Άρθρο του Νίκου Πέρπερα: το 60% του δημόσιου χρέους πήγε στις Τράπεζες

*του Νίκου Περπερά

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε, σε πολλούς, η είδηση για την τεράστια κερδοφορία που ανακοίνωσαν για το Α’ εξάμηνο του έτους οι τέσσερις…

λεγόμενες «συστημικές» ελληνικές τράπεζες.

Αυτές που – κατά τα άλλα – οι κυβερνώντες ούτε λίγο ούτε πολύ χαρακτήριζαν περίπου ως… αναξιοπαθούσες, ενώ μια ενδεχόμενη χρεοκοπία τους θα ισοδυναμούσε, όπως έλεγαν, περίπου με καταστροφή της χώρας, αν όχι με έναν νέο …κατακλυσμό του Νώε!

Να, όμως που με βάση τα επίσημα αποτελέσματα Α΄ εξαμήνου του 2013 έχουμε τα εξής κέρδη:

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

344 εκατ. ευρώ

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

3,5 δισ. ευρώ

Eurobank

44 εκατ. ευρώ

ALPHA Bank

2,7 δισ. ευρώ

Δικαιολογημένα θα σκέφτεται τώρα ο κάθε αναγνώστης: Ποιός μάγος Χουντίνι έβαλε το χέρι του και εν μέσω βαθιάς οικονομικής κρίσης υπάρχουν τέτοια κέρδη για τις τράπεζες;

Δυστυχώς ή ευτυχώς, ωστόσο, θαύματα στην εποχή μας – τουλάχιστον τέτοια – δεν γίνονται. Αντίθετα, το χέρι τους το έβαλαν άλλοι, πολύ πιο ανθρώπινοι. Ειδικότερα:

Καταρχήν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ σε αγαστή συνεργασία με την κυβέρνηση και ειδικότερα με το υπουργείο Οικονομικών, την Τράπεζα της Ελλάδος και τις διοικήσεις των μεγάλων ελληνικών τραπεζών, διαμόρφωσαν το νέο τοπίο στο χώρο του τραπεζικού συστήματος.

Έτσι εν μέσω των – σκανδαλωδών εν πολλοίς – εξαγορών και συγχωνεύσεων στην Ελλάδα δημιουργήθηκαν οι τέσσερις συστημικές τράπεζες:

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: εξαγόρασε την First Business Bank

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: εξαγόρασε τις: Νέα Αγροτική, Millennium, Γενική, καθώς και τα καταστήματα των Κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα: Κύπρου, Λαϊκής, Ελληνικής

Eurobank: εξαγόρασε τις: Νέα Proton, Νέο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο

ALPHA Bank: εξαγόρασε την Εμπορική Τράπεζα

Οι τράπεζες, λοιπόν, αυτές όχι μόνο γιγαντώθηκαν, αλλά και τα σχέδια αναδιάρθρωσής τους που εκπονήθηκαν και τα οποία περιλαμβάνουν μεγάλες αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και τις θέσεις εργασίας άνοιξαν νέους ορίζοντες κερδοφορίας, σε βάρος βέβαια των χιλιάδων εργαζομένων που δουλεύουν στο τραπεζικό σύστημα. Πιο συγκεκριμένα:

Έχουν ήδη ξεκινήσει να υλοποιούνται τα σχέδια εθελουσίας εξόδου, οι τραπεζοϋπάλληλοι από 1/07/2013 αμείβονται με τη νέα συλλογική σύμβαση εργασίας που προβλέπει μείωση των αποδοχών τους. Καταργείται το επίδομα ισολογισμού. Ταυτόχρονα σχεδιάζεται μείωση του αριθμού των καταστημάτων.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί, ότι στο χώρο των τραπεζών εργάζονται (με βάση τα στοιχεία της ΟΤΟΕ 31/12/2012) περίπου 55.000. Στόχος είναι να μειωθεί το προσωπικό κατά 20%με 25% κατά περίπτωση μέσα στην ερχόμενη τριετία.

Συμπέρασμα: Οι «αναξιοπαθούσες» τράπεζες, με αφορμή την κρίση και τα μνημόνια και γιγαντώθηκαν και μείωσαν «εργατικό κόστος», όπως συνηθίζουν να ονομάζουν την αμοιβή εργασίας, αυξάνοντας τα κέρδη τους.

 

ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕ ΞΕΝΑ ΚΟΛΥΒΑ

Από τη στιγμή που ξεκίνησε η κρίση το 2008, οι τράπεζες άρχισαν να αποσπούν από τις διαδοχικές κυβερνήσεις δεκάδες δισεκατομμύρια ως κρατικές ενισχύσεις για την ανακεφαλαιοποίησή τους και τη στήριξή τους με αντάλλαγμα μάλιστα προνομιούχες μετοχές, οι νέοι κάτοχοι των οποίων (δηλαδή το κράτος και όλοι εμείς που φορολογεί αγρίως) δεν έχουν δικαίωμα ψήφου, συνεπώς δεν μπορούν να παρεμβαίνουν στην πολιτική των τραπεζών, ενώ αφήνουν ανέγγιχτους τους μεγαλοϊδιοκτήτες τους να συνεχίζουν απτόητοι το θεάρεστο έργο τους της κερδοσκοπίας.

Με τον τρόπο αυτό, άνοιξε ο τρελός χορός των αφειδών ενέσεων ρευστότητας προς τις τράπεζες από το ελληνικό Δημόσιο χωρίς αυτό να αποκομίζει κανένα όφελος ούτε για τα κρατικά ταμεία, αλλά ούτε καν για την πραγματική οικονομία, τις επιχειρήσεις και τους πολίτες, παρότι όλα αυτά επικαλούνταν ως πρόσχημα οι κυβερνώντες και τα διάφορα παπαγαλάκια τους για να προπαγανδίσουν την όλη επιχείρηση: «σωτηρία των τραπεζών». Ας δούμε, λοιπόν, με αριθμούς τι μας στοίχισε αυτό το «σώσιμο», που οδήγησε να δηλώνουν σήμερα τεράστια κέρδη οι τράπεζες:

– Με το νόμο 3723/2008 θεσπίζεται η χρηματοδότηση των τραπεζών συνολικού ποσού 28 δισ. ευρώ.

– Με το νόμο 3845/2010, γνωστότερος ως 1ο μνημόνιο, χορηγούνται άλλα 15 δισ. ευρώ στις τράπεζες.

– Με το νόμο 3864/2010 χορηγούνται άλλα 10 δισ. ευρώ στα τραπεζικά ιδρύματα.

– Με το νόμο 3872/2010 δίνονται επιπλέον 25 δισ. ευρώ στις τράπεζες.

– Με το νόμο 3965/2011 χορηγούνται επιπρόσθετα άλλα 30 δις. ευρώ στις τράπεζες.

Συνολικά λοιπόν μέχρι το τέλος του 2011 είχε θεσπιστεί με νόμους να χορηγηθούν στις τράπεζες 108 δισ. ευρώ για τη σωτηρία τους!

Υπενθυμίζουμε ότι από το πρώτο μνημόνιο το δημόσιο έχει δανείστηκε από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ συνολικά το ποσό των 110 δισ. ευρώ. Δηλαδή τα λεφτά του πρώτου μνημονίου, για τα οποία μάτωσε ο λαός, σχεδόν όλα παραχωρήθηκαν για την στήριξη των τραπεζών, ενώ με το 2ο μνημόνιο (Ν.4046.2012), με το οποίο ξαναματώνει ο ελληνικός λαός, συμφωνήθηκε να δοθούν – και δόθηκαν – άλλα 75 δισ. ευρώ!

Δηλαδή συνολικά η σωτηρία των τραπεζών κόστισε 183 δισ. ευρώ. Αξίζει να σημειώσουμε ότι το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας το 2011 ήταν 215,088 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, δηλαδή το κόστος διάσωσης των τραπεζών αντιστοιχεί στο 85% του ΑΕΠ του 2011!

Από την άλλη, σύμφωνα με πρόσφατη δήλωση του υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα, το συνολικό χρέος της χώρας, ύστερα από συνεχή, μνημόνια και «κουρέματα» έχει φτάσει αισίως στα 302 δισ. ευρώ. Δηλαδή το 61% του δημόσιου χρέους δημιουργήθηκε για να διασωθούν οι τράπεζες!

Αν δηλαδή δεν δανειζόμασταν αυτά τα 183 δισ. ευρώ για να σωθούν οι τράπεζες και τις αφήναμε να πτωχεύσουν, όπως έκανε, για παράδειγμα, η Ισλανδία, τότε το δημόσιο χρέος της χώρας, στη χειρότερη περίπτωση, θα ήταν 119 δισ. ευρώ – πολύ κοντά στο 50% του ΑΕΠ – σχετικά εύκολα διαχειρίσιμο και χωρίς να επιβληθούν μνημόνια.

Δεν θα χρειαζόταν επίσης τα «κουρέματα» των αποθεματικών Ασφαλιστικών Ταμείων και των Νοσοκομείων, που κατείχαν κρατικά ομόλογα, με αποτέλεσμα τώρα να δρομολογούνται νέες περικοπές στις συντάξεις, τα επικουρικά, τα εφάπαξ, τα προνοιακά επιδόματα, 25αρια για κρεβάτι στα δημόσια νοσοκομεία, κλείσιμο κλινικών κ.λπ.

 

ΚΟΡΩΝΙΔΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Δεν ισχύουν, λοιπόν, όλα αυτά που ακούγονται από αυτούς (αστοί πολιτικοί, ΜΜΕ, ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι) που στήριξαν και στηρίζουν τα μνημόνια, ότι με τις δανειακές συμβάσεις και τα επαχθή μέτρα των μνημονίων σώθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις, η χρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών και η εν γένει λειτουργία του κράτους. Αντίθετα, με όλα αυτά, ο λαός λεηλατήθηκε.

Εκείνοι που σώθηκαν είναι οι καπιταλιστές που είδαν το «εργατικό κόστος» να μειώνεται δραματικά ενισχύοντας την κερδοφορία τους, που εφορμούν για να αρπάξουν κοψοχρονιά τις δημόσιες επιχειρήσεις και τα «φιλέτα» της ακίνητης δημόσιας περιουσίας.

Αυτές που σώθηκαν φυσικά, πριν απ’ όλους, είναι οι τράπεζες που αύξησαν το ελληνικό δημόσιο χρέος και τα δανεικά θα πληρώνονται από τους Έλληνες εργαζόμενους φορολογούμενους με ιδρώτα και αίμα μέχρι και το 2040 και 2050, ενώ αυτές παράλληλα θα απειλούν με κατασχέσεις ακόμη και της πρώτης κατοικίας των εξαντλημένων από τα αντιλαϊκά μέτρα οικογενειών με τα «κόκκινα» δάνεια.

Και γιατί οι τράπεζες; Μα γιατί είναι η κορωνίδα του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, καθώς αυτό «λαδώνει» τις μηχανές για την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για την επικράτηση των μονοπωλίων. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε τη συμβολή των τραπεζών στη διατήρηση του πολιτικού συστήματος. Το στήριξαν ακόμη και με (θαλασσο)δάνεια που χορήγησαν στα κόμματα που κυβέρνησαν και κυβερνούν – και όχι μόνο.

Το στήριξαν και μέσω δανείων προς τα διάφορα συγκροτήματα της ενημέρωσης, που έχουν αναλάβει εργολαβικά να αποπροσανατολίσουν το λαό και να τον πείσουν πόσο …ευτυχής πρέπει να είναι, ακόμη και με την ανεργία να φτάνει επίσημα στο 28%, με μισθούς και συντάξεις πείνας, με παιδεία και υγεία στο ναδίρ, με τεράστια αύξηση της φορολογίας (έφτασαν να φορολογούν ακόμη και τα μπαϊρια, δηλαδή την ακαλλιέργητη γη στα κατσάβραχα και να μελετούν νέα χαράτσια, όπως το «σεισμόσημο»)!

Είναι επίσης οι τράπεζες που έδωσαν και δίνουν άξια στελέχη – υπηρέτες του συστήματος, όπως ο πρώην πρωθυπουργός και ο πολυπράγμων νυν υπουργός Οικονομικών, που, εκτός όλων, είχε χρηματίσει και Διοικητής του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

πηγή

Advertisements

Εθνική … Συνδικαλιστών !!!

Πρωτοφανής πρόκληση: Η Εθνική προσέλαβε χωρίς διαγωνισμό τα

παιδιά των αρχισυνδικαλιστών της Τράπεζας!

67269

 

Απύθμενη πρόκληση που αγγίζει τα όρια του καραμπινάτου σκανδάλου – συνιστά η απόφαση της διοίκησης της Εθνικής να προσλάβει τα παιδιών των αρχισυνδικαλιστών της Τράπεζας, χωρίς διαγωνισμό!

Σε μια εποχή που εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, με πτυχία, σπουδές και διδακτορικά βιώνουν (αυτοί και οι οικογένειες τους) τον εφιάλτη της ανεργίας, η Εθνική Τράπεζα προκαλεί την κοινωνία με αυτή την άθλια συναλλαγή με τους αρχισυνδικαλιστές της Τράπεζας.

Πρέπει, εφόσον ισχύουν οι καταγγελίες – οι οποίες έγιναν από συνδικαλιστική παράταξη των εργαζομένων στην Εθνική -εκτός από τον εισαγγελέα να παρέμβει άμεσα και ο ελεγκτής δημόσιας διοίκησης κ. Ρακιντζής.

Αισχρό πάρτι προσλήψεων στην Εθνική

Τα παιδιά των αρχισυνδικαλιστών της ΠΑΣΚΕ ,της ΔΑΚΕ και της παράταξης του Σύριζα προσέλαβε το Μάιο ως ειδικούς συνεργάτες η Διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας .

Πρόκειται για « οικουμενικό ρουσφέτι» που αποκαλύφθηκε αυτές τις μέρες από τις μικρότερες παρατάξεις που έμειναν εκτός « νυμφώνος».

Σε μια εποχή που η ανεργία τσακίζει τα όνειρα των νέων – με βάση τα τελευταία στατιστικά στοιχεία πάνω από το 60% των νέων έως 25 ετών ψάχνουν μάταια για δουλειά – τέσσερα (4) παιδιά αρχισυνδικαλιστών του συλλόγου εργαζομένων της εθνικής τράπεζας (ΣΥΕΤΕ) προσελήφθησαν στην τράπεζα χωρίς ΑΣΕΠ.

Πρόκειται για τα παιδιά του προέδρου του συλλόγου Γιώργου Γιαννακόπουλου(πρόσκειται στην ΠΑΣΚΕ), του γραμματέα Μάκη Κάτσικα (της ΔΑΚΕ), του ταμία Αλέκου Πολίτη (από τον ΣΥΡΙΖΑ) και του μέλους του προεδρείου Γιώργου Δαμίγου (της ΠΑΣΚΕ).

Όπως καταγγέλει η ανεξάρτητη Αριστερής Κίνηση Εθνικής Τράπεζας «Πρόταση Προοπτικής» (η οποία πρόσκειται στην ΑΝΤΑΡΣΙΑ) εκτός από τις προαγωγές κατ’ εξαίρεση και τις προνομιακές μεταθέσεις, φαίνεται ότι κι άλλοι συνδικαλιστές αυτών των παρατάξεων έχουν βάλει συγγενείς τους πρώτου βαθμού στην τράπεζα ως ενοικιαζόμενους!

Η παράταξη του συλλόγου «ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ-ΑΝΑΝΕΩΣΗ-ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ» κατήγγειλε επίσης προσλήψεις από το παράθυρο και έθεσε επιτακτικά το θέμα της αύξησης του αριθμού των προσλήψεων μέσω διαγωνισμού και όχι της κάλυψης των κενών θέσεων μέσω αδιαφανών προσλήψεων Ειδικών Συνεργατών και Ενοικιαζόμενου Προσωπικού.

πηγή

Τράπεζα της Ελλάδος: Αθώες οι τράπεζες για τα 250εκ. στον Όμιλο Καρούζου.Φταίει το “Κλίμα της εποχής”!!!

Αποκάλυψη  DirectNews.gr:

Provopoulos Karouzos

Τη δικαστική απορρύπανση των τραπεζικών στελεχών που εμπλέκονται στο μεγάλο σκάνδαλο των θαλασσοδανείων ύψους περίπου… 250 εκατομμυρίων ευρώ (την περίοδο 2003-2010) προς τις εταιρείες του προφυλακισμένου επιχειρηματία Γιάννη Καρούζου, επιχειρεί ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιώργος Προβόπουλος.

Συγκεκριμένα, στο απόρρητο πόρισμα το οποίο διαβίβασε στις 21-2-2014 η ΤτΕ προς τον ανακριτή διαφθοράς Γ. Ανδρεάδη, ο οποίος χειρίζεται τις σχετικές δικογραφίες, αναφέρεται ότι οι τραπεζίτες που εμπλέκονται στην υπόθεση έκαναν απλώς… κάποιες «παρεκκλίσεις» με βάση τις ιδιαιτερότητες του κλάδου real estate! Και τούτο παρά το γεγονός ότι οι εταιρείες του Καρούζου τέθηκαν με την υπ’ αριθμ. 1021/1-11-2010 απόφαση το Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθήνας υπό καθεστώς πτώχευσης.

Υπενθυμίζεται ότι βασικοί κατηγορούμενοι για απιστία σε βαθμό κακουργήματος είναι υψηλόβαθμα στελέχη της Τράπεζας Πειραιώς της Εμπορικής Τράπεζας, της Attika Bank και της Millenium.

Ωστόσο λίγο πριν κληθούν να απολογηθούν στάλθηκε στον αρμόδιο ανακριτή το πόρισμα της Διεύθυνσης Εποπτείας του Τραπεζικού Συστήματος της ΤτΕ το οποίο ουσιαστικά αποσκοπεί στην απεμπλοκή των κατηγορουμένων από κάθε ποινική ευθύνη!

Ειδικότερα, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του directnews.gr, στη σελίδα 6 του πορίσματος αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Από την επεξεργασία των προσκομισθέντων στοιχείων προέκυψε ότι κατά την έγκριση των πιστοδοτήσεων προς τον Όμιλο Καρούζου υπήρξαν ορισμένες παρεκκλίσεις στην εφαρμογή των πιστοδοτικών διαδικασιών… Εν τούτοις υπογραμμίζεται ότι τυχόν παρεκκλίσεις από την πιστοδοτική πολιτική του εκάστοτε ιδρύματος είναι επιτρεπτές με την προϋπόθεση ότι έχουν καταγραφεί και εγκριθεί από τα αρμόδια όργανα».

Σε άλλο σημείο και πάντα προς την κατεύθυνση απαλλαγής των κατηγορουμένων το ίδιο πόρισμα αναφέρει (σελίδα 8): «Στο σημείο αυτό κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι οι οικονομικές καταστάσεις των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην αγορά, κατασκευή και εκμετάλλευση ακινήτων εμφανίζουν ορισμένες ιδιαιτερότητες, γεγονός που χαρακτηρίζει τις νεοϊδρυθείσες εταιρείες, οι οποίες δεν διαθέτουν ιστορικά στοιχεία και συστήνονται αποκλειστικά για την υλοποίηση μεμονωμένων επιχειρηματικών έργων. Οι νεοσυσταθείσες εταιρείες του Ομίλου Καρούζου ιδρύθηκαν κατά βάση με το ελάχιστο μετοχικό κεφάλαιο (€ 60χιλ.) και άντλησαν υψηλό δανεισμό για την χρηματοδότηση επενδύσεων. Επιπρόσθετα παρατηρήθηκαν υψηλά υπόλοιπα σε λογαριασμούς “Χρεώστες ή Πιστωτές διάφοροι”, “Διαθέσιμα” και “Ακινητοποιήσεις υπό εκτέλεση”».

Έμπειρος και φερέγγυος ο Καρούζος!

Το πόρισμα της ΤτΕ αναγκάζεται να διαπιστώσει με βάση τα στοιχεία πως τα δάνεια προς τις εταιρείες του Καρούζου «αξιολογήθηκαν κατά την έγκρισή τους κυρίως από μέσου έως υψηλού κινδύνου, το οποίο αντιστοιχεί σε χαμηλή έως αυξημένη πιθανότητα αθέτησης υποχρεώσεων. Παρότι οι εν λόγω διαβαθμίσεις συνιστούν διατήρηση ή και περιορισμό μιας πιστοδοτικής συνεργασίας, οι όμιλοι τραπεζών προέβησαν σε σημαντικό αριθμό νέων εγκρίσεων».

Στη συνέχεια ωστόσο έρχεται να δικαιολογήσει τα θαλασσοδάνεια ύψους εκατομμυρίων ευρώ υποστηρίζοντας: «Ο λόγος ήταν ότι σημαντικό ρόλο στις εγκριτικές αποφάσεις διαδραμάτισε η εμπειρία και η γνώση του αντικειμένου από τον φορέα, καθώς και η λήψη καλυμμάτων – εξασφαλίσεων υψηλής διασφαλιστικής αξίας. Επισημαίνεται η προαναφερθείσα ιδιαιτερότητα του κλάδου real estate και η διαφορετικότητα των συνθηκών στον τραπεζικό κλάδο κατά την υπό εξέταση χρονική περίοδο, δεδομένου ότι τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ακολουθούσαν εν γένει επεκτατική πιστωτική πολιτική»…

Το εκπληκτικότερο όλων είναι ότι ενώ η Τράπεζα της Ελλάδος προκειμένου να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα αναφέρεται συνεχώς στο πόρισμά της στις… ιδιαιτερότητες του κατασκευαστικού κλάδου και στο κλίμα της εποχής, προσθέτει ότι το αρμόδιο κλιμάκιο ελέγχου «δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της κρίσης των κατηγορουμένων στελεχών και της ορθότητας των πιστοδοτικών αποφάσεων» προς τον Όμιλο Καρούζου!!!

Για την ιστορία σημειώνουμε ότι όταν η Εμπορική Τράπεζα χορηγούσε αφειδώς δάνεια στον Καρούζο διοικητής της ήταν ο σημερινός διοικητής της ΤτΕ, Γιώργος Προβόπουλος.

Στη συνέχεια μάλιστα διετέλεσε και αντιπρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, στελέχη της οποίας είναι σήμερα κατηγορούμενα για τα περίφημα δάνεια του Καρούζου.

Γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό γιατί με το πόρισμα της ΤτΕ επιχειρείται η ποινική απαλλαγή όλων των εμπλεκομένων από το κακουργηματικό αδίκημα της απιστίας. Και ήδη το πρώτο βήμα φαίνεται να έχει γίνει αφού όσοι κατηγορούμενοι τραπεζίτες έχουν απολογηθεί για την υπόθεση αυτή, αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς να τους επιβληθεί κανένας περιοριστικός όρος

Πηγή

Lykavitos: συνεχίζει ο Στουρνάρας, καμένο χαρτί ο τραπεζιτάκος

Υπάρχει μια βασική αρχή στο ποδόσφαιρο και γενικότερα στα ομαδικά σπορ: Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει.

Lykavitos Θέμα> Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει: Γιατί ο Στουρνάρας παραμένει Τσάρος της Οικονομίας

Μια αρχή που ο κάθε σοβαρός προπονητής-μάνατζερ ακολουθεί, όχι μόνο στα σπορ αλλά και στις επιχειρήσεις όπως και στην πολιτική.

Ακριβώς τέτοια είναι η περίπτωση του οικονομικού επιτελείου. Το οποίο με επικεφαλή τον Γιάννη Στουρνάρα, κατάφερε μέσα σε ενάμιση χρόνο να αλλάξει (προς το θετικό) όλα τα νούμερα της ελληνικής οικονομίας, από το πρωτογενές πλεόνασμα μέχρι τα έσοδα.

Αποκορύφωμα η πρόσφατη επιτυχής έξοδος της χώρας στις αγορές, η μεγάλη επιστροφή της αποκλεισμένης εδώ και μια πενταετίας Ελλάδας σε συνθήκες προ Μνημονίου.

Ακόμη και οι ορκισμένοι εχθροί του Στουρνάρα, από διάφορα πληρωμένα πιστόλια της δημοσιογραφίας, μέχρι και τα γνωστά παπαγαλάκια του οικονομικού ρεπορτάζ που χαρτζιλικώνουν τα κυκλωματάκια των Τραπεζών, έκαναν τουμπεκί ψιλοκομμένο, μπροστά σε αυτή την αδιαμφισβήτητη επιτυχία.
Αφήστε που μερικοί άρχισαν ήδη και το γλύψιμο…

Αλλά ο Στουρνάρας, δεν ήταν μόνος του. Υπήρξαν τέσσερα ακόμη πρόσωπα που έπαιξαν (και παίζουν) κομβικό ρόλο στην διαδικασία σταδιακής εξόδου της χώρας στις αγορές.

Πρόκειται για τους Χρύσανθο Λαζαρίδη, Σταύρο Παπασταύρου, Χρήστο Σταϊκούρα και Στέλιο Παπαδόπουλο (του ΟΔΔΗΧ) που σπατάλησαν άπειρες ώρες -πάντα σε συνεννόηση με τον Σαμαρά- για να επιτευχθεί ο στόχος του ομαλού δανεισμού της χώρας.

Η συγκεκριμένη ομάδα είναι συμπαγής, διαθέτει δυνατή χημεία, αλλά και την εχεμύθεια που απαιτούν οι συνθήκες για τέτοιου είδους εγχειρήματα.

Στα παραπάνω επίσης προσθέστε και την εξαιρετική (σχεδόν καθημερινή) επκοινωνία που υπάρχει με τον διαβόητο “σύνδεσμο της Μέρκελ” στην Καγκελαρία.

Ένα πρόσωπο κλειδί για την επιτυχή πορεία της εξόδου της χώρας στις αγορές, αλλά και των παρασκηνιακών διαπραγματεύσεων Γερμανίας – ΔΝΤ για την λύση του προβλήματος με το ελληνικό χρέος.

Από την στιγμή λοιπόν που δόθηκε στο παρασκήνιο το “πράσινο φως” για την ξεκινήσουν οι συζητήσεις για την διευθέτηση του ζητήματος του χρέους, δεν υπάρχε η πιθανότητα να μην ηγηθεί αυτής της προσπάθειας ο Γιάννης Στουρνάρας.

Πρόκειται αντικειμένικά για τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση, που εμπιστεύονται οι αγορές και οι συνομιλητές του και έχει αποδείξει στην πράξη πως μπορεί με μεθοδικότητα και χωρίς πολλές δηλώσεις και φανφάρες να επιτυγχάνει τους στόχους του.

Βάση λοιπόν του χρονοδιαγράμματος, η συζήτηση για το χρέος -που άτυπα έχει εδώ και καιρό ξεκινήσει στο παρασκήνιο- θα προχωρήσει μετά τις 5 Μαίου με την δημοσιοποίηση του πρωτογενούς πλεονάσματος από την Eurostat.

Και το μεγάλο αυτό εγχείρημα της διευθέτησης του χρέους, θα την αναλάβει προσωπικά ο Στουρνάρας.

Για αυτό και μέσα στο επόμενο διάστημα θα υπάρξει κάποια “ανακατανομή” αρμοδιοτήτων στο οικονομικό επιτελείο στις οποίες έχει καταλήξει ο Σαμαράς, χωρίς βεβαίως να αντικατασταθεί ουδείς από την σημερινή ομάδα.

Aλλαγές για τις οποίες θα σας ενημερώσει πρώτος ο  Lykavitos.gr ο οποίος πάντα έχει πρωτογενές ρεπορτάζ…

ΥΓ: Γελάνε και τα… τσιμέντα με τα γελοία, νέα σενάρια που διακινούν τα επί πληρωμή παπαγαλάκια – βαποράκια του πάλαι ποτέ ισχυρού “τραπεζικού κατεστημένου”.

Ειδικά αυτό περί του “ισχυρού διδύμου Στουρνάρα-Προβόπουλου” μόνο θυμηδία προκαλεί σε αυτούς που έχουν πάρει ήδη τις αποφάσεις τους.

Ο Τραπεζιτάκος είναι καμένο χαρτί, τελειωμένος, και εντός ολίγου θα πάρει την άγουσα προς τα αποδυτήρια…

Πηγή

Θεσμοθετείται το «ακαταδίωκτο» των μεγάλων τραπεζών και στις ΗΠΑ

του Άρη Χατζηστεφάνου

Μπέρνι Μάντοφ, ο άνθρωπος που κατηγορείται για τη μεγαλύτερη οικονομική απάτη με μορφή «πυραμίδας» στην ανθρώπινη ιστορία, πρέπει να γέλασε με πικρία καθώς διάβαζε τους τίτλους των οικονομικών εφημερίδων των τελευταίων εβδομάδων.

Η JP Morgan, η τράπεζα μέσω της οποίας είχε πραγματοποιήσει τις μεγαλύτερες απάτες της καριέρας του, ήρθε σε συμφωνία (link) με το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης πληρώνοντας περίπου 1.7 δισεκατομμύριο δολάρια προκειμένου να αποφύγει τις ποινικές διώξεις. Ο ίδιος ο ο Μάντοφ έχει θεωρητικά να περάσει στη φυλακή άλλα… 145 χρόνια. Οι καλύτεροι συνεργάτες του όμως, στο έγκλημα της χιλιετίας, κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Στην ουσία της η επιχείρηση του Μάντοφ δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια κλασική «πυραμίδα», ένα «σχέδιο Πόνζι» όπως το αποκαλούν στις ΗΠΑ από το όνομα του Ιταλού μετανάστη Τσαρλς Πόνζι, ο οποίος έστησε μια από τις μεγαλύτερες πυραμίδες των αρχών του περασμένου αιώνα στις ΗΠΑ. Ο Μάντοφ υποσχόταν να επενδύσει τα κεφάλαια των πελατών του στην αμερικανική και την ευρωπαϊκή αγορά ενώ στην πραγματικότητα τα συγκέντρωνε σε τραπεζικούς λογαριασμούς από όπου προσέφερε υψηλές «αποδόσεις» στους προηγούμενους πελάτες του.

Ένα δαιδαλώδες δίκτυο από επιχειρήσεις – βιτρίνα αναλάμβαναν να ξεπλύνουν τα κέρδη δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι τα χρήματα επενδύονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ύστερα από σχεδόν δυο δεκαετίες απάτης η πυραμίδα είχε περίπου 4.000 πελάτες που έπιναν νερό στο όνομα του Μπέρνι.«Τον θεό μπορείς, αν θέλεις, να τον αμφισβητήσεις, τον Μπέρνι όμως ποτέ» έλεγε ο Μάικλ Μπιένες, συνεργάτης αλλά και πελάτης του Μάντοφ.

Η JP Morgan ήταν η βασική τράπεζα που χρησιμοποιούσε ο Μάντοφ στις παράνομες δραστηριότητές του για τουλάχιστον είκοσι χρόνια και όπως δήλωσε και ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξή του στους Financial Times γνώριζε πολύ καλά τις δραστηριότητές του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ η τράπεζα δεν έκρινε σκόπιμο να ενημέρώσει το επενδυτικό κοινό και τις αρμόδιες αρχές για τις παράνομες δραστηριότητες του Μάντοφ, η ίδια φρόντισε πολύ νωρίς να απομακρύνει από το χαρτοφυλάκιό της τα πιο επικύνδυνα επενδυτικά στοιχεία που σχετίζονταν με αυτόν.

Ο ίδιος ο διακανονισμός αποτελεί επισήμως αναγνώριση ότι ο επικεφαλής της JP Morgan ήταν ουσιαστικά συνένοχος στην πυραμίδα του Μάντοφ. Ενώ όμως ο δευτερος καταδικάστηκε σε 150 χρόνια κάθειρξης ο πρώτος κυκλοφορεί σήμερα ελευθερος. Σε μια χώρα όπου τουλάχιστον 2 εκατομμύρια πολίτες βρίσκονται στη φυλακή και εκατομμύρια άλλοι ζουν με περιοριστικούς όρους για μικροαπάτες και εγκλήματα, οι άνθρωποι που συνέβαλαν περισσότερο στην χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, κι βύθισαν την ανθρωπότητα στην αστάθεια, τη φτώχεια και τη δυστυχία δεν πέρασαν καν έξω από κάποια δικαστική αίθουσα.

Η διαπλοκή της JP Morgan στη συγκεκριμένη υπόθεση μπορεί να αποτελεί, σε συμβολικό επίπεδο, το σημαντικότερο περιστατικό, δεδομένου ότι η «πυραμίδα» του Μάντοφ έχει χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία, σε καμία περίπτωση όμως δεν αποτελεί εξαίρεση στις δραστηριότητες της συγκεκριμένης τράπεζας.

Το 2011 η JP Morgan κατηγορήθηκε για κερδοσκοπία στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και για ψευδείς δηλώσεις στην αμερικανική ρυθμιστική αρχή ενέργειας. Λίγο αργότερα κλήθηκε να πληρώσει 4.5 δισεκατομμύρια δολάρια για παράτυπες ενέργειας στην αγορά ομολόγων που ζημίωσαν ανεπανόρθωτα τα αμερικανικά συνταξιοδοτικά ταμεία ενώ μόλις πριν από μερικούς μήνες η ίδια τράπεζα κλήθηκε να πληρώσει 13 δισεκατομμύρια δολάρια ως πρόστιμο γιατί παραπλάνησε τους επενδυτές που την εμπιστεύτηκαν για να αγοράσουν τοξικά στοιχεία πριν από την κατάρρευση της αμερικανικής αγοράς ενυπόθηκων δανείων το 2007-2008.

Αν και τα ποσά αυτά, στην ονομαστική τους τιμή, φαντάζουν κολοσσιαία για οποιαδήποτε οικονομία του πλανήτη στην πραγματικότητα είναι πολύ μικρότερα καθώς ένας δαιδαλώδης μηχανισμός εξασφαλίζει σημαντικές εκπτώσεις. Σε κάθε περίπτωση η JP Morgan δεν φαίνεται να έχει κανένα πρόβλημα να πληρώνει τα προστίμα προκειμένου να συνεχίζει ανενόχλητη τις δραστηριότητές της αφού όπως έχουν αποκαλύψει στελέχη της, έχει κρατήσει «στην άκρη» δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για τις εξωδικαστικές τις συμφωνίες με το κράτος.

Προφανώς η συγκάληψη των εγκλημάτων των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων των ΗΠΑ αλλά και της Ευρώπης δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Από τη δημιουργία του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος, στις οικονομίες της Δύσης, το κράτος λειτουργούσε στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων σαν προστάτης των τραπεζιτών και σαν εργαλείο διαιώνισης της εξουσίας τους. Άλλωστε οι χρηματιστηριακές κρίσεις του 1929 και του 2008, που αποκάλυψαν τα δομικά αδιέξοδα του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος δεν θα είχα συμβεί εάν μεγάλα τραπεζικά ιδρύματα δεν δρούσαν ανεξέλεγκτα, ακόμη και για τα δεδομένα της λεγόμενης οικονομίας Καζίνο.

Ενώ όμως τους προηγούμενους αιώνες και τις τελευταίες δεκαετίες η συγκάληψη των οικονομικών εγκλημάτων γινόταν πίσω από κλειστές πόρτες κυβερνητικών και δικαστικών αιθουσών, στα χρόνια της προεδρίας Μπούς και Ομπάμα το «ακαταδίωκτο» των τραπεζών άρχισε ουσιαστικά να θεσμοθετείται.

Από το 2008 μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει καμία καταδίκη μεγάλου στελέχους αμερικανικής τράπεζας παρά το γεγονός ότι έχουν φτάσει ενώπιον του αμερικανικού κογκρέσου και της δικαιοσύνης δεκάδες υποθέσεις, στις οποίες οι παράνομες δραστηριότητες των τραπεζών είναι κάτι περισσότερο από προφανείς. Την ίδια ώρα και συγκεκριμένα από το 2004 μέχρι το 2012 το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης προχώρησε σε 242 εξωδικαστικές συμφωνίες που εξασφάλιζαν ότι κανένας τραπεζίτης δεν θα χρειαζόταν να σταθεί μπροστά στο εδώλιο του κατηγορούμενου. Ανάμεσα στις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις ήταν η συμφωνία με την HSBC η οποία είχε αποδεχθεί ότι συμμετείχε σε ξέπλυμα μαύρου χρήματος από εμπόρειο ναρκωτικών αξίας ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων!

Μπροστά σε αυτή την απόφαση του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, να προσφέρει συγχωροχάρτι στους μεγάλους τραπζίτες, ακόμη και οι πιο «σκληροί» δημόσιοι κατήγοροι αναγκάστηκαν να υποταχθούν στις εντολές των ανωτέρων τους. Χαρακτριστικότερο όλων είναι φυσικά το παράδειγμα του εισσαγγελέα της Νέας Υόρκης, Πριτ Μπαράρα, ο οποίος είχε αναλάβει την υπόθεση της JP Morgan: ενώ μέχρι το καλοκαίρι του 2013 υποστήριζε ότι κανένας τραπεζίτης δεν είναι τόσο ισχυρός που να μην μπορεί να καταλήξει στη φυλακή, πριν από λίγες ημέρες μετατράπηκε στο βασικό συντελεστή της συμφωνίας του αμερικανικού κολοσσού με το υπουργείο δικαιοσύνης.

Καταστρατηγώντας κάθε έννοια δικαίου, μιας αστικής δημοκρατίας, το αμερικανικό πολιτικό σύστημα παρουσίασε τους τελευταίους μήνες τη φράση too big to jail (πολύ μεγάλο για να φυλακιστεί) παραφράζοντας το περίφημο too big to fail (σε ελευθερη απόδοση: πολύ μεγάλο για να μην διασωθεί από το κράτος). Και για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για τη νέα στάση που θα τηρεί στο εξής η αμερικανική δικαιοσύνη, ο αμερικανός υπουργός δικαιοσύνης Έρικ Χόλντερ δήλωσε ευθέως ότι «ορισμένες τράπεζες είναι πλέον πολύ μεγάλες για να ασκηθούν εναντίον τους ποινικές διώξεις». Σε περίπτωση που οι τράπεζες αυτές καταδικαστούν σε κάποιο δικαστήριο, ξεκαθάρισε ο Χόλντερ, «ενδέχεται να επηρρεαστεί η λειτουργία τους γεγονός που με τη σειρά του μπορεί να επιφέρει καταστροφικές επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία». Αν και ο Χόλντερ επιχείρησε λίγο αργότερα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την πρωτοφανή δήλωσή του, το μήνυμα είχε σταλεί στους αποδέκτες του: Η αμερικανική δικαιοσύνη σταματά εκεί που ξεκινούν τα συμφέροντα των μεγάλων τραπεζών δημιουργώντας ένα νέο καθεστώς παρανομίας που απολάμβαναν οι αριστοκράτες και οι βασιλείς στα χρόνια της φεουδαρχίας.

Πηγή

Επίκαιρη ερώτηση του κ. Τσίπρα για τα θαλασσοδάνεια σε ΜΜΕ κλπ

Για «τραπεζικά σκάνδαλα» κάνει λόγο στην επίκαιρη ερώτησή που κατέθεσε ο Αλέξης Τσίπρας προς τον πρωθυπουργό ζητώντας να επεκταθεί ο έλεγχος «και στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια των συστημικών τραπεζών και ειδικότερα προς επιχειρηματικούς ομίλους, ΜΜΕ και πολιτικά κόμματα». 

Πέραν αυτού, ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης επικαλείται δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία θα κατατεθεί νομοσχέδιο που θα αλλάζει τους όρους επανιδιωτικοποίησης των τραπεζών «σε εξευτελιστικά χαμηλότερες τιμές από τις αρχικά προβλεπόμενες».

Προαναγγέλλει δε αναζήτηση πολιτικών και ποινικών ευθυνών υποστηρίζοντας πως «από τα 40 δισ. ευρώ που μέχρι σήμερα έχουν απορροφηθεί από τις συστημικές τράπεζες αναμένεται να επιστραφούν πίσω το πολύ 15 με 18 δις ευρώ».

Αναλυτικά, η ερώτηση του κ. Τσίπρα έχει ως εξής:

«Το σκάνδαλο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου έφερε στην επιφάνεια για άλλη μία φορά το αμαρτωλό τρίγωνο  «τράπεζες – κόμματα εξουσίας – επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα». Αυτό το τρίγωνο της διαπλοκής έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πορεία της χώρας προς τη χρεοκοπία. Μετά και το κούρεμα των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, έγινε ακόμη πιο επιτακτική και μεγαλύτερη η ανάγκη για την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος, το οποίο ήδη είχε υποστεί τις βαρύτατες συνέπειες  από τη μεγάλη εκροή καταθέσεων και τις συνέπειες από τη ύφεση και τη λιτότητα που προκάλεσαν τα μνημόνια. Για την ανακεφαλαιοποίηση αυτή έχουν προβλεφθεί 50 δις ευρώ, τα οποία έχουν ήδη εγγραφεί ως δημόσιο χρέος. Από αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί ήδη περίπου 40 δις για την ανακεφαλαιοποίηση αλλά και την εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος.

Σύμφωνα με την αρχική συμφωνία της ανακεφαλαιοποίησης (38/9.11.2012 Πράξη υπουργικού Συμβουλίου), ο στόχος ήταν μέσα σε χρονικό διάστημα από 2 (Eurobank) μέχρι 4,5 χρόνια (Εθνική, Πειραιώς, Alpha) να ανακτηθούν οι μετοχές των τραπεζών από τους ιδιώτες μετόχους σε συγκεκριμένες τιμές ώστε λόγω και της επίτευξης συνεργιών που θα αύξαναν την αξία των τραπεζών, τελικά να επιστραφούν στο ελληνικό Δημόσιο τα 40 δις και να ακυρωθεί ισόποσο δημόσιο χρέος.

Εντούτοις σύμφωνα με δημοσιεύματα του οικονομικού τύπου, επίκειται η κατάθεση νομοσχεδίου με το οποίο αλλάζουν οι όροι και οι ιδιώτες μέτοχοι θα μπορούν να ανακτήσουν άμεσα τις μετοχές τους σε τρέχουσες τιμές της αγοράς, δηλαδή εξευτελιστικά χαμηλότερες από τις αρχικά προβλεπόμενες.

Ερωτάται ο κ. Πρωθυπουργός

•  Μετά το σκάνδαλο του ΤΤ, που αφορά επισφαλή δάνεια περίπου 400 εκ. ευρώ, θα υπάρξει έλεγχος και στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια των συστημικών τραπεζών και ειδικότερα προς επιχειρηματικούς ομίλους, ΜΜΕ και πολιτικά κόμματα;

•  Αν αληθεύει η πρόθεση για επανιδιωτικοποίηση – πραγματικό ξεπούλημα των τραπεζών στους ιδιώτες μέτοχους – αφού από τα 40 δις που μέχρι σήμερα έχουν απορροφηθεί από τις συστημικές τράπεζες θα αναμένεται να επιστραφούν πίσω το πολύ 15 με 18 δις, ποιος θα αναλάβει την πολιτική αλλά και την ενδεχόμενη ποινική ευθύνη για την ζημία του ελληνικού δημοσίου;»

Μα την απάντηση στον κ. Τσίπρα την έχουν δώσει ήδη οι   πολιτικές μορφές του 2013: Χριστογιάννης, Τσουμάνης, Σταμενίτης

Νέα δάνεια από “συστημικές” τράπεζες προς Ψυχάρη – Μπόμπολα

της Άγγελας Νταρζανου (“Αυγή της Κυριακής”)

Νέο δάνειο διάσωσης ετοιμάζονται να πάρουν ο Σταύρος Ψυχάρης για λογαριασμό του ΔΟΛ και η οικογένεια Μπόμπολα για λογαριασμό της «Πήγασος», προκειμένου να πάρουν ανάσα ζωής και να απεγκλωβιστούν για το επόμενο διάστημα από συσσωρευμένα χρέη ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.

Το σενάριο «συνολική λύση» για τη διάσωση των καθεστωτικών ΜΜΕ φαίνεται ότι προχωρεί ελέω επιτρόπων και Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, σε μια πολιτική συγκυρία που η στήριξη των ΜΜΕ στην καταρρέουσα κυβέρνηση είναι περισσότερο πολύτιμη από ποτέ.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, τόσο ο ΔΟΛ όσο και ο Πήγασος πήραν το πράσινο φως από..  τις επιτροπές πιστώσεων των συστημικών τραπεζών, έτσι ώστε να εκταμιεύσουν νέα δάνεια και να αναχρηματοδοτή σουν παλαιότερα.

Για τον ΔΟΛ, μετά το ok των επιτροπών πιστώσεων της Εθνικής Τράπεζας, της Alpha Bank, της Τράπεζας Πειραιώς και της Eurobank, αναμένεται η έγκριση κοινοπρακτικού δανείου, ύψους 98 εκατομμυρίων ευρώ, 10ετούς διάρκειας και περίοδο χάριτος για την πρώτη διετία. Από αυτά, τα 83 εκατ. θα χρησιμοποιηθούν για την αναχρηματοδότηση παλαιών δανείων, ενώ τα 15 εκατ. θα αποτελέσουν νέα ρευστότητα για την εταιρεία.

Επιπλέον, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ατομικό δάνειο του κ. Στ. Ψυχάρη από την Alpha Bank, ύψους 57 εκατ. ευρώ, μετατρέπεται σε εταιρικό, ενώ για τον ίδιο τον κύριο μέτοχο του ΔΟΛ εγκρίνεται νέο προσωπικό δάνειο, ύψους 8 εκατ. ευρώ. Με τον τρόπο αυτό, συνολικά η ρευστότητα για τον ΔΟΛ αναμένεται να αγγίξει τα 23 εκατ. ευρώ.

Την ίδια ώρα, ο ΔΟΛ έχει αρνητική θέση στα ίδια κεφάλαια, κατά 71 εκατ. ευρώ, ενώ οι συνολικές του υποχρεώσεις στο 9μηνο του 2013 ανέρχονταν σε 216 εκατ. ευρώ. Από αυτά, τα 105 εκατ. αποτελούν βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις, οι οποίες αναχρηματοδοτούνται. Οι ζημιές του το 2013 αναμένεται να έχουν ξεπεράσει τα 22 εκατ. ευρώ.

Για την εταιρεία «Πήγασος» του ομίλου Μπόμπολα ανανεώθηκε ομολογιακό δάνειο από την Εθνική Τράπεζα, ύψους 20 εκατ. ευρώ, το οποίο έληγε στις 31.12.2013. Με τον τρόπο αυτό ενισχύεται η ρευστότητα της εταιρείας, της οποίας οι συνολικές υποχρεώσεις υπερβαίνουν τα 223 εκατ. ευρώ, ενώ οι ζημιές της το 2013 αναμένεται να ξεπεράσουν τα 22 εκατ.

Πηγή

Τι σχέση έχει το δάνειο του ΤΤ στον Κοντομηνά με το Βατοπέδι;

Μια σημαντική αποκάλυψη κάνει σήμερα το antinews, αποκάλυψη που αποδεικνύει πώς «στήνονται» τα σκάνδαλα προκειμένου να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες καταστάσεις. Πρώτα, όμως, θα σας θυμίσουμε τι γράφαμε στις 6/6/2010 για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, μια υπόθεση η οποία ουσιαστικά σήμανε την αρχή του τέλους για την κυβέρνηση Καραμανλή.

Γράφαμε, λοιπόν, τότε:

«Το ότι η υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου ..στήθηκε ως «σκάνδαλο» για να ανατρέψουν την Κυβέρνηση Καραμανλή, ουδείς νομίζω το αμφισβητεί. Στην αρχή το έβγαλε η Ελευθεροτυπία (το Καλοκαίρι του 2007 αν δεν κάνω λάθος) αλλά δεν έδωσε κανένας σημασία.  Μετά το πήρε ο ALPHA και έπαιζε μόνος του το θέμα, όταν ο τότε ιδιοκτήτης του, είχε κάτι εμπλοκές με τη δικαιοσύνη.  Κάπως καθυστερημένα το πήραν χαμπάρι και τα άλλα τα κανάλια. Ύστερα το έκαναν σκάνδαλο,  το φόρτωσαν στην Κυβέρνηση Καραμανλή και τα υπόλοιπα τα γνωρίζετε.

Όμως, εδώ και τρία χρόνια,  ακόμα δεν έχει απαντηθεί το αγωνιώδες ερώτημα του Γιώργου «που πήγαν τα λεφτά». Ούτε ένας λογαριασμός δεν συνδέθηκε με πολιτικό της Ν.Δ.  Κανένας χρηματισμός δεν αναφέρθηκε. Ουδείς απεκόμισε  οικονομικό όφελος! Σε τέτοιο σκάνδαλο, μόνο οι υπουργοί της Ν.Δ. μπορούσαν να εμπλακούν!».

 

Ο κ. Κοντομηνάς βραβευθείς από τον Πειραιώς Σεραφείμ

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Το 2007 άρχισαν τα πρώτα δημοσιεύματα για τα οποία δεν δόθηκε μεγάλη σημασία και ξαφνικά παίρνει το θέμα ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha του επιχειρηματία Δημήτρη Κοντομηνά. Γίνεται ο μεγάλος χαμός, η κυβέρνηση βάλλεται πανταχόθεν, ξεκινούν έρευνες και αποδίδονται βαρύτατες κατηγορίες κατά συγκεκριμένων προσώπων, όχι όμως κατά πολιτικών. Είναι τότε που λέγονται και οι σχετικές ανοησίες περί «νόμιμου και ηθικού» από τον Γ. Βουλγαράκη. Είναι τότε που ο πρωθυπουργός, Κ. Καραμανλής, πάει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και καλύπτει με τις δηλώσεις του τα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Εκείνη την περίοδο ξεκίνησε η κατρακύλα της ΝΔ στις δημοσκοπήσεις και το 2009 οδηγούμαστε στις εκλογές που έφεραν τον Γ. Παπανδρέου. Αλλά αυτά είναι ιστορία…

Η αποκάλυψη που κάνουμε σήμερα αφορά το δάνειο που πήρε ο Δημήτρης Κοντομηνάς από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Ένα δάνειο 110 εκατ. ευρώ που δίνεται το 2008 από την τότε διοίκηση του ΤΤ, δηλαδή τον Άγγελο Φιλιππίδη ο οποίος έφυγε τον Αύγουστο του 2009 ενώ είχε αναλάβει το 2007.

Τη στιγμή δηλαδή που ο Alpha διαλύει την κυβέρνηση και τη Νέα Δημοκρατία με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου ο επιχειρηματίας κ. Κοντομηνάς ζητά δάνειο 110 εκατ. ευρώ για επιχειρηματικές δραστηριότητες και το παίρνει. Όπως αποκαλύπτεται σήμερα από το πόρισμα των εισαγγελέων, το δάνειο αυτό ήταν επισφαλές, δεν πληρώθηκε ποτέ και απλά… εξαφανίστηκε. Γι’ αυτό και ο κ. Κοντομηνάς διώκεται και εκδόθηκε γι’ αυτόν ένταλμα σύλληψης. Γι’ αυτό και νοσηλεύεται φρουρούμενος σε ιδιωτική κλινική και τις επόμενες ημέρες θα μεταφερθεί σε δημόσιο νοσοκομείο.

Γεννώνται επομένως δύο ερωτήματα:

  1. Πώς δίνεται ένα τόσο μεγάλο δάνειο σε επιχειρηματία από κρατική τράπεζα, την ώρα που το κανάλι του χτυπάει αλύπητα την κυβέρνηση;
  2. Μετά την χορήγηση του δανείου το συγκεκριμένο κανάλι σιώπησε; Τι έγινε με το… περίφημο σκάνδαλο του Βατοπεδίου στην «αποκάλυψη» του οποίου πρωτοστάτησε ο Alpha;

Τι απαντήσεις για το έχει γίνει τις αφήνουμε σε εσάς.

Α.Ψ.

Πηγή

«Αγγελικό» κάρφωμα σε Προβόπουλο

«Αγγελικό» κάρφωμα σε Προβόπουλο

Οι ενδείξεις δεν φτάνουν από μόνες τους για να θεωρηθούν αποδείξεις, ωστόσο οι διώξεις για το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο δεν φαίνεται πως έχουν μόνο ποινικές αποχρώσεις. Αντιθέτως, δεν απουσιάζουν τα σενάρια για πολιτικά κίνητρα, τα οποία μόνο ως επιστημονικής φαντασίας δεν παρουσιάζονται από όσους είναι σε θέση να γνωρίζουν τα παιχνίδια εξουσίας που μαίνονται πίσω από τις κλειστές πόρτες των συνεδριάσεων των τραπεζιτών.

Σε αυτά τα σενάρια, μάλιστα, πρωταγωνιστικό ρόλο φέρεται να διαδραματίζει ο διοικητής τής Τραπέζης τής Ελλάδος Γιώργος Προβόπουλος, η πολιτική τού οποίου τα έξι χρόνια που αποτελεί τον απόλυτο ελεγκτή τού ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος χαρακτηρίζεται από δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Ο κ. Προβόπουλος κατηγορείται ευθέως τόσο από πολιτικούς όσο και από δημοσιογράφους πως από τη μια βαυκαλίζεται τον απηνή διώκτη τής τραπεζικής διαφθοράς, από την άλλη όμως επέτρεψε, για παράδειγμα, να καταλήξει η Proton Bank στον προφυλακισμένο σήμερα Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, ενώ παραλλήλως σφύριζε αδιάφορα και για τα «θαλασσοδάνεια» της ΑΤΕ στα πολιτικά κόμματα.

Ο κατηγορούμενος, εξάλλου, πρώην πρόεδρος του Τ.Τ., Άγγελος Φιλιππίδης δίνει άλλη μία διάσταση που εντυπωσιάζει. Σύμφωνα με τον ίδιο, η επίσης κατηγορούμενη διευθύνουσα σύμβουλος του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, Αναστασία Σακελλαρίου, τον είχε προτείνει για να αναλάβει εκ νέου το Τ.Τ., αλλά η πρόταση απορρίφθηκε από τον κ. Προβόπουλο, ο οποίος της απάντησε πως τον ερευνούν (τον κ. Φιλιππίδη) και θα τον ξεσκίσουν. Άσπονδοι φίλοι τού κ. Προβόπουλου, μάλιστα, υποστηρίζουν πως ο διοικητής τής ΤτΕ έβλεπε στο πρόσωπο του νεαρού, αλλά πεπειραμένου Φιλιππίδη έναν ισχυρό αντίπαλο στη μάχη για την επέκταση της θητείας του, η οποία λήγει τον προσεχή Μάιο, την οποία επιθυμεί διακαώς μολονότι είναι πολύ αμφίβολο αν έχει το νόμιμο δικαίωμα να τη διεκδικήσει.

Εν τω μεταξύ, ο κ. Φιλιππίδης διερωτάται, έχοντας την κοινή λογική με το μέρος του, πώς είναι δυνατόν να κατηγορείται ο ίδιος για τα 200 εκατομμύρια ευρώ των επισφαλών δανείων τού Τ.Τ., από τη στιγμή που αυτό το νούμερο είναι αστείο σε σύγκριση με τα 50 δισεκατομμύρια ευρώ που χάθηκαν τα τελευταία χρόνια από τις τράπεζες που χαρακτηρίστηκαν συστημικές και ανακεφαλαιοποιήθηκαν. «Θα ήμουν μέντιουμ αν είχα 0% επισφάλεια. Δεν ήθελα να έρχονται επιχειρηματίες με πολιτικούς χέρι-χέρι για να πάρουν δάνεια. Αν έλεγα πως αρχίζω να δίνω δάνεια προς επιχειρήσεις, θα μου έρχονταν επιχειρηματίες που θα είχαν φάει πόρτα από όλες τις άλλες τράπεζες, χέρι-χέρι με βουλευτές, και θα μου ζητούσαν δάνεια. Τότε θα έπρεπε να τσακωθώ ή με το πολιτικό σύστημα ή θα έπρεπε να κάνω το Τ.Τ. το σκουπιδιάρικο των δανείων. Δεν ήθελα να μετατραπεί το Τ.Τ. σε σκουπιδιάρικο αλλά σε πρωταθλητή», ανάφερε χαρακτηριστικώς ο κ. Φιλιππίδης.

Σε κάθε περίπτωση δεν εκπλήσσει κανέναν το γεγονός ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που χαρακτηρίστηκαν συστημικές έγινε με αμιγώς πολιτικά κριτήρια. Εναλλακτικώς καμία τύχη δεν θα είχε η Eurobank, η οποία εν τέλει βρέθηκε να απορροφά το Τ.Τ. για να επιβιώσει. Τα «stress test» που είχαν γίνει ήταν υπέρ του: είχε έρθει τρίτο πίσω από την Εθνική Τράπεζα και την Alpha Bank. Και ο ίδιος ο Άγγ. Φιλιππίδης ισχυρίστηκε πως το Τ.Τ., ενώ είχε τα καλύτερα τραπεζικά στοιχεία, περιέργως δεν χαρακτηρίστηκε συστημική τράπεζα όπως οι άλλες μεγάλες, ενώ παραλλήλως του φόρτωσαν με το ζόρι την εξαγορά τής προβληματικής ΑΣΠΙΣ BANK (αυξάνοντας τα «κόκκινα» δάνειά του στο 10% του συνόλου) και τόνισε πως, αντί να εξαγοράσει το Τ.Τ. την Eurobank, που είχε πολύ χειρότερα οικονομικά στοιχεία, έγινε το αντίθετο…

Πηγή

Φρένο από το ΤΧΣ στην τραπεζική διαφήμιση: Τώρα κλαίνε όλα τ’ αλάνια που θα μείνουνε χαρμάνια

trapezes-e1363091991595

Για το χρήμα που μοιράζουν οι Τράπεζες στα ΜΜΕ προκειμένου, σύμφωνα με τις “κακές γλώσσες” να απολαμβάνουν της “αντίστοιχης” αντιμετώπισης, έχουν γραφεί πολλά.

Δες π.χ. τι γράφαμε στις 24/4/2013 για τις Διαφημιστικές δαπάνες που “μιλάνε” στη γλώσσα των ΜΜΕ

Μόνο οι “συστημικές” Πειραιώς και Alpha δαπανούν περί το 1.000.000 ΕΥΡΩ εβδομαδιαίως (πάνω από 50 εκατομύρια ετησίως) για διαφήμιση! Ξέρεπε πόσα ΈΓΚΥΡΑ sites και έντυπα “ζεις” με 4 μύρια το μήνα?

Σύμφωνα λοιπόν με πληροφορίες του Lykavitos.gr, “το Ταμείο Χρηματοπσιτωτικής Σταθερότητας εκτιμά ότι οι διαφημιστικές καμπάνιες των τραπεζών δεν έχουν σχέση με την προβολή τραπεζικών προϊόντων αλλά αποτελούν συναλλαγή ανάμεσα σε τραπεζίτες εκδότες και καναλάρχες που εξυπηρετεί άλλες σκοπιμότητες”.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, για να σταματήσει το παιχνίδι της διαπλοκής που στοιχίζει στις τράπεζες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο το ΤΧΣ απαιτεί κατ’ αρχήν 50% μείωση της δαπάνης για διαφημιστική προβολή.

Στην περίπτωση κατά την οποία αρχίσει η υλοποίηση της οδηγίας έχει να πέσει πολύ κλάμα στα μέσα ενημέρωσης της διαπλοκής αλλά και σε κάποιες εφημερίδες με ανύπαρκτη κυκλοφορία αλλά τεράστια διαφημιστικά έσοδα.

Πάντως οι τραπεζίτες έχουν καρφώσει ήδη το ΤΧΣ στους εκδότες οι οποίοι αναμένεται ν’ αρχίσουν πόλεμο λάσπης για να ακυρώσουν την οδηγία.

Αναμένουμε εναγωνίως τις εξελίξεις …

Πηγή

Οι πολιτικές μορφές του 2013: Χριστογιάννης, Τσουμάνης, Σταμενίτης

Την Πέμπτη 4 Απριλίου 2013, οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, Δημήτριος Χριστογιάννης, Δημήτριος Τσουμάνης και Διονύσης Σταμενίτης λίγα λεπτά πριν την ψηφοφορία στη Βουλή για το σχέδιο νόμου για τη “Διαμόρφωση φιλικού αναπτυξιακού περιβάλλοντος για τις στρατηγικές και ιδιωτικές επενδύσεις”, κατέθεσαν τροπολογία η οποία είχε ως ακολούθως:

“Δεν συνιστά απιστία κατά τη έννοια των άρθρων 256 και 390 του Ποινικού Κώδικα για τον πρόεδρο τα μέλη του Δ.Σ και τα στελέχη των τραπεζών, η σύναψη δανείων πάσης φύσεως με νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, του ευρύτερου δημοσίου τομέα, όπως αυτός οριοθετείται κατά νόμο καθώς και η εν γένει παροχή πιστώσεων σε αυτά, εφόσον πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
α) υφίστανται αποφάσεις των θεσμοθετημένων εγκριτικών επιτροπών ή οργάνων κάθε τράπεζας και
β) τηρήθηκαν, κατά τη χορήγησή τους, οι σχετικές κανονιστικές πράξεις της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤΠΔΕ)”

Η τροπολογία κατατέθηκε εκπρόθεσμα ώστε να μην έχει χρόνο η αντιπολίτευση να αντιδράσει και να ζητήσει ονομαστκή ψηφοφορία.  Η τροπολογία έγινε δεκτή από τους υπουργούς Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Οικονομικών και τελικά ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία.

Η εκπρόθεσμη αυτή Ντροπολογία στην ουσία ακυρώνει τις έρευνες για τις δανειοδοτήσεις των κομμάτων που έχουν ξεκινήσει οι οικονομικοί εισαγγελείς  Γρηγόρης Πεπόνης και Σπύρος Μουζακίτης.

Εκτός από τα κόμματα, βρίσκει επίσης εφαρμογή σε θυγατρικές τραπεζών και σε ΜΜΕ που έχουν πάρει κάθε είδους θαλασσοδάνειο από τις Τράπεζες.

Για αυτό το λόγο, ο Ρούλης Μαρούλης προτείνει την ανάδειξη των ανωτέρω 3 αγωνιστών ως πολιτικές μορφές του 2013.

Διαβάστε επίσης:  Αθώες οι Τράπεζες για τα θαλασσοδάνεια που πληρώνει ο Ελληνικός λαός

Quiz για διαβασμένους χρήστες: Επίορκος ΚΥΠατζής “υπάλληλος” Τραπεζίτη

Ποιο στέλεχος τη ΕΥΠ που διώκεται  για κακουργήματα έχει προσφέρει τα τελευταία χρόνια τις υπηρεσίες του σε ζητήματα υποκλοπών σε μεγάλο τραπεζικό όμιλο;

Πηγή: lykavitos.gr

Lykavitos: Ο Προβόπουλος είναι τελειωμένος από τώρα

Γράφει το Παρατηρητήριο
του Lykavitos.gr

psixaris-themos

Σκοτώνονται μεταξύ τους δύο κυριακάτικες εφημερίδες. Όχι όμως για τα μεταξύ τους. Ως συνήθως.

Αλλά για το ποια θα πρώτο – υπερασπίσει τον Γιώργο Προβόπουλο. Και ποια θα λασπώσει καλύτερα τον Λάντον Τόμας Τζούνιορ (αυτό είναι το πραγματικό του όνομα).

Είναι ο δημοσιογράφος των New York Times που έγραψε το αυτονόητο.

Ο, τι ο κ. Διοικητής είναι γυμνός (και ας φωνάζουν μπράβο και ζήτω ο κ. Διοικητής, οι δύο κυριακάτικες εφημερίδες).

Φιλότουρκος ο Λάντον Τόμας.

Κουκουλοφόροι και ρουφιάνοι, αυτοί που του δίνουν τις πληροφορίες.

Η λάσπη πάει κι έρχεται για ένα δημοσίευμα που καμιά από τις δύο κυριακάτικες εφημερίδες (ή έστω οι ιστοσελίδες τους) δεν αναπαρήγανε.

Προφανώς, θεωρούν αυτονόητο ότι οι αναγνώστες τους διαβάζουν blogs. Άρα ξέρουν τι έχει γραφτεί για τον κ. Διοικητή.

Παρότι οι μπηχτές πάνε και έρχονται και «φωτογραφίζουν» άλλους επικοινωνιακούς λόγους οι μεν και άλλους οι δε, (ένα γόνο και έναν ελληνοαμερικάνο) η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ωμή.

Τα σκουπίδια σάπισαν και βρώμισαν.
Και τραβάνε μύγες.

Οι New York Times, απλώς καταγράφουν αυτά που βλέπουν ή μάλλον αυτά που μυρίζουν, όσοι δεν κλείνουν τη μύτη τους.

Γιατί η βρώμα έχει προ πολλού περάσει τα σύνορα της χώρας.
Φτάνει και στο Λονδίνο, απ΄ όπου έρχεται κάθε τρεις και λίγο στην Αθήνα ο Λάντον Τόμας.

Ενώ έχει φτάσει προ πολλού και στη Φρανκφούρτη, όπου είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην οποία υπάγεται ο Προβόπουλος.

Άρα δεν χρειάζεται κανένας γα να καρφώσει. Ούτε έχουν νόημα οι απειλές προς ιθαγενείς.

Το παιχνίδι παίζεται στο εξωτερικό.
Από ξένες εφημερίδες που τους διαβάζουν όχι μόνο εκατομμύρια αναγνώστες αλλά πάνω απ΄ όλα τις διαβάζουν αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις.

Έτσι φτάνουμε στο δεύτερο θέμα: Την ανανέωση της θητείας Προβόπουλου, που και οι δύο κυριακάτικες εφημερίδες προεξοφλούν, με τόση άνεση που να φανερώνει εξάρτηση και νευρικότητα.

Η θητεία λήγει την Άνοιξη του 2014. Κανονικά την επιλογή θα την κάνει ο Σαμαράς.

Αλλά με την Ελλάδα (και με τις ελληνικές τράπεζες) να χρωστάνε της ξένης Μιχαλούς, και να εξαρτώνται απ αυτήν, τα πράγματα δεν είναι απλά.

Η απόφαση θα ληφθεί στο εξωτερικό.

Και μην αμφιβάλλετε καθόλου ότι ο Σαμαράς θα το παίξει Πόντιος Πιλάτος την κρίσιμη ώρα και να νίψει τας χείρας του.

Ο Προβόπουλος είναι τελειωμένος από τώρα.
Άλλωστε η New York Times, είναι διάσημη για τις νεκρολογίες που δημοσιεύουν.

Γιατί τέτοια καΐλα να προστατευτεί ο Διοικητής και να παραμείνει; Μα γιατί προστατεύει τους τραπεζίτες (ή μάλλον τον τραπεζίτη) από τον οποίον εξαρτώνται οι κυριακάτικες εφημερίδες που καίγονται για την τύχη του.

Μήπως ανάμεσα στα κόκκινα δάνεια που κοιτάζει η Τρόικα είναι και τα δικά τους;
Λέω, μήπως…

Πηγή

Είναι πολλά τα εκατομμύρια στην υπόθεση της Proton Bank

 

Της Κατερίνας Κατή

Ο επιχειρηματίας Λαυρέντης Λαυρεντιάδης  που τα τελευταία χρόνια είχε βρεθεί στο επίκεντρο της κοινωνικής ζωής του τόπου ως μέγας ευεργέτης και προνομιακός συνομιλητής  επιφανών πολιτικών παραγόντων, και όχι μόνο, από το βράδυ της Δευτέρας  μοιράζεται  το ίδιο κελί με  τον σχεδιαστή μόδας , Λάκη Γαβαλά και τον επιχειρηματία Γιώργο Σαχπατζίδη, εμπλεκόμενο στο σκάνδαλο Τσοχατζόπουλου.

Τα στοιχεία της ογκοδέστατης δικογραφίας  που έχει σχηματισθεί σε βάρος του  για το πως μεθοδεύτηκε και εκτελέστηκε η αφαίμαξη  της PROTON BANK, με τον ίδιο να εμφανίζεται  ως «ηγετική φυσιογνωμία εγκληματικής οργάνωσης » την οποία κατά την κατηγορία απαρτίζουν συνολικά 33 άτομα , δεν άφηναν περιθώρια στην ανακρίτρια της υπόθεσης για επιεικέστερη μεταχείριση του. Η προσωρινή κράτηση ήταν μονόδρομος για τον κατηγορούμενο για βαρύτατα κακουργήματα, Λαυρέντη Λαυρεντιάδη.

Την  ίδια ώρα, ο στενός του συνεργάτης, Π. Κυριακίδης, ο οποίος για μια τριετία είχε  εξαπολύσει τσουνάμι μιντιακών εξαγορών σε Ελλάδα και Κύπρο , επιχειρηματικές κινήσεις που συνοδεύονταν από πλήθος δημοσιευμάτων τα οποία μιλούσαν για “επιρροή Λαυρεντιάδη”, παραμένει άφαντος για τις αρχές που τον αναζητούν.

Και για τους δύο , πάλαι  ποτέ –πλέον-“μεγαλοπαράγοντες” που εισέβαλαν αιφνιδίως στην αγορά και έκαναν πολλούς να αναρωτιούνται για το πόθεν έσχες της μεγάλης οικονομικής επιφάνειας που εμφάνιζαν,οι απαντήσεις δίνονται σήμερα μέσα από τις σελίδες ενός κατηγορητηρίου 136 σελίδων.

Σ΄ αυτό περιγράφεται αναλυτικά το πώς στήθηκε το “κόλπο γκρόσο” στην  Proton Bank προκειμένου να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα Λαυρεντιάδη αλλά και τι κόστισαν ,σε εκατομμύρια ευρώ,στην τράπεζα και στο ελληνικό δημόσιο οι δραστηριότητες και οι …μεγάλες μπίζνες των δύο αντρών.

Το πρώτο που έκανε ο Λαυρέντης Λαυρέντιαδης για την επίτευξη των σκοπών του ήταν να καταστεί βασικός μέτοχος της τράπεζας.

Από κει και πέρα η παράνομη αναξέλεγκτη χρηματοδότηση των δικών του εταιρειών μέσω της Proton  δεν ήταν δύσκολο να γίνει.

“Ασκώντας πλέον κυριαρχική εξουσία στη λειτουργία της –τονίζει το κατηγορητήριο- μερίμνησε για την τοποθέτηση ως μελών του Δ.Σ. προσώπων πλήρως ελεγχόμενων από αυτόν, που αποτελούσαν την πλειοψηφία του Δ.Σ., ώστε να διασφαλίσει τη σύμφωνη για τα ατομικά και εταιρικά συμφέροντά του λειτουργία της διοίκησης της τράπεζας. Κατόπιν τούτου, με τη συνεργασία των εν λόγω προσώπων, προέβη  τεχνηέντως σε αποδυνάμωση των εσωτερικών ελεγκτικών μηχανισμών της τράπεζας ώστε να καταστεί δυνατή η ταχεία, άμεση και ανεξέλεγκτη χρηματοδότηση του ομίλου εταιρειών Λαυρεντιάδη, μέσω τυπικά άσχετων με τον όμιλο φυσικών και νομικών προσώπων”.

Τι πέτυχαν έτσι οι κατηγορούμενοι χάριν των συμφερόντων Λαυρεντιάδη;

Την εκταμίευση κεφαλαίων της Proton Bank που υπερβαίνουν συνολικά το ποσόν των 700.000.000 ευρώ, μέσω συμβάσεων πιστοδοτήσεως κάθε είδους που διοχετεύτηκαν στον Λ. Λαυρεντιάδη και στις εταιρείες του ομίλου του μέσω των φερόμενων τυπικά ανεξάρτητων από τον όμιλο εταιρειών του πιστοδοτούμενων προσώπων προς όφελός του, ακόμη και υπό περιστάσεις υπεξαιρέσεως επί ζημία της τράπεζας, αφού ενόψει των περιστάσεων υπό τις οποίες εγκρίθηκαν και εκταμιεύτηκαν από την τράπεζα τα ποσά αυτά, με συνοπτικές διαδικασίες, δεν υπήρχε καμία προοπτική ανάκτησής τους”.

Τι ακριβώς φέρεται να έκαναν συγκεκριμένα οι εμπλεκόμενοι ικανοποιώντας τις απαιτήσεις Λαυρεντιάδη;

* «Ενώ γνωρίζατε», τονίζεται, «ότι ο Λ. Λαυρεντιάδης είχε την ιδιότητα βασικού μετόχου της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία “Alapis Ανώνυμος Συμμετοχική, Βιομηχανική και Εμπορική Εταιρεία Φαρμακευτικών και Χημικών Προϊόντων” και σε κάθε περίπτωση ασκούσε καθ’ όλο το επίμαχο χρονικό διάστημα (από Δεκέμβριο του 2009 μέχρι τουλάχιστον τον Δεκέμβριο του 2011) αποφασιστική αρμοδιότητα στη λειτουργία της εταιρείας και των συνδεδεμένων με αυτήν εταιρειών που αποτελούσαν τον όμιλο εταιρειών Alapis-Λαυρεντιάδη κι ενώ γνωρίζατε ότι:

α) τον Δεκέμβριο του 2007 η Alapis υπέγραψε σύμβαση ανακυκλούμενης πιστωτικής διευκόλυνσης με κοινοπραξία 9 δανειστριών τραπεζών, πενταετούς διάρκειας, συνολικού ποσού 640.000.000 ευρώ, πληρωτέου στη λήξη του (29.11.2012) με σκοπό τη χρηματοδότηση εξαγορών εταιρειών,

β) ότι ο όμιλος εταιρειών Alapis έως και το 2009 άντλησε σημαντικότατου ύψους κεφάλαια από αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου (817.000.000 ευρώ και 450.000.000 ευρώ) και από τραπεζικό δανεισμό, τα οποία διοχετεύτηκαν σε εξαγορά μεγάλου αριθμού εταιρειών (άνω των 15), σε ίδρυση νέων θυγατρικών σε Ελλάδα και εξωτερικό, με παράλληλες αναδιαρθρώσεις (συγχωνεύσεις, αποσχίσεις κ.λπ.), σε διενέργεια επενδύσεων σε ενσώματα και ασώματα πάγια στοιχεία και σε κάλυψη αναγκών για κεφάλαιο κινήσεως,

γ) ότι η Alapis τον Δεκέμβριο του 2009 επιχείρησε να προχωρήσει σε τιτλοποίηση απαιτήσεών της στο πλαίσιο κάλυψης των αναγκών της για κεφάλαιο κίνησης το οποίο δεν πέτυχε λόγω της δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας και,

δ) ότι ο όμιλος Λ. Λαυρεντιάδη (κατά βάση η Alapis) είχε υποχρεώσεις προς τράπεζες συνολικού ύψους 444.000.000 ευρώ (ώστε η συνολική οφειλή του ομίλου και κυρίως της Alapis προς τράπεζες να ανέρχεται την 31.12.2010 στο ποσό του 1.084.000.000 ευρώ), ενόψει της αναμενόμενης λήξης της παραπάνω πίστωσης την 29.11.2012 και της διαφαινόμενης ήδη την εποχή εκείνη επιδείνωσης των εν γένει οικονομικών συνθηκών και της άμεσης ανάγκης εξεύρεσης κεφαλαίων,

*Μεθοδεύσατε την άντληση κεφαλαίων από την Proton Bank Α.Ε. με τη συνεργασία τρίτων φαινομενικά άσχετων με τον άνω όμιλο επιχειρηματιών και των εταιρειών τους, που ενεργούσαν αληθώς κατόπιν οδηγιών και υποδείξεων του Λ. Λαυρεντιάδη αποκλειστικά προς εξυπηρέτηση των ατομικών και εταιρικών συμφερόντων του και όχι προς ευόδωση των υπ’ αυτών επικαλούμενων επιχειρηματικών σχεδίων, δυνάμει εικονικών μεταξύ τους συμφωνιών εξαγοράς εταιρειών, κλάδων δραστηριότητας και εν γένει συνεργασιών που χρηματοδοτήθηκαν αποκλειστικά από την άνω τράπεζα”.

Η ΖΗΜΙΑ

H παράνομη αυτή δραστηριότητα δεν προκάλεσε ζημία  μόνο στην ίδια την τράπεζα και σε όλους ανεξαιρέτως τους μετόχους της, αλλά και στο ελληνικό δημόσιο και μάλιστα σε μια δεινή οικονομική περίοδο για τη χώρα.

Αναφέρεται «για τη ζημία που προκλήθηκε, ή οπωσδήποτε απειλήθηκε, από τη δράση των κατηγορουμένων»:

«Ζημιώσατε την περιουσία της τράπεζας καθόσον διαχειριζόμενοι τα κεφάλαια που εισέρρεαν στην τράπεζα από την εν γένει της δραστηριότητα και από κεφαλαιακή ενίσχυσή της μέσω του ευρωσυστήματος και από το ελληνικό δημόσιο διαθέσατε το συνολικό ποσό των 792.676.000 ευρώ κατά τρόπο επιζήμιο μέσω των πιστοδοτήσεων που εγκρίνατε, εκταμιεύσατε και διαθέσατε εν γνώσει σας με ανεπαρκείς για την τράπεζα εξασφαλίσεις σε παρένθετα πρόσωπα που δήθεν ενεργούσαν ως ανεξάρτητα από τον Λ. Λαυρεντιάδη και ως μη έχοντα σχέση με τα ατομικά και εταιρικά συμφέροντά του, ενώ αληθώς αποτελούσαν στενά συνδεδεμένα με αυτόν πρόσωπα».

Στο κατηγορητήριο γίνεται αναλυτική αναφορά και στην επιβάρυνση εκατομμυρίων που είχε το ελληνικό δημόσιο, μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου, κατά την επιχείρηση «διάσωσης» της Proton Bank. Η πρώτη μεγάλη επιβάρυνση του Δημοσίου προκλήθηκε εξαιτίας του εκμηδενισμού της αξίας των μετοχών της τράπεζας καθώς είχε καλύψει πάνω από 17 εκατομμύρια προνομιούχες μετοχές, ονομαστικής αξίας 4,49 ευρώ η κάθε μια, με τη διάθεση σχεδόν 80 εκατομμυρίων ευρώ, λόγω της υπαγωγής της τράπεζας στις διατάξεις περί στήριξης του τραπεζικού συστήματος. Επισημαίνεται ότι οι υποχρεώσεις της τράπεζας προς μετόχους, κοινούς και προνομιούχους, παρέμειναν στο παθητικό της υπό εκκαθάριση τράπεζας.

Οι επόμενες επιβαρύνσεις για το ελληνικό δημόσιο, σύμφωνα πάντα με το κατηγορητήριο, προήλθαν από την υπαγωγή της Proton στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και στο Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων.

Οι επίμαχες υπαγωγές έγιναν με δύο διαφορετικές αποφάσεις που ελήφθησαν αυθημερόν από τον τότε υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο (9249/9.10.11 και 9250/9.10.11).

Όπως επισημαίνεται, «το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας επιβαρύνθηκε με την υποχρέωση καταβολής 250 εκατ. ευρώ για την κάλυψη του μετοχικού κεφαλαίου της Νέας Proton Bank. Στη νέα τράπεζα μεταβιβάστηκε μέρος του ενεργητικού και του παθητικού τού υπό ειδική εκκαθάριση τραπεζικού ιδρύματος. Το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων επιβαρύνθηκε με την υποχρέωση καταβολής 862 εκατ. ευρώ για την κάλυψη της διαφοράς αξίας μεταξύ των μεταβιβασθέντων στο νέο πιστωτικό ίδρυμα από το υπό εκκαθάριση στοιχείων ενεργητικού και παθητικού. Παράλληλα όμως, η Νέα Proton Bank, στο ενεργητικό της οποίας συμπεριλαμβάνονται κάποια από τα επίμαχα «θαλασσοδάνεια», εμφανίζεται επίσης ζημιωμένη καθώς οι συμβάσεις των περισσότερων εξ αυτών των δανείων καταγγέλθηκαν λόγω παραβίασης συμβατικών υποχρεώσεων των πιστοδοτηθέντων».

Πηγή: laimitomos.com

Δημοσίευμα – φωτιά των New York Times για Προβόπουλο

Εκτενές ρεπορτάζ για την εμπλοκή του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιώργου Προβόπουλου στο σκάνδαλο της Proton Bank… δημοσιεύουν οι New York Times.

Η εφημερίδα αναφέρεται στο πόρισμα του εισαγγελέα Καλούδη και στην πιθανότητα σύνταξης κατηγορητηρίου σε βάρος του διοικητή της ΤτΕ.

Ακόμα, φιλοξενεί συνέντευξη του ίδιου, στην οποία παρουσιάζει τη συμφωνία της Proton με την Τράπεζα Πειραιώς ως αναγκαίο ρίσκο, ενώ παρουσιάζει τους ισχυρισμούς του προσωρινά κρατούμενου, σήμερα, επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη για το ρόλο του κεντρικού τραπεζίτη στην υπόθεση.

Ακολουθεί ολόκληρο το δημοσίευμα των NYT, σε μετάφραση του directNEWS.gr:

«Σε μια εποχή που οι κεντρικοί τραπεζίτες, όπως ο Μπεν Μπερνάνκι, κυριαρχούν στην παγκόσμια οικονομική σκηνή, λίγοι κατέχουν τόση δύναμη στο εσωτερικό της χώρας τους, όση ο Γεώργιος Α. Προβόπουλος, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ο οποίος έχει διαδραματίσει καίριο ρόλο στο να αποφύγει η Ελλάδα την πτώχευση και να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ.

Τώρα, όμως, ο κ. Προβόπουλος είναι αντιμέτωπος με μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ταραχώδους βασιλείας του: μια έρευνα σχετικά με το αν καταχράστηκε τη θέση του, εγκρίνοντας μια τραπεζική συμφωνία, με εμπλεκόμενο τον πρώην εργοδότη του και επιχειρηματικού μεγιστάνα, που κατηγορήθηκε στη συνέχεια για υπεξαίρεση και απάτη.

Σε ένα εμπιστευτικό πόρισμα που εκδόθηκε τον περασμένο Μάιο, ένας ανώτερος Έλληνας εισαγγελέας, έλεγε ότι ο κ. Προβόπουλος ενέκρινε την €71.000.000 ευρώ (96 εκ. δολ.) συμφωνία, παρά τις προειδοποιήσεις από το προσωπικό του, σχετικά με τα οικονομικά του αγοραστή. Το πόρισμα, μέρη του οποίου εξετάστηκαν από τους New York Times, δίνει μια εικόνα για το πεδίο της έρευνας, για την οποία ελάχιστα έχουν προηγουμένως αποκαλυφθεί.

Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο κ. Προβόπουλος ωφελήθηκε προσωπικά από τη συναλλαγή, η οποία τελικά εγκρίθηκε. Ο ρόλος του όμως – και το ενδεχόμενο, όσο απομακρυσμένο κι αν είναι, ότι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ποινικές διώξεις – θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις πέρα από την Ελλάδα. Άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ έχουν επενδύσει περισσότερα από 40 δισ. ευρώ για να καλύψουν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Κατά τη διαδικασία αυτή, πίεσαν την Αθήνα να καθαρίσει τη διαφθορά και τον παρεοκρατικό καπιταλισμό που είναι η ρίζα των προβλημάτων της χώρας.

Σύμφωνα με το πόρισμα, ο κ. Προβόπουλος επέτρεψε στον επιχειρηματία, Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, να συνάψει μια συμφωνία με τον πρώην εργοδότη του κ. Προβόπουλου, την Τράπεζα Πειραιώς, σε απέραντα διογκωμένη τιμή. Η πράξη αυτή επέτρεψε στον κ. Λαυρεντιάδη να αποκτήσει τον έλεγχο μιας άλλης τράπεζας, της Proton, και, στην πορεία, να ωφελήσει την Πειραιώς, η οποία παράπαιε.

Ο φάκελος παραθέτει μια σειρά από κόκκινα σημεία που οι εποπτικές αρχές τραπεζών έθεσαν για τον κ. Λαυρεντιάδη, όπως το υπερβολικό χρέος και τις υποψίες για ξέπλυμα παράνομου χρήματος. Τον περασμένο Δεκέμβριο, είχε κατηγορηθεί για υπεξαίρεση από την Proton, προκειμένου να στηρίξει άλλα συμφέροντα του. Κρατείται στη φυλακή εν αναμονή της δίκης του και έχει αρνηθεί τις κατηγορίες.

Η Proton Bank χρειάστηκε να διασωθεί από την ελληνική κυβέρνηση, με κόστος 1,3 δισ. ευρώ.

Ο αντεισαγγελέας τότε, Γιώργος Καλούδης, υπογράμμιζε στο πόρισμά του, ότι υπάρχουν αρκετά ερωτήματα σχετικά με την συναλλαγή, που δικαιολογούν την περαιτέρω διερεύνηση του χειρισμού της υπόθεσης από την κεντρική τράπεζα. Ο κ. Καλούδης, ο οποίος δεν είναι πλέον στη θέση του, αρνήθηκε να σχολιάσει.

Ο κ. Προβόπουλος, σε μια συνέντευξη, είπε ότι όλες οι ενέργειές του στόχευαν στην πρόληψη της κατάρρευσης του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος και ότι το διοικητικό συμβούλιο της κεντρικής τράπεζας ενέκρινε ομόφωνα την συμφωνία της Proton. Πρόσθεσε ότι ο κ. Λαυρεντιάδης είχε μια 20ετή πορεία ως επιτυχημένος επιχειρηματίας και είχε υποσχεθεί να κάνει την τράπεζα ένα πιο συντηρητικό ίδρυμα.

“Ήταν έτοιμος να εισφέρει πρόσθετα κεφάλαια στην τράπεζα και ικανοποιούσε όλες τις τυπικές και νομικές απαιτήσεις”, είπε ο κ. Προβόπουλος. Επεσήμανε ότι ο κ. Λαυρεντιάδης τελικά συνελήφθη και διώχθηκε με βάση στοιχεία που παρείχε η κεντρική τράπεζα.

Η αμφισβήτηση του κ. Προβόπουλου και της διάσωσης των ελληνικών τραπεζών, απηχεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια για τις χρηματοδοτούμενες από τους φορολογούμενους διασώσεις των μεγάλων αμερικανικών τραπεζών κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ξεκίνησε το 2008. Πριν από πέντε χρόνια, ο Henry M. Paulson Jr, ο πρώην επικεφαλής της Goldman Sachs, ο οποίος ήταν τότε υπουργός Οικονομικών, και άλλοι με δεσμούς με την Wall Street, ενορχήστρωσαν τις διασώσεις, προκαλώντας τη δημόσια κατακραυγή.

Στην Ελλάδα, ο κ. Προβόπουλος επίσπευσε μια σειρά συμφωνιών που μεταμόρφωσαν την Τράπεζα Πειραιώς, όπου είχε διατελέσει αντιπρόεδρος πριν από την ένταξή του στην κεντρική τράπεζα, στην πιο ισχυρή τράπεζα του έθνους. Το νομικό έπος είναι επίσης ένα ορατό σημάδι μιας παρασκηνιακής πάλης για εξουσία, μεταξύ του κ. Προβόπουλου και της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, για τον έλεγχο των τραπεζών της χώρας, που για δεκαετίες υπήρξαν πηγή υποστήριξης και επιρροής στην Ελλάδα.

Το αν οι εισαγγελείς θα διώξουν επισήμως τον κ. Προβόπουλος είναι ασαφές. Οι δικηγόροι του κ. Λαυρεντιάδη έχουν υποστηρίξει ότι η υπόθεση του πελάτη τους και του κ. Προβόπουλου, πρέπει να διερευνηθούν από κοινού, όπως ο κ. Καλούδης προτείνει στην έκθεσή του.

Υποστηρικτές του διοικητή λένε ότι η έρευνα είναι πολιτικά υποκινούμενη και αβάσιμη, μια προσπάθεια καταδίωξης του κ. Προβόπουλου, έτσι ώστε η σε μεγάλο βαθμό αναξιόπιστη πολιτική τάξη να μπορέσει να επαναβεβαιώσει τον εαυτό της. Αλλά, οι επικριτές του κ. Γ. Προβόπουλου υποστηρίζουν ότι η στρατηγική που ακολουθήθηκε στην συμφωνία της Proton – που περιγράφεται ως μια σειρά από παρασκηνιακοί ελιγμοί που ωφέλησαν τον Μιχάλη Γ. Σάλλα, τον αυταρχικό πρόεδρο της Τράπεζας Πειραιώς – εφαρμόστηκε επανειλημμένα, πιο πρόσφατα, όταν η Πειραιώς αγόρασε τις ελληνικές επιχειρήσεις τριών κυπριακών τραπεζών τον περασμένο Μάρτιο, σε τιμή κατακύρωσης €524.000.000, και λίγους μήνες αργότερα αποκόμισε κέρδος €3.500.000.000 για τη συναλλαγή.

“Η θέση του διοικητή έχει γίνει πολύ ισχυρή, και δεν νομίζω ότι έχει υποβληθεί σε ουσιαστική εξέταση”, δήλωσε ο Παύλος Ελευθεριάδης, καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ο οποίος έχει επικρίνει τον τρόπο με τον οποίο ειδικές ομάδες συμφερόντων στην Ελλάδα έχουν επεκτείνει την επιρροή και τη δύναμή τους τα τελευταία χρόνια. “Υπήρχε η θεαματική αποτυχία της Proton, και υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με τη συμφωνία της Πειραιώς στην Κύπρο. Χρειαζόμαστε ριζική μεταρρύθμιση όλων των θεσμικών μας οργάνων – Συμπεριλαμβανομένης και της Τράπεζας της Ελλάδας”.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί ο κ. Προβόπουλος έχει γίνει στόχος επικρίσεων. Έχει κάνει ελάχιστα για να αποκρύψει την χαμηλή εκτίμησή του για το πολιτικό κατεστημένο, επικρίνοντας ανοιχτά τις δημοσιονομικές πολιτικές του και ιδιωτικά τόσο το συντηρητικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας όσο και το αριστερής κλίσης ΠΑΣΟΚ, επειδή δεν επιτίθενται στα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας με περισσότερη δύναμη και ταχύτητα.

“Δεν είμαι σε αυτή τη δουλειά για να ευχαριστήσω τους πολιτικούς”, δήλωσε ο κ. Προβόπουλος, 63 ετών, σε συνέντευξή του στο ευρύχωρο γραφείο του. “Δεν είμαι απλά ένας απλός πολίτης. Έχω πολύ μεγαλύτερες ευθύνες. Οι ενέργειές μου θα κριθούν στο μέλλον, αφού η σκόνη θα έχει κατακαθίσει και οι άνθρωποι είναι σε καλύτερη θέση να εκτιμήσουν τα αποτελέσματα”.

Η ανώτερη θέση του στο διοικητικό συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία, μαζί με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, επεδίωξαν ένα βάναυσο καθεστώς λιτότητας για την Ελλάδα, έχει τροφοδοτήσει τις υποψίες ότι προσομοιάζει πιο στενά στους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης από όσο στον πολιορκούμενο ελληνικό λαό.

Και ο ίδιος αμφισβήτησε εμμέσως την εξουσία του κ. Σαμαρά, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός το 2012 και ο οποίος ανέμενε ότι ο ρόλος του τραπεζικού εκλέκτορα θα προοριζόταν για τον πρωθυπουργό, όπως ήταν το έθιμο στην Ελλάδα.

Για δεκαετίες, η πολιτική επιρροή σε αυτή τη χώρα είναι σε άμεση συνάρτηση με την ικανότητα ενός πολιτικού να δανείζεται και να ξοδεύει, με τις τοπικές τράπεζες, κύριοι αγοραστές των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου, να ενεργούν ως πρωταρχικοί διαμεσολαβητές. Υπό ένα καθεστώς λιτότητας, μια τέτοια προσέγγιση δεν είναι πλέον δυνατή. Και καθώς οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται – μέχρι σήμερα, ο κ. Προβόπουλος έχει επιβιώσει πέντε πρωθυπουργών και επτά υπουργών οικονομικών – η δύναμη του διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας έχει μόνο στερεοποιηθεί.

Εκπαιδευμένος ως καθηγητής οικονομικών, ο κ. Προβόπουλος δεν είναι ακαδημαϊκός ελιτιστής. Το ύφος του – με αυτοπεποίθηση, αν όχι μαχητικός – έχει τη στάση ενός ανώτατου τραπεζικού στελέχους, ρόλος που εκτελούσε για μια δεκαετία πριν από την ανάληψη των ηνίων της Τράπεζας της Ελλάδας το 2008. Όπως το βλέπει ο ίδιος, η εμπειρία του ως αυστηρού διαπραγματευτή, είχε κρίσιμη σημασία για τις ελληνικές τράπεζες, στο να τις αποτρέψει από το να υποκύψουν στη σχεδόν μοιραία τραπεζική κρίση τους περασμένου έτους και στην επανεμφάνισή τους τώρα με ένα νέο φορτίο κεφαλαίου, προσφορά του Ευρωπαίου φορολογούμενου.

Η απάντησή του στον τραπεζικό πανικό είχε την αίσθηση μιας στρατιωτικής εκστρατείας. Υπό την κάλυψη της νύχτας, αεροπλάνα από τη Φρανκφούρτη και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες πέταξαν με παλέτες μετρητών, οι οποίες στη συνέχεια μεταφέρθηκαν με πλοία, φορτηγά και τρένα σε τράπεζες σε όλη τη χώρα. Και με τη μια ελληνική τράπεζα μετά την άλλη να βρίσκεται αντιμέτωπη με μια αποτυχία, η έξαρση των συγχωνεύσεων τραπεζών που ενορχήστρωσε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, ήταν άνευ προηγουμένου.

“Η πείρα μου ως εμπορικού τραπεζίτη ήταν πολύ χρήσιμη”, είπε. “Πιστεύω ότι κάναμε καλή δουλειά – Αν το τραπεζικό σύστημα δεν είχε προστατευτεί, μάλλον θα έπρεπε να βγούμε από τη ζώνη του ευρώ”.

Κατά τη διάρκεια του αγώνα να σωθεί η ελληνική οικονομία, είπε, νεύοντας σοβαρά προς την κατεύθυνση του γραφείου του, “το κέντρο βάρους ήταν ακριβώς εδώ”.

Η εξαετής θητεία του κ. Προβόπουλου λήγει τον επόμενο Ιούνιο, και ενώ είναι σύνηθες για τους νέους πρωθυπουργούς να διορίζουν τους δικούς τους επικεφαλής των κεντρικών τραπεζών, ένας αυξανόμενος αριθμός τραπεζιτών και επενδυτών υποστηρίζουν ότι ο κ. Προβόπουλος θα πρέπει να ανανεωθεί υπό το πρίσμα της εύθραυστης χρηματοπιστωτικής κατάστασης της χώρας. Αλλά η έρευνα της Proton θα μπορούσε να το αλλάξει αυτό.

Σε κάποιο βαθμό, στη συναλλαγή της Proton βρίσκεται η ουσία του τι έχει κάνει τον κ. Προβόπουλο μια πολωτική φιγούρα. Σχεδιασμένη γρήγορα στο τέλος του 2009 και στις αρχές του 2010, η συμφωνία βασίστηκε στις δεξιότητες διαχείρισης κρίσεων του κεντρικού τραπεζίτη και έδειξε την προθυμία του να βάλει ένα αβέβαιο στοίχημα, με την ελπίδα ότι το αποτέλεσμα ενός πιο σταθερού τραπεζικού συστήματος θα μπορούσε να δικαιολογήσει τους κινδύνους. Αλλά, επίσης, ρίχνει ένα όχι και τόσο κολακευτικό φως στο σκοτεινό δούναι και λαβείν ανάμεσα στους τραπεζίτες, τους ηγέτες των επιχειρήσεων και των κυβερνητικών αξιωματούχων, που από καιρό είναι συνώνυμο με την πορεία της Ελλάδας και που πολλοί πιστεύουν ότι βρίσκεται στη ρίζα της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας.

Εκείνη την εποχή, ο κ. Λαυρεντιάδης καθόταν πάνω σε χρέος άνω των 2 δισεκατομμυρίων ευρώ. Η Πειραιώς, υπό τον κ. Σάλλα, έψαχνε να ξεφορτωθεί 31% των μετοχών της στην Proton, το οποίο είχε αποκτήσει το 2008.

Η συμφωνία, όπως την είδε ο κ. Προβόπουλος, θα έλυνε δύο προβλήματα: θα έδινε στην Πειραιώς μια αναγκαία έγχυση μετρητών και στην ασταθή Proton έναν νέο ιδιοκτήτη, ο οποίος υποσχέθηκε να επενδύσει και να σταθεροποιήσει το ίδρυμα.

Η συμφωνία με την Proton ανακοινώθηκε στις 29 του Δεκεμβρίου του 2009. Την επόμενη μέρα, ο κ. Λαυρεντιάδης μεταβίβασε €71.000.000 προς την Πειραιώς, σύμφωνα με το πόρισμα του εισαγγελέα – παρότι η πώληση δεν είχε επισήμως εγκριθεί από τις ρυθμιστικές διαίρεση της κεντρικής τράπεζας.

Καθώς εβδομάδες πέρασαν χωρίς ένα νεύμα από τις ρυθμιστικές αρχές, ο κ. Λαυρεντιάδης άρχισε να ανησυχεί ότι δεν θα αποκτήσει ποτέ τον έλεγχο της τράπεζας. Ο κ. Λαυρεντιάδης δήλωσε στους εισαγγελείς ότι συναντήθηκε με τον κ. Σάλλα, τον πρόεδρο της Πειραιώς, στα τέλη Μαρτίου και είπε ότι είχε αποφασίσει να αποχωρήσει από τη συμφωνία.

“Μην το κάνεις αυτό”, απάντησε ο κ. Σάλλας, σύμφωνα με τον κ. Λαυρεντιάδη. “Επιτρέψτε μου να καλέσω τον καλό μου φίλο Γιώργο Προβόπουλο, και θα κάνει ό,τι χρειάζεται για να εγκριθεί αυτή η συμφωνία”.

Λίγες μέρες αργότερα, η κεντρική τράπεζα ενέκρινε την πώληση.

Η Τράπεζα Πειραιώς, σε δήλωσή της, ανέφερε: “Ο ισχυρισμός ότι η Τράπεζα Πειραιώς ή ο πρόεδρος της παρενέβησαν ανάρμοστα για να διευκολυνθεί η πώληση μετοχών της Τράπεζας Proton στον κ. Λαυρεντιάδη, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα και αντανακλά την αποπροσανατολιστική υπερασπιστική γραμμή που πρόσφατα υιοθετήθηκε από τον κ. Λαυρεντιάδη, 28 ολόκληρους μήνες μετά την αρχική του δίωξη”.

Στη ρίζα της άμυνας του κ. Γ. Προβόπουλου είναι η άποψή του ότι κατά τη στιγμή της συναλλαγής, το Μάρτιο του 2010, ο κ. Λαυρεντιάδης είχε μια αρκετά ισχυρή φήμη ως επιχειρηματίας ώστε να εγκριθεί ως νέος ιδιοκτήτης τράπεζας στην Ελλάδα. Αυτό δεν ήταν, όμως, μια άποψη που συμμερίστηκε ο επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της Κύπρου, που απέρριψε μια προσπάθεια από τον κ. Λαυρεντιάδη να αγοράσει μια τράπεζα στην Κύπρο, κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, υποστηρίζοντας ότι τα οικονομικά του ήταν αμφίβολα.

Εκ των υστέρων, ο κ. Προβόπουλος είπε, πως δέχεται ότι ο κ. Λαυρεντιάδης ήταν ένας κακό ηθοποιός. Αλλά ο ίδιος απορρίπτει την αιτίαση ότι η πώληση της Proton και οι συμφωνίες της Πειραιώς στην Κύπρο αποκαλύπτουν εύνοια προς τον πρώην εργοδότη του ή σε ελληνικές τράπεζες γενικά.

“Πρώτη και μοναδική προτεραιότητα μου είναι να διασφαλιστεί η σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού τομέα”, είπε ο κ. Προβόπουλος. Ο κ. Σάλλας της Πειραιώς ήταν διατεθειμένος να αναλάβει κινδύνους που οι άλλοι δεν ήταν, πρόσθεσε.

Όσο για τον κ. Λαυρεντιάδη, συνεχίζει να διακηρύττει για την αθωότητά του.

“Αν είμαι ένοχος”, είπε πρόσφατα στους εισαγγελείς, “το ίδιο ένοχοι είναι και ο κ. Σάλλας και ο κ. Προβόπουλος”.».

Πηγή: directnews.gr

New York Times: In Greece, the Banking Chief Draws Scrutiny

By Landon Thomas, Jr.

ATHENS — In an era when central bankers like Ben S. Bernanke dominate the global economic stage, few hold as much power within their own country as Georgios A. Provopoulos, the governor of the Bank of Greece, who has played a crucial role in keeping Greece out of bankruptcy and in the euro zone.

But now Mr. Provopoulos faces one of the bigger challenges of his tumultuous reign: an investigation into whether he abused his position by clearing a banking deal involving his former employer and a business magnate who was subsequently charged with embezzlement and fraud.

In a confidential report issued last May, a senior Greek prosecutor said that Mr. Provopoulos approved the 71 million euro ($96 million) deal despite warnings from his staff regarding the buyer’s finances. The report, parts of which were reviewed by The New York Times, hints at the scope of the investigation, about which little has been previously disclosed.

There is no evidence that Mr. Provopoulos profited personally from the transaction, which was ultimately approved. But his role — and the chance, however remote, that he might face criminal charges — could have ramifications beyond Greece. Other countries in the euro zone have invested more than 40 billion euros to shore up the Greek banking system. In the process, they have pressed Athens to clean up the corruption and crony capitalism that have been at the root of the country’s problems.

According to the report, Mr. Provopoulos allowed the businessman, Lavrentis Lavrentiadis, to enter into a deal with Mr. Provopoulos’s former employer, Piraeus Bank, at a vastly inflated price. The transaction enabled Mr. Lavrentiadis to gain control of another bank, Proton, and, in the process, benefited Piraeus, which was struggling.

The dossier cites a number of red flags that banking supervisors raised about Mr. Lavrentiadis, including excessive debt and suspicions of money laundering. Last December, he was charged with embezzling from Proton to prop up his other interests. He is being held in prison pending trial and has denied the charges.

Proton Bank had to be bailed out by the Greek government, at a cost of 1.3 billion euros.

The deputy prosecutor at the time, George Kaloudis, argued in his report that there were enough questions concerning the transaction to warrant further investigation of the central bank’s handling of the affair. Mr. Kaloudis, who is no longer in his position, declined to comment.

Mr. Provopoulos, in an interview, said all of his actions were taken to prevent the Greek financial system from imploding and that the central bank’s board unanimously approved the Proton deal. He added that Mr. Lavrentiadis had a 20-year record as a successful entrepreneur and had promised to make the bank a more conservative institution.

“He was ready to inject additional capital in the bank, and he satisfied all formal and legal requirements,” Mr. Provopoulos said. He pointed out that Mr. Lavrentiadis was ultimately arrested and charged based on evidence provided by the central bank.

The controversy over Mr. Provopoulos and the Greek bank bailouts echoes the public discontent over the taxpayer-financed rescues of large American banks during the financial crisis that began in 2008. Five years ago, Henry M. Paulson Jr., the former Goldman Sachs chief who was then Treasury secretary, and others with ties to Wall Street orchestrated those bailouts, prompting a public outcry.

In Greece, Mr. Provopoulos fast-tracked a slate of deals that transformed Piraeus Bank, where he had been a vice chairman before joining the central bank, into the nation’s most powerful bank.  The legal saga is also a visible sign of a behind-the-scenes power struggle between Mr. Provopoulos and the government of Prime Minister Antonis Samaras over control of the country’s banks, which for decades have been a source of patronage and influence in Greece.

Whether prosecutors will formally charge Mr. Provopoulos is unclear. Mr. Lavrentiadis’s lawyers have argued that their client’s case and that of Mr. Provopoulos must be investigated together, as Mr. Kaloudis suggested in his report.

The governor’s supporters say that the inquiry is politically motivated and baseless, an attempt to force out Mr. Provopoulos so that the largely discredited political class can reassert itself. But Mr. Provopoulos’s critics argue that the playbook used in the Proton deal — described as a series of back-room maneuverings that rewarded Michalis G. Sallas, the domineering chairman of Piraeus Bank — was deployed repeatedly, most recently when Piraeus bought the Greek operations of three Cypriot banks last March at a knockdown price of 524 million euros, and a few months later booked a profit of 3.5 billion euros on the transaction.

“The position of the governor has become very strong, and I do not think that he has been subjected to proper scrutiny,” said Pavlos Eleftheriadis, a law professor at Oxford University who has been critical of how special interest groups in Greece have expanded their influence and power in recent years. “There was the spectacular failure of Proton, and there are questions about the Piraeus deal in Cyprus. We need root and branch reform of all our institutions — including the Bank of Greece.”

It is not hard to see why Mr. Provopoulos has become a lightning rod. He has done little to disguise his low regard for the political establishment, openly criticizing its fiscal policies and privately upbraiding both the conservative New Democracy party and the left-leaning Pasok party for not attacking Greece’s economic problems with more force and speed.

“I am not in this job to please politicians,” Mr. Provopoulos, 63, said in an interview here in his capacious office. “I am not just an ordinary citizen. I have much larger responsibilities. My actions will be judged in the future after the dust has settled and people are in a better position to assess the results.”

His senior status within the governing council of the European Central Bank, which, along with the International Monetary Fund and the European Commission, has pursued a brutal austerity regime for Greece, has fed suspicion that he identifies more closely with technocrats in Brussels and Frankfurt than with the beleaguered Greek public.

And he has indirectly challenged the authority of Mr. Samaras, who became prime minister in 2012 and who had expected that the role of banking kingmaker would be reserved for the prime minister, as has been the custom in Greece.

For decades, political influence in this country has been a direct function of a politician’s ability to borrow and spend, with local banks, as the main buyers of Greek government bonds, acting as the primary facilitators. Under an austerity regime, such an approach is no longer possible. And as governments have come and gone — to date, Mr. Provopoulos has survived five prime ministers and seven finance ministers — the power of the Bank of Greece’s governor has only solidified.

Trained as a professor of economics, Mr. Provopoulos is no ivory-tower academic. His style — self-confident, if not a touch combative — conveys the attitude of a top-level bank executive, the role he performed for a decade before taking charge of the Bank of Greece in 2008. As he sees it, his experience as a no-nonsense deal maker has been critical to Greek banks, in preventing them from succumbing to last year’s near-fatal bank run and in their re-emerging now with a fresh charge of capital, courtesy of the European taxpayer.

His response to the bank panic had the feel of a military campaign. Under cover of nightfall, cargo planes from Frankfurt and other European capitals flew in pallets of cash, which were then transferred by boat, truck and train to banks throughout the country. And with one Greek bank after the other facing possible failure, the spate of bank mergers that he orchestrated in such a short period was unprecedented.

“My experience as a commercial banker was very helpful,” he said. “I believe we did a good job — if the banking system had not been protected we probably would have had to exit the euro area.”

During the struggle to salvage the Greek economy, he said, nodding gravely in the direction of his desk, “the center of gravity was right here.”

Mr. Provopoulos’s six-year term concludes next June, and while it is customary for new prime ministers to name their own central bank heads, a growing number of bankers and investors argue that Mr. Provopoulos should be reappointed in light of the country’s fragile financial condition. But the Proton investigation could change that.

To some extent, the Proton transaction gets at the essence of what has made Mr. Provopoulos such a polarizing figure here. Pulled together quickly at the end of 2009 and early 2010, the deal drew upon the central banker’s crisis management skills and showed his willingness to make a chancy bet in the hope that the payoff of a more stable banking system would justify the risks. But it also shines a not-so-flattering light on the murky give-and-take among bankers, business leaders and government officials that has long been par for the course in Greece and that many believe lies at the root of the country’s economic collapse.

At the time, Mr. Lavrentiadis was sitting on over 2 billion euros of debt. Piraeus, under Mr. Sallas, was looking to unload its 31 percent stake in Proton, which it had acquired in 2008.

The deal, as Mr. Provopoulos saw it, would solve two problems: it would give Piraeus a needed infusion of cash and the shaky Proton a new owner who promised to invest in and stabilize the institution.

The Proton deal was announced on Dec. 29, 2009. The next day, Mr. Lavrentiadis wired 71 million euros to Piraeus, according to the prosecutor’s report — even though the sale had not been formally approved by the central bank’s regulatory division.

As weeks passed without a nod from regulators, Mr. Lavrentiadis became worried that he would never gain control of the bank. Mr. Lavrentiadis told prosecutors that he met with Mr. Sallas, the Piraeus chairman, in late March and said that he had decided to pull out of the deal.

“Don’t do that,” Mr. Sallas replied, according to Mr. Lavrentiadis’s account. “Let me call my good friend George Provopoulos, and he will do what is needed to get this deal cleared.”

A few days later, the central bank approved the sale.

Piraeus Bank, in a statement, said: “The allegation that Piraeus Bank or its chairman intervened inappropriately to facilitate the sale of Proton Bank shares to Mr. Lavrentiadis bears absolutely no resemblance to reality and reflects the diversionary defense line recently concocted by Mr. Lavrentiadis, a full 28 months after he was initially charged.”

At the root of Mr. Provopoulos’s defense is his view that at the time of the deal, in March 2010, Mr. Lavrentiadis had a strong enough reputation as a businessman to be approved as a new bank owner in Greece. This was not, however, an opinion that was shared by the head of Cyprus’s central bank, who rejected an attempt by Mr. Lavrentiadis to buy a bank in Cyprus during the same period, contending his finances were questionable.

In retrospect, Mr. Provopoulos said, he accepts that Mr. Lavrentiadis was a bad actor. But he rejects the criticism that the Proton sale and Piraeus’s Cypriot deals reveal any favoritism to his former employer or Greek banks in general.

“My first and only priority is to ensure the stability of the financial sector,” Mr. Provopoulos said. Mr. Sallas of Piraeus was prepared to take risks that others were not, he added.

As for Mr. Lavrentiadis, he continues to protest his innocence.

“If I am guilty,” he said recently to government prosecutors, “then so are Mr. Sallas and Mr. Provopoulos.”

Source: nytimes.com

Συνέλαβαν τη δημοσιογράφο Δέσποινα Μπρούσαλη μετά από μήνυση της ανακρίτριας Ιωάννας Χατζάκη

Η Δέσποινα Μπρούσαλη, διαχειρίστρια της ιστοσελίδας directnews.gr η οποία είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος επί 20 χρόνια και μελος της ΕΣΗΕΑ, κλήθηκε σήμερα ( 24/9/2013 ) το μεσημέρι τηλεφωνικά, από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, προκειμένου – με εντολή εισαγγελέα, όπως της είπαν – να εξεταστεί ως μάρτυρας σε προκαταρκτική εξέταση.

Η δημοσιογράφος, ως όφειλε, προσήλθε στα γραφεία της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και εκεί της ανακοινώθηκε ότι συλλαμβάνεται!

Σε βάρος της σχηματίστηκε δικογραφία και οδηγήθηκε στον εισαγγελέα, ο οποίος την παρέμπεμψε να δικαστεί στο αυτόφωρο, ενώ παράλληλα – μετά από αίτημα των δικηγόρων της – έδωσε εντολή να κληθεί η κα Χατζάκη, προκειμένου να καταθέσει στη δίκη που θα γίνει αύριο. Στο μεταξύ, η δημοσιογράφος αφέθηκε ελεύθερη.

Η μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, αφορά δημοσίευμα του directnews.gr της 19-9-2013, με τίτλο “Με «κόλπα Μπουρμπούλια» επιχειρούν να διασώσουν τον Προβόπουλο για το σκάνδαλο της Proton!”  στο οποίο αναφερόταν ότι “η 2η ειδική ανακρίτρια Ιωάννα Χατζάκη, έκλεισε άρον – άρον πριν λίγες μέρες τη δικογραφία για την υπόθεση Proton, πετώντας ουσιαστικά στο καλάθι των αχρήστων το «πόρισμα Καλούδη»! ”

Πηγή: directnews.gr

Sioufas Law Firm: Τα πιράνχας των κατασχέσεων

του Φ. Δρακοντίδη

Επίθεση από μπράβους δέχτηκε ο δημοσιογράφος του ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ Φρίξος Δρακοντίδης προσπαθώντας να κάνει ρεπορτάζ – Οι γιοι του πρώην υπουργού και πρώην προέδρου της Βουλής με 500 δικηγόρους-συνεργάτες είναι πρωταθλητές στους πλειστηριασμούς, την είσπραξη απαιτήσεων, τις διαταγές πληρωμής και τις διαδικασίες προσωποκράτησης

Νομική βιομηχανία σε κτίριο 8.000 τ.μ. με 500 εργαζομένους, ζωντανά… πιράνχας σε ενυδρείο και μαρμάρινα λιοντάρια, όπου για να μπεις και μόνο μέσα καλείσαι να πληρώσεις «εισιτήριο» 130 ευρώ, δημιούργησε η οικογένεια Σιούφα κερδίζοντας εκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Η «κληρονομιά» που άφησε στα δύο του παιδιά, Γιώργο και Μάριο, ο πρώην υπουργός και πρώην πρόεδρος της Βουλής κ. Δημήτρης Σιούφας, πριν αποχωρήσει από τη Βουλή, ήταν μια… βιομηχανία. Και πιο συγκεκριμένα, μια νομική βιομηχανία, η οποία σήμερα διεκπεραιώνει όλη τη «βρόμικη» δουλειά των τραπεζών και των διαφόρων οργανισμών, δημόσιων και ιδιωτικών, που έχουν φεσωθεί από τους πελάτες τους. Δηλαδή εισπράττουν κάποιο μέρος από τα χρωστούμενα με πιέσεις ή, αν δεν πιάσουν τόπο οι πιέσεις, προχωρούν σε διαταγές πληρωμής, υποθηκεύσεις και στο τέλος πλειστηριασμούς.

Ο υιός Γιώργος Σιούφας την ημέρα του γάμου του με την Εύη Πανέρη. Μαζί με τον αδελφό του Μάριο και τη βοήθεια του πατέρα τους, μέσα σε λίγα χρόνια, σάρωσαν την αγορά των κόκκινων δανείων πραγματοποιώντας τζίρους πολλών εκατομμυρίων

Και επειδή καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, οι γιοι του βετεράνου πολιτικού, αξιοποιώντας την «κληρονομιά» του πατρός τους και υπό τη διεύθυνση της μητρός τους, κατάφεραν μέσα σε λίγα χρόνια να σαρώσουν σχεδόν το 90% όλης αυτής της αγοράς των κόκκινων δανείων, πραγματοποιώντας τζίρους πολλών εκατομμυρίων, αλλά και ετήσια κέρδη επίσης εκατομμυρίων.

Αυτή η νομική βιομηχανία, λοιπόν, στεγάζεται πλέον σε κτίριο 8.000 τ.μ. στον Ταύρο, που εξωτερικά μοιάζει με φρούριο από άποψης security, και απασχολεί πάνω από 500 άτομα για τη διεκπεραίωση των εκατοντάδων χιλιάδων φακέλων με τα κόκκινα δάνεια που τους παραδίδουν καθημερινά οι νομικές υπηρεσίες όλων των τραπεζών. Και ευτυχώς η περίπτωση των νομικών εργασιών δεν εμπίπτει στην Επιτροπή Ανταγωνισμού κι έτσι ουδείς μπορεί να κατηγορήσει τη νομική εταιρεία Σιούφας και Συνεργάτες για δεσπόζουσα θέση. Ετσι, ο ανταγωνισμός, ήτοι άλλα 10-15 δικηγορικά γραφεία που μπήκαν εκ των υστέρων στη συγκεκριμένη δουλειά, απλώς τρώνε τη σκόνη των Σιουφαίων. Ολα ξεκίνησαν μόλις πριν από μερικά χρόνια, όταν ο κ. Σιούφας ανέλαβε στην πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή υπουργός Ανάπτυξης, έχοντας στην εποπτεία του κομμάτι της λειτουργίας των τραπεζών που είχε να κάνει με τα δικαιώματα πελάτη – καταναλωτή. Ο πρωτότοκος γιος του Γιώργος μόλις μερικούς μήνες πριν είχε πάρει την άδεια άσκησης δικηγόρου και είχε τη φαεινή ιδέα να ασχοληθεί με τους μπαταχτσήδες των τραπεζών (τότε δεν είχαμε κρίση και τους δανειολήπτες που δεν πλήρωναν τους αποκαλούσαν έτσι), αναλαμβάνοντας να βγάλει το φίδι από την τρύπα.

Το πώς όλες οι τράπεζες μυρίστηκαν ότι υπάρχει τέτοιο γραφείο κι άρχισαν να ξεφορτώνουν με φορτηγά τους φακέλους με τα ληξιπρόθεσμα δάνεια στο επί της οδού Ακαδημίας γραφείο του νεαρού Σιούφα είναι απορίας άξιον… Σημασία έχει ότι έπειτα από 6 μήνες λειτουργίας του γραφείου του ο νεαρός Σιούφας εμφανίζεται στα κιτάπια του Δικηγορικού Συλλόγου να έχει αμοιβές που δεν θα μπορούσε να ονειρευτεί ούτε το μεγαλύτερο και πιο φημισμένο δικηγορικό γραφείο της Αθήνας.

Εκτοτε οι δουλειές αυξάνονταν με γεωμετρική πρόοδο, όπως άλλλωστε και τα ακριβά ακίνητα της οικογένειας Σιούφα στο Κολωνάκι και αλλαχού, καθώς τα κέρδη πρέπει να επενδύονται. Στο μεταξύ τελείωσε τη Νομική Σχολή και  ο έτερος υιός Σιούφας, Μάριος, και εντάχθηκε πάραυτα στην οικογενειακή επιχείρηση, το διοικητικό μάνατζμεντ της οποίας μέχρι σήμερα κρατάει η μητέρα τους.

Μπράβοι προπηλάκισαν τον δημοσιογράφο του ΘΕΜΑΤΟΣ Φρίξο Φρακοντίδη

Επίθεση από τους άνδρες ασφαλείας της «νομικής βιομηχανίας» Σιούφα δέχτηκε το μεσημέρι της Τρίτης ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα», Φρίξος Δρακοντίδης.

Ο συντάκτης μας στο πλαίσιο της έρευνάς του για τις δραστηριότητες της «νομικής βιομηχανίας» Σιούφα, ανακάλυψε και νέο κτίριο με εκατοντάδες υπαλλήλους, στην οδό Νέου Φαλήρου στο Ρέντη.

Στην προσπάθειά του να φωτογραφίσει το κτίριο εξωτερικά, παρενέβησαν επτά με οκτώ άνδρες της ασφάλειας, οι οποίοι με προπηλακισμούς και σπρωξίματα προς τον συντάκτη μας και το φωτογράφο μας προσπαθούν να αποσπάσουν τη φωτογραφική μηχανή, ενώ έχει κληθεί επιτόπου και η αστυνομία.

Πώς λειτουργεί η νομική βιομηχανία Σιούφα

Με έναν ανεξήγητο και συμπτωματικό τρόπο, οι νομικές υπηρεσίες όλων ανεξαιρέτως των τραπεζών αναθέτουν καθημερινά χιλιάδες υποθέσεις ληξιπρόθεσμων οφειλών στο γραφείο Σιούφα για τα περαιτέρω και κάποιες εκατοντάδες σε άλλα δικηγορικά γραφεία.

Τα δάνεια αυτά μπορεί να είναι καταναλωτικά, τα οποία δεν έχουν και επαρκείς εξασφαλίσεις, στεγαστικά, αλλά και επιχειρηματικά. Σε πρώτο στάδιο τους φακέλους αναλαμβάνει το εσωτερικό τμήμα call center που αναλαμβάνει να ενημερώσει τον δανειολήπτη ότι ο φάκελός του έχει περιέλθει στην αρμοδιότητα  του δικηγορικού γραφείου και στην αρχή ευγενικά προσπαθεί να τον πείσει για  κάποια ρύθμιση. Σε αυτές τις λίγες περιπτώσεις ρυθμίσεων, το γραφείο εισπράττει ποσοστό επί του ρυθμιζόμενου ποσού. Οταν εξαντληθεί η ευγένεια (δεν είναι δα και σε αφθονία) καταργείται ο πληθυντικός και αρχίζουν οι πιέσεις.

Στα πρώτα χρόνια λειτουργίας του γραφείου αυτό το κομμάτι της δουλειάς δινόταν φασόν σε μια εισπρακτική με έδρα την Ηλεία, για τον τρόπο λειτουργίας της οποίας, με κοινό χαρακτηριστικό τους τραμπουκισμούς, είχαμε γράψει προ πενταετίας στο «ΘΕΜΑ».

Σήμερα έχει διακοπεί αυτή η συνεργασία για να μη δυσφημίζεται η φίρμα Σιούφα και έχει δημιουργηθεί ένα πολυπρόσωπο τμήμα που κάνει αυτή τη δουλειά. Μάλιστα οι τηλεφωνήτριες όταν τηλεφωνούν δεν λένε από το γραφείο Σιούφα, αλλά δίνουν το όνομα κάποιου από τους εκατοντάδες συνεργαζόμενους νεαρούς δικηγόρους που λόγω κρίσης έχουν αποδεχθεί για έναν μνημονιακό μισθό ανειδίκευτου εργάτη να δανείζουν και να εκθέτουν το όνομά τους στα μάτια των δανειοληπτών και της κοινωνίας.

Οταν περατωθεί το πρώτο στάδιο από το call center, οι δικηγόροι της εταιρείας αναλαμβάνουν να διερευνήσουν αν υπάρχουν άλλα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη, εφόσον πρόκειται για καταναλωτικό δάνειο, για να εγγράψουν προσημείωση και στη συνέχεια να προχωρήσουν σε εκποίηση μέσω πλειστηριασμού. Για τα στεγαστικά δάνεια ακολουθείται επίσης η ίδια διαδικασία και οι δικηγόροι  της εταιρείας καταθέτουν διαταγές πληρωμής σε πρώτο στάδιο στα πρωτοδικεία. Αν το ακίνητο προστατεύεται από τον νόμο για την πρώτη κατοικία, σταματούν εκεί. Αν δεν εμπίπτει στον νόμο, προχωρούν σε πλειστηριασμούς.

Για κάθε νομική ενέργεια, είτε πρόκειται για ελέγχους σε υποθηκοφυλακεία, κτηματολόγια, εγγραφή προσημείωσης, κατάθεση διαταγής πληρωμής ή πλειστηριασμούς, το δικηγορικό γραφείο πληρώνεται από την τράπεζα ή την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας ή διάφορους άλλους οργανισμούς που έχουν μαζικές απαιτήσεις, με το ελάχιστο που προβλέπει ο Δικηγορικός Σύλλογος για τις συγκεκριμένες νομικές εργασίες. Και μπορεί αυτά τα ελάχιστα να μοιάζουν ψίχουλα για να τα αναλάβει μεμονωμένα ένας δικηγόρος, ωστόσο στη συγκεκριμένη δουλειά ο όγκος είναι που κάνει τη διαφορά και μετατρέπει μια νομική εργασία για αρχάριους δικηγόρους σε πραγματικό χρυσωρυχείο. Το οποίο μάλιστα πρώτοι ανακάλυψαν οι Σιουφαίοι και έλαβαν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης με τρόπο ευφυή και διαφανή!

Τα πιράνχας



Σαρκοβόρα ψάρια τύπου πιράνχας στο λόμπι του κτιρίου. Προέρχονται από τα βάθη του Αμαζονίου, ονομάζονται Arowana και στο Φενγκ Σούι χρησιμοποιούνται «για την αντιμετώπιση ανταγωνιστικών καταστάσεων». Υποστηρίζεται πως φέρνουν στον ιδιοκτήτη τους ευημερία και πλούτο

Το χρυσωρυχείο της οικογένειας με την επωνυμία Σιούφας και Συνεργάτες στον Ταύρο θα μπορούσε άνετα να συγκριθεί με τα γιγαντιαία γραφεία της Eurobank που βρίσκονται μόλις λίγα μέτρα πιο πέρα. Πουθενά, όμως, δεν θα βρεις κάποια ταμπέλα, κι αυτό για λόγους ασφάλειας. Βλέπετε, μέσα από αυτό το κτίριο πραγματοποιούνται καθημερινά εκατοντάδες τηλεφωνικές κλήσεις προς πελάτες τραπεζών και οργανισμών που εμφανίζονται με «κόκκινη» σημείωση στο σύστημα. Δεν θα ήθελαν, λοιπόν, σε καμία περίπτωση να δεχτούν περίεργες επισκέψεις, εξ ου και το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης που σαρώνει κάθε κίνηση μέσα και έξω από το κτίριο της εταιρείας. Οι υπολογιστές των υπαλλήλων -επί το πλείστον γυναίκες νεαρής ηλικίας- βρίσκονται συνεχώς ανοιχτοί, καθώς επεξεργάζονται χιλιάδες δεδομένα δανειοληπτών στο δευτερόλεπτο. Κανείς δεν σηκώνει κεφάλι και χρειάζεται η άδεια των προϊσταμένων προκειμένου να κατέβει κάποιος για ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα στον εξωτερικό χώρο, εκεί όπου έχει στηθεί πρόχειρα ο χώρος του καπνιστηρίου. Ωστόσο η πρώτη εντύπωση σχηματίζεται καθώς βαδίζει κανείς προς την κεντρική είσοδο. Θα πρέπει να είσαι αρκετά αφηρημένος για να μην προσέξεις τα δύο μαρμάρινα λιοντάρια, την αυτόματη πόρτα με τα γεωμετρικά σχήματα (μοιάζουν με τα ινδουιστικά σύμβολα Mandalas) αλλά και τον αριθμό 999 (το 9 στο Φενγκ Σούι συμβολίζει τον πλούτο και τη δόξα) στο πιο ψηλό σημείο, παρότι το κτίριο βρίσκεται στο νούμερο 7 επί της οδού 25ης Μαρτίου.

Απλώς Φενγκ Σούι ή και κάτι παραπάνω με μυστικιστές προεκτάσεις; Ουδείς φαίνεται να γνωρίζει, ούτε καν το προσωπικό. «Μέρος της διαρρύθμισης και της διακόσμησης του κτιρίου έχει επιμεληθεί προσωπικά η κυρία Σιούφα», θα πει κάποιος από τους υπαλλήλους, χωρίς ωστόσο να είναι σε θέση να γνωρίζει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τις εξωτερικές εικαστικές παρεμβάσεις. Αλλά και στο εσωτερικό του συναντάς εκπλήξεις, όπως το μεγάλο ενυδρείο με τα σαρκοβόρα ψάρια τύπου πιράνχας που βρίσκεται στα αριστερά σου καθώς μπαίνεις στο λόμπι. Ο ρεσεψιονίστ θα χαρεί να σου εξηγήσει πως τα περίεργα αυτά θαλάσσια όντα προέρχονται από τα βάθη του Αμαζονίου, ονομάζονται Arowana και αν το ψάξεις λίγο στο Ιντερνετ, θα διαβάσεις πως στο Φενγκ Σούι χρησιμοποιούνται «για την αντιμετώπιση ανταγωνιστικών καταστάσεων», καθώς λέγεται πως φέρνουν στον ιδιοκτήτη τους ευημερία και πλούτο. Τώρα ποια ανταγωνιστική κατάσταση έχει να αντιμετωπίσει η οικογένεια Σιούφα που εδώ και χρόνια μονοπωλεί το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς εισπράττοντας εκατομμύρια, αυτό μόνο οι ίδιοι είναι σε θέση να το γνωρίζουν.

Για να συναντήσεις και μόνο κάποιον από τους δικηγόρους που συνεργάζονται με την εταιρεία της οικογένειας Σιούφα και να πεις την υπόθεσή σου πρέπει να πληρώσεις ένα είδος «εισιτηρίου» κόστους 130 ευρώ

«Εισιτήριο» 130 ευρώ

Ανεβαίνοντας στους πάνω ορόφους οι επόμενες εικόνες που αντικρίζεις είναι εξίσου εντυπωσιακές. Ενδεχομένως να μην υπάρχει άλλη δικηγορική εταιρεία στην Ελλάδα που να απασχολεί τόσο πολύ προσωπικό, έστω και αν η πλειονότητα αμείβεται με τον κατώτατο βασικό μισθό. Αξίζει να σημειωθεί ότι για να συναντήσεις και μόνο κάποιον από τους δικηγόρους που συνεργάζονται με την εταιρεία της οικογένειας Σιούφα πρέπει να πληρώσεις ένα είδος «εισιτηρίου» αξίας 130 ευρώ. Αυτό υπενθυμίζεται μάλιστα στον υποψήφιο πελάτη στο πρώτο τηλεφώνημα που θα κάνει στην εταιρεία ώστε να είναι προετοιμασμένος κατά την άφιξή του να διαθέτει πάνω του το παραπάνω χρηματικό ποσό. Ναι, σε αυτή τη δύσκολη οικονομικά εποχή ακόμα και για τους δικηγόρους που πασχίζουν να αναλάβουν μια υπόθεση, η εταιρεία Σιούφας και Συνεργάτες κόβει ταρίφα 130 ευρώ με το «καλώς ήρθατε». Η αιτιολογία, όπως αναγράφεται στη χειρόγραφη απόδειξη που εκδίδουν, επί λέξει αφορά «Κλείσιμο συνάντησης με δικηγόρους». Για τις περαιτέρω αμοιβές θα πρέπει να μιλήσεις απευθείας με κάποιο από τα μέλη της οικογένειας Σιούφα, καθώς ουδείς από τους υπόλοιπους συνεργάτες-δικηγόρους, όπως εξηγούν και οι ίδιοι, είναι εξουσιοδοτημένος να διαπραγματευτεί την αμοιβή της εταιρείας.

Η ακίνητη περιουσία

Κόντρα στο ρεύμα της εποχής, η οικογένεια Σιούφα όχι μόνο  δεν φαίνεται να πλήττεται από την κρίση, αλλά βγαίνει και κερδισμένη από αυτή, εις βάρος πάντα των καταχρεωμένων ελληνικών νοικοκυριών. Την τελευταία δεκαετία η οικογένεια του πρώην προέδρου της Βουλής, όπως είχε αποκαλύψει και παλαιότερα το «ΘΕΜΑ», αγοράζει το ένα ακίνητο μετά το άλλο.

Διαμέρισμα με πισίνα δίπλα στον Λυκαβηττό, άλλα διαμερίσματα σε κεντρικούς δρόμους του Κολωνακίου, πάρκινγκ στην ίδια περιοχή, αλλά και πολλές αποθήκες, καταφέρνοντας -κυρίως μέσα στα χρόνια της «γαλάζιας» διακυβέρνησης- να αποκτήσει ακίνητα συνολικής εμπορικής αξίας 1,5 εκατ. ευρώ. Όλη η ακίνητη περιουσία εμφανίζεται στο όνομα του ενός εκ των δύο γιων, του κ. Γιώργου Σιούφα. Πιο συγκεκριμένα, το 1988 ο πατήρ Σιούφας αγοράζει μαζί με τη σύζυγό του ένα διαμέρισμα 135 τ.μ. στην Πατριάρχου Ιωακείμ με αντικειμενική αξία, τότε, 15 εκατ. δραχμές, ενώ η πραγματική του αξία εκτιμάται στα 60 εκατ. δραχμές. Ο Γιώργος Σιούφας τον Νοέμβριο του 2003 και σε ηλικία 28 ετών εμφανίζεται ως αγοραστής ενός πάρκινγκ 11 τ.μ στην οδό Αριστίππου 30, στο τρίτο υπόγειο μιας πολυκατοικίας, αντί 4.680,27 ευρώ, τη στιγμή που, σύμφωνα με τους μεσίτες της περιοχής, η εμπορική του αξία υπολογιζόταν στα 25.000 ευρώ. Τον Απρίλιο του 2005, ο ίδιος αγοράζει ένα διαμέρισμα 180 τ.μ. στην οδό Πλουτάρχου, με την αντικειμενική του αξία να ανέρχεται στα 467.809,32 ευρώ. Ωστόσο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των μεσιτών της περιοχής, η πραγματική αξία του ακινήτου για το συγκεκριμένο έτος υπολογιζόταν στις 900.000 ευρώ. Στις 7 Νοεμβρίου 2005 ο υιός Σιούφα αποκτά και δεύτερο σπίτι επί της οδού Αριστίππου. Πιο μικρό, αλλά με πισίνα και θέα στον Λυκαβηττό.

Το διαμέρισμα με πισίνα δίπλα στον Λυκαβηττό είναι  ένα από τα πολλά ακίνητα της οικογένειας Σιούφα

Η εμπορική αξία του ακινήτου, όπως εκτιμάται από τους ειδικούς, ανερχόταν στις 450.000 ευρώ, καθώς διαθέτει και θέση για πάρκινγκ στο δεύτερο υπόγειο. Η επόμενη επενδυτική κίνηση στην αγορά ακινήτων γίνεται και πάλι από τον ίδιο υιό Σιούφα δεκατέσσερις ημέρες αργότερα, όταν στις 21 Νοεμβρίου του αυτού έτους προχωράει σε αγορά όχι μίας, ούτε δύο, αλλά επτά υπόγειων αποθηκών, επίσης στον ίδιο δρόμο. Οι επτά αποθήκες του κ. Σιούφα είχαν ως αντικειμενική αξία τις 3.403,20 ευρώ, ενώ, σύμφωνα πάντα με μεσιτικές πληροφορίες, η εμπορική τους αξία εκτιμούνταν γύρω στις 50.000 ευρώ. Στις 25 Μαΐου του 2006 ο Γιώργος Σιούφας αγοράζει ακόμα ένα υπόγειο πάρκινγκ 11,05 τ.μ. στην οδό Αριστίππου, του οποίου η αντικειμενική αξία ήταν 5.692,50 ευρώ. Ο ίδιος δήλωσε 5.700 ευρώ, ενώ οι εκτιμήσεις των ειδικών κάνουν λόγο για εμπορική αξία 28.000 ευρώ. Ο κύκλος των αγορών φαίνεται πως κλείνει τον Δεκέμβριο του 2007, μόλις δύο ημέρες μετά τα Χριστούγεννα, όταν αγοράζει ακόμα μία υπόγεια αποθήκη στην οδό Αριστίππου, αρ. 32, έκτασης μόλις 6,29 τ.μ. Η αντικειμενική αξία του υπογείου ήταν 2.372,21 ευρώ, με τον ίδιο να έχει δηλώσει 2.380 ευρώ, ενώ η πραγματική αξία του υπολογιζόταν στις 10.000 ευρώ…

Η συνεργασία με μεγάλη εισπρακτική

Οι κύριοι Γιώργος και Μάριος Σιούφας στο ξεκίνημα της χρυσοφόρου βιομηχανίας της οικογένειας είχαν συνεργαστεί με μεγάλη εισπρακτική εταιρεία (Pano Finance) διεκπεραιώνοντας τις νομικές ενέργειες για λογαριασμό μεγάλων τραπεζών. Η δικηγορική εταιρεία των νεαρών δικηγόρων-υιών Σιούφα γνώρισε πλήρη άνθηση και τεράστιο τζίρο κατά τη διάρκεια της νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης, εξασφαλίζοντας μεγάλα πακέτα συνεργασίας με όλες τις τράπεζες. Μέσω της οικογενειακής δικηγορικής εταιρείας οι Γιώργος και Μάριος Σιούφας δημιούργησαν βιομηχανία κατασχέσεων και πλειστηριασμών ακινήτων σε συνεργασία με τις μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες (Alpha Bank, Εμπορική, Eurobank, Aspis κ.λπ.), από τις οποίες παίρνουν πακέτα προσημειώσεων ακινήτων, διαταγών πληρωμής, κατασχέσεων και πλειστηριασμών εισπράττοντας ως αμοιβή εκατομμύρια ευρώ.

Μάλιστα το 2007 είχαν δηλώσει στην Εφορία καθαρά κέρδη 639.336 ευρώ και όπως ήταν επόμενο έγιναν αντικείμενο συζητήσεων σε όλο το δικηγορικό σώμα. Σε επίσημη ανακοίνωση που είχε εκδώσει ο τότε Συνήγορος του Kαταναλωτή κ. Γιάννης Αδαμόπουλος  και σημερινός πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, είχε επισημαίνει μεταξύ άλλων: «Η είσπραξη απαιτή­σεων από τέτοιες εταιρείες συνιστά αντιποίηση του δικηγορικού λειτουργήματος και θίγει τις θεσμοθετημένες από την Πολιτεία και τους νόμους αποκλειστικές αρμοδιότητες δικηγόρων και δικαστικών επιμελητών». Κυβερνητικές πηγές, πάντως, είχαν κάνει  τότε λόγο για μείζον πολιτικό και ηθικό ζήτημα που δεν μπορεί να καλυφθεί πίσω από τα προφανή συνήθη επιχειρήματα. Αντιθέτως, σε μια εποχή που η δράση των εταιρειών αυτών έχει προκαλέσει τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα για χιλιάδες ελληνικές οικογένειες, το ηθικό ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Γιατί άραγε όλες οι μεγάλες τράπεζες επέλεξαν τους υιούς Σιούφα, 28 και 33 ετών έκαστος, για όλες αυτές τις δουλειές;

Πηγή: protothema.gr

Η βίλα της Lemerex του Ρέστη στο Λαγονήσι

Γεμάτη με “αμαρτίες” είναι η πολυτελής βίλα του Βίκτωρα Ρέστη στο Λαγονήσι, η οποία βρέθηκε στο επίκεντρο της επικαιρότητας με αφορμή το δάνειο των 10 εκατ. ευρώ που πήρε ο, έγκλειστος σήμερα, εφοπλιστής από την τράπεζα FBB για την αγορά της.

Για το συγκεκριμένο δάνειο, όπως είναι γνωστό, έχει ασκηθεί κακουργηματική δίωξη σε βάρος του Β. Ρέστη και σήμερα, Παρασκευή, πρόκειται να απολογηθεί ενώπιον της ανακρίτριας, αρμόδιας για θέματα διαφθοράς, Ρέας Κατσίβελη.

Σύμφωνα με στοιχεία που έχει στη διάθεσή του το directnews.gr, η εν λόγω βίλα βρίσκεται στην περιοχή “Γαλάζια Ακτή” του Λαγονησίου και πωλήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2009 από την οικογένεια του εφοπλιστή Γεράσιμου Αγούδημου στην offshore εταιρεία Lemerex Ltd με έδρα την Κύπρο (Λευκωσία- οδός Κωστάκη Παντελίδη 1).

Από το υπ’ αριθ. 25950 συμβόλαιο που κατατέθηκε στη ΔΟΥ Κρωπίας προκύπτει, ότι η αντικειμενική αξία της βίλας (συνολικής έκτασης περίπου 8 στρεμμάτων)  ήταν 4.093.000 ευρώ, ενώ η αξία συμβολαίου ανέρχεται στα 6.000.000 ευρώ.

Πληροφορίες, ωστόσο, αναφέρουν ότι το πραγματικό τίμημα της αγοραπωλησίας ήταν σχεδόν διπλάσιο της αναγραφομένης στο συμβόλαιο αξίας του ακινήτου, ξεπέρασε, δηλαδή, τα 12.000.000 ευρώ…

Αξίζει να σημειωθεί, ότι το όνομα του πραγματικού ιδιοκτήτη, όπως αποδεικνύεται σήμερα, Βίκτωρα Ρέστη, δεν εμφανίζεται ούτε στο συμβόλαιο ούτε στην εφορία, αλλά ούτε και σε κάποιο έγγραφο δημόσιας αρχής, αφού ως πληρεξούσιοι της κυπριακής offshoreεταιρείας φαίνονται ένας δικηγόρος, ένας κατασκευαστής και ένας ιδιωτικός υπάλληλος, τους οποίους χρησιμοποίησε ο εφοπλιστής ως “μπροστινούς”, προκειμένου να καλύψει τα ίχνη του.

Καταπάτησε ένα στρέμμα παραλίας

Σειρά δημοσίων εγγράφων (εκθέσεις αυτοψίας της κτηματικής υπηρεσίας Αν. Αττικής, πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής και εκθέσεις ελέγχου) που βρίσκονται στην κατοχή του directnews.gr, καταδεικνύουν ότι η Lemerex- δηλαδή ο Βίκτωρας Ρέστης- “ενσωμάτωσε”, με καταπάτηση, στο συγκεκριμένο ακίνητο, έκταση 1030 τ.μ. παραλίας, η οποία προέρχεται από παλαιό αιγιαλό, δηλαδή κτήμα που ανήκει στο Δημόσιο και είναι αναπαλλοτρίωτο σε κάθε περίπτωση.

Μάλιστα, μέσα σ’ αυτή τη δημόσια έκταση, κατά την αυτοψία των αρμοδίων οργάνων διαπιστώθηκαν κατασκευές βοηθητικές της βίλας, όπως ράμπες, επέκταση πισίνας, επέκταση γηπέδου μίνι γκολφ, κλπ.

Συγκεκριμένα, το γεγονός αυτό καταγράφεται σε δύο εκθέσεις ελέγχου που πραγματοποίησαν, στην 1η Ιουνίου 2010 και στις 10 Ιανουαρίου 2011, ελεγκτές της Κτηματικής Υπηρεσίας Ανατολικής Αττικής.

Με βάση αυτές τις εκθέσεις στις 17-1-2011 εκδόθηκε Πρωτόκολλο Διοικητικής Αποβολής, το οποίο ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν έχει ακόμα εκτελεστεί.

Παράλληλα, για την ίδια υπόθεση έχει επιληφθεί και η Δικαιοσύνη, μετά από επώνυμες καταγγελίες πολίτη, που κατέληξαν στην έκδοση του υπ’ αριθ. 416/2013 παραπεμπτικού βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθήνας.

Χαρακτηριστικό όμως της συγκάλυψης του πραγματικά υπαιτίου για την καταπάτηση της παραλίας, Βίκτωρα Ρέστη, είναι, ότι σε κανένα από τα ανωτέρω δημόσια έγγραφα δεν αναφέρεται το όνομά του, παρόλο που κατοικούσε εκεί και ως υπεύθυνοι φέρονται “αχυράνθρωποί” του.

Χρειάστηκε να έρθει στην επιφάνεια το επίδικο δάνειο της Lemerex από την FBB για να “πέσουν οι μάσκες” και να αποδειχθεί, ότι ο πραγματικός ιδιοκτήτης της πολυτελούς βίλας στη “Γαλάζια Ακτή” είναι ο γνωστός εφοπλιστής.

Από το 2009, που αγόρασε τη βίλα, μέχρι και πριν λίγες μέρες, οι αστυνομικές και οι αρμόδιες διοικητικές υπηρεσίες αυτής της χώρας στάθηκαν ΑΝΙΚΑΝΕΣ να τον εντοπίσουν…

Πηγή: directnews.gr/greece/32354-h-amartolh-vila-tou-v-resth-sto-lagonhsi-kai-h-etaireia-lemerex.html

Συνελήφθη ο Β. Ρέστης για ξέπλυμα χρήματος

Του Π. Στάθη

Για τα αδικήματα της υπεξαίρεσης και ξεπλύματος «βρώμικου» χρήματος συνελήφθη το πρωί στο σπίτι του ο εφοπλιστής Βίκτωρ Ρέστης, ο οποίος εντός της ημέρας αναμένεται να οδηγηθεί στην ανακρίτρια του ν.4022 περί διαφθοράς, κ. Ρέα Κατσίβελη.

Το ένταλμα εκδόθηκε, σύμφωνα με πληροφορίες, με αφορμή εισαγγελική έρευνα που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2013 μετά από καταγγελίες και δημοσιεύματα για δάνεια που είχαν χορηγηθεί μέσα από την τράπεζα συμφερόντων του, FBB.

Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι η δικογραφία ανατέθηκε πρόσφατα στην εισαγγελέα διαφθοράς κ. Ελένη Ράικου η οποία, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, συναίνεσε στην έκδοση εντάλματος σύλληψης σε βάρος του γνωστού εφοπλιστή για τα αδικήματα της υπεξαίρεσης και ξεπλύματος βρώμικου χρήματος.

Για την υπόθεση έχουν ήδη υποβληθεί στην ανακρίτρια δύο πορίσματα της Τράπεζας της Ελλάδος και ένα της αρχής για το ξέπλυμα χρήματος. Η βάση της δικογραφίας αφορά ένα δάνειο ύψους 5,8 εκατομμυρίων ευρώ προς εταιρείες συμφερόντων του επιχειρηματία, ενώ αναζητείται το συνολικό ύψος των συγκεκριμένων «επισφαλών» -κατά την ανάκριση- δανειοδοτήσεων, χωρίς μέχρι στιγμής να επιβεβαιώνεται ότι αυτό αγγίζει τα 500 εκατ. ευρώ.

Η διαδικασία, σύμφωνα με τους ίδιους νομικούς κύκλους, θυμίζει την μεθοδολογία του επιχειρηματία Λ. Λαυρεντιάδη στην υπόθεση της Proton Bank. Άγνωστο παραμένει ωστόσο γιατί επιλέχθηκε η έκδοση εντάλματος σύλληψης και όχι η κλήση σε απολογία του κατηγορουμένου.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, αναζητούνται ακόμη 2 συνεργάτες του γνωστού εφοπλιστή. Υπενθυμίζεται ότι το Μάιο το “υγιές” κομμάτι της FBB πέρασε στην Εθνική Τράπεζα. Τα προς μεταβίβαση στοιχεία παθητικού περιλάμβαναν το σύνολο των καταθέσεων, ενώ τα προς μεταβίβαση στοιχεία ενεργητικού περιλάμβαναν ιδίως τα δάνεια, με εξαίρεση όσα βρίσκονταν σε οριστική καθυστέρηση. Την ίδια στιγμή η άδεια της FBB ανακλήθηκε και η τράπεζα τέθηκε σε ειδική εκκαθάριση.

Πηγή: capital.gr/News.asp?id=1840183

Πώς Τράπεζες, ΜΜΕ και funds κερδίζουν όλοι μαζί στη πλάτη μας!

Πρόθεση των συνδικαλιστών του Τύπου και του ΣΥΡΙΖΑ να μην κυκλοφορήσουν τα Κυριακάτικα φύλλα

Φουντώνουν οι φήμες ότι οι επιχειρήσεις ΜΜΕ η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων είναι καταχρεωμένες παίζουν τα ρέστα τους στο σωσίβιο που ονομάζεται «κούρεμα».

Λέγεται ότι υπάρχει σε εξέλιξη συζήτηση ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους μεγάλους παίκτες των ΜΜΕ, προκειμένου το Μαξίμου να μεσολαβήσει στις τράπεζες ώστε να προχωρήσουν σε γενναίο κούρεμα. Μάλιστα σύμφωνα με αυτό το σενάριο οι τράπεζες έχουν αποδεχθεί το κούρεμα στις επιχειρήσεις ΜΜΕ αρκεί αυτά αντίστοιχα να προχωρήσουν σε «γενναίο κούρεμα προσωπικού»!

Επίσης, έντονα κυκλοφορεί η φήμη ότι τα ξένα funds που επιθυμούν να αγοράσουν «κόκκινα» δάνεια – σε αυτή τουλάχιστον τη φάση – δεν συζητούν για «κόκκινα» δάνεια στεγαστικών ή καταναλωτικών δανείων, αλλά μόνο για επιχειρηματικά.

Προς αυτή την κατεύθυνση λέγεται ότι υπάρχει ήδη συμφωνία, ανάμεσα σε μια από τις λεγόμενες συστημικές τράπεζες. Σύμφωνα με τα όσα διαρρέονται από τα ξένα funds σε αυτό που αποσκοπούν δεν είναι να βάλουν χέρι στις υπερχρεωμένες επιχειρήσεις ή να αποκτήσουν κοψοχρονιά τα όποια περιουσιακά τους στοιχεία, αλλά να πάρουν εύκολα και γρήγορα μια καλή προμήθεια!

Με άλλα λόγια πηγαίνουν στην τράπεζα και λένε, «Αγοράζω αυτό το δάνειο 200 εκατομμυρίων ευρώ, για 40». Στη συνέχεια ξεκινά ένα παζάρι γνωρίζοντας και οι δύο πλευρές ότι το δάνειο είναι πρακτικά χαμένο, αφού η επιχείρηση αποκλείεται να το αποπληρώσει…

Με την ελληνική τράπεζα να προσπαθεί να αποσπάσει από το fund όσα παραπάνω χρήματα μπορεί! Κάποια στιγμή η συμφωνία κλείνει, για παράδειγμα στα 50 εκατομμύρια ευρώ, στη συνεχεία το fund πηγαίνει στην επιχείρηση και της προτείνει να βρουν μία λύση στα 100 εκατομμύρια, ξεκινώντας ένας νέος γύρος παζαριών, με αποτέλεσμα το deal να κλείσει ας πούμε στα 80 εκατομμύρια! Έτσι όλοι είναι ευχαριστημένοι! Η τράπεζα έχει πάρει κάποια χρήματα που δεν θα έπαιρνε ποτέ, η επιχείρηση γλιτώνει ένα μεγάλο ποσοστό του χρέους και το fund μέσα σε λίγες εβδομάδες έχει κερδίσει ένα αξιοσέβαστο ποσό!

Πηγή: enimerosi24.gr/93576/κοράκια-με-τον-μανδύα-του-fund-βγάζουν-εκα/

 

Αποπομπή Καραμούζη από Eurobank: Το πρώτο μεγάλο στραπάτσο της Διαπλοκής

550_334_233518___

Ενώ Έλληνες φορολογούμενοι πλήρωσαν με αίμα 50 δις ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση των χρεοκοπημένων τραπεζών, το σύστημα των κρατικοδίαιτων τραπεζιτών μαζί με τα ναυάγια του πάλαι ποτέ εκδοτικού κατεστημένου και οι διαπλοκές του στο πολιτικό προσωπικό, επιχειρούν με νύχια και με δόντια να μπλοκάρουν κάθε αλλαγή στο νευραλγικό τομέα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, τόσο σε επίπεδο λειτουργίας όσο και σε επίπεδο διοικήσεων. Οι δυνάμεις της διαπλοκής στην εναγώνια προσπάθεια τους να διασωθούν δίνουν τα ρέστα τους για να παραμείνουν οι τράπεζες ελεγχόμενα μαγαζάκια του συστήματος που θα εξυπηρετούν τις γνωστές επιχειρηματικές παρέες στις οποίες θα μοιράζουν θαλασσοδάνεια και αποκλείοντας παράλληλα από την πρόσβαση στο τραπεζικό σύστημα την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων.

Με την αποπομπή Καραμούζη από τη διοίκηση της Eurobank το ετοιμόρροπο τραπεζικό κατεστημένο και οι διαπλεκόμενοι με αυτό εκδότες και πολιτικοί έχασαν την πρώτη κρίσιμη μάχη. Παρά το γεγονός ότι επιστράτευσαν όλους τους μηχανισμούς και χρησιμοποίησαν τη δύναμη κρούσης που διέθεταν στα μέσα ενημέρωσης, ο κ. Καραμούζης, που έφερε τη Eurobank σε κατάσταση χρεοκοπίας, δεν μπόρεσε να διασωθεί. Την παραμονή του κ. Καραμούζη στη διοίκηση της Eurobank μεθόδευαν από κοινού ο διοικητής τραπέζης της Ελλάδος κ. Προβόπουλος μαζί με κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ και εκδοτικούς παράγοντες οι οποίοι είναι εκτεθειμένοι με θαλασσοδάνεια στην εν λόγω τράπεζα. Με θράσος χιλίων πιθήκων το σύστημα της διαπλοκής επιχείρησε να εκβιάσει τη παραμονή του κ. Καραμούζη στη Eurobank όταν το πρόσωπο αυτό ευθύνεται κατά κύριο λόγο για τη χρεοκοπία της τράπεζας και την απόλυτη αδυναμία να καλύψει το 10% της ανακεφαλαιοποίησης από ιδιώτες.

Εξάλλου, η διαχείριση του κ. Καραμούζη ανάγκασε την οικογένεια Λάτση να αποχωρήσει από τη Eurobank γράφοντας ζημιές εκατοντάδες εκατομμυρίων ευρώ. Προβόπουλος, Βενιζέλος και εκδοτικό σύστημα, έπαιξαν το τελευταίο τους χαρτί για να εμποδίσουν τις αλλαγές στη Eurobank προβάλλοντας το επιχείρημα ότι ο νέος πρόεδρος της τράπεζας κ. Δαυίδ χρωστάει 50 εκατ. ευρώ. Βεβαίως όπως αποδείχτηκε και το θαλασσοδάνειο αυτό το είχε υπογράψει μαζί με χιλιάδες άλλα ο κ. Καραμούζης.

Πάντως η διοίκηση της Τραπέζης της Ελλάδας διέρρεε παρασκηνιακά ότι πίσω από τις εξελίξεις στη Eurobank βρίσκεται ο κ. Τουρκολιάς οποίος με την κάλυψη του πρωθυπουργού Aντώνη Σαμαρά επιδιώκει να την ενσωματώσει στην Εθνική τράπεζα.

Οι εξελίξεις προκαλούν μετωπική σύγκρουση ανάμεσα σε Τουρκολιά και Προβόπουλο και παράγοντες της αγοράς εκτιμούν ότι ένας από τους δύο θα αναγκαστεί να παραιτηθεί.

Στο κόλπο έχει μπει και η Alpha Bank η οποία επιδιώκει να απορροφήσει το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο το οποίο διεκδικούσε η Eurobank.

Ο πόλεμος της διαπλοκής και των διάφορων συστημάτων εξουσίας γύρω από τη Εurobank αποκαλύπτει ότι παρά τη χρεοκοπία της χώρας τα πρόσωπα που είναι γαντζωμένα στις καρέκλες και διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα συνεχίζουν να εκβιάζουν καταστάσεις.

Με την ευκαιρία να ρωτήσουμε  τους οικονομικούς εισαγγελείς για το σκάνδαλο με την χειραγώγηση της μετοχής της Eurobank.

Μέχρι σήμερα οι αρμόδιοι εισαγγελικοί λειτουργοί δεν έκαναν το παραμικρό προσκειμένου να διαλευκάνουν το γιγαντιαίο σκάνδαλο. Προφανώς έχουν εξαντλήσει τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος με το… σκάνδαλο της Proton.

Πηγή: http://lykavitos.gr/archives/31816

http://lykavitos.gr/archives/32855

Επιτέλους τα γέρικα βουβάλια σκοτώνονται στο κέντρο του Κολοσσαίου!

Από τον Βασίλη Μπόνιο

Επιτέλους, πόλεμος μέχρις εσχάτων.

Κυβέρνηση, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, νταβατζήδες, Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, Ρώσοι, Αζέροι, Αμερικανοί, Γερμανοί σε έναν πόλεμο δίχως αύριο. Ζούμε ένα συναρπαστικό καλοκαίρι και είναι από τις λίγες φορές που και τα γέρικα βουβάλια έχουν εγκαταλείψει την εξέδρα από την οποία απολάμβαναν ωσάν Νέρωνες το υπερθέαμα με την πλέμπα να τρώει τις σάρκες της και δίνουν μάχη επιβίωσης στο κέντρο του Κολοσσαίου.

Μέσα σε όλα θυμήθηκε να στείλει προκήρυξη 19 σελίδων και η Οργάνωση «Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών»  η οποία ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση με καλάσνικοφ  κατά των κεντρικών γραφείων της Νέας Δημοκρατίας στη λεωφόρο Συγγρού στις 14 Ιανουαρίου. Δεν φτάνει που το RPG ήταν στρακαστρούκα και οι ίδιοι ατζαμήδες, έχουν στην παρέα και κάποιον καταπιεσμένο αναλυτή που κάθεται και γράφει 19 δελίδες κείμενο, το οποίο ο μόνος Ελληνας που το διάβασε ως το τέλος θα πρέπει να είναι ο Ντάνος Κρυστάλλης. Ούτε καν η Αντιτρομοκρατική. Η παρουσία αναλυτή και συγγραφέα προκηρύξεων σε μια «τρομοκρατική» οργάνωση που πρωτοεμφανίζεται το 2013 είναι επιζήμια μια και στερεί από την ομάδα έναν «εργάτη του πεδίου», όπως θα παρατηρούσε και ο Βύρων Πολύδωρας. Μια καινοτόμα τρομοκρατική οργάνωση θα άφηνε τα ίδια τα χτυπήματα να μιλούν από μόνα τους αντί να γράφει ο κάθε καταπιεσμένος τις παπαριές του. Γύρευε τι θα γινόταν για παράδειγμα αν αντί το RPG- που θέλει τον μάγκα με το τρίκυκλο για να να το μεταφέρει- χρησιμοποιούσαν αυτά τα τηλεχειριζόμενα αεροπλανάκια του αερομοντελισμού τίγκα στο εκρηκτικό, όπως γράφει στο βιβλίο του ο Αυστραλός συγγραφέας Τζακ Πάρσον Jr.

Τέλος πάντων. Με ενδιαφέρον παρακαλουθούμε τις τελευταίες μέρες το αντιπολιτευτικό κρεσέντο του Σταύρου Ψυχάρη του Αγίου Ορους, ο οποίος βάλει κατά ριπάς με στόχο το Μαξίμου αλλά αφήνει να διαφανεί και η δική του αγωνία για το αύριο.

Σε περίπτωση που πουληθεί ο ΟΠΑΠ να περιμένετε να πέσουν σαν χάρτινοι πύργοι τα διαλεκόμενα ΜΜΕ της μεταπολίτευσης. Αυτό θα είναι ίσως το μόνο φιλολαικό επίτευγμα της Τρόικας. Οσο αφορά τον ίδιο τον ΟΠΑΠ τώρα ο ρόλος του Σαμαρά (που έχει δώσει υποσχέσεις τόσο στον Μελισσανίδη όσο και στον Κόκκαλη) θα είναι κρίσιμος για την τύχη της αποκρατικοποίησης. Ρόλο θα παίξει και η σημασία που έχει για την Intralot η υπογραφή των συμφωνιών για τα Λαχεία και το Τεχνολογικό πάροχο  προκειμένου να πιστοποιήσει μελλοντικούς τζίρους, κατά την αναχρηματοδότηση υποχρεώσεων της.

Στην ελληνική επικαιρότητα βρίσκονται τόσο ο Σόρος, όσο και η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ μια και κορυφαία στελέχη από το Governance της τελευταίας εμπλέκονται στο συναρπαστικό παιγνίδι της πώλησης τραπεζών.  Ολα αυτά σημαίνουν ότι η Οικονομία έχει επικρατήσει πλήρως της πολιτικής και στην ουσία κυβερνάνε τεχνοκράτες και οι πολιτικοί έχουν περάσει σε βοηθητικούς ρόλους. Αυτό είναι που δεν θέλει να κατανοήσει η Αριστερά στην Ελλάδα. Μανιτάκηδες, Ρουπακιώτηδες, Μπαλάφες, Λαφαζάνηδες, Στρατούληδες και σια δεν κάνουν ούτε για πάνελ της ΕΡΤ με παρουσιαστή τον συγχωρεμένο Γιώργο Κάρτερ στα διαλλείμματα του Λουνα Παρκ με παρουσιαστή τον Τέρενς Κουικ. Γι΄αυτό όπως γράφαμε σε προηγούμενη ανάρτησή μας θα τους πάρει το μαγαζί ο Βαρουφάκης.Το ίδιο θα συμβεί και με τα παρωχημένα κόμματα όπου κι αν τοποθετούνται ιδεολογικά. Από αυτή την άποψη ένας από τους πιο ενημερωμένους στα οικονομικά είναι ο Καμμένος, ο οποίος πήρε στη Βουλή το σκαλπ του αμήχανου Στουρνάρα. Απλά ο ένοπλος σύντροφος Πανάρας θα πρέπει να προσέχει γενικότερα για να μην τον παίρνουν χαμπάρι τα Wikileaks.

Μείνετε συντονισμένοι, τα καλύτερα έρχονται…

Πηγή: kourdistoportocali.com/articles/22177.htm

 

New York Times: «Ο πανούργος κ. Σάλλας»

«Ένας πανούργος τραπεζίτης φτάνει στην κορυφή» τιτλοφορείται ρεπορτάζ των «New York Times» που αφορά τον πρόεδρο της Τράπεζας Πειραιώς, Μιχάλη Σάλλα. ( link )

Η μεγάλη αμερικανική εφημερίδα σκιαγραφεί το προφίλ του τραπεζίτη, εστιάζοντας σε σκοτεινές πτυχές της δραστηριότητάς της τράπεζάς του, η οποία σε λιγότερο από ένα χρόνο κατάφερε να διπλασιάσει το μέγεθός της και να γίνει ο μεγαλύτερος χρηματοπιστωτικός οργανισμός της χώρας. Ο δημοσιογράφος Λάντον Τόμας κάνει μνεία υποθέσεων στις οποίες έχει αναφερθεί επανειλημμένως και το HOT DOC, όπως η εξαγορά των υποκαταστημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, τα δάνεια της οικογένειας Σάλλα, καθώς και η σχέση Πειραιώς – MIG του Ανδρέα Βγενόπουλου, αλλά και με το διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, Γιώργο Προβόπουλο.

Διαβάστε χαρακτηριστικά αποσπάσματα του ρεπορτάζ

«Η αγορά των ελληνικών υποκαταστημάτων της Λαϊκής από την Πειραιώς έθεσε τον κ. Σάλλα επικεφαλής της τράπεζας η οποία ένα μήνα νωρίτερα είχε χαρακτηρίσει επισφαλή δάνεια που είχαν πάρει οι οφσόρ της οικογένειάς του.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Μιχάλης Σάλλας, ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς, είχε ένα όνειρο, να κάνει την τράπεζά του πολύ μεγάλη για να αποτύχει. Τώρα, όμως, που κατάφερε να μετατρέψει την τράπεζά του στη μεγαλύτερη της Ελλάδας, διασφαλίζοντας πως η Πειραιώς θα μπορέσει να διασωθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ο κ. Σάλλας ρισκάρει κάποιες από τις κινήσεις που έκανε στην πορεία του να τον στοιχειώσουν. Ανάμεσά τους κι ο δανεισμός περισσότερων από 100 εκατομμύρια ευρώ από φίλο τραπεζίτη (σημ. το ρεπορτάζ εννοεί τη Λαϊκή Τράπεζα του ομίλου MIG εκείνη την εποχή), προκειμένου να ανεβούν οι μετοχές της τράπεζάς του, καθώς και τα επισφαλή δάνεια σε ανθρώπους κι οντότητες με δεσμούς με την Πειραιώς.

Οι εντεταλμένοι από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να παρακολουθούν τις εξελίξεις στην Ελλάδα ενδεχομένως να αντιληφθούν πως ακόμα και υπό διεθνή εποπτεία θα είναι δύσκολο να αλλάξει την ασύδοτη επιχειρηματική κουλτούρα η του ελληνικού οικονομικού συστήματος. Η ταχύτατη άνοδος του κ. Σάλλα είναι ένα καλό παράδειγμα. Ένας σκληρός, χαρισματικός τραπεζίτης, ο οποίος απόκτησε τον έλεγχο της Πειραιώς το 1991 και τη μεγέθυνε μέσα από περισσότερες από 15 συγχωνεύσεις κι εξαγορές of more than 15 mergers and acquisitions, έφτασε στην κορυφή του ελληνικού τραπεζικού συστήματος το Μάρτιο όταν κεφαλαιοποίησε την καταστροφή του κυπριακού τραπεζικού συστήματος, αγοράζοντας τα ελληνικά υποκαταστήματα της Τράπεζας Κύπρου, της Λαϊκής Τράπεζας και της Ελληνικής Τράπεζας. Οι υποστηρικτές του ισχυρίζονται πως πρέπει να απονεμηθούν έπαινοι στον κ. Σάλλα για το επιχειρηματικό του δαιμόνιο και τη μεγάλη του όρεξη να αναλαμβάνει ρίσκα. Διακρίνοντας μια ευκαιρία να «επανεφεύρει» την τράπεζά του, πήρε κεφάλι σε σχέση με τους πιο αρτηριοσκληρωτικούς ανταγωνιστές του. «Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να λειτουργήσει ως καπετάνιος για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα» υποστηρίζει ο Τζον Ρήγας, ελληνοαμερικανός διαχειριστής fund και πελάτης τράπεζας η οποία είναι ιδιοκτήτης επενδυτικής εταιρίας με έδρα στην Αθήνα, στην οποία η Πειραιώς είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος.

Ωστόσο, άλλοι υποστηρίζουν πως ο κ. Σάλλας έχει ξεπεράσει τα όρια και πως θα πρέπει να ελεγχθούν καλύτερα οι κινήσεις του στο λασπώδη κόσμο της ελληνικής οικονομίας, όπου τα συμφέροντα των τραπεζιτών, των μέσων ενημέρωσης και των πολιτικών διαπλέκονται. «Η Πειραιώς έχει χρησιμοποιήσει εδώ και πολύ καιρό προβληματικές πρακτικές οι οποίες πρέπει να διερευνηθούν», είπε ο Κώστας Λαπαβίτσας, καθηγητής στο UCL του Λονδίνου. «Αυτό που με απασχολεί είναι πως η Πειραιώς έγινε η κορυφαία τράπεζα στην Ελλάδα όχι γιατί βελτίωσε τις πρακτικές της, αλλά γιατί το παλιό καθεστώς απλώς προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες, κι αυτό είναι σημάδι νοσηρότητας κι όχι υγείας». Ο Άνθιμος Θωμόπουλος, αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της Πειραιώς, είπε πως όλες οι πτυχές των δραστηριοτήτων της τράπεζας έχουν διερευνηθεί εξονυχιστικώς από ανεξάρτητους ελεγκτές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, χωρίς να έχει βρεθεί κάτι μεμπτό.

Με πτυχίο στα οικονομικά, ο 62χρονος κ. Σάλλας έκανε τα πρώτα επαγγελματικά του βήματα απασχολούμενος για τον Ανδρέα Παπανδρέου τη δεκαετία του ’80. Από τότε που ανάλαβε την Πειραιώς η επιρροή του συνέχισε να επεκτείνεται. Έχει στενές σχέσεις με το διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, Γιώργο Προβόπουλο, ο οποίος ήταν μέχρι το 2008 αντιπρόεδρος της Πειραιώς, η οποία είναι από τους μεγαλύτερους διαφημιζόμενους στα ελληνικά μίντια.

Η Ευρώπη έκανε «φύλλο και φτερό» τις μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες, εστιάζοντας στη χρηματοδότηση πολιτικών κομμάτων, σε δάνεια σε οντότητες με τις οποίες οι τράπεζες μπορεί να έχουν οικονομικά συμφέροντα, και τις έβγαλε καθαρές. Ωστόσο, όσον αφορά την Πειραιώς αυτό το συμπέρασμα συγκρούεται με το αντίστοιχο στο οποίο κατάληξαν οι ελεγκτές στη Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου, οι οποίοι ανακάλυψαν δάνεια 113.000.000 ευρώ 113 million σε τρεις οφσόρ εταιρίες, οι οποίες ελέγχονταν από τον κ. Σάλλα και τα παιδιά του Γιώργο και Μυρτώ. Σύμφωνα με τον έλεγχο που πραγματοποίησε η νέα διοίκηση της Λαϊκής, αντίγραφά του οποίου έγιναν προσβάσιμα στους «New York Times», αυτά τα δάνεια αξιοποιήθηκαν στην αγορά μετοχών της Πειραιώς στην ανοιχτή αγορά και να συμμετάσχουν στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου το 2011. Παρόλα τα αιτήματα της Λαϊκής, σύμφωνα με τους ελεγκτές, ο κ. Σάλλας δεν ζήτησε περισσότερες εγγυήσεις μολονότι οι μετοχές έχαναν συνεχώς την αξία τους. Στο τέλος το χρέος, όπως υπολογίζεται από το κενό που προκύπτει από το ύψος του δανείου και το κεφάλαιο της Πειραιώς που το κάλυπτε, έφτασε τα 107.000.000 ευρώ, σύμφωνα με τον έλεγχο. Σε αναφορά της PricewaterhouseCoopers, η Λαϊκή συμβουλεύτηκε να βάλει στην άκρη 93.000.000 ευρώ προκειμένου να είναι εξασφαλισμένη απέναντι στα δάνεια της οικογένειας Σάλλα.

Τον προηγούμενο μήνα, σε επιστολή της προς την κυπριακή Βουλή, η Κεντρική Τράπεζα Κύπρου υποστήριξε πως είχε προειδοποιήσει από το 2011 πως τα συγκεκριμένα δάνεια χρειάζονταν καλύτερες εγγυήσεις. Στα μέσα Φεβρουαρίου, μόλις ένα μήνα πριν αγοραστεί η τράπεζα από την Πειραιώς, τα δάνεια μεταφέρθηκαν στο Τμήμα Επισφαλειών της Λαϊκής. Οι ελεγκτές, μάλιστα, διαπίστωσαν μια ευρύτερη συνεργασία μεταξύ του πρώην προέδρου της Λαϊκής, Ανδρέα Βγενόπουλο και τον κ. Σάλλα. Οι ελεγκτές εξέτασαν και τα μετατρέψιμα ομόλογα που είχε εκδώσει η MIG το Μάρτιο του 2010, όπου διαπίστωσαν ότι από τα 252.000.000 ευρώ που συγκέντρωσε, μόνο τα 25.000.000 ευρώ προέκυψαν από εξωτερικούς επενδυτές. Τα υπόλοιπα προήλθαν είτε από επιχειρηματικές οντότητες που συνδέονταν με τον κ. Βγενόπουλο είτε με την Πειραιώς.

Πηγή: koutipandoras.gr, nytimes.com

A Wily Banker Reaches the Top

By LANDON THOMAS Jr.

ATHENS — Not long ago, Michalis G. Sallas, the chairman of Piraeus Bank in Greece, had a dream: to make his bank too big to fail.

But now that he has managed to turn his bank into Greece’s largest, ensuring that Piraeus will be eligible for a bailout from the European Union, Mr. Sallas runs the risk that some of the steps he has taken along the way may come back to haunt him. Those moves include borrowing more than 100 million euros ($132 million) from a friendly banker in a bid to prop up the falling shares of his own bank and making risky loans to people and entities with ties to Piraeus.

Europe is preparing to close the books on perhaps the most ambitious aspect of its plan to keep Greece afloat: a cash injection of about 50 billion euros into the country’s four largest banks.

And bank governance has emerged as a critical issue, with the country’s creditors, who arrived in Athens this week to carry out their latest audit, insisting that continued aid is conditional on banks’ demonstrating that their conduct is above reproach.

Still, Greece’s overseers from the European Union and the International Monetary Fund may well find that even with increased oversight, changing the freewheeling business culture that long defined the Greek financial system will be easier said than done.

The rapid rise of Mr. Sallas exemplifies that culture. A tough, charismatic banker who seized control of Piraeus in 1991 and built it up by dint of more than 15 mergers and acquisitions, Mr. Sallas reached the pinnacle of the Greek banking world in March when he capitalized on Cyprus’s banking disaster, buying the Greek units of that island’s three biggest financial institutions, Bank of Cyprus, Laiki Bank and Hellenic Bank.

His supporters say that Mr. Sallas should be hailed for his entrepreneurial expertise and robust appetite for risk. Seeing an opportunity to reinvent his bank, they say, he has stolen a march on his more sclerotic counterparts.

“He is someone who can really navigate the system in Greece,” said John P. Rigas, a Greek-American hedge fund operator and client of the bank who owns an Athens-based investment company in which Piraeus holds the largest share. “This bank has gone from a teetering No. 4 to a solid No. 1 in just a year.”

But others say that Mr. Sallas has pushed the boundaries of proper banking too far and that his maneuvering in the murky world of Greek finance, where the interests of bankers, the media and politicians often commingle, should be more closely scrutinized.

“Piraeus has long used problematic methods that call for investigation,” said Costas Lapavitsas, a political economist at the University of London who follows banking and politics in Greece. “What concerns me is that Piraeus has emerged as the leading bank in Greece not because it improved these methods. The old regime is just adapting to the new conditions, and for me that is a sign of sickness and not health.”

Anthimos Thomopoulos, deputy chief executive of the bank, said all aspects of Piraeus’s business “have been exhaustively examined by independent auditors and regulators, inside and outside Greece, with no adverse findings.”

A trained economist, Mr. Sallas, who is 62, made his first career strides working under Andreas Papandreou, the Socialist premier who led Greece in the 1980s. In the years since taking over Piraeus his influence has continued to expand. He is close to the governor of the central bank, George Provopoulos, who until 2008 was vice chairman at Piraeus. And the bank is one of the largest advertisers in the Greek media.

Altogether, European governments and the International Monetary Fund have staked about 200 billion euros of taxpayer money on keeping Greece in the euro zone and eventually restoring its economy to health. To justify this commitment, Europe has subjected Greece’s largest banks to a root-and-branch investigation, focusing in particular on related-party lending, or loans to entities in which the bank may have a financial interest, and has concluded that they have finally cleaned up their acts.

With regard to Piraeus, however, this assessment clashes with the conclusions reached by a team of auditors at Laiki Bank in Cyprus, one of the banks whose Greek unit Piraeus acquired in March.

Under new management in 2012, the bank’s board authorized a full-scale audit and uncovered loans of 113 million euros made to three offshore investment vehicles controlled by Mr. Sallas and his son George and daughter Myrto.

According to the Laiki audit reports, copies of which were made available to The New York Times, these loans were used to buy Piraeus shares in the open market and participate in a rights issue in 2011.

Despite repeated requests from Laiki, auditors say, Mr. Sallas did not post additional collateral as the shares rapidly lost value; eventually the debt, measured by the gap between the size of the loan and the Piraeus stock that backed it, reached 107 million euros, according to the reports.

In a separate report by PricewaterhouseCoopers, Laiki was advised to set aside 93 million euros against the Sallas family loans. And last month, in a letter to Parliament, the central bank of Cyprus said that it had warned as far back as 2011 that the loans required provisions.

In mid-February, just a month before the bank was bought by Piraeus, the loans were transferred to Laiki’s recovery department, according to people briefed on Mr. Sallas’s credit history. This is the area of the bank where legal proceedings and other forceful remedies for seeking repayment of delinquent loans are deployed.

A spokesman for Piraeus says that Mr. Sallas, via an outside company, only borrowed 44 million euros from Laiki and that this loan is in good standing.

When the Cyprus transaction was announced in March, it was seen as the masterstroke of Mr. Sallas’s deal-making career, capping an extraordinary run in which he purchased the healthy portions of four midsize banks for nominal sums. In roughly a year, the bank doubled in size, going from a laggard trailing its three peers to, by Greek standards, a behemoth, with 100 billion euros in assets and a country-leading network of 1,306 branches.

The transaction also put Mr. Sallas in charge of the bank that a month earlier had deemed loans owed by his family’s investment vehicles as uncollectable.

Although highly unusual, there is nothing illegal about one bank absorbing another where its top executive has a large outstanding debt.

But the Laiki examiners, in their audit reports, argue not only that the loans made no financial sense and were not sufficiently collateralized or guaranteed but also that they were part of a quid pro quo that reflected a “broader cooperation” between Laiki’s former chairman, Andreas Vgenopoulos, who auditors say signed off on the loans, and Mr. Sallas.

With regard to the Sallas loans, a spokesman for Mr. Vgenopoulos, said in an e-mail that at the time “Mr. Vgenopoulos was vice chairman of the bank and had no involvement or knowledge of these alleged and totally spurious transactions.”

A lawyer turned entrepreneur, Mr. Vgenopoulos built the Marfin Investment Group, then the parent company of Laiki, into one of Greece’s larger holding companies during a boom that followed Greece’s entry into the euro zone and that lasted until about 2006.

The two men have known each other since 2001, when Mr. Vgenopoulos bought a small investment bank from Piraeus that became Laiki.

From the outset, examiners focused on a troubled convertible bond offering by the Marfin Investment Group in March 2010.

When it became clear that investors were not interested in the deal, the original target of 403 million euros was scaled down to 252 million euros. On March 22, Marfin thanked investors for their participation and hailed it as “a great success and a strong vote of confidence” in the group.

But Laiki investigators reported that of the 252 million euros, only 25 million euros came from outside investors. The rest, they said, came from either investment entities tied to Mr. Vgenopoulos or from Mr. Sallas’s Piraeus Bank.

“At least 70 million euros for this bond issue came from lending by Piraeus Bank either as part of the broader ‘cooperation’ between Vgenopoulos and Sallas or as quid pro quo for the loans made to buy Piraeus stock,” the investigators wrote in their final report last August.

A spokesman for the Marfin Investment Group said the company had no knowledge of the transactions referred to by the investigators.

The spokesman for Piraeus said the claim was “totally untrue.”

Neither the Bank of Greece nor the Hellenic Financial Stability Fund, the entity overseeing the recapitalization effort of the Greek banks, would comment on the relationship between the two men. A spokesman for Greece’s creditors said that it was up to Greece’s central bank to take action on any governance or lending matters.

Mr. Rigas, the Greek-American hedge fund executive, says he believes that there is nothing wrong with lending to related parties and that that is the way business is done in an economy dominated by banks.

Citing his own experience, he says he borrowed 84 million euros from Piraeus to buy a small investment company in hopes of attracting foreign investors to Greece. With the onset of the crisis in Greece, Mr. Rigas’s company, Sciens International, suffered significant losses, jeopardizing its ability to make good on its loans.

Piraeus, which still had a 28 percent stake in the company, eventually repackaged these loans into a corporate bond offering. Instead of syndicating the loan to other investors to spread the risk, Piraeus bought up the entire deal.

Complicating matters further, the largest holding in the company’s investment portfolio was a 30 percent stake in Club Loutraki, a struggling casino operator that owes Piraeus 39 million euros.

According to regulatory filings by Loutraki’s parent company, Queenco, submitted to the London Stock Exchange, the Piraeus loan to Loutraki is unsecured, meaning it is not backed by any collateral. Queenco also says in its filing that Piraeus is a related party to Loutraki.

Piraeus contends that the Loutraki credit is secured and is not a related party transaction. The bank declined to elaborate on why it believed the regulators’ filing was incorrect. The bank also said that its related party loans were insignificant and fully disclosed.

Mr. Rigas argues that Piraeus has merely helped out a troubled client, as other banks have done during Greece’s economic crisis. If anything, he says, it is Mr. Sallas’s willingness to go the extra mile that makes him indispensable.

“In Greece,” Mr. Rigas said, “it’s all about the banks.”

Source: nytimes.com

Αθώες οι Τράπεζες για τα θαλασσοδάνεια που πληρώνει ο Ελληνικός λαός

Οργή και αγανάκτηση προκαλεί στον ελληνικό λαό η σκανδαλώδης ενέργεια των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ να ψηφίσουν…  στα “μουλωχτά” τροπολογία, με την οποία χορηγήθηκε ποινική ασυλία στους τραπεζίτες για τα θαλασσοδάνεια, ύψους περίπου 270 εκατομμυρίων ευρώ, που έχουν χορηγήσει, με σχεδόν ανύπαρκτες εγγυήσεις, στα δύο μεγάλα κυρίως κόμματα.

Σημειώνεται, ότι η προκλητική αυτή ενέργεια έγινε την ώρα που οι οικονομικοί εισαγγελείς, Γρηγόρης Πεπόνης και Σπύρος Μουζακίτης, ολοκληρώνουν την έρευνά τους για το σκάνδαλο αυτό και σύμφωνα με πληροφορίες του directnews.gr, είχε προκύψει τόσο για τους υπεύθυνους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, όσο και για τα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών το αδίκημα της κακουργηματικής απιστίας, σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου.

Την κατάπτυστη τροπολογία, που ήταν μάλιστα εκπρόθεσμη, κατέθεσαν την Πέμπτη στη Βουλή οι νεοδημοκράτες βουλευτές Δ. Χριστογιάννης, Δ. Τσουμάνης, Δ. Σταμενίτης, λίγη ώρα πριν την ολοκλήρωση της συζήτησης του νομοσχεδίου που είχε καταθέσει το υπουργείο Ανάπτυξης για «Διαμόρφωση φιλικού αναπτυξιακού περιβάλλοντος για τις στρατηγικές και ιδιωτικές επενδύσεις και άλλες διατάξεις».

Την ψήφισαν μέσα… σε ένα λεπτό!

Για το μείζον αυτό θέμα οι παρόντες μπλε και πράσινοι βουλευτές χρειάστηκαν να αποφασίσουν ένα… ολόκληρο λεπτό!!!

Απολαύστε τους σχετικούς διαλόγους όπως καταγράφηκαν στα πρακτικά της Βουλής:

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια -Τσαρουχά): Ερωτάται το Σώμα: Γίνεται δεκτή η τροπολογία με γενικό αριθμό 390 και ειδικό αριθμό 37;
ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ: Δεκτή, δεκτή.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΤΑΘΑΚΗΣ: Κατά πλειοψηφία.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ: Κατά πλειοψηφία.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια -Τσαρουχά): Συνεπώς, η τροπολογία με γενικό αριθμό 390 και ειδικό αριθμό 37 έγινε δεκτή κατά πλειοψηφία και εντάσσεται στο νομοσχέδιο ως ίδιο άρθρο.

Η τροπολογία που έχει αναδρομική ισχύ, εκτός από τα δάνεια των κομμάτων αφορά και στα θαλασσοδάνεια που έχουν χορηγηθεί από τις τράπεζες σε ιδρύματα όπως το Μέγαρο Μουσικής αλλά και διάφορες ΜΚΟ.

Συγκεκριμένα αναφέρει τα εξής: «Δεν συνιστά κατά τη έννοια των άρθρων 256 και 390 του Ποινικού Κώδικα για τον πρόεδρο τα μέλη του Δ.Σ και τα στελέχη των τραπεζών, η σύναψη δανείων πάσης φύσεως με νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, του ευρύτερου δημοσίου τομέα, όπως αυτός οριοθετείται κατά νόμο καθώς και η εν γένει παροχή πιστώσεων σε αυτά, εφόσον πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) υφίστανται αποφάσεις των θεσμοθετημένων εγκριτικών επιτροπών ή οργάνων κάθε τράπεζας και β) τηρήθηκαν, κατά τη χορήγησή τους, οι σχετικές κανονιστικές πράξεις της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤΠΔΕ)».

Όπως αναφέρεται μάλιστα στην εισηγητική έκθεση «… η διάταξη καταλαμβάνει και τα ήδη χορηγηθέντα ή εκκρεμή δάνεια».

Για την ιστορία τα κόμματα είχαν δανειοδοτηθεί από τις τράπεζες Αγροτική (τα δάνεια της “πέρασαν” στην Πειραιώς), MarfinEgnatia Bank, Τράπεζα Αττικής, Εθνική Τράπεζα, Eurobank και Τράπεζα Πειραιώς. (Δείτε αναλυτικά στον πίνακα το ύψος των δανείων).

tropologia-trapezes

tropologia-trapezes

tropologia-trapezes

 

Πηγή: directnews.gr

Κάλυψη στα κόμματα για τα θαλασσοδάνεια από Προβόπουλο, Στουρνάρα

Κατά σκανδαλώδη και προκλητικό τρόπο ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιώργος Προβόπουλος, αρνείται να δώσει στη Βουλή τα αναλυτικά στοιχεία για το ύψος των δανείων που έλαβαν τα κόμματα από το 1996 και μετά καθώς επίσης από ποια τραπεζικά ιδρύματα.

Ειδικότερα, σε έγγραφο της ΤτΕ που διαβιβάστηκε στη Βουλή μέσω του υπουργείου Οικονομικών, αναφέρεται ότι «οι όροι χορήγησης δανείων και παροχής εγγυήσεων από τα πιστωτικά ιδρύματα δεν καθορίζονται διοικητικά με αποφάσεις της ΤτΕ αλλά ελεύθερα με τραπεζικά κριτήρια, στο πλαίσιο της Συνθήκης της ΕΕ».

Επίσης ότι τα σχετικά στοιχεία που περιέχονται σε γνώση της ΤτΕ, τα πορίσματα που εκπονούνται και τα μέτρα που λαμβάνονται στο πλαίσιο της άσκησης της εποπτικής της αρμοδιότητας δεν επιτρέπεται να αποκαλύπτονται σύμφωνα με το Ν. 3601/2007.

Ο Στουρνάρας καλύπτει τον Προβόπουλο

Την προκλητική για το Ελληνικό Κοινοβούλιο συμπεριφορά του Γ. Προβόπουλου καλύπτει ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Στουρνάρας, αφού σε δικό του έγγραφο που επίσης απεστάλη στη Βουλή υποστηρίζει ότι «η σύναψη δανείων, μεταξύ των πιστωτικών ιδρυμάτων και των συναλλασσομένων με αυτά μερών, διακρίνεται από εξ’ ολοκλήρου ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια εντός της ελεύθερης αγοράς, καθώς και από σχηματισμό σχετικών προβλέψεων εκ μέρους των πρώτων, για κάλυψη πιστωτικών κινδύνων».

Τα στοιχεία για το ύψος των δανείων που χορηγήθηκαν στα κόμματα είχε ζητήσει ο ανεξάρτητος βουλευτής Νίκος Νικολόπουλος, μετά την ψήφιση της τροπολογίας που χορηγεί ποινική αμνηστία σε όλα τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων των τραπεζών που για τα δάνεια που έδωσαν σε ΝΠΔΔ ή Ιδιωτικού Τομέα του Δημοσίου. 

Πηγή: directnews.gr

Πολιτικοί, τράπεζες, ΜΜΕ: Μία σχέση με τελικό επάθλο το χρήμα και αντάλλαγμα τη σιωπή

Πολιτικοί, τράπεζες, ΜΜΕ. Μια τριγωνική σχέση, σχεδόν ερωτική. Μία σχέση με τελικό επάθλο το χρήμα και αντάλλαγμα τη σιωπή. Σε καιρό οικονομικής κρίσης τραπεζικές διαφημίσεις εκατομμυρίων ευρώ γεμίζουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, τους τηλεοπτικούς σταθμούς, τα sites και τα ραδιόφωνα. Οι τραπεζίτες φυλλάσουν ως κόρη οφθαλμού τα ΜΜΕ, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για υπερχρεωμένες επιχειρήσεις με καμία προοπτική ανάκαμψης. Και όλα αυτά με ένα και μοναδικό αντάλλαγμα, τη σιωπή τους.

Όταν αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε την έρευνα στο HOT DOC, για τις σχέσεις ΜΜΕ, κομμάτων και τραπεζιτών ξέραμε ότι θα έπρεπε να πούμε στον κόσμο αλήθειες, πραγματικά γεγονότα και καταστάσεις που σε κανένα ΜΜΕ δεν πρόκειται ποτέ να γραφτούν. Η πραγματική αλήθεια είναι σκληρή και αδυσώπητη. Δημοσιογράφοι προχωρούν σε αγιογραφίες τραπεζιτών με αντάλλαγμα χορηγίες ή διαφημίσεις εκατομμυρίων ευρώ.

Κανάλια λαμβάνουν με περίσσεια ευκολία δάνεια εκατομμυρίων ευρώ, βάζοντας ως υποθήκη παραγωγές οι οποίες στην πραγματικότητα έχουν πολύ χαμηλότερη αξία από αυτή που αξιολογούν οι τραπεζίτες. Καναλάρχες εμφανίζονται να έχουν κοινές offshore εταιρείες με εκδότες. Δάνεια εκατομμυρίων σε ιδιοκτήτες ΜΜΕ και δημοσιογράφους δεν επιστρέφονται ποτέ. Μια καραμπινάτη διαπλοκή μεταξύ ΜΜΕ και τραπεζών.

Εκλεκτές σχέσεις με τις τράπεζες δεν έχουν μόνο όμως τα ΜΜΕ αλλά και τα ελληνικά κόμματα. Οι παρατάξεις οι οποίες διεκδικούν την ψήφο του ελληνικού λαού και νομοθετούν υποτίθεται για το συμφέρον του εμφανίζονται ως οι καλύτεροι πελάτες των ελληνικών τραπεζών. Τα τελευταία χρόνια έχουν δανειστεί από τις τράπεζες εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να ικανοποιήσουν τις εκλογικές τους ανάγκες.

Διαβάστε τη μεγάλη έρευνα του HOT DOC στο τεύχος που κυκλοφορεί

koutipandoras.gr

Αναστασία Σακελλαρίου: Η επιλογή της Τρόικα για το ΤΧΣ

Αν δεν ήταν τόσο γοητευτική ο τίτλος της «σιδηράς κυρίας» του εγχώριου τραπεζικού συστήματος θα μπορούσε να της ταίριαζει.. Χμμ,…όχι ακριβώς. Η μυστηριώδης και απόμακρη γοητεία της κ. Aναστασίας Σακελλαρίου, η οποία ανέλαβε το δύσκολο έργο της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών, παραπαίμπει στην Mόνα Λίζα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι αλλά προς το σαγηνευτικότερο. Από τις γυναίκες καριέρας που κόβουν την ανάσα η κ. Σακελλαρίου ήταν αποκλειστική επιλογή της Τρόικα για το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Στη διάρκεια όλου αυτού του εκρηκτικού και κρίσιμου για την Ελλάδα και τις τράπεζες διαστήματος, η κ. Σακελλαρίου χτυπάει απίστευτα ρεκόρ παραμονής στο στρατηγείο της, στο κέντρο της Αθήνας.  Η υπαγωγή της Eurobank  στο ΤΧΣ απαιτεί προσοχή και προετοιμασία και πάνω απ΄όλα ατέλειωτες ώρες δουλειάς. Για την ίδια δεν είναι παρά ένα ακόμη στοίχημα σε μια κινηματογραφική καριέρα: Λονδίνο, Νέα Υόρκη,  Deutsche Bank, Salomon Brothers, Credit Suisse.

Η κ.Σακελλαρίου γεννήθηκε στην Αθήνα και αποφοίτησε το 1991 από το Αρσάκειο και στη συνέχεια έφυγε για σπουδές στη Μεγάλη Βρετανία. Απόφοιτος των Πανεπιστημίων Warwick και Reading και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών με ειδίκευση στο International Banking & Financial Services ενώ η επαγγελματική της σταδιοδρομία ξεκίνησε από τον τομέα του Investment Banking στο Λονδίνο.

Από τις αρχές της καριέρας της ειδικεύτηκε στους τομείς της πίστης και αναδιάρθρωσης πιστώσεων, της διαχείρισης ενεργητικού-παθητικού και της διαχείρισης κινδύνων (risk management) με βασική αρμοδιότητα τις εισηγήσεις αναδοχής ή μη πιστωτικών κινδύνων σχετιζόμενων με σύνθετες συναλλαγές (όπως για παράδειγμα μοχλευμένες εξαγορές) και τη διαχείριση αυτών στις περιπτώσεις ανάληψης.
Σύντομα, μέσα από μία ταχύτατη εξέλιξη προήχθη σε μια από τις νεώτερες σε ηλικία Managing Directors στη Credit Suisse. Το 2009 επιστρέφοντας στην Ελλάδα για οικογενειακούς λόγους, διετέλεσε σύμβουλος του Προέδρου της Τράπεζας Πειραιώς έως το 2010.

Το 2010 αποχώρησε από την Πειραιώς και επέστρεψε στην αγορά ως σύμβουλος του τότε αντιπροέδρου και νυν επικεφαλής του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, κ. Χάρη Σιγανού. Mέχρι 31/12/2012 ηταν Chief Risk Officer στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο όπου, μεταξύ άλλων ήταν υπεύθυνη στο έργο απορρόφησης της Aspis Bank και στο έργο του ελέγχου από την Blackrock. Τα θέματα που διαχειριζόταν ήταν οι μεγάλες χρηματοδοτήσεις θυγατρικών εταιρειών και επενδυτικών προγραμμάτων.

Aπό την σημερινή της θέση δεν κάνει τίποτε λιγότερο από το να εγγυάται την σταθερότητα των συστημικών τραπεζών. Ήδη 27,5 δις ευρώ από το ΤΧΣ βρίσκονται στα ταμεία των 4 συστημικών τραπεζών.  

Πηγή: kourdistoportocali.com

Όλη η Έκθεση της Alvarez & Marsal

Τον Μάϊο του 2012, λίγες εβδομάδες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Πανίκος Δημητριάδης, διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου (Central Bank of Cyprus, CBC), ανέθεσε στην διεθνή εταιρία ALVAREZ & MARSAL  να διερευνήσει το ταχύτερο δυνατό και να του ετοιμάσει ένα report για την κατάσταση του τραπεζικού συστήματος της χώρας.

Γράφει συγκεκριμένα στο αίτημά του προς την A&M o κ. Δημητριάδης: “Τον μήνα μετά την ανάληψη των καθηκόντων μου ως διοικητής της CBC τον Μάϊο του 2012, η Λαϊκή Τράπεζα (Cyprus Popular Bank, CPB) ζήτησε και έλαβε κρατική βοήθεια €1,8 δις…  Το φλέγον ερώτημα ήταν αν η Λαϊκή (CPB) ήταν μεμονωμένη περίπτωση ή η πρώτη ένδειξη ενός συστημικού προβλήματος“.

Δείτε τι γράφει η έκθεση για 

  1. τις ζημίες της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου εξαιτίας της έκθεσής της σε Ελληνικά ομόλογα
  2. την αγορά από την Τράπεζα Κύπρου της Ρουμάνικης Banca Transilvania (Δεκ. 2009)
  3. την αγορά από την Τράπεζα Κύπρου της Ρωσικής Uniastrum (Οκτ. 2008)
  4. Τη μετατροπή τον Μάρτιο του 2011 της Marfin Egnatia Bank από θυγατρική της Cyprus Popular Bank (CPB) σε υποκατάστημα.

Συγκεκριμένα, σχετικά με  τη μετατροπή τον Μάρτιο του 2011 της Marfin Egnatia Bank (“MEB”) από Ελληνική θυγατρική της Cyprus Popular Bank (CPB) σε υποκατάστημα αναφέρει:

” Είναι προφανές ότι η Κεντρική Τράπεζα δεν έκανε καμία ενέργεια να σταματήσει την διασυνοριακή ενοποίηση των τραπεζών Marfin Eganit & Cyprus Popular η οποία ουσιαστικά μετέφερε τις υποχρεώσεις της πρώην Ελληνικής θυγατρικής στην Κύπρο.

( original text: It is apparent from the Investigation that the CBC did not take any actions to stop the cross- border merger which essentially transferred the liability of the former Greek subsidiary to Cyprus. )

Σήμερα έχουμε διαθέσιμη ολόκληρη την έκθεση ( 108 σελ., 2 Mb ) που ετοίμασε η Alvarez & Marsal κατ’ εντολή της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, την οποία μπορείτε να κατεβάσετε εδώ [ Alvarez and Marsal ].

Μ.Καρχιμάκης: Προβόπουλος, ο μοιραίος άνθρωπος για την κατάρρευση του Τραπεζικού συστήματος

Νέα σφοδρή επίθεση κατά του διοικητού της Τράπεζας της Ελλάδος Προβόπουλου, αλλά και όσων Μέσων Ενημέρωσης αναπαραγάγουν ” κατά παραγγελία στημένες αγιογραφίες” υπέρ του Κεντρικού Τραπεζίτη, που αντικειμενικά φέρει και την κύρια ευθύνη για την κατάρρευση του εγχώριου τραπεζικού συστήματος, εξαπέλυσε με ανάρτηση του στο Facebook ο Μιχάλης Καρχιμάκης.

Δείτε τι γράφει:

“Ο ΚΕΝΤΡΙΚΌΣ ΤΡΑΠΕΖΊΤΗΣ Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΆΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΎ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΎ ΣΥΣΤΉΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΦΑΙΜΑΞΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΉΝΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΈΝΩΝ ,ΤΩΝ ΑΔΎΝΑΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΏΠΩΝ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΊΑΣ .

Ο κ.κεντρικός τραπεζίτης ,ομοιραιος ΆΝΘΡΩΠΟΣ για το ελληνικο τραπεζικό σύστημα ,χρειάζεται να περάσει απο το πλυντήριο πολλών αγιογραφιών,προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει .

Στις κατα παραγγελία στημένες αγιογραφίες που του γίνονται ,κάποιοι ξεχνούν να αναφέρουν βασικά γεγονότα που ο καθένας μπορει να βγάλει τα συμπεράσματα του.

1) Την περίοδο ευθύνης του ,απο το 2008 που διορίστηκε μέχρι σήμερα ,οι ελληνικές τράπεζες πήραν τον κατήφορο της καταρευσης .και στήθηκαν πολλα,περίεργα και υποπτα τραπεζικα παιγνίδια.

2)Την περίοδο ευθύνης του,οι φορολογούμενοι έλληνες ,οι αδύναμοι και οι άνθρωποι της δημιουργίας ,πλήρωσαν και πληρώνουν πάνω απο 70 δις ευρω για να καλυφθούν οι μαύρες τρύπες που προκάλεσαν τα κόκκινα δάνεια που χορηγήθηκαν ΚΥΡΊΩΣ στον συρφετό των αεριτζιδων,οι οποίοι κατέστρεψαν τις επιχειρήσεις τους αλλα οι ίδιοι παραμένουν πλούσιοι .

3)Την περίοδο ευθύνης του ήταν εκείνος που δεν επέτρεψε στην ελεγκτική εταιρεία black rock ,να ελέγξει και να ερευνήσει το επίπεδο υγείας των χαρτοφυλακίων ,των θυγατρικών των ανωνύμων των τραπεζών και των offshore ,για να συγκαλυφθει και να μην αποκαλυφθεί το Πλιάτσικο που έγινε στις καταθέσεις των ελλήνων αποταμιευτων.

4)την περίοδο ευθύνης του ,τα ασφαλιστικά ταμεία έχασαν πάνω απο 8 δις ευρω ,απο τα αποθεματικά τους στην τράπεζα ελλαδος που μετετραπησαν αυθαιρέτως σε ομόλογα ,για να κουρευτουν στη συνέχεια σε βάρος των εργαζομένων και των ασφαλισμένων .

5)και αλλα πολλα που θα βλέπουν σιγά σιγά το φως της δημοσιότητας και της δικαιοσύνης ,και που θα αποδεικνύουν καθημερινά ποιος ήταν ένας εκ των βασικών πυλώνων επιδείνωσης της κρίσης που τελικά πλήρωσαν ,αυτοί που είχαν το ελάχιστο ποσοστό ευθύνης για όσα έγιναν.

από το lykavitos.gr

Greek Banksters in Action

by Yanis Varoufakis

Last November I posted a piece entitled A Small Victory for Press Freedom in Greece’s Struggle against Cleptocracy. That story concerned the courageous decision of Kostas Vaxevanis, one of Greece’s few, valiant investigative reporters, to publish the so-called Lagarde List; the list of Swiss bank account holders that Greece’s political class did its utmost to keep hidden, to pretend that either it never existed or that it had been ‘misplaced’. Since then, Vaxevanis has been arrested by Special Branch officers, was tried in the Greek Courts, was acquitted triumphantly, and, more recently, awarded one of international journalism’s top awards.

In an earlier piece, last July, (entitled Bankruptocracy in the Greek Sector of Bailoutistan) I had drawn my readers’ attention to the remarkable revelations of Reuters’ Stephen Grey regarding the ponzi scheme put together by Greek bankers for the purposes of usurping Europe’s bank recapitalisation rules, pretending that they managed to draw private capital into their insolvent banks which never really existed. My piece castigated the Greek media for maintaining a veil of silence on these corrupt and criminal practices, while highlighting the troika’s curious lack of interest in the shenanigans of bankers who are receiving billions of European taxpayers’ money (in the process of the so-called ‘recapitalisation’ process).

Today’s post links these two stories together in a manner that you, dear reader, will find startling, worrying, enraging, disconcerting. It comprises, mainly, the summary of a letter that Kostas Vaxevanis sent to a London based journalist last week (the translation and summarising from the Greek original is mine). With this letter Vaxevanis sought support, advice and an opportunity of spreading the news of the dire situation faced by Greeks (citizens and journalists) who refuse to keep silent in the face of deep seated, criminal corruption. I urge you to read on.

“In May 2012, I investigated the functioning of Greek banks, with special emphasis on a certain Greek Bank (The Bank henceforth) and its Chairman (The Chairman). I found that The Chairman’s family members were the secret owners of a number of offshore companies that would receive loans from the bank without any real collateral. These loans would then: (a) be written off as unserviceable, or (b) be used to buy office space that would immediately be resold to other parties which would then lease them to The Bank or sell them toThe Bank at inflated prices. In addition, other offshore companies were used byThe Chairman to borrow substantial amounts from two other Greek banks, again with no collateral, for the purposes of buying shares The Bank (thus helping the bank demonstrate its capacity to draw in private capital). Since then the owner of one of these two other banks has been imprisoned (on different charges) while the second bank involved has played a central role in bringing down the Cypriot banking system (after its merger with one of the island’s now collapsed banks and the transfer of its headquarters from Greece to Cyprus).

After the publication of these two investigative pieces, photographs of Stephen Grey (the Reuters investigative reporter who broke a part of this story to an international audience), were published in various websites with the caption: “The man who came to destroy Greece”. Worse still, the same blogs circulated a ‘document’ which ‘showed’ that I was on the payroll of the Greek state’s intelligence services. I managed to defuse this campaign of defamation by writing extensively about it in the press.

On 11th September 2012, late at night, a group of 4 or 5 people staked out my home. It was only accidentally that I avoided being ambushed (my motorcycle had a flat tire and I thus returned home in a friend’s car). Upon noticing the stalkers I called the police and asked them to come quietly. The police arrived noisily and went to a nearby house first, thus giving the men plenty of time to make their escape. For days, the police refused to investigate properly or to call eyewitnesses to make a statement (later, after I published the story, they did). Since then, I have been denied police protection (unlike most other journalists) and have had to resort to private security.

Soon after the failed ambush, a woman visited my office insisting that I should see her to discuss “the bankers’ designs” on me. I decided to meet with her. She was a frightened woman who claimed to be in grave personal danger. She said that she had been, and was, part of a group comprising former agents and salaried members of the Greek intelligence services, connected to business interests who worked on, at first, wrecking my public image and, later on, planning my physical demise. She added that it was her who, following specific orders, had forged the document ‘proving’ that I was on the payroll of the secret service – a document which her group then circulated to the various blogs that used it.

According to her testimony to me, a group stationed in Skopja was engaged to “see me off”. Part of the same plot concerned the defamation of another woman, a former bank manager with The Bank, who had been fired on false charges of embezzlement because, in truth, she possessed damning evidence concerningThe Chairman’s family’s activities. Their plan, vis-a-vis this former bank manager was to plant narcotics in a restaurant that she owned on the island of Zakynthos and to orchestrate a very public arrest so that, in the future, if she ever revealed her evidence against The Chairman’s family, the press could dismiss her as a ‘drug dealer’. To prove her story, my interlocutor handed over a sequence of photographs that were the result of the surveillance of the former bank manager taken by «her group». The woman further claimed that she had not dared distance herself from that group but she was afraid that she would be killed upon completing her ‘tasks’.

On our part, we immediately investigated her claims. We subjected her to an accredited graphologist’s test who comfirmed that the forged document showing that I was, supposedly, on the secret agents’ payroll (as published in various blogs) was in her handwriting. We also confirmed with the ferry company that the car in which that team of operatives was supposed to have travelled to Zakynthos (to plant drugs in order to frame The Bank’s former employee) had indeed travelled there. We also established that the car was registered to former intelligence agents who had been prosecuted for an number of misdeeds – and whose court case is pending.

I met with this woman a number of times in an attempt further to establish the truth of her allegations. In one of these meetings, she said that the headquarters of her group was close to our magazine’s (HOT DOC) but also that the group had abandoned those quarters fearing that we had worked out they were conducting surveillance on us from there (after I had written in HOT DOC that I know I am being followed). Furthermore, the woman handed to us audio records from her group’s meetings in which they were discussing their plans. We went to the address she gave us to find abandoned offices that were for lease and to see if they featured hidden crypts (where the woman had told her group kept weapons). We found these hidden crevices and photographed them.

To protect myself, I wrote a report on the above which I sealed and delivered to a notary to be released on the event of my death or disappearance. I also visited a district attorney whose incorruptibility I trust. The woman left Athens and is in hiding, even though I remain in contact with her.

Following the above events, I was contacted by the group of people that I consider to have planned to assassin me. I alerted the police and met with them under police surveillance. In the meeting, they denied everything and pretended they had nothing to do with any of these plans. I left that meeting and then refused to take their repeated calls. A few days ago the case files were transferred again from the police to the district attorney. I know nothing further about the law agencies’ activities in this regard.”

Kostas Vaxevanis’ letter then moves on to another, related, issue: The Lagarde List which he and HOT DOC published causing a major political storm, that echoed around the world, and leading to his arrest (for endangering the privacy of those on the list) – not to mention to worldwide acclaim at least within the international community of investigative journalists. Vaxevanis was then acquitted in a short and triumphant trial but the prosecution appealed with the result that a second trial will take place next June.

Meanwhile, following the publication of the Lagarde List, and under enormous pressure from public opinion, the Greek Parliament set up an investigative committee (made up of parliamentarians from each party, in proportion to their strength in Parliament – as per the Constitution) to investigate only one person: the former Minister of Finance, Mr George Papakonstantinou under whose watch the Lagarde List got ‘lost’ within the Greek government and was never utilised by the authorities. The said Committee has a remit to rule on whether there is sufficient evidence to try Mr Papakonstantinou. In the context of its investigation, the Committee calls witnesses who are then examined by members of the Committee. In his letter, Vaxevanis says that, even though no one disputes that the list he and HOT DOC published was the original Lagarde List – as given to him by an anonymous person – certain members of the Committee subjected him to aggressive examination (something that I can vouch for having read the official transcripts as produced by the Greek Parliament) the purpose of which was, clearly, not to establish the truth about the Lagarde List but to discredit Vaxevanis and HOT DOC. Vaxevanis notes in his letter that the members of the Committee that were most aggressive happened to be the ones that ought to have stood down from the Committee on the basis of a clear conflict of interest. In particular, Vaxevanis writes in his letter:

“The mother of one member of the Committee was on the Lagarde List. The wife of another member of the Committee appears to have power of attorney for an account on the Lagarde List. The third member, who happens to Chair the Committee, is the lawyer of a tax office employee who has been convicted for having embezzled millions of euros of tax payers’ money. He has also been the subject of two parliamentary investigations but escaped prosecution shielded by legislation that gives investigators/prosecutors a mere two years before the case is considered to fall under the statute of limitations.”

Vaxevanis’ letter finishes thus:

“I thought it important to relate to you these events. I am in need for your assistance and advice. Every day that goes by, a new piece of a conspiracy is put together and I fear that the jigsaw may be completed by the time my second trial takes place in June. I feel they are keen to convict me while giving me the option to pay a fine instead of serving time in prison. Of course if convicted I shall refuse to do so, opting for prison in order to publicise in that manner what is going on in this country. I could ask for assistance from opposition parties but I revile the idea of becoming part of the party political game. Thank you for your attention and apologies for tiring you with my long-winded story. Alas, you are our only allies. Greece is sinking not only in an economic crisis but also in filth.”

Epilogue

You may wonder what happened to The Chairman and to The Bank. The Chairman is doing fine, thank you. His insolvent bank has now turned into a (by Greek standards) Too-Big-Too-Fail monster, having been handed on a silver platter the good chunks of banks that the Greek taxpayer has paid through the nose to carve out of failed operations. Those in the know expect that he, amongst all Greek bankers, will probably manage to retain control of ‘his’ bank after ESM-funded recapitalisation (though no one seems to know why he can attract private capital when healthier banks, like the National Bank of Greece, are failing to do so). His close connections with people high up in the Central Bank of Greece and in the political establishment (that the average Greek refers to as the Cleptocracy) have ensured that his power to extract rents from the rest of a crumbling society is inversely proportional to ‘his’ bank’s performance. Being a major ‘sponsor’ of the bankrupt (both financially and morally) Greek media has certainly not done him any harm.

Bankruptocracy in the Greek Sector of Bailoutistan is, thus, progressing in leaps and bounds. With European taxpayers’ loan guarantees providing the capital and a bonfire of the Greek people’s hopes for the future supplying the energy.

Source: yanisvaroufakis.eu

Έντρομος ο Προβόπουλος εκλιπαρεί για κάλυψη

Προστασία από τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα απαίτησε ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιώργος Προβόπουλος, έντρομος από την πορεία της δικαστικής έρευνας που διέταξε ο οικονομικός εισαγγελέας κ. Πεπόνης για μια σειρά από εγκληματικές παραλείψεις του.

Μια μέρα μετά την επείγουσα προκαταρτική εξέταση ο κ. Προβόπουλος επισκέφτηκε τον 

κ. Στουρνάρα για να δείξει ότι διαθέτει ακόμα τη στήριξη της κυβέρνησης .Βεβαίως η παραμονή του στη θέση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, εξαρτάται από την ταχύτητα της διεκπεραίωσης της δικαστικής έρευνας αφού τα στοιχεία του κ. Πεπόνη είναι φωτιά και καίνε στην κυριολεξία τον κ. Προβόπουλο.
Πάντως τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, με εξαίρεση τον ALPHA, έθαψαν την είδηση για τη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης, δείχνοντας το μέγεθος της διαπλοκής ανάμεσα σε κανάλια και εφημερίδες, με το τραπεζικό σύστημα.
Πηγή: lykavitos.gr

Τα κομματικά θαλασσοδάνεια των 270 εκατ.

image

Η ιστορία, είναι λίγο έως πολύ γνωστή. Όμως, ας την ξαναθυμηθούμε, έστω και επιγραμματικά:

  • Τα πολιτικά κόμματα, διόριζαν τους δικούς τους -κομματικούς- ανθρώπους στις κρατικές τράπεζες.
  • Μετά, πήγαιναν στις τράπεζες αυτές και ζητούσαν δάνεια.
  • Οι κομματικοί διοικητές, υπάκουαν στις εντολές των κομματικών αφεντικών και έδιναν αφειδώς τα δάνεια. Σήμερα τα κόμματα χρωστάνε στις τράπεζες περισσότερα από 270 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία όλοι γνωρίζουμε ότι κανείς δεν έχει την πρόθεση να εξοφλήσει. Από αυτά, περισσότερα από 220 εκατομμύρια οφείλονται στη χρεοκοπημένη Αγροτική Τράπεζα.
  • Σαν εγγυήσεις έναντι των δανείων αυτών, δέχονταν τις …κρατικές επιχορηγήσεις προς τα κόμματα. Έφθασαν μάλιστα να δέχονται τις επιχορηγήσεις που θα έπαιρναν τα κόμματα μετά από 7 ή 8 χρόνια. Και τις δέχονταν με το σκεπτικό ότι η ποσοστιαία δύναμη των κομμάτων θα ήταν αμετάβλητη και ότι κόμματα, όλα τα επόμενα χρόνια θα εξακολουθούσαν να εισπράττουν τις ίδιες επιχορηγήσεις.
  • Τα κόμματα, μέσα από την κακοδιαχείριση και τη σπατάλη, συνέχιζαν να βγάζουν ελλείμματα. Και συνεπώς, σταμάτησαν να αποπληρώνουν τα δάνειά τους.
  • Η Βουλή, την τελευταία μέρα της λειτουργίας της τον Απρίλιο του 2012, ψήφισε το …ακατάσχετο της χρηματοδότησης των κομμάτων! Δηλαδή, οι τράπεζες, ή άλλοι δανειστές των κομμάτων, δε μπορούσαν να κατάσχουν τα χρήματα της κομματικής επιχορήγησης.
  • Μετά τις εκλογές του Μαΐου 2012, ο Σύλλογoς Έλληνες Φορολογούμεοι κατέθεσε μήνυση κατά των διοικήσεων της Αγροτικής Τράπεζας (αυτή ήταν η Τράπεζα που έχει δώσει τα περισσότερα δάνεια) και οι οικονομικοί εισαγγελείς έπιασαν δουλειά, καλώντας στον ανακριτή δεκάδες τραπεζικά στελέχη και ταμίες των κομμάτων.
  • Και ενώ όλα έδειχναν ότι θα ασκούνταν δίωξη, με την κατηγορία της απιστίας, ξαφνικά, 3 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, στις 4/4/2013, σε ένα άσχετο νομοσχέδιο, κατέθεσαν τροπολογία με την οποία απαλλάσσονται από κάθε ευθύνη οι διοικητές και τα στελέχη των τραπεζών που έδωσαν τα δάνεια προς τα κόμματα (βέβαια, με την τροπολογία επιχειρείται να ξεπλυθούν και πολλές άλλες “αμαρτίες” τραπεζικών στελεχών που έδωσαν “θαλασσοδάνεια” προς Δήμους, Περιφέρειες, Κρατικούς Οργανισμούς, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κλπ).
  • Μέσα σε μία θυελλώδη ατμόσφαιρα στη Βουλή, η τροπολογία ψηφίστηκε στις 10/4/2013.

Ο μόνος τρόπος για να ξεπεραστεί αυτός ο νόμος και να μη δοθεί αμνηστία στα κομματικά τραπεζικά στελέχη που έδωσαν τα δάνεια, είναι να ψηφιστεί ένας νόμος που θα ακυρώνει τον προηγούμενο (παράλληλα, με το άρθρο 1 της πρότασης νόμου που θα υποβάλουμε (την ερμηνευτική δήλωση), δηλώνουμε ότι ο προηγούμενος νόμος σε καμία περίπτωση δεν ισχύει για τα πολιτικά κόμματα).

Υπογράψτε την ΑΝΑΦΟΡΑ – ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ για να καταργηθεί ο νόμος που δίνει ατιμωρησία στους κομματικούς διοικητές των τραπεζών!

Πηγή: forologoumenos.gr

Μια βοήθεια 90 εκατ. προς την Τράπεζα Πειραιώς

Μία «χαριστική» διάταξη, την οποία αποκαλύπτει το ThePaper, εντάχθηκε σε νομοσχέδιο του υπουργείου Εξωτερικών, και… χάριζε στην Τράπεζα Πειραιώς το ποσό των 92 εκατ. ευρώ. Η τροπολογία, ωστόσο, αποσύρθηκε, σήμερα, την τελευταία στιγμή και εγείρονται ερωτηματικά πως τα κόμματα της τρικομματικής δεν αντέδρασαν για την ευνοϊκή αυτή διάταξη υπέρ του τραπεζικού ομίλου συμφερόντων Μιχάλη Σάλλα.

Πώς το υπουργείο Οικονομικών προσπαθεί να βοηθήσει τον Μιχάλη Σάλλα; Η Τράπεζα Πειραιώς θα πρέπει να προβεί, εντός των επόμενων ημερών σε Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου συνολικούς ύψους 7,335 δισ. ευρώ. Από το ποσό αυτό, το 10% θα πρέπει να προέλθει από ιδιώτες επενδυτές, καθώς είναι ο όρος για να μπορέσει το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να συμμετέχει στο υπόλοιπο 90%. Δηλαδή, θα πρέπει να βρει 730 εκατ. ευρώ που δεν θα προέρχονται από κρατική ενίσχυση. Ωστόσο, σύμφωνα με την τροπολογία του σχεδίου νόμου του υπουργείου Εξωτερικών «Σύσταση Γραφείου Ελληνικής προεδρίας και άλλες διατάξεις», δίνεται το δικαίωμα στην Τράπεζα Πειραιώς να συμψηφίσει αυτό το ποσό με τα χρήματα που έδωσε για να εξαγοράσει την ATE BANK! Δηλαδή, από τα 730 εκατ. ευρώ αφαιρούνται τα 95 εκατ. ευρώ που έδωσε για την εξαγορά της  ΑΤΕ.

Η Τρ, Πειραιώς πιέζεται να βρει το 10% των χρημάτων από τον ιδιωτικό τομέα, καθώς εάν δεν τα καταφέρει το ΤΧΣ θα την κρατικοποιήσει πλήρως, γεγονός που σημαίνει ότι οι μέτοχοι θα χάσουν όλα τα δικαιώματά τους.

Σημειώνεται, ότι η εν λόγω τροπολογία εντάσσεται για δεύτερη φορά προς ψήφιση. Την πρώτη φορά προσπάθησε να “περάσει” μέσω σε νομοσχεδίου του υπουργείου Οικονομικών και αυτή τη φορά εντάχθηκε σε άσχετο νομοσχέδιο του υπουργείου Εξωτερικών.

Ο όμιλος Πειραιώς απορροφώντας τα κυπριακά υποκαταστήματα στην Ελλάδα στήριξε, σε μία δύσκολη στιγμή την Κύπρο, ωστόσο, αυτή η τροπολογία καταδεικνύει ότι υπήρχαν ανταλλάγματα, που δεν ήταν ορατά στο ευρύ κοινό.  Σε αυτό το σημείο να διευκρινιστεί ότι η εν λόγω τροπολογία αρχικά αφορούσε μόνο τις κυπριακές τράπεζες. 

Η παράγραφος 1. του άρθρου Α, αναφέρει χαρακτηριστικά:

Α . Με τις διατάξεις της εν λόγω τροπολογίας προβλέπονται τα ακόλουθα:

1. Ορίζεται, σε περίπτωση παροχής κεφαλαιακής ενίσχυσης από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) στο πλαίσιο εφαρμογής μέτρων εξυγίανσης του άρθρου 63Δ του ν. 3607/2007 (περί εντολής της Τράπεζας Ελλάδος για μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων πιστωτικού ιδρύματος προς άλλο πιστωτικό ίδρυμα), δεν εφαρμόζεται η παράγραφος 3 του άρθρου 7α του ν. 3864/210 (σχετικά με το ελάχιστο ποσοστό του 10% της συμμετοχής  του ιδιωτικού τομέα στην ανακεφαλαιοποίηση, που πρέπει να επιτευχθεί προκειμένου το ΤΧΣ να έχει περιορισμένα διακαιώματα ψήφου σύμφωνα με την παράγραφο 1 του ίδιου άρθρου), ούτε οι διατάξεις περί τίτλων παραστατικών δικαιωμάτων κτήσης μετοχών».

Πηγή: thepaper.gr και lykavitos.gr

Νικολόπουλος: Σταμενίτης,Τσουμάνης και Χριστογιάννης οφείλουν εξηγήσεις στο λαό

«Οι τρεις βουλευτές οφείλουν να δώσουν εξηγήσεις στο λαό» δήλωσε ο ανεξάρτητος βουλευτής Νίκος Νικολόπουλος με αφορμή την ψήφιση της τροπολογίας των Δ. Σταμενίτη Δ. Τσουμάνη και Δ. Χριστογιάννη καταθέτοντας ερώτηση προς τον Πρωθυπουργό.

nikolopoylos-kapote-diegrafan-voyleytes-gia-tropologia-simera-toys-antameivoyn

Σε δηλώσεις του, ο κ. Νικολόπουλος δήλωσε: «Ποιος πολίτης δεν θυμάται το σάλο που ξέσπασε, όταν το 2004, 10 “πράσινοι” βουλευτές συνυπέγραφαν την τροπολογία Πάχτα, που ευνοούσε τα επιχειρηματικά συμφέροντα Στέγγου. Ο Γ. Παπανδρέου με συνοπτικές διαδικασίες, τους διέγραψε και τους έβγαλε ακόμα και από τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα φαίνεται ότι η ίδια πράξη για τα μνημονιακά ήθη, δεν είναι μεμπτή και καταδικαστέα. Δεν τιμωρείται με την παραδειγματική μάλιστα ποινή της δημόσιας της επαναλαμβανόμενης διαπόμπευσης και της ηθικής εξόντωσης μέσω των Μ.Μ.Ε. Δεν επιφέρει την διαγραφή την απομόνωση και πολύ περισσότερο την πολιτική δολοφονία».

Ο ανεξάρτητος βουλευτής πρόσθεσε ότι «τρεις “νεοσύλλεκτοι” βουλευτές, έβαλαν την υπογραφή τους, λίγα λεπτά πριν την ψηφοφορία σε μία περίτεχνη νομικά τροπολογία, για να απαλλάξουν και να αμνηστεύσουν όσους έδωσαν χαριστικά θαλασσοδάνεια πολλών δισ. ευρώ σε δικούς τους και λοιπούς συγγενείς.

Ο κ. Αντ. Σαμαράς και Βενιζέλος κρύβονται πίσω από τους τρεις νέους βουλευτές, γιατί έχουν πάρει 200 εκατ. ευρώ δάνεια για τα κόμματα τους, χωρίς καμία ουσιαστική εγγύηση, χωρίς καν την προσωπική τους υπογραφή».

tropologia-daneiaΟ κ. Νικολόπουλος συμπλήρωσε: «πρέπει να απαντήσουν κατ’ αρχήν οι τρεις βουλευτές στους σκληρά δοκιμαζόμενους πολίτες που επίμονα ερωτούν:

Ποιος έγραψε την τροπολογία; Κάθισαν και οι τρεις μαζί; Ένας γιατρός και δύο μηχανικοί; Τότε λοιπόν, έχουν επάρκεια και μπορούν να αναλάβουν και τον Υπουργικό θώκο του Οικονομικών ή του Δικαιοσύνης στον προσεχή ανασχηματισμό! Όμως γιατί 15 μέρες την έκρυβαν και την κατέθεσαν εκπρόθεσμα; Είχαν συνεννοηθεί με τον Υπουργό κ. Κ. Χατζηδάκη; Είχαν ενημερώσει τον κ. Σαμαρά γι’ αυτή την τροπολογία; Μήπως δεν χρειάζεται καν η συνεννόηση, επειδή η σύζυγος του ενός εκ των 3 Βουλευτών, είναι η εξ απορρήτων ιδιαιτέρα γραμματέας επί πολλά χρόνια του κ. Α. Σαμαρά στο Μέγαρο Μαξίμου;

Σε μια εποχή που το πολιτικό προσωπικό οφείλει να υπερασπίζεται την χρηστή διαχείριση του Δημόσιου χρήματος, οφείλουν οι τρεις Βουλευτές που ΕΚΠΡΟΘΕΣΜΑ έφεραν αυτή την τροπολογία να απαντήσουν στα εκατομμύρια «καραβοτσακισμένους» δανειολήπτες, ποιοι οι εντολείς και ποια η σκοπιμότητα της; Ποιους ήθελαν να προστατεύσουν με αυτή την «γενική» αμνηστία; Μήπως επειδή έχουν εγκρίνει γιατί αυτοί έδωσαν δάνεια στα κόμματα χωρίς εγγυήσεις, χωρίς καν την υπογραφή των αρχηγών τους;

Οι πολίτες ρωτούν εάν οι τρεις βουλευτές γνωρίζουν, ότι η προκλητική αυτή τροπολογία τους ήρθε την ώρα που οι οικονομικοί εισαγγελείς, Γρ. Πεπόνης και Σπ. Μουζακίτης, ολοκληρώνουν την έρευνα τους για το σκάνδαλο αυτό, της δανειοδότησης των κομμάτων που σύμφωνα με πληροφορίες, είχε προκύψει τόσο για τους υπεύθυνους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, όσο και για τα διοικητικά συμβούλια των Τραπεζών, το αδίκημα της κακουργηματικής απιστίας σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου.

Οι Έλληνες ψηφοφόροι ρωτούν τυχαία υπήρξε αυτή η σύμπτωση»;

Ο κ. Νικολόπουλος καταλήγει λέγοντας πως «οι πολίτες είναι εξαγριωμένοι με την υπόπτου γραφής και προελεύσεως αυτή (ν)τροπολογία, που χάριν σ’ εσάς η κυβερνητική τρικομματική κοινοπραξία κάνει την πάπια και ας είναι η απόλυτα υπεύθυνη για την γενική αμνηστία που προσέφερε μέσω υμών- σε όσους έδωσαν “θαλασσοδάνεια” σε κολλητούς, ημέτερους, “εαυτούς και αλλήλους'”. Οι Έλληνες πολίτες δεν ξεχνούν θα σας ζητούν -όπου σας συναντούν- να τους δώσετε τις εξηγήσεις για να πέσει άπλετο φως».

Πηγή: spirospero.gr

Η εκπρόθεσμη Ντροπολογία της ατιμωρησίας: ένας γιατρός και δύο μηχανικοί ξεπλένουν τα θαλασσοδάνεια

Την Πέμπτη 4 Απριλίου 2013, οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας

  • Δημήτριος Χριστογιάννης, βουλευτής Πιερίας, 
  • Δημήτριος Τσουμάνης, βουλευτής Πρεβέζης και 
  • Διονύσης Σταμενίτης, βουλευτής Πέλλας,

λίγα λεπτά πριν την ψηφοφορία στη Βουλή για το σχέδιο νόμου για τη “Διαμόρφωση φιλικού αναπτυξιακού περιβάλλοντος για τις στρατηγικές και ιδιωτικές επενδύσεις”, κατέθεσαν τροπολογία η οποία είχε ως ακολούθως: 

“Δεν συνιστά απιστία κατά τη έννοια των άρθρων 256 και 390 του Ποινικού Κώδικα για τον πρόεδρο τα μέλη του Δ.Σ και τα στελέχη των τραπεζών, η σύναψη δανείων πάσης φύσεως με νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, του ευρύτερου δημοσίου τομέα, όπως αυτός οριοθετείται κατά νόμο καθώς και η εν γένει παροχή πιστώσεων σε αυτά, εφόσον πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) υφίστανται αποφάσεις των θεσμοθετημένων εγκριτικών επιτροπών ή οργάνων κάθε τράπεζας και β) τηρήθηκαν, κατά τη χορήγησή τους, οι σχετικές κανονιστικές πράξεις της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤΠΔΕ)”

Η τροπολογία κατατέθηκε εκπρόθεσμα ώστε να μην έχει χρόνο η αντιπολίτευση να αντιδράσει και να ζητήσει ονομαστκή ψηφοφορία. Η τροπολογία έγινε δεκτή από τους υπουργούς Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Οικονομικών και τελικά ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία.

.

tropologia-daneia

 

Η εκπρόθεσμη αυτή Ντροπολογία στην ουσία ακυρώνει τις έρευνες για τις δανειοδοτήσεις των κομμάτων που έχουν ξεκινήσει οι οικονομικοί εισαγγελείς Γρηγόρης Πεπόνης και Σπύρος Μουζακίτης. Εκτός από τα κόμματα, βρίσκει επίσης εφαρμογή σε θυγατρικές τραπεζών και σε ΜΜΕ που έχουν πάρει κάθε είδους θαλασσοδάνειο από τις Τράπεζες.

Πόσα από αυτά τα δάνεια έχουν περάσει πια στο δημόσιο χρέος και στις πλάτες του Ελληνικού λαού;

 

Πάντως ο νομοθέτης Χριστογιάννης επιμένει!

– Νομοθέτης Χριστογιάννης: Η ντροπολογία δεν αφορά τα κόμματα! 

Δημοσιογράφος: Γιατί δεν αφορά κόμματα κ. Χριστογιάννη?

Νομοθέτης Χριστογιάννης: Γιατί ….. το είπε ο …. ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ !!

 

Δείτε με τι τόλμη και παρρησία  που κόβει την ανάσα απαντά στους δημοσιογράφους του Dion News ο αδέκαστος και σοφός νομοθέτης – εκπρόσωπος του Λαού: Εγώ πιστεύω τον ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ (στο βίντεο που ακολουθεί μετά το 4ο λεπτό) !!! 

 

Ο ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΓΙΑΝΝΗ ?

Α. Κακλαμάνης

.

.

.

Όλοι μαζί τα φάγαμε;

Του Χαριδημου Κ. Τσουκα*

Όταν τον Μάρτιο του 2007 ξέσπασε το σκάνδαλο των ομολόγων, ο τότε υπουργός Οικονομικών κ. Αλογοσκούφης επέκρινε τις «ανίδεες διοικήσεις Ταμείων», τις οποίες, όπως είπε, «εκμεταλλεύονταν άπληστοι χρηματιστές». Εσπευσε δε να αποφανθεί ότι «πολιτικές ευθύνες δεν υπάρχουν σε κανέναν»! Επρόκειτο για μια τυπική δήλωση πολιτικάντη, που θέλει να αποφύγει τη λογοδοσία: δακτυλοδεικτεί τους άλλους –τους ανίκανους διαχειριστές– προκειμένου να αποσιωπήσει τις ευθύνες αυτών που τους διόρισαν, δηλαδή της κυβέρνησής του!

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που ο κ. Πάγκαλος, ή κάποιος άλλος πολιτικός κήνσορας, μας πει με στόμφο ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», θα πρέπει κάποιος να του θυμίσει ότι δεν διορίσαμε εμείς, οι πολίτες, «ανίδεους», ιδιοτελείς ή διεφθαρμένους επικεφαλής των δημόσιων οργανισμών, αλλά οι κυβερνήτες μας. Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, οι κυβερνήσεις έχουν την πρώτη και κύρια ευθύνη για τον τρόπο που οργανώνουν τους θεσμούς και επιλέγουν τις ηγεσίες τους.

Οι πολιτικάντηδες ελπίζουν ότι η μνήμη μας είναι βραχεία. Δεν πρέπει να τους επιβεβαιώσουμε. Ας θυμηθούμε, λοιπόν, ότι δεν διορίσαμε εμείς τον κομματάνθρωπο κ. Ε. Παπαδόπουλο ειδικό γραμματέα Κοινωνικών Ασφαλίσεων, με αρμοδιότητα την εποπτεία των «ανίδεων διοικήσεων» των Ταμείων, αλλά ο «κολλητός» του, τότε υπουργός κ. Τσιτουρίδης. Δεν διορίσαμε εμείς τον κ. Μίχα, έναν άσχετο συνδικαλιστή των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, δίχως πτυχίο, και υπόδικο σήμερα στο σκάνδαλο των υποβρυχίων, επικεφαλής του ΕΦΕΤ, αλλά ο κομματικός του φίλος κ. Λοβέρδος. Ούτε διορίσαμε εμείς τον κουμπάρο του Καραμανλή Β΄ κ. Μηλιάκο, ή τον τότε ταμία του ΠΑΣΟΚ κ. Λάμπρου διοικητές της ΑΤΕ. Δεν ήμασταν εμείς που αποφασίζαμε για τα σκανδαλώδη δάνεια της ΑΤΕ σε αφερέγγυα κόμματα, προβληματικούς συνεταιρισμούς ή χρεοκοπημένους επιχειρηματίες, ούτε ήμασταν εμείς που αγοράζαμε επικίνδυνα χρηματοοικονομικά προϊόντα με υψηλές προμήθειες, ή οδηγήσαμε τις θυγατρικές της ΑΤΕ να χάσουν πάνω από το 80% του κεφαλαίου τους. Τις επιλογές αυτές τις έκαναν κομματικά διορισμένες διοικήσεις που επέλεγαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις.

Μήπως, τουλάχιστον, έβαλαν μυαλό; Αστειεύεστε; Οι ιστορικοί εθισμοί της φαυλοκρατικής πολιτικής τάξης δύσκολα αλλάζουν. Ακόμα και τώρα, στην εποχή της χρεοκοπίας, μια παρασιτική ελίτ κομματανθρώπων ετοιμάζεται να καταλάβει τη διοίκηση των δημόσιων οργανισμών. Σε πιστοποιημένους «κολλητούς»–κομματανθρώπους, όπως ο Αγγελούδης του ΟΛΘ, ο Καραχάλιος του ΕΟΤ ή ο Στασινόπουλος του ΣΔΟΕ, προστίθενται αφειδώς καινούργιοι. Την ίδια στιγμή, οι πολιτικάντηδες ρητορεύουν για «αξιοκρατία», εγκωμιάζουν τάχα μου τους «θεσμούς» και ζητούν να «κάνουμε την υπέρβασή» μας!

Θαυμάστε τους ηγέτες: εμείς να κάνουμε την υπέρβασή μας, όχι αυτοί τη δική τους! Αυτοί να συνεχίσουν να μοιράζονται τα λάφυρα του κράτους, αλλά εμείς να μην ενεργούμε συμφεροντολογικά! Αυτοί να διορίζουν «ανίδεους» πολιτευτάδες σε οργανισμούς που επηρεάζουν καθοριστικά τη ζωή μας, αλλά εμείς να σκεφτόμαστε αλτρουιστικά τη «σωτηρία της πατρίδας», όχι τα «κεκτημένα» μας! Θέλουν, λέει, την «αναγέννηση της Ελλάδας», τη στιγμή που αναπαράγουν ό,τι την έφερε στη χρεοκοπία. Δεν έχουν ίχνος ντροπής…

Αν είχαν, θα συμπεριφέρονταν διαφορετικά. Οποιος θέλει την «αναγέννηση» της χώρας δεν το διακηρύσσει, δρα αναγεννητικά, που θα πει: διαλύει το κομματικό – πελατειακό κράτος – τη σημαντικότερη αιτία των δεινών μας. Δεν το κάνουν, όμως. Οι ιστορικοί εθισμοί του κομματικού συστήματος αποδεικνύονται ισχυρότεροι από την ανάγκη σωτηρίας της χώρας. Η υψηλόφρων «εκσυγχρονιστική» ρητορική τους συγκαλύπτει υποκριτικά τα «ανατολίτικα» πεπραγμένα τους – τη διαιώνιση των «βαθιών δομών» που συνέχουν το ελλαδικό κράτος.

Σκεφτείτε: η κυβέρνηση μιας χρεοκοπημένης χώρας θέλει, υποτίθεται, να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη τόσο των δανειστών όσο και των πολιτών της. Διακηρύσσει μεν τις «σωστές» αξίες, αλλά, όπου μπορεί, πράττει τα αντίθετα. Η σχιζοφρενική αυτή συμπεριφορά την αποτρέπει από την ανάληψη εκείνων των «αξιόπιστων δεσμεύσεων» που θα σηματοδοτούσαν τόσο στο εξωτερικό όσο και στους καθημαγμένους πολίτες ότι η χρεοκοπία έγινε μάθημα. Oτι πατώσαμε αλλά μάθαμε και, γι’ αυτό, αλλάζουμε. Η πλέον «αξιόπιστη δέσμευση» θα ήταν το ξήλωμα του κομματικού κράτους. Δεν το τολμούν. Απειλείται, βλέπετε, η ίδια η ίδια η ύπαρξή τους. Αρνούνται να αυτοχειριασθούν – και καταστρέφουν τη χώρα.

* Ο κ. Χ. Κ. Τσούκας είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

Πηγή: kathimerini.gr ( news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_22/12/2012_505909 )

Δάνειο “μαμούθ” για το Mega

Στη σύναψη μεγάλου μακροπρόθεσμου δανείου από κοινοπραξία τραπεζών της οποίας ηγείται η Εθνική Τράπεζα προχωρά, σύμφωνα με πληροφορίες, η «Τηλέτυπος». Το δάνειο έχει ως στόχο την πλήρη αναχρηματοδότηση των υποχρεώσεων του «Μεγάλου Καναλιού» αλλά και την κάλυψη υποχρεώσεων προς τρίτους ώστε η εταιρεία να εξασφαλίσει την ομαλή της λειτουργία το προσεχές διάστημα. Το δάνειο λαμβάνεται μετά απόεντατικές διαπραγματεύσεις που διήρκεσαν επί δίμηνο και η παροχή του είναι άμεσα συσχετισμένη με το γεγονός ότι οι βασικοί μέτοχοι «έβαλαν το χέρι στην τσέπη» και κάλυψαν πλήρως την πρόσφατη αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου του Mega κατά 10 εκατ. ευρώ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο εξάμηνο η εταιρεία είχε  σημαντικό ύψος βραχυπρόθεσμων υποχρεώσεων και είχε εξαντλήσει τα όρια πίστωσης από τις τράπεζες. Ειδικότερα, η εταιρεία είχε υποχρέωση 10 εκατ. ευρώ για αποπληρωμή ομολογιακού δανείου του οποίου οι όροι δεν καλύπτονταν από τις χρηματοοικονομικές επιδόσεις της «Τηλέτυπος». Επιπλέον είχε 70 εκατ. ευρώ υποχρεώσεις προς προμηθευτές και άλλους πιστωτές ενώ το σύνολο των βραχυπρόθεσμων τραπεζικών υποχρεώσεων, περιλαμβανομένου του factoring, ανερχόταν σε πάνω από 75 εκατ. ευρώ. Για τα βραχυπρόθεσμα δάνεια στις τράπεζες η επιχείρηση ήταν υποχρεωμένη να πληρώνει επιτόκιο που έφτανε έως και 10,95%. Δεδομένων των μεγεθών αυτών και της αναχρηματοδότησης είναι προφανές ότι το επιτόκιο θα είναι αισθητά μειωμένο και η «Τηλέτυπος» θα έχει μικρότερες δαπάνες για τόκους, γεγονός που θα της δώσει περιθώριο βιωσιμότητας δεδομένων και των σημαντικών περικοπών κόστους που έχουν γίνει από την αρχή της φετινής χρονιάς (μειώσεις προσωπικού και μισθών, λιγότερες παραγωγές κ.λ.π.)

Πηγή axiaplus.gr