενα των δύο συνομιλητών, είναι το μοναδικό άτομο του οποίου η ταυτότητα δεν αποκαλύπτεται, όπως επίσης δεν γίνονται γνωστά τα αιτήματα του «γιατρού», τα οποία όπως προκύπτει από τη συνομιλία πρόκειται να γνωστοποιηθούν αργότερα.

30_biblia_dimokratia

Αντίθετα αποκαλύπτεται με άνεση το όνομα του παραλήπτη, ο οποίος σύμφωνα με όσα ακούγονται είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

 

Πιο συγκρατημένος ο κ. Καραμήτσος κατά τη διάρκεια της συνδιάλεξης, παρ’ όλη την οικειότητα μεταξύ των συνομιλητών, αποφεύγει να αναφερθεί στο όνομα του τελικού αποδέκτη του πακέτου των τριάντα «βιβλίων», κάτι που κάνει με μεγάλη άνεση ο κ. Μαρινάκης, ο οποίος αφού αναφέρει το όνομα του κ. Τσίπρα, φαίνεται να γνωρίζει εκ των προτέρων τι πρόκειται να παραλάβει και για ποιον λόγο.

 

Όταν μάλιστα ο εφοπλιστής λέει στον Καραμήτσο να μεταφέρει το πακέτο στο γραφείο του, ο τελευταίος επιλέγει ως ασφαλή λύση το σπίτι του εφοπλιστή, κάνοντας αναφορά και στη σύζυγό του Μαρινάκη: «Θα τα πάω εγώ στη Σούλα, σε μισή ώρα…».

30_biblia ta ligoureyesai2

Σημειωτέον ότι η κουβέντα μεταξύ των δύο, που ως γνωστόν διατηρούν φιλική σχέση, ο Καραμήτσος είναι μόνιμος θαμώνας της σουίτας του κ. Μαρινάκη στο γήπεδο του Ολυμπιακού, γίνεται κατά τη διάρκεια του Ιουνίου του 2012, περίοδο κατά την οποία διεξήχθησαν εκλογές, με τον ΣΥΡΙΖΑ να καθίσταται ισχυρός, καταλαμβάνοντας τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ένα βήμα πριν από την εξουσία.

Ακολουθεί απομαγνητοφωνημένη η συνομιλία όπως κατεγράφη από τον περίφημο «υπερκοριό» της ΕΥΠ:

Τάσος Καραμήτσος (Τ.Κ.)

Βαγγέλης Μαρινάκης (Β.Μ.)

 

Τ.Κ: Έλα

Β.Μ: Έλα τι γίνεται;

Τ.Κ: Καλά εσύ;

Β.Μ: Πώς πάει;

Τ.Κ: Κοιτάμε εδώ, το πως το λένε, κοιτάμε τι γίνεται εδώ, πανηγύρια γίνονται. Πανηγύρια γίνονται γενικώς με τον Τσίπρα, με το ένα με το άλλο κτλ.

Β.Μ: Τι έγινε;

Τ.Κ: Αυτά είναι 30 βιβλία αρχικά από το παιδί αυτό και μετά θα συνεχιστεί. 30 είναι όμως τώρα, θα σου τα στείλω αυτά τα 30 βιβλία, δεν είναι ok;

Β.Μ: 30 βιβλία για τον Τσίπρα;

Τ.Κ: Μμμ, όχι λέω ο γιατρός ο φίλος μου… 

Β.Μ: Α ναι, εντάξει ok. 

Τ.Κ: Ξέρεις αυτό το πράγμα, έχει μια ροή αυτός, 30 βιβλία, 40, 50.

Β.Μ: Και πες μου τι θέλει.

Τ.Κ: Εντάξει θα σας τα πούμε μετά αυτά, αλλά τώρα που να τα στείλω, που τα’ χω;

Β.Μ: Ας έρθουν επάνω λοιπόν εδώ πέρα στο γραφείο.

Τ.Κ: Στο γραφείο;

Β.Μ: Στο σπίτι;

Τ.Κ: Στο σπίτι άμα τα δώσω στη Σούλα δηλαδή πειράζει;

Β.Μ: Ναι, ναι, όχι, όχι, δεν πειράζει. Στο σπίτι μου.

Τ.Κ: Εγώ θα τα πάω στη Σούλα σε μισή ώρα.

Β.Μ: Ναι, ναι, τι άλλο εσύ;

Τ.Κ: Ε τίποτα εδώ. 

Β.Μ: Το βράδυ που θα είσαι;

Τ.Κ: Εδώ θα πάω κοντά, θα είμαι σε ένα επαγγελματικό, σφύρα μου, θα τελειώσω από ‘κει.

Β.Μ: Εντάξει;

Τ.Κ: Εντάξει ok. Έγινε.

 

Απορία πρώτη: Τι περιέχουν οι 30 τόμοι βιβλίων; Το Κεφάλαιο του Μαρξ αποκλείεται. Αυτό συμπεριλαμβάνεται σε έναν, την Επιτομή από τον Καρλ Κάουτσκι ή το πολύ τρεις τόμους από ότι γνωρίζουμε. Όταν μάλιστα πρόκειται να ακολουθήσουν κι άλλοι τόμοι (30,40,50,) δυσκολευόμαστε να φανταστούμε ποιό είναι το μεγάλο λογοτεχνικό έργο που επρόκειτο να αποσταλεί στον κ. Τσίπρα.

 

Απορία δεύτερη: Για ποιό λόγο όλο αυτό το αλισβερίσι; Τα βιβλία δεν αποστέλλονται συνωμοτικά μέσω τρίτων ατόμων, αλλά ευθέως μέσω του εκδοτικού οίκου ή κάποιου κούριερ και χωρίς αιτήματα. 

 

Απορία τρίτη: Γνώριζε ο σημερινός πρωθυπουργός, τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης την διαδικασία αποστολής ναι ή όχι; 

 

Μας είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι γνώριζε, γιατί αυτό σημαίνει άμεση διαπλοκή πριν ακόμα καταλάβει την εξουσία, εφ’ όσον βέβαια επρόκειτο περί άλλων αντικειμένων ενθυλακωμένων εντός των σελίδων των τόμων…

 

Εάν υποθέσουμε ότι δεν γνώριζε, ποιος ήταν ο πραγματικός αποδέκτης, ο οποίος εν ονόματι του παρελάμβανε τους τόμους από τον “γιατρό” με μεταφορέα τον κ. Καραμήτσο και αποδέκτη τον κ. Μαρινάκη; Είναι γνωστό τοις πάσι ότι εκείνη την περίοδο κυκλοφορούσαν αρκετοί “γιατροί” με ανοικτές δικαστικές υποθέσεις έτοιμοι να προσφέρουν γη και ύδωρ, όχι μόνον… βιβλιοθήκες.

 

Απορία τέταρτη: Πώς αυτή η ιστορία έμεινε στα συρτάρια της ΕΥΠ επί εποχής Αντώνη Σαμαρά και πώς δεν μπήκε στην διαδικασία δικαστικής διερεύνησης, εφόσον σύμφωνα με πληροφορίες μας, βρέθηκε στα χέρια του εισαγγελέα Αριστείδη Κορρέα με προϊστάμενο τον Ισίδωρο Ντογιάκο;

 

Μία και μόνη δημοσίευση θα ήταν αρκετή εκείνη την εποχή από τον Τύπο για να στείλει στα αζήτητα τον κ. Τσίπρα και τον ΣYΡΙΖΑ.

 

Μετά από όλα αυτά και όσα πρόκειται να ακολουθήσουν, καθίσταται περισσότερο από επιτακτικό να απαντήσει η κυβέρνηση και ειδικά ο πρωθυπουργός, του οποίου το όνομα εμπλέκεται ευθέως να αντιδράσουν άμεσα.

 

Για να μάθουμε επιτέλους τι περιείχαν τόσοι τόμοι βιβλίων, ποιος ήταν ο τελικός αποδέκτης, ποιος είναι ο «γιατρός» αποστολέας και για ποιον λόγο.

Σε περίοδο σκληρής λιτότητας, στέρησης και οικονομικής διάλυσης του τόπου είναι αδιανόητο να κυκλοφορούν τέτοια «βιβλία» με τόση άνεση και να μην αντιδρά κανείς.

Πολύ περισσότερο ο πρωθυπουργός, ο οποίος δηλώνει -και πολύ σωστά- ότι δεν πρόκειται να δεχθεί μύγα στο σπαθί του, προκειμένου να διατηρήσει ακέραιο το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς, έναντι των αμαρτωλών διακυβερνήσεων που προηγήθηκαν.

Μέσω ανακοίνωσής της, η ΠΑΕ Ολυμπιακός, κάνει λόγο για λάσπη και ψέματα σχετικά με τις υποκλαπείσες συνομιλίες που κυκλοφορούν τελευταία. 

 

Η ανακοίνωση των πρωταθλητών Ελλάδας αναφέρει:

 

«Για άλλη μια φορά η αποσπασματική χρήση υποκλαπεισών τηλεφωνικών συνομιλιών από συγκεκριμένα κέντρα συμφερόντων καταλήγει σε σκόπιμη παραποίηση του περιεχομένου τους προκειμένου να κατασκευαστούν “παραμύθια για αγρίους” με πολλή λάσπη και ψέματα. Η φαιδρότητα της ιστορίας δεν επιδέχεται καν διάψευσης, απλώς προκαλεί θυμηδία σε όποιον τη διαβάσει.

Η χρήση και αναπαραγωγή μάλιστα ηχητικού υλικού από ερευνώμενη δικογραφία εκθέτει τους δικαστικούς και εισαγγελικούς λειτουργούς που χειρίστηκαν και χειρίζονται την υπόθεση και καταδεικνύει τη σκοπιμότητα της μεθοδευμένης άρσης του τηλεφωνικού απορρήτου.

Ο Πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός θα προσφύγει για μια ακόμη φορά ενώπιον της Ελληνικής Δικαιοσύνης, όπως έχει πράξει σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν και έχει δικαιωθεί, προκειμένου να λογοδοτήσουν για μια ακόμη φορά ο κ. Αλαφούζος, ο κ. Θωμαΐδης και ο “γνωστός” κ. Τριανταφυλλόπουλος».

Βέβαια η ΠΑΕ Ολυμπιακός δεν έχει καμία σχέση και εμπλοκή με την υπόθεση, αλλά είναι σαφές ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης “βάζει μπροστά” την ομάδα του Πειραιά, σε μία προσπάθεια να ισχυροποιήσει την θέση του…

 

πηγή

 

Καλπάζει η Ανάπτυξη > Έκλεισαν άλλες 10.000 επιχειρήσεις το 1ο τρίμηνο του 2016!

 

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε η ΓΣΕΒΕΕ στα χρόνια της κρίσης έχουν κλείσει περί τις 250.000 επιχειρήσεις. Ακόμη χειρότερη όμως είναι η κατάσταση τον τελευταίο χρόνο.

Στο πρώτο τρίμηνο του 2016 έκλεισαν 78% περισσότερες επιχειρήσεις, κυρίως μικρές και πολύ μικρές, σύμφωνα με στοιχεία του Γενικού Μητρώου.

Χάθηκαν 30.000 θέσεις εργασίας και έβαλαν λουκέτο 10.000 επιχειρήσεις. Μόνον σε μια ημέρα, στις 31 Μαΐου 2016, 1.000 συνάνθρωποί μας έχασαν τη δουλειά τους και πέρασαν στην ανεργία. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ κ. Καββαθάς γράφει στη ιστοσελίδα της:

Η αύξηση του ΦΠΑ στο 24% και η εξομοίωση του έναντι του μειωμένου ΦΠΑ σε 11 νησιά της χώρας δυστυχώς θα συρρικνώσει ακόμα περισσότερο την πραγματική οικονομία επηρεάζοντας αρνητικά τα ελληνικά νοικοκυριά, τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις.

gerovasilh mpouzoukia

Παράλληλα έχουμε μια σειρά από επιπρόσθετες επιβαρύνσεις που θα εντείνουν ακόμα περισσότερο την δυσμενή κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι ΜμΕ. Ενδεικτικά αναφέρουμε την επιβολή ειδικού φόρου στον καφέ, την αύξηση του συντελεστή ΕΦΚ στην μπύρα, την αύξηση της προκαταβολής φόρου και την αύξηση της παρακράτησης του φόρου μισθωτών και συνταξιούχων.

Σημειώνουμε επίσης ότι σύμφωνα με την τελευταία έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ 3 στις 10 μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις κατέγραψαν ζημίες κατά το προηγούμενο έτος, ενώ 4 στις 10  έχουν ληξιπρόθεσμες ασφαλιστικές οφειλές και 15% ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τις τράπεζες. Επιπλέον το 50% των ΜμΕ αντιμετωπίζει δυσκολίες στην έγκαιρη καταβολή των μισθών.

Αθροίζοντας όλα τα παραπάνω καταλήγουμε αβίαστα στα εξής: Εάν οι επιχειρήσεις επιλέξουν να απορροφήσουν τις νέες επιβαρύνσεις θα αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα ρευστότητας. Εάν από την άλλη επιλέξουν να το μετακυλήσουν στις τιμές θα προσθέσουν ακόμα ένα λιθαράκι στην διαρκώς μειούμενη ζήτηση.

Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Νέα λουκέτα και νέες απώλειες θέσεων εργασίας, χωρίς μάλιστα η θυσία αυτή να οδηγεί σε αύξηση των εσόδων του δημοσίου που είναι και ο στόχος της κυβέρνησης.

Υπενθυμίζουμε ότι η αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση τον Σεπτέμβριο του 2011 είχε σαν αποτέλεσμα το κλείσιμο περίπου 6.500 καταστημάτων και την απώλεια 40.000 θέσεων απασχόλησης. Παράλληλα στα δημόσια ταμεία μπήκαν 160 εκ. € από το 1 δις  € που είχε αρχικώς προϋπολογιστεί, θέτοντας το μέτρο αυτό εκτός στόχων.

Ένας νέος φαύλος κύκλος βαθιάς ύφεσης είναι προ των πυλών που εν μέρει επιβεβαιώνεται και από την ΕΛΣΤΑΤ με την πρόσφατη αναθεώρηση επί τα χείρω για περαιτέρω συρρίκνωση του ΑΕΠ το 2016.

Το αντίδοτο σε αυτή την δυσμενή συνθήκη είναι αναπτυξιακές πολιτικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο η λέξη ανάπτυξη έχει ειπωθεί τόσες φορές που έχει χάσει πλέον την οξύτητα της. Πρέπει κάποια στιγμή να γίνει κατανοητό κάτι που αποτελεί το απόσταγμα της εμπειρίας μας από τα τελευταία 7 υφεσιακά και μνημονιακά χρόνια. Ότι, οι όποιες προσπάθειες ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας έγιναν, είτε υπό την μορφή αναπτυξιακών μέτρων, είτε υπό την μορφή διαρθρωτικών αλλαγών, εξουδετερώθηκαν εξαιτίας των αυστηρών δημοσιονομικών στόχων. Ο κίνδυνος επανάληψης αυτού του αποτελέσματος είναι πλέον υπαρκτός. Με την διαφορά, ότι η εξαντλημένη ελληνική οικονομία, δεν έχει πλέον τις ίδιες αντοχές και τα ίδια περιθώρια ανάκαμψης, και τα φορολογικά βάρη έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών.

Tags: Ανάπτυξη, ΓΣΕΒΕΕ

 

πηγή

Σημαντική μέρα για την Ελλάδα – Κλείνει ο φαύλος κύκλος της αβεβαιότητας και της ύφεσης !

 

Σημαντική μέρα για την Ελλάδα χαρακτηρίζει τη σημερινή η Όλγα Γεροβασίλη, τονίζοντας η συμφωνία δεν αφορά μόνο την αξιολόγηση και τα διαρθρωτικά μέτρα αλλά και το χρέος.

Όπως σημειώνει η κυβερνητική εκπρόσωπος, η αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος ολοκληρώθηκε με επιτυχία στο Eurogroup και θα υπάρξει εκταμίευση συνολικού ύψους 10,3 δισ. ευρώ σε δύο τμήματα. Από αυτά, 3,5 δισ. ευρώ θα αποδοθούν το επόμενο διάστημα στην πραγματική οικονομία, παρέχοντας πολύτιμη ρευστότητα.

«Για πρώτη φορά καταγράφεται ένας σαφής και δεσμευτικός οδικός χάρτης για την ελάφρυνση του χρέους. Με συγκεκριμένους στόχους και δέσμες παρεμβάσεων, σε βραχυπρόθεσμο, μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο πλαίσιο. Και μάλιστα νωρίτερα από ό,τι προβλεπόταν στη συμφωνία του περασμένου καλοκαιριού» συμπληρώνει η Όλγα Γεροβασίλη.

Παράλληλα υπογραμμίζει ότι εξασφαλίστηκε για μακρύ χρονικό διάστημα η χρηματοδότηση της οικονομίας, με πολύ ευνοϊκούς όρους, διαψεύδοντας όσους επένδυσαν στην αποτυχία της χώρας, για μικροπολιτικό όφελος.

Dearhunter - heres to Nick

«Ο φαύλος κύκλος της αβεβαιότητας και της ύφεσης κλείνει και δημιουργούνται οι προϋποθέσεις εξόδου της χώρας στις αγορές.

Η χώρα μπαίνει σε φάση οικονομικής σταθερότητας, τονώνεται η επενδυτική εμπιστοσύνη και η ελληνική οικονομία επιστρέφει σε θετικούς ρυθμούς. Η κυβέρνηση ήδη έχει κάνει τα επόμενα βήματα για την αναπτυξιακή προοπτική και αξιοποιεί αποτελεσματικά όλα τα χρηματοδοτικά εργαλεία» τονίζει προσθέτοντας ότι η ανάπτυξη δεν έχει νόημα χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή.

«Έχουμε ήδη αποδείξει ότι πρωταρχικό μας μέλημα ήταν και είναι η δίκαιη κατανομή των βαρών στους Έλληνες πολίτες» καταλήγει η Όλγα Γεροβασίλη.

 

πηγή

Οι αυταπάτες οδήγησαν σε βαθύ υπαρξιακό αδιέξοδο τη βουλεύτρια (sic) του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλική Κατριβάνου (εμάς να δεις σε τι αδιέξοδο μας οδήγησαν ! )

 

 

Η επιστολή παραίτησης της Βασιλικής Κατριβάνου:

Aποφάσισα, απόψε, έπειτα από πολλή σκέψη, να παραιτηθώ από βουλευτής. Είναι μια απόφαση πολύ δύσκολη, πολιτικά και προσωπικά, αλλά και αναγκαία για μένα. Υπάρχουν φορές που όσο κι αν προσπαθείς να εξορθολογίσεις κάτι δεν μπορείς να το κάνεις. Είναι σημαντικό, πιστεύω, να ξέρουμε μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε, ώστε να κρατήσουμε μέσα μας την ελπίδα και την αίσθηση ότι ζούμε τη ζωή όπως της αξίζει, ακόμα και μέσα στην ήττα.

Από τον Σεπτέμβρη μέχρι σήμερα νιώθω, κάθε μέρα, να επιβεβαιώνεται η ύπαρξη μιας συνεχούς επιτροπείας, που κάνει ασφυκτικά τα περιθώρια άσκησης πολιτικής, που ακυρώνει ουσιαστικά τη δυνατότητα να αλλάξει η ζωή μας.  Εφαρμόζουμε μέτρα και πολιτικές που έρχονται σε αντίθεση με τον πυρήνα των αξιών και της πολιτικής μας·

ταυτόχρονα,  όμως, αδυνατώ να σκεφτώ οποιαδήποτε αξιόπιστη εναλλακτική.

Γι’ αυτό και παραιτούμαι. Είναι, για μένα, ένα βαθύ  πολιτικό και  υπαρξιακό αδιέξοδο, για το τι κάνουμε  (και ξέρω ότι το ζουν βασανιστικά πολλές και πολλοί από τον κόσμο της Αριστεράς, αλλά και ευρύτερα, ανεξάρτητα από τη στάση που επιλέγει τελικά ο καθένας), και δεν θεωρώ ότι κάποιος αυτή τη στιγμή έχει τη λύση. Φυσικά, το βαθύ αυτό αδιέξοδο δεν λύνεται μιλώντας για «προδότες» και «προδοσία»· αντίθετα, ένας τέτοιος λόγος όχι μόνο συσκοτίζει τα πράγματα, αλλά μας βυθίζει ακόμα πιο βαθιά στο τέλμα.

VKatrivanou

Αισθάνομαι μεγάλη αγάπη και ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους, τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, μέσα και έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ, με τους οποίους βρεθήκαμε και συμπορευτήκαμε μαζί. Θέλω να τους πω ένα μεγάλο ευχαριστώ.  Θα κάνω μια ξεχωριστή, ονομαστική αναφορά στους άμεσους συνεργάτες μου, μετά τον Ιούνιο του 2012, είτε συνεχίσαμε μαζί είτε αποχώρησαν κάποια στιγμή:  την Ειρήνη Βλάχου, τον Δημήτρη Ιωάννου, την Κατερίνα Κνήτου, τον Δημοσθένη Παπαδάτο-Αναγνωστόπουλο, την Κλειώ Παπαπαντολέων,  την Ελένη Σπαθανά, τον Σπύρο Τσουκαλά, τον Γιάννη Χατζηδημητράκη. Πολύ μεγάλο μέρος όσων έκανα οφείλεται σε όλους και όλες εσάς που βρεθήκαμε μαζί, στη συλλογική προσπάθεια, τα οράματα και τις σχέσεις μας. Ευχαριστώ, θερμά, ακόμα όλους όσους και όσες με εμπιστεύτηκαν και με ψήφισαν.

Τελειώνοντας θέλω να πω (πέρα από το ότι αναλαμβάνω, προσωπικά και πολιτικά, την ευθύνη για ό,τι έκανα και δεν έκανα και δεν μου φταίνε κάποιοι «άλλοι») ότι τη στιγμή ακριβώς που παραιτούμαι νιώθω ότι πρέπει, επειγόντως, να βρούμε  συλλογικά τους τρόπους να κάνουμε πράξη την αλληλεγγύη, τη δικαιοσύνη και την ανθρωπιά· έναν βίο αξιοβίωτο.

Tags: παραίτηση Βασιλική Κατριβάνου

ΚΑΤΣΑΡΟΛΑΖΟ – Ένας αυθόρμητος γιγάντιος αναστεναγμός

 

Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός, κάτοικος Καράκας

Από τις 7 περίπου το απόγευμα η κίνηση στο Καράκας μειώνεται και μέχρι τις 9 κανένας άνθρωπος χωρίς πολύ σοβαρό λόγο ή τάσεις αυτοκτονίας δεν κυκλοφορεί πια στους δρόμους.

Το βράδυ το μόνο που θα ακούσεις καθημερινά σαν νυχτερινή υπόκρουση είναι ο ήχος από πυροβολισμούς, άλλοτε δίπλα στο σπίτι σου και άλλοτε μακριά. Πάντα όμως εκεί, να σου υπενθυμίζουν ότι η κανονικότητα είναι κάτι τελείως διαφορετικό σαν έννοια εδώ στην πρωτεύουσα της Βενεζουέλας, την χώρα που επί δεκαέξι χρόνια κυβερνάται από την «επανάσταση» του Χιούγκο Τσάβες και μετά τον θάνατο του, από τον εκλεκτό του, Νικόλας Μαδούρο.

cacerolazo

Την ησυχία «μετά φόβου» χθες τάραξε ένα γεγονός που εάν και συνηθισμένο εδώ στην Βενεζουέλα έχει πάντα αιτία και αφορμή για να ξεκινήσει. To cacerolazo είναι ένας πολύ διαδεδομένος τρόπος διαμαρτυρίας καθώς οι κάτοικοι βγαίνουν στα μπαλκόνια τους και χτυπάνε δαιμονισμένα κατσαρολικά δημιουργώντας εκκωφαντικό θόρυβο διαμαρτυρόμενοι για ένα γεγονός και συνήθως για κάτι που ειπώθηκε από τον Μαδούρο, σε ένα ακόμα από τα ατελείωτα διαγγέλματα σε εθνικό δίκτυο.

Ο ήχος χθες άρχισε να έρχεται από πολύ μακριά. Σαν ένα ανεπαίσθητο βουητό από κάπου μακριά, σαν να αναδύεται από τα σπλάχνα της ίδιας της πόλης. Τσουνάμι. Νομίζω ότι αυτή η λέξη μόνο μπορεί να περιγράψει ακριβώς πως εξαπλώθηκε ταχύτατα ο ήχος της διαμαρτυρίας και έφτασε στην γειτονιά μας περικυκλώνοντάς μας από παντού.

Όπως πάντα η γυναίκα μου τινάχθηκε, άρπαξε την κατσαρόλα με την κουτάλα και βγήκε στο μπαλκόνι. Μαζί με τον ήχο από το χτύπημα της κατσαρόλας διέκρινα όπως πάντα και διάφορα Λατινοαμερικάνικα που δεν μπορώ να σας μεταφέρω. Εγώ όπως τις περισσότερες φορές άνοιξα υπολογιστή και τηλεόραση για να βρω τι είχε προκαλέσει το ξέσπασμα. Θα μπορούσε να είναι το οτιδήποτε. Από ένα ακόμα διάταγμα, μια ακόμα κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης οικονομικής ανάγκης που ο πρόεδρος τα ‘χει κάνει ψωμοτύρι χωρίς να αποδίδουν απολύτως τίποτα, την κήρυξη ενός στρατιωτικού νόμου, ένα πραξικόπημα. Ναι. Ακριβώς αυτά είναι τα νέα που αναμένουμε αν και ελπίζουμε ποτέ να μην ζήσουμε εδώ στην μακρινή Βενεζουέλα τις μέρες και τις νύχτες της βαθιάς κρίσης.

Μετά από περίπου μια ώρα το cacerolazo κόπασε αλλά για πρώτη φορά δεν είχα ακόμα βρει την αιτία που το προκάλεσε. Δεν είχαμε διάγγελμα χθες σε εθνικό δίκτυο, δεν είχαμε προπηλακισμό-ξυλοδαρμό όπως συνηθίζεται μέλους της αντιπολίτευσης και γενικότερα ενώ υπήρχαν αναφορές για το cacerolazo από όλη την Βενεζουέλα, κανένας δεν ανέφερε το γιατί.

Χθες κατά την διάρκεια της ημέρας είχαμε μια ακόμα πορεία από την αντιπολίτευση (και όταν λέω αντιπολίτευση εννοώ το MUD που πήρε στις τελευταίες εκλογές για το κοινοβούλιο το 65% τον ψήφων κατακτώντας την υπερ-πλειοψηφία όπως ονομάζεται εδώ) προς το CNE, Εθνικό Εκλογικό Συμβούλιο, για να διαμαρτυρηθούν για τις ατελείωτες χρονοτριβές και παραβιάσεις του συντάγματος όσον αφορά την επικύρωση τον 2 εκατομμυρίων υπογράφων, που συγκεντρώθηκαν για να ξεκινήσει η διαδικασία καθαίρεσης του προέδρου στα μέσα της θητείας του, όπως το σύνταγμα προβλέπει. Για μια ακόμη φορά η πορεία φυσικά εμποδίστηκε και διαλύθηκε με βία από τις αμέτρητες αστυνομικές δυνάμεις που ήταν από νωρίς παραταγμένες σε όλη την πόλη.

Επέλεξα να περιγράψω ως κεντρικό γεγονός της χθεσινής μέρας το cacerolazo και όχι την διακοπή της πορείας διότι δίνει ακριβώς το στίγμα για την κατάσταση που βρίσκεται αυτή την στιγμή ο λαός στην Βενεζουέλα.

Για πρώτη φορά όπως τελικά συνειδητοποιήσαμε αργότερα, το cacerolazo δεν πυροδοτήθηκε από συγκεκριμένο γεγονός. Απλά ξεκίνησε, μεταφέρθηκε και δόνησε την χώρα σαν ένας αυθόρμητος γιγάντιος αναστεναγμός για τα πάντα.

Η χώρα έχει ξεπεράσει το σημείο βρασμού εδώ και καιρό και ο κόσμος αναζητά απελπισμένα τρόπους να ξεθυμάνει τον θυμό του και την απελπισία του και ίσως ο μόνος ασφαλής τρόπος για να το κάνει πλέον είναι να ξεσπάει στην άδεια από καιρό κατσαρόλα του.

Τα γεγονότα που τρέχουν καθημερινά πολλά. Από τις ουρές, από τις λεηλασίες, τα λιντσαρίσματα, την μάχη της αντιπολίτευσης για συνταγματική ανατροπή του καθεστώτος και την λυσσαλέα αντίσταση της κυβέρνησης της μειοψηφίας να κρατηθεί στην εξουσία, έως τους αυθόρμητους αναστεναγμούς ενός λαού που υποφέρει.

Τα γεγονότα που σας μεταφέρω δεν είναι ιστοριούλες βγαλμένες από τα παραμύθια. Είναι γεγονότα που συμβαίνουν σε πραγματικούς ανθρώπους που ψάχνουν τρόπο να ξυπνήσουν από τον 16χρονο εφιάλτη τους.

πηγή

ταgs: Γιάννης Κουζηνός, Καράκας, Κατσαρολάζο, Cazerolazo, Νικόλας Μαδούρο, Χιούγκο Τσάβες

 

Μιχαλολιάκος – Ζαρούλια: Πώς η κρίση αύξησε τα εισοδήματά τους!

 

Η δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες του Μιχαλολιάκου επιβεβαίωσε αυτό που όλοι γνωρίζαμε: ένας πακτωλός χρημάτων στηρίζει την “πατριωτική” δράση του αρχηγού της ναζιστικής συμμορίας, που αναδεικνύεται στον πλουσιότερο αρχηγό πολιτικού κόμματος.

mixaloliakos eisodhma 04

“Αυτοδημιούργητος” επιχειρηματίας;

Μάλιστα το 2012, παρατηρήθηκε έκρηξη στα (δηλωμένα) εισοδήματα του αρχηγού της Χρυσής Αυγής που ΔΕΝ οφείλεται στη διπλή βουλευτική αποζημίωση που λαμβάνει το ζεύγος Ζαρούλια. Τα δηλωμένα νούμερα είναι αμείλικτα:

 

mixaloliakos eisodhma 01

Η πηγή για τον παραπάνω πίνακα είναι οι δηλώσεις πόθεν έσχες του Μιχαλολιάκου στη Βουλή. Τα ποσά του έτους 2011 αναφέρονται σε δημοσιεύματα του τύπου και είναι κατά προσέγγιση. Για τα έτη 2012 και 2010 έχουμε στη διάθεσή μας αντίγραφα των δηλώσεων.

 

Όπως φαίνεται στον πίνακα, τα εισοδήματα Μιχαλολιάκου-Ζαρούλια γνωρίζουν μια απροσδόκητη έκρηξη το 2012: από 57.630 ευρώ που δηλώθηκαν για το έτος 2011, το ετήσιο εισόδημα των δύο αθροιστικά εκτοξεύεται στα 271.052 ευρώ το 2012, δηλαδή πενταπλασιάζεται! Αντίστοιχη τεράστια αύξηση σημειώνεται και στις καταθέσεις του ζευγαριού: από τις 26.390 ευρώ το 2011 στα 183.375 ευρώ το 2012!

Η αύξηση αυτή δεν οφείλεται παρά μόνο σε μικρό μέρος στη λήψη της διπλής βουλευτικής αποζημίωσης, που συνολικά ανέρχεται σε 87.000 ευρώ ετησίως. Το μεγαλύτερο κομμάτι της αύξησης οφείλεται σε ποσό που δηλώνεται ως “Λοιπά εν γένει έσοδα (Οικον. ενισχύσεις, δάνεια, δωρεές, κλπ)”, το οποίο και ανέρχεται στο ποσό των 147.237,66 ευρώ!

 

mixaloliakos eisodhma 02

Δήλωση πόθεν έσχες γα το έτος 2012. Ο αριθμός 1 αναφέρεται στον Μιχαλολιάκο και ο αριθμός 2 στη Ζαρούλια.

Η δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες γελοιοποίησε την εικόνα του “λαϊκού ηγέτη” που επιχειρεί να φιλοτεχνήσει ο Μιχαλολιάκος στους οπαδούς του και προκάλεσε πανικό στη Χρυσή Αυγή. Γι’ αυτό και η οργάνωση έσπευσε να δημοσιοποιήσει το εκκαθαριστικό του Μιχαλολιάκου για το έτος 2013 στο σάιτ της. Αντί όμως να διαλύσει τις υποψίες, ο Μιχαλολιάκος χειροτέρευσε τη θέση του.

 

mixaloliakos eisodhma 03

Εκκαθαριστικό Μιχαλολιάκου όπως το δημοσίευσε η Χρυσή Αυγή.

Κι αυτό γιατί η βασική επιχειρηματολογία που συνοδεύει το εκκαθαριστικό είναι ότι η εκδοτική επιχείρηση Μιχαλολιάκου (στην περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει ο Μιχαλολιάκος είναι εκδότης της εφημερίδας Χρυσή Αυγή) ήταν ανέκαθεν “ζημιογόνα”. Λέει η Χρυσή Αυγή: “…το μεγαλύτερο μέρος των εισοδημάτων είναι από την εμπορική επιχείρηση της εφημερίδας “Χρυσή Αυγή”, η οποία ήταν στο όνομα του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής και η οποία επί δεκαετίες ήταν ζημιογόνος όπως όλες οι εφημερίδες. Την ζημία επί σειρά ετών κάλυπτε ο ίδιος ο Αρχηγός της Χρυσής Αυγής. Επιπλέον στα τέλη του 2012 είχε υποχρεώσεις σε επιταγές για το χαρτί και λοιπά έξοδα της εφημερίδας μεγαλύτερες από 60.000 ευρώ.

Τον Μιχαλολιάκο όμως έρχεται να διαψεύσει όχι κάποιος εχθρός του αλλά η ίδια η Ζαρούλια, που επανειλημμένα έχει υποστηρίξει δημόσια ότι: “…ο σύζυγός μου έχει την απασχόλησή του, μια εφημερίδα, η οποία αποδίδει ΚΕΡΔΗ”. Μπορείτε να την ακούσετε και μόνοι σας:

Αλλά και σε παλιότερες αναρτήσεις της Χρυσής Αυγής, απέναντι στο αμείλικτο ερώτημα πώς τέλος πάντων συντηρείται ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής, δηλώνεται ως επαγγελματική του ιδιότητα (προφανώς προσοδοφόρα) η έκδοση της εφημερίδας. Αν επιθυμείτε να διαβάσετε ένα μόνο άρθρο για την επαγγελματική ιδιότητα του Μιχαλολιάκου, σας συνιστούμε την αποκαλυπτική ανάρτηση του XYZContagion με τίτλο: Βρήκαμε το επάγγελμα του Μιχαλολιάκου (αλλά το ξαναχάσαμε την επόμενη μέρα).

Από κει και πέρα, η ανάρτηση της Χρυσής Αυγής βρίθει ψεμάτων και ανακριβειών. Γράφει για παράδειγμα, ότι το εισόδημα των Μιχαλολιάκου-Ζαρούλια είναι “η βουλευτική αποζημίωση, ήτοι 16,653 ευρώ τον χρόνο έκαστος”. Αν αυτό ήταν αλήθεια, τότε οι μηνιαίες αποδοχές των βουλευτών θα ήταν 1387 ευρώ! Πρόκειται για χοντροκομμένη λαθροχειρία, που απευθύνεται σε αναγνώστες μειωμένης ευφυίας. Η αλήθεια είναι αυτή: Τα 16.653 ευρώ είναι το κομμάτι της βουλευτικής αποζημίωσης που φορολογείται, στην οποία όμως αθροίζονται άλλα 29.526 ευρώ που δεν φορολογούνται! Η ανάρτηση της Χρυσής Αυγής αυτά τα… ξέχασε!

Τέλος, από τα στοιχεία που παρέχει τόσο η δήλωση όσο και η ανάρτηση της Χρυσής Αυγής προκύπτει σαφώς ότι η εκτόξευση των εισοδημάτων του Μιχαλολιάκου το 2012 δεν δικαιολογείται ούτε από πώληση κάποιου οικογενειακού ακινήτου ούτε από εκμετάλλευσή τους (εκμίσθωση, κλπ). Ούτε βέβαια έχει να κάνει η αύξηση εισοδημάτων από 57.630 σε 271.052 ευρώ με την εκλογική επιδότηση της Χρυσής Αυγής ως “πολιτικού κόμματος”, στους λογαριασμούς της οποίας βρέθηκαν άλλα 743.892 ευρώ μετά τον έλεγχο του ΣΔΟΕ.

Μέχρι σήμερα, γνωρίζαμε ότι “τα χέρια της Χρυσής Αυγής” χαιρετάνε ναζιστικά και είναι βουτηγμένα στο αίμα των θυμάτων της εγκληματικής δράσης των υπόδικων μαχαιροβγαλτών της. Σήμερα μάθαμε ότι τα ίδια χέρια χειρίζονται παχυλούς τραπεζικούς λογαριασμούς, με άγνωστες πηγές χρηματοδότησης. Αν μη τι άλλο, ας παραδεχτούμε ότι με τη “Χρυσή Αυγή ΑΕ”, ο Μιχαλολιάκος έστησε μια προσοδοφόρα επιχείρηση…

 

Διαβάστε ακόμα:

 

 

Tags: Μιχαλολιάκος, Ζαρούλια, Χρυσή Αυγή, ΧΑ, εισοδήματα

πηγή

Πάνω από 2 εκ. κάθε μήνα δίνει ακόμη και σήμερα η Τράπεζα Πειραιώς για διαφήμιση – χορηγίες!

 

 

Το ασύλληπτο ποσό των 19,4 εκατ. ευρώ έδωσε σε διαφήμιση και 5,2 εκατ. ευρώ σε χορηγίες. Έδωσε χορηγία μέχρι σε ιδιωτικά μονοπώλια όπως το Χρηματιστήριο Αθηνών, όπου συμπτωματικά πρόεδρος είναι μέλος του Δ.Σ. της Τράπεζας Πειραιώς, ο Ιάκωβος Γεωργάνας.

του Χρήστου Ιωάννου 

sallas

H διοίκηση της Τράπεζας επέλεξε να ανακοινώσει τη σχετική λίστα με τις δαπάνες διαφήμισης και τις χορηγίες του 2015 (άρθρο 6 του ν. 4374/2016) στις 9.30 μ.μ. το βράδυ της Πέμπτης. Ήταν η τελευταία τράπεζα αφού οι υπόλοιπες είχαν δημοσιοποιήσει τη σχετική λίστα μία ημέρα νωρίτερα.

Είναι γνωστό σε όλους πως  η Τράπεζα Πειραιώς, η οποία έχει “χωνέψει” περισσότερα από 14 δισ. ευρώ Ελλήνων φορολογουμένων πληρώνει πολλά για διαφήμιση. Αυτό επιβεβαιώθηκε από τη σχετική λίστα η οποία μεταξύ άλλων έδειξε ότι σημαντικά ποσά δαπανώνται και στο εξωτερικό.

Είναι όμως ακατανόητο το γεγονός ότι εφημερίδες με κυκλοφορία μικρή (σχετικά με άλλες εφημερίδες) όπως είναι ο Ελεύθερος Τύπος (εταιρεία SABD) να λαμβάνει διαφήμιση της τάξης των 286.630 ευρώ ετησίως.

Επίσης είναι αδιανόητο η ανύπαρκτη σε κυκλοφορία, κομματική εφημερίδα, ΑΥΓΗ να παίρνει το ποσό των 223.500 ευρώ και η εφημερίδα Ημερησία (Μπόμπολας) με ελάχιστα φύλλα ημερησίως στο περίπτερο να παίρνει 194.390 ευρώ!!!
Δε γνωρίζουμε εάν αυτή η ειδική μεταχείριση οφείλεται στο γεγονός ότι εργαζόμενη της εφημερίδας εργάζεται και στο γραφείο τύπου της τράπεζας.

Επίσης η εταιρεία DA (Ποντίκι) έλαβε 190.000 ευρώ και το ΑΛ ΤΣΑΝΤΙΡ.gr 187.500 ευρώ.

Ξεφεύγει κάθε λογικής το ποσό των 147.500 ευρώ, που δόθηκε στην Σερραϊκή εφημερίδα του Αθανασίου Αραμπατζή ο οποίος εμφανίζεται στις Γενικές Συνελεύσεις των τραπεζών και κάνει κηρύγματα συνήθως υπέρ των προέδρων!

Υπάρχουν και άλλες  περιπτώσεις που “βγάζουν μάτι”, όπως το ποσό που δίνεται στην εταιρεία Premium που έχει το Reporter.gr, η οποία λαμβάνει για διαφήμιση 172.000 ευρώ!

Ενδιαφέρον έχει ότι ένα τεράστιο ποσό 2,871 εκατ. ευρώ δίνει η Τράπεζα Πειραιώς στο Πολιτιστικό Ίδρυμα του Ομίλου της Τράπεζας Πειραιώς, πρόεδρος του οποίου είναι η κυρία Σοφία Στάικου, σύζυγος του προέδρου της Τράπεζας Πειραιώς, Μιχάλη Σάλλα. 

Ας δούμε τα μεγαλύτερα ποσά που έδωσε η Τράπεζα σε διαφημίσεις:

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: 1.236.000 ευρώ

ΔΟΛ: 1.115.000 ευρώ
(επιπλέον ΔΟΛ DIGITAL 101.000 ευρώ και ΒΗΜΑ FM 172.990 ευρώ).

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΘΝΟΣ: 1.079.950 ευρώ
(επιπλέον ΗΜΕΡΗΣΙΑ 194.390 ευρώ)

ΑΝΤΕΝΑ: 869.890 ευρώ

ΤΗΛΕΤΥΠΟΣ (MEGACHANNEL): 616.000 ευρώ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: 574.470

ALPHA ΔΟΡΥΦΟΡΙΚΗ: 444.940 ευρώ

FORTHNET MEDIA HOLDINDS: 423.990 ευρώ

REAL Ρ/Δ: 437.990 ευρώ
(επιπλέον REAL MEDIA: 337.640 ευρώ)

ΝΕΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ (STAR): 294.270 ευρώ

ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ: 335.000 ευρώ
ΧΟΡΗΓΙΕΣ

Το μεγαλύτερο ποσό δίνεται στο Πολιτιστικό Ιδρυμα της Τράπεζας Πειραιώς (2,871 εκατ. ευρώ).
Εντύπωση προκαλεί η χορηγία των 30.000 ευρώ προς την εταιρεία Ελληνικά Χρηματιστήρια, η οποία εκμεταλλεύεται μονοπωλιακά το Χρηματιστήριο Αθηνών. Στην εταιρεία συμπτωματικώς πρόεδρος είναι το μέλος του Δ.Σ. της Τράπεζας Πειραιώς, Ιάκωβος Γεωργάνας.
Επίσης ποσό 100.000 ευρώ δίνεται στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών.

Υπάρχουν και άλλες παράξενες περιπτώσεις και γι αυτό αξίζει όλοι να δούνε τη λίστα της Τράπεζα Πειραιώς. Όλη τη λίστα μπορείτε να τη δείτε εδώ

 

πηγή

Καμμένος : Έτσι βγήκαμε (σκαφάτοι) απ’ τα μνημόνια – 750.000 USD κοστίζει το σούπερ σκάφος του Καμμένου

 

 

 

Την ίδια ώρα που ο Καμμένος με θράσος δηλώνει ότι «πετύχαμε την έξοδο της Ελλάδος από την εποχή των μνημονίων και των δανειστών», ο Μανώλης Χατζησάββας αποκαλύπτει στοιχεία για το βασιλικό σκάφος του Υπουργού Άμυνας που κοστίζει γύρω στα 750 χιλιάδες δολλάρια!

 

Γράφει ο Μανώλης Χατζησάββας

kammenos julestoo

Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα φοβερό σκάφος του αμερικανικού ναυπηγείου Grady White, μοντέλο  Freedom 375 που φέρει το όνομα «JULESTOO» προφανώς το όνομα του σκάφους προς τιμή της δεύτερης συζύγου του Υπουργού Ελενα Τζούλη και δικαίως το αποκαλούν το «ψαράδικο» των Βασιλιάδων διότι η τιμή του απαγορευτική για κοινούς θνητούς.

Το νέο σκάφος του υπουργού ΠΑΝΟΥ ΚΑΜΜΕΝΟΥ «φοράει» 3 εξωλέμβιες μηχανές Yamaha μοντέλο F350  5.3L V8 και για όσους γνωρίζουν… εάν δεν είσαι Βασιλιάς ή δεν έχεις ιδιόκτητα βενζινάδικα, τότε πρέπει να έχεις πολύ βαθιές τσέπες και γεμάτες με χιλιάδες ευρώ…!

Φυσικά για τους κοινούς θνητούς όλα αυτά άπιστα όνειρα στην Ελλάδα των Μνημονίων, με την αγορά να σέρνεται με τα capital controls, και μαζί την κακιά μας μοίρα, αποτέλεσμα των πολιτικών απατεώνων, όσο για την αγορά του σκάφους κανένας Έλληνας δεν μπορεί να διαθέσει 750.000 Δολ. για αγορά σκάφους με κλειστές τις τράπεζες, μόνο ο Υπουργός ΠΑΝΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ μπόρεσε… το πώς είναι άλλη συζήτηση…!

Ενδεικτικά το μέγεθος δαπάνης του ΥΠΟΥΡΓΟΥ  ΠΑΝΟΥ ΚΑΜΜΕΝΟΥ μόνο για καύσιμα του σκάφους του είναι ούτε λίγο ούτε πολύ 2.200 ΕΥΡΩ για κάθε γέμισμα ντεπόζιτου.  Διότι το ντεπόζιτο που διαθέτει το σκάφος του Υπουργού με βάση τον κατασκευαστή είναι 1.211 ΛΙΤΡΑ Βενζίνης

Κάποια στιγμή ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΝΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ θα πρέπει να πάψει να κρύβεται και να λογοδοτήσει ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ και δεν είναι μόνο το νέο σκάφος, είναι πάρα πολλά άλλα.

Φυσικά ο σούπερ ΥΠΟΥΡΓΑΡΑ υπεύθυνος για το ΣΔΟΕ, και γνωστός ως «Πανήγυρο-κυνηγητής»ή εξολοθρευτής ΚΑΣΤΑΝΑΔΩΝ δεν τολμάει να κάνει ούτε καν τυπικό έλεγχο στον καπετάν Παναή..!

ΠΩΣ ΑΓΟΡΑΣΕ ΤΟ ΣΚΑΦΟΣ με κλειστές τράπεζες; Εάν και πού κόβει παραστατικά το «παλικάρι» αγωνιστής αντιμνημονιακός Πάνος Καμμένος για κάθε «γέμισμα» βενζίνας στα ντεπόζιτα  του σκάφους του;

 

 

Πηγή

 

Tags: Πάνος Καμμένος, Έλενα Τζούλη, JULESTOO

Κακά μαντάτα! Ο κ. Geoffrey Pyatt νέος Αμερικανός Πρέσβης στην Αθήνα

 

 

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου / pronews.gr

 

Μια αλλαγή στην θέση του επικεφαλής της αμερικανικής Πρεσβείας στην Ελλάδα έρχεται σε κρίσιμες στιγμές για την χώρα, καθώς αποχωρεί ο David D. Pearce και έρχεται ο Geoffrey R. Pyatt,ο πασίγνωστος Αμερικανός πρεσβευτής στην Ουκρανία κατά την διάρκεια του πραξικοπήματος με το οποίο ανατράπηκε ο νόμιμος πρόεδρος της χώρας Β.Γιανούκοβιτς.

 

Geoffrey Pyatt

Ένα πραξικόπημα που φέρεται, όπως δείχνουν οι ενδείξεις, να διοργανώθηκε από τις ΗΠΑ και την Γερμανία προς «προσάρτηση» της Ουκρανίας με το «έτσι θέλω» στο δυτικό «άρμα».

 

Η αλλαγή αυτή έχει προκαλέσει προβληματισμό στην Αθήνα, καθώς ο Geoffrey R. Pyattt θεωρείται «ανακατωσούρας» και αναλαμβάνει τα καθήκοντά του στην Ελλάδα σε μία δύσκολη χρονική περίοδο για τη χωρά, καθώς όλα τα κρίσιμα ζητήματα -προσφυγικό, ελληνοτουρκικά, οικονομική κρίση-  είναι ανοιχτά και ενώ αναμένεται η επίσκεψη του Ρώσου προέδρου Β.Πούτιν στις 28 Μαΐου στην Αθήνα ο οποίος θα φέρει μαζί του σαφέστατες και εποικοδομητικές προτάσεις συνεργασίας τις οποίες μια κυβέρνηση για να τις αρνηθεί θα πρέπει να υπάρχουν άλλου είδους «πιέσεις» στο παρασκήνιο.    

 

Ο Pyatt έχει χαρακτηριστεί παρεμβατικός διπλωμάτης και συνηθίζει να ξεπερνάει και τα διπλωματικά όρια και η τοποθέτησή του στην Αθήνα έχει να κάνει με τον φόβο των Αμερικανών για μια προσέγγιση Ελλάδος και Ρωσίας καθώς γνωρίζουν ότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι υπέρ της ρωσικής «στροφής» αντίθετα διαπνέεται από έντονο αντιαμερικανισμό.

 

Για τον  Geoffrey R. Pyatt και τον ρόλο που φέρεται να είχε στην ανατροπή του Β.Γιανούκοβιτς ο πρώην αναλυτής της CIA Ray McGovern λέει χαρακτηριστικά ότι «είναι από εκείνους του αξιωματούχους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ο οποίος κάνει ότι του λένε και θεωρεί τον εαυτό του σαν έναν πράκτορα της CIA»

 

Αναφέρει μάλιστα σχετικά με την ανατροπή του Γιανουκόβιτς «κάποτε τα έκανε αυτά η CIA, τώρα τα κάνει το State Department με γραβατωμένους και κοστουμάτους διπλωμάτες, μεσω twitter και facebook, και με μια τάσντα γεμάτη με αγαθά για να χτιστεί υποστήριξη στις αμερικανικές πολιτικές»

 

 

Ο Pyatt ξεκίνησε τη διπλωματική του καριέρα το 1990 από την Ονδούρα, ως υποπρόξενος στην πρωτεύουσα Τεγουσιγάλπα. Στη συνέχεια αναβαθμίστηκε και ανέλαβε τα καθήκοντα αναπληρωτή επικεφαλής της διπλωματικής αποστολής στην Ινδία το 2006 και το 2007.

 

Λίγο αργότερα εργάστηκε ως αναπληρωτής επικεφαλής της αποστολής των ΗΠΑ στο Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας και άλλους διεθνείς οργανισμούς στη Βιέννη.

 

Πριν αναλάβει τα καθήκοντα του πρέσβη ανέλαβε ρόλο στο Γραφείο Υποθέσεων Νότιας και Κεντρικής Ασίας από το Μάιο 2010 μέχρι τον Ιούλιο 2013.

 

Ο Pyatt ανέλαβε πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουκρανία στις 30 Ιουλίου 2013.

 

Ο Geoffrey R. Pyatt έγινε πασίγνωστος όταν «πιάστηκε» σε συζήτηση με την υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νούλαντ το Φεβρουάριο του 2014 να συνομιλεί μαζί της δίνοντάς της πλήρη αναφορά για τα τεκταινόμενα στην πλατεία Μαϊντάν και τότε η κυρία Νούλαντ είπε το… αμίμητο «γ@μ@ την Ευρωπαϊκή Ένωση» όταν αναφέρθηκε στην μη εναρμόνιση των Ευρωπαίων ηγετών με την στάση των ΗΠΑ στην ουκρανική κρίση.

 

Τότε η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Τζεν Ψάκι δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν να κάνουν κάποιο σχόλιο σχετικά με την αυθεντικότητα του βίντεο και κατηγόρησε την Ρωσία ότι παραβίασε την «ιδιωτικότητα» της συζήτησης, αν και η ίδια παραδέχθηκε ότι δεν έχει αποδείξεις για το πως υποκλάπηκε η συνομιλία, ωστόσο η κ.Νούλαντ αργότερα ζήτησε συγγνώμη από τους Ευρωπαίους ηγέτες, για τα καταγεγραμμένα σχόλια που σημαίνει ότι παραδέχθηκε την ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ του και ότι ΟΝΤΩΣ είπε αυτά τα πράγμτα.

 

Σε άλλο βίντεο ο ίδιος ο Geoffrey R. Pyatt φαίνεται να μοιράζει ψωμί μαζί με την Νούλαντ στους «μαχητές» της Μαιντάν δείχνοντας από την αρχή ότι είχε στραφεί κατά του νόμιμου προέδρου της χώρας Β.Γιανουκόβιτς.

 

Σημειώνεται ότι τότε στην Μαιντάν είχαν ξεσπάσει αιματηρές ταραχές στις οποίες πρωτοστατούσε μια ακροδεξιά οργάνωση ο «Δεξιός Τομέας».

 

Η έλευση του Αμερικανού νέου πρεσβευτή στην Αθήνα προκαλεί προβληματισμό διότι βάση του ιστορικού του είναι άνθρωπος ο οποίος θα παρεμβαίνει στα εσωτερικά της χώρας όποτε θεωρηθεί ότι η Αθήνα σκέφτεται τα δικά της συμφέροντα και όχι τα αμερικανικά.

 

Σε μια περίοδο όπου η Τουρκία προκαλεί μεγάλες εντάσεις στο Αιγαίο και οι Αμερικανοί να παίρνουν σαφώς το μέρος της Άγκυρας αντίθετα με την Μόσχα που υιοθετεί τις ελληνικές θέσεις.

 

Η δήλωση του State Department με αφορμή τις συνεχιζόμενες τουρκικές παραβιάσεις είχε ως εξής:

 

«Η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν από μακρού δημιουργήσει διπλωματική οδό για την αντιμετώπιση των θεμάτων του Αιγαίου. Ενθαρρύνουμε την Ελλάδα και την Τουρκία ως συμμάχους στο ΝΑΤΟ να εργαστούν από κοινού για τη διατήρηση των σχέσεων καλής γειτονίας και για την προώθηση της ειρήνης και της ασφάλειας στην περιοχή. Η σταθερότητα στο Αιγαίο είναι προς το συμφέρον ολόκληρης της περιοχής», απάντησε ο εκπρόσωπος.

 

Η δήλωση αυτή ουσιαστικά ευνοεί την Τουρκία αφού η τουρκική επιθετικότητα δεν καταδικάζεται και ταυτόχρονα η φράση «οι δυο πλευρές πρέπει να τα βρουν» από την στιγμή που εμείς δεν διεκδικούμε τίποτα απο την Τουρκία και η Τουρκία διεκδικεί το μισό Αιγαίο απο εμάς δείχνει ότι οι Αμερικανοί υιοθετούν τις απαιτήσεις της Άγκυρας!

 

Αντίθετα η Μόσχα όπως δηλώνει ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, σε εκτενή αποκλειστική συνέντευξη στο πρακτορείο Ria Novosti ακολουθεί μια σαφέστατα φιλελληνική θέση.

 

Στο απόσπασμα αναφορικά με τη δράση της Τουρκίας στο Αιγαίο, ο Ρωσος ΥΠΕΞ αναφέρει:

 

«Οι νεοοθωμανικές επιδιώξεις -με τη διοχέτευση της επίδρασή τους παντού, την απόκτηση νέων εδαφών- είναι ιδιαίτερα ισχυρές. Ξέρετε πόσες φορές τον περασμένο χρόνο παραβίασαν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας; Κάπου 1.800 φορές! Και μόνο μέσα στον Απρίλιο του 2016, πάνω από 200! Και σε καμιά περίπτωση, ούτε οι Βρυξέλλες, ούτε κανένας εκ των επικεφαλής στρατηγών του ΝΑΤΟ δεν είπαν ούτε μια λέξη, πώς γίνεται και ένα μέλος του Βορειοατλαντικού Συνασπισμού παραβιάζει συνεχώς τον εναέριο χώρο άλλου μέλους του ίδιου Συνασπισμού; Μια τέτοια ανεκτικότητα σε μια εμφανή επεκτατική συμπεριφορά δεν μπορεί να οδηγήσει σε τίποτα καλό…»

Γίνεται κατανοητό λοιπόν γιατί έρχεται ο συγκεκριμένος πρεσβευτής στην Ελλάδα, σίγουρα όχι τυχαία.

 

Πηγή

Η εξομοίωση Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο – Πόσο Αιγαίο τελικά θα μας κοστίσει η μείωση του χρέους;

 

 

Οι «προϋποθέσεις» που έθεσε το ΝΑΤΟ για να δράσει στο Αιγαίο εξομοιώνουν Ελλάδα και Τουρκία. Η απάντηση της Ελλάδας στο σχέδιο κατάληψης της νησίδας Πασά. Τι φοβούνται οι Αμερικάνοι; Πώς και έκανε ευμενή δήλωση ο Αμερικάνος Πρέσβης Μεγάλη Πέμπτη σχετικά με το χρέος;

 

ÏÉÊÏÃÅÍÅÉÁÊÇ  ÖÙÔÏÃÑÁÖÇÓÇ ÔÇÓ ÍÅÁÓ ÊÕÂÅÑÍÇÓÇÓ ÌÅÔÁ ÔÏ ÕÐÏÕÑÃÉÊÏ ÓÕÌÂÏÕËÉÏ ÓÔÇÍ ÂÏÕËÇ/PHASMA /Ã.ÍÉÊÏËÁÉÄÇÓ

 

 

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος στο Liberal.gr  > ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ

Την προηγούμενη εβδομάδα, σύμφωνα με αποκλειστικές και απόλυτα αξιόπιστες πληροφορίες του liberal.gr, είχαμε από πλευράς ΗΠΑ μία εξόχως ασυνήθιστη ενέργεια για τα σύγχρονα διπλωματικά δεδομένα και για την οποία το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και προσωπικά ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, τηρεί σιγή… ιχθύος!

Ο Αμερικανός Πρέσβης στην Αθήνα, κ. David Pearce, επισκέφθηκε τον ΓΓ του ΥΠΕΞ, κ. Δημήτρη Παρασκευόπουλο, και του ανέγνωσε κείμενο τριών σημείων/προϋποθέσεων προκειμένου η νατοϊκή ναυτική δύναμη SNMG2, η οποία «επιχειρεί» στο Αιγαίο για το Προσφυγικό, να δράσει επιτέλους αποτελεσματικά και η όλη δραστηριότητα να εξελιχθεί ομαλά.

Στον ίδιο ακριβώς χρόνο ο Αμερικανός Πρέσβης στην Άγκυρα, κ. Francis J. Ricciardone, διάβασε το ίδιο κείμενο στον ομόλογο του κ. Παρασκευόπουλου στο τουρκικό ΥΠΕΞ (στην ουσία μόνιμο υφυπουργό) γνώριμο μας κ. Feridun Sinirlioglu.

Ποιες είναι όμως αυτές οι «προϋποθέσεις» (οι δύο από τις τρεις είναι αυτές που άπτονται εθνικών συμφερόντων) τις οποίες θέλουν να επιβάλλουν οι Αμερικανοί και καθιστούν το όλο γεγονός σοβαρό;

  • Τα μέσα των Ελλήνων και των Τούρκων που διατίθενται στην SNMG2 να αποχωρήσουν από την περιοχή επιχειρήσεων και να ασχοληθούν με άλλες δραστηριότητες(;) της δύναμης, όπως… εκλιμενισμό στη Μαύρη Θάλασσα! Πρέπει να επισημανθεί ότι εφόσον αυτό υλοποιηθεί, η Ελλάδα δεν θα έχει κανένα πλοίο με «νατοϊκό καπέλο» στην περιοχή αμέσου ενδιαφέροντος, καθόσον οι προσφυγικές ροές κατευθύνονται προς την επικράτεια της. Δεν είναι καθόλου το ίδιο με τον αποκλεισμό της τουρκικής φρεγάτας, καθόσον οι ίδιοι οι Τούρκοι θα έπρεπε να ελέγχουν με όλα τους τα μέσα (όπως από την αρχή της προσφυγικής κρίσης φωνάζουμε πολλοί, αλλά όχι ο κ. Κοτζιάς που αθωώνει την Τουρκία) έστω και μέσα στα χωρικά τους ύδατα.

 

  • Η δραστηριότητα της SNMG2 να μην εμποδίζεται με το πρόσχημα ότι υφίστανται θέματα… εδαφικών διεκδικήσεων. Εμείς, όσο και αν προσπαθήσαμε, δεν βρήκαμε…ελληνικές εδαφικές διεκδικήσεις! Η Άγκυρα, κεμαλική ή νέο-οθωμανική, είναι αυτή που προβάλει εδαφικές και άλλες αυθαίρετες νομικά διεκδικήσεις σε όλο το Αιγαίο και αυτή συγκεκριμένα δεν επιτρέπει, σύμφωνα με τις Οδηγίες Επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ, τη σταδιακή ανάπτυξη της νατοϊκής ναυτικής δύναμης στη θαλάσσια περιοχή Σάμου – Ικαρίας (Περιοχή P3) και στα Δωδεκάνησα (Περιοχή P4). Αυτό βέβαια αποκρύβεται από τον υπουργό Άμυνας, Πάνο Καμμένο, όσο και αν τον προκαλούμε στα άρθρα μας να μας πει τους λόγους μη νατοϊκής παρουσίας στις προαναφερθείσες περιοχές.

 

  • Να ανταλλάσσονται σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες διαβαθμισμένες πληροφορίες. Εδώ βέβαια δεν έχουμε να σχολιάσουμε κάτι, καθόσον είναι διαδικαστικό θέμα της Συμμαχίας και δεν έχει κάποια επίπτωση στα εθνικά μας συμφέροντα.

Με αυτήν την άκομψη ενέργεια και τις «προϋποθέσεις» τις οποίες στην ουσία Αμερικανικός παράγοντας επιδιώκει να επιβάλει ως πρωταρχικός «παίκτης» στο ΝΑΤΟ και στις δύο χώρες εξομοιώνεται για μία ακόμα φορά και στο θέμα αυτό η Τουρκία, που είναι ο «νταής» της περιοχής που δημιουργεί τα προβλήματα, με την Ελλάδα το… «καλό παιδί» της Συμμαχίας που αγόγγυστα αποδέχεται τα πάντα για το συλλογικό συμφέρον και την εκπλήρωση των… συμμαχικών στόχων.

Αποδεικνύεται αυτό που επαναλαμβάνουμε εδώ και 3 μήνες, ότι τους όρους για τη συγκεκριμένη επιχείρηση δεν τους επέβαλε η Ελλάδα, αλλά η Τουρκία, η οποία εκμεταλλεύεται και αυτήν την ευκαιρία για να δημιουργεί ζητήματα και να προβάλει με ακόμα πιο έντονο τρόπο τις διεκδικήσεις της απέναντι στην Ελλάδα και πάλι μέσα στο ΝΑΤΟ.

Είναι άξιο απορίας, πως μετά από πολλά χρόνια οι ΗΠΑ εμπλέκονται με αυτόν τον τρόπο σε ένα ζήτημα που αφορά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την επίδραση που έχουν σε μία συμμαχική επιχείρηση όπως αυτή της SNMG2. Ίσως βέβαια αυτή η αμερικανική «πρεμούρα» να συνδέεται με το ότι σχεδιάζεται και η ανάπτυξη στην περιοχή αεροστάτων επιτηρήσεως. Άραγε για ποιους λόγους!

Μετά τα παραπάνω υποχρεωνόμαστε να θέσουμε τα παρακάτω ερωτήματα στο δυστυχώς «κατατονικό» ελληνικό ΥΠΕΞ και συγκεκριμένα στον κατά τ’ άλλα λαλίστατο κ. Κοτζιά, ερωτήματα που αναζητούν εναγωνίως απαντήσεις έτσι ώστε ο ελληνικός λαός να γνωρίζει τι συμβαίνει:

  • Γιατί λοιπόν να έχουμε αυτήν την επιεικώς άκομψη και ως προς το κείμενο αμερικανική ενέργεια; Σε ποιες προληπτικές ενέργειες είχε προβεί το ΥΠΕΞ αλλά και το ΥΕΘΑ πέρα απ’ όσα υπηρεσιακοί παράγοντες πράττουν σωστά με δική τους πρωτοβουλία και με κίνδυνο να εκτεθούν; Γιατί να συρθούμε και πάλι πίσω από τα γεγονότα;
  • Γιατί η ελληνική κοινή γνώμη δεν ενημερώθηκε για την ενέργεια αυτή;
  • Έγινε διάβημα προς την αμερικανική πλευρά με ταυτόχρονη «επιστροφή» του κειμένου από τον κ. Παρασκευόπουλο ως απαράδεκτο; Ή αντί αυτού κυκλοφόρησε σχετικό υπηρεσιακό έγγραφο του ΥΠΕΞ που ουσιαστικά το κάνει αποδεκτό;
  • Μήπως έναντι οποιουδήποτε διαβήματος προς την αμερικανική πλευρά… «εξισορροπήθηκε» η δυσμενής αυτή ενέργεια για τα ελληνικά συμφέροντα με την ευμενή δήλωση του κ. David Pearce την επομένη ημέρα, Μεγάλη Πέμπτη, σχετικά με το χρέος, οπότε όλα μέλι γάλα;

Σε κάθε περίπτωση, περιμένουμε με μεγάλη ανυπομονησία να απαντήσει το ΥΠΕΞ σε όλα τα ερωτήματα που θέσαμε παραπάνω με ικανοποιητικές εξηγήσεις και μέσω αυτών να πληροφορηθεί ο ελληνικός λαός για το πώς η κυβέρνηση εξασφαλίζει τα εθνικά μας συμφέροντα. H στρατηγική του… «βλέποντας και κάνοντας» μπορεί να διέπει όλες σχεδόν τις κυβερνητικές ενέργειες, αλλά είναι καταστροφική για τις διεθνείς σχέσεις!

πηγή

 

Γράφει ο Πάνος Σπαγόπουλος στο pronews.gr  >

Σε σκληρού περιεχομένου διάβημα προχώρησε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών προς την Άγκυρα μετά την αποκάλυψη του σχεδίου κατάληψης της νησίδας Πασά ανατολικά των Οινουσσών και του “πακέτου” των επιθετικών ενεργειών των τελευταίων ημερών των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων σε βάρος της εθνικής κυριαρχίας.

«Μην κάνετε λανθασμένες αξιολογήσεις για το πού μπορούμε να φτάσουμε για να υπερασπιστούμε την εδαφική μας κυριαρχία», επισημαίνει το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών στο έντονο διάβημα προς την Άγκυρα αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο, την επόμενη φορά που θα υπάρξει τέτοιος σχεδιασμός να μην αποκλειστεί από ελληνικής πλευράς ενέργεια βάσει του νυν αμυντικού δόγματος, αναφέρουν πηγές του ΥΠΕΞ: Δηλαδή κίνηση αποτροπής της ενέργειας, με ότι αυτό συνεπάγεται…

Επί της ουσίας, η Αθήνα είναι εξαιρετικά ανήσυχη και η έμμεση επίκληση “προληπτικών μέτρων αποτροπής” προφανώς και δεν αντανακλά πολεμικές προθέσεις. Κάθε άλλο. Όλοι ξέρουν την κατάσταση.

Αλλά κρίθηκε απαραίτητο να καταδειχθεί η μάξιμουμ αποφασιστικότητα, ειδικά για να γίνει αντιληπτό προς “συμμάχους” και “εταίρους”, αλλά και προς την διεθνή κοινότητα πώς μπορεί να επιβαρυνθεί το περιβάλλον ασφάλειας στην περιοχή με τουρκική υπαιτιότητα.

 

“Μην έχετε καμία αμφιβολία πώς αν η Τουρκία κάνει κάποια κίνηση ανάλογη με αυτή των Ιμίων ότι θα τους κτυπήσουμε με ότι έχουμε. Και χωρίς αναγκαστικά πρότερη έγκριση από την πολιτική ηγεσία. Έχουμε το δικαίωμα. Θα είναι η τελευταία επιλογή, αλλά δεν θα μας έχουν αφήσει κανένα περιθώριο” ανέφερε στο pronews.gr ανώτατος Έλληνας αξιωματικός που του ζητήθηκε να σχολιάσει το πώς η ελληνική πλευρά θα αντιδρούσε στην ενέργεια κατάληψης της νησίδας Πασά.

Τα διαβήματα κοινοποιήθηκαν τόσο προς τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών  όσο και προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΝΑΤΟ και ξεχωριστά στο Βερολίνο, ενώ υπήρξε άτυπη ενημέρωση σε στελέχη της Ρωσίας.

Λίγες ώρες πριν είχαμε και παρέμβαση των ΗΠΑ στην κρίση: “Ενθαρρύνουμε την Ελλάδα και την Τουρκία να συνεργαστούν για τη διατήρηση σχέσεων καλής γειτονίας και τη σταθερότητα στο Αιγαίο προς όφελος της ευρύτερης περιοχής”.    

Στην δήλωση προέβη πριν λίγες ώρες ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ μετά την αποκάλυψη των σχεδίων κατάληψης της νησίδας Πασά ανατολικά των Οινουσσών.

Η παρέμβαση των ΗΠΑ στην ένταση που επικρατεί στο Αιγαίο και στην απειλή “θερμού” επεισοδίου φανερώνει την σοβαρότητα της κατάστασης.

Βέβαια το ζήτημα είναι γιατί ζητούν από την Ελλάδα που είναι απλώς αμυνόμενη και υπερασπίζεται απλώς την επικράτειά της να συνεργαστεί με την Τουρκία που ζητεί εδάφη, έλεγχο και αναθεώρηση συνθηκών και “σφυρίζουν αδιάφορα” απέναντι στην Άγκυρα και σε αυτά που κάνει…

πηγή

 

 

 

Γράφει ο Βασίλης Κοψαχείλης στο Liberal.gr  >

Μην τολμήσει κανείς να δηλώσει έκπληκτος από αυτά που δυστυχώς έρχονται!

Διότι ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος και το liberal.gr έγραψαν στις 3 Μαΐου ακριβώς για το τι μας έρχεται!

Μετά τις συντονισμένες ενέργειες της αμερικανικής διπλωματίας σε Αθήνα και Άγκυρα, αυτό που πιθανότατα έρχεται είναι ένα ειδικό νομικό καθεστώς στο Αιγαίο, προκειμένου οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ να εξασφαλίσουν τον έλεγχο του στρατηγικού διαύλου Στενά – Αιγαίο – ΝΑ Μεσόγειος.

 stena aigaio

Τι φοβούνται οι Αμερικανοί

Οι Αμερικανοί έχουν θορυβηθεί από την πρωτοφανή ελληνική «κατατονικότητα» απέναντι στη θρασύτατη Τουρκία του Προέδρου της, Recep Tayyip Erdoğan, του οποίου οι πειρατικές τακτικές βρίσκουν ανταπόκριση πλέον μόνο μέσα στη θεσμική καρικατούρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Έχουν θορυβηθεί από τον τουρκικό αναθεωρητισμό, όπου κινείται στα όρια της διπλωματικής ανοχής και που δεν εντάσσεται σε καμία λογική διεθνοπολιτικών συμφερόντων, άρα και σε κανένα πλαίσιο συνεννόησης μαζί τους.

Επίσης έχουν θορυβηθεί από το γεγονός ότι η στάση της Τουρκίας στο Αιγαίο δυναμιτίζει το σκηνικό και υπονομεύει ευθέως την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στο δίαυλο Στενά – Αιγαίο – Μεσόγειος. Κυρίως όμως φοβούνται ότι την κατάσταση θα σπεύσει –ακούσια ή εκούσια– να εκμεταλλευτεί η Ρωσία και να βρεθεί σε πολύ δυσχερή θέση το ΝΑΤΟ.

Ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων

Εκτιμάται ότι οι Αμερικανοί είναι πολύ ανήσυχοι με τις ηγεσίες σε Αθήνα και Άγκυρα. Τις θεωρούν για διαφορετικούς λόγους βέβαια κατώτερες των περιστάσεων και αυτό τις κάνει περισσότερο επικίνδυνες.

Στην Αθήνα, φοβούνται την ουσιαστική παραίτηση της κυβέρνησης να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας με τρόπο που θα διαφυλάσσει τη σταθερότητα στο Αιγαίο. Μετά τις λαϊκιστικές εξαγγελίες περί Ενιαίων Αμυντικών Χώρων και ΑΟΖ, η Αθήνα έχει περάσει στο άλλο άκρο, έχοντας αυτό-Φινλανδοποιηθεί, γεγονός που διαταράσσει τις ισορροπίες στο Αιγαίο υπέρ της αναθεωρητικής Τουρκίας του Erdoğan.

Ευθέως, και παρά τις αντιρρήσεις τους σε ορισμένα νομικά και πολιτικά ζητήματα, η Ουάσιγκτον περίμενε από την Αθήνα μια σταθερή και ισχυρή παρουσία στο Αιγαίο ως κυρίαρχο κράτος που σέβεται βασικές αρχές της εθνικής του κυριαρχίας. Το ότι αυτό δεν συμβαίνει είναι καθαρά ευθύνη της ελληνικής πλευράς και η διατάραξη της ισορροπίας θεωρείται δεδομένη.

 

Ο απρόβλεπτος Erdoğan, το Grexit και ο… Putin

Στην Τουρκία οι Αμερικανοί «φοβούνται» τον απρόβλεπτο Erdoğan. Είναι μεγάλη η ισχύ που αντλεί από τις νότιες και ανατολικές επαρχίες, από τις φερόμενες σχέσεις που έχει με την τουρκική μαφία, από τον έλεγχο που ασκεί επί των δυνάμεων ασφαλείας και τον στρατό. Βλέπουν ότι ο Erdoğan ελέγχει τη χώρα, ελέγχει τον στρατό, έχει σημαντική γεωστρατηγική θέση και μπορεί να απειλεί. Βλέπουν ότι όσο θα τον πιέζουν στα τουρκο-συριακά σύνορα, τόσο εκείνος θα εκδηλώνεται αναθεωρητικά στο Αιγαίο.

Αυτό όμως που πραγματικά έχει θορυβήσει την Ουάσιγκτον είναι ότι σε περίπτωση επιθετικής συμπεριφοράς της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας, ίσως είναι έτοιμος ο Ρώσος Πρόεδρος, Vladimir Putin, να επέμβει ποικιλοτρόπως εναντίον της Τουρκίας, νομιμοποιώντας την πράξη του αυτή με πολλές δικαιολογίες και κεφαλαιοποιώντας την επέμβασή του υπέρ του ελληνικού λαού, τον οποίο από καιρό έχει μέσω ψυχολογικών – επικοινωνιακών επιχειρήσεων κατάλληλα προετοιμάσει. Άρα, αν η Τουρκία επιτεθεί εναντίον της Ελλάδας, «επεμβαίνει» η Ρωσία (ενδεχομένως με τα γνωστά «πράσινα ανθρωπάκια»), δημιουργεί μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα στο Βόρειο Αιγαίο και στη Θράκη και για πρώτη φορά το ΝΑΤΟ εκτίθεται ανεπανόρθωτα και ακρωτηριάζεται.

Το δεύτερο στοιχείο που ανησυχεί τους Αμερικανούς είναι ένα πιθανό Grexit που θα στείλει την Αθήνα κατευθείαν στην αγκαλιά της Μόσχας για βοήθεια, άσχετα αν η ίδια η Μόσχα μπορεί ή όχι να βοηθήσει οικονομικά. Οι ΗΠΑ, αν και έχουν τη δυνατότητα, δεν έχουν την πολιτική βούληση και την ετοιμότητα σε περίπτωση Grexit να σπεύσουν να καλύψουν την Ελλάδα. Και αυτό είναι δική τους ευθύνη και λάθος τους που δεν έχουν ετοιμαστεί για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Πάντως, και σε αυτή την περίπτωση, Αμερικανοί και ΝΑΤΟ χάνουν.

Η μωροφιλοδοξία Erdoğan και η αδυναμία της Αθήνας να αρθρώσει σοβαρό διεθνοπολιτικό λόγο οδηγούν Τουρκία και Ελλάδα εκτός διεθνοπολιτικής κανονικότητας.

Οι Αμερικανοί, με την ταυτόχρονη ενέργειά τους σε Αθήνα και Άγκυρα, προσπαθούν να ελέγξουν την κατάσταση και να προλάβουν τα χειρότερα για εκείνους, τη Συμμαχία και ίσως για την Ελλάδα και την Τουρκία.

Σε κάθε περίπτωση, όλες οι πιθανές εξελίξεις και πρωτοβουλίες δεν ευνοούν την Ελλάδα, η οποία, αργά και σταθερά, οικονομικά και γεωπολιτικά, αποσαρθρώνεται.

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι διεθνολόγος, σύμβουλος εκτίμησης γεωπολιτικών κινδύνων.

 

 

 

Tags: David Pearce, Δημήτρης Παρασκευόπουλος, SNMG2, Francis J. Ricciardone, Feridun Sinirlioglu, Liberal.gr Αποκλειστικό, Λουκόπουλος, Αιγαίο, ΝΑΤΟ, Erdoğan

 

Στο άρθρο 99 για χρέη προς το ΙΚΑ και εφορία η εταιρεία «Αφοί Καρυπίδη»

 

Αίτηση για υπαγωγή στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα κατέθεσε η εταιρεία Αφοί Καρυπίδη, που λειτουργεί τα 131 πρώην σούπερ μάρκετ Αρβανιτίδης.

Υπενθυμίζεται ότι, σε συνέχεια του deal Μαρινόπουλου-Σκλαβενίτη, έπαψε να ισχύει η συμφωνία του πρώτου με την Αφοί Καρυπίδη για τα 131 καταστήματα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία των σούπερ μάρκετ. Να σημειωθεί ότι ιδιοκτήτης της εταιρείας είναι ο Θεόδωρος Καρυπίδης, επικεφαλής του ποδοσφαιρικού τμήματος του Άρη και μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Βέροια.

Την αίτηση για υπαγωγή στο άρθρο 99 ανακοίνωσε η διοίκηση της εταιρείας στους εργαζόμενους, σε χθεσινή συνάντηση, στη Θεσσαλονίκη, τονίζοντας πως στόχος είναι η προστασία από τους πιστωτές και η εκπόνηση ενός σχεδίου εξυγίανσής της. Μάλιστα, ο κ. Καρυπίδης είπε στους εργαζόμενους ότι βρίσκεται πολύ κοντά σε συμφωνία με την αλυσία Market In για την τροφοδοσία προϊόντων.

Με ανακοίνωσή της η εταιρεία διευκρινίζει ότι η αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99 δεν σχετίζεται με πτώχευση της Αφοί Καρυπίδη, αλλά αποκλειστικά και μόνο με την προσπάθεια εξυγίανσής της, ενώ ξεκαθαρίζει ότι συνεχίζει κανονικά τη λειτουργία της.

«Η αίτηση κατατέθηκε αποκλειστικά και μόνο για χρέη που δημιούργησε στο παρελθόν η πρώην ιδιοκτήτρια εταιρεία συμφερόντων Αρβανιτίδη, σε παλαιότερες χρήσεις, κατά τις οποίες δεν είχε καμία μετοχική σχέσδη η εταιρεία Αφοί Καρυπιδη. Η προσπάθεια εξυγίανσης της εταιρείας δεν αγγίζει κανέναν και προπάντων κανέναν εργαζόμενο, παρά μόνο τη ρύθμιση των οφειλών προς το ΙΚΑ και την εφορία», συμπληρώνει η εταιρεία.

Από την πλευρά τους, οι περίπου 1400 εργαζόμενοι της αλυσίδας σούπερ μάρκετ απαντούν με κινητοποιήσεις (απεργίες και συγκεντρώσεις μέχρι το Μεγάλο Σάββατο), καθώς, όπως υποστηρίζουν είναι απλήρωτοι για τέσσερις μήνες, ενώ η εταιρεία χρωστάει και το επίδομα άδειας του 2015.

«Η επιλογή μας αυτή είναι η μόνη λύση που έχουμε σήμερα για να διαφυλάξουμε και να διεκδικήσουμε τους μισθούς μας αλλά και τις θέσεις εργασίας μας. Τα καταστήματα είναι άδεια από εμπορεύματα και τα όποια χρήματα έχουν τα ταμεία δεν ξέρουμε που πηγαίνουν. Η εταιρεία μας γεμίζει με υποσχέσεις και ψέματα. Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο και να παρακολουθούμε απλά τις εξελίξεις. Σήμερα θέλουμε λύσεις, να πληρωθούμε όλους τους μισθούς μας. Δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να ξαναζήσουμε αυτό που περάσαμε πριν από 2 περίπου χρόνια επί Αρβανιτίδη. Να σταματήσει ο εμπαιγμός από την επιχείρηση που εδώ και μήνες προσπαθεί να μας εφησυχάσει, να μας  αποκοιμίσει, να κάνει τις κινήσεις της, να εξασφαλίσει τα δικά της συμφέροντα», τονίζει στην ανακοίνωσή του το σωματείο εργαζομένων.

 

Καλούν ακόμη το υπουργείο Εργασίας να επισπεύσει την τριμερή συνάντηση που έχουν ζητήσει και απαιτούν:

– Την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων

– Τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας

– Την πλήρη ενημέρωση σχετικά με το μέλλον της επιχείρησης και των εργαζομένων.

 

Tags: «Αφοί Καρυπίδη», άρθρο 99, πτώχευση

 

πηγή

Έρευνα ΣΟΚ από το bookmakers.gr : 39 ιστοσελίδες στοιχήματος λειτουργούν σε 24 άδειες!

 

Η ελληνική αγορά τυχερών παιχνιδιών βρίσκεται σε αναβρασμό. Η Κομισιόν απειλεί με νέα πρόστιμα και απαιτεί άνοιγμα της αγοράς, ενώ η κυβέρνηση ψάχνοντας επιπλέον έσοδα σχεδιάζει την αύξηση της φορολογίας από 30% σε 35% και εντείνει τους οικονομικούς ελέγχους στις νόμιμες στοιχηματικές εταιρίες. Καθημερινά εμφανίζονται νέα στοιχηματικά sites, πολλά εκ των οποίων λειτουργούν παράνομα και αρκετοί παίκτες έχουν χάσει τα χρήματα τους.

Το Bookmakers.gr συγκεντρώσε όλες τις ιστοσελίδες που προσφέρουν τυχερά παιχνίδια με άδεια στη χώρα μας.

 

tzogos-diadiktio

Συνολικά 24 εταιρίες έχουν λάβει άδεια, όμως μόνο 17 έχουν αυτή τη στιγμή ενεργές ιστοσελίδες τυχερών παιχνιδιών.

Όσον αφορά τις 7 επιπλέον εταιρίες, ορισμένες άδειες είναι ανενεργές, ενώ άλλες λειτούργησαν στο παρελθόν κάποιο site, το οποίο ωστόσο έκλεισε ή αποχώρησε. Αυτό που σίγουρα προκαλεί μεγάλη εντύπωση είναι το γεγονός ότι παρότι αυτή τη στιγμή λειτουργούν 17 εταιρείες, οι παίκτες έχουν την δυνατότητα να παίξουν στοίχημα, καζίνο ή online πόκερ σε 39 διαφορετικές ιστοσελίδες! Μπορεί να είναι απορίας άξιον, όμως είναι απόλυτα συμβατό με την ελληνική νομοθεσία.

Σύμφωνα με το νόμο, καθώς οι άδειες δόθηκαν σε εταιρίες και όχι σε domains (ιστοσελίδες), όπως συνέβη σε χώρες του εξωτερικού, οι 24 online εταιρίες μπορούν απολύτως νόμιμα να λειτουργούν όσες ιστοσελίδες επιθυμούν, με την προϋπόθεση ότι τα domains δηλώνονται και εγκρίνονται από την Επιτροπή Ελέγχου και Τυχερών Παιγνίων (Ε.Ε.Ε.Π.).

Στον παρακάτω πίνακα θα βρείτε λεπτομερώς όλα τα στοιχεία των εταιριών, τα domain που διαθέτει η κάθε μία και τη διεθνή ρυθμιστική αρχή που έχει αδειοδοτηθεί:

 

Εταιρία Domain Άδεια
AS IMG KASIINOD
Marta 3, Tallinn 11312
http://www.grandx.com Νο HKL000072 (Εσθονία)
B2B GAMING SERVICES LTD
Apartment 21, Suite 41, Charles Court, St Luke’s Road, Pieta PTA 1027
www.betshop.gr
http://www.bet365.gr
www.magicbet.gr
http://www.verusbet.gr
http://www.greenwin.gr
(έκλεισε)
(έκλεισε)
(έκλεισε)
MGA/CL2/348/2007
MGA/CL1/348/2007
(MGA-Μάλτα)
CASH POINT (MALTA) LTD
172, Level 1,Triq Salvu Psaila, B΄Kara, BKR 9077
(αποχώρησε) ΜGA/CL1/845/2012
(MGA-Μάλτα)
DIAMOND LINK LIMITED
66 Old Bakery Street, Βαλέτα
http://www.pokerstars.gr
http://www.fulltilt.gr
MGA/CL2/790/2011
(MGA-Μάλτα)
DOMS CARS EΠΕ / DOMS CARS Limited
1 Kings Avenue
Winchmore Hill London N21 3NA
Ανενεργή
DOMS HOLDINGS LTD, 1 Kings Avenue Winchmore Hill London N21 3NA (έκλεισε)
ELDORADO SPORTWETTEN GmbH
Reichsstraße 15 8430 Leibnitz,Österreich
http://www.1Χ2-bet.gr
www.2winbet.gr
(αποχώρησε)
12458/13.12.2011 (Μαυροβούνιο)
GAMBLING MALTA LTD
Level 5, Quantum House, 75 Abate Rigord Street, Ta’ Xbiex XBX 1120, Malta
http://www.stoiximan.gr
(έκλεισε)
MGA/CL2/567/2009
(MGA-Μάλτα)
GLB GmbH – GoalBet International Betting
Fuchselbachstrasse 7 | 4060 Leonding | Austria
www.goalbet.com
http://www.joinbet.eu
http://www.allstarbet.com
http://www.arena-bet.com
http://www.worldbetint.com
http://www.winall24.gr
http://www.starbet33.com
http://www.10starbet.com
http://www.totobet.gr
(blacklisted)
(blacklisted)
IKD(Pol)-070.268/2-2010-O (Αυστρία)
CEG-IP/2013-102 (Κουρασάο)
Nr: IKD(Pol)-070.268/2-2010-O (Εσθονία)
KINGMAKER LIMITED
Villa Seminia, 8, Sir Temi Zammit Avenue, Ta’ Xbiex MSD09
LOGFLEX LTD
PO Box 227, Clinch’s House, Lord Street, Douglas, Isle of Man, IM99 1R
www.novibet.com
http://www.casinoriobet.com
http://www.assoscasino.com
(έκλεισε)
Αριθμός Μητρώου 124281C (Νήσος του Μαν)
LOVE 2 CELEBRATE LIMITED
1 Kings Avenue, Winchmore Hill, Λονδίνο, N21 3NA, Ηνωμένο Βασίλειο
www.netbet.gr MGA/CL1/272/2006
MGA/CL1/608/2009
MGA/CL3/608/2009
MGA/CL1/855/2012
MGA/CL2/272/2012
MGA/CL1/995/2014
MGA/CL1/1043/2014
(MGA-Μάλτα)
LUCKY STREAM LIMITED
66 Old Bakery Street, Βαλέτα
http://www.playbet.gr
(έκλεισε)
MGA/CL2/790/2011
(MGA-Μάλτα)
MAGIC SERVICES LIMITED
Apartment 21, Suite 116, Charles Court, St. Luke Road – Pieta
http://www.bet8.gr
www.expekt.gr
MGA/CL1/402/2007
MGA/CL2/646/2010
(MGA-Μάλτα)
MERIDIAN GAMING LIMITED
Villa Seminia, 8, Sir Temi Zammit Avenue, Ta’ Xbiex XBX 1011
http://www.meridianbet.gr ΜGA/CL2/317/2007
MGA/CL1/819/2012
(MGA-Μάλτα)
ON LINE AMUSEMENT SOLUTIONS LTD
29, Clarence Street, Pieta’ PTA1290, Malta
http://www.casinostar777.com ΜGA/CL1/735/2011(MGA-Μάλτα)
ON LINE AMUSEMENT SOLUTIONS NV
EMANCIPATIE BOULEVARD 29, CURACAO , NETHERLAND ANTILLES
http://www.championsbet.net
http://www.betlobby.gr
Nr.: 104867 (Κουρασάο)
PADDY POWER P.L.C.
Holdings Limited, 1st Floor, 12-14 Ridgeway Street, Douglas, Isle of Man, IM1 1E
www.paddypower.com Aρ.Αδ.000-038939-R-319306-001 (Νήσος του Μαν)
PERSONAL EXCHANGE INTERNATIONAL LIMITED
Level 2, The Marina Business Centre Level 2 Abate Rigord Street Ta Xbiex
www.mybet.com MGA/Class 2/156/2002 (MGA-Μάλτα)
REBELS GAMING LTD
177A St. Moritz, Tower Road, Sliema SLM 1603, Malta-EU
www.betrebels.gr
www.intewetten.gr
http://www.assoplay.gr
(έκλεισε)
MGA/CL2/734/2011
SILVER LINK LIMITED Ανενεργή
SPORTING ODDS LIMITED www.sportingbet.gr
www.vistabet.gr
Αρ.αδ. 000-001772-R-103868-005 (Ηνωμένο Βασίλειο)
STS SPORTWETTEN GmbH (αποχώρησε)
YEZ GAMING LTD
3 Victoria Building Triq I-Ghenieq – Naxxar NXR 3622 Malta.
(έκλεισε) MGA/CL1/171/2003
(MGA-Μάλτα)
ΟΠΑΠ
Λεωφ. Κηφισού 62 Περιστέρι
http://www.pamestoixima.gr

* Ο πίνακας θα ανανεώνεται κάθε φορά που προστίθεται ή αποχωρεί μία ιστοσελίδα.
** Οι εταιρίες με την ένδειξη Blacklisted, λειτουργούσαν κανονικά όμως για λόγους που δεν έγιναν γνωστοί βρέθηκαν στην Blacklist της ΕΕΕΠ.
*** Στις εταιρίες του πίνακα βρίσκεται και ο ΟΠΑΠ, ο οποίος παρότι δεν βρίσκεται στις 24, μπορεί να προσφέρει τυχερά παιχνίδια στο ίντερνετ.

Για οποιαδήποτε απορία/παρατήρηση μπορείτε να επικοινωνήσετε με τη συντακτική ομάδα στο info@bookmakers.gr.

 

πηγή

120 δις ευρώ – Σύντροφε Νικόλα, απαλλοτριώστε τα να το γλεντήσουμε!

 

 

Γράφει ο σύντροφος Μπακούριν

 

-Ρε συ Νικόλα, υπάρχουν 120 δις ευρώ μπλοκαρισμένες καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες, πως το ανέχεσαι αυτό; Ακούω ότι ο σύντροφος Αλέξης δεν θα έχει να πληρώσεις 2,5 δις προς τους δανειστές τον Ιούνιο εάν δεν έχει κλείσει η αξιολόγηση και δεν εκταμιευθεί η δόση….

Σοβαροί να είσαστε ρε συ εκεί στο Μαξίμου…. Είναι δυνατόν να έχει ανάγκη το Κράτος (εσύ είσαι το Κράτος) 2,5 ψωροδίς ευρώ και να μην απαλλοτριώνεις τις καταθέσεις.

Στο κάτω-κάτω γιατί να κάναμε τα capital controls ρε συ Nικόλα; Για να ξυπνήσουν ένα πρωί τα κορόιδα που δεν πρόλαβαν να τα βγάλουν έξω και να μην βρίσκουν τάλαρο.

na to glenthsoume

Σύντροφε Νικόλα, σαν κυβέρνηση ως τώρα κάναμε πράξη το “θα γαμήσουμε και θα δείρουμε”, όπως το σχεδιάζαμε όταν πίναμε μπύρες με τον Αλέξη στα καφενεία… Δεν υπάρχει κανένα βρώμικο μέσο που να μην έχουμε χρησιμοποιήσει για να επιβάλλουμε το καθεστώς μας. Το γεγονός ότι έχουμε χαρίσει-για την ώρα-την ζωή σε όσους αντιστέκονται στο όραμά μας για μια Ελλάδα 11.000.000 εκατομμύρια μαιμούδων οι οποίες φορώντας στολές του ΣΥΡΙΖΑ θα υπηρετούν το Κράτος έχει να κάνει με την μεγαλοψυχία μας και τίποτε άλλο.

Οι καταθέσεις όμως των Ελλήνων στις Τράπεζες, όπως και τα περιουσιακά στοιχεία είναι εστία διαφθοράς. Στο κάτω κάτω όπως λέει και ο σύντροφος Αλέξης, οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καταθέσεις στις Τράπεζες.

Οπότε ρε συ Νικόλα, Χτύπα Σαν Ανδρας: Δώσε εντολή στον Ρουβίκωνα και στα άλλα τα παιδιά να απαλλοτριώσουν τα 120 δις ευρώ των καταθέσεων ώστε να απαλλάξουμε τους πολίτες-καταθέτες από τον πειρασμό του χρήματος και ειδικά του ευρώ. Άλλωστε όπως δείχνει και το gallop της Κυριακάτικης Αυγής το ποσοστό όσων τάσσονται υπέρ της επιστροφής στη Δραχμή αυξήθηκε κατά πολύ. Στο τέλος θα καταφέρετε να κάνετε το 100% των Ελλήνων να επιθυμούν την επιστροφή στη Δραχμή.

Έχετε τα μέσα, έχετε το Κράτος. Μπορείτε να πετύχετε τα πάντα. Ελέγχετε την Δικαιοσύνη, τα Σώματα Ασφαλείας, τις Υπηρεσίες σαν την ΕΥΠ με τους Κοριούς αλλά και τα παρακρατικά μαγαζιά που διαθέτουν “βαλιτσάκια”, ελέγχετε τον Στρατό, ελέγχετε τις Εφορίες, την Πολεοδομία, τα Τελωνεία, τα Νοσοκομεία, τα Δασαρχεία. Είστε παντοδύναμοι…

Εδώ και τώρα λοιπόν απαλλοτριώστε τις καταθέσεις των αντιφρονούντων. Αυτό άλλωστε θα ζητήσει και ο Βόλφγκαγκ Σόιμπλε: Η αναδιάρθρωση του χρέους περνάει μέσα από το κούρεμα των ελληνικών καταθέσεων. Πόσο κούρεμα; 70% από το πρώτο ευρώ! Να περισσέψει και κάτι να κάνεις κάνα δωράκι στο κορίτσι-την Ελενίτσα ρε συ-που έχει και ακριβά γούστα.

Εάν ο Τσακαλώτος ρίξει την ιδέα του κουρέματος των καταθέσεων στο Εurogroup της Πέμπτης όλοι θα πέσουν πάνω του γεμάτοι ευτυχία. Θα συμφωνήσουν όλοι μαζί του και θα σάς δώσουν αμέσως την αξιολόγηση και τα λεφτά της δόσης. Στο μεταξύ η κυβέρνηση θα κρατήσει το 50% του κουρέματος και το 20% θα τα δώσει στους δανειστές. Θα περάσουν στα Ταμεία της Κουμουνδούρου 60 δις ευρώ!!!

Μιλάμε ρε συ Νικολάκι ότι θα αλλάξει η ζωή σου… Θα χτίσεις μια βιλάρα στα Τζουμέρκα (πάντα κομμουνιστές θα μείνουμε) και θα έχεις την Ελενίστα αρχόντισσα. Ποια Αχλα και μαλακίες; Πρώτη Κιουρία θα την έχεις, Αφέντρα στα Τζουμέρκα… Γι΄αυτό σου λέω Χτύπα σαν Ανδρας τις Καταθέσεις:

120 δις ευρώ παρκαρισμένα στις τράπεζες αδημονούν να τα απαλλοτριώσει η κυβερνησάρά μας… Στο κάτω κάτω ποιος θα μας εκτελέσει στη πλατεία Συντάγματος για όλα αυτά που έχουμε κάνει; Αφού ψεκασμένους του έχουμε. Δεν τους βλέπεις, όλοι είναι με ένα κινητό στο χέρι σαν μαϊμούδες. Ποιος θα τολμήσει να αντισταθεί; Κάνουν απεργία οι πουλημένοι δημοσιογράφοι και κανείς δεν δίνει δεκάρα;

Τώρα είναι η ευκαιρία να κάνουμε, οι σύντροφοι, τη μεγάλη ζωή. Μην χάνεις χρόνο και προλάβουν οι Τούρκοι και κάνουν κάνα ντου στο οικόπεδο και φύγουμε νύχτα από την εξουσία.

-Χτύπα σαν άνδρας τα 120 δις ευρώ των καταθέσεων.

Κάντο την Μεγάλη Πέμπτη στο έκτακτο Eurogroup να τους μείνει αξέχαστο…

Αυτό θα είναι το πιο γαμάτο Μνημόνιο-πιο ΣΥΡΙΖΑ δεν γίνεται!

 

πηγή

 

ΕΚΤΑΚΤΟ > ΠΡΟΣΟΧΗ: Μάρης και Μπόμπολας (Stoiximan) την “πέφτουν” στον ΟΠΑΠ!

Οι επιχειρηματίες Μάρης και Μπόμπολας με τον αφορολόγητο διαδικτυακό τζόγο που τσεπώνουν μέσω της Stoiximan,  αποφάσισαν να την “πέσουν” στον ΟΠΑΠ, γιατί δεν δέχεται να πληρώσει έξτρα φόρο!

ΠΡΟΣΟΧΗ > Οι επιχειρηματίες της OFFSHORE της Μάλτας την “πέφτουν” στην Ελληνική επιχείρηση!!!

Ακολουθούν χαρακτηριστικά δημοσιεύματα των ΜΜΕ που ελέγχουν οι παίκτες του διαδικτυακού tax free τζόγου:

http://www.ethnos.gr/koinonia/arthro/oloi_oi_ellines_tha_plirosoun_tin_aposyrsi_tou_forou_ston_opap-64364855/

ethnos opap

Όλοι οι Έλληνες θα πληρώσουν την απόσυρση του φόρου στον ΟΠΑΠ!

«Φωτιά» στις τσέπες εκατομμυρίων Ελλήνων βάζει η αύξηση του ΦΠΑ σε εκατοντάδες προϊόντα και υπηρεσίες από το 23% στο 24%.

http://news247.gr/eidiseis/oikonomia/to-telos-sth-sthlh-toy-opap-feugei-to-isodunamo-erxetai.4012072.html
MARHS OPAP

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26516&subid=2&pubid=113985609

BOBOLAS OPAP
«Φωτιά» στις τσέπες εκατομμυρίων Ελλήνων βάζει η αύξηση του ΦΠΑ σε εκατοντάδες προϊόντα και υπηρεσίες από το 23% στο 24%. Μια αύξηση η οποία αποφασίστηκε από την κυβέρνηση προκειμένου να κλείσει η «τρύπα» στα δημοσιονομικά που προκάλεσε η μη εφαρμογή του φόρου των 5 λεπτών στις στήλες των τυχερών παιχνιδιών του ΟΠΑΠ.

Ουσιαστικά ο ελληνικός λαός καλείται να πληρώσει την άρνηση του Οργανισμού να εφαρμόσει ένα μέτρο που είχε αποφασιστεί εδώ και μήνες και έπρεπε να ισχύει από τις αρχές του έτους. Η κυβέρνηση πιέστηκε από τον ΟΠΑΠ να αποσυρθεί ο φόρος των 5 λεπτών με αποτέλεσμα το δημοσιονομικό κενό των 500 εκατ. ευρώ να κληθεί ο ελληνικός λαός να το καλύψει.

Απορίες γεννά, πάντως, η δικαιολογία που προβάλλει ο ΟΠΑΠ για να μην εφαρμόσει τον φόρο.

Το μέτρο της φορολόγησης της στήλης του ΟΠΑΠ, είχε ληφθεί το φθινόπωρο και όταν έφτασε η στιγμή να εισπραχθούν τα χρήματα μετά από τρεις μήνες, η επιχείρηση δήλωσε αδυναμία με το κράτος να χάνει 500 εκατομμύρια ευρώ.

Την ώρα πάντως που ο ΟΠΑΠ, δήλωνε αδυναμία λόγω τεχνικών ζητημάτων, η Intralot, που είναι η εταιρεία που προσφέρει την τεχνολογική υποδομή για τα παιχνίδια της ΟΠΑΠ ΑΕ, ενημέρωσε προς τα τέλη Φλεβάρη ότι είναι σε θέση τεχνικά να προχωρήσει στην αναπροσαρμογή των συστημάτων. Η ενημέρωση αυτή έγινε επίσημα με επιστολή που δεν στάλθηκε μόνο στην ΟΠΑΠ ΑΕ αλλά και κοινοποιήθηκε στον αρμόδιο αναπληρωτή υπουργό Τρύφωνα Αλεξιάδη και την ΕΕΕΠ, την ανεξάρτητη αρχή εποπτείας παιγνίων.

Ομως, η αύξηση του ΦΠΑ στο 24% θα αποδώσει ελάχιστα περισσότερα από 100 εκατ. ευρώ, πολύ λιγότερα όμως από τα 500 εκατ. ευρώ που είχαν υπολογιστεί από τον φόρο στα παιχνίδια του ΟΠΑΠ.

TAGS: ΜΑΡΗΣ, ΜΠΟΜΠΟΛΑΣ, ΕΘΝΟΣ, ΗΜΕΡΗΣΙΑ,  ΟΠΑΠ, διαδικτυακός τζόγος

Ετοιμάζεται θερμό επεισόδιο τη Μεγάλη Εβδομάδα;

Η Τουρκία τεντώνει ακόμη περισσότερο το σχοινί της έντασης στην περιοχή των Οινουσσών, που την προηγούμενη εβδομάδα είχε βάλει στο στόχαστρο στέλνοντας μαχητικά της να κάνουν απανωτές πτήσεις πάνω από το νησί και τώρα διεκδικεί την έρευνα και διάσωση απορρίπτοντας ελληνική ΝΟΤΑΜ σε μία περιοχή μεταξύ Οινουσσών, Χίου, Λέσβου και Ψαρών. Απειλεί μάλιστα να καταρρίψει όσα μαχητικά επιχειρήσουν να εμποδίσουν τον έλεγχο της αεροπλοΐας στην περιοχή που έχει δεσμεύσει εντός του FIR Αθηνών.

super_puma_sar

Συγκεκριμένα χθες, οι ελληνικές αρχές εξέδωσαν τη ΝΟΤΑΜ Α0851/16 κάνοντας γνωστή την πραγματοποίηση εκ μέρους της Τουρκίας άσκησης έρευνας και διάσωσης (SAR) από τις 27 Απριλίου μέχρι και 5 Μαΐου (περιλαμβάνει τη Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα) σε μια εκτεταμένη περιοχή βόρεια των Οινουσσών, της Χίου και των Ψαρών μέχρι νότια της Λέσβου.

Τόσο η διάρκεια της άσκησης όσο και η έκταση της περιοχής που δεσμεύεται εντός του FIR Αθηνών, στα διεθνή χωρικά ύδατα, δεν είναι συνήθεις, αλλά γίνεται σε μία προσπάθεια της Τουρκίας να αμφισβητήσει εκ νέου τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο.

Εκτιμάται πώς ένας από τους λόγους που η Τουρκία επέλεξε την περιοχή των Οινουσσών και της Λέσβου για να ξεδιπλώσει τις αξιώσεις της είναι και το ΝΑΤΟ, αφού περιπολεί στην περιοχή αυτή και καταγράφει όλες τις κινήσεις σε θάλασσα και αέρα. Εν ολίγοις η Άγκυρα θέλει να νομιμοποιήσει τις διεκδικήσεις της.

Η ελληνική ΝΟΤΑΜ επισημαίνει ότι τα αεροσκάφη τα οποία θα συμμετάσχουν στην άσκηση θα πρέπει να εκπέμπουν διαρκώς το σήμα αναγνώρισης τους κατά την πτήση τους, δεν θα πρέπει να επηρεάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο των 10 ναυτικών μιλίων και θα πρέπει να υποβάλλουν σχεδία πτήσης.

Επίσης στην ίδια ΝΟΤΑΜ επισημαίνεται ότι το Κέντρο του Πειραιά (PIRAEUS JRCC) είναι η μοναδική Αρχή αρμόδια για τον συντονισμό των επιχειρήσεων SAR στην περιοχή ευθύνης της που συμπίπτει με το FIR Αθηνών και για τον λόγο αυτό ζητείται από τα μέσα που θα λάβουν μέρος στην άσκηση να αποφεύγουν άσκοπη πρόκληση συνηγόρων για έρευνα και διάσωση.

Η Τουρκία αντέδρασε και λίγη ώρα αργότερα εξέδωσε τις ΝΟΤΑΜs Α1752/16 και Α1753/16 με τις οποίες απορρίπτει πλήρως την ελληνική ΝΟΤΑΜ με το επιχείρημα ότι παραβιάζει τους κανόνες του ICAO. Η τουρκική πλευρά υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη περιοχή εμπίπτει στην τουρκική περιοχή ευθύνης όπως έχει καταχωρηθεί στον ΙΜΟ και συνεπώς όλες οι δραστηριότητες σχετικές με έρευνα και διάσωση σε αυτήν την περιοχή συντονίζονται από τις αρμόδιες τουρκικές αρχές.

Σε ότι αφορά τον εναέριο χώρο, η τουρκική ΝΟΤΑΜ αναφέρει ότι τα “στρατιωτικά αεροσκάφη που θα συμμετάσχουν στην άσκηση δεν θα παραβιάσουν τον ελληνικό εναέριο χώρο των 6 ναυτικών μιλίων και δεν θα υποβάλλουν σχεδία πτήσης”.

Δηλώνει μάλιστα ότι η Τουρκία θα αναλάβει όλα τα αναγκαία μετρά για την ασφάλεια της αεροπλοΐας. Αυτό πρακτικά σημαίνει πώς η Άγκυρα απειλεί να καταρρίψει ελληνικά μαχητικά που θα σπεύσουν να προασπίσουν το κυριαρχικό δικαίωμα των 10 ν.μ.

Μετά της συνεχείς πτήσεις πάνω από ελληνικό έδαφος της προηγούμενης εβδομάδας και συγκεκριμένα πάνω από τις Οινούσσες και την Παναγιά, η Άγκυρα φαίνεται πώς κάνει ένα ακόμη βήμα παραπέρα στην όξυνση της έντασης στο Αιγαίο. Κι αυτό φάνηκε και από τη χθεσινή αεροπορική δραστηριότητα. Συνολικά τα τουρκικά μαχητικά πραγματοποίησαν 26 παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου και σε δύο περιπτώσεις ενεπλάκησαν σε σκληρές αερομαχίες με τα αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας.

Το γεγονός ότι τις επόμενες ημέρες θα πραγματοποιήσει επίσκεψη σε Ελλάδα και Τουρκία ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ δεν περνάει απαρατήρητο, όπως επίσης και η Σύγκλιση του Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής υπό τον Νίκο Κοτζιά τη Μεγάλη Τρίτη. Είναι δύο ημέρες πριν την έναρξη της τουρκικής άσκησης. 

πηγή

Noor 1 – Δύο τόνοι πρέζα είναι μεγάλη δουλειά… πολύ μεγάλη

Η υπόθεση με το κωδικό όνομα Noor 1” βρίσκεται, ως γνωστόν, στην αργόσυρτη δικαιοσύνη· λίγο περισσότερο από 1,5 χρόνο μετά την “αποκάλυψη” ενός φορτίου πάνω από 2 τόνων ηρωΐνης σε διάφορες βίλες και αποθήκες της Αττικής.

two tons 00

Σχετικά μακριά απ’ την δημοσιότητα (η κοινή γνώμη έχει άλλες έγνοιες) η υπόθεση “προχωράει” με απόλυτα προβλέψιμο τρόπο, στον οποίο θα επανέλθουμε στη συνέχεια.

Με την εξαίρεση κάποιων άμεσα ή έμμεσα γηπεδικών, που έχουν τους δικούς τους καϋμούς ελπίζοντας (χμμμ…..), οι 2 τόνοι ηρωΐνης έχουν περάσει στην ιστορία· και στην κατοχή των αρχών με άγνωστο (;) μέλλον σε ότι αφορά αυτήν καθ’ εαυτή την “ουσία”. Κρίμα!

Οι 2 τόνοι ηρωΐνης είναι η μεγαλύτερη ποσότητα ever που έχει “δεθεί” στην Ευρώπη. Και θα μπορούσε όχι μόνο να έχει φουσκώσει την “εθνική υπερηφάνεια”, αλλά να εορτάζεται και σαν “επέτειος”! Αλλά, φυσικά, δεν γίνεται έτσι.

Δεν θα κάνουμε αστυνομική έρευνα για το θέμα! Θα κάνουμε, μάλλον, μια πιο πολιτική προσέγγιση. Δυο τόνοι ηρωΐνης είναι μεγάλη, πολύ μεγάλη δουλειά. Κι τέτοιες δουλειές “δεν γίνονται έτσι” – ούτε “χαλάνε έτσι”!

two tons 01

Όποιος κάνει τον κόπο να αναζητήσει πληροφορίες για την παραγωγή και την διακίνηση της ηρωΐνης, είτε διαχρονικά είτε την τελευταία 15ετία, από θεωρούμενους διεθνείς “έγκυρους και σοβαρούς” ειδικούς επί του θέματος, του είδους ΟΗΕ κλπ, θα βρει σταθερά τις ίδιες αναφορές. Το ελλαδιστάν είναι απ’ τα βασικά περάσματα μεγάλων, πολύ μεγάλων ποσοτήτων, που διακινούνται οδικά απ’ το Aφγανιστάν μέσω Iράν και Tουρκίας, και κατευθύνονται είτε προς την Iταλία είτε μέσω των κρατών της Mακεδονίας και της Σερβίας, προς την Ευρώπη· ειδικά προς το Βέλγιο (το Βέλγιο σαν προορισμό των φορτίων συγκρατείστε τον, θα χρειαστεί).

Ένα ρεπορτάζ της καθεστωτικής “καθημερινής” στην αγγλόφωνη έκδοσή της, έγραφε υπό τον τίτλο η Ελλάδα στο σταυροδρόμι του διεθνούς εμπορίου ηρωΐνης στις 24 Ιούνη του 2014 (λίγες ημέρες μετά το “δέσιμο” των 2 τόνων) μεταξύ άλλων και τα πιο κάτω. Ο τονισμός δικός μας:

Η Ελλάδα είναι κεντρικό hub στις διαδρομές που συνδέουν την κυρίως χώρα παραγωγής, το Αφγανιστάν, με τις μεγαλύτερες αγορές της δυτικής Ευρώπης, όπως δείχνουν οι ετήσιες εκθέσεις της Europol και του “γραφείου για τα ναρκωτικά και το έγκλημα” του ΟΗΕ ( UNODC ). Ο υπολογισμός είναι ότι περίπου 60 έως 65 τόνοι ηρωΐνης μεταφέρονται κάθε χρόνο μέσω της νοτιοανατολικής Ευρώπης… 

“Οι μεταφορείς γενικά προτιμούν να ταξιδεύουν μέσω της Εγνατίας οδού…. Αυτός ο δρόμος χρησιμοποιείται κυρίως με κατεύθυνση την Ιταλία και από εκεί την δυτική Ευρώπη” λέει η αντιναρκωτική υπηρεσία της Ελλάδας…. Οι εκθέσεις του OHE συμπεραίνουν ότι οι μεγαλύτερες ποσότητες διακινούνται μέσω βαλκανίων χωρίς να εντοπιστούν απ’ τις αρχές… Οι εκθέσεις επίσης τονίζουν ότι η Ελλάδα είναι ένα σημαντικό hub για την επεξεργασία και την επανασυσκευασία της ηρωΐνης πριν συνεχίσει για άλλες χώρες.
Μια έκθεση του 2013 με τίτλο “εκτιμήσεις για τις απειλές του σοβαρού οργανωμένου εγκλήματος στην Ε.Ε.” σημειώνει ότι οι τουρκικές εγκληματικές οργανώσεις παίζουν ηγετικό ρόλο στο εμπόριο ηρωΐνης στην Ευρώπη. “Η μεγάλη πλειονότητα της ηρωΐνης μεταφέρεται από τουρκικές εγκληματικές οργανώσεις απ’ την πηγή της μέχρι τις τελικές αγορές” λέει η έκθεση. 

two tons 02

Στις αρχές Νοέμβρη του 2013, μιλώντας στη Σόφια σε μια συνάντηση οργανωμένη απ’ την “γεωπολιτική εταιρεία της Βουλγαρίας” και το “ινστιτούτο βαλκανικών και ευρωπαϊκών σπουδών” ο ελληνικής καταγωγής ερευνητής Ioannis Michaletos, υπό τον τίτλο: η “κρυμμένη” γεωπολιτική: η περίπτωση της αφγανικής παραγωγής ηρωΐνης και το τι μπορεί να συμβεί μετά την αποχώρηση του ΝΑΤΟ, είπε μεταξύ άλλων κι αυτά :


Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί με ακρίβεια η αξία του παγκόσμιου εμπορίου ηρωΐνης, αλλά βρίσκεται στην κλάση των εκατοντάδων δισεκατομυρίων δολαρίων το χρόνο. Ο ρόλος του Αφγανιστάν είναι κρίσιμος, επειδή απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ‘00 παράγει απ’ το 60% έως το 95% της παγκόσμιας παραγωγής οπίου.

Σύμφωνα με την Interpol δύο είναι οι βασικοί δρόμοι διακίνησης της ηρωΐνης.

-Ο βαλκανικός δρόμος, που διατρέχει τη νοτιοανατολική Ευρώπη, και

– ο δρόμος – του – μεταξιού, που περνάει μέσα απ’ την κεντρική Ασία.

Η Τουρκία αποτελεί τον κύριο σταθμό και διαμοιραστή της ηρωΐνης που προορίζεται για τις ευρωπαϊκές αγορές.

Ο βαλκανικός δρόμος χωρίζεται σε τρεις διαδρομές. Τη νότια διαδρομή, που περνάει απ’ την Τουρκία στην Ελλάδα, την Αλβανία και την Ιταλία· την κεντρική διαδρομή που περνάει απ’ την Τουρκία στη Βουλγαρία, στην πρώην Γιουγκοσλαβική δημοκρατία της Μακεδονίας, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο, την Βοσνία, την Κροατία, την Σλοβενία και από εκεί καταλήγει είτε στην Ιταλία είτε στην Αυστρία· και την βόρεια διαδρομή που απ’ την Τουρκία πάει στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία, στην Αυστρία, στην Ουγγαρία, την Τσεχία, την Πολωνία ή την Γερμανία. Μεγάλες ποσότητες έχουν προορισμό είτε τις κάτω χώρες είτε την Αγγλία.

Είναι σπάνιο μια ομάδα να αναλάβει εμπόριο ναρκωτικών (με συστηματικό, σημαντικό και οργανωμένο τρόπο) χωρίς να έχει συμμετοχή πριν είτε σε κυκλώματα σωματεμπορίας είτε σε λαθρεμπόριο άλλου είδους.

two tons 03

Σε ένα ευρύτερο πεδίο, πρέπει να τονιστεί ότι το λαθρεμπόριο ναρκωτικών έχει εκτεταμένες διεθνείς επιπλοκές. Για παράδειγμα, τον Δεκέμβρη του 2009, ο “τσάρος” της υπηρεσίας δίωξης των ναρκωτικών του ΟΗΕ, Antonio Maria Costa δήλωσε ότι τα παράνομα ναρκοχρήματα έσωσαν το τραπεζικό σύστημα απ’ την κατάρρευση. Δήλωσε πιο συγκεκριμένα ότι είχε αποδείξεις ότι τα έσοδα του οργανωμένου εγκλήματος ήταν “η μόνη επένδυση σε ρευστό” που ήταν διαθέσιμη για κάποιες τράπεζες που βρίσκονταν στο χείλος της χρεωκοπίας.

Έτσι, για παράδειγμα, ο βαλκανικός δρόμος της ηρωΐνης, δεν είναι μόνο μια επιχείρηση πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο, είναι επίσης μια επιχείρηση που φέρνει κέρδη έμμεσα σε επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στη νόμιμη αγορά, όπως είναι οι τράπεζες. Κι αυτό κάνει το θέμα της καταπολέμησης του εμπορίου ναρκωτικών ένα εξαιρετικά περίπλοκο πρόβλημα που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με συμβατικά μέσα.

Ο συγκεκριμένος αξιωματούχος του OHE αντικαταστάθηκε σύντομα, το 2010, αλλά τα τελευταία χρόνια έχουν προκύψει πολλές αποδείξεις για σχέσεις με το εμπόριο ναρκωτικών μερικών απ’ τους μεγαλύτερους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς του κόσμου, όπως η HSBC, η Wachovia, η Citigroup, η Bank of America, η Western Union, η JPMorgan Chace & Co και άλλους.
Ένα γραμμάριο αφγανικού οπίου φέρνει κέρδος 10.000% στη διαδρομή του απ’ το Αφγανιστάν ως τον τελευταίο κρίκο, την λιανική αγορά πρέζας σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη, κι αυτό είναι μακράν το μεγαλύτερο επενδυτικό κέρδος που θα μπορούσε να έχει οποιαδήποτε δουλειά.

 

Αυτά τα αποσπάσματα δίνουν μια πρώτη γενική ιδέα για το τι σημαίνει “εμπόριο ηρωΐνης” στη χοντρική· αλλά και για την στρατηγική σημασία του ελληνικού κρίκου, συγκεκριμένα της διαδρομής στη βόρεια Ελλάδα (Θράκη – Μακεδονία – Ήπειρος).

Χρειάζονται όμως ακόμα μερικά στοιχεία για να σχηματιστεί μια πιο συγκεκριμένη εκτίμηση του πράγματος.
Α) Υπό το καθεστώς των ταλιμπάν η καλλιέργεια των κατάλληλων ειδών οπιουφόρου παπαρούνας για παραγωγή ηρωΐνης (και συνακόλουθα η παραγωγή οπίου σαν πρώτης ύλης) ήταν μικρή. Οι ταλιμπάν δεν ευνοούσαν αυτό το είδος “ανάπτυξης”. Χάρη στην “αντιτρομοκρατική” στρατιωτική εισβολή των αμερικάνων και των συμμάχων τους 2001 και υπό την προστασία τους, η παραγωγή άρχισε να εκτοξεύεται όλο και πιο ψηλά κάθε χρόνο, για να φτάσει στους 7,5 έως 8 χιλιάδες τόνους κάθε χρόνο – το 2013, το 2014 και το 2015.

Β) Η σχέση οπίου προς παραγωγή ηρωΐνης (καθαρότητας γύρω στο 80%) προκειμένου για το αφγανικό όπιο (που θεωρείται πολύ καλής ποιότητας, λόγω μεγάλης περιεκτικότητας σε μορφίνη) είναι 7 προς 1. Επτά κιλά οπίου βγάζουν 1 κιλό ηρωΐνη. Αυτό σημαίνει ότι η ηρωΐνη αφγανικής προέλευσης (που μεταφέρεται κυρίως προς τις ευρωπαϊκές αγορές) είναι λίγο πάνω από 1000 τόνους τον χρόνο.

Γ) Η παραγωγή ηρωΐνης απ’ το όπιο θέλει μια σειρά διαδοχικών χημικών επεξεργασιών, με ενδιάμεσο παράγωγο της αρχικής απόσταξης την μορφίνη. Θεωρητικά, για πολύ μικρές ποσότητες, αυτή η επεξεργασία μπορεί να γίνει οπουδήποτε· ακόμα και σε σπιτική κουζίνα. Όταν, όμως, μιλάμε για δεκάδες τόνους, η επεξεργασία απαιτεί χημικά εργαστήρια ή εργοστάσια, ίσως ακόμα ακόμα και φαρμακοβιομηχανίες.

Δ) Μας φαίνεται λογικό ότι αυτή η επεξεργασία γίνεται σε “παράνομες” εγκαταστάσεις στο Πακιστάν, στο Ιράν ή στην Τουρκία. Εκεί μπορεί να γίνεται και ένα πρώτο “σπάσιμο” (δηλαδή “αραίωση”) της αρχικής καθαρής ηρωΐνης. Έχει, συνεπώς, ειδικό ενδιαφέρον εάν κατά το ελληνικό τμήμα της “νότιας διαδρομής” γίνεται επεξεργασία (και υποχρεωτικά ανασυσκευασία), όπως αναφέρουν διεθνείς εκθέσεις. Αυτό σημαίνει ότι εδώ ή εκεί περί την Εγνατία ή και πιο μακριά, υπάρχουν τέτοιες “παράνομες” εγκαταστάσεις – διακριτικά πάντα.

Ε) Το ρεπορτάζ της “καθημερινής” μνημονεύει μια ποσότητα 60 έως 65 τόνων που περνούν κάθε χρόνο, οδικά, απ’ την Ελλάδα. Άλλες εκθέσεις ανεβάζουν την σχετικά εκτίμηση πολύ ψηλότερα. 200 ή μπορεί και 300 τόνους. Τέτοια μεγέθη μας φαίνονται πιο λογικά. Απ’ τις 3 εναλλακτικές διαδρομές του “βαλκανικού” δρόμου ο ελληνικός οδικός άξονας ανατολής – δύσης είναι ο συντομότερος (και, λογικά, ο “φτηνότερος”) αν ο επόμενος προορισμός είναι η Ιταλία (με τις διάσημες μαφίες της) και από εκεί η κεντρική και δυτική Ευρώπη. Αυτό σημαίνει ότι αν το μεγαλύτερο μέρος των 1000 τόνων κατευθύνεται απ’ το Αφγανιστάν στην Τουρκία, τότε το μεγαλύτερο μέρος αυτού του μεγαλύτερου μέρους είναι εύλογο να περνάει απ’ τα μέρη μας.

ΣΤ) Τέτοια φορτία μεταφέρονται με νταλίκες… [1] Είναι άγνωστο το ύψος των “διοδίων” που πληρώνουν οι επαγγελματίες του κλάδου στις ελληνικές “αρχές” (τελωνεία, αστυνομία, υψηλότερα ιστάμενοι) προκειμένου να έχουν ασφαλή διέλευση. Υποθέτουμε, όμως, ότι δεν θα είναι πενταροδεκάρες.

Έχει, επί του θέματος, ενδιαφέρον, ότι μέχρι την περίπτωση του Noor 1 οι ελληνικές αρχές είχαν να επιδείξουν επί χρόνια σα συμμετοχή τους στον παγκόσμιο “αντιναρκωτικό πόλεμο” λίγες συλλήψεις μερικών δεκάδων κιλών (είτε στο τελωνείο των Κήπων είτε σ’ εκείνο της Ηγουμενίτσας), που μεταφέρονταν όχι βέβαια με νταλίκες, αλλά με βαλίτσες, από “ανεξάρτητους” νταραβεριτζήδες / “τουρίστες”.

Σε κάθε περίπτωση, επειδή πρόκειται για πολύ μεγάλες δουλειές, γίνονται επαγγελματικά. Οι ερασιτέχνες είναι καταδικασμένοι…
Ζ) Η τουρκική μαφία είναι διάσημη στην Ευρώπη για το εμπόριο ηρωΐνης όχι επειδή η τουρκική επικράτεια είναι έδαφος τράνζιτ (αν ήταν έτσι θα ήταν διάσημη και η ελληνική!) αλλά επειδή τουρκικής εθνικότητας μαφίες και “βαποράκια” ελέγχουν την διακίνηση της πρέζας στη “λιανική”, στο πεζοδρόμιο, σε διάφορα κράτη της Ευρώπης: Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία, Αγγλία. Επειδή εκεί, στις πιάτσες, γίνονται κατά καιρούς συλλήψεις, η συνολική τουρκική “συμβολή” στο εμπόριο ηρωΐνης ακούγεται πολύ εις τας Ευρώπας.
Η) Το Βέλγιο είναι μια σπέσιαλ περιοχή τελικού προορισμού των φορτηγών που μεταφέρουν την ηρωΐνη. Η άλλη, επόμενη στη σειρά, περιοχή είναι η Ολλανδία. Στο Bέλγιο, κυρίως, φτάνουν οι τόνοι που προορίζονται για Γερμανία, Γαλλία και Αγγλία, που θεωρούνται μεγάλες αγορές πρέζας. Και από κει γίνεται η επιμέρους διακίνηση προς αυτά τα κράτη.
Θ) Last but not least το ξέπλυμα (γενικά)· και οι τράπεζες. Μεγάλη ιστορία και το ένα και το άλλο, άγνωστης έκτασης. Όμως, ένα κράτος – μέλος της ευρωζώνης, που είναι και τράνζιτ στη μεταφορά, είναι ιδιαίτερα ελκυστικό για το πρώτο. Το ξέπλυμα. Διεθνώς ελκυστικό. Όσο για τις τράπεζες αυτού του κράτους – μέλους; Μεγαλεία!

 

Υποθέτουμε πως τώρα υπάρχει μια κάπως πληρέστερη “εικόνα” τι σημαίνει γενικά μεταφορά ηρωΐνης με τον τόνο, και τι σημαίνει ειδικά μεταφορά ηρωΐνης με τον τόνο από Τουρκία, Ελλάδα…. προς Βέλγιο μεριά.

 

 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] – Υπάρχουν διάφορες επώνυμες αναφορές, γνωστές διεθνώς, ότι μεγάλες μεταφορές ηρωΐνης (ή οπίου) γίνονταν (έχουν σταματήσει;) και με μεταγωγικά αεροπλάνα του αμερικανικού στρατού (!!!….) Απ’ το Αφγανιστάν κατευθείαν στο Βέλγιο. Ενδεικτικά μεταφέρουμε εδώ ένα απόσπασμα από συνέντευξη της Sibel Edmonds στην ειδική σε θέματα χρηματοδότησης της τρομοκρατίας δημοσιογράφο Loretta Napoleoni:

… Ξέρω με βεβαιότητα ότι αεροπλάνα του ΝΑΤΟ μετέφεραν τακτικά ηρωΐνη στο Βέλγιο, απ’ όπου μοιραζόταν στην Ευρώπη και στην Αγγλία. Επίσης μετέφεραν ηρωΐνη σε κέντρα διακίνησης στο Σικάγο και στο New Jersey. Η αντικατασκοπεία του FBI και οι επιχειρήσεις της DEA (Drug Enforcement Agency) έχουν συγκεντρώσει στοιχεία γι’ αυτό το λαθρεμπόριο ναρκωτικών, μέσω της παρακολούθησης διάφορων στόχων, μεταξύ των οποίων ανώτεροι αξιωματούχοι του πενταγώνου, της CIA και του υπουργείου εξωτερικών. Απ’ αυτές τις παρακολουθήσεις έχουν προκύψει για την εμπλοκή αυτών των αξιωματούχων στην διακίνηση ηρωΐνης. Έγινε ξεκάθαρο ότι το σύνολο του συμπλέγματος ναρκωτικών χρημάτων και τρομοκρατίας στην κεντρική Ασία ελέγχεται απ’ αυτούς…

Το ποια είναι η Sibel Edmonds και η αξιοπιστία της, το αφήνουμε σ’ εσάς να το βρείτε. Δεν είναι δύσκολο. Συγκρατείστε ωστόσο την υψηλή εποπτεία των αμερικανικών (και όχι μόνον αυτών!) μυστικών υπηρεσιών στη χοντρική διακίνηση και το εμπόριο ναρκωτικών και στα (ή απ’ τα) μέρη μας. Είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο από μόνη της, και δεν πρέπει να την ξεχνάμε ποτέ.
Πηγή

Ο Κ. Μητσοτάκης βάζει τέλος στον κατήφορο της ΟΝΝΕΔ

του Insider

 

Νέα Δημοκρατία: Ποιοί αλήθεια είναι οι μηχανισμοί που κάνουν κουμάντο (γραμμένο στις 22/11/2015 –  δύο μήνες πριν τις εκλογές για πρόεδρο της ΝΔ );

Έτσι ήταν πάντοτε η συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα. Και γι’ αυτό και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής  καβαλώντας το 1974 στο μεταδικτατορικό κύμα για “αλλαγή” και “δημοκρατία” δημιούργησε το δικό του κόμμα από την αρχή… Που ακόμα και σήμερα διοικείται με τους ίδιους κανόνες, εν μέρει και από τις ίδιες οικογένειες…

Μοναδική εξαίρεση στον πάγιο αυτόν κανόνα, αποτέλεσε η εκλογή έκπληξη του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της συντηρητικής παράταξης. Που κόντρα τότε στον κομματικό μηχανισμό, τις επετηρίδες και τις οικογένειες, κατάφερε (με την βοήθεια του Δημήτρη Αβραμόπουλου) και άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού, καβαλώντας εκείνος στο κύμα της  λαικής απαίτησης για “αλλαγή” και “ελπίδα”…

Όμως,  ενώ είχε την ιστορική ευκαιρία να διαλύσει φέουδα, βαρωνίες και μηχανισμούς, επέλεξε την σύμπραξη μαζί τους, θεωρώντας ότι η εσωτερική ηρεμία που του προσέφεραν θα ήταν προτιμότερη από την ρήξη και τη ριζική αναδιοργάνωση της ιστορικής παράταξης… Και εν τη αγνοία του, παρέδωσε το κόμμα στα χέρια ενός μεταλλαγμένου πανίσχυρου μηχανισμού, που μπορεί να μην μοιάζει με το παραδοσιακό τζάκι ή φέουδο, αλλά τελικά είναι αυτός που τελικά κατάπιε και τον ίδιο!

Για όσους, λοιπόν πιστεύουν ότι τους μηχανισμούς ελέγχει εκείνος που έχει τα “κλειδιά” του κόμματος, πλανώνται πλάνην οικτρά.

Όσοι πιστεύουν ότι ο μηχανισμός ελέγχεται ή κατευθύνεται από τον Καραμανλή, τον Σαμαρά, την Ντόρα ή τον Μειμαράκη κάνουν τραγικό λάθος…

Αντίθετα, ο μηχανισμός είναι εκείνος που ελέγχει τις ηγεσίες, κατευθύνει το κόμμα στις επιλογές του, ήταν πανίσχυρος και θα είναι ακόμα πιο ισχυρός, ανεξαρτήτως από το ποιος από τους υποψηφίους θα επικρατήσει στις εκλογές.

Η αλήθεια είναι ότι η κρίση άλλαξε και τον τρόπο επιρροής των μηχανισμών. Που πλέον από την παραδοσιακή τους λειτουργία μετεξελίχθηκαν και δρουν με πολύ πιο σύγχρονους και επαγγελματικούς τρόπους…

Για να αντιληφθούμε όλοι ποιος πραγματικά ελέγχει σήμερα τη Ν.Δ, πρέπει να γυρίσουμε πίσω περίπου μια δεκαετία:

Σε ένα σπίτι στα νότια προάστια, μια παρέα 6 φιλόδοξων πιτσιρικάδων της ΟΝΝΕΔ απ΄όλη την Ελλάδα, με ισχυρή επιρροή σε μαζικές οργανώσεις, μετά από διαφωνίες και εξαντλητική συζήτηση, κατέληξε στην οριοθέτηση του στόχου της, αποφασίζοντας να πάρει τις τύχες της στα χέρια της.

Δίνοντας όρκο τιμής, αποφάσισε να ακροβολιστεί στα (τότε) μεγάλα “κεφάλια” του κόμματος, με θέσεις επιρροής σε τότε πρωτοκλασάτους υπουργούς, να διεκδικήσει ρόλο στο εσωτερικό της πανίσχυρης νεολαίας, και παράλληλα να “ανταλλάξει” την επιρροή της, με ισχύ εντός του κομματικού μηχανισμού.

Η ταχεία αλληλοεξόντωση των πρωτοκλασάτων της κυβέρνησης Καραμανλή στους οποίους είχαν προσκολληθεί, επαναπροσδιόρισε αυτομάτως τον στόχο τους…

Εγκαταλείποντας τους παραπαίοντες υπουργούς τους, άρχισαν να ανιχνεύουν τις ισορροπίες της μετά – Καραμανλή εποχής, πριν ακόμα εκείνος παραιτηθεί, παίρνοντας θέση μάχης στα στρατόπεδα των επόμενων υποψηφίων. Μισοί με τη Ντόρα – μισοί με τον Σαμαρά. Με τον όρκο τιμής να παραμένει ενεργός, δηλαδή να ενώσουν δυνάμεις και να αυξήσουν από κοινού την επιρροή τους, ανεξαρτήτως ποιος θα είναι ο νικητής.

Η υποστήριξή τους στον Σαμαρά και τη Ντόρα δεν ήταν άνευ ανταλλάγματος. Έπρεπε να δεσμευτούν και οι δύο (τότε) υποψήφιοι αρχηγοί ότι θα τους διευκόλυναν πρακτικά να ελέγξουν τη νεολαία και θα λάμβαναν μια ισχυρή ποσόστωση στην Πολιτική Επιτροπή του κόμματος.

Μετά την εκλογή Σαμαρά, η παρέα (ξανα)ενώθηκε. Όσοι είχαν στηρίξει Σαμαρά, παρέα με εκείνους που βρέθηκαν στο πλευρό της Ντόρας, σαν έτοιμοι από καιρό, επιβάλλουν την αλλαγή στους κανόνες του παιχνιδιού και κυριαρχούν στη νεολαία του κόμματος…

Η παλαιά οργάνωση που είχε δομηθεί από τον Κ.Καραμανλή εκτοπίζεται, και ο μηχανισμός μεταλλάσσεται ταχύτατα σε «ασπίδα» του Σαμαρά. Πολύ γρήγορα και εύκολα πλέον, ο μηχανισμός διεκδικεί και κερδίζει επιρροή στους βουλευτές, τοποθετώντας τοποτηρητές στα πολιτικά τους γραφεία, ενώ λόγω ελέγχου της ΟΝΝΕΔ, καταφέρνει και εκλέγει, σημαντικό αριθμό μελών στην Πολιτική Επιτροπή του κόμματος.

Έχοντας τη νεολαία ως βασικό μοχλό του μηχανισμού, η επιρροή εξαπλώνεται και στο κόμμα, που σε λίγο καιρό περνά ολοκληρωτικά στα χέρια τους. Τα παραδοσιακά τζάκια εμποτίζονται με στελέχη του (νέου) μηχανισμού, οι γνήσιοι αγωνιστές παραμερίζονται, και οι ζωντανές κομματικές οργανώσεις συνειδητά απαξιώνονται… Ο μηχανισμός αποκτά προσβάσεις σε ΜΜΕ, ορίζει υποψηφίους σε ψηφοδέλτια, καταρτίζει ψηφοδέλτια Τοπικής Αυτοδιοίκησης, εξουδετερώνει συναινέσεις, τάσεις και διευρύνσεις, χτίζει σχέσεις με εταιρίες επικοινωνίας και εταιρίες δημοσκοπήσεων, συνομιλεί με τη διαπλοκή.

Με έναν και μόνο σκοπό: Τον έλεγχο του επόμενου αρχηγού και την ολοκληρωτική του κυριαρχία μετά τον Σαμαρά, με πρόεδρο βγαλμένο από τα σπλάχνα του ίδιου του μηχανισμού.

Μετά την ήττα της Ν.Δ. τον Ιανουάριο, όλα ήταν προετοιμασμένα. Οι βασικοί παίκτες του μηχανισμού ακροβολισμένοι σε φιλόδοξους υποψηφίους που ξεκινούν την αποδόμηση του Σαμαρά, κάποιοι άλλοι αναλαμβάνουν το λιβάνισμα του Τσίπρα, και η διαπλοκή να πιέζει για την εξόδιο ακολουθία Σαμαρά. Ο Σαμαράς στην αρχή αντέχει, εκθέτει τους πρώτους δελφίνους, τους καίει οριστικά και ελέγχει απόλυτα το “μαγαζί”.

Μέχρι που από το σκοτάδι ο μηχανισμός αρχίζει να αναδύεται στην επιφάνεια. Ποιος ξεχνά τον νεαρό ζωσμένο πολιτικό καμικάζι της ΟΝΝΕΔ, που το βράδυ του δημοψηφίσματος απαιτεί την αντικατάσταση  Σαμαρά, από “νέο και άφθαρτο” στέλεχος;

SAKHSIOANIDHS ONNED

 

 

Κυριάκος Μητσοτάκης και ο «άπαιχτος» Άδωνις

Στους υπολογισμούς τους όμως, μεσολάβησαν οι εκλογές και δύο απρόσμενα γεγονότα που άλλαξαν τις ισορροπίες…

Η υποψηφιότητα του Κυριάκου και  η υποψηφιότητα του Άδωνι…

Και αυτό γιατί η υποψηφιότητα Κυριάκου πρόλαβε την έτοιμη υποψηφιότητα της Ντόρας, αναγκάζοντάς την να συμμαχήσει με τον Βαγγέλη Μειμαράκη, με αντάλλαγμα μια θέση στην Ευρώπη που τελικά δεν αξιώθηκε να λάβει, μπροστά στον κίνδυνο να την ξεπεράσει ο αδερφός της.

Και γι αυτό ίσως η υποψηφιότητα Κυριάκου, ξεχωρίζει μέχρι στιγμής, γιατί κινείται εντελώς έξω από τα στεγανά του ήδη δομημένου πανίσχυρου μηχανισμού…

Αλλά η  απρόσμενη υποψηφιότητα ήταν εκείνη του Άδωνι, αφού ο γνωστός μας μηχανισμός είχε φροντίσει να δεσμεύσει και να  μπλοκάρει τις υπογραφές της Κεντρικής Επιτροπής, περιορίζοντας έτσι τους υποψηφίους απολύτως στα μέτρα του…

Είχε ήδη εξουδετερώσει υποψηφιότητες αξιόλογων νέων στελεχών, όπως η Όλγα Κεφαλογιάννη, ο Κικίλιας, ο Σκρέκας, ο Μανώλης Κεφαλογιάννης, ο Κατσανιώτης, ο Καραγκούνης, που είχαν αρχίσει ήδη να αναζητούν υπογραφές και στηρίγματα, αλλά προσέκρουαν στον τοίχο των δεσμευμένων υπογραφών…

Παρόλα αυτά, ο Άδωνις με το γνωστό του ταπεραμέντο, καταφέρνει να συγκεντρώσει τελικά τις 50 υπογραφές μεταξύ των οποίων δεσπόζουν επικεφαλής οργανώσεων παραδοσιακών κάστρων τόσο του Καραμανλή, όσο και του Σαμαρά…

Κάπου εκεί ο μηχανισμός πανικοβάλλεται και κάνει το δεύτερο λάθος του, επιχειρώντας με τυπολατρία να αποκλείσει τον Άδωνι…

Αλλά αποτυγχάνει.

Και τότε ταχύτατα, χρησιμοποιώντας τη γνωστή παλιά καλή μέθοδο (του όρκου τιμής) μοιράζεται μεταξύ των υποψηφιοτήτων του Βαγγέλη Μειμαράκη και του Απόστολου Τζιτζικώστα. Τα στελέχη του σαν έτοιμα από καιρό αναλαμβάνουν κατευθείαν ρόλους στα επιτελεία τους, η νεόκοπη διαπλοκή αγκαλιάζει γλυκά, τις υποψηφιότητές τους…

Άλλωστε είναι πανίσχυροι υποψήφιοι και οι δύο, εν ενεργεία Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ο πρώτος, εν ενεργεία Περιφερειάρχης ο δεύτερος.

Γι αυτό και το αποτέλεσμα των εσωτερικών εκλογών της Ν.Δ. είναι ήδη προδεδιαγραμμένο…

Θα επικρατήσει οριστικά η παρέα των Νοτίων προαστίων. Όποιος και να εκλεγεί…

Εκτός εάν ο Κυριάκος ή ο Άδωνις αντέξουν και καταφέρουν να τους νικήσουν.

Με όπλο τους το καταστατικό, με ανορθόδοξη μάχη και κινητοποιώντας τους υγιώς σκεπτόμενους πολίτες να φτάσουν στις κάλπες.

Ο Κυριάκος και ο Άδωνις ίσως είναι οι υποψηφιότητες που μπορεί να περισώσουν την αυθύπαρκτη  επιβίωση της συντηρητικής παράταξης…

Ίσως όμως, αυτό να είναι και το κεντρικό τους μειονέκτημα σε αυτή την κούρσα..

Σήμερα δεν τα κατάφεραν και η παρέα των Νοτίων προαστίων κέρδισε και την δεύτερη μεγάλη μάχη.

Για να μην κερδίσει οριστικά και τον πόλεμο, απαιτείται να συμμαχήσουν οι ηγέτες των «περαστικών», της κοινωνίας δηλαδή, οι κ.κ. Μητσοτάκης και Γεωργιάδης. 

Και ενωμένοι να αναμετρηθούν παλληκαρήσια με την ίδια την Ιστορία!

 

 

Ο Κυριάκος τα έβαλε με το «βαθύ κόμμα». Θα επιβιώσει; (γραμμένο στις 19/4/2016 – 3 μήνες μετά την εκλογή του Κ.Μητσοτάκη )

 

Η ΟΝΝΕΔ δεν είναι μια απλή ιστορία. Ο έλεγχός της σημαίνει πολύ περισσότερα πράγματα από μια επιφανειακή πολιτική επικυριαρχία.

Ο έλεγχος της ΟΝΝΕΔ συνεπάγεται και έλεγχο του κόμματος. Έλεγχο συνέδρων, έλεγχο της Κεντρικής Επιτροπής, έλεγχο των ροών χρηματοδότησης, έλεγχο της ίδιας της ηγεσίας.

Ο Σαμαράς επιχείρησε όταν ανέλαβε, να σπάσει το απόστημα αυτό, προχωρώντας σε απευθείας εκλογή της ηγεσίας της ΟΝΝΕΔ από την βάση των ψηφοφόρων. Όμως αυτή του η κίνηση ήταν και η μοιραία. Γιατί δεν μπορούσε να φανταστεί την ισχύ, την οικονομική δυνατότητα και την διασύνδεση με την διαπλοκή, του συστήματος που εδραιώθηκε μέσω «λαϊκής ψήφου» και τελικά τον κατάπιε. Έφτασε σε σημείο ως Πρωθυπουργός να «παρακαλά» τον εκπρόσωπο του «συστήματος» αυτού,  να επιτρέψει στον Κώστα Κυρανάκη (ίσως το πιο αξιόλογο στέλεχος που διέθετε) να είναι υποψήφιος για πρόεδρος της Νεολαίας του ΕΛΚ, θέση την οποία τελικά και κατέκτησε. Ο Κυρανάκης κατά την περίοδο εκείνη είχε εναντιωθεί στο πανίσχυρο “σύστημα” που κυριαρχούσε σε νεολαία και κόμμα,  με αποτέλεσμα να επιχειρηθεί η πολιτική του εξόντωση!

Ο Σαμαράς όμως, αυτή του την επιλογή την πλήρωσε:

Γιατί η εκλογή του Α.Παπαμιμίκου στην ηγεσία της ΟΝΝΕΔ, έδιωξε το πιο παραγωγικό κομμάτι της νεολαίας, που  είχε πιστέψει και είχε στηρίξει τον Αντώνη Σαμαρά στην δύσκολη διαδρομή του προς την ηγεσία της Ν.Δ.

Άλλωστε, ποιος μπορεί να ξεχάσει τον νεαρό πρόεδρο της (προηγούμενης) ΟΝΝΕΔ που πανίσχυρος (λόγω της αριθμητικής επιρροής του στα όργανα) ζητούσε την αποπομπή του Α.Σαμαρά για τη θέση του στο δημοψήφισμα; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τους εναγκαλισμούς του ιδίου με τον Λ. Λαζόπουλο, παρά την εκστρατεία λάσπης  που είχε επιδοθεί ο γνωστός κωμικός κατά της πλειοψηφίας των στελεχών του κόμματός του;

SAKHSIOANIDHS ONNED LAZOPOULOS

Αυτά ήταν μόλις ορισμένα από τα εμφανή σημάδια υπόγειας επιρροής ενός συστήματος. Τα χειρότερα ήταν όσα ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντιλήφθηκε κατά την εσωκομματική προεκλογική περίοδο για την ηγεσία και όσα ήδη υπέστη κατά το πρώτο τετράμηνο της προεδρίας του.

Γιατί δεν πέρασαν καθόλου απαρατήρητες οι υπόγειες διασυνδέσεις του συστήματος με συνυποψηφίους του, οι ανοίκειες σχέσεις διαπλοκής του με ΜΜΕ, αλλά και οι υπερβολικές σπατάλες των εκφραστών του συστήματος αυτού, υπέρ της καμπάνιας των συνυποψηφίων του…

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνώριζε πολύ καλά ότι αν επιτρέψει μετά την εκλογή του σε αυτό το δυσώδες σύστημα να επιβιώσει και να αναπτυχθεί, ο μόνος χαμένος θα ήταν ο ίδιος.  Δεν θα μπορούσε, ούτε βήμα να κάνει, ούτε υποψήφιο να επιλέξει, εάν προηγουμένως δεν είχε την «ευλογία» του. Και το βασικότερο, θα έβαζε απέναντί του παιδιά με φρέσκα μυαλά και αγνές προθέσεις που πίστευαν στην προσπάθειά του, αλλά θα απωθούνταν από αυτά τα πανίσχυρα «συστήματα». 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Μια μαζική οργάνωση μπορεί να ελέγξει το κόμμα. Για παράδειγμα οι εκπρόσωποι της ΟΝΝΕΔ στο συνέδριο του κόμματος, μπορούν να εκλέξουν ιδιαίτερα σημαντικό αριθμό στην Πολιτική Επιτροπή, που μαζί με τους «διορισμένους» στην Πολιτική Επιτροπή, να αποτελούν μαζική πλειοψηφία. Ειδικά αν οι διαδικασίες ελέγχονται από τους ίδιους, με αμφίβολες μεθόδους…

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το γνωρίζει πολύ καλά αυτό. Κατά την προεκλογική περίοδο για την αρχηγία της Ν.Δ., δυσκολεύτηκε πολύ να βρει υπογραφές για την υποψηφιότητά του, αφού τα μέλη που προέρχονταν από την ΟΝΝΕΔ είχαν προκαταβολικώς παραδώσει τις υπογραφές τους στους «βοσκούς» τους. (*Βοσκός είναι στην νεοελληνική αργκό ο κομματάρχης. Αυτός που οδηγεί τα “πρόβατα” τα οποία ελέγχει προς την μία ή την άλλη συμπεριφορά ανάλογα με τα προσωπικά (οικονομικά ή πολιτικά) συμφέροντά του. )

Ένας εκ των «βοσκών»  δεν ήταν άλλος από τον Ανδρέα Παπαμιμίκο. Που εκτός από «βοσκός» εμφανιζόταν και  ως «εγγυητής των αδιάβλητων διαδικασιών» μιας ιστορικής παράταξης.

Όμως ο κ. Μητσοτάκης κατάφερε να παρακάμψει και αυτό το πρόβλημα, σηκώνοντας  ανθρώπους από τον καναπέ τους. Και έχοντας  στο πλευρό του ορισμένους ρομαντικούς νεολαίους, κυριάρχησε τελικά στο κόμμα του.

Ανάμεσα στους δύο γύρους, ο Α. Παπαμιμίκος έσπευσε να προσεγγίσει τον Κ. Μητσοτάκη διαπραγματευόμενος την «πραμάτεια του». Όμως ο Κ. Μητσοτάκης για λόγους αρχής, αρνήθηκε να οποιαδήποτε συναλλαγή, είτε με τον κ. Παπαμιμίκο, είτε με οποιονδήποτε.

Αμέσως μετά τις εσωκομματικές εκλογές, όλοι οι ομαδάρχες  (ειδικά όσοι διέθεταν ισχυρή επιρροή στη νεολαία) έσπευσαν να  προσεγγίσουν τον νέο πρόεδρο της Ν.Δ., να του προσφέρουν την «αφοσίωσή» τους και να κάνουν μαζί του τις «συμφωνίες» που επιθυμούσαν.

Συγκεκριμένα, με το πρόσχημα του ελέγχου της νεολαίας από τη νέα ηγεσία, οι ίδιοι “παράγοντες”, έσπευσαν να καθαρίσουν την ομάδα του Σάκη Ιωαννίδη που πλέον δεν τους ήταν χρήσιμη και να τοποθετήσουν για επικεφαλής της ΟΝΝΕΔ έναν (άχρωμο) εκλεκτό τους που αυτοπροσδιοριζόταν ως προεδρικός.  Χώρισαν παράλληλα τη χώρα στα δύο, και προσέφεραν στην εκλεγμένη ηγεσία την πλειοψηφία των Οργανώσεων που θεωρούσαν ότι ελέγχουν. Πίστεψαν όμως ότι κρατούν για τον εαυτό τους την επιρροή τους στην Βόρειο Ελλάδα, μοιράζοντας σε διάφορους εκλεκτούς τους, επιρροές σε επιμέρους Οργανώσεις.

Για παράδειγμα, οι ίδιοι επιχείρησαν να αλλάξουν (μέσω αύξησης του εκλογικού σώματος που προέρχεται από την ΟΝΝΕΔ) τους συσχετισμούς σε Νομαρχιακές Επιτροπές του Κόμματος, προσφέροντας τις νομαρχιακές επιτροπές σε φίλους Βουλευτές, δικής τους επιρροής. Με το (πολιτικό) αζημίωτο ασφαλώς!

Σε τοπικό επίπεδο πολλές οργανώσεις Νεολαίας, ειδικά οι μαζικές οργανώσεις των Πανεπιστημίων,  τα τελευταία χρόνια έχουν μετατραπεί σε παρέες ελέγχου εμπορικών δραστηριοτήτων και πολιτικών εξυπηρετήσεων.

Με αυτό τον τρόπο διατηρούν την επιρροή τους, η οποία περνά από γενιά σε γενιά. Για να συντηρούνται οικονομικά οι οργανώσεις, τους έχει δοθεί π.χ. (πάντα μέσω αποφάσεων των ιδρυμάτων που ελέγχουν πολιτικά) η διαχείριση κυλικείων ή εστιατορίων ΤΕΙ ή ΑΕΙ.

Παράλληλα, μέσω φιλικών τουριστικών γραφείων, ή νυχτερινών μαγαζιών αποκομίζουν τεράστια κέρδη από φοιτητικές εκδρομές και νυχτερινά πάρτυ. Και έτσι συντηρούνται, πολλαπλασιάζουν τα μέλη τους και ασκούν επιρροή.

Ο κρισιμότερος κρίκος που κατάφερε να σπάσει σε αυτή τη διαδικασία ο Πρόεδρος της Ν.Δ., έχει να κάνει με τη συμφωνία που επιχειρήθηκε κάτω από το τραπέζι: «Ελέγχω τόσες Νομαρχιακές, τόσους συνέδρους στο συνέδριο, τόσες σχολές, υποχρεούσαι να μου δώσεις αυτά τα ανταλλάγματα, σε μένα και τους φίλους μου»!

Μαζί με ένα χαρτί, που οι γνωστοί βαρώνοι, υποχρέωσαν  τα εκλεγμένα στελέχη της ΟΝΝΕΔ να υπογράψουν (ανάμεσά τους και το νέο πρόεδρο της Οργάνωσης) με το οποίο αμφισβητούσαν την ηγεσία του Κ. Μητσοτάκη και τις ακολουθούμενες καταστατικές διαδικασίες…

Κάποιοι στο περιβάλλον του κ. Μητσοτάκη, που γνωρίζουν το παρασκήνιο για τις πρώτες ανοικτές εκλογές της ΟΝΝΕΔ το 2010, δεν μπορούσαν να αγνοήσουν επίσης, τις (ενυπόγραφες) καταγγελίες για τη δράση επαγγελματιών «μπράβων» που δρούσαν τότε σε συγκεκριμένα εκλογικά τμήματα στην περιφέρεια της χώρας… Ίσως και η παρουσία των ίδιων προσώπων στο Συνέδριο της Νεολαίας, ως ασπίδας του επιθυμητού αποτελέσματος, να επέτεινε την απόφασή του για οριστική «ρήξη» με το καρκίνωμα που είχε ριζώσει στην Οργάνωση.

Ίσως ο Κυριάκος να έψαχνε την ευκαιρία για να βάλει ένα τέλος σε αυτή την παρακμή, σε αυτό το πανίσχυρο «σύστημα»  που κατέτρωγε το κόμμα του. Το σίγουρο είναι ότι την ευκαιρία που έψαχνε, του την έδωσαν.

Πλέον το παιχνίδι βρίσκεται στα χέρια του. Και γνωρίζει ότι είτε θα καταφέρει να τελειώσει το βαθύ κόμμα, είτε εκείνο θα τον καταπιεί…

Ο Σαμαράς δεν τα κατάφερε. Ο Κυριάκος έκανε το πρώτο βήμα με την απομάκρυνση Παπαμιμίκου και τη διαγραφή Γεωργιάδη.

Άραγε θα τα καταφέρει μέχρι τέλους;

πηγή

 

tags: Κυριάκος Μητσοτάκης,  ΟΝΝΕΔ, Σάκης Ιωαννίδης, Βασίλης Γεωργιάδης, ONNED