Συνεχίζει πτωτικά η ανεργία: 2% έπεσε από τον Οκτώβριο του 2013

Αυξημένος κατά 72.379 άτομα σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2013 ήταν ο αριθμός των απασχολούμενων, ενώ ο αριθμός των ανέργων ήταν μειωμένος κατά 104.263 άτομα. Πρωταθλητές στην ανεργία και αυτόν τον μήνα οι νέοι, καθώς το 50,4% παραμένει χωρίς δουλειά.

Με το… σταγονόμετρο συνεχίζεται η μείωση της ανεργίας στην Ελλάδα, που, σύμφωνα με τα εποχικά διορθωμένα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, τον Οκτώβριο διαμορφώθηκε στο 25,8% από 26% τον Σεπτέμβριο.

Όπως ανακοινώθηκε από τη στατιστική υπηρεσία, το σύνολο των απασχολουµένων κατά τον Οκτώβριο του 2014 εκτιµάται ότι ανήλθε σε 3.585.234 άτοµα, οι άνεργοι σε 1.245.340 άτοµα, και ο οικονοµικά µη ενεργός πληθυσµός σε 3.288.819 άτοµα.

Οι απασχολούµενοι αυξήθηκαν κατά 72.379 άτοµα, ή 2,1%, σε σχέση µε τον Οκτώβριο του 2013 και κατά 6.853 άτοµα, ή 0,2% σε σχέση µε τον Σεπτέµβριο του 2014, ενώ οι άνεργοι µειώθηκαν κατά 104.263 (7,7%) και κατά 13.491 άτοµα (1,1%) αντίστοιχα.

Οι οικονοµικά µη ενεργοί, δηλαδή τα άτοµα που δεν εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία, µειώθηκαν κατά 8.384 άτοµα σε σχέση µε τον Οκτώβριο του 2013 (-0,3%) και αυξήθηκαν κατά 2.100 άτοµα σε σχέση µε τον Σεπτέµβριο του 2014 (+0,1%).

Αξίζει να σημειωθεί, πάντως, πως σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΑΕΔ, οι εγγεγραμμένοι άνεργοι ξεπέρασαν το 1 εκατομμύριο τον Νοέμβριο.

Σε ό,τι αφορά την ηλικιακή κατανομή, οι νέοι παραμένουν πρωταθλητές στην ανεργία, καθώς το 50,4% 15-24 ετών συνεχίζει να μη βρίσκει δουλειά.

πηγή

Η σύγκρουση Μαρινάκη – Μελισσανίδη μεταφέρεται (από τη Νέα Υόρκη) και κορυφώνεται στον Πειραιά

 

Αριστερές και δεξιές φαμίλιες και εφοπλιστές προσκυνάνε τη μία ή την άλλη πλευρά

Σε ολομέτωπο πόλεμο οικονομικών συμφερόντων, στο φόντο ευρύτερων παιχνιδιών εξουσίας, με πρωταγωνιστές εφοπλιστές, εκπροσώπους μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και γνωστών πολιτικών τζακιών εξελίσσονται οι αυτοδιοικητικές εκλογές στον Πειραιά.

Η ανακοίνωση του συνδυασμού «Πειραιάς Νικητής» με επικεφαλής ιον Γιάννη Μώραλη και υποψήφιους, μεταξύ άλλων, τον Βαγγέλη Μαρινάκη και τον Πέτρο Κόκκαλη προβλημάτισε. Ιδίως καθώς ανέτρεψε γρήγορα τα δεδομένα και απειλεί να θέσει εκτός μάχης τον νυν δήμαρχο -και εκλεκτό του πρωθυπουργού- Βασίλη Μιχαλολιάκο. Ο Μιχαλολιάκος, εκτός από το Μαξίμου, έχει τη στήριξη του Δημήτρη Μελισσανίδη με σκοπό τις «κοινές» μπίζνες και απέναντι του τον Μητροπολίτη Πειραιά Σεραφείμ.

6a1cbf09b33a70663d1bf7c4ff3f95a8_L

 

Παρότι παρουσιάζεται σαν μια οπαδική κόντρα, η κίνηση αυτή κρύβει από πίσω της τεράστια συμφέροντα και ευρύτερες πολιτικές στοχεύσεις. Στην πολιτική «αρένα» του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας, έχουν αυτήν τη στιγμή δημιουργηθεί δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, που αντανακλούν μεγάλους επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς και εσωκομματικές αντιπαραθέσεις. Στις κάλπες του Πειραιά δεν διακυβεύονται μόνο πολιτικές καριέρες. Παίζονται μπίζνες εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, ενώ ταυτόχρονα στήνονται εμφανείς και αφανείς πολιτικοοικονομικές κολεγιές, οι οποίες στην πορεία δεν αποκλείεται να διεκδικήσουν ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας. Σε ένα ρευστό πολιτικό σκηνικό, πολλά μπορούν να συμβούν…

Όσο πλησιάζει η 18η Μάη, το σκηνικό της σύγκρουσης αναμένεται να κορυφωθεί. Κι επειδή μιλάμε για τον Πειραιά, ο πολιορκητικός κριός που ονομάζεται Ολυμπιακός θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην έκβαση της μάχης. «Κόμμα αλλάζουμε, ομάδα δεν αλλάζουμε», είναι το σλόγκαν που το τελευταίο διάστημα διατυπώνεται με νόημα στο λιμάνι, από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της επιχειρηματικής «ερυθρόλευκης συμμαχίας».

Ποιο είναι το πραγματικό διακύβευμα;

Τι είναι αυτό που έχει κινητοποιήσει πλήθος επιχειρηματιών εν όψει της κάλπης; Ποιοι συγκροτούν τις επιχειρηματικές συμμαχίες;

Προφανώς οι δουλειές που ανοίγουν στο λιμάνι και αφορούν κάμποσα δισ. ευρώ. Πρώτη και μεγαλύτερη η επικείμενη πώληση του 67% των μετοχών του ΟΛΠ. Τα σχέδια της κυβέρνησης για την εκμετάλλευση όλου του παραλιακού μετώπου του Πειραιά.

Η «αξιοποίηση» οικοπέδων-φιλέτων όπως αυτά των Λιπασμάτων Δραπετσώνας, ένα μέρος των οποίων ανήκει στην Εθνική Τράπεζα και συνορεύει με έκταση που ανήκει στον επιχειρηματία Δημήτρη Μελισσανίδη. Το οικόπεδο της ΧΡΩΠΕΙ που συνορεύει με το Στάδιο «Καραϊσκάκης» και αποτελεί διακαή πόθο των προέδρων του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια. Η ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη στην οποία θέλει να επενδύσει με τους δικούς του όρους το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Οι μπίζνες με τα πετρέλαια, τα σχέδια της κινεζικής COSGO για την απόκτηση του λιμανιού και οι αρπαχτικές διαθέσεις μεγάλων πολυεθνικών, οι οποίες συρρέουν στον Πειραιά για να πάρουν θέση σε μια από τις μεγαλύτερες πύλες εισόδου εμπορευμάτων της Ευρώπης.

Το ξεπούλημα και τα φτηνά εργατικά χέρια, που φρόντισε να δημιουργήσει η κυβέρνηση Σαμαρά με τα μνημόνια και τα πρωτοφανή ποσοστά ανεργίας, δημιουργούν συνθήκες εκμετάλλευσης και δυνατότητες κερδοφορίας που επιζητούν ντόπιοι και ξένοι επιχειρηματίες. Η μοιρασιά της λείας, όμως, φέρνει οξυμμένους ανταγωνισμούς.

Θα ήταν αφελές να πιστεύει κάποιος ότι η συμμαχία επιχειρηματικών συμφερόντων γύρω από τον Βαγγέλη Μαρινάκη έχει αυτοδιοικητικό περιεχόμενο και ως κύριο αντίπαλο τον Βασίλη Μιχαλολιάκο, ο οποίος μάχεται με τη στήριξη του πρωθυπουργού αλλά και του Δημήτρη Μελισσανίδη. Στην προκειμένη περίπτωση δεν μιλάμε για δημοτικές παρατάξεις, αλλά για πολιτικοοικονομικά στρατόπεδα με τεράστια συμφέροντα.

Πίσω από την υποψηφιότητα του Β. Μιχαλολιάκου, στον οποίο έχει δώσει το χρίσμα ο Αντώνης Σαμαράς, στρατεύονται επιχειρηματίες που έχουν δραστηριότητες στον Πειραιά, επιδιώκουν να τις επεκτείνουν, αλλά και άλλοι που επιζητούν νέα πεδία δράσης και κερδοφορίας. Πρώτος στη λίστα, ο Δ. Μελισσανίδης, ο οποίος από νωρίς φρόντισε να δηλώσει την προτίμησή του στον Μιχαλολιάκο, προσφέροντας δωρεά 50.000 ευρώ για την ανακαίνιση του Δημοτικού Θεάτρου – έργο που ο Δήμαρχος Πειραιά διαφήμισε με ιδιαίτερη έμφαση.

Ο επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης του ΟΠΑΠ ενδιαφέρεται για τον τρόπο «αξιοποίησης» του φιλέτου της Δραπετσώνας, αφού εκεί αγόρασε πρόσφατα τις εγκαταλειμμένες εγκαταστάσεις της BP, που παρότι δεν πληρούν καν τους περιβαλλοντολογικούς όρους, πήραν ανανέωση άδειας λειτουργίας από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής. Οι ιδιαίτερες σχέσεις του Μελισσανίδη τόσο με τον πρωθυπουργό όσο και με τον κ. Σγουρό, όπως φαίνεται, έχουν τη σημασία τους.

Σε ένα Δήμο με διαχρονική υπεροχή των συντηρητικών ψηφοφόρων και βαρύνουσα την ψήφο των Μανιατών, ο Β. Μιχαλολιάκος θεωρούνταν ο επικρατέστερος διεκδικητής, πριν από την εμφάνιση της παράταξης Μαρινάκη.Ίσως γι” αυτό δεν νοιάστηκε να διασφαλίσει τις βασικές συμμαχίες του. Δεν είναι μόνο οι υποψήφιοι του που «αυτομόλησαν» ή οι απρόσεκτες κινήσεις που έκαναν τους οπαδούς του Ολυμπιακού να τον κηρύξουν ανεπιθύμητο στο μνημόσυνο των θυμάτων της θύρας 7. Είναι και ο ίδιος ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος είναι εδώ και καιρό δυσαρεστημένος από τη στάση του Β. Μιχαλολιάκου. Όταν ο Σεραφείμ ζήτησε την οικονομική στήριξη του νυν Δημάρχου για να διοργανώσει συσσίτια της Εκκλησίας, βρήκε την πόρτα κλειστή. Αντιθέτως, ο Β. Μαρινάκης προσέφερε κάθε οικονομική βοήθεια ώστε η πειραϊκή Εκκλησία να επαίρεται σήμερα ότι μοιράζει 4.500 μερίδες φαγητού.

Ούτε και σιη ΝΔ ία πράγματα είναι γραμμικά. Σιωπηλά προς το παρόν, υπέρ του ψηφοδελτίου Μώραλη έχει ταχθεί η οικογένεια Μητσοτάκη, ελέω και των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων που διατηρεί στο λιμάνι και στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, ο σύζυγος της κ. Ντόρας Μπακογιάννη και κουμπάρος του Β. Μαρινάκη Ισίδωρος Κούβελος. Πρόσωπο-κλειδί είναι και ο Νίκος Πηρούνιας, σημαντικό στέλεχος της ΝΔ στον Πειραιά, πρώην πρόεδρος της Ένωσης Μανιατών και παλιός πρόεδρος του Εθνικού, που κατεβαίνει υποψήφιος με τον ψηφοδέλτιο Μώραλη.Όχι μόνο γιατί είναι έμπιστος του ίδιου του Κ. Μητσοτάκη, αλλά γιατί θα επηρεάσει έντονα τη μανιάτικη ψήφο.

Η απόφαση του υπουργού Παιδείας Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου να στηρίξει το ψηφοδέλτιο του Μώραλη, στους κόλπους της ΝΔ μεταφράζεται ως κίνηση αμφισβήτησης των πρωθυπουργικών επιλογών, που αποτυπώνει τις πολιτικές διενέξεις στο εσωτερικό της ΝΔ. Άλλοι πάντως λένε ότι πρόκειται για αναγκαστική επιλογή πολιτικής επιβίωσης του βουλευτή Πειραιά: ο κ. Αρβανιτόπουλος γνωρίζει ότι, σε όποιες επόμενες εκλογές, η ΝΔ θα βγάλει το πολύ έναν βουλευτή στην περιφέρειά του. Κι αν ο Μιχαλολιάκος επανεκλεγεί δήμαρχος, θα ρίξει όλο του το βάρος στην εκλογή του γαμπρού του Κώστα Κατσαφάδου σε βάρος του Αρβανιτόπουλου, ο οποίος έχει το επιπλέον μειονέκτημα της αποτυχημένης θητείας στο υπουργείο Παιδείας. Είναι θέμα πολιτικής επιβίωσης για τον ίδιο το να στηρίξει το συνδυασμό του Μώραλη, αναμένοντας ανταπόδοση στο μέλλον.

Ο Αρβανιτόπουλος δεν είναι ο μόνος. Στελέχη της δεξιάς παράταξης στον Πειραιά, όπως ο Χρήστος Αγραπίδης, δήμαρχος Πειραιά με την υποστήριξη της ΝΔ από το 1999 ως το 2006, καθώς και η οικογένεια Ανδριανόπουλου στηρίζουν ανοιχτά το ψηφοδέλτιο Μώραλη, κόντρα στη γραμμή Σαμαρά. Αν κάποιος διαβάσει με προσοχή τη δήλωση «στήριξης» υπέρ του Β. Μιχαλολιάκου που έκανε ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, θα διαπιστώσει ότι μάλλον και αυτός βλέπει με θετικό μάτι την υποψηφιότητα Μώραλη.

Ένας ακόμη εχθρός του Δημάρχου Β. Μιχαλολιάκου είναι ο ξάδερφος του Τάκης Μιχαλόλιας. Πρόκειται για ιον αδερφό του προφυλακισμένου αρχηγού της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου– κου, δικηγόρου με ισχυρές διασυνδέσεις στον Πειραιά σε όλα τα επίπεδα. Είναι γνωστό ότι οι σχέσεις μεταξύ των εξαδέρφων εδώ και πολλά χρόνια είναι οι χειρότερες δυνατές. Θεωρείται βέβαιο ότι ο κ. Μιχαλόλιας θα έσπρωχνε τις ψήφους της Χρυσής Αυγής στον δεύτερο γύρο ακόμα και στον υποψήφιο του ΚΚΕ αν αυτός ήταν απέναντι από τον νυν Δήμαρχο.

Αν έχει κάποια αξία να ειπωθεί, ο κ. Μιχαλόλιας στο παρελθόν έχει προσφέρει τις νομικές του υπηρεσίες και στον Σωκράτη Κόκκαλη και στον Ολυμπιακό. Επίσης ο Γιάννης Μώραλης είναι υιός του παλαιού υπουργού του ΠΑΣΟΚ Πέτρου Μώραλη, στενού συνεργάτη του Ανδρέα Παπανδρέου και του Γιώργου Γεννηματά.

Το πιο σημαντικό θέμα όμως είναι η στήριξη του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Όπως αναφέρουν πηγές που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στο λιμάνι, πίσω από τον Μαρινάκη έχουν στοιχηθεί σχεδόν όλοι οι εφοπλιστές. Στελέχη του ναυτιλιακού χώρου κάνουν ιδιαίτερη αναφορά στη σχέση του Μαρινάκη με την εφοπλιστική οικογένεια Τσάκου και ιδιαίτερα για τη φιλία του με τον Ν. Τσάκο, ο οποίος φέρεται να στηρίζει το εγχείρημα. Δεν είναι λίγοι κι εκείνοι που, πίσω από την εισβολή Μαρινάκη στα αυτοδιοικητικά πράγματα, διαβλέπουν το πρώτο βήμα για την απευθείας εμπλοκή των εφοπλιστών στα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν αποκλείει και τη συνδρομή πολιτικών προσώπων – το αντίθετο μάλιστα. Το μοντέλο του «έλληνα Μπερλουσκόνι» δεν κυοφορείται για πρώτη φορά. Έχει λανσαριστεί και στο παρελθόν τόσο από τον πρόεδρο του ΣΕΒ Δημήτρη Δασκαλόπουλο, όσο και από τον μεγαλοεπιχειρηματία και πρώην τραπεζίτη Ανδρέα Βγενόπουλο.

Στην περίπτωση όμως του Β. Μαρινάκη, πέρα από τα κεφάλαια, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τις καλές σχέσεις με την οικογένεια Μητσοτάκη και πολλά πολιτικά στελέχη της ΝΔ, υπάρχει και άλλο ένα ισχυρό όπλο στη φαρέτρα του: η ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού. Οι γνώστες των τεκταινομένων λένε ότι ο ίδιος ο Β. Μαρινάκης θα έμπαινε επικεφαλής του συνδυασμού, αν δεν υπήρχε ασυμβίβαστο στα πρόσωπα που κατέχουν off-shore εταιρείες. Αυτός ήταν ο βασικός λόγος που επικεφαλής τέθηκε ο Γ. Μώραλης, ενώ ο Β. Μαρινάκης ξεκίνησε τη διαδικασία για να μεταβιβάσει τις off-shore που του ανήκαν, κάτι που θα τον απαλλάξει από τα νομικά κωλύματα στο εγγύς μέλλον.

Πριν αποτυπωθεί στη μάχη για το Δήμο Πειραιά, η σύγκρουση Μαρινάκη-Μελισσανίδη είχε ξεκινήσει από το μοίρασμα των χορηγιών του ΟΠΑΠ προς τις ομάδες, μετά το ξεπούλημα της πλειοψηφίας των μετοχών του ΟΠΑΠ στον Δ. Μελισσανίδη. Στόχος του μεγαλομέτοχου της ΑΕΚ ήταν με τα χρήματα του ΟΠΑΠ να δημιουργήσει ομάδες-δορυφόρους προκειμένου να χτυπήσει την παντοκρατορία του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο. Άνθρωποι της αγοράς λένε ότι η σύγκρουση ξεφεύγει από τα όρια της ελληνικής επικράτειας: οι δύο εφοπλιστές έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, όπου είναι εισηγμένες οι ναυτιλιακές τους επιχειρήσεις, αφού διεκδικούν την άντληση κεφαλαίων από τις ίδιες αγορές και για παρόμοιες δραστηριότητες.

Η πλευρά Μαρινάκη καταλογίζει στον Μελισσανίδη ότι χρησιμοποιεί πλαστούς ισολογισμούς για να ενισχύει τη θέση του. Τελευταίο πεδίο αντιπαράθεσης αποτέλεσε η εκμετάλλευση και διακίνηση των «ορφανών» πετρελαίων από τη Δυτική Αφρική: οι δυο επιχειρηματίες ήρθαν σε αντιπαράθεση όταν χτύπησαν σε διαφορετικές τιμές ποσότητες πετρελαίου, με αποτέλεσμα να απολέσει δουλειές η πλευρά του Μαρινάκη. «Δουλειές» το κέρδος των οποίων ισοδυναμεί με ολόκληρα καράβια!

Ο άγραφος νόμος μεταξύ των ελλήνων εφοπλιστών ορίζει ένας ένας να παίρνει τις δουλειές και να μην κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους.

Τα συμφέροντα λοιπόν είναι μεγάλα. Τα λεφτά είναι πολλά. Οι σχεδιασμοί υπερβαίνουν τα στενά όρια ενός Δήμου.

 

Γιατί όμως τέτοιος πόλεμος για την καρέκλα του Δημάρχου Πειραιά;

Ο Δήμαρχος Πειραιά συμμετέχει στο Δ.Σ του ΟΛΠ και έχει λόγο στις αποφάσεις για την αξιοποίηση του λιμανιού. Ο ΟΛΠ έχει την ευθύνη όλης της ακτογραμμής του Πειραιά μέχρι το Πέραμα και in Σαλαμίνα. Επίσης, ως τοπικός παράγοντας, ο Δήμαρχος Πειραιά έχει «πρόσβαση» στις Εφορείες και στα Τελωνεία που εδρεύουν στον Πειραιά, όπως είναι η ΔΟΥ Μεγάλων Επιχειρήσεων και η ΦΑΕ Πειραιά. Οι Δήμαρχοι και οι Περιφερειάρχες καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις για την «αξιοποίηση» των ελεύθερων χώρων. Περιβαλλοντικές εγκρίσεις, πολεοδομικές μελέτες, χωροταξικές εκθέσεις περνούν από υπηρεσίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ενώ για την τσιμεντοποίηση εκτάσεων χρειάζεται και η έγκριση των Δημοτικών Συμβουλίων. Επίσης, επειδή η κοινωνία στον Πειραιά είναι μικρή, ο εκάστοτε Δήμαρχος υπολογίζεται από τους τελωνειακούς. Οι τελευταίοι είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι να κλείσουν ή να ανοίξουν τα μάτια όταν το πετρέλαιο κάποιων επιχειρηματιών που μπαίνει στην αγορά πάσχει από «νομιμότητα».

 

Πόλεμος για τον έλεγχο του ΟΛΠ

Η ιδιωτικοποίηση του 67% των μετοχών του ΟΛΠ, που σήμερα ανήκουν στο ελληνικό δημόσιο, ισοδυναμούν με την παραχώρηση στον επίδοξο αγοραστή του ελέγχου του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας. Βασικός μνηστήρας για την εξαγορά του πλειοψηφικού πακέτου εμφανίζεται η κινεζική εταιρεία Cosco, μέσω της μητρικής CoscoPacific. Η διαδικασία εκποίησης του ΟΛΠ άνοιξε στις 5 Μαρτίου και στις 28 Απριλίου έληξε η προθεσμία εκδήλωσης ενδιαφέροντος. Μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν είχε γίνει γνωστό ποιες εταιρείες κατέθεσαν τελικά προσφορά. Ωστόσο η πιάτσα «βούιζε», ότι οι Κινέζοι θα είναι οι μοναδικοί διεκδικητές.

Η εξέλιξη αυτή έχει σημάνει συναγερμό στους Έλληνες εφοπλιστές, που θεωρούν ότι η απόκτηση του λιμανιού από μια ξένη πολυεθνική μπορεί να ανατρέψει το πλήθος των προκλητικών προνομίων που απολαμβάνουν από το ελληνικό δημόσιο και οι Κινέζοι να γιγαντώσουν τα κέρδη τους μέσω αυξήσεων σε μια σειρά από λιμενικές υπηρεσίες.

Σύμφωνα με άλλες πηγές, Έλληνες εφοπλιστές επιδιώκουν να αποκτήσουν για λογαριασμό τους κάποιες από τις χρήσεις του λιμανιού, πράγμα που θα καταστεί αδύνατο αν τελικά παραχωρηθεί ολόκληρο στην COSCO. Εκφράζοντας αυτούς τους σχεδιασμούς, ο Γ. Μώραλης επισκέφθηκε ως υποψήφιος Δήμαρχος τον διευθύνοντα σύμβουλο του ΟΛΠ Γ. Ανωμερίτη, και τάχθηκε κατά της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού δηλώνοντας: «Θα πρέπει το ελληνικό λιμενικό σύστημα να ακολουθήσει το ευρωπαϊκό λιμενικό σύστημα, που σημαίνει ότι οι μετοχές θα πρέπει να παραμείνουν στο Δημόσιο, στην αυτοδιοίκηση και στα επιμελητήρια και, τρίτον, ότι πρέπει να γίνονται παραχωρήσεις για χρήση σε πολλούς διαφορετικούς ιδιώτες. Αυτή ήταν η θέση μας από την αρχή».

Όχι, δεν έγινε ξαφνικά «κρατιστής» ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, αλλά λειτούργησε ως κεντρικός εκφραστής των συμφερόντων των εφοπλιστών. Προσέξατε τη φράση: παραχωρήσεις σε «πολλούς διαφορετικούς ιδιώτες» – άρα όχι στους Κινέζους. Αντίθετα, την πλήρη επικράτηση των Κινέζων στο Λιμάνι μάλλον επικροτεί ο Δ. Μελισσανίδης, που περιμένει με κινέζικα κεφάλαια να χρηματοδοτήσει τις επενδύσεις του στις νεοαποκτηθείσες εγκαταστάσεις της BP.

Ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στον ΟΛΠ έχει όμως και ο όμιλος του Σωκράτη Κόκκαλη. Η Intracom έχει αναλάβει από το 1998 την τεχνική υποστήριξη, συντήρηση και αναβάθμιση του Ολοκληρωμένου Πληροφοριακού Συστήματος του ΟΛΠ, αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Η σύμβαση λήγει το επόμενο διάστημα και αν ο ΟΛΠ περάσει στα χέρια των Κινέζων, η επιχείρηση του γνωστού κρατικοδίαιτου επιχειρηματία μπορεί να χάσει το έργο…

Ακονίζουν τα μαχαίρια για τα φιλέτα του Πειραιά

Το δεύτερο πεδίο των επιχειρηματικών ανταγωνισμών Μαρινάκη-Μελισσανίδη είναι η «αξιοποίηση» της έκτασης του πρώην Εργοστασίου Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα. Πρόκειται για μια έκταση 660 στρεμμάτων που δημιουργήθηκε από την κατεδάφιση του εργοστασίου Λιπασμάτων (πρώην Μποδοσάκη) το 2002. Ιδιοκτήτες της έκτασης είναι η Εθνική Τράπεζα (254 στρέμματα), ο ΟΛΠ (93 στρ.), το Ελληνικό Δημόσιο (50 στρ.), τα ΕΛΠΕ (82 στρ.) και η τσιμεντοβιομηχανία Lafarge (117 στρ.), ενώ η υπόλοιπη έκταση ανήκει στο Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας.

Η «αλάνα της Δραπετσώνας», όπως ονομάζεται από τους κατοίκους της περιοχής, θα μπορούσε να γίνει χώρος πρασίνου και αναψυχής, όπως παλεύουν εδώ και χρόνια διάφοροι κοινωνικοί φορείς ίου Πειραιά. Όμως, η Εθνική Τράπεζα έχει εκπονήσει σχέδιο για την δημιουργία οικονομικού και ναυτιλιακού κέντρου, με γραφεία, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, και επέκταση των λιμενικών εγκαταστάσεων για να υπάρχει δυνατότητα ελλιμενισμού κρουαζιερόπλοιων. Την πρόταση αυτή έχει ήδη αγκαλιάσει η πλευρά Μαρινάκη, που ορέγεται τη δημιουργία ενός ελληνικού City στην περιοχή του Πειραιά και δηλώνει ότι μέσω αυτού του τρόπου θα δημιουργήσει χιλιάδες θέσεις εργασίας στον Πειραιά καταπολεμώντας την ανεργία! Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής Τράπεζας έπεσαν εφοπλιστικά κεφάλαια. Κάποιοι μάλιστα φωτογραφίζουν ανθρώπους με τους οποίους έχει στενή σχέση ο Β. Μαρινάκης.

Τους σχεδιασμούς εφοπλιστών και τραπεζιτών ήρθε να ενισχύσει ο Υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Γιάννης Μανιάτης. Με απόφασή του τον περασμένο Μάρτιο επέκτεινε την αναθεώρηση του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου Κερατσινίου-Δραπετσώνας, που περιλαμβάνει και το χώρο των πρώην Λιπασμάτων, όπως αυτός προβλεπόταν από το Ν. 2508/97, χαρακτηρίζοντας την περιοχή «Ζώνη Ελεγχόμενης Ανάπτυξης». Κίνηση που αυξάνει το συντελεστή δόμησης από 0,4 σε 0,6 και λύνει τα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων να ρίξουν χιλιάδες τόνους τσιμέντου στην περιοχή.

Αντίθετος στα σχέδια της δημιουργίας εμπορικού-ναυτιλιακού κέντρου είναι ο Δ. Μελισσανίδης. Ο όμιλος της Aegean εξαγόρασε στα τέλη του 2012 τις εγκαταστάσεις λιπαντικών της BP Hellas. Ο τερματικός σταθμός της BP Hellas, βρίσκεται στην περιοχή της Δραπετσώνας, σε απόσταση δύο χιλιομέτρων δυτικά από το λιμάνι του Πειραιά, και από τις συγκεκριμένες εγκαταστάσεις θα μπορούν να διακινηθούν εκατομμύρια λίτρα λιπαντικών και πετρελαίου σε ετήσια βάση. Το 2013, ο Μελισσανίδης εξασφάλισε τροποποίηση περιβαλλοντικής άδειας για τις συγκεκριμένες εγκαταστάσεις προ-κειμένου να επεκτείνει τις δραστηριότητες του και οι πληροφορίες λένε ότι έχει ήδη εξασφαλίσει κινεζικά κεφάλαια για την «μπίζνα»! Η συγκεκριμένη έκταση συνορεύει με τα 660 στρέμματα του πρώην Εργοστασίου Λιπασμάτων και όπως είναι εύκολα αντιληπτό, ναυτιλιακά και εμπορικά κέντρα δίπλα σε εγκαταστάσεις λιπαντικών και πετρελαίου δεν είναι εύκολο να συνυπάρξουν. Ειδικά αν στη πορεία χρειαστούν νέες περιβαλλοντικές άδειες που θα εκδοθούν από Δήμους και Περιφέρειες – και ο νοών νοείτω…

Αντίθετα, δίπλα στις εγκαταστάσεις Μελλισανίδη, μπορεί εύκολα να δημιουργηθεί πίστα της Φόρμουλα 1, σχέδιο το οποίο έχει προτείνει ήδη ο Δήμαρχος Κερατσινίου-Δραπετσώνας Λουκάς Τζανής και έσπευσε να υιοθετήσει με επιστολή του προς αυτόν, ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι ο συγκεκριμένος Δήμαρχος έχει τη στήριξη του Δ. Μελισσανίδη, ενώ ο αντίπαλος του Χρήστος Σαλελές υποστηρίζεται από τον Β. Μαρινάκη.

Ίδια τύχη με το πρώην Εργοστάσιο Λιπασμάτων, φαίνεται ότι θα έχουν και τα τρία οικόπεδα που βρίσκονται δίπλα στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Πρόκειται για το παλαιό κτίριο και το οικόπεδο της ΧΡΩΠΕΙ, έκτασης 33 στρεμμάτων, ιδιοκτησίας του ομίλου Χαραγκιώνη, καθώς επίσης και για άλλα δύο εργοστάσια που ανήκουν σε οικογένειες εφοπλιστών. Κάτω από την πίεση των δημοτών, το Δημοτικό συμβούλιο Πειραιά, αποφάσισε να μετατραπεί σε χώρο πρασίνου και αναψυχής και όχι σε εμπορικό κέντρο, όπως φιλοδοξούσαν οι οικογένειες που κατέχουν τα ακίνητα. Μάλιστα ο τότε Δήμαρχος Παναγιώτης Φασούλας αναζήτησε δάνειο προκειμένου να αγοράσει την έκταση. Όμως τα σχέδια έμειναν στα χαρτιά. Για τα οικόπεδα είχε ενδιαφερθεί και η ΠΑΕ Ολυμπιακός επί προεδρίας Κόκκαλη, με στόχο να δημιουργήσει εμπορικό κέντρο και πάρκινγκ, ωστόσο σκόνταψε στις αντιδράσεις των κατοίκων της περιοχής. Άγνωστο είναι όμως τι θα συμβεί αν ο Δήμος περάσει στα χέρια της σημερινής «ερυθρόλευκης» αυτοδιοικητικής συμμαχίας.

Αυτός ο πόλεμος επιχειρηματικών συμφερόντων είναι το πεδίο των αυτοδιοικητικών εκλογών στον Πειραιά. Αυτό που μένει να δούμε είναι τι θα κάνουν οι Πειραιώτες, και κυρίως οι οπαδοί των ερυθρόλευκων. Η κάλπη είναι κοντά…

 

πηγή

Όλο το μυστικό σχέδιο «Ζ» για το Grexit

του Peter Spiegel

Το απόρρητο «σχέδιο Ζ» για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Τι προέβλεπε και γιατί προκάλεσε τρόμο στις Βρυξέλλες. Ο ρόλος Προβόπουλου, Παπαδήμου και ο φόβος bank run. Η πίεση των γερακιών του γερμανικού ΥΠΟΙΚ και πως η Μέρκελ έκανε πίσω.

Κάθε εργάσιμη ημέρα από τότε που ξέσπασε η κρίση, ο Γιώργος Προβόπουλος, ο γκριζομάλλης διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Ελλάδας, συγκαλούσε στις 6 μ.μ στο γραφείο του μια μικρή «ομάδα έκτακτης ανάγκης» για την επιθεώρηση της κατάστασης των ελληνικών τραπεζών. Αυτό που άκουσε στις 15 Ιουνίου του 2012 ήταν αρκετό για να κάνει τον κεντρικό τραπεζίτη της χώρας να χλομιάζει.

Ήταν την Παρασκευή πριν από τις βουλευτικές εκλογές – τη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση μέσα σε λίγους μήνες – και η χώρα φαινόταν να βυθίζεται στον πανικό. Εκείνη την ημέρα, οι Έλληνες απέσυραν πάνω από 3 δισ. ευρώ από τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς ή περίπου 1,5% του ΑΕΠ. Η Τράπεζα της Ελλάδας παρακολουθούσε τους πολίτες να μεταφέρουν χρήματα από τις τράπεζες στα στρώματα τους τα τελευταία τρία χρόνια, αλλά ποτέ σε τέτοια κλίμακα.

«Μέσα σε λίγες ημέρες, θα μπορούσε να είχε ξεσπάσει μια κανονική τραπεζική κρίση», ανέφερε σε συνέντευξη του ο κ. Προβόπουλος. Με τον ρυθμό αυτό η Ελλάδα θα είχε ξεμείνει από χαρτονομίσματα μέσα σε μια ή δύο μέρες.

Ωστόσο, εν αγνοία σχεδόν ολόκληρου του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου, μια μικρή ομάδα αξιωματούχων της ΕΕ και του ΔΝΤ εργάζονταν μυστικά για μήνες προετοιμαζόμενοι για την κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών. Το μυστικό τους πρόγραμμα δράσης, γνωστό και ως «Σχέδιο Ζ», ήταν ένα λεπτομερές κείμενο για το πώς θα ανακατασκευαστεί η οικονομική και τραπεζική υποδομή της Ελλάδας σε περίπτωση που έφευγε από το ευρώ.

Το σχέδιο συγκροτήθηκε από είκοσι περίπου αξιωματούχους, σε μικρές ομάδες εργασίας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες, στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην Φρανκφούρτη και στο ΔΝΤ στην Ουάσινγκτον. Αξιωματούχοι που εργάστηκαν στο μέχρι πρότινος κρυφό σχέδιο, επέμειναν ότι δεν ήταν ένας οδικός χάρτης για να αναγκαστεί η Ελλάδα να φύγει από το ευρώ. Ήταν ακριβώς το αντίθετο.

Οι ίδιοι φοβόντουσαν ότι το «Grexit» θα είχε εκρηκτικές συνέπειες για τις ευρωπαϊκές χρηματοπιστωτικές αγορές, προκαλώντας μαζικές τραπεζικές αναλήψεις σε άλλες δοκιμαζόμενες οικονομίες της ευρωζώνης και δημιουργώντας ερωτήματα για το ποια θα είναι η επόμενη χώρα που θα φύγει από το ευρώ.

Αλλά από τις αρχές τους 2012, πολλοί εξ αυτών των αξιωματούχων πίστευαν πως ήταν ανεύθυνο να μην είναι προετοιμασμένοι για μια έξοδο της Ελλάδας. «Πάντα λέγαμε: είναι στόχος μας να τους κρατήσουμε μέσα», ανέφερε ένας εκ των μελών της ομάδας. «Είναι μηδενική η πιθανότητα να φύγουν; Όχι. Αν είναι κανείς στο συμβούλιο μιας εταιρείας και έχει πιθανότητα μόλις 10% για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, προετοιμάζεται για το χειρότερο», σημείωσε.

Τους τελευταίους έξι μήνες, οι Financial Times έχουν πάρει συνεντεύξεις από δεκάδες αξιωματούχους που είχαν άμεση εμπλοκή στην καταπολέμηση της κρίσης της ευρωζώνης για να εξετάσουν πως κατά το τελευταίο επεισοδιακό της έτος οι ηγέτες αυτοί μεταμόρφωσαν το ευρωπαϊκό σχέδιο σε κάτι εντελώς νέο: μια πολύ πιο συγκεντρωτική ευρωζώνη όπου οι θεσμοί της ΕΕ έχουν αναλάβει ευρύτατες οικονομικές και χρηματοπιστωτικές εξουσίες που κάποτε ανήκαν στις εθνικές κυβερνήσεις. Οι ψηφοφόροι που τάσσονται κατά αυτής της συγκέντρωσης εξουσιών στις Βρυξέλλες και στην Φρανκφούρτη μπορεί να αποτελέσουν μια σημαντική δύναμη στις ευρωεκλογές της επόμενης εβδομάδας.

Μια νέα αίσθηση επείγοντος

Ήταν ωστόσο άλλη μια παρολίγον καταστροφή για την Ελλάδα – η οποία ως τα μέσα του 2012 είχε αντιμετωπίσει τις εξεγέρσεις, την εκτίναξη της ανεργίας και την λιτότητα που είχαν προκαλέσει τα τέσσερα χρόνια οικονομικής συρρίκνωσης στα πρότυπα της Μεγάλης Ύφεσης – η οποία θα ανάγκαζε τους Ευρωπαίους ηγέτες να αναλάβουν άμεση δράση. Από το 2009, η οικονομία της Ελλάδας είχε συρρικνωθεί κατά 20%.

Σε καμία άλλη στιγμή της κρίσης το ενιαίο νόμισμα της Ευρώπης δεν βρισκόταν σε μεγαλύτερο κίνδυνο κατάρρευσης από τις εβδομάδες πριν και μετά τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου. Ο σχεδιασμός του Grexit έγινε πιο επιτακτικός όταν άρχισε να φαίνεται ότι το αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ – καθοδηγούμενο από τον αντιμνημονιακό «επαναστάτη» Αλέξη Τσίπρα – βρισκόταν μια ανάσα από την νίκη. «Αυτή ήταν η στιγμή που είπα στον εαυτό μου: Πρέπει να τελειώσουμε αυτή τη δουλειά», είπε πρόσωπο που συμμετείχε στο «Σχέδιο Ζ».

Η κρίση παίρνει κεφάλια

Την ώρα που η πλειοψηφία των ηγετών του κόσμου πετούσε για το Λος Κάμπος του Μεξικό για το ετήσιο συνέδριο της G20 που γινόταν το ίδιο Σαββατοκύριακο με τις ελληνικές εκλογές, μια μικρή ομάδα Ευρωπαίων αξιωματούχων βρισκόταν στα γραφεία τους σε περίπτωση που το «Σχέδιο Ζ» έπρεπε να ενεργοποιηθεί.

Εργάζονταν υπό τις εντολές του Ολι Ρεν, του Ευρωπαίου Επιτρόπου για Οικονομικά Θέματα, ο οποίος είχε ακυρώσει την πτήση του για το Μεξικό για να παραμείνει στις Βρυξέλλες. Ο Μάριο Ντράγκι, ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έμεινε στην Φρανκφούρτη και ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και επικεφαλής του Eurogroup, ήταν και αυτός σε επιφυλακή.

Το «Σχέδιο Ζ» δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Ο ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα ήρθε δεύτερος, επιτρέποντας στα δύο μεγάλα κόμματα και στην ΔΗΜΑΡ να σχηματίσουν ένα άβολο συνασπισμό και να συμφωνήσουν τελικά να συνεχίσουν το μονοπάτι του προγράμματος διάσωσης.

Αλλά ανώτατοι αξιωματούχοι ανέφεραν πως το παρολίγον ατύχημα εκείνου του καλοκαιριού και οι συνεχείς συζητήσεις για την παραμονή της Ελλάδας, συνέβαλλαν στο να ξεκαθαρίσει η στάση των πολιτικών της ευρωζώνης – ειδικά στο Βερολίνο όπου οι διαμάχες για το αν έπρεπε να φύγει η Ελλάδα μαίνονταν για πάνω από τρεις μήνες, προτού αποφασίσει να τις τελειώσει η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ.

Μια εντυπωσιακή αναστροφή

Η συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ αποτελεί ένα επίμαχο ζήτημα από την στιγμή που η Ελλάδα υιοθέτησε το κοινό νόμισμα το 2001. Μετά από χρόνια προειδοποιητικών μηνυμάτων, η Eurostat, η στατιστική υπηρεσία της Ε.Ε, ξεκίνησε έρευνα το 2004 από την οποία βρήκε ότι η Ελλάδα είχε δώσει λανθασμένα στοιχεία, ανακοινώνοντας νούμερα που παρουσίαζαν μια πιο θετική εικόνα για την κατάσταση των δημοσιονομικών της.

Παρά την ενδημική κακοδιαχείριση, η Αθήνα κατάφερε να εκμεταλλευτεί τα χαμηλά επιτόκια που έφερε η συμμετοχή στην ευρωζώνη για να συνεχίσει την ξένοιαστη πορεία με δανεικά. Οι ηγέτες της Ε.Ε. δεν έδωσαν σημασία στα προειδοποιητικά μηνύματα των λογιστών των Βρυξελλών.

Αλλά όταν το 2011 το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδα άρχισε να ταλανίζεται, το ζήτημα μεταφέρθηκε από τις σκονισμένες εκθέσεις της Ε.Ε. σε συνεδριάσεις κεκλεισμένων των θυρών μεταξύ των πιο ισχυρών Ευρωπαίων ηγετών. Σύμφωνα με πολλούς αξιωματούχους της Ε.Ε., ο Σόιμπλε, ο πανίσχυρος Γερμανός υπουργός Οικονομικών, έγινε ο πιο ένθερμος συνήγορος του Grexit.

Mέχρι τις αρχές του 2012 ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης γινόταν σε θεωρητικό επίπεδο, κυρίως από οικονομολόγους και διάφορα υπουργεία Οικονομικών, καθώς και από το οικονομικό διευθυντήριο της Επιτροπής, που προσπάθησε να υπολογίσει τον αντίκτυπο που θα είχε το Grexit στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη ευρωζώνη.

Επί τους ουσίας, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ο σχεδιασμός εναλλακτικών σχεδίων ήταν περιορισμένος, ίσως και ανύπαρκτος. Ο Ζαν Κλωντ Τρισέ, ο επικεφαλής της ΕΚΤ ως τον Νοέμβριο του 2011, απέκλεισε κάθε συζήτηση για Grexit από φόβο πως ακόμα και μια υποψία ότι το σκέφτεται η κεντρική τράπεζα θα οδηγούσε σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, ανέφεραν πρώην αξιωματούχοι της ΕΚΤ.

Στις Βρυξέλλες, μια ομάδα υπό τις οδηγίες του Μάρκο Μπούτι, επικεφαλής του οικονομικού διευθυντηρίου της Κομισιόν, είχε συγκεντρώσει «στα κρυφά» δεδομένα, με στόχο να πείσει τη Γερμανία και τους συμμάχους ότι ένα Grexit θα προκαλούσε πολύ μεγαλύτερο χάος από αυτό που υπολόγιζαν. Αλλά δεν υπήρξαν πιο συγκροτημένες κινήσεις σχεδιασμού, από φόβο ότι θα υπάρξουν διαρροές.

Μόνο στο ΔΝΤ, το οποίο είχε τεράστια εμπειρία από κάθε είδους καταστροφές, είχε αρχίσει να γίνεται σοβαρή δουλειά.

Όταν το θέμα του Grexit θίχτηκε για πρώτη φορά δημοσίως κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του G20 στις Κάννες το Νοέμβριο του 2011-οπότε Μέρκελ και Σαρκοζί πίεζαν για δημοψήφισμα εξόδου ή όχι από το ευρώ- δεν υπήρχε σχέδιο αν η Ελλάδα επέλεγε να αποχωρήσει.

Αρκετοί υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της ΕΕ δήλωναν έκπληκτοι που οι Μέρκελ και Σαρκοζί είχαν προβάλει την ιδέα της εθελοντικής εξόδου από την ΕΕ, κάτι που προηγουμένως αρνούνταν επίμονα. Ακόμη και αξιωματούχοι που εργάζονταν στενά με τους δυο ηγέτες αιφνιδιάστηκαν. «Έπεσα από την καρέκλα μου», δήλωσε ένας αξιωματούχος που συμμετείχε στις κλειστές συζητήσεις με τους δυο ηγέτες.

Η επεξεργασία του Plan Z ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2012 υπό την «επίβλεψη» τεσσάρων ανδρών. Ο Ασμουνσεν, ο Γερμανός που συμμετείχε στο εκτελεστικό συμβούλιο της ΕΚΤ είχε αναλάβει μετά από εντολή Ντράγκι να είναι επικεφαλής του «project» στο πλαίσιο της ΕΚΤ.

Ο Τ. Βίζερ, επικεφαλής του Euro Working Group ανέλαβε τον συντονισμό με τις Βρυξέλλες και τον κ. Μπούτι. Και ο Π. Τόμσεν, επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ, στην Αθήνα, παρείχε στοιχεία από το ΔΝΤ.

Οι προσπάθειες να κρατηθούν μυστικές οι πληροφορίες από τα μικρά επιτελεία των τεσσάρων ανδρών ήταν ισχυρές για τον ίδιο λόγο που ο Τρισέ είχε απαγορεύσει ένα τέτοιο σχεδιασμό: Η δημόσια αποκάλυψη του θέματος θα προκαλούσε τέτοιο πανικό που θα τους ανάγκαζε να θέσουν το σχέδιο σε λειτουργία.

Σύμφωνα με έναν παράγοντα των συνομιλιών, δεν συντάχθηκε ποτέ ούτε ένα έγγραφο του Plan Z και οι συνομιλητές δεν αντάλλαξαν ούτε ένα email σχετικά με το έργο τους. «Ήταν απολύτως προστατευμένο, ακόμη και εντός των θεσμών», δήλωσε ο αξιωματούχος. «Ακόμη και ανάμεσα στις ομάδες υπήρχε τείχος προστασίας». Αποφασίστηκε να μην συμμετέχουν Έλληνες αξιωματούχοι, λόγω του φόβου διαρροών.

Τα τείχη προστασίας απέδωσαν. Κατά την διάρκεια δείπνου μεταξύ του προέδρου της Κομισιόν Μπαρόζο και της Μέρκελ στην καγκελαρία στο Βερολίνο δύο εβδομάδες σχεδόν πριν τις ελληνικές εκλογές, η κα Μέρκελ ζήτησε από τον Μπαρόζο να της επιβεβαιώσει ότι υπάρχει σχέδιο στην περίπτωση που η Ελλάδα απορρίψει τις προϋποθέσεις της διάσωσης και επέλθει το Grexit.

Ο κ. Μπαρόζο παραδέχτηκε την ύπαρξη του σχεδίου και προσφέρθηκε να το παρουσιάσει στην Μέρκελ, που όμως απάντησε ότι της φτάνει ο λόγος του, σύμφωνα με τις πληροφορίες. Στο γερμανικό σύστημα, η Bundestag έχει δικαίωμα να απαιτήσει να δει τέτοιου είδους έγγραφα και οι ανώτατοι Γερμανοί αξιωματούχοι φοβούνταν ότι θα υποχρεώνονταν να αποκαλύψει το σχέδιο αν το είχε σε χαρτί.

Από τα λόγια στην πράξη

Αν και οι FT δεν απέκτησαν πρόσβαση στα αρχεία του Plan Z, αξιωματούχοι που τα είδαν, σχολιάζουν ότι αντιστοιχούσε σε ένα λεπτομερές σενάριο για το πώς θα δημιουργηθεί ένα νέο χρηματοπιστωτικό σύστημα από το μηδέν.

Στην Ουάσιγκτον, αξιωματούχοι του ΔΝΤ ετοίμασαν μια 20σέλιδη προσομοίωση δράσεων. Αντλώντας από την εμπειρία τους σε τραπεζικές καταρρεύσεις και νομισματικές κρίσεις, οι αξιωματούχοι είπαν ότι το λεπτομερές σχεδιάγραμμα του ΔΝΤ περιελάμβανε δραματικές κινήσεις, όπως κλείσιμο όλων των ΑΤΜ και επιβολή ελέγχων στα σύνορα, για την αποτροπή μαζικής εξόδου κεφαλαίων.

Στην ΕΚΤ, οι αξιωματούχοι μελέτησαν την εμπειρία της Αργεντινής με την έκδοση IOU  (από το αγγλικό «I owe you» που σημαίνει «σου χρωστάω», ανεπίσημο έγγραφο ανάληψης μιας υποχρέωσης πληρωμής σε αντικατάσταση των χαρτονομισμάτων) κατά την διάρκεια της νομισματικής κρίσης 2001, αφού τα νομίσματα και χαρτονομίσματα που θα κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα δεν θα είχαν πλέον νόμιμη ισχύ. Ανάμεσα στις επιλογές ήταν η έκδοση ελληνικών υποσχετικών χρέους IOU σε αξία περίπου μισή από τα ευρώ που θα υπήρχαν, καθώς η εκτύπωση νέων τραπεζογραμματίων στην Ελλάδα θα ήταν διαδικαστικός εφιάλτης.

Οι αξιωματούχοι της ΕΚΤ μελέτησαν επίσης την εισαγωγή νέων δηναρίων στο Ιράκ από τον αμερικανικό στρατό το 2003, αλλά πάλι φοβήθηκαν την τεχνική πρόκληση. Οι ΗΠΑ έκαναν τρεις μήνες για το έργο, αλλά είχαν πίσω τους τον μεγαλύτερο στρατό στον κόσμο και τα «εργαλεία» του. Η Ελλάδα είχε πολύ περιορισμένες δυνατότητες εκτύπωσης και μετά την εισαγωγή του ευρώ τύπωνε σχεδόν μόνο χαρτονομίσματα των 10 ευρώ.

Αναλόγως περίπλοκο ήταν το βασικό «υδραυλικό σύστημα» της ελληνικής οικονομίας. Η Ελλάδα, όπως κάθε χώρα της ευρωζώνης, συνδέεται μέσω του δικτύου Target 2, ένα κολοσσιαίο εσωτερικό σύστημα ηλεκτρονικών υπολογιστών που λειτουργεί η ΕΚΤ και οι εθνικές τράπεζες και επιτρέπει τις περισσότερες εμπορικές συναλλαγές. Αν αποσυνδεόταν η Ελλάδα από το Target 2, δεν θα μπορούσαν να γίνουν οι εκκαθαρίσεις συναλλαγών και η οικονομία θα έμενε παγωμένη. Το δε σύνολο του συστήματος θα έπρεπε να ξαναστηθεί.

Ανάλογος όγκος εργασίας έπεφτε στις Βρυξέλλες. Κάποια κομμάτια έπεφταν σε αδιέξοδο λόγω της νομοθεσίας της ΕΕ: Πώς θα μπορέσει μια «μαντρωμένη» οικονομία να παραμείνει πλήρως ενταγμένο μέλος της εσωτερικής αγοράς της ΕΕ, που απαιτεί ελεύθερη κίνηση αγαθών; Ποιες νομικές αρχές θα αναλάμβαναν τον έλεγχο κεφαλαίων; Άλλες προετοιμασίες ήταν πολύ πιο πρακτικές, όπως το ποιοι αξιωματούχοι θα εμφανιστούν στον κόσμο να ανακοινώσουν το νέο στάτους της Ελλάδας.

Για πολλούς που εργάστηκαν στο έργο, το Plan Z ήταν μια άσκηση τόσο επιχειρημάτων, όσο και πράξεων. Ήθελαν να δείξουν στους υπέρμαχους του Grexit ότι ήταν ένας ηράκλειος άθλος, κάτι που δεν θα μπορούσαν να υποστηρίξουν, όταν καταλάβουν πόσο δύσκολο είναι. Αλλά το καλοκαίρι του 2012, οι Έλληνες ψηφοφόροι σχεδόν τους υποχρέωσαν.

Μια σκληρή χρεοκοπία

Με την προσοχή της Ευρώπης στραμμένη στην Γαλλία, όπου ο Σαρκοζί διεξήγαγε έναν αποτυχημένο αγώνα επανεκλογής την ίδια ημέρα με τις πρώτες κοινοβουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, λίγοι ήταν εκείνοι εκτός Ελλάδας που περίμεναν την καταιγίδα που πλησίαζε. Ακόμη και εντός Ελλάδας, πολλοί πολιτικοί ηγέτες έμειναν έκπληκτοι όταν άρχισαν να βγαίνουν τα αποτελέσματα το απόγευμα της Κυριακής 6 Μαΐου.

Στα τελευταία 40 χρόνια περίπου από την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974, στην εκλογική πολιτική της Ελλάδας κυριαρχούσαν δύο κόμματα, το αριστερό ΠΑΣΟΚ και η δεξιά Νέα Δημοκρατία. Αλλά όσο βάθαινε η κρίση, εν μέσω κατηγοριών από τους επιθεωρητές του μνημονίου για κακοδιαχείριση των κυβερνήσεων και από τα δυο κόμματα το status quo άρχισε να διαλύεται.

Αντι-κυβερνητικές ομάδες της δεξιάς και αριστεράς, που κάποτε θεωρούνταν περιθωριακοί, άρχισαν να κερδίζουν την συμπάθεια του εκλογικού σώματος. Το νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής βρήκε δεκτικό κοινό στους αποξενωμένους φτωχούς των πόλεων. Ο χαρισματικός κ. Τσίπρας βρήκε το δικό του εύφορο έδαφος στους υποστηρικτές του ΠΑΣΟΚ, που είχε διαπραγματευτεί τα μνημόνια.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η Ν.Δ. κέρδισε την αναμέτρηση, αλλά με ποσοστό κάτω του 19% δηλαδή 14,6 μονάδες χαμηλότερα από τις προηγούμενες εκλογές. Ακόμη πιο δραματική ήταν η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ που ήρθε πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ, με μόλις 13% δηλαδή 31 μονάδες χαμηλότερα από το 2009.

«Δεν διαβάζαμε σωστά όσα συνέβαιναν στην ελληνική κοινωνία», σχολίασε βετεράνος του ΠΑΣΟΚ. «Γνωρίζαμε ότι υπήρχε πολύ οργή, αλλά καθώς ήμασταν δεμένοι με το μνημόνιο και θέλαμε να πετύχει και πιστεύαμε ότι η χώρα χρειάζεται αλλαγή, δεν είδαμε –κανένας δεν είδε – στην άνοδο της Χ.Α. ούτε την θεαματική ανέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε την δική μας κατάρρευση».

Ενας άνθρωπος που δεν εξεπλάγη, ήταν ο Λουκάς Παπαδήμος. ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός της Ελλάδας, που είχε καταφέρει να κρατήσει την χώρα όρθια κατά την διάρκεια της εξάμηνης θητείας του. Σε συνέντευξή του, ο πρώην κεντρικός τραπεζίτης δήλωσε ότι οι δημοσκοπήσεις της παραμονές των εκλογών, τον έκαναν να ανησυχεί τόσο για το γεγονός ότι θα αποδειχθούν ατελέσφορές, που έμεινε στο γραφείο του την νύχτα της Κυριακής, ώστε να προετοιμαστεί για το σοκ στις αγορές.

Σύμφωνα με τον κ. Παπαδήμο, οι ελληνικές αρχές φοβούνταν ότι μετά τις εκλογές τα πράγματα θα ξέφευγαν αν τα ανταγωνιστικά κόμματα δεν κατάφερναν να σχηματίσουν κυβέρνηση γρήγορα. Φοβούνταν όμως επίσης ότι η νέα κυβέρνηση, υπό την ΣΥΡΙΖΑ ή και την Ν.Δ., θα απέρριπτε το πρόγραμμα διάσωσης, υποχρεώνοντας την ΕΕ να «τραβήξει την πρίζα». Ο κίνδυνος ήταν να μην επιτρέψει το εκλογικό αποτέλεσμα τον σχηματισμό κυβέρνησης που θα υποστήριζε το νέο οικονομικό πρόγραμμα», είπε ο κ. Παπαδήμος.

Σε τηλεδιάσκεψη, οι επτά Ευρωπαίοι ηγέτες που κατευθύνονταν στο Λος Κάμπος για την σύνοδο G20, συμφώνησαν να παραμείνουν σε μια κοινή γραμμή: Θα υπόσχονταν στήριξη στην Ελλάδα, αλλά μόνο εφόσον θα υποτασσόταν στις προϋποθέσεις του προγράμματος διάσωσης. Δεν θα γινόταν επαναδιαπραγμάτευση.

Χωρίς κεφάλαια διάσωσης, η Αθήνα δεν θα μπορούσε πλέον να πληρώσει τα έξοδά της και υπήρχε κι ένα ομόλογο 3,1 δισ. ευρώ που έληγε τον Αύγουστο, τμήμα του οποίου κατείχε η ΕΚΤ.

Μια «σκληρή χρεοκοπία», με αποτυχία αποπληρωμής ομολόγου, θεωρείτο επί μακρόν ο πιο πιθανός δρόμος για το Grexit, αφού, αν δεν υπήρχε κανένας να δανείσει στην Αθήνα.

Δεν θα ήταν μόνο η κυβέρνηση που θα έμενε από ρευστό. Εκείνη την περίοδο, οι ελληνικές τράπεζες εξαρτώνταν από τον έκτακτο δανεισμό της κεντρικής τράπεζας για να παραμένουν ζωντανές γιατί ο ιδιωτικός τομέας είχε σταματήσει να δανείζει. Για να πάρουν αυτά τα δάνεια οι τράπεζες έπρεπε να παράσχουν κάποιο είδος εγγύησης, που για τα περισσότερα κράτη της ευρωζώνης σήμαινε κρατικά ομόλογα. Αυτά τα ομόλογα θα ήταν άχρηστα σε περίπτωση σκληρής χρεοκοπίας, οπότε τα δάνεια θα κόβονταν. Χωρίς έκτακτη ρευστότητα, οι ελληνικές τράπεζες θα κατέρρεαν. Χωρίς τράπεζες δεν υπάρχει οικονομία.

Αυτό δεν θα συνέβαινε σε ένα παραδοσιακό νομισματικό σύστημα. Αλλά η Ελλάδα δεν είχε κεντρική τράπεζα με την παραδοσιακή έννοια. Η κεντρική της τράπεζα βρισκόταν στην Φρανκφούρτη, διοικούμενη από μη Έλληνες και δεν υπήρχε τρόπος να πιεστεί η ΕΚΤ να δανείσει στις ελληνικές τράπεζες. Ο μόνος τρόπος επανεκκίνησης του τραπεζικού συστήματος θα ήταν να στήσει η Αθήνα την δική της κεντρική τράπεζα και να αρχίσει να τυπώνει δικό της χρήμα.

«Εξόντωση της χώρας εντός ωρών»

Αλλά ο κ. Παπαδήμος και οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι άρχισαν να φοβούνται μια δεύτερη «συμπτωματική» οδό προς το Grexit μετά τις εκλογές του Μαΐου: Μαζικές τραπεζικές αναλήψεις.

Αν άρχιζαν οι αναλήψεις «πανικού», η κατάληξη θα ήταν ίδια με την «σκληρή χρεοκοπία». Οι ελληνικές τράπεζες θα ξέμεναν κυριολεκτικά από ρευστό, και η ΕΚΤ δεν θα μπορούσε να τις χρηματοδοτήσει γιατί θα ήταν αναξιόχρεες. «Οι κανόνες απαγορεύουν σαφώς την παροχή ρευστότητας χωρίς επαρκείς εγγυήσεις, κι αυτό σημαίνει ότι σκοτώνεις την χώρα μέσα σε ώρες», σχολίασε αξιωματούχος της ΕΚΤ. Για να γίνει η τραπεζική επανεκκίνηση, θα χρειαζόταν νέο νόμισμα.

Καθώς τα πολιτικά κόμματα τσακώνονταν για τον σχηματισμό κυβέρνησης, ο κ. Παπαδήμος λάμβανε καθημερινές ενημερώσεις από την κεντρική τράπεζα για τις καταθέσεις που σήκωναν οι καταθέτες. Τα ποσά γίνονταν τόσο μεγάλα, που έγραψε προειδοποιητική επιστολή στον Πρόεδρο της Ελλάδας. Αν δεν σχηματιστεί κυβέρνηση, πρέπει να προκηρυχθούν εκλογές σύντομα.

Από τις αρχές του 2009, οι ελληνικές αρχές είχαν καταφέρει να διαχειριστούν με επιτυχία ένα τραπεζικό «τροχάδην» σε αργή κίνηση, όπου οι καταθέσεις είχαν μειωθεί από 245 δισ. ευρώ σε λιγότερα από 174 δισ. ευρώ στις παραμονές των εκλογών 2012. Σύμφωνα με Ελληνες αξιωματούχους, το ένα τρίτο αυτών των κεφαλαίων εξήλθαν από την χώρα, ένα τρίτο δαπανήθηκε για την συντήρηση του βιοτικού επιπέδου που κατέρρεε και ένα τρίτο είχε κρυφτεί σε στρώματα και μπαούλα, με το φόβο ότι τα ευρώ θα μετατραπούν σε δραχμές αν μείνουν στις τράπεζες.

Υπό τον κ. Προβόπουλο, η κεντρική τράπεζα έφτασε μέχρι να φέρνει αεροπορικώς επιπλέον ευρώ από άλλες χώρες της ΕΕ για να διασφαλίσει ότι θα μπορέσει να αντεπεξέλθει σε και μεγαλύτερες αναλήψεις. Επιβλήθηκε μια νέα «συνήθεια»: Αν ερχόταν ένας Έλληνας καταθέτης και ζητούσε μεγάλη ανάληψη, του έλεγαν να επιστρέψει την επόμενη ημέρα. Για τους έλληνες κεντρικούς τραπεζίτες, είχε μεγάλη σημασία να υπάρχει ρευστό την επόμενη που θα επέστρεφε. «Τι θα γινόταν αν έμπαινε ένας καταθέτης και ζητούσε τα χρήματά του και του απαντούσαν: Λυπάμαι, δεν έχουμε τόσο ρευστό;» δήλωσε ο κ. Προβόπουλος. Το εκπληκτικό ποσό των 28,5 δισ. ευρώ σε νέα χαρτονομίσματα διοχετεύτηκε στην Ελλάδα στο διάστημα πριν τις εκλογές 2012.

Αλλά οι φρενήρεις αναλήψεις μεταξύ των εκλογών Μαΐου και Ιουνίου –η κεντρική τράπεζα έκανε αποστολές ποσών 24 ώρες την ημέρα- τρόμαξε τους αξιωματούχους και ειδικά εκείνους της ΕΚΤ. Οι μαζικές τραπεζικές αναλήψεις δημιούργησαν ερωτηματικά δημοκρατικής νομιμότητας –πώς μια μη εκλεγμένη ομάδα κεντρικών τραπεζιτών στην Φρανκφούρτη, αποφασίζοντας από μόνη της ποιες ελληνικές τράπεζες δεν είναι πλέον αξιόχρεες, μπορεί να είναι εκείνη που θα εκδιώξει την Ελλάδα από το ευρώ;

Εντός της ΕΚΤ, υπήρχε συμφωνία ότι την απόφαση που θα οδηγούσε στο Grexit δεν θα την έπαιρναν οι κεντρικοί τραπεζίτες. Η απόφαση έπρεπε να περάσει στους πολιτικούς της ευρωζώνης.

Στην συνάντηση της 25ης Ιουνίου στις Βρυξέλλες με τους κ. Μπαρόζο, Ρομπέι και τον Γιούνκερ να συμμετέχει δια τηλεφώνου, ο Ντράγκι ενημέρωσε τους ηγέτες ότι θα ζητηθεί από τους πολιτικούς της ευρωζώνης να εγγυηθούν για τα έκτακτα δάνεια προς τις εμπορικές τράπεζες, πριν τραβήξει η ΕΚΤ την πρίζα.

Η προειδοποίηση του Ντράγκι δεν ήταν ακαδημαϊκή άσκηση. Ένας αξιωματούχος δήλωσε ότι ο Ντράγκι είχε πει στους ηγέτες ότι μια «περίοδος αβεβαιότητας» θα ξεκινήσει 30 ημέρες πριν την λήξη του ομολόγου του Αυγούστου στις 20 Ιουλίου. Αν και ο Αντώνης Σαμαράς είχε συστήσει κυβέρνηση συνασπισμού μια εβδομάδα πριν, η νέα κυβέρνηση συνέχιζε να ζητά αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου. Και η Μέρκελ δεν είχε ακόμη αποφασίσει αν η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει μέλος της ευρωζώνης.

Το «μολυσμένο πόδι»

Για την Γερμανία, η συζήτηση για το Grexit απηχούσε σχεδόν κάθε συζήτηση για το ενιαίο νόμισμα που ακολούθησε την Συνθήκη του Μάαστριχτ. Θα γίνει μια νομισματική ένωση υπό γερμανική καθοδήγηση που θα απαρτίζεται από μικρό αριθμό γειτονικών κρατών με παρόμοιες οικονομίες ή ένα ευρύτερο πολιτικό έργο, που καλωσορίζει ακόμη και όσους είναι οικονομικά λιγότερο ανταγωνιστικοί.

Η κα Μέρκελ επιχείρησε να δώσει τις δικές της απαντήσεις πριν το καλοκαίρι του 2012. Δεν θα ήταν μεγάλη υπερβολή να πούμε ότι ιδιωτικώς συμβουλεύθηκε κάθε μεγάλο οικονομικό και πολιτικό μυαλό στην Ευρώπη εκείνο το διάστημα.

Σε συνάντηση στο Βερολίνο στις αρχές Ιουνίου με τον Μπαρόζο, «ψάρεψε» την άποψή του, φοβούμενη ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι θα τους υποχρέωναν να αντιδράσουν, επιλέγοντας μια κυβέρνηση που θα απέρριπτε το μνημόνιο. Όταν ο Μπαρόζο της είπε ότι το Grexit θα ήταν καταστροφή και ότι ο κ. Σαμαράς πιθανότατα θα κέρδιζε, η Μέρκελ απάντησε ότι για τον Σαμαρά ακριβώς ανησυχούσε, αφού συντασσόταν με την εκστρατεία κατάργησης του προγράμματος.

Δύο ημέρες αργότερα ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντ. Κάμερον, είχε ανάλογου περιεχομένου συζήτηση με την Μέρκελ στο Βερολίνο, σύμφωνα με αξιωματούχους. Αν και ο κ. Κάμερον ήταν λιγότερο αισιόδοξος από τον Μπαρόζο για την δυνατότητα της Ελλάδας να κάνει την στροφή, η συμβουλή του ήταν η ίδια: Η αντίδραση των αγορών πιθανότατα θα είναι βίαιη και θα είναι δύσκολο να σταματήσουν μαζικές τραπεζικές αναλήψεις, σύμφωνα με την βρετανική εμπειρία της Northern Rock.

Οι σύμβουλοι της Μέρκελ ήταν μοιρασμένοι σε δύο στρατόπεδα: το στρατόπεδο του «ντόμινο» και το στρατόπεδο το «μολυσμένου ποδιού». Το στρατόπεδο του «ντόμινο» προειδοποιούσε ότι η Ελλάδα θα προκαλέσει πανικόβλητες πωλήσεις όλων των κρατικών ομολόγων της ευρωζώνης, που πιθανόν να ακολουθήσουν μαζικές τραπεζικές αναλήψεις σε Πορτογαλία, Ιταλία και Ισπανία.

Το στρατόπεδο το «μολυσμένου ποδιού» ισχυριζόταν ότι αν αποκοπεί η Ελλάδα, η υπόλοιπη ευρωζώνη θα επιστρέψει σε υγιή ζωή. «Ηταν αυτά τα δύο στρατόπεδα και υπήρχαν καλοί οικονομολόγοι και στα δύο», σχολίασε Γερμανός αξιωματούχος.

Επικεφαλής του «μολυσμένου ποδιού» ήταν ο Σόιμπλε. Αρκετοί παράγοντες που μίλησαν μαζί του, δήλωσαν ότι θεωρούσε την έξοδο της Ελλάδας σχεδόν ιδανική, ως κάτι απαραίτητο που θα έσωνε το ευρωπαϊκό έργο για το οποίο δούλεψε σε όλη την πολιτική του καριέρα.

«Δεν έχει γίνει κατανοητό, ότι αυτό συνέβη επειδή είναι ένθερμος φιλοευρωπαϊστής», σχολίασε αξιωματούχος της ευρωζώνης. «Ο κόσμος νομίζει ότι δεν συμπαθεί τους Έλληνες. Δεν είναι αλήθεια. Είναι επειδή αγαπά την Ευρώπη τόσο πολύ, που όποιον τα χαλάει στην ευρωπαϊκή ιδέα τον θεωρεί αντιευρωπαϊστή που δεν έχει θέσει μέσα στον δικό κόσμο».

Ο ηθικός κίνδυνος

Αυτή η πορεία ορισμένες φορές οδήγησε σε σύγκρουση με την κυρία Μέρκελ, λένε αξιωματούχοι. Αν και ο Σόιμπλε ήταν πολύ περισσότερο έτοιμος από την καγκελάριο να αφήσει την Ελλάδα, ήταν επίσης περισσότερο πρόθυμος να αυξήσει τη γερμανική συμμετοχή στο ταμείο διάσωσης της ευρωζώνης προκειμένου να βοηθήσει ώστε να διαμορφωθεί ένα αδιαπέραστο τοίχος προστασίας ώστε να προστατεύσει άλλα κράτη-μέλη

Μέσα στο υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας υπήρχε μια κεντρική ομάδα που πήρε ακόμα ποιο σκληρή στάση. Κυρίως εστίαζε στον «ηθικό κίνδυνο» ο οποίος έλεγαν ότι αυξάνει στην ευρωζώνη όταν οι χώρες πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν συνέπειες για την κακή δημοσιονομική πολιτική. Ορισμένα υψηλόβαθμα στελέχη ένιωθαν ότι «θα πρέπει να θυσιάσεις έναν για να τρομάξεις τους υπόλοιπους», υποστήριξε πρόσωπο που ενεπλάκη στις συζητήσεις στο υπουργείο Οικονομικών.

Η συνδυασμένη ανάλυση των αξιωματούχων του υπουργείου υποστήριζε ότι το Grexit θα κόστιζε λιγότερο βραχυχρόνια από το να προσπαθήσεις να κρατήσεις μια θεμελιωδώς αφερέγγυα χώρα επ’ αόριστον σε υποστήριξη. Εξωτερικοί σύμβουλοι κλήθηκαν να κάνουν αντίστοιχες μελέτες.

Στην κυρία Μέρκελ δόθηκαν αντικρουόμενες συμβουλές από τρεις κεντρικούς τραπεζίτες στους οποίους στηρίχθηκε πολύ στις βολιδοσκοπήσεις που είχε πριν τις διακοπές της και τους οποίους εμμέσως εμπιστεύονταν: Ο Ασμουνσεν, ο οποίος ήταν αναπληρωτής του κ. Σόιμπλε πριν μετακομίσει στην ΕΚΤ, ο Βάιντμαν πρώην οικονομικός της σύμβουλος τον οποίο η ίδια όρισε ως επικεφαλή της Bundesbank ένα χρόνο νωρίτερα και ο Χίλντεμπραντ, πρώην επικεφαλής της ελβετικής κεντρικής τράπεζας.

Ολοι ασπάζονταν τις ανησυχίες για τον ηθικό κίνδυνο και πίστευαν ότι είναι απίθανο η Ελλάδα να τηρήσει τις υποσχέσεις που ανέλαβε ως μέρος του προγράμματος διάσωσης, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ατελείωτη μεταφορά χρήματος των γερμανών φορολογουμένων προς την Αθήνα. Αλλά είπαν επίσης στην καγκελάριο ότι ήταν «τρελό» να προσπαθήσει να προβλέψει το κόστος ενός Grexit.

Ενας ευρωπαϊος αξιωματούχος που μίλησε τότε με τον Ασμουνσεν λέει ότι η συμβουλή του στην Μέρκελ ήταν: «μπορείς να έχεις κάτι που έχει ήδη τιμολογηθεί και μετά μπορείς να το περιορίσεις ή μπορεί να βρεθείς με μια ευρωζώνη των 10 κρατών».

Η δουλειά του Μπούτι και της ομάδας του στις Βρυξέλλες επίσης δείχνει να έχει αποδώσει. Γερμανοί αξιωματούχοι λένε ότι διαμηνύθηκε στην Μέρκελ πως θα ήταν σχεδόν αδύνατο να πείσει και τις 17 κυβερνήσεις της ευρωζώνης στο να συμφωνήσουν σε ένα σχέδιο εξόδου και να γίνει αυτό μυστικά, χωρίς οι αγορές να αντιληφθούν την προσπάθεια, ειδικά όταν η Ελλάδα δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον να φύγει.

Η πολιτική συζήτηση στο Βερολίνο γύρω από το Grexit ήταν η περισσότερο υποκειμενική. Πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες που είχαν απευθείας επαφές με την Μέρκελ λένε ότι είχε λιγότερο συναισθηματική προσέγγιση γύρω από το ευρωπαϊκό project από χριστιανοδημοκράτες προκατόχους της όπως ο Χ. Κόλ και ο Κ. Αντενάουερ. Το αποδίδουν αυτό στην ζωή της πριν μπει στην πολιτική, όταν ήταν στην ανατολική Γερμανία, όπου πήγε ως ανήλικη και έζησε μέχρι την ενηλικίωση.

Την ίδια στιγμή αρκετοί αξιωματούχοι λένε ότι άρχισαν να αισθάνονται το βάρος της ιστορίας που έπεφτε στους ώμους της. Ηθελε να είναι η καγκελάριος που «πολιτικά διέλυσε την Ευρώπη, ακόμα και αν αυτό δεν ήταν ξεκάθαρο ότι θα συνέβαινε αλλά υπήρχε ως πιθανότητα;», λέει ένας γερμανός αξιωματούχος.

Στα μέσα Ιουλίου η Μέρκελ έφυγε για τις καλοκαιρινές διακοπές έξι εβδομάδων για να σταθμίσει τις συμβουλές που είχε λάβει. Αν και δεν είχε αποφασίσει η «κακοφωνία» ανώτατων γερμανών πολιτικών που δημοσίως καλούσαν την Ελλάδα να φύγει είχε φτάσει σε «κορύφωση». «Αν η Ελλάδα δεν μπορεί να καλύψει τις απαιτήσεις δεν μπορούν να υπάρξουν νέες πληρωμές» δήλωσε ο Φίλιπ Ρέσλερ επικεφαλής του κόμματος που είχε συνασπιστεί στην κυβέρνηση της Μέρκελ καθώς προετοιμάζονταν για τις δικές του διακοπές. «Για μένα το Grexit έχει πάψει προ πολλού να προκαλεί τρόμο».

Μια εντυπωσιακή αναστροφή

Ενας ηγέτης που είχε πλήρη επίγνωση των συζητήσεων εντός της καγκελαρίας ήταν ο Μπαρόζο. Ο πρόεδρος της Κομισιόν είπε σε συνεργάτες ότι πίστευε πως ένα από τα βασικά του καθήκοντα ως ο φρουρός των συνθηκών της Ευρώπης ήταν να αποτρέψει την φυγή ενός μέλους της ευρωζώνης ή της ΕΕ, είτε ήταν η Ελλάδα από το κοινό νόμισμα είτε η Βρετανία από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Με μια επί μακρόν καθυστερούμενη δόση 34,3 δισ. ευρώ να κρέμεται σε μια κλωστή και με τον Σαμαρά να συνεχίζει να πιέζει για μεγάλες αλλαγές στο πρόγραμμα, ο Μπαρόζο αποφάσισε να γίνει ο πρώτος από τους «κλειστού κύκλου» ηγέτες που μάχονταν για την κρίση που επισκέφθηκε την Αθήνα από την αρχή της κρίσης.

Η συζήτηση μεταξύ των δυο ανδρών κράτησε για δυο ώρες. Καθισμένος μπροστά σε ένα σβηστό τζάκι στο γραφείο του Σαμαρά ο Μπαρόζο είπε στο νέο πρωθυπουργό ότι οι απαιτήσεις για μεγάλες αλλαγές στο πρόγραμμα διάσωσης πρέπει να σταματήσουν. Σύμφωνα με αξιωματούχους που ήταν στο δωμάτιο κάλεσε τον Σαμαρά να διαθέσει τουλάχιστον ένα χρόνο εκτελώντας τις υφιστάμενες απαιτήσεις. Μετά από αυτό θα μπορεί να αντιμετωπιστεί το θέμα των αναθεωρήσεων, υποστήριξε ο Μπαρόζο. Αλλά η εκτέλεση του προγράμματος θα πρέπει να προηγηθεί.

«Μην αρχίσεις να ζητάς νέους όρους. Δεν υπάρχει περίπτωση», ένα πρόσωπο που ήταν στο δωμάτιο θυμάται πως είπε. Το πρώτο μήνυμα που πρέπει να μεταφέρεις στη Γερμανία είναι πως θα κάνεις αυτά που ζητούνται.

Το σκληρό μήνυμα από ένα πολιτικό σύμμαχο φαίνεται πως είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Αξιωματούχοι που ήταν παρόντες είπαν ότι ο Σαμαράς άρχισε να ξαναγράφει τη δήλωσή του χειρόγραφα λέγοντας αργότερα τους δημοσιογράφους ότι θα ξεκινήσει «την εφαρμογή των συμφωνηθέντων μέτρων» άμεσα.

«Ο Σαμαράς έκανε την ποιο εντυπωσιακή αναστροφή στην ιστορία», δήλωσε υπουργός της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Απλά δεν ξέρουν

Εν τέλει πάντως το θέμα κατέληγε στη Μέρκελ, η οποία μετά από έξι εβδομάδες ξεκούρασης γύρισε στο Βερολίνο έχοντας αποφασίσει. Δεν υπήρχε επιστημονική βεβαιότητα. Ως προσεκτική πολιτική εκ φύσεως δεν θα προχωρούσε στο Grexit αν κανείς από τους συμβούλους της δεν μπορούσε να συμφωνήσει για τις συνέπειες.

«Ολοι λέτε: Συγνώμη αλλά δεν ξέρουμε. Αν δεν ξέρετε, τότε δεν θα πάρω αυτό το ρίσκο», ένας σύμβουλος θυμάται πως είπε. «το νόημα ήταν: όλοι αυτοί μπορεί να είναι όλοι ηλίθιοι. Αλλά δεν ξέρουν».

Η συζήτηση για το Grexit εντός της ευρωζώνης υποχώρησε. Η Μέρκελ έκανε μια υψηλού συμβολισμού επίσκεψη στην Αθήνα τον Οκτώβριο. Στις Βρυξέλλες μετά από μια σειρά συναντήσεων των υπουργών οικονομικών της ευρωζώνης, ένα αναθεωρημένο σχέδιο διάσωσης συμφωνήθηκε, στο οποίο υποσχέθηκαν στην Αθήνα περισσότερη ανακούφιση χρέους αμέσως μόλις πετύχαινε πρωτογενές πλεόνασμα, όπως έγινε το 2013.

Η συμφωνία για την αποδέσμευση των 34,3 δισ. ευρώ της δόσης είχε κλείσει ώρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του Νοεμβρίου του 2012. Καθώς προσέρχονταν ο Σαμαράς έκανε μια σύντομη δήλωση. «Η αλληλεγγύη στην ένωση είναι ζωντανή. Το Grexit πέθανε». Ποτέ ξανά η Ελλάδα δεν θα απειλούνταν με έξοδο από το ευρώ.

ΠΗΓΗ: FT.com
Copyright The Financial Times Ltd. All rights reserved.

Πώς το στοίχημα στο διαδίκτυο φέρνει κοντά το ΕΘΝΟΣ και τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

huf4

ο επιχειρηματίας Δημήτρης Μάρης

Μια περίεργη ιστορία διαπλοκής παίζεται αυτό το διάστημα στο παρασκήνιο και το προσκήνιο της δημόσιας ζωής.

Πρόκειται για μια τροπολογία με την οποία ρυθμίζονται ζητήματα που αφορούν το στοίχημα στο διαδίκτυο και η οποία ενώ κατατίθεται στη Βουλή στη συνέχεια αποσύρεται.

Το τελευταίο διάστημα η τροπολογία φάντασμα κατατέθηκε τρεις φορές για να ψηφιστείαλλά κάποιος “από μηχανής Θεός” εμφανίζονταν την τελευταία στιγμή και με διάφορες προφάσεις την απέσυρε.

Η τύχη του επίμαχου νόμου αγνοείται παρά το γεγονός ότι μετά την πώληση του ΟΠΑΠ στην EMMA DELTA η κυβέρνηση υποχρεούται να παραχωρήσει απ’ την 1η Σεπτεμβρίου το μονοπώλιο του διαδικτυακού στοιχήματος στον ΟΠΑΠ.

Σε διαφορετική περίπτωση θα πρέπει να επιστρέψει εξήντα εκατομμύρια ευρώ όπως προβλέπει η σχετική συμφωνία που έχει υπογραφεί και έχει κυρωθεί απ’ τη Βουλή.

Αλήθεια ποια είναι τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που εμποδίζουν την κυβέρνηση να ψηφίσει την τροπολογία;

 Πώς μπορεί μια παράνομη εταιρεία στοιχημάτων να έχει διαμορφώσει πανίσχυρο λόμπι στη Βουλή και να μπλοκάρει ένα νόμο που είναι υποχρεωτικός αφού απορρέει από συμβατικές υποχρεώσεις του κράτους;

Αν ρίξετε μια ματιά στο ΕΘΝΟΣ της Κυριακής θα καταλάβετε το έντονο ενδιαφέρον που επιδείκνυε το συγκρότημα του Γ. Μπόμπολα να εμποδίσει την παραχώρηση του διαδικτυακού στοιχήματος στον ΟΠΑΠ.

Το ίδιο ενδιαφέρον επιδεικνύει και μια άλλη εφημερίδα η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ παρά το γεγονός ότι αντιπαλεύει τον όμιλο Μπόμπολα στον τομέα των δημοσίων έργων.

Ποιος αλήθεια είναι ο παράγοντας που διαμόρφωσε ενότητα γραμμής ανάμεσα σε δύο αντίπαλες εφημερίδες τόσο σε επίπεδο γραμμής όσο και σε επίπεδο συμφερόντων;

Πρόκειται όπως μάθαμε για κάποιον αρχιτέκτονα, τον κ. Δημήτρη Μάρη, ο οποίος έστησε μια εταιρεία για την προώθηση διαδικτυακού στοιχήματος η οποία υποστηρίζεται από εξειδικευμένα σάιτ.

Ο αρχιτέκτων κ. Μάρης δεν είναι μόνος του. Συνέταιρος στην εταιρεία στοιχημάτων είναι ο Φώτης Μπόμπολας ο οποίος πιέζει με την δύναμη κρούσης που διαθέτει στα μέσα ενημέρωσης να μην παραδοθεί το μονοπώλιο στον ΟΠΑΠ.

Προφανώς ο εν λόγω εκδότης το μόνο μονοπώλιο που υποστηρίζει είναι αυτό στα δημόσια έργα.

Σύμφωνα με καλά πληροφορημένη πηγή η καμπάνια κατά του μονοπωλίου του ΟΠΑΠ άρχισε να γιγαντώνεται όταν ο ΟΠΑΠ απέρριψε την πρόταση Μπόμπολα – Μάρη για την εξαγορά της εταιρείας η οποία έτσι κι αλλιώς θα υποχρεωθεί σε κλείσιμο απ’ το Σεπτέμβριο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Μάρης είναι και μέτοχος στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ η οποία στηρίζει επικοινωνιακά το ζήτημα του στοιχήματος αλλά είναι στα μαχαίρια με το ΕΘΝΟΣ για τα δημόσια έργα.

Μιλάμε δηλαδή για της διαπλοκής το κάγκελο και μια κυβέρνηση που σέρνεται από μικρούς και μεγάλους νταβατζήδες.

Όσο για τα παραμύθια περί παρέμβασης της ευρωπαϊκής επιτροπής ανταγωνισμού δεν είναι τίποτε άλλο παρά το άλλοθι που προβάλει το άτολμο πολιτικό προσωπικό για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Πηγή

Σχετικά: ποιος είναι ο Δημήτρης Μάρης

Κρίτων Αρσένης: σκάνδαλο η πώληση του Ελληνικού στη Lamda Development

Ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής, Κρίτων Αρσένης υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ερώτηση σχετική με παράνομες φοροαπαλλαγές που δίνονται στη Lamda Development με την αγορά της περιοχής του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού και του Αγίου Κοσμά.

Ο Κρίτων Αρσένης, συγκεκριμένα, έθεσε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζήτημα σχετικά με το άρθρο 42 του νόμου 3943/2011, με το οποίο η Lamda Development απαλλάσσεται από την καταβολή οποιουδήποτε φόρου σχετίζεται με την εκμετάλλευση και ιδιοκτησία της έκτασης που πωλείται.

Επιπλέον, έθεσε ζήτημα αδιαφάνειας στις διαδικασίες επιλογής του αγοραστή, αλλαγής των όρων του διαγωνισμού και παραβίασης της ευρωπαϊκής οδηγίας 2004/18 ΕΚ σχετικά με τις δημόσιες συμβάσεις.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι  στην πρόσκληση υποβολής ενδιαφέροντος της 8-12-2011 του ΤΑΙΠΕΔ σχετικά με την πώληση των μετοχών της “Ελληνικό ΑΕ”, αναφέρεται ότι το ΤΑΙΠΕΔ “θα διατηρεί τα συνήθη δικαιώματα μειοψηφίας και θα έχει δικαίωμα αρνησικυρίας (βέτο) αναφορικά με σημαντικές αποκλίσεις από το Επιχειρηματικό Σχέδιο”. Ωστόσο, το ΤΑΙΠΕΔ ανακοίνωσε την πώληση του 100% των μετοχών της Ελληνικό ΑΕ στη Lamda Development.

Με αφορμή την κατάθεση της ερώτησης ο Κρίτων Αρσένης έκανε τις ακόλουθες δηλώσεις:

«Πρόκειται ουσιαστικά για την ίδρυση μίας off shore εταιρείας στην καρδιά της Αθήνας στην υπηρεσία των νέων αγοραστών της περιοχής του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού και του Αγίου Κοσμά. Με τις φοροαπαλλαγές που δίνονται προίκα στη Lamda Development, η εταιρεία που θα εκμεταλλευτεί την περιοχή δεν θα πληρώνει ούτε φόρο εισοδήματος, ούτε φόρο μεταβίβασης, ούτε φόρο συγκέντρωσης κεφαλαίου.

Η πλήρης απαλλαγή της εταιρείας με το άρθρο 42 παρ. 6 του νόμου 3943/2011 από την καταβολή οποιουδήποτε φόρου σοκάρει. Είναι παράνομη σύμφωνα τόσο με το ελληνικό όσο και με το ευρωπαϊκό δίκαιο και είναι προκλητική για τους ανθρώπους των μικρομεσαίων και μεσαίων επιχειρήσεων, που αιφνιδιάζονται συνεχώς από το ύψος των φόρων, τελών και εισφορών που έχουν να πληρώσουν, αλλά δίνουν καθημερινά έναν τίμιο και διαρκή αγώνα να κρατήσουν όρθιες τις επιχειρήσεις τους.

Επίσης, η αδιαφάνεια στη διαδικασία πώλησης της έκτασης θυμίζει «μπανανία» και όχι ευρωπαϊκή χώρα. Παρότι στην προκήρυξη του διαγωνισμού, το ΤΑΙΠΕΔ είχε δεσμευτεί να κρατήσει μειοψηφικό πακέτο ώστε να έχει δικαίωμα βέτο στο επιχειρηματικό σχέδιο, πούλησε το 100% των μετοχών της εταιρείας “Ελληνικό ΑΕ”. Το ΤΑΙΠΕΔ δεν τήρησε καν όσα είχε εξαγγείλει το ίδιο. Παρότι το ΤΑΙΠΕΔ δεσμευόταν από τους κανόνες διαφάνειας της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για τις δημόσιες συμβάσεις, επέλεξε να τις παρακάμψει και να μην τις εφαρμόσει.

Το ΤΑΙΠΕΔ πρέπει να δώσει σαφείς και καθαρές απαντήσεις:

Είναι ή όχι σε ισχύ το άρθρο 42 παρ. 7 του νόμου 3943/2011 το οποίο προβλέπει ότι η εταιρεία ” απαλλάσσεται από κάθε φόρο, τέλος ή αμοιβή, συμπεριλαμβανομένου του φόρου εισοδήματος για το κάθε μορφής εισόδημα που προκύπτει από τη δραστηριότητά της, φόρου μεταβίβασης για οποιαδήποτε αιτία, φόρου συγκέντρωσης κεφαλαίου”;

Είναι ή όχι κατώτερη η τιμή πώλησης από το ύψος της αποτίμησης 1,239 δισ. ευρώ που σημειώνεται σε έγγραφο που υπογράφεται από τον πρώην πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας “Ελληνικό ΑΕ”;

Γιατί πούλησε το 100% των μετοχών της εταιρείας “Ελληνικό ΑΕ” παρότι στην πρόσκληση υποβολής ενδιαφέροντος του ΤΑΙΠΕΔ για την πώληση των μετοχών έλεγε ότι θα διατηρήσει μειοψηφικό πακέτο μετοχών ώστε να έχει δικαίωμα βέτο στο επιχειρηματικό σχέδιο;

Στο όνομα των μεγάλων επενδύσεων, η κυβέρνηση που έχει κάνει σημαία της το μικρό κράτος, τις απολύσεις, συγχωνεύσεις και περικοπές, έχει αναλάβει να φροντίζει με περισσή ευγένεια μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις. Οι επιχειρήσεις αυτές είναι κρατικοδίαιτες καθώς εξαρτώνται από την παράνομη προνομιακή στήριξη της κυβέρνησης ενάντια στο συμφέρον της κοινωνίας και της πραγματικής οικονομίας. Παρόλο που οι χειμαζόμενες οικογενειακές, μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις είναι αυτές που εν μέσω κρίσης παράγουν το 80% της απασχόλησης στην Ελλάδα, δεν αποτελούν προτεραιότητα για την κυβέρνηση που αντιμετωπίζει τη στήριξή τους πιο πολύ σαν πάρεργο παρά σαν εν δυνάμει λύση στην κρίση. Τελικά η κυβέρνηση δεν επιδιώκει το μικρότερο δημόσιο. Επιδιώκει το λιγότερο δημόσιο συμφέρον.»

Το πλήρες κείμενο της ερώτησης έχει ως εξής:

«Το ΤΑΙΠΕΔ ανακοίνωσε στις 31 Μαρτίου την πώληση του 100% των μετοχών της εταιρείας “Ελληνικό ΑΕ” στην εταιρεία “Lamda Development ΑΕ”. Σύμφωνα με την απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων με αριθμό 225/7-1-2013, παραχωρήθηκε από το ελληνικό δημόσιο στο ΤΑΙΠΕΔ το δικαίωμα επιφάνειας για 99 χρόνια και το 30% της πλήρους κυριότητας νομής και κατοχής της περιοχής του Αγίου Κοσμά καθώς και του πρώην Αεροδρομίου Ελληνικού.

Κατά συνέπεια, αντικείμενο της συναλλαγής του ΤΑΙΠΕΔ με την εταιρεία “Lamda Development ΑΕ” είναι μέσω της πώλησης των μετοχών της “Ελληνικό ΑΕ”, η πώληση του δικαιώματος επιφάνειας για 99 χρόνια και το 30% της πλήρους κυριότητας νομής και κατοχής της παραπάνω περιοχής. Η εταιρεία “Lamda Development ΑΕ” μέσω της “Ελληνικό ΑΕ” θα εκμεταλλευτεί την παραπάνω έκταση για 99 χρόνια και στη συνέχεια θα την επιστρέψει στο ελληνικό δημόσιο που παραμένει να έχει την κυριότητα κατά 70%. Επιπλέον, στο άρθρο 42 του νόμου 3943/2011 που αφορά στη σύσταση της “Ελληνικό ΑΕ” ορίζεται ότι η εταιρεία ” απαλλάσσεται από κάθε φόρο, τέλος ή αμοιβή, συμπεριλαμβανομένου του φόρου εισοδήματος για το κάθε μορφής εισόδημα που προκύπτει από τη δραστηριότητά της, φόρου μεταβίβασης για οποιαδήποτε αιτία, φόρου συγκέντρωσης κεφαλαίου (…)”. Με βάση τα ανωτέρω, ερωτάται η Επιτροπή:

Εάν η πλήρης απαλλαγή της εταιρείας με το άρθρο 42 παρ. 7 του νόμου 3943/2011 από την καταβολή φόρου μεταβίβασης όταν θα πωλεί ακίνητα και φόρου εισοδήματος συνιστά παράνομη κρατική ενίσχυση υπό την έννοια του άρθρου 107 της Συνθήκης Λειτουργίας της ΕΕ; Επιπλέον, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ελληνικού τύπου, έγγραφο που υπογράφεται από τον τότε πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας “Ελληνικό ΑΕ” σημειώνει ότι ” η κατώτατη εύλογη αξία των δικαιωμάτων της εταιρείας ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΕ επί του ακινήτου ανέρχεται σε 1,239 δισ. ευρώ”. Είναι ενήμερη η Επιτροπή για την συγκεκριμένη αποτίμηση; Συνιστά παράνομη κρατική ενίσχυση η πώληση σε τιμή χαμηλότερη της πραγματικής του αποτίμησης; Συνιστά η πώληση του 100% της εταιρείας “Ελληνικό ΑΕ” δημόσια σύμβαση παραχώρησης υπαγόμενη στις διατάξεις της οδηγίας 2004/18 δεδομένου ότι η “Lamda Development ΑΕ” θα εκμεταλλευτεί για 99 χρόνια τη συγκεκριμένη έκταση με το ελληνικό δημόσιο να έχει την κυριότητα; Έχουν τηρηθεί τα προβλεπόμενα από τις διατάξεις της συγκεκριμένης οδηγίας; Στην πρόσκληση υποβολής ενδιαφέροντος της 8-12-2011 σχετικά με την πώληση των μετοχών της “Ελληνικό ΑΕ”, αναφέρεται ότι το ΤΑΙΠΕΔ “θα διατηρεί τα συνήθη δικαιώματα μειοψηφίας (…) και θα έχει δικαίωμα αρνησικυρίας (βέτο) αναφορικά με σημαντικές αποκλίσεις από το Επιχειρηματικό Σχέδιο”. Είναι σύμφωνη με την οδηγία 2004/18 η μη τήρηση του όρου αυτού και η πώληση του 100% των μετοχών της εταιρείας

Πηγή

Ποιός είναι ο επιχειρηματίας Δημήτρης Μάρης






Ο επιχειρηματίας Δημήτρης Μάρης διαθέτει έναν όμιλο από 17 ιδιόκτητα και συνεργαζόμενα sites. Πρόκειται κυρίως για αθλητικές και στοιχηματικές ιστοσελίδες (news247, sport24, stoiximan, inkazino, poker.gr, olapaok, prasinanea, dailymotion, redplanet κ.τ.λ.), ενώ ο ίδιος κατέχει και ποσοστά στην εταιρεία που εκδίδει την εφημερίδα «Δημοκρατία».

Αν και με σπουδές στην Αρχιτεκτονική, αποδείχθηκε μετρ στο χτίσιμο στοιχηματικών ιστοσελίδων, χρησιμοποιώντας ως εκκίνηση της επιχειρηματικής του δραστηριότητας τα χρήματα από την κληρονομιά που του άφησε συγγενής του.
 
Μόλις πρόσφατα μάλιστα γράφτηκε ότι σκοπεύει να αγοράσει το Goal και τον Sentra Fm. Ο Δημήτρης Μάρης θεωρείται μεγάλος παίκτης στους ελιγμούς κινήσεων που διέπουν τους κανόνες της στοιχηματικής αγοράς.

Το σημείο εκκίνησης των δραστηριοτήτων του είναι η γνωριμία του με έναν συνεργάτη του Κύπριου επιχειρηματία Χρήστου Ρούσσου, εκπρόσωπο στην Ελλάδα της ξένης στοιχηματικής εταιρείας Eurobet.

Ο Μάρης πείθει τον συνεργάτη του Ρούσσου να τοποθετεί διαφημίσεις στα site του εξασφαλίζοντας για εκείνον ποσά από τις επιστροφές. Η τακτική φαίνεται να λειτουργεί αφού οι ξένες εταιρείες στοιχημάτων είναι πρόθυμες να διαθέσουν σεβαστά ποσά προκειμένου να ανταγωνιστούν τον ΟΠΑΠ αποσπώντας πελάτες. Η συνεργασία, όμως, που του απέφερε μεγάλα κέρδη ήταν εκείνη με την εταιρεία bwin, με την οποία υπέγραψε με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους προς όφελος της ελληνικής πλευράς.
 
Όταν η σύμβαση διακόπηκε, λέγεται πως ο Μάρης πήρε μια τεράστια αποζημίωση (17.000.000 ευρώ), ποσό διόλου ευκαταφρόνητο για τα επόμενα επιχειρηματικά του πρότζεκτ. Θα ακολουθήσει η συνεργασία με τον επιχειρηματία Ροδόλφο Οντόνι, που μέσω της εισηγμένης Centric εκπροσωπεί στην Ελλάδα τη βρετανική εταιρεία SportingBet. Από τον Οντόνι ζητάει διαφημιστική κάλυψη στην εφημερίδα του τελευταίου «Sportime» για το site του Μάρη, το betoto. Αίτημα που έγινε δεκτό, μόνο που στην πορεία ο Μάρης πρότεινε στον συνεργάτη του να αποκτήσει ποσοστό από το στοιχηματικό του site, betoto.

Η συνεργασία επεκτείνεται και στην πορεία από κοινού θα φτιάξουν ένα αθλητικό site με το όνομα της εφημερίδας, το sportime.gr.

Πηγή

Μπράβο κ. Στουρνάρα

Ίσως είναι λίγο νωρίς ακόμη, αλλά δεν είναι κακό μερικές φορές να λέμε κι ένα μπράβο .

«Η τρόικα έπεσε τραγικά έξω στις προβλέψεις», επισήμανε ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας,μιλώντας απόψε σε συνέδριο στο Μέγαρο Μουσικής με θέμα «Τολμήστε για τη Δημοκρατία».
Από το βήμα αυτό σημείωσε ότι το Σεπτέμβριο η τριμερής άφησε ένα χαρτί στο υπουργείο Οικονομικών με λανθασμένες δημοσιονομικές προβλέψεις με βάση τις οποίες ζητούσε μέτρα 3 δισ. ευρώ για το 2014 κάτι που δεν δέχθηκε η ελληνική πλευρά.

ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ
Αν το δεχόμουν θα ήταν μια μεγάλη καταστροφή, ανέφερε ο κ. Στουρνάρας.
Τα τελευταίο χρόνια η Ελλάδα έχει κάνει μια πολύ μεγάλη προσπάθεια και έχει εξαλείψει τα δύο βασικά αίτια της κρίσης, το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης και το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, τόνισε, επισημαίνοντας ότι «η άλλη όψη της δημοσιονομικής προσαρμογής είναι η μείωση του βιοτικού επιπέδου», υπενθυμίζοντας ότι στη χώρα μας έχει καταγραφεί μείωση 35% του μέσου διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών.

«Τα νούμερα δείχνουν σημαντική βελτίωση ίσως καλύτερη κι από αυτή που περίμενα κι εγώ. Από τη στιγμή που βελτιώνονται τα νούμερα μέχρι τη στιγμή που ο κόσμος θα δει κάποια χρήματα στην τσέπη μεσολαβεί όμως ένα χρονικό διάστημα και αυτό το διάστημα θα το ζήσουμε τώρα», είπε ο κ. Στουρνάρας τονίζοντας ότι ο κίνδυνος είναι να λεηλατηθεί η χώρα από τις δυνάμεις του λαϊκισμού.

Ο υπουργός Οικονομικών συμμετείχε στο ίδιο πάνελ με τον πρώην πρωθυπουργό της Ιταλίας Μάριο Μόντι ο οποίος χαρακτήρισε «κλειδί» για την επιτυχία της Ελλάδας την επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος και συνεχάρη τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και τον κ. Στουρνάρα. Παράλληλα όμως έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου ώστε να μην επέλθει εφησυχασμός μετά την επίτευξη του πλεονάσματος.

Πηγή

Αποχωρεί ο Κόκκαλης από την Hellas On Line?

Αναμφίβολα ο Σωκράτης Κόκκαλης έχει δείξει ότι είναι ένας επιχειρηματίας που γνωρίζει καλά τους όρους της αγοράς και το πεδίο των διαπραγματεύσεων. Αυτό ουδείς μπορεί να το αμφισβητήσει παρά το γεγονός ότι κάποιες φορές δεν έχουν ευοδωθεί τα σχέδιά του, εξέλιξη αναμενόμενη στις business.

Εάν, όμως, τελικά επαληθευθούν οι πληροφορίες, που προέρχονται από απολύτως αξιόπιστες πηγές, τότε ο μεγαλοεπιχειρηματίας είναι ένα βήμα πριν την επίτευξη μιας συμφωνίας που μόνο ως super deal θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ιδίως σε εποχές όπως αυτή που βιώνουμε, με τη ρευστότητα να είναι περιορισμένη και τα νούμερα που πέφτουν στο τραπέζι να μη θυμίζουν σε τίποτα το παρελθόν.

Όπως αναφέρουν, λοιπόν, καλά πληροφορημένες πηγές, ο Σ. Κόκκαλης επιχειρεί να απεμπλακεί από τη Hellas On Line και είναι σε προχωρημένες επαφές με τη Vodafone ώστε να πουλήσει το μερίδιό του σε αυτήν. Και αν μέχρι εδώ δεν υπάρχει κάτι το… αξιοπερίεργο, καθώς αφενός η στήλη έχει αποκαλύψει τα σχέδιά του για αποχώρηση από τη HOL, αφετέρου η Vodafone έχει μερίδιο περί το 18% στην εισηγμένη, όταν διαβάσετε τα νούμερα θα καταλάβετε.

Σύμφωνα με το σενάριο αυτό ο μεγαλοεπιχειρηματίας φέρεται να έπεισε την πολυεθνική να του δώσει 95 εκατ. ευρώ αλλά και να αναλάβει δάνεια 150-160 εκατ. ευρώ! Δηλαδή, μιλάμε συνολικά για μια συναλλαγή αξίας σχεδόν 250 εκατ. ευρώ! Ποσά που δύσκολα δίνονται τέτοια εποχή! Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όλη η πιάτσα, όλη η αγορά προσπαθεί να καταλάβει πώς ο Κόκκαλης μπορεί να έχει πείσει τη Vodafone να δώσει τόσο μεγάλο ποσό, γιαυτό και μιλάνε όλοι για τα «νέα μαγικά του Σωκράτη»!

Σημειώνεται ότι εσχάτως στον όμιλο Intracom-Intralot-HOL παρατηρούνται διοικητικές ανακατατάξεις, ο Σ. Κόκκαλης αποχωρεί προωθώντας τον υιό του Κωνσταντίνο Σ. Κόκκαλη, που ανέλαβε διευθύνων σύμβουλος (εκτελεστικό μέλος) στη HOL από την οποία αποχώρησε ο μέχρι πρότινος διευθύνων σύμβουλος, Αντώνης Κεραστάρης, που πήρε υψηλή θέση στην Intralot.

Πηγή

Ένστολοι, δικαστές, βουλευτές: Λιγότερα ευρώ ή μισθός σε νόμισμα «κονφετί»

του Κ. Στούπα
Την πρωτοχρονιά που μας πέρασε οι δικαστές έκαναν ένα δώρο στον εαυτό τους. Το Μισθοδικείο έκρινε αντισυνταγματική την μνημονιακή περικοπή των αποδοχών τους κατά 20% έως 25% που επιβλήθηκε αναδρομικά από τον Αύγουστο του 2012.Επίσης το ίδιο όργανο αναγνώρισε αφορολόγητο στους δικαστές ανάλογο με αυτό των βουλευτών αφού το Σύνταγμα επιβάλλει την ισοτιμία ανάμεσα στις τρεις κρατικές λειτουργίες (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική).

Επίσης προχθές η  Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) έκρινε πως  οι περικοπές των αποδοχών των ενστόλων όλων των Σωμάτων (στρατιωτικών, αστυνομικών, λιμενικών, κ.λπ.), που έγιναν σε εφαρμογή του μνημονίου (2012) αντιμετωπίζουν συνταγματικά προβλήματα.

Η απόφαση ενδεχομένως ανοίγει το δρόμο για ακύρωση των περικοπών και προσφυγές για αναδρομικά.

Επί της ουσίας πρόκειται για την επιλεκτική εφαρμογή προς ίδιον όφελος (στην πρώτη περίπτωση) της δημαγωγικής συνθηματολογίας του κ. Τσίπρα επιστροφή στα προ χρεοκοπίας επίπεδα συντάξεων και μισθών με ένα άρθρο και ένα νόμο.

Δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία για τη νομιμότητα των αποφάσεων. Το ερώτημα είναι ποιος θα πληρώσει αυτές τις αυξήσεις ή τις όποιες άλλες κριθούν νόμιμες;

Αν είχαμε δραχμή τα προβλήματα που δημιουργούν τέτοιες αποφάσεις θα ήταν μικρότερα. Το εθνικό νομισματοκοπείο θα τύπωνε περισσότερες δραχμές και όσοι κατάφερναν να πάρουν τις φρεσκοτυπωμένες δραχμές αρκετά νωρίς ώστε η αξία τους να μην έχει προλάβει να πληθωριστεί μέχρι να πάρουν τις αυξήσεις οι πληβείοι του μεροκάματου και της αυτοαπασχόλησης θα έβγαιναν κερδισμένοι…

Στην ουσία είναι ένα παιγνίδι βύθισης στο νερό που όσοι κάθονται στο σβέρκο των άλλων έχουν τη ψευδαίσθηση πως διατηρούν το κεφάλι έξω από την επιφάνεια.  Π.χ. οι δικαστές και οι βουλευτές στη Βουλγαρία λαμβάνουν καλύτερες αμοιβές από τον μέσο εργαζόμενο εκεί, αυτό όμως δεν σημαίνει πως αμείβονται περισσότερο από ένα κλάσμα αυτών που λαμβάνουν οι δικαστές μας  με τις περικοπές που ακύρωσαν (ενδεχομένως θα αμείβονταν λιγότερο και με τετραπλάσιες μνημονιακές περικοπές…).

Δεν έχουμε δραχμή, όμως και είμαστε εκτός αγορών, δηλαδή κανένας δεν μας δανείζει γιατί δεν μας εμπιστεύεται πως είμαστε σε θέση να επιστρέψουμε τα δανεικά. Άρα, τα χρήματα των περικοπών που ακυρώθηκαν θα πρέπει να αφαιρεθούν από άλλους συμπολίτες μας…

Αν όλοι έχουν χάσει κατά μέσο όρο το 30% του προ κρίσης εισοδήματος δεν θα είναι αδικία να υποστούν και άλλη μείωση για να μην υποστούν ανάλογες οι δικαστές, οι ένστολοι, οι βουλευτές και γενικά όσες κατηγορίες πολιτών βρίσκονται κοντά στα κέντρα των αποφάσεων;

Η ουσία του συντάγματος που θέτει τους δικαστές, τους βουλευτές και τους ένστολους κοντά στα κέντρα των αποφάσεων, το κάνει προκειμένου να αλληλοεξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα και σε βάρος της κοινωνίας όταν χρειάζεται;

Χρειάζεται να είναι νομπελίστας οικονομολόγος κάποιος για να καταλάβει πως έχουμε διαβεί το σημείο φορολογικής ισορροπίας όπου η φοροδοτική ικανότητα μειώνεται και η περαιτέρω αύξηση των φόρων δεν αυξάνει αλλά μειώνει τα έσοδα;

Είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος πως αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, όσο εξαντλούνται οι καταθέσεις, η ολοσχερής κατάρρευση της οικονομίας και της κοινωνίας πλησιάζει αντί να απομακρύνεται;

Η επιστροφή στη δραχμή δεν θα επιβληθεί από την Ευρωζώνη αλλά από την ολοσχερή κατάρρευση της οικονομίας όταν εξαντληθούν τα ευρώ των αποταμιεύσεων τα οποία φεύγουν με τις εισαγωγές προϊόντων. Δηλαδή, από την ανάγκη του κράτους να πληρώσει δικαστές και αστυνομικούς ενώ θα έχει άδεια ταμεία…

Λιγότερα ευρώ ή μισθός σε νόμισμα «κονφετί» είναι το δίλημμα που τίθεται…

Η επιστροφή στη δραχμή θα είναι πράξη απόγνωσης και οι συνέπειες θα είναι επιστροφή στη πραγματικότητα των βαλκανίων.Αν ανώτερα σώματα της ελληνικής δικαιοσύνης νοιάζονταν όπως νοιάζονται για τους μισθούς, για το χρόνο και την απόδοση της δικαιοσύνης, η χώρα αυτή θα είχε καλύτερη τύχη και μαζί με τη χώρα και οι ίδιοι.

Όταν μια υπόθεση για να τελεσιδικήσει χρειάζεται 4-8 χρόνια σημαίνει πως στην πράξη δεν υπάρχει δικαιοσύνη στη χώρα. Όταν δεν υπάρχει αποτελεσματική δικαιοσύνη, οι μοναδικές οικονομικές δραστηριότητες που ευδοκιμούν είναι αυτές που παρακάμπτουν τη δικαιοσύνη.

Οι τελευταίες εξελίξεις συμπληρώνουν το παζλ της εικόνας της βαθιάς σήψης που κατατρώει τη χώρα από την κορυφή μέχρι τα νύχια του κοινωνικού σώματος. Κατά το μαζί τα φάγαμε όλοι μαζί σαπίζουμε.

Αυτή η πολιτική, δικαστική και οικονομική ελίτ και αυτή η κοινωνία που την διατηρεί με την εμπιστοσύνη της, λόγω πενιχρών πελατειακών ανταλλαγμάτων στον παρασιτισμό, δεν σηματοδοτούν πως τα χειρότερα είναι πίσω…

Χαρακτηριστικό δείγμα της κρίσης που πλήττει τη χώρα είναι το αίτημα βουλευτή της αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ μεγαλοφοροφυγά κατά το ΣΔΟΕ, ο οποίος ζήτησε την γενίκευση της ακύρωσης των μειώσεων των μισθών και των αναδρομικών. Από τη μια πλευρά ο ίδιος φοροδιαφεύγει και κάποιοι άλλοι πληρώνουν το μερίδιο τους για να λειτουργεί η δικαιοσύνη, τα σχολεία κλπ και από την άλλη χαρίζει και αυξήσεις για να κερδίσει ψήφους…

Δυστυχώς αυτός είναι ο βαθμός σήψης και σύγχυσης της χώρας.

Μακάρι να κάνω λάθος… αλλά αποθηκεύστε κανένα όσπριο των δικαστών μη εξαιρουμένων…

Μεγάλες ανατροπές σε 13 κλάδους τροφίμων και φαρμάκων

Μεγάλες ανατροπές φέρνει σε 13 κλάδους τροφίμων και φαρμάκων το νομοσχέδιο με τις προτάσεις του υπουργείου Ανάπτυξης, ενώ οι αλλαγές αφορούν τον τρόπο παραγωγής, παρασκευής και διάθεσης βασικών προϊόντων.

Ο υπουργός Ανάπτυξης, Κωστής Χατζηδάκης, αναμένεται να θέσει σε δημόσια διαβούλευση το κείμενο μέσα στο επόμενο δεκαήμερο, ενώ οι αλλαγές που προτείνονται έχουν συστηθεί με στόχο να υιοθετηθούν οι προτάσεις του ΟΟΣΑ για την ενίσχυση του ανταγωνισμού.

Ο κ. Χατζηδάκης επιθυμεί να προχωρήσει σε αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές, επισημαίνοντας πως με τον τρόπο αυτό θα πέσουν και οι τιμές, ανακουφίζοντας έτσι οικονομικά τα νοικοκυριά.

Οι μεγαλύτερες ανατροπές, όπως αναφέρει το «Έθνος της Κυριακής» αφορούν στο φρέσκο γάλα με την κατάργηση της υποχρεωτικής διάρκειας ζωής, στην πώληση ψωμιού όπου θα μπορούν πλέον να το πωλούν και άλλα καταστήματα τροφίμων, ενώ σημαντικές είναι και οι αλλαγές στα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα.

Ειδικότερα για τα φάρμακα προβλέπεται η δυνατότητα να πωλούνται σε σούπερ μάρκετ, ωστόσο, τις λεπτομέρειες θα καθορίσει το υπουργείο Υγείας.

Ωστόσο, οι προτεινόμενες αλλαγές προκάλεσαν σωρεία αντιδράσεων και για τον σκοπό αυτόν η ηγεσία του υπουργείου θα εμφανιστεί στη διάρκεια της διαβούλευσης πιο διαλλακτική.

Αναλυτικά οι παρεμβάσεις σε 13 κλάδους, όπως τις παρουσιάζει το «Εθνις της Κυριακής»:
– Καταργείται ο καθορισμένος μέγιστος χρόνος ζωής στο φρέσκο γάλα: Το σημερινό καθεστώς περιορίζει τη μέγιστη διάρκεια ζωής του φρέσκου γάλακτος στις 5 ημέρες. Ο περιορισμός αυτός εμποδίζει τις εισαγωγές, περιορίζει τον ανταγωνισμό και αυξάνει τα κόστη λόγω επιστροφών. Ετσι, οι τιμές του γάλακτος για τον καταναλωτή εν μέσω κρίσης αυξάνονται αντί να μειώνονται. Επιπλέον: -Ο περιορισμός των 5 ημερών δεν επιτρέπει στους καταναλωτές που μένουν σε απομακρυσμένες περιοχές να έχουν πρόσβαση σε φρέσκο γάλα. -Οι μικροί παραγωγοί της Βόρειας Ελλάδας δεν μπορούν να προσεγγίσουν τις μεγάλες αστικές αγορές γιατί δεν επαρκεί ο χρόνος μεταφοράς. Η μέγιστη διάρκεια ζωής του φρέσκου γάλακτος θα πρέπει να καθορίζεται ανάλογα με τη μέθοδο παστερίωσης που εφαρμόζει ο κάθε παραγωγός, εφόσον αυτή τηρεί τις προδιαγραφές που προβλέπονται από την ΕΕ.

– Αλλαγές στο καθεστώς πώλησης, παραγωγής και διακίνησης ψωμιού: Αίρονται περιορισμοί για την πώληση ψωμιού και από άλλα σημεία πώλησης. Δεν αποκλείεται να επιτραπεί η διάθεσή του από κρεοπωλεία και ιχθυοπωλεία. Επίσης αναθεωρούνται οι ορισμοί για το τι είναι αρτοποιός ή αρτοποιείο. Ορίζεται ότι αρτοποιός είναι μόνο αυτός που επιμελείται άμεσα το σύνολο της διαδικασίας παραγωγής, από την επιλογή πρώτων υλών, το ζύμωμα και τη μορφοποίηση της ζύμης μέχρι το ψήσιμο στο σημείο πώλησης. Για τα εργαστήρια άρτου μπορεί να υπάρξει ειδικό σήμα, που να ενημερώνει τον καταναλωτή ότι τόσο το ζύμωμα όσο και το ψήσιμο γίνονται επιτόπου. Θα διατηρηθεί, ωστόσο, ο περιορισμός να μη χρησιμοποιείται ο όρος «αρτοποιείο» από πρατήρια τα οποία λειτουργούν μόνο ως σημεία πώλησης. Καταργείται, εξάλλου, ο περιορισμός για την πώληση ψωμιού με προκαθορισμένο βάρος.

– Τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα θα πωλούνται σε σούπερ μάρκετ και ψιλικατζίδικα: Σαρωτικές είναι και οι αλλαγές που δρομολογούνται στα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα. Ετσι, σύμφωνα με πληροφορίες, θα επιτραπεί η πώλησή τους και από άλλα καταστήματα, όπως σούπερ μάρκετ, ακόμη και από ψιλικατζίδικα. Για την ακρίβεια, θα αρθεί κατά πάσα πιθανότητα η επιβολή ποσοστού μείωσης των τιμών στα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα για τα οποία η πατέντα έχει λήξει, καταργείται η επιβολή μέγιστων τιμών χονδρικής και λιανικής, τα ανώτατα περιθώρια κέρδους κ.λπ. Πάντως, δεν αποκλείεται οι λεπτομέρειες να καθορίζονται με αποφάσεις του υπουργείου Υγείας.

– Στη χονδρική τα προϊόντα που θα παρασκευάζουν οι ίδιοι οι κρεοπώλεις: Με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, τα εδώδιμα λίπη (μαργαρίνες, μαγειρικά λίπη) μπορούν να πωλούνται μόνο από καταστήματα λιανεμπορίου και όχι από πωλητές σε λαϊκές αγορές. Η άρση αυτού του περιορισμού ενισχύει τον ανταγωνισμό και αυξάνει τις διαθέσιμες επιλογές για τον καταναλωτή. Η ασφάλεια και η υγιεινή των προϊόντων μπορεί να διασφαλιστεί με την εφαρμογή των Ευρωπαϊκών Κανονισμών και των υγειονομικών διατάξεων.

– Μεγαλύτερες συσκευασίες ελαιόλαδου για επιχειρήσεις εστίασης, ώστε να πέσει το κόστος: Αυτή τη στιγμή το ελαιόλαδο πωλείται σε συσκευασίες μόνο μέχρι 5 λίτρα. Αυτό δημιουργεί επιπλέον κόστος στις επιχειρήσεις και μεταφέρεται στην τελική τιμή επιβαρύνοντας τους καταναλωτές.

– Ανοίγει ο δρόμος για να πωλούνται μαγειρικά λίπη στις λαϊκές αγορές: Η ισχύουσα νομοθεσία απαγορεύει την πώληση τέτοιων προϊόντων (μαργαρίνες, μαγειρικά λίπη) σε λαϊκές αγορές. Η άρση του περιορισμού έρχεται να ενισχύσει τον ανταγωνισμό και να αυξήσει τις διαθέσιμες επιλογές για τον καταναλωτή.

– Καταργείται η σήμανση και αποκλιμακώνονται οι τιμές στο τυρί: Το ισχύον καθεστώς θέτει περιορισμούς στη σήμανση παραδοσιακών και μη τυριών. Αντίστοιχοι περιορισμοί υπάρχουν και στις χώρες προέλευσης μιας ποικιλίας των τυριών στο λιανικό εμπόριο. Με διατάξεις που προωθεί το υπουργείο Ανάπτυξης καταργούνται περιορισμοί ως προς τη σήμανση. Το αποτέλεσμα θα είναι η ελεύθερη διακίνηση και άλλων τυροκομικών προϊόντων, καθώς και η αποκλιμάκωση των τιμών.

– «Πράσινο» για παραγωγή γιαουρτιού από σκόνη γάλακτος: Δίνοντας προτεραιότητα στην πτώση των τιμών, το υπουργείο σκοπεύει να επιτρέψει την παραγωγή γιαουρτιού και από σκόνη γάλακτος, καθώς και από άλλα είδη. Με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, ορίζεται ελάχιστη ποσότητα λίπους αλλά όχι ελάχιστα επίπεδα πρωτεϊνών. Το μόνο δυνατό μείγμα περιλαμβάνει ίσα μέρη αγελαδινού γάλακτος και γάλακτος προβάτου ή βούβαλου. Ο ορισμός αυτός είναι απαραίτητο να διευρυνθεί, ώστε να περιλαμβάνει γάλα κάθε τύπου στην παραγωγή γιαουρτιού.

– Πλήρης απελευθέρωση των εισαγωγών μπαχαρικών: Απελευθερώνονται οι εισαγωγές πιπεριού και μπαχαρικών, οι οποίες απαγορεύονταν από ρυθμίσεις που περιορίζουν τις επιλογές του καταναλωτή, χωρίς να σχετίζονται με θέματα υγείας και ασφάλειας. Καταργείται, ακόμη, διάταξη με την οποία δεν επιτρέπεται η αποθήκευση αλατιού με άλλα τρόφιμα.

– Αρση της απαγόρευσης για τη χύμα μαγιονέζα: Με βάση τις ισχύουσες διατάξεις απαγορεύεται η πώληση μαγιονέζας χύμα. Ο περιορισμός αυτός δεν σχετίζεται με λόγους ασφάλειας και υγείας, αλλά ούτε και πηγάζει από κάποιο πρότυπο της ΕΕ. Με την κατάργησή του θα απλοποιηθεί και θα εκσυγχρονισθεί η αγορά, ενώ ταυτόχρονα διευρύνονται οι επιλογές για τον καταναλωτή. Ετσι, λοιπόν, θα επιτρέπεται η πώληση και χύμα μαγιονέζας.

– Καταργείται το πλαφόν των 50γρ. για τον καφέ στα υποκαταστήματα: Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, η μέγιστη επιτρεπόμενη συσκευασία υποκατάστατων καφέ είναι τα 50 γρ, ενώ δεν επιτρέπεται η πώλησή τους χύμα. Η διάταξη θεωρείται παρωχημένη και δεν σχετίζεται με θέματα υγείας και ασφάλειας. Συνεπώς η ηγεσία του υπουργείου αναμένεται να προχωρήσει στην κατάργησή της.

– Αρση των περιορισμών στην παρασκευή ρυζόγαλου: Με βάση το ισχύον καθεστώς, το ρυζόγαλο πρέπει να παρασκευάζεται μόνο από φρέσκο, παστεριωμένο ή μη παστεριωμένο γάλα -με τουλάχιστον 3% περιεκτικότητα σε λίπος γάλακτος- και κανέναν άλλο τύπο γάλακτος. Ο ορισμός αυτός είναι παρωχημένος, αφού έχουν αλλάξει τόσο οι θρεπτικές συνήθειες όσο και οι τεχνολογίες παραγωγής. Παράλληλα επηρεάζει πλήθος προϊόντων, μειώνοντας έτσι την καταναλωτική επιλογή και δημιουργώντας αβεβαιότητα στους προμηθευτές.

– Μεγαλύτερη ποικιλία προϊόντων στους πάγκους των λαϊκών αγορών: Με βάση το ισχύον καθεστώς, οι παραγωγοί μπορούν να εκδίδουν άδεια για να πωλούν σε λαϊκές αγορές μόνο γεωργικά προϊόντα και ψάρια. Δεν μπορούν να πωλούν προϊόντα που δεν παράγουν οι ίδιοι ή προϊόντα που βρίσκονται σε ψυγεία ή αποθήκες. Με τη νέα ρύθμιση ένας παραγωγός θα μπορεί να πωλεί περισσότερα προϊόντα που προέρχονται μεν από αυτόν αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν μια πρώτη διαδικασία επεξεργασίας. Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να εξασφαλίζεται πλήρης συμμόρφωση με την εθνική και την ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Πηγή

Στον πάτο της Ευρώπης η Ελληνική οικονομία, αν και ελάχιστα βελτιωμένη

του Δημήτρη Μάνη

Μικρή βελτίωση παρουσιάζει η ελληνική οικονομία στο κατά πόσο ελεύθερα λειτουργεί, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση που συνέταξαν και έδωσαν στη δημοσιότητα σήμερα Τρίτη το “Heritage Foundation” και η εφημερίδα “Wall Street Journal” σε συνεργασία με το “Adriatic Institute” και το “International Leaders’ Summit for the European Region”.

Η Ελλάδα κατατάσσεται 119η μεταξύ των 177 χωρών που αξιολογήθηκαν, συγκεντρώνοντας 55,7 βαθμούς, με άριστα το 100. Επίσης βρίσκεται στην 40η θέση απ’ τις 43 χώρες της δυτικής και ανατολικής Ευρώπης που εξετάστηκαν.

Όπως σημειώνεται στην έκθεση, η ελληνική οικονομία παρουσιάζει μικρή βελτίωση, καθώς πέτυχε την χρονιά που πέρασε, να περιορίσει τις κρατικές δαπάνες, να κάνει σημαντικά βήματα προς την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, να διευκολύνει την επιχειρηματική ανεξαρτησία και την βελτίωση του επενδυτικού περιβάλλοντος, ενώ λαμβάνονται μέτρα για την αντιμετώπιση της διαφθοράς.

Συνολικά, στα 20 χρόνια που συντάσσεται η σχετική έκθεση η Ελλάδα έχει χάσει 5 βαθμούς από την πρώτη της αξιολόγηση και συνήθως κατατάσσεται στις χώρες «μέτριας οικονομικής ελευθερίας» ή στις «κυρίως ανελεύθερες οικονομίες».

Η βαθμολογία που συγκεντρώνει η Ελλάδα (55.7) είναι μικρότερη από τον μέσο όρο (60.3) των 177 χωρών που καταμετρήθηκαν, καθώς επίσης και από τον μέσο όρο (67.1) των υπολοίπων χωρών της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων.

Η έκθεση του “Heritage Foundation” και της “Wall Street Journal” καταγράφει τις επιδόσεις κάθε χώρας σε 10 βασικές οικονομικές ελευθερίες, οι οποίες χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες.

Στην πρώτη κατηγορία, με τον γενικότερο τίτλο «Τήρηση του νόμου» περιλαμβάνονται τα προβλήματα της διαφθοράς και των δικαιωμάτων επί της ιδιοκτησίας. Όπως σημειώνεται το πρόβλημα της διαφθοράς παραμένει στην Ελλάδα και επισημαίνονται η υπόθεση Τσοχατζόπουλου, που βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς επίσης και οι προσπάθειες που γίνονται να αποδοθούν ευθύνες στην υπόθεση της «Λίστας Λαγκάρντ». Όσον αφορά τα δικαιώματα επί της ιδιοκτησίας, στην έκθεση αναφέρεται ότι, «δεν προστατεύονται επαρκώς».

Στην δεύτερη κατηγορία, που αφορά το μέγεθος του δημόσιου τομέα, περιλαμβάνονται η επιβολή φορολογίας και οι κρατικές δαπάνες. Όπως αναφέρεται, ο συντελεστής φορολόγησης των υψηλών εισοδημάτων έχει μειωθεί στο 42% και ο συντελεστής για τον ανώτατο εταιρικό φόρο στο 26%. Παράλληλα, οι επιχειρήσεις καταβάλλουν ΦΠΑ και φόρο ακινήτων. Την ίδια ώρα, οι δημόσιες δαπάνες μειώθηκαν στο 52% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ).

Η τρίτη κατηγορία αφορά την αποτελεσματικότητα των θεσμικών κανόνων και περιλαμβάνει την απελευθέρωση της επιχειρηματικότητας, την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και την χρηματοδότηση επιχειρηματικών πρωτοβουλιών. Στην έκθεση σημειώνεται ότι η γραφειοκρατική διαδικασία για την έναρξη μιας επιχειρηματικής δραστηριότητας έχει περιοριστεί σημαντικά στην Ελλάδα, ωστόσο παραμένουν τα εμπόδια και οι χρονοβόρες διαδικασίες στην αδειοδότηση της οποιαδήποτε δραστηριότητας. Παράλληλα, επισημαίνεται ότι η ρευστότητα είναι αδύναμη στην Ελλάδα και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την βοήθεια που λαμβάνει η χώρα από την ΕΕ.

Τέλος, όσον αφορά το κατά πόσο ελεύθερη είναι η αγορά στην Ελλάδα, στην έκθεση σημειώνεται ότι οι χώρες μέλη της ΕΕ έχουν από τους χαμηλότερους δασμούς σε παγκόσμιο επίπεδο, ωστόσο η ελληνική κυβέρνηση λαμβάνει μέτρα που ευνοούν τις ελληνικές επιχειρήσεις. Η οικονομική αστάθεια συνεχίζει να λειτουργεί αποτρεπτικά για νέες επενδύσεις και η σταθερότητα, συνολικά, του ελληνικού οικονομικού συστήματος έχει έντονα υπονομευθεί και ο τραπεζικός τομέας παραμένει σε κρίση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που περιλαμβάνει η έκθεση, την περίοδο που συντάχθηκε, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν της Ελλάδας διαμορφωνόταν στα 276.9 δις δολάρια, η ανάπτυξη για το 2012 είχε διαμορφωθεί στο -6.4%, η ανάπτυξη την τελευταία πενταετία είναι στο -4,4%, η ανεργία βρίσκονταν στο 24,2%, ο πληθωρισμός στο 1% και το χρέος της χώρας στο 158,5% του ΑΕΠ.

Πηγή

Ο «άγνωστος» κ. Παπασταύρου

Ποιος είναι ο  «άγνωστος» κ. Παπασταύρου

Η αποκάλυψη του «Βήματος» ότι ο κ. Αντ. Σαμαράς προκρίνει, σύμφωνα με πληροφορίες, τον κ. Στ. Παπασταύρου για αντικαταστάτη του κ. Ι. Στουρνάρα ταρακούνησε το πολιτικό και επιχειρηματικό σύστημα και προκάλεσε ποικίλες συζητήσεις σε πολλούς κύκλους των Αθηνών.
Η προεξοφλημένη αποχώρηση του υπουργού Οικονομικών στα τέλη της προσεχούς άνοιξης για να αναλάβει, όπως έχει συζητηθεί, το πόστο του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος φέρνει τον κ. Παπασταύρου στο επίκεντρο.
Ο Πρωθυπουργός φέρεται – σύμφωνα με απόλυτα έγκυρες πηγές – ότι έχει αποφασίσει εκτός συγκλονιστικού απροόπτου να χρίσει υπουργό Οικονομικών τον στενό του σύμβουλο κ. Παπασταύρου, που απολαμβάνει όσο λίγοι την πλήρη εμπιστοσύνη του.

Ενοχλημένο το ΠαΣοΚ
Ηδη το ΠαΣοΚ αντέδρασε, καθώς αιφνιδιάστηκε από τη δημόσια συζήτηση που ξεκίνησε και με ανακοίνωσή του επεσήμανε αναδεικνύοντας και την ενόχλησή του.
Η Χαρ. Τρικούπη ανέφερε ότι η διαδοχή του κ. Γ. Προβόπουλου δεν έχει τεθεί ως αντικείμενο συζήτησης στις επαφές ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης κ. Ευ. Βενιζέλο.
Από το Μέγαρο Μαξίμου απλά έλεγαν ότι «δεν υπάρχει θέμα» μετακίνησης του κ. Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος και στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους εμφανίζουν «αμετακίνητο» τον υπουργό Οικονομικών.
Ο κ. Παπασταύρου δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Στο λεγόμενο… «war room» (την αποκαλούμενη και αίθουσα πολέμου) του Μεγάρου Μαξίμου ο διπλωματικός σύμβουλος του κ. Σαμαρά έχει την πλήρη εικόνα της «μάχης» που είναι σε εξέλιξη με την τρόικα.
Είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει όσο ελάχιστοι όλα τα κρίσιμα σημεία των διαπραγματεύσεων με τους επικεφαλής της τρόικας, έχει άποψη για όλες τις εκκρεμότητες με τα προαπαιτούμενα που απορρέουν από το Μνημόνιο και τις όποιες «μαύρες τρύπες» υπάρχουν.
Ο 46χρονος δικηγόρος δεν ήταν ποτέ αυτό που αποκαλούσαν κάποιοι το 2009, την εποχή της εσωκομματικής αναμέτρησης του κ. Σαμαρά με την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη, ένας σκληρός «σαμαρικός».
Ο απαραίτητος σύμβουλος
Γρήγορα όμως έγινε απαραίτητος και ο Πρωθυπουργός από την πρώτη στιγμή αξιοποίησε τις ικανότητές του αλλά και τις «προχωρημένες» γνωριμίες του, καθώς και την ευελιξία του να κινείται στους διαδρόμους της οικονομικής εξουσίας.
Ο κ. Σαμαράς την πρώτη περίοδο της προεδρίας του στη ΝΔ τον όρισε γραμματέα Διεθνών Σχέσεων και τον ενέταξε στο περιβάλλον του.
Την εποχή της διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ την περίοδο 2004-2009 είχε μια αντίστοιχη θέση σε πιο χαλαρή μορφή και με τον κ. Κ. Καραμανλή όταν ήταν πρόεδρος του κόμματος και πρωθυπουργός.
Ο κ. Καραμανλής, αν και τον συμπεριέλαβε στο ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ (είναι πρώτος επιλαχών και μέχρι πρότινος το όνομά του συζητούνταν εκ νέου για τη γαλάζια λίστα), δεν τον είχε όμως εντάξει ποτέ στην αποκαλούμενη ομάδα της «Ραφήνας».
Πριν από μήνες πάρα πολλοί ξαφνιάστηκαν όταν σε συνέντευξη του κ. Σαμαρά σε κυριακάτικη εφημερίδα επελέγη να δημοσιευθεί στην ίδια σελίδα φωτογραφία του Πρωθυπουργού με τον κ. Παπασταύρου που είναι από τους πιο εχέμυθους, ικανούς και αποτελεσματικούς συνεργάτες του.
Σπουδές στο Harvard
Ο κ. Παπασταύρου, αριστούχος πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας με μεταπτυχιακές σπουδές στο Harvard και πολυετή εργασιακή εμπειρία, έχει κομματική δράση και δεν ήταν απλά ένα πρόσωπο από τον χώρο της Κεντροδεξιάς που απλά αξιοποίησε το γεγονός ότι αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και άρα έχει και καλές γνωριμίες και σχέσεις.
Τη δεκαετία του 1990 διετέλεσε γενικός γραμματέας Διεθνών Σχέσεων και ΕΕ της ΟΝΝΕΔ και εκλεγμένο μέλος της ΚΕ της Νεολαίας, ενώ ήταν και πρόεδρος (1997-2001) της ευρωπαϊκής ένωσης του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Αποτελεί ένα από τα πιο εργατικά στελέχη της πρωθυπουργικής ομάδας και γι’ αυτό και με τις «ευλογίες» του κ. Σαμαρά τοποθετήθηκε στην ομάδα παρακολούθησης του κυβερνητικού έργου, ενώ σήκωσε μέχρι στιγμής σημαντικό μέρος της διαπραγμάτευσης με την τρόικα.
Ο ίδιος έχει «γράψει» αμέτρητα χιλιόμετρα, καθώς συμμετείχε σε άτυπες συσκέψεις, είτε στο Μέγαρο Μαξίμου είτε στα κατά περίπτωση εμπλεκόμενα υπουργεία, με τους επικεφαλής της τρόικας.
Η λίστα Λαγκάρντ
Εν μέσω της θητείας του ως διπλωματικού συμβούλου του κ. Σαμαρά, το όνομά του ενεπλάκη στην υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ και συγκεκριμένα όταν εμφανιζόταν συνδιαχειριστής λογαριασμού 550 εκατ. δολαρίων.
Από την πρώτη στιγμή ο Παπασταύρου έκανε λόγο για πόλεμο λάσπης από τον ΣΥΡΙΖΑ που τον κατηγόρησε για «πολιτικό αμοραλισμό» και τόνιζε ότι δεν είχε καμία σχέση με τον εν λόγω λογαριασμό και ότι η μόνη εμπλοκή του στη λίστα σχετίζεται με λογαριασμό 5,4 εκατ. δολαρίων πελάτη του. Οι εξηγήσεις του έγιναν αποδεκτές από τον κ. Σαμαρά και δεν επηρεάστηκε στο ελάχιστο η θέση του στο στενό πρωθυπουργικό σύστημα εξουσίας.
Ανθρωπος ειδικών αποστολών
Ο κ. Σαμαράς του έχει αναθέσει κατά καιρούς ειδικές αποστολές και μάλιστα τον επέλεξε να «ξεπαγώσει» το Μνημόνιο συνεργασίας Γερμανίας – Ελλάδας που είχε υπογραφεί τον Μάρτιο του 2011 μεταξύ του κ. Γ. Παπανδρέου και της Ανγκελα Μέρκελ.
Οι πιο μυημένοι γνωρίζουν ότι κατά καιρούς έχει γευματίσει με τον εκπρόσωπο του ΔΝΤΠόουλ Τόμσεν αλλά και με άλλους κρίσιμους παράγοντες των διαπραγματεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τους πιστωτές.
Π.χ. σε άλλη περίοδο είχε παραδώσει στη γερμανίδα υφυπουργό Εξωτερικών Εμιλι Χάμπερ τη «συντονίστρια της ελληνογερμανικής εταιρικής σχέσης» φάκελο με δέκα τομείς για την ελληνογερμανική συνεργασία.
Μια χαρακτηριστική αποστολή ήταν όταν συνόδευσε τον υφυπουργό Οικονομικών κ. Γ. Μαυραγάνη στην Ελβετία για να συζητήσουν με την ελβετική κυβέρνηση το θέμα με τις λίστες των ελλήνων καταθετών στα εκεί τραπεζικά ιδρύματα.
Ως εκ τούτου τα μυστικά που γνωρίζει είναι πολλά…
Δημοσιεύτηκε στο HeliosPlus στις 13 Ιανουαρίου 2014

FT: Η μεσαία τάξη της Δύσης “μετακόμισε” σε Ινδία, Κίνα

Στην «Αποστολική Παραίνεση» Evangelii Gaudium, ο Πάπας Φραγκίσκος δήλωσε «σήμερα πρέπει να πούμε όχι στην οικονομία αποκλεισμού και ανισότητας». Ο Μπαράκ Ομπάμα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, σημείωσε ότι το αποτέλεσμα των τεχνολογικών, κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών «είναι μία οικονομία με βαθιές ανισότητες και οικογένειες που είναι όλο και περισσότερο ανασφαλείς». Ο Πάπας και ο πρόεδρος λέγε λίγο πολύ το ίδιο πράγμα. Έχουν όμως, δίκιο;

Από το 1870 μέχρι και το 2000, η κατανομή του εισοδήματος στα νοικοκυριά ανά τον κόσμο έγινε τρομακτικά άνιση. Οι καθοριστικοί παράγοντες αυτής της ανισότητας όμως, άλλαξαν με τον χρόνο. Το 1870, η κατανομή εισοδήματος σε εθνικό επίπεδο ήταν εκείνη που καθόριζε και την ανισότητα των νοικοκυριών διεθνώς. Μέχρι το 2000, οι εισοδηματικές διαφορές μεταξύ των χωρών είχαν εξελιχθεί σε καθοριστικό παράγοντα της ανισότητας εισοδημάτων, η οποία είχε λάβει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις. Αυτό που είχε πλέον τη μεγαλύτερη σημασία δεν ήταν πλέον ποιος ήσουν και τι έκανες, αλλά που είχες γεννηθεί.

Ωστόσο, έρευνα της Παγκόσμιας Τράπεζας υποδεικνύει πως από το 2000, η κατανομή εισοδήματος στα νοικοκυριά ανά τον κόσμο έχει γίνει στην πραγματικότητα λιγότερο άνιση. Εάν αυτό ισχύει, εάν η παγκόσμια ανισότητα πράγματι μειώνεται, θα είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο τους δύο τελευταίους αιώνες. Αυτή η μικρή μείωση της ανισότητας είναι αποτέλεσμα δύο αντισταθμιστικών δυνάμεων: της σχετικά ταχείας ανάπτυξης του μέσου εισοδήματος σε ορισμένες μεγάλες και πολύ φτωχές χώρες – κυρίως στην Κίνα και την Ινδία – και την ενίσχυση της εγχώριας ανισότητας σχεδόν σε όλες τις χώρες και κυρίως στην Κίνα.

Δύο πληθυσμιακές ομάδες είχαν συγκριτικά καλή πορεία την περίοδο 1988-2008: το εισοδηματικά ανώτερο 10% (και ειδικότερα το 1%) και το κατώτατο 5% από εκείνους που ανήκουν στο 70ο και 90ο εκατοστημόριο.

Αυτή η κατάσταση είναι αποτέλεσμα τριών εξελίξεων. Πρώτον, η χαμηλότερη και η μεσαία εισοδηματική τάξη παγκοσμίως (αλλά όχι η φτωχότερη) είχαν σχετικά καλή πορεία. Δεύτερον, η ανώτερη μεσαία εισοδηματική τάξη (η οποία απαρτίζεται κατά κύριο λόγο από τις χαμηλότερες και μεσαίες εισοδηματικές ομάδες των χωρών υψηλού εισοδήματος) είχε εξαιρετικά κακή πορεία. Τέλος, οι πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου είχαν θεαματική πορεία.

Εν τω μεταξύ, στις περισσότερες οικονομίες υψηλού εισοδήματος, η κατανομή εισοδήματος έγινε πιο άνιση κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες. Εξίσου σημαντικό για τον Αμερικανικό πρόεδρο είναι το γεγονός ότι «από το 1979….η παραγωγικότητά μας αυξήθηκε περισσότερο από 90%, αλλά το εισόδημα της μέσης οικογένειας αυξήθηκε κατά λιγότερο από 8%. Αυτό σημαίνει ότι «η βασική διαπραγμάτευση στην καρδιά της οικονομίας μας έχει συντριβεί».

Ποια είναι όμως, η καλύτερη αντίδραση;

Πρώτον, η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε ευκαιρίες για ένα σημαντικό τμήμα της ανθρωπότητας. Αυτές οι ευκαιρίες πρέπει να προφυλαχθούν και να επεκταθούν. Οι πιο εύποροι αυτού του κόσμου θα πρέπει να συνεχίσουν να συμβάλουν στην ευημερία των φτωχότερων.

Δεύτερον, ο συνδυασμός της παγκοσμιοποίησης με τις τεχνολογικές αλλαγές και την χρηματοοικονομική απελευθέρωση έχουν δημιουργήσει έντονα άνιση κατανομή κερδών σχεδόν σε όλες τις χώρες. Ο Πάπας έχει δίκιο. Αυτή η κατάσταση είναι κοινωνικά διαβρωτική. Δυστυχώς, οι διαδικασίες που δημιουργούν την άνιση κατανομή κερδών υπονομεύουν τη βούληση και την ικανότητα για αποτελεσματική αντίδραση.

Τρίτον, η διατήρηση της εγχώριας αλλά και της διεθνούς τάξης εξαρτώνται από την ικανότητα των κρατών να παράσχουν τα ουσιώδη δημόσια αγαθά. Έτσι, η υποχρέωση να υπάρχει βοήθεια για τους ηττημένους και τα παιδιά των ηττημένων είναι πιο πιεστική σε εθνικό επίπεδο. Σε αντίθετη περίπτωση, διακυβεύεται το απαραίτητο αίσθημα αλληλεγγύης.

Τέλος, οι χώρες θα πρέπει να βοηθάνε η μία την άλλη. Αυτό ισχύει ειδικότερα για την περίπτωση της φορολογίας.

Η εικόνα δεν είναι τόσο μαύρη όσο πολλοί πιστεύουν. Αντιθέτως, η ανθρωπότητα μπορεί να απομακρύνεται από την κατάσταση κατά την οποία οι ευκαιρίες ζωής προκαθορίζονταν κυρίως από τη χώρα που γεννήθηκε κάποιος. Οι προκλήσεις που δημιουργούνται σε αυτό το περιβάλλον όμως, είναι τεράστιες. Η κατανομή των κερδών έχει σημασία. Δεν πρέπει να αγνοηθεί.

Πηγή

Το κίνημα της Δραχμής παίρνει επιτέλους σάρκα και οστά!

Των Γιώργου Κράλογλου, Σταμάτη Ζαχαρού

Η αγορά βοά!

Μεγαλόσχημοι επιχειρηματίες χτυπούν την πόρτα του ΣΥΡΙΖΑ, κουβαλώντας στις αποσκευές τους χρέη μερικών δισεκατομμυρίων ευρώ.

Μαζί και κρατικοδίαιτοι που δεν θέλουν να χάσουν τη θέση τους ή επιδιώκουν να πάρουν θέση ή και να τη διευρύνουν στο νέο σκηνικό που διαμορφώνεται και, μπροστά στη δική τους σωτηρία, δεν νοιάζονται για το αν θα επιστρέψουμε σε ένα τοπικό νόμισμα και αν οι Έλληνες πολίτες συναγωνίζονται σε καταναλωτική δύναμη τους πολίτες μιας μικρής και αδύναμης οικονομικά αφρικανικής χώρας.

Πληροφορίες του «Κ» συνδέουν αυτό το σκηνικό και με διεργασίες στον ΣΕΒ, λόγω της επικείμενης αλλαγής φρουράς, ώστε να επιτευχθεί η ισορροπία μεταξύ των απόψεων που προβάλλουν τα παλιά τζάκια και των αντιστάσεων από επιχειρηματίες που προσδοκούσαν ότι ο ΣΕΒ θα τους χρησίμευε μελλοντικά και για μια λαμπρή πολιτική καριέρα. Στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκεται αρκετά κοντά στον Αλέξη Τσίπρα εμφανίζεται να έχει αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή και να έχει προσφέρει στα στελέχη αυτά έναν ρόλο στη νέα κατάσταση πραγμάτων.

Κεντρικό σημείο της συμφωνίας είναι η δημιουργία, μετά τις εκλογές και εφόσον αυτές τις κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, μηχανισμών με τη μορφή Συμβουλίων (βιομηχανίας ή ανταγωνιστικότητας) που θα αναλάβουν σχεδιασμούς και πρωτοβουλίες για την εκβιομηχάνιση της χώρας.

Στο πλαίσιο αυτό, δεν αποκλείεται να γίνει ακόμα και η έκπληξη, και εκπρόσωπος της συγκεκριμένης ομάδας να τεθεί ακόμα και επικεφαλής στις ερχόμενες ευρωεκλογές! Το ενδεχόμενο αυτό έχει συζητηθεί και έχει αρκετές πιθανότητες να προχωρήσει. Αφενός, θα βοηθήσει τον ΣΥΡΙΖΑ να βελτιώσει την εικόνα του στο εξωτερικό και, αφετέρου, θα σφραγίσει μια συμφωνία για τους αυριανούς «ηγέτες της νέας αγοράς στη νέα εποχή που θα φέρει η Αριστερά στην Ελλάδα». Το σενάριο αυτό, πάντως, αντιμετωπίζει τη μεγάλη αντίδραση της αριστερής τάσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Από τον ΣΥΡΙΖΑ επιχειρείται με κάθε τρόπο (με επαφές και σκόπιμες αναλύσεις στελεχών του) να εμφανιστεί μια εικόνα ότι ο επιχειρηματικός κόσμος έρχεται πιο κοντά στο κόμμα. Μια εικόνα που δεν είναι αληθής. Αλλά έχει βοηθηθεί από το «πλησίασμα» που έκαναν γνωστοί βιομήχανοι και επιχειρηματίες του χώρου της παροχής υπηρεσιών και των προμηθειών, οι οποίοι προσδοκούν ένα καθεστώς δραχμής και τον υπερπληθωρισμό που αυτό θα φέρει.

Απώτερος σκοπός τους είναι να αντιμετωπίσουν τις μεγάλες δανειακές τους υποχρεώσεις και να πάρουν έτσι, με αυτόν τον τρόπο, πίσω τις επιχειρήσεις τους. Στην αγορά έχει προκαλέσει αίσθηση η στάση που τηρούν τελευταία επιχειρήσεις από τον χώρο της ενεργοβόρου βιομηχανίας. Αντιδράσεις και κινήσεις από βαριά ονόματα του χώρου αυτού λειτούργησαν ως καταλύτης και για άλλους βιομηχάνους, που είδαν στον Αλέξη Τσίπρα την τελευταία τους ευκαιρία για να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους.

Ένας τρίτος πόλος που έχει δημιουργηθεί είναι εκείνος των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών. Τα όσα συνέβησαν με την υπόθεση των φαρμάκων είναι αποκαλυπτικά. Αλλά και όσα γεγονότα έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της ιδιωτικοποίησης του ΟΠΑΠ. Ωστόσο, αυτά περιλαμβάνονται στην κατηγορία των αναμενομένων. Εκείνα που σίγουρα δεν ήταν αναμενόμενα και αλλάζουν αισθητά την εικόνα για τις σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με μερίδα του επιχειρηματικού κόσμου είναι όλα τα υπόλοιπα που ήδη αναφέραμε.

Κομμάτι της επιχειρηματικής κοινότητας (αναγνωρίζοντας από τώρα ότι η αριστερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι αδύνατον να παραμερίσει την κρατική παρουσία και την κρατική πρωτοβουλία) θεωρεί ανώφελο να αντιπαρατίθεται με προβολή… άκρως φιλελεύθερων αιτημάτων. Γι΄ αυτό και δήλωσε και επίσημα, και πάλι μέσω του ΣΕΒ, την πρόθεση για επικοινωνία με οποιαδήποτε κυβέρνηση, απορρίπτοντας το δόγμα Μποδοσάκη «είμαστε με το γκουβέρνο».

Η επικρατούσα εκτίμηση εκείνων που επιδιώκουν μια συνεργασία κορυφής με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι, σε μια αριστερή κυβέρνηση υπό τον κ. Τσίπρα, θα συνεχίσει μεν το κράτος να έχει τον πρώτο λόγο σε θέματα επενδυτικών πρωτοβουλιών, αλλά μπορεί να επιδιωχθεί στον σχεδιασμό να εξασφαλιστεί η ευρύτερη συμμετοχή των εγχώριων ιδιωτικών επιχειρήσεων, με τρόπο, όμως, που θα εξυπηρετεί και τη στήριξη του παραγωγικού στερεώματος.

Πρόκειται για σκέψη που καθοδηγεί από σήμερα και τις επιχειρηματικές πιέσεις από τον χώρο της βαριάς βιομηχανίας προς την κυβέρνηση, αλλά και την αντιπολίτευση, να μεταβληθούν οι προτεραιότητες στην αποκρατικοποίηση και να περάσουν σε δεύτερη ή τρίτη σειρά οι πρωτοβουλίες για αποκρατικοποίηση στον ευρύτερο ενεργειακό τομέα.

Στην κυβέρνηση νιώθουν αρκετά άβολα, καθώς η πιθανότητα να αποκτήσει σάρκα και οστά το κίνημα της δραχμής συγκέντρωνε μέχρι χτες μικρές πιθανότητες. Σήμερα, όμως, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί το ίδιο. Το «κίνημα» έχει καλά στελέχη, ικανά να πλήξουν καίριους στόχους στην καρδιά του αντιπάλου. Στην πραγματικότητα, η μάχη θα κριθεί από την ικανότητα της κυβέρνησης να πείσει τον λαό για τις ολέθριες συνέπειες της υιοθέτησης ενός τοπικού νομίσματος και της εξόδου μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα όσα συμβαίνουν ενισχύουν, από την άλλη, και όσους Ευρωπαίους υποστήριζαν ότι ήταν αδύνατη η αλλαγή των δομών στην Ελλάδα, αν και εφόσον δεν άλλαζαν ριζικά οι πρωταγωνιστές στον πολιτικό και στον επιχειρηματικό στίβο. Ότι, σε αντίθετη περίπτωση, οι ίδιοι άνθρωποι που έφεραν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την χώρα στη σημερινή άθλια οικονομική κατάσταση θα έκαναν με την πρώτη ευκαιρία τα αδύνατα δυνατά για να μην αλλάξει το παραμικρό.

Στην παρούσα φάση, όμως, η Ευρώπη δεν είναι διατεθειμένη να ασχοληθεί άλλο με την Ελλάδα. Πόσω μάλλον όταν κάτι τέτοιο προκαλεί αντιδράσεις στο εσωτερικό των χωρών τους και αυτό δίδει πόντους στους ευρωσκεπτικιστές και τους τεχνοκράτες που επιμένουν στην έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ για παραδειγματισμό.

Κι αυτό ακριβώς φαίνεται να είναι το «κενό σημείο”» που θέλει να εκμεταλλευτεί το λόμπι της δραχμής για να δράσει με τις μικρότερες δυνατές αντιστάσεις.

Η ουσία, όμως, παραμένει. Μια ετερόκλητη ομάδα ανθρώπων συμπράττει με τον ΣΥΡΙΖΑ με αντικειμενικό σκοπό να κερδοσκοπήσει από την υιοθέτηση της δραχμής και την κατρακύλα της χώρας στον βούρκο της απαξίωσης.

* Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Κεφάλαιο” της 21ης Δεκεμβρίου

Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει στα ΑΕΙ λίγο πριν βουλιάξουμε!

του Θ. Μαυρίδη

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι κυρίως πολιτικό και δευτερευόντως οικονομικό. Την ώρα που η Ιρλανδία και η Πορτογαλία ετοιμάζονται να αποχαιρετήσουν τα μνημόνια και να επιστρέψουν στον κόσμο των αγορών, εμείς βυθιζόμαστε ολοένα και πιο βαθιά στο βούρκο της ύφεσης, με κίνδυνο να κολλήσουμε στον πάτο για πολλές – πολλές δεκαετίες. Μία λεπτή κόκκινη γραμμή μας χωρίζει μόνο από το απόλυτο χάος…

Η έλλειψη εθνικού σχεδίου για την έξοδο από την κρίση είναι σήμερα εμφανής περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φορά. Ο πολιτικός κόσμος είναι ανίκανος να κρατήσει το τιμόνι της χώρας, λίγο πριν το καράβι πέσει με δύναμη πάνω στο παγόβουνο και ο Τιτανικός πάρει μαζί του στο βυθό τους άτυχους επιβάτες του. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση δεν μπορούν να βρουν  κοινή γλώσσα ούτε στα πιο απλά πράγματα.

Ελέω ποιου δημοκρατικού δικαιώματος μπορούν να κλείσουν τα Πανεπιστήμια οι διορισμένοι από την Σύγκλητο διοικητικοί υπάλληλοι; Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει σε ένα ατελείωτο πάρτι στον δημόσιο τομέα, με θεατές το 1,5 εκατομμύρια ανέργους του ιδιωτικού τομέα. 

Η Συντεχνιακή Δημοκρατία, δημιούργημα του μετεμφυλιακού κράτους,  παίζει τα ρέστα της, αρνούμενη να επιτρέψει και την παραμικρή μεταρρύθμιση. Η αντίσταση των συντεχνιών απέναντι στην κοινή λογική είναι τρομερή. Αντίθετα, οι δυνάμεις της μεταρρύθμισης είναι αδύναμες, απρόθυμες να συνεχίσουν την όποια προσπάθεια. Κι επιπλέον δεν έχουν να επιδείξουν την παραμικρή νίκη στο  πεδίο της μάχης. Μιας μάχης που έχει χαθεί εδώ και αρκετό καιρό…

Μας έχουν ζαλίσει με τις απολύσεις στο δημόσιο.  Και λοιπόν; Νομίζετε ότι έχουν απολυθεί άνθρωποι; Με εξαίρεση τους απολυμένους της ΕΡΤ, το 2013 (την χρονιά που διανύουμε) έχουν προσληφθεί 8.000 νέοι υπάλληλοι στο ελληνικό δημόσιο! Κι έπειτα τους φταίει το μνημόνιο!

Υπάρχουν δεκάδες υπηρεσίες που θα έπρεπε να καταργηθούν. Να ξηλωθούν. Για παράδειγμα, ας μας εξηγήσει κάποιος τι κάνουν οι στρατιές των δημοσιογράφων στην γενική γραμματεία τύπου! Τι γίνεται συνάδελφοι; Τι δουλειά κάνετε εκεί; Καταλαβαίνουμε ότι τα παλιά τα χρόνια υπήρχαν θέματα λογοκρισίας. Σήμερα; Με τι ασχολείστε;

Από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς! Μόλις προχτές ανακάλυψαν υπαλλήλους της πρώην ΕΡΤ που με ειδική νομοθετική ρύθμιση εξακολουθούν να είναι υπάλληλοι στον Οργανισμό και αποσπασμένοι σε άλλες υπηρεσίες! Αυτό είναι από τα άγραφα. Η ΕΡΤ έκλεισε, αλλά οι αποσπασμένοι υπάλληλοι της σε άλλες “υπηρεσίες” παραμένουν υπάλληλοι της κλεισμένης εταιρείας. Ούτε στην Ουγκάντα δεν συμβαίνουν αυτά!

Βρήκαν λέει τόσους διορισμένους στο Πανεπιστήμιο με το ίδιο επίθετο. Και λοιπόν; Δεν ίδρωσε το αυτί κανενός. Συνεχίζουμε απτόητοι. Κι όχι μόνο αυτό. Αλλά οι εκπρόσωποι των συντεχνιών κατηγορούν τον υπουργό για πέμπτη φάλαγγα! Δηλαδή, εκείνοι που εφαρμόζουν στην πράξη την πολιτική Φράνκο στην Ελλάδα με την αντίληψή τους περί συντεχνιών, κατηγορούν τους άλλους γι΄ αυτό που οι ίδιοι κάνουν στην πράξη.

Θυμηθείτε την ιστορία με τα φάρμακα. Είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές. Όταν η φαρμακευτική δαπάνη εκτοξεύτηκε στην στρατόσφαιρα, δεν ακούσαμε κάποιον επίσημο φορέα να εκφράζει την απορία του. Όταν επιχειρήθηκε να γίνει στην Ελλάδα ό,τι και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες με τα γενόσημα φάρμακα, οι dealers των φαρμακευτικών εταιρειών προσπάθησαν να μας πείσουν ότι θα πεθάνουμε στους δρόμους. Τόσο ξεδιάντροποι είναι! Δεν ασχολήθηκαν με τον άνεργο που δεν έχει την αντικειμενική δυνατότητα να αγοράσει ούτε τα γενόσημα, αλλά πάλεψαν (κι εξακολουθούν να παλεύουν με νύχια και με δόντια) για την δική τους τσέπη.

Δεν σώζεται αυτή η χώρα. Είμαστε καταδικασμένοι να πληρώσουμε όλα τα γραμμάτια που οφείλουμε από το παρελθόν. Το πρόβλημα είναι πολιτικό κι οι ρίζες του βρίσκονται βαθιά μέσα στην ελληνική κοινωνία και στις αντιλήψεις που έχει αυτή διαμορφώσει για όλα τα πράγματα επί σειρά δεκαετιών.  Μόνο το ισχυρό σοκ της χρεοκοπίας μπορεί (ίσως) να επαναφέρει την δημιουργική δύναμη αυτού του λαού. Δυστυχώς, ο δρόμος γα τον παράδεισο περνάει μέσα από την Κόλαση. Τρέχουμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τον τοίχο. Το βλέπουμε, το ξέρουμε, αλλά το πόδι μας κολλάει στο γκάζι. Για κάποιον μυστήριο και μεταφυσικό λόγο δεν μας αρέσει ο εύκολος δρόμος… 

Πληστειριασμοί: ανθρωπολογικό σοκ για την Ελληνική κοινωνία

Στις ερχόμενες αρκετές εβδομάδες, με πρώτο ορόσημο την 18η Δεκμεβρίου, κρίνεται το μέλλον της μικροϊδιοκτησίας στην Ελλάδα. Στις 18 Δεκεμβρίου εκπνέει η νομοθετική προστασία κατά πλειστηριασμών στα σπίτια των μη εξυπηρετούμενων στεγαστικών δανείων· η ελληνική κυβέρνηση και η η Βουλή καλούνται να ανανεώσουν την προστασία ή να επιτρέψουν την απελευθέρωση των πλειστηριασμών. Η πίεση της τρόικας υπέρ της απελευθέρωσης είναι αφόρητη· ευλόγως: ζητά να εφαρμοστεί το μεσοπρόθεσμο που έχει υπερψηφίσει η Βουλή. Η ελληνική πλευρά βρίσκεται, ακόμη μια φορά, απροετοίμαστη, τεχνοκρατικά και πολιτικά.

Εν τω μεταξύ, ένα στα τέσσερα στεγαστικά δάνεια δεν εξυπηρετείται, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν με κατασχέσεις κατοικιών περίπου 80-100 χιλιάδες νοικοκυριά· 80 χιλιάδες δανειολήπτες έχουν ήδη ζητήσει την προστασία του νόμου. Ας εντάξουμε στον συλλογισμό μας ένα στοιχείο, τη φούσκα: τα μισά από τα 350 χιλιάδες στεγαστικά δάνεια πρώτης κατοικίας χορηγήθηκαν την περίοδο της μεγάλης πιστωτικής επέκτασης και της ισχυρής Ελλάδας, την περίοδο 1995-2004, και το ένα τρίτο χορηγήθηκε την περίοδο 2005-2008.

Ταυτοχρόνως, η κυβέρνηση εντάσσει στον προϋπολογισμό του 2014 έσοδα περίπου 2 δισ. από τη νέα φορολόγηση ακινήτων.

Ο συνδυασμός των δύο ενεργειών, της απελευθέρωσης πλειστηριασμών και της οριζόντιας, καθολικής υπερφορολόγησης ακινήτων, προκαλεί μια ασύλληπτης έντασης μόχλευση στην ελληνική κοινωνία. Μετά την εξουθένωση που έχουν επιφέρει η εξαετής ύφεση, η απομείωση του εισοδήματος έως και κατά το ήμισυ, και η ανεργία του 27%, οι Ελληνες απειλούνται με συρρίκνωση ή και απώλεια της ακίνητης περιουσίας τους.

Πρόκειται για ανθρωπολογικό σοκ, στο μέτρο που οι μεσογειακές κοινωνίες, και όχι μόνο η ελληνική, σε βάθος πολλών αιώνων είναι διαρθρωμένες υλικά και συνειδησιακά γύρω από την μικροϊδιοκτησία, ως το πιο πρόσφορο μέσον αποταμίευσης, διασφάλισης προσόδου, αλλά και συγκρότησης μιας πολιτισμικής ταυτότητας. Η μικροϊδιοκτησία, μαζί με το ελεύθερο επάγγελμα, τη μικρομεσαία επιχείρηση, τις πολυσθενείς οικονομικές δραστηριότητες μικρής κλίμακας, τα οικογενειακά και τοπικά δίκτυα, την επένδυση στη γνώση και την κινητικότητα, διασφάλιζαν τη συνοχή, την αντοχή και τη λειτουργικότητα των μεσογειακών κοινωνιών σε ένα γεωπολιτικό και γεωοικονομικό περιβάλλον κατεξοχήν ρευστό και ευμετάβλητο.

Στην παρούσα φάση της παρατεταμένης κρίσης βιώνουμε όχι μόνο ύφεση και ανεργία, αλλά επίσης την κατεδάφιση/απαγόρευση όλων των παραδοσιακών δυνατοτήτων εργασίας, επιχειρηματικότητας και κατοχής περιουσίας. Αυτό συνιστά πρωτοφανή κοινωνικό μετασχηματισμό, επιβαλλόμενο εκ των άνω, βιαίως και σε εξαιρετικά βραχύ χρόνο, χωρίς μάλιστα να προσφέρονται άλλες εναλλακτικές οδοί, άλλοι τρόποι ανάκαμψης και ανάπτυξης· πρακτικά, δεν έχει υποβληθεί απολύτως κανένα πειστικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας, πλην διαφόρων αδέσποτων θραυσμάτων περί τουρισμού και ενέργειας, και διαφόρων ευχολογίων περί καινοτομίας.

Το μοναδικό ορατό και εφαρμοστέο σχέδιο είναι η μαζική και ταχύτατη ρευστοποίηση των μικρομεσαίων στρωμάτων, της μικροϊδιοκτησίας και της μικροεπιχειρηματικότητας· ουσιαστικά, η υπεξαίρεση όλων των ιδιωτικών πόρων τους για την εξυπηρέτηση του μη βιώσιμου και διαιωνιζόμενου δημόσιου χρέους.

Πηγή

ΟΟΣΑ: Η συγκρατημένη αισιοδοξία του κ. Γκουρία

H μελέτη αξιολόγησης ανταγωνιστικότητας που παρουσίασε προχθές ο γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ Ανχελ Γκουρία περιέχει μια γενική εκτίμηση της ελληνικής οικονομίας, και συγκεκριμένες συστάσεις, 329 τον αριθμό, προς την κυβέρνηση για βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Η μελέτη συντάχθηκε επι πληρωμή, κατόπιν παραγγελίας του ελληνικού υπουργείου Ανάπτυξης, μάλιστα ο αρμόδιος υπουργός κ. Κ. Χατζηδάκης υποσχέθηκε ότι θα εφαρμόσει πάραυτα το 80% των συστάσεων. Από την πλευρά του, ο Μεξικανός επικεφαλής του ΟΟΣΑ υποσχέθηκε ότι και μόνο οι 66 σημαντικότερες αλλαγές να εφαρμοστούν, από τις συνολικά 329, θα προκύψει όφελος 5,2 δισ. ευρώ, περίπου 2,5% του ΑΕΠ.

Ενόψει του νομοθετικού-μεταρρυθμιστικού πυρετού που αναμένεται να βάλει την χώρα σε τροχιά ανάπτυξης, δεν πρέπει να μας διαφύγει ότι ο κ. Γκουρία στις μακροοικονομικές προβλέψεις είναι μάλλον συγκρατημένος· δεν συμμερίζεται ούτε τις προβλέψεις της τρόικας ούτε τις προβλέψεις του υπουργού Οικονομικών κ. Στουρνάρα. Οι εκτιμήσεις του, τόσο για τη βραχυπρόθεσμη ύφεση όσο και για το μέγεθος του χρέους, έως το 2020, αφίστανται ουσιωδώς· και μάλιστα στο καλό σενάριό του, κάνει πολλές ευνοϊκές παραδοχές, οι οποίες αν δεν εκπληρωθούν, το σενάριο αυτομάτως μεταπίπτει στη ζώνη του λυκόφωτος. Ακόμη όμως και στο καλό σενάριο, ο κ. Γκουρία τονίζει ότι οποιαδήποτε επιπλέον λιτότητα «θα αυξήσει τον κοινωνικό και πολιτικό κίνδυνο, ενώ θα επιφέρει αρνητικές συνέπειες στη δημοσιονομική προσαρμογή που έχει ήδη επιτευχθεί». Παράλληλα, για τη βιωσιμότητα του χρέους, κάνει μια παραδοχή και μια ευχή: αφενός, δέχεται ότι η ευρωζώνη θα δώσει χρονική επιμήκυνση και χαμηλότερα επιτόκια, αφετέρου, εύχεται «δεν πρέπει να φύγει από το τραπέζι και το ενδεχόμενο ‘κουρέματος’ του επίσημου τομέα» («Κ», 28.11.2013).

Συγκρατημένος λοιπόν ο ΟΟΣΑ ως προς την ανάκαμψη και τους όρους της. Αντίθετα, υπεραισιόδοξος ως προς τα προσδοκώμενα οφέλη από την απελευθέρωση τιμών και υπηρεσιών. Πράγματι σε μια σειρά προϊόντων και υπηρεσιών ο καταναλωτής είναι βέβαιο ότι θα έχει όφελος, στο βαθμό που θα λειτουργήσει υγιής ανταγωνισμός και δεν θα συγκροτηθούν καρτέλ και ολιγοπώλια. Σε άλλα προϊόντα και υπηρεσίες η πλήρης απορρύθμιση εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για τη βιωσιμότητα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, οι οποίες ήδη έχουν πληγεί σφοδρά από την κρίση. Υπενθυμίζεται όμως ότι το μέγα μέρος των θέσεων εργασίας, περίπου οι μισές, βρίσκεται ακριβώς σε τέτοιες επιχειρήσεις, με έως 20 εργαζόμενους. Οδηγούμεθα άρα προς το εξής παράδοξο: η απελευθέρωση να μειώνει τις τιμές και ταυτόχρονα να αυξάνει την ανεργία. Να αυξάνει την προσφορά και να μειώνει τη ζήτηση. Διότι πώς θα επωφεληθεί από τις μειωμένες τιμές ο άνεργος ή ο κατεστραμμένος μικροεπιχειρηματίας;

Για την αξία αυτών των παραδοχών και των προβλέψεων, ας θυμηθούμε ότι το 2010, σε μελέτη του ΙΟΒΕ είχε υπολογισθεί ότι από το άνοιγμα των «κλειστών» επαγγελμάτων το όφελος πενταετίας θα ήταν 13,2% του ΑΕΠ… Επικεφαλής του ΙΟΒΕ τότε ήταν ο κ. Στουρνάρας.

Πηγή

Διοικητικές αλλαγές στον ΟΠΑΠ

Σε εκλογή νέων μελών προχώρησε το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΠΑΠ ΑΕ κατά τη σημερινή του συνεδρίαση.

Ειδικότερα το Διοικητικό Συμβούλιο, μετά την παραίτηση των μελών του, Παναγιώτη Κολιοπάνου του Φιλίππου, Δέσποινας Λασκαρίδου του Σάββα, Επαμεινώνδα Λεκέα του Ιωάννη, Θεοφάνη Μουστακάτου του Εμμανουήλ, Γρηγορίου Φελώνη του Βασιλείου, Γεωργίου Συμεωνίδη του Χρήστου και Ευθυμίας Χαλάτση του Χαραλάμπους, εξέλεξε σε αντικατάσταση και για το υπόλοιπο της θητείας των παραιτηθέντων τους Kamil Ziegler, Pavel Horak, Michal Houst, Γεώργιο Μελισανίδη, Χρήστο Κοπελούζο, Pavel Saroch, Igor Rusek και συγκροτήθηκε σε Σώμα.

Επίσης, μετά την παραίτηση των μελών του, Κωνσταντίνου Λουρόπουλου του Γεωργίου, Στέφανου Παντζόπουλου του Γιαννούλη και Κωνσταντίνου Φουλίδη του Ιωάννη, το Δ.Σ εξέλεξε σε αντικατάσταση και για το υπόλοιπο της θητείας των παραιτηθέντων, τους Konstantin Yanakov, Marco Sala και Rudolf Jurcik.

Στη συνέχεια το Δ.Σ ανασυγκροτήθηκε σε Σώμα, σύμφωνα με το άρθρο 13 του καταστατικού της εταιρείας, ως ακολούθως:

Kamil Ziegler – Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος
Σπύρος Φωκάς – Αντιπρόεδρος Α’, μη εκτελεστικό μέλος
Pavel Horak – Αντιπρόεδρος Β’, μη εκτελεστικό μέλος
Michal Houst – Εκτελεστικό μέλος
Γεώργιος Μελισανίδης – Μη εκτελεστικό μέλος
Xρήστος Κοπελούζος – Μη εκτελεστικό μέλος
Pavel Saroch – Μη εκτελεστικό μέλος
Konstantin Yanakov – Μη εκτελεστικό μέλος
Marco Sala – Μη εκτελεστικό μέλος
Igor Rusek – Ανεξάρτητο μη εκτελεστικό μέλος
Rudolf Jurcik – Ανεξάρτητο μη εκτελεστικό μέλος.

Πηγή

Μιχάλης Τσαμπάζης (Τσαμάζ): Η συνέντευξη στο περιοδικό Fortune

tsamaz

Ο Μιχάλης Τσαμάζ ανέλαβε τον ΟΤΕ τον Νοέμβριο του 2010, αλλά ήταν ήδη γνωστός στο χώρο των τηλεπικοινωνιών από πολύ νωρίτερα: όταν παρουσίαζε τα πρώτα θετικά αποτελέσματα για θυγατρικές εταιρείες, που πολλοί τις θεωρούσαν καταδικασμένες, κι έθετε σε τροχιά αλλεπάλληλων επιτυχιών την COSMOTE.

Τρία χρόνια μετά διηγείται την προσωπική του διαδρομή -από την Καισαριανή, όπου γεννήθηκε, ως τον 13ο όροφο του μεγάρου στο Μαρούσι- περιγράφει τις «μάχες» που κέρδισε στον ΟΤΕ, τα ανοιχτά μέτωπα με τον ανταγωνισμό και την ΕΕΤΤ και εμφανίζεται αισιόδοξος για το μέλλον της εταιρείας-ηγέτη των ελληνικών τηλεπικοινωνιών.

Όταν ανέλαβα διευθύνων σύμβουλος βρήκα μπροστά μου 5 δισ. ευρώ σε δάνεια!  Ο μετασχηματισμός του ΟΤΕ, που είχε ξεκινήσει από τον Παναγή Βουρλούμη, έπρεπε να προχωρήσει πιο γρήγορα. Τότε ξεκινούσε η κρίση και φαινόταν πως σύντομα θα κλείσουν οι στρόφιγγες της τραπεζικής αγοράς, με αποτέλεσμα ο ΟΤΕ να έχει πρόβλημα αναχρηματοδότησης των δανείων του.

Επίσης βρήκα έναν ΟΤΕ με έναν πολύ εχθρικό ρυθμιστή ενώ οι πωλήσεις του όσον αφορά τα ευρυζωνικά και τη σταθερή τηλεφωνία ήταν αρνητικές. Κάθε μήνα μπαίναμε μέσα… Και οι πωλήσεις ήταν αρνητικές λόγω και της πολιτικής του ρυθμιστή (Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων – ΕΕΤΤ).  Ο ρυθμιστής έλεγε: «εσείς έχετε υψηλό κόστος λειτουργίας άρα είμαι αναγκασμένος να σας επιβάλλω υψηλές τιμές λιανικής».  Ναι, είχαμε υψηλό κόστος λειτουργίας εξαιτίας του υπεράριθμου προσωπικού, το οποίο όμως προερχόταν από το παρελθόν και την πρώην κρατική εταιρεία. Τον ρυθμιστή βέβαια δεν τον ενδιέφερε αυτό.

Έπρεπε να αλλάξουμε τον τρόπο επικοινωνίας και δουλειάς του ΟΤΕ, ώστε να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί, να βελτιωθεί το service των πελατών, να βγάλουμε νέα προϊόντα, στη δύσκολη περίοδο για την οικονομία, και να αναχρηματοδοτήσουμε τα δάνειά μας. Έπρεπε να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις.

Μια από τις δυσκολότερες ήταν η μείωση προσωπικού. Προσπάθησα με τους συνεργάτες μου να κάνουμε τη μείωση σεβόμενοι, πάνω απ’ όλα, τους ανθρώπους που έχουν δουλέψει και προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια. Πιστεύω πως το καταφέραμε. Δώσαμε ένα πακέτο παροχών που εξασφάλιζε αυτούς τους ανθρώπους για τα επόμενα χρόνια μέχρι να βγουν στη σύνταξη. Χωρίς να επιβαρυνθεί το ελληνικό Δημόσιο ούτε ένα ευρώ.

 

«Η τραπεζική αγορά ήταν κλειστή, θα αφήναμε την εταιρεία να χρεοκοπήσει;»
Τα 5 δισ. ευρώ καθαρού δανεισμού, έπρεπε να μειωθούν. Ήμασταν αναγκασμένοι να προχωρήσουμε στη ρευστοποίηση κάποιων περιουσιακών στοιχείων, που μακροπρόθεσμα δεν θα μας έδιναν παραπάνω αξία.

Έπρεπε να διασφαλίσουμε ότι ο ΟΤΕ και η COSMOTE θα περάσουν από την κρίση με όσο το δυνατόν πιο ασφαλή τρόπο. Τη στιγμή που η τραπεζική αγορά ήταν κλειστή θα αφήναμε την εταιρεία να χρεοκοπήσει;

Ξεκινήσαμε λοιπόν με τη Σερβία (Telecom Serbia), στην οποία ο ΟΤΕ είχε το 20% χωρίς να έχει τη διοίκηση. Αυτό που βλέπαμε είναι ότι η αγορά της Σερβίας θα συμπιεζόταν και τα μερίσματα που παίρναμε θα μειώνονταν. Η Σερβική κυβέρνηση ήθελε τότε, να πουλήσει το δικό της μερίδιο στον ΟΤΕ, αλλά τα ποσά που ζητούσε ήταν παράλογα υψηλά. Τελικά πουλήσαμε το δικό μας μερίδιο 20% στην καλύτερη τιμή (380 εκατ. ευρώ).

Διαβάστε: Δάνειο ύψους 225 εκατ. ευρώ σύναψε ο Όμιλος ΟΤΕ

Η δεύτερη απόφαση είχε να κάνει με το δορυφόρο Hellas Sat, του οποίου ο χρόνος ζωής έληγε το 2018.  Θα έπρεπε τότε να αποφασίσουμε να επενδύσουμε 250–300 εκατομμύρια ευρώ. Με τις τράπεζες κλειστές, αυτό το ποσό δεν το είχαμε κι αν το είχαμε θα το χρησιμοποιούσαμε για να μειώσουμε το δανεισμό της εταιρείας ή θα το επενδύαμε σε οπτικές ίνες.  Πουλήσαμε το δορυφόρο, καθώς είχε περιορισμένο χρόνο ζωής, αλλά παράλληλα  διασφαλίσαμε και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Το εθνικό στρατηγικό asset παραμένει σε ελληνικά χέρια γιατί το περιουσιακό στοιχείο της χώρας δεν είναι το μηχάνημα, αλλά η θέση.  Αν σε δύο χρόνια, που θα έπεφτε ο δορυφόρος, δεν είχαμε άλλον η Ελλάδα θα έχανε το δικαίωμα εκμετάλλευσης της θέσης.  Εξασφαλίσαμε λοιπόν ότι θα πάει άλλος δορυφόρος, που θα έχει 10 – 15 χρόνια ζωής, σε μια θέση την οποία επινοικιάζει από την Ελληνική κυβέρνηση.  Εξάλλου, με βάση τη σύμβαση, το κέντρο ελέγχου, σε όποιον κι αν ανήκει, είναι στην Ελλάδα. Κι είναι υποχρεωτικό να παραμείνει στην Ελλάδα.

Για την Βουλγαρία, αν αποφασίζαμε να παραμείνουμε θα έπρεπε να επενδύσουμε 150 – 200 εκατ. ευρώ σε δίκτυα σταθερής τηλεφωνίας, γιατί είχαμε παρουσία μόνο στην κινητή (οι GloBul και Germanos Telecom Bulgaria πουλήθηκαν στη Νορβηγική Telenor για 717 εκατομμύρια ευρώ).

«Ο ΟΤΕ θα μπορούσε να είναι πιο φθηνός, αλλά δεν του το επιτρέπει ο ρυθμιστής»
Ο ρυθμιστής υποτίθεται ότι υπάρχει σε μια αγορά για να εξασφαλίσει ότι είναι ανταγωνιστική, ότι αναπτύσσεται, για να εξασφαλίσει ότι γίνονται επενδύσεις στη χώρα.  Δυστυχώς στην Ελλάδα ο ρυθμιστής έχει περιοριστεί στο να προστατεύει τους ανταγωνιστές του ΟΤΕ, χωρίς να εξασφαλίζει ότι κάνουν επενδύσεις και βέβαια δημιουργώντας μεγάλο πρόβλημα στη δική μας πορεία.  Μας επιβάλει να έχουμε χαμηλές τιμές χονδρικής γιατί αγοράζουν από τον ΟΤΕ οι εναλλακτικοί πάροχοι και παράλληλα μας επιβάλλει να έχουμε υψηλές τιμές λιανικής για τους καταναλωτές ώστε να μπορούν οι εναλλακτικοί πάροχοι να έχουν υψηλότερα περιθώρια κέρδους.

Ο ΟΤΕ θα μπορούσε να είναι πιο φθηνός, αλλά δεν του το επιτρέπει ο ρυθμιστής. Έτσι προστατεύει τους εναλλακτικούς παρόχους οι οποίοι αδυνατούν να επενδύσουν. Ως εκ τούτου, ο ΟΤΕ εξαναγκάζεται να περιορίσει και τις δικές του επενδύσεις.  Έχουμε μετόχους και για να μπορέσουμε να επενδύσουμε θα πρέπει να έχουμε κέρδη, τα οποία θα μας εξασφαλίζουν ότι αποπληρώνουμε τα δάνεια μας, αλλά και τη χρηματοδότηση των επενδύσεων σε υποδομές. Ο ρυθμιστής λοιπόν, έμμεσα, περιορίζει τις επενδύσεις στη χώρα ενώ και ο Έλληνας καταναλωτής στερείται τα προνόμια της τεχνολογίας που θα μπορούσε να έχει.

Για παράδειγμα είχαμε έτοιμες 1.000 καμπίνες του VDSL , που δίνουν ταχύτητες μέχρι 50 Μbps. Πέρασαν έξι μήνες για να μας δώσει τελικά η ΕΕΤΤ την έγκριση, μετά από πολλές πιέσεις, ώστε να διαθέσουμε εμπορικά υψηλές ταχύτητες σε περιοχές της Αθήνας, στις οποίες έχει ζήτηση το δίκτυο VDSL.

«Ο ΟΤΕ τιμωρείται για την επιτυχημένη πορεία του»
Η ρυθμιστική αρχή είναι ανεξάρτητη και υποτίθεται πως δεν μπορεί να ελεγχθεί από κανέναν. Έχω εκφράσει τον προβληματισμό μου και στην κυβέρνηση και σε δημόσιες τοποθετήσεις: δεν μπορεί επειδή αδυνατούν οι εναλλακτικοί πάροχοι να επενδύσουν, λόγω του υψηλού δανεισμού τους και του αρνητικού cash flow, να μην αφήνουν τον ΟΤΕ να αναπτυχθεί. Οι πάροχοι, που έκλεισαν, άφησαν 140 εκατ. ευρώ φέσια στον ΟΤΕ με την προστασία του ρυθμιστή. Δεν βοηθάει τη χώρα έτσι.

Αυτό που βλέπουμε στην Ελλάδα είναι ότι μια εταιρεία, που έχει υγιή πορεία, που στηρίζεται στα πόδια της, τιμωρείται για τη σωστή διοίκηση και την επιτυχημένη πορεία της.

Μάλιστα ένας εκ των ανταγωνιστών μας έχει προσφύγει στο ρυθμιστή και ζητάει να ελεγχθεί ο ΟΤΕ στην καρτοκινητή επειδή έχει χαμηλές τιμές.  Με άλλα λόγια, ζητά από το ρυθμιστή να ανέβουν οι τιμές λιανικής στα καρτοκινητά. Το παράδοξο είναι ότι οι δύο ανταγωνιστές ήταν αυτοί  που πάντα ξεκινούσαν τους πολέμους τιμών.

 

«Απαραίτητη η σύγκρουση, αλλά και ο συμβιβασμός»
Έχουν υπάρξει αρκετές δύσκολες μέρες στον ΟΤΕ. Τα πιο δύσκολα χρόνια ήταν τα πρώτα και η σύγκρουση με το κατεστημένο, το 2002 και το 2003.

Ήταν σύγκρουση, αλλά ήταν και συμβιβασμός.  Για να μπορέσεις να επικρατήσεις σε διάφορες μάχες, επιχειρηματικές ή άλλες, πρέπει να κάνεις και τα δύο. Το κλειδί είναι ο χρόνος. Πότε θα κάνεις τις σωστές επιλογές: πρέπει να επιλέγεις πότε θα συμβιβάζεσαι και πότε θα συγκρούεσαι.

Μπορώ να συμβιβαστώ με πολλά πράγματα εκτός από ένα: όταν κάτι ξεπερνά τα ηθικά όρια ή τις αξίες μου. Στη ζωή σου πρέπει να μάθεις και να συμβιβάζεσαι γιατί αλλιώς δεν μπορείς να έχεις καλές σχέσεις με την οικογένειά σου, τη σύντροφό σου, τους συνεργάτες σου.

«Η οικογένεια με βοήθησε να έχω όσο το δυνατόν λιγότερα απωθημένα και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση»
Γεννήθηκα στην Καισαριανή.  Η καταγωγή του πατέρα μου είναι από τη Φιλαδέλφεια της Μικράς Ασίας ενώ της μητέρας μου από τα Χανιά της Κρήτης. Μεγάλωσα στην περιοχή του Αγίου Βασιλείου, στον Άγιο Δημήτριο.

Το επώνυμό μας προέρχεται από ένα λάθος! Κάποιος δημόσιος υπάλληλος, γράφοντας ένα πιστοποιητικό, παρέλειψε γράμματα. Πορευθήκαμε έτσι, μ’ αυτό το όνομα, ενώ τα αδέρφια του πατέρα μου διατηρούν το κανονικό, Τσαμπάζης.

Ο πατέρας μου ήταν μηχανικός σε λατομείο και η μητέρα ήταν, αυτό που λέμε, full time mother και σύζυγος. Οι γονείς μου ήταν πάντα αγαπημένοι, την οικογένειά μου τη χαρακτήριζε η σύμπνοια. Τρώγαμε όλοι μαζί, η οικογένεια έπαιρνε κοινές αποφάσεις, είχε τη σωστή επικοινωνία, είχε τις ίδιες θέσεις για το παιδί.  Με βοήθησαν πάρα πολύ ώστε να έχω όσο το δυνατόν λιγότερα απωθημένα και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Στο Γυμνάσιο, για να βγάζω το χαρτζιλίκι, πήγαινα κρυφά σε μια μεταφορική εταιρεία και κουβαλούσα πράγματα…«Μεταφοραί ο Κάργας»! Κάθε Κυριακή έλεγα στη μητέρα μου ότι παίζω μπάλα στον Άγιο Κοσμά αλλά πήγαινα στη μεταφορική.  Η μητέρα μου δεν ήθελε να εργάζομαι για να επικεντρώνομαι μόνο στα μαθήματά μου.  Το μεροκάματο μου τότε, ήταν το φιλοδώρημα που έπαιρνα από τους ιδιοκτήτες των σπιτιών, στα οποία κάναμε τις μεταφορές…περίπου 200 δραχμές, εκείνη την εποχή.

Μιχάλης Τσαμάζ

«Τι ήθελα να κάνω σε δέκα χρόνια»
Τέλη του ‘70 είχαν ξεκινήσει οι συζητήσεις για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ως το επάγγελμα του μέλλοντος. Αποφάσισα λοιπόν τελειώνοντας το Λύκειο να ακολουθήσω αυτές τις σπουδές.

Έτσι κατέληξα στον Καναδά, στο Πανεπιστήμιο της πολιτείας New Brunswick, στο Fredericton, και στη σχολή Computer Science.  Παράλληλα έκανα και μαθήματα μάνατζμεντ, λογιστικών και μάρκετινγκ. Τότε είδα πως, αυτά τα μαθήματα, ταίριαζαν πιο πολύ στην προσωπικότητά μου. Αναρωτήθηκα τι θα ήθελα να κάνω σε δέκα χρόνια, να δουλεύω γράφοντας κώδικα σε υπολογιστές; Να είμαι χρηματιστής στη Νέα Υόρκη ή μάνατζερ σε μια μεγάλη εταιρεία; Μου άρεσε το δεύτερο κι έτσι βρέθηκα στη διοίκηση επιχειρήσεων.

 «Με έστειλαν σε πολιτικό γραφείο. Ντράπηκα τόσο πολύ που χτύπησα αυτή την πόρτα»
Γύρισα στην Ελλάδα για να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία αλλά είχα ήδη συμφωνήσει με χρηματιστηριακές εταιρείες για να επιστρέψω στον Καναδά.  Όταν παρουσιάστηκα στο κέντρο νεοσυλλέκτων το 1984 σκεπτόμουν πως θα ήταν καλό να γίνω έφεδρος αξιωματικός, γιατί έτσι θα εκπλήρωνα ένα απωθημένο, που είχα από παιδί, και γιατί θα με ωφελούσε στη καριέρα του μάνατζερ που σκόπευα να ακολουθήσω. Το είδα ως ένα είδος εκπαίδευσης ώστε να εκμεταλλευτώ αυτά τα χρόνια και να μην πάνε χαμένα. Υπηρέτησα στο πυροβολικό.

Μετά το στρατό για χατίρι των γονιών μου αναζήτησα εργασία εδώ, αντί να επιστρέψω στον Καναδά. Τότε με έστειλαν στο γραφείο ενός πολιτικού και ντράπηκα τόσο πολύ που χτύπησα αυτή την πόρτα. Με ρώτησαν τι ήθελα και τους απάντησα ότι ψάχνω για δουλειά κι αν θα μπορούσαν να με βοηθήσουν. Περίμενα να με ρωτήσουν τι έχω κάνει, με τι έχω ασχοληθεί, τι έχω σπουδάσει. Αλλά πριν από οτιδήποτε άλλο, με ρώτησαν σε ποια κομματική οργάνωση ανήκω. Έλειπα κι έξι χρόνια από την Ελλάδα, δεν είχα καμία σχέση με κανένα σύστημα… Και ήρθε η επόμενη ερώτηση: «Μηχανάκι ξέρεις να οδηγείς;» Αισθάνθηκα τόση ντροπή… Σηκώθηκα κι έφυγα.

Όταν κάποιοι συγγενείς επέμεναν να επισκεφτώ κι άλλα πολιτικά γραφεία, αλλά τους ξεκαθάρισα ότι αν με βάλουν να ξαναπεράσω αυτή τη διαδικασία, θα φύγω για πάντα στον Καναδά.

Μιχάλης Τσαμάζ

«Αυτή ήταν η πρώτη μου δουλειά»
Oι δυο άξονες των σπουδών μου ήταν το investment analysis και το marketing.  Tότε, το 1986, δεν υπήρχε κάποια σοβαρή χρηματιστηριακή εταιρεία, το χρηματιστήριο παρέπαιε, αλλά υπήρχαν αρκετές πολυεθνικές. Διαπίστωσα λοιπόν πως θα μπορούσα να ακολουθήσω μια καλή καριέρα στο marketing.

Mε κάλεσε η Procter & Gamble και δέχτηκα πρόταση να δουλέψω σε θυγατρική της, στη φαρμακευτική Norwich Eaton. Αυτή ήταν η πρώτη μου δουλειά. Σύντομα μετακινήθηκα στη Mobil Oil Hellas, στο τμήμα πωλήσεων για ένα εξάμηνο. Στόχος μου ήταν πάντα μια μεγάλη πολυεθνική η οποία θα με εκπαιδεύσει στο marketing.

Τον Απρίλιο του 1988 με εντόπισε ένας «headhunter». Με έστειλε στη φαρμακευτική Warner Lambert. Στην ουσία από εκεί ξεκίνησε η καριέρα μου. Μπήκα στο τμήμα marketing και μετά από 3 χρόνια μεταπήδησα στην καπνοβιομηχανία Philip Morris, ως Marketing Manager, σε ηλικία 32 ετών.

Μου προσέφεραν τη θέση για να στήσω το νέο τμήμα της εταιρείας. Πήγε πολύ καλά κι έμεινα συνολικά οκτώ χρόνια στην εταιρεία. Τον τελευταίο χρόνο με έστειλαν στη Λωζάνη και μου ανέθεσαν την ανάπτυξη των πωλήσεων σε 16 χώρες.

Μιχάλης Τσαμάζ

«Οι ανταγωνιστές ξεκίνησαν πόλεμο τιμών αλλά εκεί έκαναν το μεγάλο λάθος»
Στον ΟΤΕ ήρθα τον Οκτώβριο του 2001.  H COSMOTE προέκυψε μέσα σε μια νύχτα. Ο Παναγής Βουρλούμης, πρόεδρος του ΟΤΕ από το 2004, αποφάσισε το 2007 να λύσει τη συνεργασία με τον διευθύνοντα σύμβουλο της COSMOTE.

Εκείνη την περίοδο ήμουν ο μοναδικός στον ΟΤΕ με την εμπειρία των πολυεθνικών, αλλά και των τηλεπικοινωνιών και της κινητής τηλεφωνίας καθώς είχα περάσει από τη Vodafone τρία χρόνια, 1998 με 2001. Είχα ολοκληρώσει το re-engineering των διεθνών επενδύσεων και είχα προχωρήσει με την ανασύσταση της ΟΤΕ Globe το 2006, μιας εταιρείας που δεν την πίστευε κανείς.

Η COSMOTE πήγαινε πολύ καλά, ήταν μπροστά από τους δύο ανταγωνιστές της, αλλά έβλεπα στον ορίζοντα πως ερχόταν περίοδος κάμψης. Ήταν η εποχή που η Wind ήταν πολύ της μόδας στις μικρότερες ηλικίες, η Vodafone ήταν ελκυστική στα πιο υψηλά κοινωνικά στρώματα, η COSMOTE είχε αρχίσει να θεωρείται μια εταιρεία εκτός μόδας.

Δουλέψαμε πάρα πολύ για να βελτιώσουμε την αποτελεσματικότητα της εταιρείας, την εξυπηρέτηση των πελατών τόσο στα call centers όσο και στα καταστήματα, αλλάξαμε τα προϊόντα και τα προσαρμόσαμε με βάση τις ανάγκες των πελατών. Έτσι καταφέραμε να δημιουργήσουμε ένα πολύ δυνατό brand equity κι άρχισε η εταιρεία να ξεχωρίζει.

Δεν επιδιώκαμε μόνο να αυξήσουμε το μερίδιό μας στα έσοδα, αλλά και να βελτιώσουμε το μερίδιο  κερδοφορίας της εταιρείας. Για παράδειγμα, το μερίδιο στα έσοδα από υπηρεσίες, από 39% το 2007, έφτασε το 2012 στο 51%, και το μερίδιο EBITDA κλάδου από 43% το 2007, στο 63% το 2012.

Βλέποντας αυτό, οι ανταγωνιστές μας ξεκίνησαν πόλεμο τιμών…Κι εκεί έκαναν το μεγάλο λάθος. Γιατί αν ο νούμερο δύο ή ο νούμερο τρία της αγοράς ξεκινήσει πόλεμο τιμών, χωρίς να έχει το cash flow και χωρίς να έχει φτιάξει το brand της εταιρείας του, πέφτει σε παγίδα.

Ξεκινάνε λοιπόν οι ανταγωνιστές πόλεμο τιμών. Εμείς τους ακολουθήσαμε. To αποτέλεσμα ήταν ο κόσμος να έρχεται σε εμάς, γιατί είχαμε πιο ισχυρό brand name και καλύτερη ποιότητα υπηρεσιών και δικτύου. Έτσι δημιουργήσαμε μια πολύ πιο ισχυρή βάση πελατών, ενώ είχαμε και τη ρευστότητα για να αντέξουμε τον πόλεμο τιμών. Αυτοί κατέβαζαν τις τιμές, εμείς απαντούσαμε.  Η μια εταιρεία χρεοκόπησε δύο φορές. Οι δανειστές της έχασαν δύο φορές τα χρήματά τους. Η άλλη, επίσης, μείωσε σημαντικά την κερδοφορία της.

«Οι τράπεζες θα ανοίξουν τις στρόφιγγες»
Έχουμε καταφέρει αυτή τη στιγμή η COSMOTE να είναι, σε επιδόσεις, ίσως η καλύτερη εταιρεία κινητής τηλεφωνίας στην Ευρώπη και ο Όμιλος ΟΤΕ να είναι η καλύτερη θυγατρική εταιρεία της Deutsche Telekom. Την προηγούμενη χρονιά ανακοινώσαμε αποτελέσματα και καταφέραμε να μειώσουμε το δανεισμό από τα 5 δισ. ευρώ στo 1,8 δισ. ευρώ. Διατηρήσαμε την κερδοφορία της εταιρείας κι είχαμε στην αρχή της χρονιάς ένα ταμείο 1,2 δισ. ευρώ, που μετά την πώληση της Globul θα ξεπερνάει τα 2 δισ..  Σε λίγο περισσότερο από τρία χρόνια ο ΟΤΕ θα είναι ελεύθερος από χρέη. Βγαίνοντας από τη κρίση με μηδέν δανεισμό καταλαβαίνετε τι περιθώρια ανάπτυξης θα έχει…

Οι τράπεζες θα ανοίξουν τις στρόφιγγες και θα παρακαλούν να μας ξαναδανείσουν.

Το μοντέλο του ΟΤΕ θα μπορούσε να εφαρμοστεί στο Δημόσιο με την προϋπόθεση πως δεν θα γίνονται παρεμβάσεις, λόγω πολιτικού κόστους. Αυτό εξασφαλίσαμε στον ΟΤΕ. Όσοι κληθούν να πάρουν αποφάσεις, για να βελτιώσουν τη λειτουργία σε δημόσιους οργανισμούς, δεν θα πρέπει να φοβούνται ότι θα μπουν σε περιπέτειες. Αν φοβάσαι, δεν κάνεις τίποτα.

«Προσπαθώ να είναι καλά παιδιά, με συναισθηματική νοημοσύνη»
Την προσωπική μου ζωή τη ζω ως Μιχάλης κι όχι ως πρόεδρος του ΟΤΕ. Για παράδειγμα στη ταβέρνα της γειτονίας που πήγαινα, θα συνεχίζω να πηγαίνω και μετά τον ΟΤΕ.  Έχω λίγους και καλούς φίλους. Τη σύζυγο μου την γνώρισα στη δουλειά πριν από 16 χρόνια.  Έχουμε δύο παιδιά, τον Κοσμά 9,5 ετών και την Στέλλα που είναι 11.

O προσωπικός χρόνος είναι λίγος και προσπαθώ να περνώ όσο το δυνατόν περισσότερο με την οικογένειά μου. Θα πάμε με τα παιδιά για φαγητό, θα πάμε στη Κρήτη, τον αγαπημένο μας προορισμό.

Έχω μια βάρκα, ένα μικρό ταχύπλοο, και ψαρεύω με το γιο μου. Θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό να κάνουμε κάτι μαζί. Του αρέσει πολύ η θάλασσα κι αρέσει και σε εμένα. Θυμάμαι πάρα πολύ έντονα τα πράγματα που έκανα με τον πατέρα μου: τη βόλτα την Κυριακή στο Μοναστηράκι, ή στη δουλειά του. Μ’ άρεσε πολύ που ήμουν μαζί του. Έτσι, με το ψάρεμα, βάζω κι εγώ το γιο μου στην ίδια διαδικασία.

Αυτό που θέλω από τα παιδιά μου είναι να είναι απλά ως άνθρωποι και καλοί χαρακτήρες. Δυστυχώς όλοι οι γονείς δυσκολευόμαστε να μην κάνουμε τα χατίρια στα παιδιά μας, τα κακομαθαίνουμε και σε αυτό φταίμε εμείς κι όχι τα παιδιά. Προσπαθώ λοιπόν να είναι καλά παιδιά… Θέλω να είναι ισορροπημένες προσωπικότητες. Να έχουν συναισθηματική νοημοσύνη. Έτσι θα προχωρήσουν στη ζωή τους.

Διαβάστε στο περιοδικό Fortune, που κυκλοφορεί το Σάββατο 27 Ιουλίου με την Αξία και αμέσως μετά στα περίπτερα, τις κινήσεις του Μιχάλη Τσαμάζ που άλλαξαν τα δεδομένα στο χώρο των τηλεπικοινωνιών. 

Το δεύτερο μέρος της συνέντευξης του Μιχάλη Τσαμάζ τη Δευτέρα 29 Ιουλίου στο FortuneGreece.com.


Φωτογραφίες: Γιάννης Κόντος

Το 2ο μέρος της συνέντευξης ακολουθεί

Σε ηλικία 32 ετών έγινε marketing director της Philip Morris στην Ελλάδα, το 1998 εµπορικός διευθυντής στη Vodafone, το 2007 πήρε τη θέση του CEO της COSMOTE. Από το 2010 συµµετέχει στη Microsoft CEO Summit, µε την ελίτ των CEOs από 27 χώρες. Όταν βρέθηκε στην καρέκλα του διευθύνοντος συµβούλου του ΟΤΕ, βρήκε απέναντί του τις παθογένειες του ελληνικού Δηµοσίου κι ένα βουνό από χρέη.

Ο Μιχάλης Τσαµάζ, άλλοτε µε συγκρούσεις κι άλλοτε µε συµβιβασµούς, κατάφερε με σκληρή δουλειά και πίστη στην επιτυχία, να οδηγήσει την οµάδα του δια πυρός και σιδήρου και να κερδίσει µια φαινοµενικά χαµένη µάχη, µετατρέποντας τον ΟΤΕ από Δηµόσιο σε µια από τις κορυφαίες εταιρείες τηλεπικοινωνιών στην Ευρώπη.

Πότε ήρθατε στον ΟΤΕ και με ποια αποστολή;
Στον ΟΤΕ ήρθα τον Οκτώβριο του 2001. Εκείνη την εποχή, ο ΟΤΕ είχε επενδύσει σε διάφορες χώρες του εξωτερικού κι όλες οι επενδύσεις ήταν στο «κόκκινο». Αναζητούσαν στελέχη που να μπορούν να διοικήσουν τις διεθνείς επενδύσεις και δεν υπήρχε διοικητική ομάδα έμπειρη, παρά μόνο μια διεύθυνση με στελέχη, μέσα από τον ΟΤΕ, τα οποία δεν είχαν την απαραίτητη εμπειρία, σε μία περίοδο που αυτές οι επενδύσεις ήταν το μέγα σκάνδαλο. Η δυσκολία λοιπόν ήταν να βρω κι εγώ με τη σειρά μου τέτοια στελέχη και να τα πείσω να έρθουν στον ΟΤΕ. Κι αυτό που συχνά άκουγα ήταν: «Πώς να αφήσουμε μια επιτυχημένη καριέρα για να έρθουμε στον ΟΤΕ, με όλα αυτά που λένε για σκάνδαλα, προμηθευτές, πολιτικές παρεμβάσεις;». Όλοι ήταν προβληματισμένοι.

Αυτό που τους είπα ήταν: «Δείτε το σαν προσωπικό στοίχημα. Αν πετύχουμε τους στόχους μας, αν καταφέρουμε να αλλάξουμε τον ΟΤΕ, η επιτυχία θα είναι τεράστια σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο». Δεν το πίστευε κανείς. Τότε τον ΟΤΕ τον μεταχειρίζονταν χειρότερα από ΔΕΚΟ.

Εκτός από την έλλειψη στελεχών, ποιο ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο;
Όλο το σύστημα του ΟΤΕ. Φέραμε κάποια στελέχη από την αγορά, ζητούσαμε χώρους για γραφεία και δεν μας έδιναν. Είχα τρεις διευθυντές, υψηλόβαθμα στελέχη, με καριέρα στο εξωτερικό και τους είχα επί τέσσερις μήνες στο γραφείο μου, στο τραπέζι συσκέψεων. Γιατί; Διότι οι τότε «ΟΤΕτζήδες» μάς θεωρούσαν «ξένα σώματα».

Όταν άρχισε να στήνεται η ομάδα, το σύστημα έβαζε στοιχήματα για το «χρόνο ζωής μας». Έλεγαν: «Ο Τσαμάζ και οι συνεργάτες του έχουν τρεις μήνες ή έξι μήνες;» και οι συνεργάτες μου τους άκουγαν να τα λένε όλα αυτά όταν πήγαιναν για καφέ στο κυλικείο. Όταν ήρθα στον ΟΤΕ, βρήκα μπροστά μου το Δημόσιο σε όλη του τη διάσταση, με όλες του τις ασθένειες. Δεν δέχτηκα ότι ήταν Δημόσιο και είπα ότι δεν θα αφήσω το Δημόσιο να κυριαρχήσει.

_MG_7252

Και πως κερδίζεις ένα «σύστημα», που είναι δύσκολο και δεν θέλει να αλλάξει;
To διοικητικό κατεστημένο του ΟΤΕ ήταν αναγκασμένο να μας αποδεχτεί. Με την εξυγίανση σταματούσαν τα σκάνδαλα. Όταν είδαν ότι μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά κι ότι στο τέλος ωφελούνται και οι ίδιοι σταμάτησαν να ασχολούνται μαζί μας.

Ήμουν και ήμασταν τυχεροί γιατί το 2004 ήρθε ο Παναγής Βουρλούμης. Ζήτησε να με γνωρίσει και του είπα τι προσπάθησα να κάνω, ποια στελέχη είχα προσλάβει, αλλά και τι πήγαν να μου επιβάλλουν, κάποιοι πολιτικοί, για να πάρω στελέχη μέσα από το σύστημα. Ο κύριος Βουρλούμης μου είπε: «για να αλλάξω τον ΟΤΕ θα χρειαστώ στελέχη σαν εσάς και τους συνεργάτες σας», και μου ζήτησε να κάνω υπομονή για ένα δίμηνο. Ήταν Μάιος και δέχτηκα να περιμένω τρεις μήνες. Δεν πέρασε μια εβδομάδα και με κάλεσε στο τηλέφωνο για να μου πει ότι αποφάσισε να αλλάξει τη διοίκηση στην ΟΤΕ International κι ότι ήθελε να αναλάβω να καθαρίσουμε το απόστημα των διεθνών επενδύσεων.

Από το 2001 έως το 2004 ασχολούμουν μόνο με το λειτουργικό κομμάτι και τίποτα άλλο, δεν είχα σχέση με τα οικονομικά , ευτυχώς βέβαια. Μου έδωσε πλήρη δικαιοδοσία και ευθύνη στις διεθνείς επενδύσεις, από τη θέση του διευθύνοντα σύμβουλου (OTE investment), και έτσι ξεκίνησα με τους συνεργάτες μου για να ολοκληρώσουμε με αργά βήματα την εξυγίανση που είχε αρχίσει από το 2002. Με τον κύριο Βουρλούμη προχωρήσαμε πάρα πολύ γρήγορα, γιατί μας εμπιστεύτηκε, μας άνοιξε τις πόρτες και μας στήριξε. Δεν είχαμε παρεμβάσεις, όπως τα πρώτα χρόνια όπου το σύστημα του ΟΤΕ όρθωνε διάφορα εμπόδια.  Σε εκείνον οφείλω το ότι βρίσκομαι εδώ σήμερα.

Αφού ολοκληρώθηκε η εξυγίανση των διεθνών επενδύσεων, ο Παναγής Βουρλούμης έπρεπε να κάνει το μεγάλο μετασχηματισμό του ΟΤΕ. Ανέλαβα με τη στενή διοικητική ομάδα που είχα, να παρακολουθήσουμε αυτό το έργο. Κάποια στιγμή ήρθε και το μεγάλο δίλημμα για το τι θα κάνει με την ΟΤΕ GLOBE. Ήταν μια εταιρεία η οποία παρέπαιε, διαχειριζόταν τα διεθνή κυκλώματα, αλλά δεν τα είχε στη δικαιοδοσία της. Επίσης, υποτίθεται ότι έκανε την ανταλλαγή της φωνής, του χωροχρόνου, αλλά κι αυτό δεν το ήλεγχε σωστά, γιατί το κατεστημένο, το «βαθύ κράτος» του ΟΤΕ, δημιουργούσε διάφορα προσκόμματα και θέματα στη λειτουργία της εταιρείας. Η παλιά νοοτροπία του ΟΤΕ ήταν ότι είσαι ισχυρός όταν ελέγχεις πολύ κόσμο κι έχεις και μεγάλο τομέα ευθύνης. Έτσι δεν άφηναν την εταιρεία να λειτουργήσει σωστά. Ήταν σαν να έχεις εσύ την ευθύνη διοίκησης κάποιων ανθρώπων, αλλά την υπογραφή για μισθούς και διάφορα άλλα πράγματα να την έχει κάποιος άλλος. Άρα στην ουσία δεν έχεις τίποτα.

Όταν ρωτήθηκα αν τελικά άξιζε να την έχουμε αυτή την εταιρεία ή θα έπρεπε να την απορροφήσει ο ΟΤΕ, έφτιαξα ένα business plan, για να δείξω ότι όχι απλά αξίζει να την έχουμε, άλλα πρέπει να περάσουν όλα τα πάγια στοιχεία στη δικαιοδοσία της και να την αφήσουμε να αναπτυχθεί. Μου ανατέθηκε αυτή η εταιρεία και πήγε πάρα πολύ καλά. Μάλιστα τότε, στο διοικητικό συμβούλιο, θεωρούσαν ότι το business plan ήταν πολύ προκλητικό και επιθετικό, αλλά τα καταφέραμε. Μετά την ΟΤΕ Globe, ήρθε η COSMOTE.

Σε αυτή τη μακρά διαδρομή στον ΟΤΕ αλλά και νωρίτερα, ποια ήταν η βασική φιλοσοφία σας; 
Δεν ήθελα να είμαι «αντικείμενο» κανενός. Δεν ήθελα να εξαρτώμαι από κανέναν, ήθελα να πετύχω κάποια πράγματα με το σωστό τρόπο και σε καμία περίπτωση δεν συμφωνούσα με τη νοοτροπία «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Σε σχέση με τους ανθρώπους, ήθελα να φέρομαι σε αυτούς όπως θα ήθελα να μου φέρονται κι εμένα. Καταλάβαινα παράλληλα πόσο σημαντικό είναι να έχεις καλούς συνεργάτες. Είναι το Α και το Ω. Αν δεν έχεις καλή ομάδα, δεν μπορείς να πετύχεις. Κι αν το κάνεις, η επιτυχία θα είναι βραχυπρόθεσμη.

tsamaz

Ποιο είναι το βασικό κριτήριο επιλογής συνεργατών;
Έχω φτάσει στο σημείο να λέω στους νέους managers και τους συνεργάτες μου να μη φοβούνται να προσλαμβάνουν ανθρώπους καλύτερους από αυτούς. Εάν δεν έχεις πραγματικά αυτό το κόμπλεξ, τότε λες: «Αυτός είναι καλύτερος από μένα; Θα μπορούσε να μου πάρει τη θέση; Θα μπορούσε να πάει και πιο ψηλά από μένα; Ναι, θα μπορούσε. Τότε πρόσλαβέ τον».

Πόσα άτομα είναι η ομάδα των άμεσων συνεργατών σας; 
Είναι περίπου δέκα άτομα, αλλά έχω άμεση επαφή και επικοινωνία με τουλάχιστον δύο επίπεδα πιο κάτω και κάνω την τελική συνέντευξη ανεξαρτήτως της ιεραρχίας για όλες τις σημαντικές θέσεις. Θέλω να έχω άποψη για τους ανθρώπους που φέρνουμε στην εταιρεία. Δεν θα τον ελέγξω ως προς τα τυπικά προσόντα, αλλά αν έχω βασική αντίρρηση ως προς την προσωπικότητα, τότε θα βάλω βέτο.

Κάνετε αυτοκριτική; Βλέπετε τα όποια λάθη σας;
Πιστεύω ότι ένας από τους λόγους που με βοήθησε να προχωρήσω είναι γιατί έκανα αυτοκριτική, σε κάθε περίοδο της καριέρας μου. Αντί να βλέπω τα στραβά βήματα που έκαναν οι άλλοι ή να λέω πως φταίει κάποιος άλλος για ό,τι δεν πήγαινε καλά, έβλεπα πού έσφαλα εγώ.Θεωρούσα ότι το λάθος ήταν δικό μου…

Χτίζοντας μια καριέρα, που κάποιες φορές έβλεπε μπροστά από τις εξελίξεις κι άλλες πήγαινε κόντρα στο κατεστημένο, ποιο είναι το μάθημα που σας έδωσε η ζωή;
Μπορείς να ξεπεράσεις οποιαδήποτε δυσκολία. Αρκεί να έχεις όραμα, πίστη, δέσμευση και πάθος.

tsamaz

Ο οδηγός του ταξί, που μας έφερε στα γραφεία σας, ρώτησε με δεικτικό τρόπο «αν πηγαίνουμε στους Γερμανούς». Είμαι βέβαιος ότι έχετε ακούσει ανάλογα σχόλια…
Ο ΟΤΕ είναι μια εταιρεία που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα, που προσφέρει στην Ελληνική οικονομία και η προσφορά του είναι καθοριστική. Ήταν και είναι τα τελευταία 10 χρόνια πολυμετοχική, είναι στο ΧΑ και κάποιοι μέτοχοι έχουν την πλειοψηφία. Η εταιρεία έχει ελληνικό management. Ο ΟΤΕ και οι θυγατρικές του αυτή τη στιγμή προσφέρουν θέσεις εργασίας σε 15.000 Έλληνες και βέβαια αν υποθέσουμε ότι η ΟΤΕ και η COSMOTE κάνουν περίπου 3,5 δισ. ευρώ πωλήσεις στην Ελλάδα, όλα τα λειτουργικά έξοδα πάνε για μισθούς και τα υπόλοιπα είναι έξοδα και αγορές για να λειτουργήσει η εταιρεία. Άρα έμμεσα σκεφτείτε πόσες χιλιάδες θέσεις εργασίας και πόσες εκατοντάδες εταιρείες αιμοδοτεί ο ΟΤΕ, προσφέροντας τα μέγιστα στην Ελληνική οικονομία. Δεν έχει σημασία ποιος έχει την πλειοψηφία των μετοχών. Σημασία έχει ότι είναι υγιής εταιρεία και δεν χρηματοδοτείται από τον κορβανά του ελληνικού δημοσίου.

Έχετε ζήσει στο εξωτερικό. Τι σας ενοχλεί στην Ελλάδα και τι πιστεύετε ότι κάνουμε καλά;
Οι Έλληνες έχουν υψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης. Είναι πολυσχιδείς κι έχουν τη ικανότητα να κάνουν πολλά πράγματα μαζί. Αυτό που μας λείπει στην Ελλάδα είναι η μεθοδικότητα. Αν καταφέρεις να κάνεις τον Έλληνα μεθοδικό μπορείς να πετύχεις πολλά.

Αυτό που με ενοχλεί γενικότερα στην ελληνική κοινωνία είναι ο ωχαδερφισμός και η προχειρότητα. Και δυστυχώς τις τελευταίες δεκαετίες αυτά τα φαινόμενα παρατηρούνται όλο και πιο συχνά Βλέπουμε μάλιστα να επιβραβεύονται οι «αεριτζήδες» και αυτοί που «λουφάρουν» αντί γι’ αυτούς που κάνουν δουλειά κι είναι σοβαροί. Αυτό με ενοχλεί…

Ποια είναι ευθύνη του πολιτικού συστήματος σε αυτό ή είναι και ευθύνη του πολίτη;
Το πολιτικό σύστημα έχει τεράστια ευθύνη. Από την άλλη, το πολιτικό σύστημα είμαστε εμείς.Εμείς επιλέγουμε. Ο απλός πολίτης μπορεί να ψήφισε το πολιτικό σύστημα, αλλά σίγουρα δεν ευθύνεται για το αποτέλεσμα. Όταν οι πολίτες είχαν ανάγκη τους είπαν ότι θα τους δώσουν δουλειά. Οι πολιτικοί δεν θα έπρεπε να δημιουργούν θέσεις εργασίας μόνο και μόνο για να «τακτοποιούν» κόσμο ώστε να τους ψηφίσει. Θεωρώ πως το πολιτικό και τραπεζικό σύστημα είναι αυτά που δημιούργησαν το μεγαλύτερο πρόβλημα στις οικονομίες πολλών χωρών και ειδικότερα της Ελλάδος.

Έρχεστε σε επαφή με ηγέτες του επιχειρηματικού κόσμου, σε παγκόσμιο επίπεδο. Πρόσφατα συμμετείχατε στο Microsoft CEO Summit δίπλα στον Bill Gates και άλλες προσωπικότητες. Τι σας μεταφέρουν για την Ελλάδα στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες;
Είχα πάει στη συνάντηση αυτή για πρώτη φορά το 2010, λίγο μετά το Καστελόριζο και την ανακοίνωση της εισόδου της Ελλάδας στο Μνημόνιο. Τότε αρκετοί από τους σημαντικότερους παράγοντες της παγκόσμιας οικονομίας δεν πίστευαν ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να ξεπεράσει τα προβλήματά της. Πίστευαν ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί να βγει από την ΕΕ και από το ευρώ. Μάλιστα η θέση τους τότε ήταν ότι έπρεπε να γίνει «κούρεμα» άμεσα, αυτό που έγινε τελικά αργότερα με το PSI.

Τότε ήταν η αρχή της κρίσης και το θέμα της Ελλάδας κυριαρχούσε στα πηγαδάκια και στις συζητήσεις. Με κάποιους που μίλησα τώρα, κι ήταν οι ίδιοι που είχα μιλήσει τότε, μου εξέφρασαν την έκπληξή τους για το ότι η Ελλάδα έχει προχωρήσει κι έχει κάνει μεταρρυθμίσεις. Κανείς δεν περίμενε, αυτές τις μεταρρυθμίσεις, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Τώρα ήταν πολύ πιο αισιόδοξοι «αρκεί να προχωρήσουμε με την υλοποίηση όσων έχουμε υποσχεθεί», έλεγαν, και αρκεί το κράτος να μειώσει τα έξοδα του.

Αν ήσασταν ξένος επενδυτής θα επενδύατε στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή;
Βέβαια. Υπάρχουν αρκετοί τομείς στην Ελληνική οικονομία που θα έχουν ανάπτυξη, όπως ο τουρισμός ή η ενέργεια. Επίσης θα έβλεπα την Ελλάδα ως μια χώρα που παράγει βιολογικά προϊόντα. Κάποτε είχαμε ισχυρή αγροτική παραγωγή, αυτή δεν υπάρχει πλέον γιατί τα τελευταία τριάντα χρόνια όλη αυτή η «άρρωστη» κατάσταση που έζησε η ελληνική κοινωνία έστειλε πολλούς αγρότες μας στην απραξία. Πέρα από τον τουρισμό, θα ήθελα η Ελλάδα να είναι η χώρα που θα παράγει τα καλύτερα προϊόντα για την υπόλοιπη Ευρώπη.

tsamaz

Οι τηλεπικοινωνίες έχουν «δρόμο»;
Η αγορά τηλεπικοινωνιών στην Ελλάδα είναι ώριμη και είναι σε κάμψη. Θα πρέπει να υπάρξει συγκέντρωση στην Ελληνική αγορά . Έχουμε το πρόβλημα που έχει όλη η Ευρώπη. Έχει υπερ-ρυθμιστεί και αποτέλεσμα είναι ο κατακερματισμός της αγοράς τηλεπικοινωνιών σε μικρές εταιρείες, στη σταθερή τηλεφωνία, με μοντέλα που έχουν αποτύχει, καθώς οι μικρές εταιρείες δεν μπορούν να επενδύσουν.

Θα έπρεπε να εξασφαλιστεί ότι στην Ελλάδα θα παραμείνουν τρεις ή τέσσερις μεγάλες εταιρείες οι οποίες θα προσφέρουν το σύνολο των υπηρεσιών, αλλά και θα μπορούν να κάνουν επενδύσεις. Έτσι, η χώρα μας θα μπορέσει να ακολουθήσει, πάρα πολύ γρήγορα, την τεχνολογική εξέλιξη και, γιατί όχι, να γίνει ακόμη και πρωτοπόρος, σε αυτόν τον τομέα.

Αν δεις την κινητή τηλεφωνία και την COSMOTE για παράδειγμα, όσον αφορά στην κάλυψη και την ποιότητα γεωγραφικά και πληθυσμιακά, είναι από τις καλύτερες στην Ευρώπη. Και θα μπορούσαμε να είμαστε ακόμα καλύτεροι και στη σταθερή τηλεφωνία, στα ευρυζωνικά. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο χρειάζεται να υπάρχει ένας ρυθμιστής που θα μπορέσει να το εξασφαλίσει. Στην Ευρώπη συζητούν για τον κατακερματισμό της αγοράς, ένα θέμα που επανεξετάζει και η Κομισιόν. Ο κατακερματισμός περιορίζει τις επενδύσεις και την ταχύτητα της τεχνολογικής ανάπτυξης.

Διαθέτει η χώρα το ανθρώπινο κεφάλαιο που θα τη βγάλει από την κρίση; Μπορεί να το αξιοποιήσει;
Βέβαια και το διαθέτει και μπορεί να το αξιοποιήσει. Από την άλλη ο Έλληνας έχει μάθει δυστυχώς να του χαϊδεύουν τα αυτιά. Έτσι τον εκπαίδευσε το πολιτικό σύστημα τα τελευταία 40 χρόνια. Και δυστυχώς αντί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα θα υποστηρίξει εκείνους που του χαϊδεύουν τα αυτιά κι εκεί είναι το μεγάλο λάθος.

tsamaz

Η ανεργία στους νέους κάτω των 25 ετών αγγίζει το 60%. Αν ήσασταν νέος θα μένατε σ’ αυτή τη χώρα ή θα αναζητούσατε την τύχη σας στο εξωτερικό;
Θα πήγαινα εκεί που θα μπορούσα να δουλέψω. Αν δε μπορούσα να δουλέψω στη χώρα μου, θα πήγαινα στο εξωτερικό. Είναι μεγάλη η «αιμορραγία» σε ανθρώπινο κεφάλαιο, αλλά έχει επαναληφθεί στο παρελθόν. Τώρα βέβαια εκείνοι που φεύγουν είναι οι πιο μορφωμένοι σε σχέση με τη μεταπολεμική εποχή. Αλλά αν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε ανάπτυξη στη χώρα και μειωθεί η ανεργία οι Έλληνες θα επιστρέψουν.

Είστε από αυτούς που ελπίζουν ή βλέπετε το μέλλον δυσοίωνο;
Είμαι πάντα αισιόδοξος. Ευελπιστώ ότι όλα αυτά που γίνονται τώρα στόχο έχουν να φτιάξουν μια καλύτερη Ελλάδα για τα παιδιά μας. Και είμαι αισιόδοξος διότι όταν τα παιδιά μου βγουν στη παραγωγή, μετά το πανεπιστήμιο, η Ελλάδα θα είναι καλύτερη. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι καλύτερη. Η χώρα μας βελτιώνεται. Όλες οι μεταρρυθμίσεις που γίνονται τώρα είναι μια ευκαιρία.

Αν η προσωπική σας πορεία θεωρείται «success story», βλέπετε κάτι ανάλογο και στην πορεία της χώρας;
Οι μεταρρυθμίσεις που γίνονται κι η αποφασιστικότητα που επιδεικνύεται σήμερα, πιστεύω πως είναι το αυριανό success story της χώρας. Οι αλλαγές για τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας σε ευρωπαϊκή χώρα, η εφαρμογή των νόμων, η μείωση της γραφειοκρατίας, η μείωση του Δημοσίου, η αυτοματοποίηση, η σωστή αξιοποίηση των επιδοτήσεων, όλα είναι για το καλό του τόπου.

Φωτογραφίες: Γιάννης Κόντος

Πηγή: fortunegreece.com/article/michalis-tsamaz-success-story-se-proto-prosopo/

Η ΑΕΠΙ, ο καφενές της Άνω Παναγιάς και οι κληρονόμοι του Έλβις

του Θανάση Μαυρίδη

Την δική του οπτική στο θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων μου έδωσε ο ιδιοκτήτης μικρού ξενοδοχείου, προσπαθώντας να μου αποδείξει ότι έχει περισσότερους συνεταίρους απ’ ό,τι νομίζουμε. Κάθε μέρα και ανεξάρτητα από το αν τα δωμάτια του είναι ανοικτά ή κλειστά, ο ίδιος καλείται να πληρώσει φόρους υπέρ των κληρονόμων του Έλβις και υπέρ των πρωταγωνιστών της Πολυκατοικίας. Όχι της δεξιάς πολυκατοικίας, που έλεγε ο Καρατζαφέρης, αλλά του σήριαλ του Mega.

Έχει μία μονάδα σαράντα δωματίων και γι’ αυτά καλείται να πληρώσει κάθε χρόνο περισσότερα από 12.000 ευρώ σε πνευματικά δικαιώματα στην ΑΕΠΙ και στους Έλληνες ηθοποιούς.

Στην ΑΕΠΙ πληρώνουν όλοι όσοι έχουν κατάστημα στο οποίο παίζει μουσική, ακόμη κι αν αυτή είναι από το ραδιόφωνο. Το ραδιόφωνο πληρώνει πνευματικά δικαιώματα, αλλά το ίδιο καλείται να κάνει και το καφενείο του χωριού που έχει ανοικτό ένα τρανζίστορ.

Εδώ και λίγο καιρό πνευματικά δικαιώματα εισπράττουν και οι Έλληνες ηθοποιοί. Έχουν το δικαίωμα να απαιτήσουν χρήματα, αρκεί να υπάρχει σε μαγαζί ή ξενοδοχείο τηλεόραση. Ένα μέρος των χρημάτων δίδεται σε όσους ηθοποιούς συμμετείχαν σε σήριαλ που προβάλλονται από την τηλεόραση, ανεξάρτητα αν προβάλλονται πρώτη ή τριακοστή φορά. Επίσης, είναι ανεξάρτητο αν στο μέρος που είναι η τηλεόραση υπάρχει σήμα ή όχι.

Μπορεί να πληρώνει κανείς την nova για να βλέπουν οι πελάτες του στο ξενοδοχείο το fox, αλλά οι ηθοποιοί απαιτούν το δικό τους μερτικό. Πάλι καλά που δεν έχουν ακόμη πάρει χαμπάρι την φάμπρικα τα σωματεία ηθοποιών της αλλοδαπής.

Ποιο είναι το σκεπτικό; Ότι οι πελάτες των ξενοδοχείων τα διαλέγουν επειδή έχουν τηλεόραση και επειδή η τηλεόραση δείχνει τα αγαπημένα τους σήριαλ. Δηλαδή, ξεκινάει ο άλλος να κάνει 100 ή 200 χιλιόμετρα να πάει σε ένα βουνό για δύο μέρες και θα κλειδωθεί στο δωμάτιο να δει την Λάμψη του Φώσκολου!

Υπάρχει κι ένα θέμα δημοκρατίας, όπως θα έλεγαν αρκετοί φίλοι. Ειδικά η ΑΕΠΙ, μία ιδιωτική εταιρεία, έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί την αστυνομία για να φέρει σε πέρας το έργο της. Έχει στην υπηρεσία της δημοσίους υπαλλήλους σαν να πρόκειται για δικούς της υπαλλήλους. Σε αρκετές περιοχές της χώρας η αστυνομία ασχολείται κυρίως με τις εισπράξεις της ΑΕΠΙ.

Υπάρχουν πολλά ερωτήματα. Όπως το αν οι κληρονόμοι του Έλβις παίρνουν πράγματι τα χρήματα που εισπράττει ο υπάλληλος της ΑΕΠΙ από τον καφενέ της Άνω Παναγιάς και μάλιστα με την συνδρομή των επίλεκτων δυνάμεων της αστυνομίας.

Από την άλλη, η αντίθεση στις υπερβολές δεν μπορεί να αποτελέσει παράθυρο για να μην πληρώνονται πνευματικά δικαιώματα. Μόνο που κάποιος θα πρέπει να το κάνει. Να κοιτάξει τι πραγματικά συμβαίνει και τι θα πρέπει να διορθωθεί.

Διότι όπως πάει θα εμφανιστούν σε λίγο και οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές για να διεκδικήσουν μερτικό από τα άδεια δωμάτια του ξενοδοχείου του φίλου μας. Γιατί όχι; Στην Ελλάδα είναι αρκετό να νομίζει κανείς ότι μία επιχείρηση δουλεύει. Όλοι θα ζητήσουν από αυτή την επιχείρηση το δικό τους … μερτικό.

Πηγή: capital.gr

ΔΝΤ: Μόνο οι φοροφυγάδες επιβιώνουν στο Ελληνικό Σύστημα!

Του Σ. Δημητρέλη

Το ΔΝΤ εξηγεί σε ειδική μελέτη του το πώς οι Έλληνες προτρέπονται από το φορολογικό σύστημα να φοροδιαφύγουν για να επιβιώσουν.

Η έκθεση καταγράφει όλες τις διαδικασίες που κυριαρχούν στο φορολογικό σύστημα και δίνει ελαφρυντικά στους Έλληνες για την επιλογή τους να αποκρύπτουν σημαντικό μέρος του εισοδήματός τους, στερώντας από το ελληνικό δημόσιο ταμείο σημαντικούς πόρους. Η έκθεση του Ταμείου, που έχει ολοκληρωθεί εδώ και καιρό αλλά δημοσιοποιήθηκε διακριτικά πρόσφατα, αφορά τη φορολογική διοίκηση, τη φορολογία και τη φοροδιαφυγή και ουσιαστικά εξηγείται με λεπτομέρειες γιατί το να πληρώνει κάποιος φόρους στην Ελλάδα είναι παράλογο!

Με βάση όσα αναλύονται στην έκθεση, η οποία έχει συνταχθεί από τετραμελή ομάδα εμπειρογνωμόνων του ΔΝΤ, οι λόγοι που εντοπίζονται και για τους οποίους είναι παράλογο να πληρώσει κάποιος φόρους στην Ελλάδα είναι οι εξής:

1. Η μη πληρωμή φόρων είναι ένα μέσο για να παραμείνει μια επιχείρηση ή ένας ελεύθερος επαγγελματίας στην αγορά, δηλαδή να μη βάλει λουκέτο. Όπως περιγράφεται στην έκθεση, ο φορολογούμενος που είναι καθ΄ όλα τυπικός στις φορολογικές του υποχρεώσεις χρεώνει 23% ΦΠΑ στα προϊόντα και στις υπηρεσίες του, ασφαλίζει τους εργαζομένους του και καταβάλλει συνολικές εισφορές και φόρους ύψους 43% των ακαθάριστων αποδοχών τους και καταβάλλει φόρους κερδών και εισοδήματος δηλώνοντας όλα τα εισοδήματά του. Στο τέλος, επειδή αντιμετωπίζει αθέμιτο ανταγωνισμό από επιχειρήσεις και επαγγελματίες που δεν πληρώνουν όλα τα παραπάνω και φοροδιαφεύγουν, θα αναγκαστεί να βάλει «λουκέτο»! Στην άλλη πλευρά βρίσκεται ο φοροφυγάς, ο οποίος δεν χρεώνει ή «τσεπώνει» τον ΦΠΑ 23%, απασχολεί ανασφάλιστο προσωπικό και, παρά το γεγονός ότι δεν είναι τόσο παραγωγικός, καταφέρνει να μένει στην αγορά εκμεταλλευόμενος πολύ υψηλά περιθώρια κέρδους λόγω της μη πληρωμής φόρων και εισφορών.

2. Η πληρωμή των προστίμων για την απασχόληση ανασφάλιστων εργαζόμενων είναι πιο συμφέρουσα σε σχέση με την πληρωμή των εισφορών για τους εργαζομένους! Η επιχείρηση που είναι τυπική επιβαρύνεται με ένα συνολικό εργατικό κόστος για φόρους και εισφορές ύψους 43% των ακαθάριστων αποδοχών των εργαζόμενων. Αντίθετα, η επιχείρηση που απασχολεί ανασφάλιστους κατά μέσο όρο ελέγχεται από την Επιθεώρηση Εργασίας μία φορά κάθε 10 χρόνια και, εφόσον εντοπιστεί ανασφάλιστη εργασία, τότε της επιβάλλεται πρόστιμο 500 ευρώ για κάθε ανασφάλιστο εργαζόμενο. Δηλαδή το πρόστιμο είναι ο μισθός, οι εισφορές και οι φόροι για έναν μόνο μήνα ενός εργαζόμενου. Οι συντάκτες της έκθεσης σημειώνουν ότι ο νόμος προβλέπει και την ποινή της διακοπής λειτουργίας, η οποία όμως επιβάλλεται σπανίως.

3. Η μη δήλωση του εισοδήματος επιφέρει μικρότερες κυρώσεις από τη δήλωσή του και τη μη πληρωμή των σχετικών φόρων στη συνέχεια. Ο φορολογούμενος ο οποίος δηλώνει όλο το εισόδημά του βρίσκεται αντιμέτωπος με τη βεβαίωση του φόρου. Για να πληρώσει, μπορεί να δανειστεί από μια τράπεζα με τραπεζικό επιτόκιο. Αν δεν πληρώσει, θα χρεωθεί με μηνιαίο επιτόκιο 1% και θα αντιμετωπίσει τον κίνδυνο να διωχθεί και ποινικά. Ο φορολογούμενος που δεν θα δηλώσει το εισόδημά του είναι σχετικά απίθανο να εντοπιστεί από τις φορολογικές Αρχές. Ακόμα και αν εντοπιστεί, θα μπορέσει να συμβιβαστεί με την Εφορία για να πληρώσει πολύ λιγότερα από τα πρόστιμα που του επιβάλλονται, ενώ παύει και η ποινική του δίωξη. Μάλιστα, εφόσον πληρώσει και εφάπαξ τα πρόστιμα που θα του επιβληθούν, γλυτώνει και επιπλέον 5%.

4. Η αναμονή για την επόμενη ρύθμιση τμηματικής εξόφλησης οφειλών. Ο φορολογούμενος που είναι συνεπής στις φορολογικές του υποχρεώσεις πληρώνει στην ώρα τους όλους τους φόρους που του βεβαιώνονται. Ο φορολογούμενος που δεν είναι συνεπής περιμένει την επόμενη ευεργετική ρύθμιση. Εφόσον και πάλι δεν μπορεί να πληρώσει, τότε σταματά να πληρώνει και περιμένει την επόμενη ευεργετική ρύθμιση τμηματικής εξόφλησης που θα προσφέρει έκπτωση στις προσαυξήσεις.

5. Είναι πιο συμφέρον να προσφύγεις στα δικαστήρια, παρά να πληρώσεις τους φόρους που σου βεβαιώνονται μετά τη διενέργεια ενός φορολογικού ελέγχου. Όπως σημειώνουν οι συντάκτες της έκθεσης του ΔΝΤ, ο φορολογούμενος που εντοπίζεται να φοροδιαφεύγει βρίσκεται αντιμέτωπος με τη βεβαίωση πρόσθετων φόρων, προστίμων και προσαυξήσεων. Αυτούς τους πρόσθετους φόρους μπορεί να τους πληρώσει σε έως και 36 μηνιαίες δόσεις. Ωστόσο, λίγοι πληρώνουν. Συμφέρει να ακολουθήσουν μια διαφορετική οδό διαφυγής. Προσφεύγουν στη δικαιοσύνη, όπου η συζήτηση της υπόθεσής τους καθυστερεί έως και 10 χρόνια για να πραγματοποιηθεί. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις οι αποφάσεις των δικαστηρίων δικαιώνουν τους φοροφυγάδες.

6. Χορηγούνται συνεχείς παρατάσεις στις προθεσμίες εκπλήρωσης των φορολογικών υποθέσεων. Οι φορολογούμενοι που είναι συνεπείς εκπληρώνουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις εγκαίρως και πληρώνουν και τους φόρους τους εγκαίρως. Αντίθετα, πολλοί περιμένουν τη χορήγηση παράτασης, η οποία συνήθως δίνεται, και καθυστερούν με αυτόν τον τρόπο και την πληρωμή των φόρων.

7. Οι φορολογούμενοι νιώθουν ότι οι φόροι τους δεν έχουν κάποια ανταποδοτικότητα. Καλούνται να πληρώσουν φόρους και την ίδια στιγμή ξοδεύουν αδρά για βασικές κρατικές υπηρεσίες, όπως είναι η παιδεία, η υγεία και οι μεταφορές. Στην παιδεία τα νοικοκυριά αιμορραγούν οικονομικά, λόγω της παραπαιδείας (φροντιστήρια κ.λπ.), ενώ στην υγεία αναγκάζονται να πληρώνουν ποσά κάτω από το τραπέζι, όπως είναι το γνωστό «φακελάκι». Στις μεταφορές αναγκάζονται να πληρώνουν πολύ ακριβά διόδια για τη χρήση αυτοκινητοδρόμων. Την ίδια στιγμή, οι υπηρεσίες που παρέχει το κράτος είναι στην καλύτερη περίπτωση χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους φόρους που καλούνται να πληρώσουν οι φορολογούμενοι.

* Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Κεφάλαιο” της 21ης Ιουνίου

Πηγή: capital.gr

Έχετε φάει «φέσι» κ. Στουρνάρα;

του Θ. Τζήμερου

Το 2009 έφαγα 105.000 ευρώ «φέσι» από 6 πελάτες. Πλήρωσα ΦΠΑ που δεν εισέπραξα. Πλήρωσα αγγελιόσημο που δεν εισέπραξα. Πλήρωσα τις διαφημιστικές τους καταχωρήσεις στα ΜΜΕ. Πλήρωσα τους τυπογράφους για τα έντυπά τους. Πλήρωσα τους υπαλλήλους μου που τα σχεδίασαν. Πλήρωσα φόρο για εισοδήματα που δεν απέκτησα. Πλήρωσα προκαταβολή φόρου που υπολογίστηκε σε ανύπαρκτα κέρδη. Πλήρωσα επιπλέον και έκτακτη εισφορά διότι λογιστικά η εταιρεία μου είχε κέρδος πάνω από 100.000 ευρώ. Το κράτος δεν δέχεται ότι υπάρχει περίπτωση και να μην πληρωθείς! Θεωρεί ότι αφού κόπηκε τιμολόγιο έχει νομοτελειακά εξοφληθεί. Και σε φορολογεί.

Παρένθεση-ερώτηση 1η προς τους φωστήρες του οικονομικού επιτελείου: όταν υπολογίζετε το ύψος των ακάλυπτων επιταγών (το 2012 ήταν 1,3 δις, με 2,3 δις το 2011 – κι εκεί ύφεση έχουμε!), έχετε υπολογίσει τους φόρους που αναλογούν και θα μπουν στην τσέπη σας, χωρίς να έχουν μπει ποτέ στην τσέπη του φορολογούμενου;

Αυτός, λοιπόν, που τρώει τη μια μαχαιριά από την ακάλυπτη επιταγή, τρώει και τη δεύτερη από την εφορία για να τον αποτελειώσει. Κάποιοι καταρρέουν και κλείνουν. Κάποιοι αντέχουν, γιατί είχαν κρατήσει «καβάτζα» για τα δύσκολα, από προηγούμενες χρήσεις. Άντεξα κι εγώ. Τα 45 χιλιάρικα αποφάσισα να τα ξεχάσω. Ήταν από εταιρείες, σωστές στις πληρωμές τους, παλιούς συνεργάτες, που είχαν φάει κι αυτοί φέσι. Ντόμινο. Οι 60.000 όμως ήταν από μία νέα Α.Ε., τυπικό δείγμα ελληνικού μάνατζμεντ, που είχε να πληρώσει, αλλά οι διευθύνοντες προτιμούσαν να κάνουν dolce vita με τα λεφτά άλλων. Δεν παίζει μόνο στο Δημόσιο αυτό το σενάριο…

Ανέχτηκα ένα χρόνο την κοροϊδία «στο τέλος του μήνα θα σας εξοφλήσουμε, ξαναπάρτε» και πλέον, καθώς είχαμε φτάσει στα μέσα του 2010, τους απείλησα με αγωγή. Οπότε, μίλησα με το δικηγόρο τους. Μου λέει «να συμβιβαστούμε, να σου δώσω 4 χιλιάρικα και να το κλείσουμε». Από τις 60 χιλιάδες, μόνο οι 12.000 αφορούσαν αμοιβή της εταιρείας μου. Οι 48.000 ήταν έξοδα τρίτων: τυπογραφικά, πληρωμές σε ΜΜΕ, ΦΠΑ, αγγελιόσημο (το χαράτσι υπέρ τρίτων, που πάει στη σύνταξη του Τράγκα και του Χατζηνικολάου – να μην το ξεχνάμε). Απόρησα με το θρασύ ποσοστό του «κουρέματος» – τότε τα μπαρμπέρικα χρεών δεν ήταν ακόμα της μόδας. Του το εξέφρασα. Η απάντησή του ήταν κυνική και αφοπλιστική. «Να λες κι ευχαριστώ. Θα μπορούσα και μη σου δώσω φράγκο. Γιατί αν πας δικαστικά θα κάνει καμιά 15αριά χρόνια μέχρι να τελεσιδικήσει και θα φας τα μισά στους δικηγόρους. Κι όταν βγει η απόφαση, θα έχουμε κλείσει και, μετά, πιάσ’ το αυγό και κούρευ’ το!». Σε άψογο ενικό και με λιμανίσια «αξάν», μολονότι ήταν η πρώτη φορά που μιλούσαμε. «Μόνο οι μαζόχες πάν’ στα δικαστήρια» με προειδοποίησε. «Μαζόχας» δεν είμαι. Αλλά στο δικαστήριο θα πήγαινα.

Την κατέθεσα την αγωγή. Η πρώτη δικάσιμος ορίστηκε, από το 2010, για φέτος, στις 30 Μαΐου. Η εξέλιξη εντελώς προβλέψιμη. Εμφανίζεται στο δικαστήριο μια νέα δικηγόρος του αντιδίκου που λέει «μόλις χτες μου ανέθεσαν την υπόθεση, να ο φάκελος του κούριερ, και δεν έχω προφτάσει να τη μελετήσω. Ζητάμε αναβολή». Αυτό είναι το ένα από τα τρία μόνιμα κόλπα για αναβολή. Τα άλλα δύο είναι «είμαι άρρωστος» ή «έχω δικαστήριο αλλού».

Παρένθεση-ερώτηση 2η προς τους νομοθέτες. Γιατί αυτή η απροκάλυπτη ασέβεια στη δικαιοσύνη να γίνεται αποδεκτή, χωρίς επιπτώσεις; Είχες 3 χρόνια μπροστά σου να ετοιμάσεις την υπεράσπιση και άλλαξες δικηγόρο την παραμονή της εκδίκασης; Η υπόθεση θα εκδικασθεί ούτως ή άλλως! Ας ξενυχτούσε να τη διαβάσει. Παλιότερα έδιναν αναβολή σε όλες αυτές τις μεθοδεύσεις. Τώρα είναι πιο αυστηροί. Αλλά πάλι είναι σε ποιον θα πέσεις, θέμα τύχης. Ήμουν τυχερός, λοιπόν, και το δικαστήριο δεν δέχθηκε την αναβολή. Η υπόθεση εκδικάσθηκε, ουσιαστικά, ερήμην του αντιδίκου. Ναι, αλλά δεν ξέρω επίσημα αν δικαιώθηκα! Η απόφαση θα βγει σε 7 μήνες!

Παρένθεση-ερώτηση 3η προς τους φωστήρες του Υπουργείου Δικαιοσύνης: έχει πάρει το αυτί σας κάτι που λέγεται μηχανογράφηση; Κάτι που έχουν όλα τα σοβαρά κράτη, ανάμεσά τους και η Τουρκία, και λέγεται e-justice; Έχετε μετρήσει πόσοι γραμματείς αναλογούν σε ένα δικαστή εδώ και πόσοι στην Αγγλία, ας πούμε; Είναι δυνατόν να περιμένουμε 7 μήνες να… καθαρογραφεί μια απόφαση; Άκου, «καθαρογραφεί»! Tην εποχή που άλλοι ετοιμάζουν κβαντικούς υπολογιστές!

Όταν βγει η απόφαση, το δικαστήριο επιδικάζει ένα ποσό άμεσα καταβλητέο (αν υπάρχει) και τα υπόλοιπα τα παίρνεις (αν έχει μείνει τίποτε) όταν τελεσιδικήσει η υπόθεση, κάτι που όπως φαίνεται από τις ημερομηνίες που ορίζονται αυτή τη στιγμή για πρωτοείσακτες υποθέσεις, θα πάει μετά το 2020!

Κι εδώ η λογική, αλλά και η επιχειρηματικότητα, σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Γιατί από τη στιγμή που κάποιος χάνει πρωτόδικα την υπόθεση δεν υποχρεώνεται να εξοφλήσει το χρέος του στο σύνολο; Έχει καταδικαστεί, έτσι δεν είναι; Καταδίκη χωρίς «ποινή» γίνεται; Αν στο εφετείο κερδίσει την υπόθεση, να πάρει όλο το ποσό πίσω! Αλλά τώρα, που την έχασε, με ποια λογική το κρατάει; Γιατί το κράτος «βάζει πλάτη» στον απατεώνα; Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις εταιρειών που κέρδισαν αγωγές στους «φεσατζήδες» πρωτόδικα, τις κέρδισαν και στο εφετείο, αλλά, εντωμεταξύ, ο… faux Ντάριο Φο (δεν πληρώνω – δεν πληρώνω) είχε προφτάσει να κάνει τις νομικές αλχημείες και δεν βρήκαν τίποτε να πάρουν. Δεκάρα τσακιστή. Ο απατεώνας περνάει ζωή και κότα με την ευγενική χορηγία της Ελληνικής Δικαιοσύνης και ο συνεπής καταρρέει.

Επίσης, γιατί όλες οι υποθέσεις να έχουν δικαίωμα έφεσης; Όταν προσπαθούμε να αποσυμφορήσουμε το σύστημα απονομής δικαιοσύνης, μια λύση δεν είναι κάποιες, μη ποινικές τουλάχιστον, υποθέσεις να μην μπορούν να προσφύγουν σε δεύτερο βαθμό; Αν, ας πούμε, η καταδίκη είναι παμψηφεί και σύμφωνα με την εισαγγελική πρόταση; Αν είναι αυτό που λέμε «καραμπινάτη περίπτωση, που βγάζει μάτι»; Δηλαδή, όταν κάποιος έχει αποδεχθεί όλα σου τα τιμολόγια, τα έχει καταχωρήσει, έχει αφαιρέσει τον ΦΠΑ, τα έχει παρουσιάσει ως έξοδα στον ισολογισμό του και δεν σε πληρώνει με το «έτσι γουστάρω», τι διαφορετικό θα πει στο εφετείο; Αν δεν έχει ούτε καν εμφανιστεί στην εκδίκαση πρωτοδίκως, γιατί να εμφανιστεί στο εφετείο; Χρόνο προσπαθεί να κερδίσει. Δεν είμαι νομικός, κοινό νου έχω, απ’ ό,τι διαβάζω όμως ανάλογες προτάσεις έχουν διατυπώσει και έγκριτοι νομικοί.

Και πάμε στο ουσιαστικότερο. Αν, τελικά, δεν εισπραχθεί το ποσό, διότι η εταιρεία θα κλείσει ή δεν έχει μετρητά ή υπάρχουν κι άλλες απαιτήσεις «στην ουρά» πριν από σένα, γιατί το ποσό να μην επιστρέφεται από την εφορία ως αχρεωστήτως καταβληθέν; Αν, δηλαδή, αποδείξεις τελεσίδικα, ότι τον ΦΠΑ που πλήρωσες ουδέποτε τον εισέπραξες και τα εισοδήματα για τα οποία φορολογήθηκες ουδέποτε τα είχες, γιατί το κράτος να επιμένει να παρακρατεί ένα ποσό που δεν του ανήκει; Με ποια λογική; Με ποια ηθική; Με ποια αναπτυξιακή οπτική, διάολε;

Αλλά, θα μου πείτε, τι ψάχνω να βρω όταν ο μεγαλύτερος φεσατζής είναι το ίδιο το κράτος. Σε 7,5 δις έφτασαν φέτος οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του κράτους στην αγορά, για να παρουσιάσει, δήθεν, λογιστικό πλεόνασμα… Μεγαλοφυές! Δεν σε πληρώνω και εμφανίζω αυτά, τα δικά σου λεφτά, τα κλεμμένα από την αγορά λεφτά, σαν οικονομική πρόοδο, μπας και κοροϊδέψω λίγο ακόμα τους «κουτόφραγκους» και τους ψηφοφόρους. Όταν, ο μέγας απατεών, ο φεσαδόρος των 7,5 δις «το παίζει» εγγυητής της νομιμότητας, όταν το ίδιο το κράτος δίνει το ρυθμό στο χορό της παρανομίας παραβαίνοντας τους νόμους που θέσπισε, ακόμα και τη συμφωνία που υπέγραψε με τους δανειστές, όπου προβλέπεται ρητά η εξόφληση των κρατικών χρεών, για ποιο θεσμικό πλαίσιο να συζητάμε;

Ίσως ο «μάγκας» δικηγόρος να είχε, τελικά, δίκιο: «μαζόχες» είμαστε. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί το ότι εξακολουθούμε να δίνουμε, κυριολεκτικά, ψήφο εμπιστοσύνης σε ανθρώπους που όλη τους τη ζωή την πέρασαν στην ασφάλεια της οικονομικής θεωρίας και της κρατικής αγκαλιάς (με τα δικά μας χρήματα, ε;) και δεν διακινδύνεψαν να χάσουν ούτε μισό ευρώ, κουμαντάροντας έστω και μια βαρκούλα, στη θάλασσα της πραγματικής οικονομίας;

Πηγή: athensvoice.gr

Σύγκρουση γιγάντων για τα μονοπώλια

Σκληρές μάχες για μερικά από τα «φιλέτα» του ελληνικού προγράμματος αποκρατικοποιήσεων αναμένονται τον ερχόμενο μήνα, καθώς μέχρι τις 17 Μαΐου υποβάλλονται προσφορές σε επτά διαγωνισμούς του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται ο ΟΠΑΠ, η ΔΕΠΑ, η ΕΥΑΘ, 20 περιφερειακά αεροδρόμια και το μονοπώλιο του ιπποδρομιακού στοιχήματος.

Πλήρεις εξελίξεων οι επόμενες εβδομάδες

Τα εξώδικα που πέφτουν βροχή για τον ΟΠΑΠ, οι διαρροές για την τύχη της ΔΕΠΑ και οι συμμαχίες που διαμορφώνονται γύρω από τα περιφερειακά αεροδρόμια δείχνουν ότι οι ερχόμενες εβδομάδες θα είναι πλήρεις εξελίξεων. Από την έκβαση των συγκεκριμένων διαγωνισμών κρίνεται και η τύχη των φορολογουμένων, καθώς, αν δεν επιτευχθεί ο στόχος εσόδων 2,6 δισ. από ιδιωτικοποιήσεις εντός του 2013, τότε η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει αυτόματα σε νέα μέτρα και περικοπές δαπανών.

Ισχυροί Ελληνες επιχειρηματίες στην κούρσα Ισχυροί Ελληνες επιχειρηματίες (Σπύρος Λάτσης, Δημήτρης Μελισσανίδης, Σωκράτης Κόκκαλης, Δημήτρης Κοπελούζος, οικογένεια Μπόμπολα), ρωσικοί όμιλοι (Gazprom, Sintez κ.λπ.), Κινέζοι (Fosun International, AVIC κ.ά.), Τούρκοι (όπως οι όμιλοι Koc και Dogus) καθώς και ευρωπαϊκοί κολοσσοί, όπως οι γαλλικές Vinci, Suez και PMU, αναμένεται να συμμετάσχουν στους διαγωνισμούς, οι οποίοι βρίσκονται σε διάφορα στάδια. Οι πλέον κρίσιμοι αφορούν την πώληση των ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ και του 33% του ΟΠΑΠ, καθώς υποβάλλονται δεσμευτικές οικονομικές προσφορές από τις οποίες θα προκύψουν και οι αγοραστές των δύο εταιριών. Την Τετάρτη υποβάλλονται οι δεσμευτικές προσφορές για τον ΟΠΑΠ, αν δεν δοθεί νέα παράταση, και στις 29 Απριλίου για τη ΔΕΠΑ ή/και τον ΔΕΣΦΑ.

Μικρά και μεγάλα φιλέτα

Ενδιαφέρον δεν έχουν μόνο οι δύο κρίσιμοι διαγωνισμοί, αλλά και κάποιοι από τους μικρότερους, όπως αυτός που αφορά την πώληση πέντε οικοπέδων που βρίσκονται πλησίον της Αττικής Οδού. Τα συγκεκριμένα ακίνητα έχουν ένα σωρό προβλήματα (π.χ. το οικόπεδο στη Δουκίσσης Πλακεντίας είναι εκτός σχεδίου, μολονότι στην προκήρυξη αναφερότανότι είναι εντός σχεδίου!), αλλά κάποιοι υποστηρίζουν ότι θα υπάρξει ενδιαφέρον. Ακούγεται ότι ο κινεζικός όμιλος AVIC International ενδιαφέρεται για τη μετατροπή τους σε κέντρα logistics, καθώς βρίσκονται πάνω σε βασικό οδικό άξονα της χώρας. Εντονη φημολογία αναπτύσσεται και γύρω από τους υποψηφίους για τα περιφερειακά αεροδρόμια, με επίκεντρο τον γαλλικό όμιλο Vinci, εγχώριους κατασκευαστικούς ομίλους (ΕΛΛΑΚΤΩΡ, ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, J&P ΑΒΑΞ), τη γερμανική Fraport, καθώς και ισχυρούς κινεζικούς ομίλους όπως η Shenzen Airport, που διαχειρίζεται το πέμπτο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Κίνας.

Οι μητέρες των μαχών

Οι δύο μεγάλες μάχες αφορούν, όμως, τα δύο μονοπώλια: το μονοπώλιο του τζόγου (ΟΠΑΠ) και το μονοπώλιο του φυσικού αερίου (ΔΕΠΑ / ΔΕΣΦΑ). Σκληρό παζάρι βρίσκεται σε εξέλιξη έως την τελευταία στιγμή, προκειμένου να διαμορφωθούν τα τελικά σχήματα που θα διεκδικήσουν τον ΟΠΑΠ. Η κόντρα οξύνθηκε τα τελευταία 24ωρα, με την αγορά να αναζητεί τους ομίλους που θα διεκδικήσουν τελικό τον χρυσοφόρο οργανισμό. Θεωρείται σίγουρη η υποβολή δεσμευτικής προσφοράς από την Emma Delta (συμφερόντων των Γιώργου Μελισσανίδη και του Τσέχου Jiri Smejc), από την κινεζική Fosun International, ενώ προσπάθεια καταβάλλει και η Intralot του Σωκράτη Κόκκαλη εν μέσω του θορύβου που έχει προκληθεί για τη σύμβαση που αφορά το τεχνολογικό σύστημα του ΟΠΑΠ. Στο παιχνίδι παραμένουν και οι επενδυτικές εταιρίες BC Partners (Βρετανία) και Third Point (ΗΠΑ). Ορισμένοι θεωρούν ότι ο ρόλος τους περιορίζεται επειδή θα υπάρχει ρήτρα μη πώλησης του ΟΠΑΠ για τρία ή και περισσότερα χρόνια. Από την άλλη, όσοι παρακολουθούν τον διαγωνισμό υποστηρίζουν ότι οι επενδυτές δεν έχουν λόγο να βιάζονται, με δεδομένο ότι η αξία του ΟΠΑΠ είναι χαμηλή (παρά το ράλι των τελευταίων μηνών στη μετοχή).

Ρώσοι τρέχουν για τη ΔΕΠΑ

Στη ΔΕΠΑ και στον ΔΕΣΦΑ ο διαγωνισμός βαίνει προς ολοκλήρωση, με τη ρωσική Gazprom να έχει το πάνω χέρι. Οπως είχε αποκαλύψει πρόσφατα η «Δημοκρατία», ο άλλος ρωσικός όμιλος, η Sintez του Λεονίντ Λεμπέντεφ, είχε προειδοποιήσει την κυβέρνηση ότι στην περίπτωση που παραμείνει στο παιχνίδι η Gazprom, αυτή ενδέχεται να αποσυρθεί για «μη εμπορικούς λόγους». Η διοίκηση της Sintez (που έχει υποβάλει προσφορά μέσω της θυγατρικής Negusneft) είχε υποστηρίξει ότι προσφέρει 1,9 δισ. ευρώ για τη ΔΕΠΑ και τον ΔΕΣΦΑ. Προς το παρόν, δηλώνει ότι θα προχωρήσει μέχρι τέλους, αν και το τίμημα θα μειωθεί (π.χ. εξαιτίας των οφειλών προς τη ΔΕΠΑ). Δεν είναι γνωστό αν θα φτάσουν μέχρι τέλους, δηλαδή θα υποβάλουν δεσμευτική οικονομική προσφορά στις 29 Απριλίου, η Socar από το Αζερμπαϊτζάν, η κοινοπραξία των ομίλων Βαρδινογιάννη και Μυτιληναίου και η κοινοπραξία των ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ με το τσεχικό fund PPF (ενδιαφέρεται μόνο για ΔΕΣΦΑ).

Οι Γάλλοι για την ΕΥΑΘ

Οι Γάλλοι, που μέχρι σήμερα απέχουν από το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, αναμένεται να εμφανιστούν στον διαγωνισμό για το πλειοψηφικό πακέτο (51%) της ΕΥΑΘ, της εταιρίας ύδρευσης και αποχέτευσης Θεσσαλονίκης. Ο γαλλικός κολοσσός Suez, ένας από τους δύο μεγαλύτερους ομίλους διεθνώς στη διαχείριση υδάτων (μαζί με την επίσης γαλλική Veolia), κατέχει ήδη περί το 5% της ΕΥΑΘ και αναμένεται να εκδηλώσει ενδιαφέρον για τον πλήρη έλεγχο της εταιρίας. Η πώληση της ΕΥΑΘ, αλλά και της ΕΥΔΑΠ αναμένεται πάντως να προκαλέσει αντιδράσεις κυρίως εξαιτίας της αρνητικής διεθνούς εμπειρίας από την παραχώρηση δικτύων νερού σε ιδιώτες. Ο γαλλικός κολοσσός του ιπποδρομιακού στοιχήματος PMU αναμένεται να συμμετάσχει στον διαγωνισμό για την παραχώρηση του δικαιώματος διεξαγωγής ιπποδρομιών και σχετικού στοιχήματος για 20 χρόνια.

Το ημερολόγιο των διαγωνισμών

15/4: Πώληση πέντε οικοπέδων πλησίον της Αττικής Οδού (πρώτη φάση)
17/4: ΟΠΑΠ (δεσμευτικές προσφορές)
26/4: Ιπποδρομιακό Στοίχημα (πρώτη φάση)
29/4: ΕΥΑΘ (πρώτη φάση)
29/4: ΔΕΠΑ / ΔΕΣΦΑ (δεσμευτικές προσφορές)
15/5: Μαρίνες Αλίμου, Επιδαύρου, Υδρας και Πόρου (πρώτη φάση)
17/5: Περιφερειακά αεροδρόμια (πρώτη φάση)

Πηγή: iefimerida.gr 

H δικτατορία των ελίτ στην Ελλάδα

Κατά της «δικτατορίας των ελίτ στην πολιτική, τα μίντια και την οικονομία» βάλλει ο γνωστός δημοσιογράφος του Alpha. Σε κείμενό του στην Huffington Post, ο Θάνος Δημάδης κάνει λόγο για την ύπαρξη ενός φαύλου κύκλου στην Ελλάδα «μέσα στον οποίον οι πολιτικοί, τα μίντια και οι προνομιούχοι υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον με σκοπό να αυξήσουν τα κέρδη τους υπό την μορφή επιρροής τους στην λήψη πολιτικών αποφάσεων, την χειραγώγηση της κοινής γνώμης, και την ανάπτυξη επιχειρηματικής δραστηριότητας χωρίς το ρίσκο ανεπιθύμητων εμποδίων που θα μπορούσαν να προκύψουν από τον έλεγχο του κράτους».

Προσθέτει ότι αυτές οι «ελίτ» είναι που οδήγησαν την Ελλάδα στην σημερινή χρεοκοπημένη κατάσταση, την ίδια ώρα που υπόσχονται ότι μπορούν να την βγάλουν από αυτήν. «Μπορούν άραγε;» αναρωτιέται ο δημοσιογράφος για να δώσει την απάντηση πως ούτε οι Έλληνες ούτε πολλοί εκτός χώρας το πιστεύουν αυτό.

Αίσθηση πάντως προκαλεί το κομμάτι του άρθρου του Θάνου Δημάδη που αναφέρεται στους λόγους που οι Έλληνες αντιδρούν. Όπως λέει ο δημοσιογράφος «είναι λάθος να θεωρούν οι διεθνείς παρατηρητές ότι ο κόσμος στην Ελλάδα διαμαρτύρεται απλά εναντίον των μέτρων λιτότητας που παίρνονται. Αυτή είναι η μία πλευρά της αλήθειας. Η όλη αλήθεια είναι ότι οι Έλληνες διαδηλώνουν στους δρόμους εναντίων των περικοπών λιτότητας γιατί ενώ βλέπουν τις συντάξεις και τους μισθούς τους  να κόβονται, ταυτοχρόνως βλέπουν αυτές τις ελίτ να παραμένουν ισχυρές προστατεύοντας τα κεκτημένα τους».

Και προσθέτει: «η ανηθικότητα των ελίτ την Ελλάδα συνίσταται στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τα ειδικά προνόμιά τους την ώρα που εξαναγκάζουν τους πολίτες να δεχθούν μεγαλύτερες απώλειες στα εισοδήματά τους και να παραδώσουν εργασιακά τους δικαιώματα».

Και παρακάτω περιγράφει τον τρόπο που λειτουργούν αυτές οι ελίτ στην Ελλάδα: «Κατά πρώτον, το παιχνίδι δεν παίζεται με τους όρους της αξιοκρατίας, αλλά με κριτήρια της κοινωνικής τάξης, της πολιτικής δύναμης και των προσωπικών γνωριμιών που πρέπει κάποιος να έχει για να επιβιώσει επαγγελματικά και οικονομικά στην Ελλάδα. Κατά δεύτερον, τα μίντια παραμένουν διεφθαρμένα και εξαρτημένα από την κυβέρνηση ως ένας τρόπος να εξασφαλίσουν την χρηματοδότησή τους από το τραπεζικό σύστημα και να κερδίσουν ένα είδος ασυλίας για κάθε οικονομική παρανομία τους.  Τα μίντια χρειάζονται έτσι την κυβέρνηση, όσο και η κυβέρνηση τα έχει ανάγκη για να προπαγανδίζει το μήνυμά της. Κατά τρίτον, η πολιτική συνεχίζει να είναι ένα κλειστό κλάμπ για λίγους, που έχουν την εύνοια των δύο άλλων μερών των ελίτ (των μίντια και των πλουσιών)».

Ο Θάνος Δημάδης καταθέτει την άποψη ότι είναι αυτές ακριβώς οι ελίτ που όσο πιο δυνατές γίνονται, τόσο πιο πολύ στρέφουν μια μερίδα του κόσμου στην Ελλάδα να βρει καταφύγιο στον εξτρεμισμό, όπως δείχνει η άνοδος των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, και τον συντηρητισμό που σαρώνει την ελληνική κοινωνία.

Πηγή: newsbomb.gr

Μια βοήθεια 90 εκατ. προς την Τράπεζα Πειραιώς

Μία «χαριστική» διάταξη, την οποία αποκαλύπτει το ThePaper, εντάχθηκε σε νομοσχέδιο του υπουργείου Εξωτερικών, και… χάριζε στην Τράπεζα Πειραιώς το ποσό των 92 εκατ. ευρώ. Η τροπολογία, ωστόσο, αποσύρθηκε, σήμερα, την τελευταία στιγμή και εγείρονται ερωτηματικά πως τα κόμματα της τρικομματικής δεν αντέδρασαν για την ευνοϊκή αυτή διάταξη υπέρ του τραπεζικού ομίλου συμφερόντων Μιχάλη Σάλλα.

Πώς το υπουργείο Οικονομικών προσπαθεί να βοηθήσει τον Μιχάλη Σάλλα; Η Τράπεζα Πειραιώς θα πρέπει να προβεί, εντός των επόμενων ημερών σε Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου συνολικούς ύψους 7,335 δισ. ευρώ. Από το ποσό αυτό, το 10% θα πρέπει να προέλθει από ιδιώτες επενδυτές, καθώς είναι ο όρος για να μπορέσει το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να συμμετέχει στο υπόλοιπο 90%. Δηλαδή, θα πρέπει να βρει 730 εκατ. ευρώ που δεν θα προέρχονται από κρατική ενίσχυση. Ωστόσο, σύμφωνα με την τροπολογία του σχεδίου νόμου του υπουργείου Εξωτερικών «Σύσταση Γραφείου Ελληνικής προεδρίας και άλλες διατάξεις», δίνεται το δικαίωμα στην Τράπεζα Πειραιώς να συμψηφίσει αυτό το ποσό με τα χρήματα που έδωσε για να εξαγοράσει την ATE BANK! Δηλαδή, από τα 730 εκατ. ευρώ αφαιρούνται τα 95 εκατ. ευρώ που έδωσε για την εξαγορά της  ΑΤΕ.

Η Τρ, Πειραιώς πιέζεται να βρει το 10% των χρημάτων από τον ιδιωτικό τομέα, καθώς εάν δεν τα καταφέρει το ΤΧΣ θα την κρατικοποιήσει πλήρως, γεγονός που σημαίνει ότι οι μέτοχοι θα χάσουν όλα τα δικαιώματά τους.

Σημειώνεται, ότι η εν λόγω τροπολογία εντάσσεται για δεύτερη φορά προς ψήφιση. Την πρώτη φορά προσπάθησε να “περάσει” μέσω σε νομοσχεδίου του υπουργείου Οικονομικών και αυτή τη φορά εντάχθηκε σε άσχετο νομοσχέδιο του υπουργείου Εξωτερικών.

Ο όμιλος Πειραιώς απορροφώντας τα κυπριακά υποκαταστήματα στην Ελλάδα στήριξε, σε μία δύσκολη στιγμή την Κύπρο, ωστόσο, αυτή η τροπολογία καταδεικνύει ότι υπήρχαν ανταλλάγματα, που δεν ήταν ορατά στο ευρύ κοινό.  Σε αυτό το σημείο να διευκρινιστεί ότι η εν λόγω τροπολογία αρχικά αφορούσε μόνο τις κυπριακές τράπεζες. 

Η παράγραφος 1. του άρθρου Α, αναφέρει χαρακτηριστικά:

Α . Με τις διατάξεις της εν λόγω τροπολογίας προβλέπονται τα ακόλουθα:

1. Ορίζεται, σε περίπτωση παροχής κεφαλαιακής ενίσχυσης από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) στο πλαίσιο εφαρμογής μέτρων εξυγίανσης του άρθρου 63Δ του ν. 3607/2007 (περί εντολής της Τράπεζας Ελλάδος για μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων πιστωτικού ιδρύματος προς άλλο πιστωτικό ίδρυμα), δεν εφαρμόζεται η παράγραφος 3 του άρθρου 7α του ν. 3864/210 (σχετικά με το ελάχιστο ποσοστό του 10% της συμμετοχής  του ιδιωτικού τομέα στην ανακεφαλαιοποίηση, που πρέπει να επιτευχθεί προκειμένου το ΤΧΣ να έχει περιορισμένα διακαιώματα ψήφου σύμφωνα με την παράγραφο 1 του ίδιου άρθρου), ούτε οι διατάξεις περί τίτλων παραστατικών δικαιωμάτων κτήσης μετοχών».

Πηγή: thepaper.gr και lykavitos.gr

Ο μοχλός πίεσης της Ε.Ε προς την Κύπρο έχει ημερομηνία λήξης

Τις οικονομικές δυσκολίες της Κύπρου ως πιθανό μοχλό πίεσης προς την Κυπριακή πλευρά για λύση του Κυπριακού, παρουσίαζε το Reuters στις 4/2/2013.

Οι λόγοι που μια τέτοια «λύση» τελικά δεν προχώρησε φαίνεται πως ήταν

(1) η αδιαφορία Βερολίνου και Παρισιού για οποιαδήποτε συζήτηση αναζήτησης λύσης στο θέμα της διχοτόμησης και η αρνητική τους στάση σε τυχόν πρόοδο της Τουρκίας στο θέμα της ένταξής της στην Ε.Ε

(2) η πιθανότητα να πυροδοτήσει τυχόν προσπάθεια εκμετάλλευσης των οικονομικών δυσκολιών των Κυπρίων για αυτό το σκοπό έκρηξη των εθνικιστικών στοιχείων και των δύο πλευρών.

Ο associate editor του Reuters, Paul Taylor , στο κείμενό του στις 4/2/2013 (πριν τις Κυπριακές εκλογές κι ό,τι επακολούθησε) αναφέρει ανάμεσα σε άλλα τα εξής:

Για πρώτη φορά από τότε που η Κύπρος έγινε μέλος της E.E, οι σύμμαχοί της (sic) έχουν την ευκαιρία να ασκήσουν πίεση για τελική λύση στο θέμα της διχοτόμησης της νήσου.

Αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι οι Βρυξέλλες θα χρησιμοποιήσουν αυτή την ευκαιρία. Η Γερμανία και η Γαλλία μπορεί να είναι ικανοποιημένες που βλέπουν την Κύπρο να κωλυσιεργεί παρά να έχουν να αντιμετωπίσουν τις πιθανές επιπτώσεις μια απόφασης που θα έφερνε την Τουρκία κοντύτερα στην είσοδό της στην Ε.Ε.

Αναφέρει ο πρώην επίτροπος Günter Verheugen, σχετικά με το «όχι» των Κυπρίων στο σχέδιο Ανάν: «Ήρθαμε τότε πολύ κοντά. Το πρόβλημα ήταν ότι στο τέλος δεν είχαμε μοχλούς πίεσης και οι Κύπριοι το γνώριζαν αυτό, αφού σε κάθε περίπτωση δεν ήταν προαπαιτούμενο για την είσοδό τους στην Ε.Ε.

Οι μεγάλοι χαμένοι ήταν οι τουρκο-κύπριοι, οι οποίοι παραμένουν αποκλεισμένοι από την Ε.Ε και οικονομικά απομονωμένοι. Τουλάχιστον η Ε.Ε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη βοήθεια προς τη Νικοσία για να ελευθερώσει τις απ’ ευθείας εμπορικές συναλλαγές για τους τουρκο-κύπριους, το οποίο ίσως επιτρέψει στην Τουρκία να αποσύρει τους δικούς της περιορισμούς.

Αλλά, κάποιοι Ευρωπαίοι διπλωμάτες λένε ότι θα ήταν πολιτικά επικίνδυνο να επιχειρήσουν διπλωματική πίεση στην Κύπρο εκμεταλλευόμενοι της οικονομικές της δυσκολίες. Κάθε συσχετισμός θα μπορούσε να πυροδοτήσει στην αντίθετη κατεύθυνση και να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από εθνικιστές και των δύο πλευρών. Κάποιοι σκεπτικιστές επισημαίνουν ακόμη ότι βολεύει το Βερολίνο και το Παρίσι να επιτρέπουν την κωλυσιεργία του Κυπριακού καθώς εμποδίζει την Τουρκία από το να σημειώσει πρόοδο στην κατεύθυνση της εισόδου της στην Ε.Ε
«Η ίδια η Ευρώπη είναι διχασμένη σχετικά με το Κυπριακό. Υπάρχουν αρκετές χώρες οι οποίες δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον να δοθεί μια λύση καθώς έτσι το τουρκικό αίτημα για ένταξη θα προχωρούσε» αναφέρει ένας πρώην μεσολαβητής, που ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος.

Ένας τρόπος να ξεπληρώσει η Κύπρος τα χρέη της μπορεί να είναι να δανειστεί χρησιμοποιώντας μελλοντικά έσοδα από την εξόρυξη φυσικού αερίου, η οποία αναμένεται να αρχίσει το 2019. Σε αυτό το σημείο, θα εκλείψει κάθε κίνητρο από την πλευρά των Κυπρίων να συμφωνήσουν σε λύση με τους τουρκο-κύπριους. Για αυτό αν η Ε.Ε θέλει να ασκήσει κάποια πίεση για λύση, αυτό πρέπει να γίνει τώρα ή ποτέ.

Πηγή: reuters.com

Αγαπητέ κύριε Προβόπουλε: Τι είναι τα “Μετοχο-δάνεια”?

Αγαπητέ κύριε Προβόπουλε που σώσατε την Ελλάδα (σύμφωνα με τον κύριο Βγενόπουλο). Τι είναι “μετοχοδάνεια”;

Είχατε στα χέρια σας λοιπόν μία λίστα με δάνεια μεγάλης τράπεζας προς εξαγορά μετοχών της ιδίας.

Δηλαδή, με απλά λόγια, μία τράπεζα δάνειζε νοματαίους, εφοπλιστές κατά προτίμηση, αλλά και “επενδυτές” με κελεμπίες, ώστε αυτοί να συμμετέχουν στην αύξηση μετοχικου της κεφαλαίου.

Ακόμα πιο απλά, μία τράπεζα δάνειζε λεφτά σε τρίτους, για να αγοράσουν τις μετοχές της.

Αυτό είναι το “μετοχοδάνειο”. Το οποίο γνωρίζετε πολύ καλά κύριε Προβόπουλε. Πάμε τώρα στο δια ταύτα:

Μία τράπεζα δανείζει έναν εφοπλιστή με χαλαρότατες εγγυήσεις, ώστε αυτός να αγοράσει μετοχές της τράπεζας. Οι μετοχές αυτές μπαίνουν ως εγγύηση του δανείου, με την τιμή της αγοράς. Αγοράστηκαν στα 7 Ευρώ (λ.χ.) και σήμερα έχουν 0,7 Ευρώ.

Δηλαδή, η εγγύηση πάει περίπατο. Ο κύριος όμως είναι ήδη μέτοχος της τράπεζας, με τα λεφτά της τράπεζας. Έλαβε πρόσθετες εγγυήσεις από τον μέτοχο η τράπεζα για το δάνειο που πλέον ήταν στον αέρα; Πως λέγεται αυτό το δάνειο κύριε Προβόπουλε;

Ας πάμε τώρα και στην δεύτερη περίπτωση. Τράπεζα βγάζει δελτίο τύπου σύμφωνα με το οποίο, μέγας, τεράστιος, τιτάνας επενδυτής από την Ζαμούντα μπαίνει στο μετοχικό της κεφάλαιο. “Επενδυτής” κοινώς. Φωτιά τα χρηματιστήρια, να τα δημοσιεύματα.

Την ίδια στιγμή όμως, η τράπεζα δίνει δάνειο στην εταιρεία “Η εμπριμέ μπούργκα LTD” με έδρα την Ζαμούντα και αυτή αγοράζει μετοχές της ίδιας τράπεζας! Μα γινονται αυτά τα πράγματα; Θα αναρωτηθεί κάποιος που δεν προέρχεται απο την Ζαμούντα.

Είναι απάτη αυτό κύριε Προβόπουλε; Είναι χειραγώγηση; Είναι οικονομικό έγκλημα; Εάν λοιπόν έχει γίνει τέτοιο πράγμα και η ελεγκτική αρχή δεν έχει παρέμβει, είναι συνένοχη;

Και τέλος κύριε Προβόπουλε, εάν όλα αυτά τα “μετοχοδάνεια” έχουν μετατραπεί σε “θαλασσοδάνεια” λόγω των ελλιπών εξασφαλίσεων από την κατάρρευση των μετοχών και καλύφθηκαν από το υστέρημα του Ελληνικού λαού μέσω μνημονίου, είναι απιστία σε βαθμό κακουργήματος για όλους; Από την ελεγκτική αρχή εως τους διοικητές των τραπεζών που πήραν δημόσιο χρήμα;

Είναι δυνατόν να συνέβησαν τέτοια τέρατα στην Ελλάδα του μνημονίου και της εξαθλίωσης;

Πηγή: olympia.gr

Κυπριακές τράπεζες που χάριζαν δάνεια σε πολιτικούς

Τράπεζες που έσυραν στον γκρεμό την κυπριακή οικονομία διέγραφαν συστηματικά δάνεια, τα οποία είχαν χορηγήσει σε κομματικά στελέχη και σε παράγοντες της δημόσιας διοίκησης. Η λίστα που δημοσιεύει σήμερα το «Έθνος» έχει παραδοθεί ήδη στην Επιτροπή Θεσμών της κυπριακής Βουλής. Οι σκανδαλωδώς ευνοημένοι των διορισμένων από το κράτος τραπεζικών διοικήσεων καλούνται τώρα να εξηγήσουν τους λόγους της χαριστικής μεταχείρισης και της αφαίμαξης του δημόσιου ταμείου που οδήγησαν στην καταστροφή.

Λίστα - φωτιά: Χάριζαν δάνεια σε πολιτικούς

Μείζον ζήτημα πολιτικό, ηθικό αλλά και με προφανείς σοβαρότατες ποινικές διαστάσεις δημιουργεί η αποκάλυψη στη Λευκωσία ότι οι τράπεζες που παρέσυραν στον βυθό την Κύπρο διέγραφαν αφειδώς δάνεια που είχαν λάβει πολιτικοί από τα τρία μεγάλα κόμματα και άλλα στελέχη της δημόσιας διοίκησης.

Ηδη έχουν παραδοθεί στην Επιτροπή Θεσμών της Κυπριακής Βουλή οι λίστες με τα ονόματα πολιτικών προσώπων από όλα τα κόμματα (εκτός ΕΔΕΚ και Οικολόγων) που πέτυχαν τη διαγραφή σημαντικών οφειλών τους από τις τράπεζες και θα πρέπει τώρα να αποδείξουν το πώς και το γιατί της ειδικής αυτής μεταχείρισης που είχαν από τα διορισμένα από την ίδια την πολιτική ηγεσία Διοικητικά Συμβούλια των Τραπεζών, ώστε να μην πλανάται η «οσμή» χρηματισμού των πολιτικών με την ταυτόχρονη κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος.

Οι λίστες αυτές αποτελούν την άκρη του νήματος για τη διερεύνηση του οργίου της ρεμούλας και της διαφθοράς, που συνέβαλε με δραματικό τρόπο στη σημερινή καταστροφή.

Το «Εθνος», σεβόμενο τα προσωπικά δεδομένα, δεν αποκαλύπτει πλήρως την επωνυμία των επιχειρήσεων και το πλήρες ονοματεπώνυμο των ευνοημένων από τις τράπεζες πολιτικών, αλλά θεωρεί υποχρέωσή του να δημοσιεύσει τη λίστα της ντροπής, καθώς αποτελεί ένα πρώτο δείγμα του πώς οδηγήθηκε και με ευθύνη ποιων η Κύπρος στην οικονομική καταστροφή.

Οι λίστες που έχει στην κατοχή του το «Εθνος» έχουν τίτλο: «Διαγραφές Χορηγήσεων Συγκεκριμένων Ομάδων Ατόμων (Μέλη ΔΣ, Ανώτατη Εκτελεστική Διεύθυνση και Πολιτικά Εκτεθειμένα Ατομα)» και η πρώτη που αφορά την Τράπεζα Κύπρου περιλαμβάνει τους εξής:

Ξενοδοχειακή εταιρεία «T.Η.Ε.» που όπως αναφέρει το έγγραφο είναι «συνδεόμενη με ΑΚΕΛ – ΠΕΟ» και ως φυσικά πρόσωπα καταγράφονται οι «Φε., Κυ., Κλ., Αλ.» (σ.σ.: αρχικά επιθέτων) που είδαν τον Μάιο του 2012 να διαγράφεται το συνολικό ποσό του δανείου που είχε λάβει ύψους 2.813.000 ευρώ.

Στην Παγκύπρια Εργατική Ομοσπονδία (ΠΕΟ) με αναφορά και πάλι σε δύο φυσικά πρόσωπα «Φε., Κυ.» από δάνειο ύψους 554.000 ευρώ χαρίστηκε το υπόλοιπο 193.000 ευρώ και αυτό τον Μάιο 2012.

Εταιρεία «N.M.G.» που σύμφωνα με το έγγραφο συνδέεται με το κορυφαίο στέλεχος του ΑΚΕΛ, Ν.Κ., η οποία από δάνειο που έχει λάβει ύψους 1.830.000 ευρώ είδε να χαρίζονται τα 111.000 ευρώ με ημερομηνίες αναφοράς τον Μάρτιο 2007 και τον Ιανουάριο 2008.

Γνωστός πρώην βουλευτής του ΔΗΣΥ Π.Π. από δάνειο 168.000 ευρώ αποπλήρωσε μόνο τα 67.000 ευρώ και τα 101.000 ευρώ διαγράφηκαν από την Τράπεζα τον Οκτώβριο 2009.

Εταιρεία «At.ltd» που συνδέεται με τον Σ.Σ. βουλευτή του ΔΗΣΥ (ο οποίος είχε βρεθεί στο στόχαστρο κριτικής από το ΑΚΕΛ για τη δραστηριότητα του δικηγορικού γραφείου του) που από δάνειο 61.000 ευρώ φαίνεται να έχει διαγραφεί ποσό 11.000 ευρώ τον Αύγουστο του 2010.

Εταιρεία «Cy.Ind. Ltd», που ανήκει στον Αχ.Κ. αδελφό του πρώην υπουργού του ΔΗΚΟ, Μ.Κ. μεγάλης πολιτικής οικογένειας του νησιού, που από δάνειο 1.595.000 ευρώ αποπλήρωσε μόνον τις 310.000 και τον Μάιο του 2011 διαγράφηκαν τα 1.285.000 ευρώ.

Ο Π.Γ. γιος πρώην υπουργού του ΑΚΕΛ αρκέστηκε στη διαγραφή μόλις 2.000 ευρώ τον Μάιο του 2012, από δάνειο 5.000 ευρώ.

Στον πρώην βουλευτή του ΔΗΣΥ Σοφ.Χ. από δάνειο 58.000 ευρώ, διαγράφτηκε τον Απρίλιο του 2007 το ποσό των 26.000 ευρώ.

Ο πρώην βουλευτής του ΔΗΣΥ, Ευ. Σ. από δάνειο 84.000 ευρώ είδε να διαγράφονται τα 16.000 ευρώ τον Ιούλιο 2008

Στον πρώην δήμαρχο μεγάλης κυπριακής πόλης που πρόσκειται στο ΑΚΕΛ Α.Μ. από δάνειο 105.000 ευρώ, τον Νοέμβριο 2008 διαγράφηκαν 17.000 ευρώ.

Στην εταιρεία «M.Th.Group» της Λ.Π. νύφης βουλευτού του ΔΗΚΟ Α.Κ. από δάνειο 625.000 ευρώ διαγράφηκαν τα 330.000 ευρώ τον Αύγουστο 2009.

Στην εταιρεία «Xen.&Co» της Μ.Ξ. συγγενούς μέλους του ΔΣ της Τράπεζας, από δάνειο 839.000 ευρώ διαγράφηκαν τα 237.000 ευρώ με ημερομηνίες αναφοράς 12/2007, 7/2008, 9/2010.

Η εταιρεία που φέρει το όνομα του ιδιοκτήτη της, πρώην υπουργού, προέδρου κόμματος και στελέχους του ΔΗΣΥ Τ.Χ. του οποίου διαγράφηκαν τα 399.000 ευρώ από το δάνειο των 708.000 ευρώ που είχε πάρει. Η διαγραφή του δανείου έγινε σε δύο ημερομηνίες: 3/2007 και 3/2008.

Στην Ελληνική Τράπεζα εμφανίζεται

Η εταιρεία «T.Trading Co Ltd» του Ν.Κ. βουλευτή μικρού κόμματος που με τη σύζυγό του κατέχουν το 80% και 20% της εταιρείας της οποίας από δάνειο 1.654.000 ευρώ, τον Δεκέμβριο του 2008 διαγράφηκαν τα 543.000 ευρώ.

Στη Λαϊκή Τράπεζα (Cyprus Popular Bank) υπάρχουν οι εξής αναφορές:

Ο Αρ.Γ. πρώην βουλευτής του ΑΚΕΛ γραμματέας σε τουριστική εταιρεία είδε να διαγράφεται το 2012 το ποσό των 39.000 ευρώ.

Ο Αν. Γ πρώην βουλευτής του ΔΗΣΥ τον Ιούνιο 2011, διέγραψε οφειλή 71.000 ευρώ.

Ο πρώην βουλευτής του ΔΗΣΥ Σοφ. Χ. (που περιλαμβάνεται και στην προηγούμενη λίστα) τον Σεπτέμβριο 2010 έτυχε διαγραφής 54.000 ευρώ.

Εταιρεία της οποίας μέτοχος με 51% είναι ο Γ.Β., κορυφαίος Κύπριος πολιτικός με θητεία σε ανώτατα αξιώματα εμφανίζεται να έχει κάνει συμφωνία για διαγραφή του ποσού των 5,8 εκατομμυρίων δολαρίων με την επισήμανση όμως ότι η διαγραφή έχει υπολογιστεί για το 2014.

Στην Π.Α. πρώην σύζυγο του κορυφαίου υπηρεσιακού στελέχους του ΥΠΕΞ Ν.Α. διαγράφηκε τον Ιούνιο του 2010 οφειλή 18.500 ευρώ.

Σε εταιρεία που ανήκει στον εν ενεργεία πρέσβη Ν.Π. διαγράφηκε το 2012 το ποσό των 14.000 ευρώ.

Η αποκάλυψη για τον κατάλογο που δημοσιεύει σήμερα το “Εθνος, ξεκίνησε από τον Κύπριο δημοσιογράφο Σωτήρη Παπαδόπουλο και την ιστοσελίδα 24h.com.cy. Ο κ. Παπαδόπουλος παρέδωσε τον κατάλογο στο γενικό εισαγγελέα της Κύπρου, ο οποίος και υποσχέθηκε ότι θα ερευνήσει το θέμα.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μιχάλης Ιγνατίου – Νίκος Μελέτης

Πηγή: ethnos.gr

Marfin: Όταν η τράπεζα δεν έχει τον Θεό της

του Κ. Βαξεβάνη

Η Τράπεζα Marfin και ο όμιλος MIG, υπό τον Ανδρέα Βγενόπουλο, χαρακτηρίστηκαν τα τελευταία χρόνια ως επενδυτικό θαύμα. Μεγάλες επενδύσεις, σχέσεις με επενδυτές του εξωτερικού, εξαγορά εταιριών και ένα εταιρικό προφίλ στηριγμένο στην προσωπική αντίληψη του ιδρυτή τους, που ήθελε να δείχνει πως δεν μοιάζει με κανέναν άλλο. Και δεν έμοιαζε. Μόνο
που το θαύμα κρατά τρεις μέρες. Τα προβλήματα στον όμιλο MIG είναι πια εμφανή. Οι συνδεδεμένες με τον MIG τράπεζες δεν έχουν την αίγλη που εμφάνιζαν και το ερώτημα –όπως για όλες τις τράπεζες– είναι αν έχουν και λεφτά.

Κι όμως, η Marfin Bank είχε προνομιακή σχέση με τον Θεό και τα θαύματα. Είναι η τράπεζα με ειδίκευση στη χρηματοδότηση μοναστηριών που γίνονται ξαφνικά επενδυτές. Δύο ιερά σκάνδαλα, ένα στη Μονή Εμαούς και βέβαια αυτό του Βατοπεδίου, προέκυψαν από μια επιχειρηματική δραστηριότητα με τις «ευλογίες» του Θεού και τη χρηματοδότηση από τις τράπεζες του ομίλου Marfin.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η αποκάλυψη του σκανδάλου του Βατοπεδίου από το «Κουτί της Πανδώρας», το 2008, ξεδίπλωσε τα επόμενα 4 χρόνια το κουβάρι μιας πολιτικοοικονομικής συνδιαλλαγής. Μια χούφτα μοναχοί, οι οποίοι αντικατέστησαν το Ευαγγέλιο με το μπλοκ επιταγών, κατάφεραν να εξασφαλίζουν δημόσια γη που δεν τους ανήκε και στη συνέχεια να την ανταλλάσσουν με ακριβά φιλέτα γης σε όλη την Ελλάδα. Γράφτηκαν χιλιάδες σελίδες για υπουργούς, το Μέγαρο Μαξίμου, τις offshore εταιρίες
που δημιουργήθηκαν για να τζογάρουν, αλλά ελάχιστα για μια οικονομική προϋπόθεση του σκανδάλου: τη σχέση με τις τράπεζες.

Αν δεν υπήρχαν οι τράπεζες, δεν θα υπήρχε σκάνδαλο Βατοπεδίου. Οι τράπεζες ήταν αυτές που έδωσαν τα πρώτα κεφάλαια στην ομάδα Εφραίμ για να αγοράσει ακίνητα. Και ο Άκης Τσοχατζόπουλος ήταν αυτός που «εκπαίδευσε» το Βατοπέδι στο πώς γίνονται οι αποτελεσματικές και κρυφές μπίζνες με τις offshore εταιρίες του. Οι τράπεζες Πειραιώς, Εμπορική και εκείνες του ομίλου Marfin δίνουν δάνεια στο Βατοπέδι, το οποίο ξεκινά το real estate.

Λίγο αργότερα, όμως, το παιχνίδι επεκτείνεται. Το Βατοπέδι, με τη δανειοδότηση της Marfin, παίρνει δάνεια με τα οποία αγοράζει ακίνητα, αλλά κυρίως μετοχές του ομίλου MIG. Είναι η εποχή της ευστάθειας των τραπεζών και βέβαια της ασυδοσίας και των κερδών τους. Τραπεζίτες πηγαινοέρχονται με ελικόπτερα στο Άγιο Όρος, παίρνουν κομποσκοίνια και αφήνουν συμβόλαια χρηματοδότησης.

Άκης ο «εκπαιδευτής»

Το 2007, η Ιερά Μονή Βατοπεδίου κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα επένδυση για μοναστήρι. Αγοράζει ένα κτίριο στην οδό Κηφισίας 7, έναντι έξι εκατομμυρίων ευρώ. Η αγορά γίνεται με δάνειο από την τράπεζα Marfin Egnatia Bank και πωλητής είναι η offshore εταιρία TORCASO. Σήμερα είναι γνωστό από την εισαγγελική έρευνα πως αποτελούσε μία από τις offshore
εταιρίες του Άκη Τσοχατζόπουλου, μέσω των οποίων γινόταν το ξέπλυμα χρήματος από μίζες με την αγοραπωλησία ακινήτων.

Η ανάληψη του δανείου από τη Marfin γίνεται με έξι επιταγές του ενός εκατομμυρίου. Πέντε από τις επιταγές (5 εκατομμύρια) κατατέθηκαν από τον Γιώργο Σαχπατζίδη σε λογαριασμό που διατηρούσε. Το ένα εκατομμύριο όμως αναλήφθηκε σε μετρητά από τον ίδιο. Η Marfin, αν και βλέπει πως το ένα εκατομμύριο προέκυπτε από επιταγές που είχε εκδώσει η ίδια για δάνειο, δεν θεωρεί αναγκαίο να ενημερώσει την Αρχή για την αντιμετώπιση ξεπλύματος μαύρου χρήματος, ότι δηλαδή ένα πρόσωπο τρίτο που δεν σχετιζόταν με τις εταιρίες πραγματοποίησε μια περίεργα μεγάλη ανάληψη.

Ένα χρόνο αργότερα, ο μοναχός Ευδόκιμος κάνει ανάληψη 500.000 ευρώ από λογαριασμό του Βατοπεδίου, χωρίς και πάλι να ενημερωθεί η Αρχή για το μαύρο χρήμα. Η περίεργη οικειότητα που φαίνεται από τις συναλλαγές Βατοπεδίου και Marfin στην υπόθεση που εμπλέκεται η offshore Τσοχατζόπουλου είναι ένα τμήμα των καλών τους σχέσεων.

Όπως πλέον έχει αποδειχθεί από το πόρισμα της Τράπεζας της Ελλάδος, που προέκυψε μετά από αίτημα των Κοινοβουλευτικών Επιτροπών που διερεύνησαν το σκάνδαλο Βατοπεδίου (και όχι με πρωτοβουλία της Τράπεζας της Ελλάδος, όπως θα έπρεπε), από τις 30 Ιουνίου 2006 έως τις 8 Αυγούστου 2008 η Τράπεζα Marfin χρηματοδότησε τη Μονή Βατοπεδίου με 156,9 εκατομμύρια ευρώ σε δάνεια. Το εντυπωσιακό δεν είναι ότι ένα μοναστήρι δανειοδοτείται σαν να είναι η μεγαλύτερη πετρελαϊκή επιχείρηση στη χώρα, αλλά το τι ακριβώς γίνονται τα δάνεια.

Σύμφωνα με την έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος, τα 115 από τα 157 εκατομμύρια δίνονται για την αγορά μετοχών των εταιριών του ομίλου MIG. Δηλαδή οι τράπεζες που σχετίζονται με τον όμιλο MIG δανειοδοτούν το Βατοπέδι και τα χρήματα ανακυκλώνονται ως αύξηση μετοχικού κεφαλαίου.

Όλα καλά κι όλα ωραία

Τα δάνεια από τις τράπεζες του ομίλου Marfin μοιράστηκαν ως εξής:

– 30,2 εκατομμύρια τοποθετήθηκαν στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου του MIG, που έγινε τον Ιούλιο του 2007. (Θα δούμε παρακάτω πώς ακριβώς έγινε αυτή η αύξηση των 5,2 δις.)

– 6,3 εκατομμύρια τοποθετήθηκαν σε μετοχές του ΥΓΕΙΑ του ομίλου MIG.

– 4,79 εκατομμύρια τοποθετήθηκαν σε μετοχές της Marfin Popular Bank, που αποτελούσε βασικό κομμάτι στο τραπεζικό σύστημα του MIG.

– 10,4 εκατομμύρια δόθηκαν για να αγοραστούν μετοχές της VIVARTIA, η οποία ήταν αντικείμενο εξαγοράς του MIG.

-4 εκατομμύρια δόθηκαν για συμμετοχή στην εταιρία Singular Logic, του ομίλου MIG.

– 600.000 πήγαν στην ΑΝΘΕΜΙΑΣ, εταιρία στην οποία συμμετείχε το Βατοπέδι και έπαιξε ρόλο στις ανταλλαγές.

– 21,7 εκατομμύρια εξόφλησαν προηγούμενα δάνεια σε τράπεζες του ομίλου Marfin.

– 22,7 εκατομμύρια δόθηκαν για αγορά επιπλέον μετοχών MIG.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η «επένδυση» 30 εκατομμυρίων σε μετοχές του ΟΤΕ. Το Βατοπέδι εμφανίζεται να αγοράζει μετοχές από 12.9.2007 έως 14.9.2007. Τις πουλάει αμέσως μετά τις εκλογές (20.9) και επενδύει τα λεφτά σε εταιρίες συμφερόντων του ομίλου. Το παιχνίδι με τις μετοχές δεν είναι άσχετο με την πώληση του ΟΤΕ στον γερμανικό τηλεπικοινωνιακό κολοσσό.

Η μονή Βατοπεδίου παίρνει τα δάνεια με εγγυητή την κυπριακή Rassadel, η οποία τότε εμφανιζόταν ως εταιρία ιδιοκτησίας του Άθου Κοιρανίδη. Η εταιρία έχει μετοχικό κεφάλαιο μόλις 1.000 λίρες Κύπρου, αλλά εγγυάται τη δανειοδότηση 175 εκατομμυρίων. Επιπλέον, όπως προκύπτει από τα έγγραφα, την εποχή εκείνη δεν διαθέτει καν νομιμοποίηση στην Ελλάδα.

Το Βατοπέδι εμφανίζεται να βάζει ως υποθήκη ακίνητα αξίας 40 εκατομμυρίων, ενώ για το υπόλοιπο ποσό (117 εκατομμύρια) μπαίνουν ως υποθήκη οι ίδιες οι μετοχές. Αυτό είναι μια διαδικασία που επιτρέπεται, αρκεί, σε περίπτωση πτώσης των μετοχών, ο δανειολήπτης να καλύπτει το ποσό της διαφοράς. Αυτό δεν έγινε ποτέ. Η τράπεζα, μέσα από ένα πλαίσιο δανειοδότησης που εμπεριείχε offshore εταιρίες και παράτυπες λειτουργίες, δημιούργησε πιστωτικό κίνδυνο. Οι μετοχές της Marfin έχουν απογειωθεί σε ποσοστό μεγαλύτερο από 92% και είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να αποπληρωθούν τα δάνεια που δόθηκαν με αυτό τον τρόπο. Η μαύρη τρύπα, την οποία δεν θέλησαν να ελέγξουν ούτε η Τράπεζα της Ελλάδος ούτε η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, ενδεχομένως να ριχτεί μέσα στο πηγάδι της υποτιθεμένης αστάθειας των τραπεζών που θα κληθούμε να πληρώσουμε όλοι, για να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες.

Αρκεί να έχεις άδεια τράπεζας

Καμία από τις καταγγελίες ή τα δημοσιεύματα που έβαζαν θέμα λειτουργίας των τραπεζών δεν οδήγησε σε έλεγχο από τα θεσμικό όργανα. Όσα πορίσματα ελέγχου βγήκαν, ήταν αποτέλεσμα αιτημάτων από επιτροπές της Βουλής ή εισαγγελείς. Οι τράπεζες δεν ελέγχονται, αλλά και όταν ελέγχονται, οι ελεγκτές διατυπώνουν αμφιλεγόμενες εκφράσεις που «νομιμοποιούν» τους παραβάτες. Το κοινό μυστικό είναι ένα: να μην διαταραχτεί η «τραπεζική ευρυθμία» και να μην αρχίσουν να βγαίνουν τα άπλυτα στη φόρα. Ή, αλλιώς, μεταξύ κατεργαρέων… κοινές μετοχές.

Μία από τις πιο συνηθισμένες λειτουργίες που εμφανίζουν τις άδειες τράπεζες με γεμάτα ταμεία είναι οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου. Είναι γνωστό πως οι τράπεζες δανείζουν φίλιες εταιρίες ή πρόσωπα για να κάνουν αύξηση κεφαλαίου στις ίδιες τις τράπεζες, ανακυκλώνοντας ουσιαστικά αέρα. Χωρίς ίδια κεφάλαια, αλλά με τα λεφτά των καταθετών. Σε μια άλλη διαδικασία, οι τράπεζες δανείζουν εταιρίες συγγενών μετοχικών συμφερόντων για να εμφανιστούν εύρωστες και να προσελκύσουν επενδυτικό κοινό στο χρηματιστήριο. Το παιχνίδι αυτό παίχτηκε πολύ συχνά, με την ανοχή των ελεγκτικών μηχανισμών στην Ελλάδα.

Από την Επιτροπή της Βουλής που ερευνούσε το σκάνδαλο Βατοπεδίου προέκυψαν στοιχεία που έθεταν ερωτήματα για τη λειτουργία του ομίλου MIG και τη χρήση των τραπεζών που σχετίζονταν μαζί του. Τα στοιχεία δεν ερευνήθηκαν ποτέ.

Το 2007, ο όμιλος MIG προχώρησε στην αύξηση του μετοχικού του κεφαλαίου με το εντυπωσιακό ποσό των 5,2 δις. Η αύξηση του κεφαλαίου δημιούργησε εικόνα ευρωστίας στον όμιλο και ευνόησε τις επενδυτικές του κινήσεις. Όπως όμως αποκαλύπτεται από πόρισμα της ΤΤΕ, η Marfin έδωσε μετοχοδάνεια σε φυσικά και νομικά πρόσωπα αξίας 801 εκατομμυρίων ευρώ για να συμμετάσχουν στην αύξηση κεφαλαίου του MIG. Ποσό που ήταν πάνω από το επιτρεπόμενο που μπορούσε να δώσει η τράπεζα.

Επιπλέον δάνεια 1,8 δις δόθηκαν σε συνδεδεμένες με τον MIG επιχειρήσεις για τη στήριξη των μετοχών εταιριών του ομίλου. Εντυπωσιακό είναι πως 400 εκατομμύρια ευρώ δάνειο δόθηκε στην εταιρία Dubai Investment Group, βασικό μέτοχο των εταιριών MIG και Marfin Popular. Η αραβική εταιρία εμφανίστηκε το 2006 ως ο μεγάλος επενδυτής στον MIG, που θα έφερνε άλλον αέρα. Η άφιξη της Dubai Investment ήταν πόλος έλξης και για άλλουςεπενδυτές. Κανένας δεν γνωρίζει αν η επένδυση δεν ήταν τίποτε άλλο από μια ανακύκλωση χρημάτων του δανείου, για να αλλάξει η εικόνα και η θέση του ομίλου MIG στην αγορά.

Η πρακτική αυτή της Marfin εντοπίζεται, σύμφωνα με πληροφορίες, στο σύνολο των τραπεζών. Μπορεί όμως να εντοπιστεί με στοιχεία μόνο σε περίπτωση που κάποιος αναγκαστικός έλεγχος ανοίξει μια τρύπα στο στεγανό των τραπεζών. «Αρκεί να έχεις μια άδεια τράπεζας», λέει ένας παλιός τραπεζίτης. Μπορείς να γίνεις επενδυτής, επιχειρηματίας, συναλλασσόμενος με τα κόμματα και σίγουρα πλούσιος. Άλλωστε, ζούμε στη χώρα που έχει φτωχές επιχειρήσεις και τράπεζες, αλλά πλούσιους επιχειρηματίες και τραπεζίτες. Αν ήθελε να βρει άκρη το κράτος, αντί για επανακεφαλαιοποίηση με το επιχείρημα της τρύπας που οι ίδιες οι τράπεζες δημιούργησαν, θα μπορούσε απλώς να κάνει έλεγχο περιουσιακών στοιχείων. Τις τράπεζες δεν τις έκανε φτωχές η κρίση, αλλά η χρήση.

Πηγή: koutipandoras.gr

Πώς συνεισέφερε η ΕΚΤ στο “ELA να δεις” της Κύπρου

Του Θόδωρου Σκυλακάκη

Η αμερικανική επανάσταση πραγματοποιήθηκε με το θεμελιώδες αίτημα «καμία φορολογία χωρίς αντιπροσώπευση» (no taxation without representation). Στην συνέχεια της ιστορίας τα κοινοβούλια, εκπροσωπώντας τους λαούς, έχουν την ευθύνη της επιβολής φορολογίας, αλλά και της έγκρισης της δημιουργίας δημοσίου χρέους, στο πλαίσιο της κατάρτισης και εκτέλεσης των προϋπολογισμών του κράτους.  Όλα αυτά μέχρι να φτάσουμε στον «μαγικό κόσμο» της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, όπου, όπως αποδείχθηκε από την υπόθεση της Λαϊκής Τράπεζας στην Κύπρο, υπάρχουν και άλλοι τρόποι να αυξηθεί δυνητικά το δημόσιο χρέος και να οδηγηθεί μια χώρα στο απόλυτο αδιέξοδο, μέσω της Κεντρικής Τράπεζας (στην προκειμένη περίπτωση της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας).

Όπως είναι γνωστό η Λαϊκή στην Κύπρο είχε λάβει από τον μηχανισμό του Emergency Liquidity Assistance (ELA – «βοήθεια επείγουσας ρευστότητας») πάνω από 9 δισ. ευρώ. Τα χρήματα αυτά ήταν το μεγαλύτερο μέρος της τρύπας που έψαχνε όλη την περασμένη εβδομάδα να καλύψει η Κύπρος και κατέληξαν να φορτωθούν σε μεγάλο βαθμό στους άσχετους με την υπόθεση καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου (και πιθανότητα στο τέλος, μια που θα δοθεί πρόσθετος ELA στην Τράπεζα Κύπρου, στον Κύπριο φορολογούμενο). Το τρομακτικό αυτό ποσό, που ισοδυναμεί με πάνω από 50% του κυπριακού ΑΕΠ, δεν χορηγήθηκε πρόσφατα ή έστω τους τελευταίους μήνες. Με βάση πίνακα που δημοσιεύει η εφημερίδα Φιλελεύθερος της Κύπρου, ο δανεισμός από το ELA ξεκίνησε πριν 18 μήνες και σχεδόν από την αρχή έφτασε σε απαγορευτικά επίπεδα (3,5 δισ. τον Νοέμβριο του 2011, όταν ακόμα ονομαζόταν Marfin Popular Bank), για να κορυφωθεί σε 9,6 δισ. τον Ιούλιο του 2012.

Θα κάνουμε εδώ μια αναγκαία παρέκβαση για το τι είναι και πως λειτουργεί ο ELA. Κατά την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πρόκειται για ένα εργαλείο που προσφέρει βοήθεια από τις κεντρικές τράπεζες «σε εξαιρετικές περιστάσεις και κατά περίπτωση σε προσωρινά χωρίς ρευστότητα αλλά αξιόχρεους οργανισμούς» («to temporarily illiquid but solvent institutions)».  Κατά το Reuters, που συνοψίζει τις σχετικές πληροφορίες για τους (μη διαθέσιμους δημόσια αναλυτικούς κανόνες που διέπουν το ELA), οι κεντρικές τράπεζες προσφέρουν βοήθεια με αντάλλαγμα «επαρκείς εξασφαλίσεις» («against adequate collateral»), «κάθε αλλαγή των ορίων του ELA εγκρίνεται με πλειοψηφία 2/3 από το 23μελές Διοικητικό Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας», που «εγκρίνει τα μέγιστα ποσά του ELA για κάθε συγκεκριμένη τράπεζα» και τα κράτη «είναι σε τελική ανάλυση υπεύθυνα για όποιες ζημίες προκληθούν από ELA που θα δοθεί από τις κεντρικές τους τράπεζες, καθώς εγγυώνται για αυτές». Επίσης η ίδια η ΕΚΤ δηλώνει ότι οι σχετικές πληροφορίες για το ELA είναι «αναγκαίο να μένουν εμπιστευτικές».

Το σκληρό ερώτημα που προκύπτει από όλα αυτά είναι: τήρησαν η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, αλλά και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τους κανόνες που διέπουν την χορήγηση του ELA; Πώς είναι δυνατόν να θεωρηθεί «προσωρινή έλλειψη ρευστότητας» η χορήγηση επί 18 ολόκληρους μήνες σε μια μόνη τράπεζα ποσού που έφτασε το 50% του ΑΕΠ της χώρας; Και πώς θεώρησαν ότι η συγκεκριμένη τράπεζα ήταν αξιόχρεη όταν από το ίδιο το ποσό, αλλά και όπως απέδειξαν τα γεγονότα, ακόμα και με κούρεμα των καταθέσεών της, τα χρήματα δεν φτάνουν για να καλύψουν την σχετική υποχρέωση με αποτέλεσμα να φορτωθούν στους άσχετους με την Λαϊκή καταθέτες άλλης τράπεζας;

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Καθημερινή «η «Καλή Λαϊκή», η οποία θα αναλάβει τις υποχρεώσεις για τον ELA… μπορεί να καλύψει περίπου το 60%, δηλαδή 5,4 – 6 δισ. ευρώ… το υπόλοιπο που απομένει από τον ELA, ένα ποσό ύψους 3,2 με 3,8 δισ. ευρώ, θα φορτωθεί στις πλάτες της Τράπεζας Κύπρου». Με δεδομένο δε ότι η πορεία και της τελευταίας εξαρτάται από τις αντιδράσεις των κουρεμένων καταθετών και στη συμφωνία του Eurogroup προβλέπεται πρόσθετη χορήγηση ρευστότητας (πάλι μέσω ELA) στην Τράπεζα Κύπρου, είναι πολύ πιθανόν ότι ένα σοβαρό μέρος του τελικού λογαριασμού θα καταλήξει στον Κύπριο φορολογούμενο.

Το σοβαρότερο όμως ερώτημα όλων, το οποίο αφορά κάθε ευρωπαίο πολίτη είναι πώς μπορεί να αφήνονται κάποιοι θεσμοί τόσο ανεξέλεγκτοι ώστε να μπορούν  να δίνουν το 50% του ΑΕΠ μιας χώρας επί 18 μήνες να το διαχειρίζονται κάποιοι ως ιδιωτικό χρήμα, χωρίς έγκριση του κοινοβουλίου και χωρίς ουσιαστικές εξασφαλίσεις (ή για να είμαστε ακριβείς με προφανή από τα γεγονότα έλλειψη εξασφαλίσεων); Να μπορούν δηλαδή να δανείζουν, να δίνουν μικρούς ή μεγάλους τόκους, να επιτρέπουν την απόσυρση καταθέσεων κ.λπ., με χρήματα που δεν είναι ούτε δικά τους, ούτε καν των καταθετών που τους εμπιστεύτηκαν, αλλά σε τελική ανάλυση των φορολογουμένων.

Για όλα αυτά οι τραπεζίτες (και ιδίως εξ αυτών οι κεντρικοί, οι οποίοι μετέχουν και στις διάφορες τρόικες), εμφανίζονται με ένα πάγιο επιχείρημα: Όλα γίνονται για να προστατευτεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα, οι καταθέσεις του κόσμου, η λειτουργία του συστήματος. Επειδή όμως ως αποδεικνύεται το σύστημα τελικά απέτυχε να προστατεύσει και την χρηματοπιστωτική σταθερότητα και τις καταθέσεις του κόσμου και την ίδια του τη λειτουργία, μήπως έχει έρθει η ώρα να ελεγχθεί επιτέλους και το ίδιο; Να ελεγχθούν και οι επί μέρους κεντρικές Τράπεζες και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για τους συγκεκριμένους χειρισμούς τους, αλλά να ανοίξει και η συζήτηση για το πώς θα βρεθούν επί τέλους υπό δημοκρατικό έλεγχο, με δραστικές αλλαγές του σχετικού θεσμικού πλαισίου, όσοι υπό το πρόσχημα της «ελευθερίας της αγοράς» και της «ασφάλειας του χρηματοπιστωτικού συστήματος», αλλά ανεξέλεγκτα στην ουσία, διαχειρίζονται δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων και όταν γίνεται η ζημιά στέλνουν το λογαριασμό στον απλό πολίτη;

* ELA – Emergency Liquidity Assistance

** Ο κ. Θεόδωρος Σκυλακάκης είναι Ευρωβουλευτής, μέλος της Συμμαχίας Φιλελεύθερων και Δημοκρατών για την Ευρώπη και της ΚΕ της Δράσης.

Πηγή: capital.gr

Πώς και γιατί «θυσιάστηκε» η Λαϊκή Τράπεζα

του Γιώργου Παπανικολάου

Ο κυκεώνας που πλήττει πλέον συνολικά το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου, σε σημαντικό βαθμό είναι αποτέλεσμα σειράς ενεργειών και παραλήψεων, με ευθύνη κυβερνητικών πολιτικών, αλλά και διοικήσεων της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου. 

Πρόκειται για πρόσωπα και μηχανισμούς που έως την τελευταία στιγμή έπαιξαν ρόλο, επιδεινώνοντας την κατάσταση, με βασικό αλλά όχι μόνο «θύμα» την Λαϊκή Τράπεζα. Και δεν αποκλείεται να αποκαλυφθούν σύντομα καθώς η κατάρρευση του τραπεζικού τομέα, απειλεί και την Τράπεζα Κύπρου, προκαλώντας ανεπανάληπτες αναταράξεις στο κυπριακό κατεστημένο. 

Ωστόσο τούτες τις ώρες όσοι υπόκεινται σε οικονομική καταστροφή από την διάλυση της Λαϊκής Τράπεζας, διερωτώνται γιατί η τράπεζα τους κρίθηκε «μη βιώσιμη», ενώ η Κύπρου κρίθηκε βιώσιμη, έστω και με σημαντικές-αλλά όχι ολοκληρωτικές- απώλειες στις καταθέσεις των μεγάλων πελατών της. 

Επίσημη απάντηση σε αυτό, έως στιγμής δεν έχει υπάρξει. Υπάρχουν όμως διαθέσιμα στοιχεία. Οι ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των δύο τραπεζών, όπως προσδιορίστηκαν από τον αμερικανό οίκο PIMCO, σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιοποιήθηκαν και ουδέποτε διαψεύστηκαν, ήταν απολύτως παραπλήσιες. Στα 3,8 δισ. για την Λαϊκή και στα 3,9 δισ. ευρώ για την Κύπρου.

Η διαφορά κρύβεται στον ELA, δηλαδή στη χρηματοδότηση μέσω εγγυήσεων που λαμβάνουν οι τράπεζας σε έκτακτες περιπτώσεις, μέσω της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας τους, πάντα με την έγκριση της ΕΚΤ.

Πώς ώθησαν στην κατάρρευση τη Λαική

Στην περίπτωση της Λαϊκής, στο διάστημα που μεσολάβησε από την αλλαγή της ιδιωτικής διοίκησης την οποία επέβαλε ο τότε διοικητής της ΚΤΚ Αθανάσιος Ορφανίδης (εικονιζόμενος στη φωτό), έως το τέλος του 2012, το ποσό του ELA, υπερτριπλασιάστηκε κι έφτασε τα 9,5 δισ. ευρώ.

Το γεγονός δεν είναι άξιο απορίας. Πριν ακόμη επιβληθεί η αλλαγή διοίκησης, ήδη από τα τέλη του 2011, φαίνεται να είχε ξεκινήσει μια διαδικασία «αποσταθεροποίησης» της Λαϊκής Τράπεζας (που σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν ήδη παρατεθεί ήταν τότε υγιής), με τη διασπορά φημών για την φερεγγυότητα της.

Σύμφωνα δε με την επίσημη προσφυγή της MIG εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατιας για την Λαϊκή η εκστρατεία αυτή φέρεται να περιελάμβανε και συστηματικά κλεισίματα καταθετικών λογαριασμών από τα τέλη Σεπτεμβρίου έως τα τέλη Οκτωβρίου του 2011, από στελέχη της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου και συγγενικών τους προσώπων! Τα οποία άφηναν αιχμές για την ασφάλεια των καταθέσεων και την υγεία της τράπεζας. Γεγονός με ιδιαίτερη σημασία για την μικρή, κλειστή κοινωνία της Κύπρου όπου σχεδόν όλοι «γνωρίζονται» μεταξύ τους.

Για το θέμα αυτό σημειώνεται, υπάρχει και σχετική επιστολή- καταγγελία, προς τον κ. Ορφανίδη, από τον τότε διευθύνοντα σύμβουλο τη τράπεζας, Ευθύμιο Μπουλούτα ο οποίος τον Οκτώβριο του 2011, σημειώνει επί λέξει: «είναι ιδιαίτερα αρνητικές οι κινήσεις για παράδειγμα αξιωματούχων και υπαλλήλων της Κεντρικής Τράπεζας οι οποίοι είτε μείωσαν την συνεργασία τους, είτε έκλεισαν τους καταθετικούς λογαριασμούς τους». 

Στην ίδια επιστολή ο κ. Μπουλούτας επαναλαμβάνει αίτημα που είχε υποβάλει και στον τότε υπουργό Οικονομικών της Κύπρου «για μια λεκτική παρέμβαση της Κεντρικής Τράπεζας για την ασφάλεια του κυπριακού τραπεζικού συστήματος και των καταθέσεων, μέσα στα πλαίσια των ευρωπαϊκών μηχανισμών». Παρόλα, αυτά δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση στο εύλογο τότε αίτημα.

Εν τούτοις, η Λαϊκή διέθετε το Νοέμβριο του 2011 καταθέσεις πάνω από 20 δισ. ευρώ, οι οποίες όμως προς το τέλος του 2012 είχαν περιοριστεί δραματικά, κατά περισσότερο από 30%. Τι μεσολάβησε;

Η πρωτοφανής σε μεθόδευση αλλαγή ηγεσίας στην τράπεζα, που στην ουσία καταργούσε διοίκηση και στελέχη προερχόμενα από την Ελλάδα, κατ απαίτηση του κ. Ορφανίδη. Κι εν συνεχεία η κρατικοποίηση της με όρους που δεν έχουν εμφανισθεί πουθενά αλλού σε όλη τη διάρκεια της διεθνούς τραπεζικής κρίσης που ξεκίνησε προ πενταετίας.

Ο ρόλος του σημερινού υπουργού Οικονομικών

Έχοντας στα χέρια του τη στρόφιγγα του ELA, o κ. Ορφανίδης πρακτικά εκβίασε την αλλαγή διοίκησης ακόμη και σε επίπεδο μεσαίων-ανώτερων στελεχών, τοποθετώντας επί κεφαλής τον σημερινό υπουργό Οικονομικών Μιχάλη Σαρρή (εικονιζόμενος στην εξωτερική φωτό), ενώ με διάταγμα προωθήθηκε ανακεφαλαιοποίηση που με τους όρους που περιελάμβανε ουσιαστικά απέκλειε οιαδήποτε συμμετοχή ιδιωτών επενδυτών.

Σημειωτέον ότι και ο ίδιος ο κ. Σαρρής έριχνε λάδι στη φωτιά εναντίον της φερεγγυότητας και της αξιοπιστίας του ιδρύματος στο οποίο ηγείτο, την περίοδο που η τράπεζα αναζητούσε κεφάλαια!

Παγκόσμια πρωτοτυπία. Ο πρόεδρος μιας τράπεζας να δηλώνει ασαφώς αλλά… γαργαλιστικά για την πιστωτική πολιτική της προηγούμενης διοίκησης, σε διεθνή πρακτορεία:«υπάρχει πολύς καπνός, που σημαίνει ότι υπάρχει και κάποια φωτιά, (….) αλλά δεν ξέρω πόση και σε ποιο βαθμό είναι δικαιολογημένη». 

Συνέπεια όλων αυτών, ήταν να μειωθεί εύλογα η εμπιστοσύνη των καταθετών στην τράπεζα και να ενταθεί η εκροή καταθέσεων. Δείγμα όμως της ανεπιτυχούς διαχείρισης της κρατικά διορισμένης διοίκησης, είναι ότι η πορεία αυτή δεν ανεστράφη, ούτε μετά την ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησης, καθώς η νέα διοίκηση της κρατικής πλέον τράπεζας όχι απλώς δεν βελτίωσε τα αποτελέσματα, αλλά τα επιδείνωσε δραματικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο διάστημα από το Νοέμβριο του 2011 έως το Δεκέμβριο του 2012, οι καταθέσεις της Λαϊκής στην ίδια την Κύπρο, μειώθηκαν κατά 2 δισ. ευρώ.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι πιεζόμενος από τις περιστάσεις, ο κ. Ορφανίδης «κρέμασε δημοσίως» την διορισμένη διοίκηση που εκείνος επέβαλε, με δήλωση του στις 03/01/2013:

«Στις αρχές Μαϊου του 2012 η (σ.σ. νέα) διοίκηση της Λαϊκής παραδέχτηκε ότι χρειαζόταν κρατική στήριξη και έπεισε το κράτος να γίνει ανάδοχος για την έκδοση νέου κεφαλαίου της τράπεζας μέχρι του ποσού του 1,8 δις. Εμείς στηρίξαμε αυτή τη θέση, με την προϋπόθεση ότι αυτή η ενέργεια θα βοηθούσε την τράπεζα να περιορίσει το τελικό ποσό που απαιτείτο για κρατική στήριξη, κάτι το οποίο τελικά η τράπεζα δεν κατάφερε να πετύχει».

Η τροπολογία εξπρές που προσφέρει… νομική «ασυλία»

Εν τούτοις, η κρατικά διορισμένη νέα διοίκηση της Λαϊκής πιεζόμενη από την εκροή καταθέσεων, το πάγωμα στις αναδιαρθρώσεις δανείων που η ίδια εφήρμοζε αυξάνοντας έτσι τις προβλέψεις, κι από τη γενικότερη αδυναμία της στη διαχείριση των εργασιών, πέτυχε κάτι άλλο.

Την νομική… ασυλία της στα πλαίσια τροπολογίας που πέρασε από την Κυπριακή Βουλή στις 17/01/2013 κι αφορά επιπροσθέτως την ΚΤΚ, τις αρμόδιες εποπτικές αρχές, τον Υπουργό Οικονομικών και λειτουργούς του υπουργείου, συν συμβούλους, μέλη επιτροπών αλλά και απλά στελέχη που ενεργούν κατόπιν εντολής. Δηλαδή τους… πάντες. 

Σύμφωνα με την τροπολογία αυτή, όλοι οι παραπάνω δεν υπέχουν οποιαδήποτε ευθύνη, εκτός αν αποδειχθεί ότι οι πράξεις και οι παραλήψεις τους «δεν έγιναν καλή τη πίστη ή είναι αποτέλεσμα σοβαρής αμέλειας».

Όλα αυτά συνέβαιναν με την υπόκρουση «εθνικών πανηγυρισμών», από μεγάλο μέρος του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, που αποτυπωνόταν και στον Τύπο, για το γεγονός ότι η Λαϊκή «επέστρεφε» σε κυπριακά χέρια.

Παρασκηνιακά βεβαίως, η όλη κατάσταση ενίσχυε το μεγάλο “ανταγωνιστή” της Λαϊκής. ΤηνΤράπεζα Κύπρου, η προηγούμενη διοίκηση της οποίας, με πλήρη στήριξη από τον κ. Ορφανίδη,κάλυπτε επιμελώς τα δικά της προβλήματα.

Μέχρι την ώρα που έφτασαν στο απροχώρητο και βγήκαν στην επιφάνεια, οδηγώντας σε αλλαγή της διοίκησης Ανδρέα Ηλιάδη, χωρίς, όμως, να διαταραχθεί ο ιδιωτικός της χαρακτήρας και η πρωτοκαθεδρία της στο κυπριακό κατεστημένο.

PSI και επισφάλειες σε Ελλάδα και Κύπρο

Το ελληνικό PSI, ήταν ασφαλώς σοβαρός επιβαρυντικός παράγοντας για αμφότερες τις τράπεζες εξαιτίας της έκθεσης τους στα ελληνικά ομόλογα. Αυτό που προξενεί κατάπληξη, ασχέτως των ειδικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, είναι ότι η κυπριακή κυβέρνηση Χριστόφια συναίνεσε στο «κούρεμα» των ομολόγων, χωρίς να λάβει, όπως φάνηκε, οιαδήποτε εξασφάλιση από την πλευρά των δανειστών. Παρότι γνώριζε ότι οι επιπτώσεις θα ήταν βαριές στις ήδη πληγωμένες Λαϊκή και Κύπρου.

Το γεγονός ότι οι δύο τράπεζες συσσώρευσαν σημαντικές επισφάλειες από την έκθεση τους στην οικονομία της Ελλάδας και της Κύπρου, δεν αποτελεί «ιδιαιτερότητα». Σε ότι αφορά την Ελλάδα, το ίδιο συνέβη σε όλες τις ελληνικές τράπεζες, και σε μεγάλο βαθμό, αποτελεί άμεση συνέπεια της δριμύτατης ύφεσης στην ελληνική οικονομία.

Αντίστοιχα εξελίσσεται εδώ και καιρό η κατάσταση στην κυπριακή οικονομία, ενώ σύμφωνα με τις προβλέψεις διεθνών αναλυτών, η «λύση» που τώρα επιβάλλεται θα γονατίσει την οικονομία της Μεγαλονήσου με τρόπο που ίσως αποδειχτεί πρωτόγνωρος, ακόμη και σε σύγκριση με την Ελλάδα. Επηρεάζοντας δυσμενώς και τα σήμερα «υγιή» δανειακά χαρτοφυλάκια. 

Ωστόσο μέχρι την τελευταία στιγμή, η κυπριακή ηγεσία είτε επρόκειτο για την Κεντρική Τράπεζα, είτε για την τότε κυβέρνηση, επέλεξε να κωφεύει στις προειδοποιήσεις. Τα δάνεια που είχαν εμπράγματες εξασφαλίσεις «βαφτίζονταν» ενήμερα, χωρίς να εξυπηρετούνται, μέσω επίσημων διατάξεων που επιτρέπουν τέτοιου είδους χειρισμούς στην Κύπρο.

Γεγονός που πρώτη είχε στηλιτεύσει τότε η ελλαδική διοίκηση της Marfin-Λαϊκής, ζητώντας επιτακτικά (χωρίς όμως να εισακουστεί από την κυβέρνηση και την ΚΤΚ) να γίνει έλεγχος και των κυπριακών τραπεζών από τη Blackrock.

Σε ότι αφορά τις κατηγορίες που κατά καιρούς έχουν εκτοξευθεί ενάντια στην διοίκηση της Marfin- Λαϊκής, οι μέχρι σήμερα έρευνες του θέματος από τις αρμόδιες αρχές αλλά και τις κρατικές διοικήσεις της Λαϊκής, είτε στην Ελλάδα, είτε και στην ίδια την Κύπρο, δεν απέφεραν οιεσδήποτε ευθύνες. Ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις (όπως τα δάνεια στη Μονή Βατοπεδίου), ερευνήθηκαν από την ελληνική ποινική δικαιοσύνη με το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα.

Χθες, σε μακροσκελή δήλωση του για το θέμα της Λαϊκής ο Ανδρέας Βγενόπουλοςχαρακτήρισε «γιγαντιαίο λάθος» τη διάσπαση της τράπεζας, ενώ επικρότησε τη διενέργεια ποινικών ανακρίσεων που αποφάσισε ο κ. Αναστασιάδης εκτιμώντας ότι θα τερματίσει την περίοδο των «ανυπόστατων συκοφαντιών» κι ότι θα αποκαλυφθούν παράνομες ενέργειες που εμπόδισαν την έγκαιρη εξυγίανση του τραπεζικού τομέα στην Κύπρο.

Η ολοκλήρωση της καταστροφής… υπέρ Τράπεζας Κύπρου

Η κορυφαία πράξη της τραγωδίας έμελε να παιχτεί προ ολίγων ημερών, αποδεικνύοντας περίτρανα ένα μέρος των κινήτρων του κυπριακού κατεστημένου, αλλά και την ανεπάρκεια των χειρισμών του.

Ο νέος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης, μετά του Υπουργού Οικονομικών κ. Σαρρή, όταν ήρθαν αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο γερού «κουρέματος» στους Ρώσους μεγαλοκαταθέτες των τραπεζών, αντιπρότειναν μια ολέθρια λύση που έμελε να «καεί» στη Βουλή της Κύπρου. Το κούρεμα όλων ανεξαιρέτως των καταθετών, για να μειωθεί το κούρεμα στους Ρώσους.

Η απόρριψη όμως της λύσης στην οποία οι ίδιοι είχαν συναινέσει, από τη Βουλή, (και μάλιστα με… αποχή εκ μέρους του κόμματος Αναστασιάδη!) έφερε στο τραπέζι μια ακόμη χειρότερη.

Κατά την διάρκεια του πρώτου Eurogroup δεν είχε περάσει το αίτημα για διάλυση κυπριακής τράπεζας, παρότι οι πληροφορίες λένε ότι το ΔΝΤ είχε κάνει σχετική πρόταση.

Στη συνέχεια όμως, εκμεταλλευόμενοι την χειροτέρευση των συνθηκών, οι δανειστές, ζήτησαν πλέον την άμεση διάλυση και των δύο μεγάλων κυπριακών τραπεζών, προκειμένου να μειωθεί ραγδαία και δραστικά το μέγεθος του χρηματοπιστωτικού τομέα της Κύπρου.

Από εκεί και πέρα, αναφέρουν πηγές από την ίδια την Κύπρο, η όλη προσπάθεια ήταν να σωθεί η μία από τις δύο τράπεζες. Κι όπως κατέστη προφανές από τις δηλώσεις που έγιναν πριν ακόμη κατατεθεί το νέο νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση κρίσεων στον χρηματοπιστωτικό τομέα, η επιλογή έγινε με συνοπτικές διαδικασίες, υπέρ της Τράπεζας Κύπρου κι εναντίον της Λαϊκής.

Η διαφορά στη χρήση ELA, λένε πληροφορίες από τη Λευκωσία, ήταν ένα καλό «πάτημα» για να γίνει αυτό που, έτσι κι αλλιώς, προτιμούσε το κυπριακό κατεστημένο. Γι αυτό και «παραγνωρίστηκε» το γεγονός ότι η απόσχιση των ελληνικών δραστηριοτήτων της Λαϊκής, λόγω και του μεγάλου ειδικού βάρους σε ELA, την έφερνε ενδεχομένως σε πολύ καλύτερη θέση από την Τράπεζα Κύπρου.

Οι μεγάλες καταθέσεις επιφανών Ρώσων στην τελευταία, καθώς και οι διασυνδέσεις αυτών με ισχυρούς παράγοντες της Κύπρου, αναμφίβολα έπαιξαν το ρόλο τους.

Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα είναι πραγματική τραγωδία. Η Λαϊκή εξαφανίζεται θύμα όλης αυτής της αλληλουχίας γεγονότων, συμπαρασύροντας καταθέτες, επιχειρήσεις κι εργαζόμενους. Αυτή η «ανθρωποθυσία» όμως ίσως αποδειχτεί χωρίς ιδιαίτερο αντίκρισμα. Διότι και η Τράπεζα Κύπρου, κάθε άλλο παρά έχει σωθεί, από το σχέδιο «διάσωσης».

Αυτό δείχνουν οι πρόσφατες αγωνιώδεις εκκλήσεις της ηγεσίας της να μην διαλυθεί η Λαϊκή. Αυτό δείχνει η παραίτηση χθες του προέδρου της και 4 μελών του ΔΣ, ενώ προς την ίδια κατεύθυνση δείχνει και το γεγονός ότι μέρα με τη μέρα οι πληροφορίες για το ύψος του κουρέματος που θα υποστούν οι καταθέτες της, αναφέρουν ολοένα υψηλότερο ποσοστό.

Πηγή: euro2day.gr

Τα σενάρια του Open Europe για το μέλλον της Κύπρου

Το βρετανικό think tank Open Europe χαρακτηρίζει την απόρριψη του σχεδίου του Eurogroup από την κυπριακή βουλή ως μία πολύ σημαντική τροπή στην κρίση της ευρωζώνης.

Η ανακοίνωση επισημαίνει ότι η ρευστότητα της χώρας θα στερέψει τις 3 Ιουνίου, όταν θα πρέπει να αποπληρωθεί διεθνές ομόλογο 1,4 δισ. ευρώ, τονίζει ωστόσο ότι λύση στο πρόβλημα πρέπει να βρεθεί νωρίτερα ώστε να διασωθεί ο τραπεζικός τομέας, ο οποίος αυτή τη στιγμή υπολειτουργεί με το φόβο της μαζικής αποχώρησης καταθέσεων.

Τα πιθανά ενδεχόμενα κατά το Open Europe:

Σύμφωνα με το πρώτο και επικρατέστερο σενάριο, η κυπριακή βουλή ψηφίζει ένα ανανεωμένο σχέδιο επιβολής φόρου στις καταθέσεις. Έως τότε οι τράπεζες θα πρέπει να παραμείνουν κλειστές, γεγονός που θα δημιουργήσει ασφυξία στην κυπριακή αγορά.

Σύμφωνα με το δεύτερο, η ευρωζώνη μπορεί να παρουσιάσει στην Κύπρο ένα εναλλακτικό σχέδιο συγκέντρωσης του ποσού των 5,8 δισ. ευρώ.Αυτό θα μπορούσε ίσως να γίνει αν η Κύπρος λάμβανε ολόκληρο το δάνειο των 17 δισ. ευρώ, με σύνδεση της αποπληρωμής με τα έσοδα από την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου. Ένα παρόμοιο σχέδιο θα ψηφιζόταν μάλλον από την κυπριακή βουλή, θα απορριπτόταν ωστόσο από τα κοινοβούλια χωρών όπως η Γερμανία, η Φινλανδία και η Ολλανδία.

Με βάση τη δήλωση του Νίκου Αναστασιάδη οτι “η Κύπρος εξετάζει άλλα σχέδια”, το think tank συμπεραίνει ότι η χώρα έχει ξεκινήσει συνομιλίες με τη Ρωσία ωστε να βρεθεί λύση στο πρόβλημα εκτός ΕΕ, με αντάλλαγμα ευνοϊκές συμβάσεις για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου.Παράλληλα η Ρωσία θα ισχυροποιούσε την πολιτική της θέση στην περιοχή. Φυσικό είναι οτι αυτή η εκδοχή θα προκαλούσε δυσφορία στους Ευρωπαίους αξιωματούχους, ενώ και μόνο το ενδεχόμενο της διάσωσης από τη Ρωσία, αυξάνει τη διαπραγματευτική ικανότητα της Κύπρου εντός της ζώνης.

Το Open Europe επισημαίνει τον κίνδυνο εξόδου της Κύπρου από την ευρωζώνη αν δε βρεθεί έγκαιρα λύση, με την ΕΚΤ σταματάει τη ροή χρήματος προς την Κύπρο ώστε να μειώσει την έκθεσή της στο κυπριακό πρόβλημα. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει σε κατάρρευση των τραπεζών. Σε περίπτωση που η Κύπρος αναγκαζόταν να εισάγει δικό της νόμισμα, αυτό θα είχε μικρή αξία, καθώς η Κεντρική Τράπεζα θα τύπωνε χρήμα ώστε να διασωθούν οι καταθέσειςΟ πληθωρισμός θα έπληττε την ήδη δοκιμαζόμενη οικονομία της χώρας.

Για να διακοπεί η χρηματοδότηση από την ΕΚΤ χρειάζεται μία πλειοψηφία 2/3 του διοικητικού συμβουλίου, με την υπάρχουσα ισορροπία δυνάμεων ίσως αυτό να μην είναι δυνατό να γίνει.

Πηγή: emea.gr

.

Ημερίδα του ΕΒΕΑ: «Προϊόν Ελληνικό! Δύναμη ανάπτυξης κι εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας»

της Α. Στεργίου, από το enet.gr

«Πώς να προστατεύσω την ελληνική εταιρεία μου, η οποία είναι από το ’56 στην Ελλάδα, αλλά το κόστος στην Τουρκία είναι τρεις φορές κάτω; Η Τουρκία παράγει χαρτί, εμείς όχι. Πουλάω τετράδια. Μέσα σε 30 χρόνια έκλεισαν 6 αξιόπιστες βιομηχανίες χαρτιού στην Ελλάδα κι αναγκάζομαι ν’ αγοράζω χαρτί από Φινλανδία, Σουηδία, Πορτογαλία;», ήταν η κραυγή αγωνίας από πλευράς της Πόπης Σκαγιά, ομιλήτριας στην ημερίδα του ΕΒΕΑ «Προϊόν Ελληνικό! Δύναμη ανάπτυξης κι εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας».

«Προϊόν Ελληνικό! Δύναμη ανάπτυξης κι εξωστρέφειας», η ημερίδα του ΕΒΕΑ. Τα «άκουσε» ο υφυπουργός Ανάπτυξης, Θανάσης Σκορδάς (δεξιά).«Προϊόν Ελληνικό! Δύναμη ανάπτυξης κι εξωστρέφειας», η ημερίδα του ΕΒΕΑ. Τα «άκουσε» ο υφυπουργός Ανάπτυξης, Θανάσης Σκορδάς (δεξιά).Αλλά δεν είναι λίγα αυτά που «έσουραν», για το «οργανωμένο χάος» που επικρατεί, κι εκπρόσωποι άλλων εταιρειών, από το χώρο των τροφίμων, των καλλυντικών κ.ά. Στις δυσκολίες λόγω κρίσης ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα, που τις έχει γονατίσει, στη γραφειοκρατία, που βάζει τα προγράμματα να τρέχουν με την όπισθεν και τις εταιρείες να κρέμονται κάθε φορά στον αέρα.

Στις αδυναμίες στο δασμολογικό σύστημα, που δημιουργούν τεράστια προβλήματα αλλά και στις δυσκολίες στις ξένες αγορές, με αποκορύφωμα τη ΦΑΓΕ, η οποία έχει ισχυρή δυναμική στο γιαούρτι, αλλά έχει βρει τον μπελά της, λόγω του Τούρκου, κουρδικής καταγωγής, που παράγει το Γιαούρτι Τσιομπάνη, που φέρεται ως ελληνικό ενώ δεν είναι.

Αισιόδοξο μήνυμα έστειλε, ωστόσο, ο εκπρόσωπος της εταιρείας Pythagoras Α.Ε., Κωνσταντίνος Παππάς, ο οποίος αναφέρθηκε στις δυνατότητες που δίνει ο πολυχώρος στο πάρκο Μπίτσα στη Μόσχα, για Ελληνες επενδυτές, αφού τα ενοίκια είναι προσιτά.

Τα προϊόντα στη Ρωσία, εξήγησε, είναι πανάκριβα, αφού περνούν 5-6 χέρια ώσπου να φτάσουν στο ράφι. «Οι φράουλες πωλούνται από 23 ώς 88 ευρώ!». Το εμπορικό κέντρο που σχεδιάζεται, ανέφερε, αφορά κυρίως χονδρεμπόρους. Περιλαμβάνει 3.600 καταστήματα, εκ των οποίων τα 780 θα ενοικιαστούν από την Ε.Ε. και τα υπόλοιπα από τη Ρωσία. Ηδη Ελληνες έχουν νοικιάσει τα πρώτα 6 εστιατόρια. Η επισκεψιμότητα του πολυκέντρου, που είναι κολοσσιαίων διαστάσεων, έχει προβλεφθεί στα 500.000 άτομα την ημέρα.

Σκορδάς για ανεργία

* «Ακόμη και στην καλύτερη περίπτωση που η οικονομία μας θα γινόταν τόσο παραγωγική, ώστε να δημιουργεί 100.000 θέσεις εργασίας ετησίως (οριακά τόσες θέσεις δημιούργησε μόνο τη χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων), θα χρειαζόμασταν περίπου μία δεκαετία για να περιορίσουμε το κορυφαίο κοινωνικό πρόβλημα που λέγεται ανεργία σε ανεκτά επίπεδα», επανέλαβε, στην εκδήλωση του ΕΒΕΑ, ο υφυπουργός Ανάπτυξης Θανάσης Σκορδάς.

enet.gr

Η δύο “σιδηρές κυρίες” του Ελληνικού Επιχειρείν: Αγγελική Φράγκου και Ιωάννα Παπαδοπούλου

Η «καπετάνισσα» που κατακτά τον Nasdaq και η επιχειρηματίας που ελέγχει το 70% της αγοράς μπισκότων

8 Μαρτίου. Η γιορτή της γυναίκας. Της γυναίκας με τους πολλούς και διαφορετικούς ρόλους. Ένας από αυτούς και εκείνος της δυναμικής επιχειρηματία. Λεκτικό σχήμα που στο παρελθόν ίσως και να ήταν οξύμωρο. Πιθανόν και σπάνιο.

fragkou nasdaq

Η κ. Αγγελική Φράγκου

Ωστόσο, η σημερινή πραγματικότητα καταδεικνύει ότι το ασθενές φύλο μπορεί να γίνει… ισχυρό, αφού όλο και περισσότερες γυναίκες έχουν κατορθώσει να «ρίξουν» τα ανδροκρατούμενα κάστρα του επιχειρείν και να αναρριχηθούν σε υψηλόβαθμες διοικητικές θέσεις σε μια πληθώρα ελληνικών ομίλων. Μπορεί τα ποσοστά των γυναικών που διαπρέπουν στις business στην Ελλάδα να κινούνται σε χαμηλά επίπεδα, στο 15% περίπου, όμως, ο αριθμός αυτός παρουσιάζει αυξητική τάση την τελευταία 5ετία. Γυναίκες αυτοδημιούργητες που κατάφεραν να ξεχωρίσουν, άλλες που είναι συνεχιστές των οικογενειακών επιχειρήσεων και εκείνες που όχι μόνο ξεχωρίζουν, αλλά και που κρατούν γερά το «τιμόνι» των εταιριών τους ως ιδιοκτήτριες και κατέχουν τα «σκήπτρα» της επιχειρηματικότητας ακόμη και μέσα στην κρίση.

Σε αυτή την τελευταία κατηγορία ανήκουν και δύο «σιδηρές κυρίες», που από δύο διαφορετικούς κλάδους δραστηριότητας, η μεν στη ναυτιλία, η δε στα τρόφιμα, αποδεικνύουν πως μπορεί πίσω από έναν πετυχημένο άντρα να βρίσκεται μια έξυπνη γυναίκα, αλλά πίσω από την θηλυκή επιτυχία «κρύβεται» η γυναικεία διαίσθηση. Τα ονόματα αυτών: Αγγελική Φράγκου και Ιωάννα Παπαδοπούλου.

Στα…σαλόνια της Wall Street

 Πριν από εννέα χρόνια στα «σαλόνια» της ναυτιλίας, οι περισσότεροι αναρωτιόνταν ποια είναι η Αγγελική Φράγκου. Η γυναίκα που έγινε η πρώτη Ελληνίδα επικεφαλής ναυτιλιακής εταιρίας επενδύσεων που έμπαινε στον Nasdaq μέσω της International Shipping Enterprises, αντλώντας 196 εκατ. δολ. και που έναν χρόνο αργότερα εξαγόρασε τη Navios.

fragkou

Η κ. Αγγελική Φράγκου

Σήμερα, η Χιώτισσα εφοπλίστρια, σύμφωνα με την Lloyd’s, είναι η πρώτη γυναίκα μεταξύ των 20 κορυφαίων με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως στη ναυτιλία και σύμφωνα με το «Fortune» κατατάσσεται ανάμεσα στις 10 ταχύτερα ανερχόμενες γυναίκες επιχειρηματίες διεθνώς, σημειώνοντας πως η συγκεκριμένη έχει καταφέρει να… γυρίσει την οικονομική κρίση προς όφελός της.

Με τρεις εισηγμένες στην απαιτητική χρηματαγορά της Wall Street (Navios Maritime Holdings, Navios Maritime Partners, Navios Maritime Acquisitions), παρά την κρίση που «μαστίζει» την αγορά ξηρού φορτίου, παραμένει σε κερδοφόρο «ρότα».

Χαρακτηριστικό είναι πως η Navios Maritime Holdings κατέγραψε αύξηση της κερδοφορίας το τελευταίο τρίμηνο του 2012, στα 146,6 εκατ. δολ. (από 11,8 εκατ. δολ.), ενώ και η Navios Maritime Acquisitions έκλεισε με κέρδη 333.000 ευρώ.

Συνδυάζοντας την εμπειρία του πατέρα της, εφοπλιστή Νίκου Φράγκου, με τις γνώσεις της που σμίλευσε σε ένα καθαρά ανδροκρατούμενο περιβάλλον, η Αγγελική Φράγκου γνωρίζει καλά την ψυχολογία της αγοράς και αγοράζει και πουλάει με χαρακτηριστική ευκολία.

Σκληρή διαπραγματευτής, δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν το 100% του στόλου της, ο οποίος αποτελείται από 55 πλοία χωρητικότητας 5,5 εκατ. teu, απασχολείται στις διεθνείς θάλασσες μεταφοράς, εμπορίας και αποθήκευσης χύδην φορτίου. Η Navios έχει ήδη εξασφαλισμένα από χρονοναυλώσεις έσοδα για το 2013 και 2014, ύψους 181 και 122,6 εκ. δολ. αντίστοιχα, ενώ πρόσφατα ναύλωσε δύο ακόμη πλοία της (Navios Capella, Nave Bellatrix) με ημερήσιο ναύλο πάνω από 13.300 δολ. Ένας από τους πιο γνωστούς ναυλωτές της είναι ο διεθνής κολοσσός της Glencore.

Διπλωματούχος ηλεκτρολόγος- μηχανικός η Αγγελική Φράγκου έχει πετύχει ένα ακόμη κατόρθωμα: να κερδίσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών της Wall Street.

Γι’ αυτό και όσες φορές έχει καταφύγει στις χρηματαγορές για άντληση κεφαλαίων, τα έχει καταφέρει. Από το 2008 υπολογίζεται πως έχει αντλήσει πάνω από 1 δισ. δολ., ενώ τον περασμένο μήνα η Navios Partners «σήκωσε» 73,2 εκατ. δολ. για την περαιτέρω επέκταση του στόλου και εξυπηρέτηση δανείων. Το θετικό του ομίλου Navios είναι πως το χρέος της αντιπροσωπεύει μόλις το 50% της κεφαλαιοποίησής της.

«Γλυκά» μαθήματα οικονομίας

 Ιωάννα Παπαδοπούλου. Ένα όνομα- μία ιστορία, ταυτισμένη με τη μεγαλύτερη εταιρία μπισκότων στην Ελλάδα. Από το 1989 στη θέση της προέδρου και διευθύνουσας συμβούλου του ομίλου, η Ιωάννα Παπαδοπούλου αποτελεί μια δυναμική και τολμηρή επιχειρηματία.

papadopoulou biskota

Η κ. Ιωάννα Παπαδοπούλου

Δεν είναι και λίγο άλλωστε, να αποτελεί το «πρώτο βιολί» στο management της «Μπισκότα Παπαδοπούλου ΑΕ», ακόμη και όταν την πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου (το 60%) ήλεγχε η γαλλική Danone. Οι Γάλλοι γνωρίζοντας καλά την 90χρονη διαδρομή της οικογένειας Παπαδοπούλου, οι οποίοι ξεκίνησαν από την Κωνσταντινούπολη πουλώντας μπισκότα για να βγάλουν τα προς το ζην και δημιούργησαν μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες, εμπιστεύτηκαν την Ιωάννα Παπαδοπούλου για να κάνει «κουμάντο».

Μεθοδική στις κινήσεις της η Ιωάννα Παπαδοπούλου, που πέρυσι παρέλαβε το βραβείο Retail Business Award για την παρουσία της εταιρίας επί 90 έτη στην ελληνική αγορά, αν και έχει δεχτεί αρκετές κρούσεις για να πουλήσει το ποσοστό της και να αποχωρήσει, δεν το αποδέχεται. Άλλωστε, το 2007- έναν χρόνο πριν ξεσπάσει η κρίση- όπως έχει δηλώσει και η ίδια, στάθηκε «πολύ τυχερή» εξαγοράζοντας το πλειοψηφικό πακέτο από τους Γάλλους.

Η εταιρία «Ε.Ι. Παπαδόπουλος ΑΕ» έχει καταφέρει σήμερα κόντρα στο «ρεύμα» της οικονομικής δυσχέρειας να κατέχει το 70% της εγχώριας αγοράς μπισκότου, να είναι από τις λίγες εταιρίες που αυξάνουν τις πωλήσεις, σημειώνουν κέρδη και συνεχίζουν τις επενδύσεις. Στη διάρκεια του 2011 οι πωλήσεις ανήλθαν στα 118,5 εκατ. ευρώ (αύξηση 6 εκ.), ενώ τα κέρδη διαμορφώθηκαν στα 12,3 εκατ. Επιμένοντας στην ελληνικότητα της εταιρικής της ταυτότητας και στις ανταγωνιστικές τιμές των προϊόντων της (με κορυφαίο brand τα Πτι- μπερ), έχει σχεδόν το μονοπώλιο στον κλάδο της. Και τα 4 εργοστάσιά της παραμένουν στην Ελλάδα, σημαντικό μερίδιο αποσπά και από τις εξαγωγές (ανέρχονται σε 7 εκ.), ενώ είναι έτοιμη να προχωρήσει σε νέες επενδύσεις ύψους 5 εκατ. Όπως λέει χαρακτηριστικά: «πιστεύουμε στη χώρα και τους καταναλωτές μας».

Η Ιωάννα Παπαδοπούλου δεν αποτελεί επιχειρηματία με αυστηρό προφίλ προς τους 950 εργαζομένους της. Η φιλοσοφία της είναι πως οι εργαζόμενοι πρέπει να είναι ευχαριστημένοι για να είναι παραγωγικοί, γι’ αυτό και αντίθετα με τις επιταγές του μνημονίου και την τακτική περικοπών που ακολουθούν οι περισσότεροι όμιλοι, εκείνοι έδωσε αυξήσεις μισθών έως και 3% πριν από ενάμιση χρόνο, κερδίζοντας τις εντυπώσεις. ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΓΕΝΕΩΝ

Το θηλυκό… DNA των οικογενειακών ομίλων

Οι οικογενειακές επιχειρήσεις δεν αποτελούν εύκολη υπόθεση για τους συνεχιστές τους. Η σύγκριση με τις προηγούμενες γενιές είναι αναπόφευκτη. Ειδικά οι κόρες- διάδοχοι έχουν διπλό «άθλο»: αφενός να ξεπεράσουν το παρελθόν τους, αφετέρου να αποδείξουν ότι και οι γυναίκες είναι ικανές.

Η Μελίνα Εμφιετζόγλου

Η κ. Μελίνα Εμφιετζόγλου

Η Μελίνα Εμφιετζόγλου είναι μια τέτοια περίπτωση. Από τότε που τέλειωσε τις σπουδές της, βρίσκεται στο πλευρό του πατέρα της, Πρόδρομου στη Μηχανική. Από την θέση της διευθύνουσας συμβούλου, ακόμη και τώρα που η κατασκευαστική εταιρία έχει «λαβωθεί» από την κρίση, την ανομβρία έργων, την ασυνέπεια του Δημοσίου( της οφείλει d256 εκ.), δεν χάνει τη μαχητικότητά της. Με μια βαλίτσα στο χέρι, είναι εκείνη που επιβλέπει όλα τα projects στο εξωτερικό και σε εκείνη πιστώνεται η πρόσφατη συμφωνία πώλησης του συγκροτήματος «Μέγας Αλέξανδρος» στη Ρωσία.

Η Μαριλένα Μαμιδάκη, κόρη του Ν. Μαμιδάκη της γνωστής εταιρίας πετρελαιοειδών, από 19 ετών δουλεύει στην οικογενειακή επιχείρηση και σήμερα διαθέτει την θέση της διευθύνουσας συμβούλου.

Η ίδια έχει επικεντρωθεί κυρίως στους τομείς του τουρισμού και των υπηρεσιών διατροφής. Ελέγχει τη Mamidakis Hotel Experience με δύο ξενοδοχεία στην Κρήτη, το συνεδριακό κέντρο «Γεώργιος Μαμιδάκης» και τον πολυχώρο πολιτισμού «Αθηναΐς» στην Αθήνα.

Αν και χαμηλών τόνων, η Μαρία Σκλαβενίτη, αποτελεί την «ψυχή» της ομώνυμης αλυσίδας σούπερ μάρκετ. Δεμένη με τα αδέλφια της, Στέλιο, Γεράσιμο, Βίκυ, διατηρεί την θέση της προέδρου και είναι φανατική θιασώτης του ότι και να συμβεί η εταιρία πρέπει να μείνει σε ελληνικά χέρια. Αν και δεν τους αρέσει να «διαφημίζουν» την επιχειρηματική τους δραστηριότητα, η αλυσίδα παρουσίασε το 2011 πωλήσεις αυξημένες στα d1,26 δισ. και παρέμεινε κερδοφόρος. Την «παράδοση» της μητέρας της συνεχίζει και η πρόεδρος της Apivita, Νίκη Κουτσιανά μαζί με τον σύζυγό της, Νίκο.

Το κοινό τους πάθος για τη φύση τους ένωσε επιχειρηματικά και οδήγησε στην επέκταση μιας εταιρίας, η οποία συγκαταλέγεται μεταξύ των 13 κορυφαίων ομίλων φυτικών καλλυντικών παγκοσμίως. Πραγματοποιεί εξαγωγές σε 11 χώρες και ο κύκλος εργασιών της ανέρχεται στα 30 εκ. ετησίως.

Με μισό αιώνα εξειδίκευσης στα κατεψυγμένα τρόφιμα και τα αλιεύματα, η εταιρία Καλλιμάνης κατέχει την πρωτοκαθεδρία στην Ελλάδα. Μετά τον θάνατο του Γιώργου Καλλιμάνη, ανέλαβε τα ηνία η σύζυγός του και σημερινή πρόεδρος, Βασιλική, ενώ στην επιχείρηση έχουν εισχωρήσει και τα δύο από τα τέσσερα παιδιά τους, Ντίνα και Παναγιώτης.

Με «όπλο» τις εξαγωγές, την διείσδυση σε νέες αγορές της ΝΑ Ευρώπης και την συγκράτηση του λειτουργικού κόστους, προχωρά κόντρα στην κρίση. Πολλές ακόμη γυναίκες επιχειρηματίες άνοιξαν τα φτερά τους μέσα από τις οικογενειακές εταιρίες, όπως οι αδελφές Δασκαλαντωνάκη της Grecotel, η Ντία και Λένα Καψή, η Μαρία Αγγελικούση κόρη του εφοπλιστή Γιάννη Αγγελικούση κ.α.

Πηγή: dealnews.gr

Τρεις μεταρρυθμίσεις

Γράφει στο  Protagon.gr ο Γιάνης Βαρουφάκης    Γιάνης Βαρουφάκης

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εναποθέσει όλες της τις ελπίδες στον συνδυασμό λιτότητας-μετά-μεταρρυθμίσεων. Η λιτότητα υποτίθεται ότι θα δαμάσει τα ελλείμματα – και, μακροπρόθεσμα, τα χρέη – ενώ οι μεταρρυθμίσεις θα φέρουν τις ιδιωτικές επενδύσεις και, έτσι, την ανάκαμψη.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις, των τελευταίων τριών ετών, συναινούν σε αυτή την πολιτική, εφαρμόζουν τη λιτότητα και υπόσχονται τις μεταρρυθμίσεις οσονούπω. Οι υπόλοιποι «σφαζόμαστε» για το αν η μνημονιακή λιτότητα αποτυγχάνει επειδή οι μεταρρυθμίσεις δεν έγιναν όσο σβέλτα έπρεπε (η «μνημονιακή» άποψη) ή αν η λιτότητα που επιβάλει το Μνημόνιο δημιουργεί συνθήκες κατάρρευσης στις οποίες οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν (η «αντι-μνημονιακή» πεποίθηση, που είναι και δική μου). Δυστυχώς, αυτό το δίπολο μας εγκλωβίζει σε έναν διχασμό που επιδεινώνει την Κρίση, μειώνοντας τις αντιστάσεις της κοινωνίας μας σε αυτές.

Το χειρότερο είναι ότι αυτός ο διχασμός δεν είναι καν αναγκαίος. Μπορούμε κάλλιστα να διατηρήσουμε ο καθένας τις απόψεις του για το Μνημόνιο (και κατά πόσον αποτελεί φάρμακο ή δηλητήριο) αλλά να βρούμε κοινό τόπο όσον αφορά τις βασικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος. Και που τις έχει ανάγκη έτσι κι αλλιώς, ακόμα κι αν αρχίζει ο ουρανός να βρέχει επενδύσεις και δάνεια με αρνητικά επιτόκια.

Πράγματι, το στείρο δίπολο Μνημονιακών-Αντιμνημονιακών μπορεί να σπάσει ή, τουλάχιστον, να «γαληνεύσει», στο πλαίσιο μιας σοβαρής, άνευ φόβου και πάθους, συζήτησης περί αναγκαίων μεταρρυθμίσεων. Σίγουρα υπάρχουν μεταρρυθμίσεις στις οποίες θα συμφωνήσουμε όλοι, ανεξάρτητα του αν πρεσβεύουμε την εφαρμογή ή την ανατροπή της μνημονιακής λιτότητας. Το ερώτημα είναι: Ποιες είναι αυτές;

Ο κίνδυνος για μια τέτοια συζήτηση είναι ότι θα αποπροσανατολιστεί είτε προς την κατεύθυνση γενικόλογης συναίνεσης, που όμως στην πράξη δεν οδηγεί πουθενά (π.χ. «να χτυπηθεί η φοροδιαφυγή»), είτε προς την κατεύθυνση μιας τιτάνιας σύγκρουσης (π.χ. για το αν θα πρέπει να απολυθούν εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι). Με στόχο την αποφυγή τέτοιου αδιεξόδου, επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε τρεις μεταρρυθμίσεις που αξίζει να συζητήσουμε και οι οποίες μπορεί να αποτελέσουν πεδίο συμφωνίας.

Μεταρρύθμιση 1: Ενιαίο καθεστώς εξαρτημένης-μισθωτής εργασίας

Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, το 2000, θυμάμαι το σοκ που ένιωσα όταν συνειδητοποίησα πόσοι εργαζόμενοι, ιδίως νέοι, εργάζονταν με «μπλοκάκι», με δελτίο παροχής υπηρεσιών, λες και ήταν υδραυλικοί. Ακόμα περισσότερο με είχε εξοργίσει το γεγονός ότι κανείς, στην Ελλάδα, δεν κατανοούσε την οργή μου με την πρακτική της συνειδητής διχοτόμησης της αγοράς εργασίας μεταξύ προστατευόμενης μισθωτής εργασίας και μισθωτής εργασίας με μπλοκάκι, όπου ο μισθός αντιμετωπίζεται όπως μια οποιαδήποτε τιμή (π.χ. των μαρουλιών ή της επισκευής μιας βρύσης από ελεύθερο επαγγελματία-υδραυλικό). Ότι ακόμα και τα συνδικάτα, πέραν κάποιων εθιμοτυπικών δηλώσεων, δεν έδειχναν καμία διάθεση να κινητοποιηθούν εναντίον αυτού του ιδιότυπου, σκανδαλώδους – καθαρά ελληνικού – θεσμού.

Αυτός ο διαχωρισμός πρέπει, ιδίως τώρα, εν μέσω Κρίσης, να μας εξοργίζει όλους. Αριστερούς, Μνημονιακούς, αντιπολιτευόμενους, κυβερνητικούς, νεοφιλελεύθερους και αντι-Μνημονιακούς. Όπως και να το δούμε το θέμα, η κατάσταση στην αγορά εργασίας είναι διαβολική. Έχουμε δημιουργήσει μια (όλο και διογκούμενη) κατηγορία εργαζόμενων οι οποίοι (α) παρέχουν εξαρτημένη μισθωτή εργασία αλλά αναγκάζονται να το κάνουν σαν η εργασία τους να ήταν ένα οποιοδήποτε εμπόρευμα και (β) δεν έχουν καν το δικαίωμα να επιλέγουν πώς θα αυτο-ασφαλιστούν αλλά, αντίθετα, υποχρεώνονται να πληρώνουν ασφάλιστρα σε έναν συγκεκριμένο οργανισμό, το ΤΕΒΕ, ανεξάρτητα των εισοδημάτων τους, γνωρίζοντας ότι η πρόνοια και οι συντάξεις που θα λάβουν ως αντάλλαγμα (αν λάβουν), όταν τη χρειαστούν, δεν αξίζει τα χρήματα που καταβάλουν.

Αυτή η πραγματικότητα έπρεπε, φίλες και φίλοι, να εξαγριώνει Αριστερούς και Δεξιούς, θιασώτες της απορρύθμισης της αγοράς εργασίας και όσους πιστεύουν ότι μια πολιτισμένη κοινωνία πρέπει να αντιμετωπίζει την εργασία ως κάτι που υπερβαίνει την έννοια του εμπορεύματος, του οποίου η τιμή και η ποσότητα καλώς προσδιορίζεται αποκλειστικά από την αγορά. Οι νεοφιλελεύθεροι γνωρίζουν ότι μια τέτοια διχοτομημένη αγορά εργασίας σημαίνει κάτι απλό: όπως το κακό, το κάλπικο, χρήμα διώχνει το καλό χρήμα (ο νόμος του Gresham), έτσι και οι κακές θέσεις εργασίας (εκείνες με το μπλοκάκι) διώχνουν τις καλές. Όσο για τους Αριστερούς, κι αυτοί γνωρίζουν (αν έχουν διαβάσει τον Μαρξ τους) ότι μια διχοτομημένη αγορά εργασίας όχι μόνο αυξάνει την εκμετάλλευση μεγάλης μάζας φοβισμένων και ανασφαλών εργαζόμενων αλλά, παράλληλα, μειώνει την ενεργό ζήτηση αγαθών και υπηρεσιών, βαθαίνοντας την Κρίση.

Να, λοιπόν, μια ευκαιρία για να συμφωνήσουμε ότι αυτό το καθεστώς διχοτόμησης της αγοράς εργασίας πρέπει να λήξει άμεσα. Το δύσκολο θα είναι να συμφωνήσουμε ποια εξασφάλιση πρέπει να έχει ένας μισθωτός, τι αποζημίωση πρέπει να προβλέπεται σε περίπτωση απόλυσης, πόση πρέπει να είναι η συμμετοχή του εργοδότη στην κοινωνική ασφάλιση του εργαζόμενου κ.λπ. Όμως, από τη στιγμή που συμφωνήσουμε σε αυτά, θα πρέπει να ισχύουν για όλους τους εργαζόμενους. Χωρίς καμία εξαίρεση. Δια ροπάλου. (Και μη μου πείτε ότι αυτό είναι δύσκολο να επιβληθεί. Και η φορολόγηση είναι δύσκολο να επιβληθεί, αλλά δεν ακούω κανέναν να υποστηρίζει ότι πρέπει να καταργηθεί η υποχρεωτικότητα της καταβολής φόρων, επειδή η επιβολή της είναι δύσκολη!)

Πρόταση 1: Επανεξέταση των συμβάσεων εργασίας και νομική κατοχύρωση της υπαγωγής όλων των εργαζόμενων οι οποίοι τελούν υπό καθεστώς εξαρτημένης εργασίας σε αυτές (π.χ. είναι υποχρεωμένοι να παρουσιάζονται συγκεκριμένες ώρες στον χώρο δουλειάς, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, για πάνω από δύο μήνες) με πλήρη κατάργηση της πρακτικής της πρόσληψης με δελτίο παροχής υπηρεσιών.

Μεταρρύθμιση 2: Κατάργηση της υποχρεωτικότητας του ΤΕΒΕ

Αυτό που συμβαίνει με το ΤΕΒΕ στη χώρα μας είναι εξωφρενικό. Σκεφτείτε το: Αποφασίζει ένας νέος άνθρωπος να ξεκινήσει, π.χ. με δύο-τρεις φίλους, μια δουλειά και, χωρίς να ξέρει πώς θα πάει, τον αναγκάζουμε να πληρώνει ένα σοβαρό ποσό, μηνιαίως, σε ασφαλιστικό ταμείο το οποίο ούτε διαλέγει, ούτε σοβαρές υγειονομικές υπηρεσίες του προσφέρει και ούτε θα του δώσει σύνταξη της προκοπής, αν θα του δώσει. Αν, μάλιστα, έπειτα από π.χ. δύο χρόνια, η δουλειά αυτή κλείσει, τα χρήματα που κατέβαλε στο ΤΕΒΕ χάθηκαν. Ανεπιστρεπτί. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το ποσόν που πληρώνει είναι ανεξάρτητο από τα καθαρά του εισοδήματα. Πληρώνει το ίδιο είτε η επιχείρηση «στήνεται» και δεν έχει ακόμα έσοδα είτε έχει μεγάλα κέρδη.

Αν το καλοσκεφτούμε, πρόκειται για έναν ξενδιάντροπο κεφαλικό φόρο που αποτελεί τεράστιο αντικίνητρο για να ξεκινήσει κάποιος μια δουλειά. Μάλιστα, υπό το σημερινό καθεστώς της μισθωτής εργασίας με μπλοκάκι, όπου για να αποκτήσει ο εργαζόμενος μπλοκάκι υποχρεώνεται να συμβληθεί με το ΤΕΒΕ, είναι σαν να φορολογούμε τον πιο αδύναμο εργαζόμενο οδηγώντας τον, ουσιαστικά, στην αγκαλιά του ΟΑΕΔ. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα, σε ευρυνητικό πρόγραμμα που γνωρίζω καλά, προβλεπόταν αμοιβή για μεταπτυχιακούς φοιτητές, 10 χιλιάδων τον χρόνο. Επειδή, όμως, για πάνω από τις 5 χιλιάδες ετήσιο εισόδημα ο μισθωτός αναγκάζεται (βλ. πιο πάνω) να εργάζεται με μπλοκάκι, οι νέοι επιστήμονες θα εξαναγκάζονταν να πληρώσουν, πέραν των κανονικών φόρων, το ΤΕΒΕ και, ενίοτε, τον κεφαλικό φόρο για το μπλοκάκι – αφήστε τη γραφειοκρατία του να γραφτούν στο ΤΕΒΕ, να πάρουν δελτίο παροχής από την Εφορία, να πρέπει να κάνουν δήλωση ΦΠΑ κ.λπ. Δεν είναι περίεργο ότι προτίμησαν να μην αποδεχθούν την ερευνητική θέση που τους προσφέραμε.

Πρόταση 2: Κατάργηση της υποχρεωτικότητας του ΤΕΒΕ για τους ελεύθερους επαγγελματίες. Στο πλαίσιο της άσκησης ελεύθερου επαγγέλματος, ας επιλέξουν ελεύθερα τον τρόπο με τον οποίο θα ασφαλιστούν ή θα αποταμιεύσουν. Αν το ΤΕΒΕ μπορεί να τους παράσχει καλύτερες υπηρεσίες από την αυτο-ασφάλιση, τότε από μόνοι τους θα επιλέξουν να συμβληθούν σε αυτό. Δεδομένου μάλιστα ότι, με την Πρόταση 1 πιο πάνω, κανείς μισθωτός δεν θα έχει πλέον ανάγκη το ΤΕΒΕ (καθώς το εξάμβλωμα της εξαρτημένης-εργασίας-με-μπλοκάκι θα αποτελεί παρελθόν) πρόβλημα ουδέν.

Μεταρρύθμιση 3: Κατάργηση της προ-πληρωμής του ΦΠΑ

Είναι δυνατόν, ιδίως σε αυτή την εποχή της Κρίσης, επιχειρήσεις που βουλιάζουν επειδή οι πελάτες τους καθυστερούν μήνες και χρόνια να τις εξοφλήσουν (για αγαθά και υπηρεσίες που έλαβαν) να πρέπει να προκαταβάλουν τον ΦΠΑ; Από πού κι ως πού ο ΦΠΑ καταβάλεται προτού εισπραχθεί το τίμημα από την επιχείρηση; Με το ισχύον καθεστώς, οι επιχειρήσεις τελούν υπό καθεστώς ομηρείας κακοπληρωτών και κλείνουν, καθώς το κράτος εισπράττει το μερτικό του από συναλλαγές που δεν ολοκληρώθηκαν και που μπορεί ποτέ να μην ολοκληρωθούν.

Πρόταση 3: Πολύ απλά, ο ΦΠΑ να καταβάλεται την ημέρα της είσπραξης και όχι με την έκδοση του τιμολογίου. Ούτε πριν, ούτε και μετά. Στην εποχή του web-banking δεν υπάρχει κανένας λόγος να μη σταματήσει αυτός ο παραλογισμός που οδηγεί επιχειρήσεις στο λουκέτο και καταστρέφει ζωές.

Επίλογος

Μια λέξη κυριαρχεί κάθε φορά που ένα καθεστώς τελεί υπό κατάρρευση. Η λέξη «μεταρρυθμίσεις». Να θυμίσω στους νεότερους ότι η δική μας γενιά (των πενηντάρηδων) πρωτογνώρισε την έννοια των «μεταρρυθμίσεων» από τις ατέρμονες συζητήσεις που γινόντουσαν στη Σοβιετική Ένωση (και στο πλαίσιο των οποίων οι δυτικοί Κρεμλινολόγοι κατέτασσαν τους διάφορους σοβιετικούς ηγέτες στις κατηγορίες «μεταρρυθμιστές» και «σκληροπυρηνικοί».

Σήμερα που η Ελλάδα τελεί υπό κατάρρευση έχουμε υποχρέωση, από τη μία, να συζητάμε έντονα το αν η μνημονιακή πολιτική θα επισπεύσει ή θα αποτρέψει την ολοκληρωτική κατάρρευση αλλά, από την άλλη, να συνεννοηθούμε για κάποιες βασικές μεταρρυθμίσεις, αλλαγές, εξορθολογισμό – πείτε το όπως θέλετε. Γιατί ό,τι και να γίνει με το Μνημόνιο, την ΕΚΤ, την Ευρωζώνη και τα λοιπά «μεγάλα» ζητήματα, πρέπει να κοιτάξουμε τα «μικρά» που όμως, όσο μικρά και να ‘ναι, αποτελούν καρκινώματα που καταστρέφουν το δυναμικό της κοινωνικής μαςοικονομίας. Ας βρούμε πού υπάρχει κοινός τόπος και ας δράσουμε, τουλάχιστον, σε αυτόν.

Πηγή: Protagon.gr

Γράφει στο Protagon

Γ. Βαρουφάκης: Πού το πάει το ΔΝΤ;

Ακολουθεί αναδημοσίευση από το Protagon.gr άρθρου του Γ. Βαρουφάκη    Γιάνης Βαρουφάκης

Σήμερα θα σας απευθυνθώ περισσότερο ως ‘ρεπόρτερ’ και λιγότερο ως σχολιαστής. Ελπίζω ότι, στο πλαίσιο της συζήτησης που έχει φουντώσει σε σχέση με τους δημοσιονομικούς πολλαπλασιαστές και την «λανθασμένη» εκτίμησή τους από το ΔΝΤ (μια συζήτηση που εδώ στο protagon την ξεκινήσαμε πολύ πριν, π.χ. εδώ), αυτά που έχω να σας μεταφέρω θα φανούν χρήσιμα τόσο σε εκείνους που τείνουν να συμφωνούν με τις θέσεις μου ως προς το τι πρέπει να κάνουμε ως Ελλάδα όσο και στους πολλούς επικριτές των προτάσεών μου. Έτσι τουλάχιστον ελπίζω.

Στις 7 και 8 Φεβρουαρίου έτυχε να συμμετάσχω σε νομικό συνέδριο που διοργάνωσε το περιοδικό Texas International Law Journal στο Austin, απ’ όπου σας γράφω. Το κεντρικό θέμα του συνεδρίου ήταν «Το Κράτος και οι Τράπεζες» και μέρος του αφιερώθηκε στην Κρίση της Ευρωζώνης με έμφαση στην τραπεζική κρίση και στα νομικά ζητήματα που θα προκύψουν στην πορεία μιας διαδικασίας ενοποίησης των τραπεζικών συστημάτων της Ευρωζώνης (Banking Union) – μιας διαδικασίας την οποία, υποτίθεται, ότι έχουν βάλει μπροστά οι ευρωπαίοι ηγέτες μας. Σε αυτό το πλαίσιο, οι διοργανωτές με προσκάλεσαν να μιλήσω στους συνέδρους (καθηγητές και διδακτορικούς φοιτητές νομικών σχολών) με θέμα, τί άλλο, την Τραπεζική Ενοποίηση της Ευρωζώνης (μια ενοποίηση που, με τον συνεργάτη μου Stuart Holland, πρεσβεύουμε ως αναγκαία για την επίλυση της Κρίσης από το 2010/1 – πχ. δείτε εδώ).

Πριν με κατηγορήσετε ότι τα λέω όλα αυτά για να σας πω πόσο «όμορφα» τα είπα και πόσο «σπουδαίος» είμαι, επιτρέψτε μου να σας καταθέσω τον λόγο που θεωρώ ότι σας ενδιαφέρει αυτή η ιστορία – και ο οποίος ελάχιστη σχέση έχει με το τι είπα σε εκείνη την ομιλία. Αυτό που έχει σημασία είναι πως αντέδρασε ένα μέλος του ακροατηρίου, και τι είπε απαντώντας στα δικά μου λεγόμενα. Το όνομά του δεν θα σας το πω (καθώς έχω δεσμευτεί ότι δεν θα το κάνω). Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι πρόκειται για υψηλά ιστάμενο στέλεχος του ΔΝΤ.

Για να έχει νόημα η παρουσίαση της στάσης του εν λόγω κυρίου, πρέπει να με ανεχθείτε για λίγο, να ανεχθείτε μια περίληψη της τοποθέτησής μου – καθώς η δική του τοποθέτηση βγάζει νόημα μόνο στο πλαίσιο αυτό. Επί της ουσίας, αφού κατέθεσα την ερμηνεία μου για το πώς προέκυψε η Κρίση του Ευρώ, προχώρησα σε τρεις προβλέψεις:

  1. Καμία πρόοδος προς μία πραγματική τραπεζική ενοποίηση, που να βοηθά στην καταπολέμιση της Κρίσης, δεν πρόκειται να επιτευχθεί.
  2. Το πρόγραμμα ΟΜΤ που ανακοίνωσε ο Πρόεδρος της ΕΚΤ κ. Draghi τον Σεπτέμβρη, και το οποίο βοήθησε να πέσουν τα spreads σε όλη την Ευρωζώνη, κάτω από την «επιφάνεια» των φαινομένων επιφέρει χειροτέρευση της Κρίσης και, το χειρότερο, ενισχύει την αποφασιστικότητα με την οποία η Γερμανία «δολοφονεί» την απόφαση της Συνόδου Κορυφής του περασμένου Ιουνίου σύμφωνα με την οποία η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα έφευγε από τα χέρια των κρατών-μελών και τα απαραίτητα κονδύλια δεν θα προσμετρώνταν στο δημόσιο χρέος των κρατών.
  3. Εάν το Ευρώ καταρρεύσει, τότε θα καταρρεύσει μαζί του η ΕΕ. Εάν διασωθεί, τότε, και αφού θα έχει περάσει πραγματικά η σημερινή Κρίση, τότε μόνο θα δούμε να ενοποιούνται τα τραπεζικά συστήματα της Ευρωζώνης. Αν ποτέ φτάσουμε εκεί, χώρες που δεν ανήκουν στην Ευρωζώνη θα φύγουν από την ΕΕ καθώς θα είναι αδύνατον να ανήκουν στην ΕΕ χωρίς να είναι μέρος του κοινού νομίσματος – οπότε η Βρετανία, για παράδειγμα, θα έχει κάθε λόγο να αποχωρήσει από την ΕΕ.

Πέραν αυτών των γενικών προβλέψεων, έκλεισα την ομιλία με μια γενική εκτίμηση και κάποιες προτάσεις. Η εκτίμηση ήταν πως η Κρίση βαθαίνει παρά το γεγονός ότι η αγορά ομολόγων φαίνεται να ομαλοποιείται και, συνεπώς, αν συνεχίσουμε έτσι, η Ευρωζώνη δεν θα αντέξει. Όσο για τις προτάσεις, κατέθεσα τις εξής τρείς:

  1. Να προχωρήσει άμεσα η εκκαθάριση, ανακεφαλαιοποίηση και διαχείριση των προβληματικών τραπεζών της Ευρωζώνης (συμπεριλαμβανομένου του κλεισίματος και της σύμπτυξης όσων δεν μπορούν να αναστηθούν) από το EFSF-ESM χωρίς καμία ανάμειξη από τα κράτη-μέλη και χωρίς να έχει προηγηθεί η τραπεζική ενοποίηση.
  2. Το πρόγραμμα ΟΜΤ της ΕΚΤ να αντικατασταθεί από εναλλακτικό πρόγραμμα εξυπηρέτησης μέρους του χρέους όλων των μελών-κρατών με έκδοση ομολόγων τα οποία θα εγγυάται μόνον η ΕΚΤ – τα οποία θα μπορούν, επί πλέον, να λειτουργούν επικουρικά προς τα ομόλογα που εκδίδει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων με στόχο την ανάπτυξη
  3. Ευσπευσμένη ολοκλήρωση μιας συνθήκης ελεύθερου εμπορίου ΗΠΑ-ΕΕ έτσι ώστε χώρες όπως η Βρετανία να φύγουν από την ΕΕ χωρίς εκατέροθεν απώλειες.

Και τώρα ερχόμαστε στο «ψητό»: Στην συζήτηση που ακολούθησε ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ είπε επ’ ακριβώς τα εξής (και λέω «επ’ ακριβώς» επειδή στις επόμενες παραγράφους απομαγνητωφωνώ, και μεταφράζω όσο πιο επακριβώς δύναμαι, τα λεγόμενά του):

«Θα κάνω ένα σχόλιο και θα σας θέσω ένα ερώτημα, αν μου επιτρέπετε. Ξεκινώ με το σχόλιο: Κατ’ αρχάς να σας πω ότι συμφωνώ πως και μένα με στενοχωρεί το θέαμα των ευρωπαίων να θριαμβολογούν ότι η Κρίση υποχωρεί όταν όλοι βλέπουμε ότι χειροτερεύει ως προς την πραγματική οικονομία. Συμφωνώ ακόμα ότι πρέπει οπωσδήποτε και χωρίς καθυστέρηση η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών να γίνει άμεσα από τα ταμεία διάσωσης χωρίς να προσμετράται το ποσόν που αυτό απαιτεί στο δημόσιο χρέος κανενός. Παράλληλα πρέπει η ΕΕ κεντρικά, μέσα από το ESM και την ΕΚΤ, να προχωρήσει την εκκαθάριση και στο κλείσιμο πολλών από αυτές τις τράπεζες. Όμως, εκεί που διαφωνώ μαζί σας είναι ότι η Ευρώπη έχει την πολυτέλεια να καθυστερεί, όπως πράγματι καθυστερεί την πλήρη ενοποίηση των τραπεζικών της συστημάτων. Και δυστυχώς έχετε δίκιο όταν λέτε ότι αυτό ακριβώς κάνουν: κάνουν ό,τι μπορούν για να μην προχωρήσει καμία ουσιαστική τραπεζική ενοποίηση.»

Πριν προλάβω να χωνέψω αυτή του την, εντελώς απρόσμενη για μένα τοποθέτηση, προχώρησε στο ερώτημα:

«Αυτό που θα ήθελα να σας ρωτήσω αφορά την Ελλάδα. Είναι προφανές ότι η χώρα σας, και λόγω ενδογενών προβλημάτων και λόγω ενός ριζικά (radically) λάθος προγράμματος, για το οποίο εμείς στο ΔΝΤ έχουμε πει αρκετά mea culpa, δεν θα μπορέσει να ξεφύγει από την κατιούσα πορεία. Τι νομίζετε ότι πρέπει να γίνει;»

Ο μόνος λόγος που θα σας κουράσω με την απάντησή μου (την οποία θα σας παρουσιάσω περιληπτικά) είναι ότι διαφορετικά θα χαθεί η ουσία της στοιχομυθίας που είχαμε κατόπιν, στο περιθώριο του συνεδρίου. Ως προς το πρώτο μέρος, το σχόλιό του περί τραπεζικής ενοποίησης, του απάντησα ότι προφανώς συμφωνούμε αλλά πως η δική μου πρόταση αφορά ζητήματα τακτικής. Έτσι όπως πορεύεται η Γερμανία, χρονοτριβεί ως προς την ενοποίηση μόνο και μόνο για να αποφύγει την μη καταγραφή των κυνδυλίων ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών στο δημόσιο χρέος (ιδίως της Ισπανίας). Αν αυτή η μη καταγραφή περάσει τώρα, άμεσα, όπως αποφασίστηκε στην Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου, κατόπιν οι γερμανικές αντιστάσεις προς την ενοποίηση των τραπεζικών συστημάτων θα καμφθούν.

Ας έρθω όμως στο ερώτημά του για την Ελλάδα. Του απάντησα ότι τον Μάιο του 2010 ήταν έγκλημα η μη παραδοχή από όλους (ΕΕ, ΔΝΤ και Αθηνών) της πτώχευσης του ελληνικού δημοσίου και η προσπάθεια συγκάλυψής της πίσω από ένα κολοσσιαίο δάνειο. Αυτό που είχαμε ιερή υποχρέωση να κάνουμε ήταν ένα κούρεμα της τάξης του 30% με 40% (που αν είχε γίνει το 2010 θα αρκούσε) πριν καν συζητήσουμε περί δανειακής σύμβασης. Το αποτέλεσμα ήταν ότι, όταν ήρθε το κούρεμα, ήδη ένα μεγάλο μέρος του χρέους μας είχε μεταφερθεί στους Ευρωπαίους φορολογούμενους, και η οικονομία είχε αποδυναμωθεί τόσο που ήταν too little too late. Πρόσθεσα ότι κάτι αντίστοιχο θα συμβεί και με το επόμενο κούρεμα: έρχεται πολύ μετά από τις νέες, τεράστιες δόσεις με αποτέλεσμα, όταν θα έρθει, να είναι δώρον-άδωρον. Είπα κι άλλα με τα οποία δεν θα σας κουράσω (έτσι κι αλλιώς όσοι με διαβάζετε μπορείτε να φανταστείτε τι είπα).

Το ενδιαφέρον, και πάλι, ήταν η απάντηση του κυρίου αυτού, την οποία μου έδωσε πλέον κατ’ ιδίαν μετά το τέλος του συνεδρίου. (Τα λόγια του αυτά δεν τα έχω μαγνητοφωνημένα καθώς έγιναν εκτός πρακτικών. Θα σας τα μεταφέρω όμως αρκετά πιστά.) Άλλη μια φορά μου είπε ότι συμφωνεί και ότι «στην Ελλάδα αυτό που έχει γίνει είναι ανυπόφορο (unbearable)». Επέμεινε όμως ότι «δεν φταίμε εμείς», εννοώντας το ΔΝΤ. «Από την αρχή» συνέχισε «λέγαμε στις Βρυξέλλες πως αυτό το πρόγραμμα (σημ. εννοεί το Μνημόνιο 1) δεν βγαίνει και πως ήταν απαραίτητο ένα μεγάλο κούρεμα πριν δοθούν δάνεια. Οι Ευρωπαίοι ούτε να το ακούσουν δεν ήθελαν. Κι ο δικός σας υπουργός οικονομικών το αρνιόταν. Τι να κάνουμε εμείς του ΔΝΤ; Οι γερμανοί μας είχαν ανάγκη. Είχαν ανάγκη της πείρας και προπάντων της φήμης μας ως σκληροί εφαρμογείς (implementers) προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής. Δυστυχώς μας εκμεταλλεύτηκαν και το αποτέλεσμα ήταν να καταστραφεί το καλό μας όνομα (sic). Όσο για την Ελλάδα, η πολιτική που ακολουθείται τώρα, το 2013, μόνο μια φαντασίωση μπορεί να στηρίξει την άποψη ότι βαίνουμε καλώς.»

Πριν τερματιστεί η συνομιλία μας, του είπα: « Όλοι στην Ευρώπη, ή τουλάχιστον οι περί την εξουσία, χαίρονται ότι η Κρίση κοπάζει. Στα μάτια μου φαίνεται ότι η Κρίση χειροτερεύει. Η δική σας άποψη ποια είναι; Κοπάζει όντως;» Η απάντησή του: «Σοβαρολογείτε; Γίνεται πολύ,πολύ χειρότερη. Και δυστυχώς όσο ο Draghi κρατάει τις χρηματαγορές σε κατάσταση αναμονής, τόσο η Κρίση θα χειροτερεύει καθώς οι φίλοι μας οι γερμανοί αρνούνται κατηγορηματικά να συζητήσουν σοβαρά και λογικά μαζί μας στο ΔΝΤ την πραγματική εικόνα.»

Αυτά είχα να σας μεταφέρω από εδώ που βρίσκομαι. Ερμηνεύστε τα όπως θέλετε. Αν μου επιτρέπετε μια μικρή ερνηνευτική προσθήκη, σε σχέση με τον τίτλο-ερώτημα του παρόντος άρθρου, το ΔΝΤ προσανατολίζεται σε σύγκρουση με βασικές επιλογές του Βερολίνου. Για χάρη μας δεν πρόκειται αναλώσουν ό,τι πυρομαχικά έχουν. (Για αυτό βγαίνουν και, με δυσκολία αλλά σαφώς υποστηρίζουν ότι το Μνημόνιο πρέπει να εφαρμοστεί.) Θα χρησιμοποιήσουν όλα τα πυρομαχικά τους σε άλλη μάχη: προσπαθώντας να υπονομεύσουν την γερμανική προσπάθεια ματαίωσης (επί της ουσίας) της τραπεζικής ενοποίησης της Ευρωζώνης. Κι αυτό επειδή (όσο και να αναφέρονται οι αδαείς σε Κρίση Χρέους) η Κρίση της Ευρωζώνης ήταν πάντα, και παραμένει, Τραπεζική Κρίση. Και σε αυτό τον τομέα, στον τραπεζικό, θα κριθεί η «μάχη» από την οποία εξαρτάται η έκβαση του πολέμου εναντίον της Παγκόσμιας Κρίσης.

Δεν είναι τυχαίο ότι πέντε μέρες μετά την πιο πάνω συνομιλία μας το ΔΝΤ εξέδωσε αυτό το πόρισμα για την τραπεζική ενοποίηση που, ούτε λίγο ούτε πολύ, καλεί την Ευρώπη να κάνει μια πραγματική επανάσταση όσον αφορά τόσο τις τράπεζες της Ευρωζώνης όσο και την λειτουργία της ΕΚΤ. Μια επανάσταση που, μόλις χτες, βγήκε το… σοσιαλδημοκρατικό SPD να στιγματίσει κάνοντας σημαία του την μη εφαρμογή αυτού του πορίσματος γενικά και, ειδικά, την μη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από το ESM. (Αμέσως το CDU σιγοντάρησε το SPD σε μια σύγκλιση απόψεων μεγάλης σημασίας.)

Ο αγώνας προβλέπεται σκληρός και οι ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου μάλλον θα απογοητεύσουν εκείνους που ελπίζουν σε μια γερμανική στροφή. Εδώ που φτάσαμε (και πρόκειται για ευρωπαϊκή κατάντια) μόνο το ΔΝΤ έχει κάτι ενδιαφέρον και χρήσιμο να πει. Οι κυβερνήσεις μας κοιμούνται ύπνο βαθύ ενώ εμείς οι ίδιοι αναλωνόμαστε σε καβγάδες υπέρ ή κατά ενός Μνημονιακού προγράμματος που ούτε εκείνοι που το εφαρμόζουν, ως τα σκληρά μέλη της τρόικας, δεν το πιστεύουν.

Μια πρωτιά για την Ελλάδα: 1η στο Ξέπλυμα βρώμικου χρήματος

Σύμφωνα με την κατάταξη του Basel Institute on Governance, η Ελλάδα είναι πρώτη στην Ε.Ε στο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.

Η Ελλάδα τοποθετείται στην 29η θέση παγκοσμίως, αλλά πρώτη μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη λίστα με τα κράτη που θεωρούνται επιρρεπή στο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.

Η σχετική κατάταξη προέρχεται από τη λίστα του Basel Institute on Governance, ενός ανεξάρτητου μη κερδοσκοπικού οργανισμού με έδρα τη Ελβετία που ειδικεύεται στον τομέα πρόληψης της διαφθοράς και της δημόσιας διοίκησης, της εταιρικής διακυβέρνησης και συμμόρφωσης, την καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, εφαρμογή του ποινικού δικαίου και την ανάκτηση των κλεμμένων περιουσιακών στοιχείων.

Σύμφωνα με τη φετινή λίστα με χαμηλότερο δείκτη το 0 και υψηλότερο το 10 (για την πλέον διεφθαρμένη χώρα) και μετρώντας αντίστροφα, η Ελλάδα με βαθμολογία 6,78 κατατάσσεται στην 29η θέση παγκοσμίως.

Στην πρώτη θέση βρίσκεται το Ιράν με βαθμολογία 8,57 και ακολουθούν: Κένυα, Καμπότζη, Αϊτή, Τατζικιστάν, Μάλι, Ουγκάντα, Παραγουάη, Μπελίζ, Ζάμπια, Μπούρκινα Φάσο, Αργεντινή, Λιβερία, Υεμένη, Βολιβία, Νιγηρία, Δομινικανή Δημοκρατία, Νιγηρία, Ζιμπάμπουε, Τανζανία, Κομόρες, Πράσινο Ακρωτήρι, Σιέρα Λεόνε και Εκουαδόρ.

Η επόμενη ευρωπαϊκή χώρα μετά την Ελλάδα είναι το Λουξεμβούργο στη θέση 49 με βαθμολογία 6,17. Η Γερμανία βρίσκεται στη θέση 68 με βαθμολογία 5,8. Η Ελβετία στη θέση 71 με βαθμολογία 5,78, η Αυστρία στη θέση 74με 5,74, η Ιταλία στη θέση 89με 5,49, η Αλβανία στη θέση 90 με 5,48 και η Ισπανία στη θέση 104 με 5,15.

Η Κύπρος για την οποία πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στη θέση 114 μεταξύ των 144 χωρών της λίστας με βαθμολογία 4,93 και η Πορτογαλία στη θέση 130 με 4,28.

Στην τελευταία θέση (άρα την πρώτη) βρίσκεται η Νορβηγία με βαθμολογία 2,36.

Πηγή: iefimerida.gr

Αποζημιώσεις μαμούθ έως €250.000 για την εθελούσια έξοδο σε ΟΛΠ και ΟΛΘ

Του Στέλιου Κράλογλου
Περίπου 330 εργαζόμενοι στους ΣΕΜΠΟ του ΟΛΠ και του ΟΛΘ υπολογίζει η κυβέρνηση ότι θα κάνουν χρήση του προγράμματος εθελουσίας εξόδου και οι πρώτες εκτιμήσεις ανεβάζουν το ύψος των αποζημιώσεων μεταξύ 230.000 – 250.000 ευρώ.

Παρά τις προγραμματιζόμενες κινητοποιήσεις των λιμενεργατών και των μόνιμων εργαζόμενων την ερχόμενη Τετάρτη και Πέμπτη η κυβέρνηση εμφανίζεται αποφασισμένη να ολοκληρώσει τους διαγωνισμούς παραχώρησης των ΣΕΜΠΟ και να καταθέσει τις επόμενες μέρες στη Βουλή τη νομοθετική ρύθμιση που αφορά τους εργαζόμενους στα δύο μεγάλα λιμάνια της χώρας.Το πρόγραμμα της εθελούσιας θα εξελιχθεί σε περίοδο πέντε ετών, από 1-1-2010 έως 31-12-2014, ενώ οι μετατάξεις θα έχουν ολοκληρωθεί έως τις 31-12-2010.

Τόσο η εθελούσια έξοδος όσο και οι μετατάξεις αφορούν τους εργαζόμενους που είχαν προσληφθεί στους ΟΛΠ και ΟΛΘ πριν από τον Μάιο του 1999, οπότε οι δύο οργανισμοί μετατράπηκαν σε ανώνυμες εταιρείες.

Παρά τη γενική αναταραχή και τον προβληματισμό που εκφράζουν για τις εξελίξεις οι παραγωγικοί φορείς της χώρας η κυβέρνηση εκτιμά ότι στους δύο διαγωνισμούς θα δηλώσουν συμμετοχή μεγάλες ναυτιλιακές εταιρείες και port operators με την μορφή κοινοπραξιών.

Ενδιαφέρον για συμμετοχή στους διαγωνισμούς φημολογείται πως θα εμφανίσουν όμιλοι όπως: Cosco, MSC, Maersk, Dubai Ports World, Hutchison, PSA, Eurogate, Evergeen, Zim, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορεί να μην υπάρξουν και εκπλήξεις όταν κατατεθούν οι τελικές προσφορές. Οι ανάδοχοι των ΣΕΜΠΟ θα πρέπει να καταβάλουν εξ αρχής 50 εκατ. ευρώ, ετήσιο ενοίκιο για τις υποδομές της τάξεως των 7 εκατ. ευρώ, καθώς και ένα ποσοστό επί του κύκλου εργασιών τους, το οποίο δεν θα πρέπει να είναι μικρότερο από το 70% του επιχειρηματικού σχεδίου που θα υποβάλουν.

Η κυβέρνηση επιδιώκει να έχουν ολοκληρωθεί οι δύο διαγωνισμοί μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2008 και να εγκατασταθούν άμεσα οι ανάδοχοι στα δύο λιμάνια, ενώ, σύμφωνα με τα όσα έχει δηλώσει ο υπουργός Ναυτιλίας, Γ. Βουλγαράκης, στο δεύτερο εξάμηνο θα ακολουθήσει ο δεύτερος κύκλος της μεταρρύθμισης στα λιμάνια. Η δεύτερη φάση θα περιλαμβάνει την ομαδοποίηση λιμανιών και την είσοδο όσων από αυτά συγκεντρώνουν τα απαραίτητα κριτήρια στο χρηματιστήριο.