Φάρμακα: ποιος ελέγχει τι καταπίνουμε?

Τι υποστηρίζει ο ΕΟΦ;

Ο ΕΟΦ υποστηρίζει (εδώ) ότι: Όλα τα φάρμακα, τόσο τα πρωτότυπα όσο και τα γενόσημα, ανεξάρτητα από τη χώρα παραγωγής τους (Η.Π.Α., Ινδία, κ.ά.), για να εισαχθούν και να κυκλοφορήσουν στην Ελλάδα, ελέγχονται και εγκρίνονται από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (Ε.Μ.Α.) και τον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων (ΕΟΦ).

Αυτό σημαίνει απλά ότι κάθε Φάρμακο έχει πάρει άδεια να κυκλοφορήσει στην Ελλάδα ή αντίστοιχα στην Ευρώπη.

ΔΕΝ ΣΗΜΑΊΝΕΙ όμως σε καμία περίπτωση ότι κάθε κουτάκι  Φάρμακα που έχουμε στο σπίτι μας ( ή έστω η συγκεκριμένη παρτίδα παραγωγής )  είναι ελεγμένα από τον EMA και τον ΕΟΦ.

Αντιθέτως, είναι σχεδόν απίθανο να έχει ελεχθεί η συγκεκριμένη παρτίδα Φαρμάκου από κάποιον άλλον εκτός ( στη καλύτερη περίπτωση ) από την εταιρία η οποία το παρήγαγε !

 

Τι ακριβώς συμβαίνει στην πράξη;

Ας δούμε λίγο τι ακριβώς συμβαίνει στην πράξη:

  1. Η Εταιρία που παράγει το Φάρμακο ( έχει υποχρέωση να ) κάνει όλους τους απαιτούμενους ελέγχους
  2. Οι ρυθμιστικές οργανώσεις (FDA για την Αμερική, EMA για την Ευρώπη και ΕΟΦ) βασίζονται στα αποτελέσματα των κλινικών ερευνών και λοιπών ελέγχων των ίδιων εταιριών για να αποφασίσουν αν θα επιτρέψουν ή όχι την κυκλοφορία ενός Φαρμάκου
  3. Όταν η εταιρία πάρει την άδεια κυκλοφορίας και ξεκινήσει η παραγωγική διαδικασία και η διακίνηση του Φαρμάκου σε παγκόσμιο πια επίπεδο, είναι και πάλι η Εταιρία υπεύθυνη να εφαρμόζει κανόνες καλής παραγωγής (GMP – Good Manufacturing Practices) και διακίνησης και ο ρόλος του ΕΟΦ ( και των FDA & EMA στις αντίστοιχες περιοχές ευθύνης τους ) περιορίζεται σε τακτικούς και έκτακτους ελέγχους – επιθεωρήσεις (audits) στα εργοστάσια παραγωγής και στους χώρους διακίνησης.
  4. Για τα εκατομμύρια κουτάκια σκευάσματα τα οποία έχουν στο μεταξύ παραχθεί και διακινηθεί μεταξύ τέτοιων δειγματοληπτικών ελέγχων, δεν μπορεί στην ουσία να εγγυηθεί κανείς άλλος παρά μόνο ο παραγωγός και διακινητής αυτών των σκευασμάτων, σε πολλές περιπτώσεις ούτε καν αυτός!

Μπορεί κάτι να «πάει λάθος»;

Το 2007 και 2008 άρχισαν να αναφέρονται κάποιες δεκάδες θανάσιμα περιστατικά στην Αμερική αλλά και σε άλλες χώρες όπως Δανία, Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιαπωνία κλπ τα τράβηξαν την προσοχή των ρυθμιστικών αρχών, και κυρίως του Αμερικάνικου FDA.

Μετά από ενδελεχή έρευνα, ο FDA συνέδεσε τους θανάτους αυτούς με παρασκευάσματα Ηπαρίνης (Heparin) τα οποία διακινούσε η Αμερικάνικη εταιρία Baxter (baxter.com) και η οποία χρησιμοποιούσε ένα εργοστάσιο παραγωγής της Κινέζικης Scientific Protein Laboratories (SPL). Η έρευνα του FDA απέδειξε ότι ο Κινέζος παραγωγός χρησιμοποίησε πολύ φτηνές πρώτες ύλες αντί των σωστών.

Δες πηγές:
Wall Street Journal:         http://online.wsj.com/news/articles/SB10001424052970203960804577239624228625522
http://blogs.wsj.com/health/2008/02/21/making-heparin-is-a-dirty-job/

New York Times:               http://www.nytimes.com/2008/04/30/health/policy/30heparin.html
MedicalNewsToday:         http://www.medicalnewstoday.com/articles/98971.php

 

Μετά την ολοκλήρωση της έρευνας, η εταιρία (Baxter) καταδικάστηκε, ο Κινέζος παραγωγός μάλλον έκλεισε ή άλλαξε όνομα και όλα ξαναπήραν το δρόμο τους, εκτός βέβαια από κάποιες εκατοντάδες άτυχους που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας του συγκεκριμένου γεγονότος.

Μάλιστα, οποιαδήποτε αναφορά στο γεγονός έχει διαγραφεί από το site της εταιρίας και τα press releases στη σελίδα της εταιρίας αρχίζουν από το 2009 και μετά…

Μπορεί κάτι να «πάει λάθος» ΣΗΜΕΡΑ;

Τον Μάρτιο του 2014 επιθεωρητές του FDA βρήκαν σπασμένα μηχανήματα και μύγες σε μια έκτακτη επίσκεψή τους σε εγκατάσταση παραγωγής φαρμάκων της εταιρίας Ranbaxy Laboratories στη πόλη Toansa, κοντά στο Νέο Δελχί.

( Σημείωση: Η κυβέρνηση της  Ινδίας έδωσε μόλις τον Δεκέμβριο του 2013 την άδεια στον FDA να  διενεργεί επιτόπιους ελέγχους σε εργοστάσια παραγωγής Φαρμάκων εντός της Ινδίας! )

 

Η συγκεκριμένη εταιρία (Ranbaxy) παράγει σκευάσματα για πασίγνωστα και ευρείας κατανάλωσης φάρμακα όπως το Nexium της AstraZeneca, καθώς επίσης παράγει και δικό της Γενόσημο για το Lipitor της Pfizer.

Τον Μάρτιο του 2014 η εταιρία Ranbaxy ανακάλεσε 64000 σκευάσματα του Γενόσημου Lipitor στην Αμερικάνικη αγορά.

Bloomberg :                   http://www.bloomberg.com/news/2014-03-06/flies-found-by-fda-threaten-indian-town-built-on-generics.html
Wall Street Journal:     http://online.wsj.com/news/articles/SB10001424052702304732804579425533855250824

Τώρα ο FDA απειλεί να κλείσει το συγκεκριμένο εργοστάσιο αλλά η απειλή αφορά και ολόκληρη την πόλη Toansa.

Αν FDA δεν είχε κάνει την έκτακτη επίσκεψη προφανώς και καμία ανάκληση δεν θα είχε συμβεί.

Επίσης, ποιος μπορεί να γνωρίζει τι μπορεί να έχει ήδη προκληθεί χωρίς καν να έχει αναφερθεί ή χωρίς να έχει σχετιστεί με το γεγονός αυτό.

Πόσα σκευάσματα από τα εκατομμύρια που κυκλοφορούν στην αγορά έχουν πραγματικά ελεχθεί από υπεύθυνα μάτια και χέρια ?

 

«Λάθη» θα γίνονται πάντα. Γιατί απλά δεν πρόκειται για λάθη, αλλά για τον πειρασμό του εκάστοτε επιχειρηματία να μεγιστοποιήσει το κέρδος του και το γεγονός ότι ο FDA και οι λοιπές «ρυθμιστικές» αρχές κάνουν ελέγχους δειγματοληπτικούς.

Δεν έχει σημασία αν ο επιχειρηματίας είναι Αμερικάνος, Έλληνας, Γερμανός ή Κινέζος.

Το μόνο που έχει σημασία είναι το κόστος που θα κληθεί να πληρώσει σε περίπτωση «λάθους».

Και δυστυχώς ακόμη και στις μέρες υπάρχουν περιπτώσεις όπου το κόστος αξίζει το ρίσκο.

Isle of Man TT: a dangerous obsession

John McGuinness – a legend on a legendary lap

Published on Jun 25, 2012

As the fastest ever man around the Isle of Man TT, 19-times winner and Honda TT Legends rider John McGuinness is what you might call an expert on the 37.739-mile mountain course. Here, he talks through the Isle of Man TT lap, giving a unique account of his techniques and feelings on some of the most famous sections – from Bray Hill to Rhencullen, Kirk Michael and the Sulby Straight, to the Mountain, the Verandah, Creg-ny-baa and the start/finish on Glenclutchery Road. A legendary lap by a legendary rider.

The Isle of Man TT 2013 : one lap with Michael Dunlop / 600cc Honda

Death @ TT Isle of Man (IOMTT) Road Racing

Isle of Man  TT Crazy compilation

The Isle of Man TT: A Dangerous Addiction, a film by David Niblock

Isle of Man – The Real Heroes II

This video is dedicated to all riders who lost their lives while doing what they loved.

US Embassy personel William B plays role in Vodafone’s Tsalikidis assassination?

 

Η αποκάλυψη για τον αμερικανό υπάλληλο της πρεσβείας των ΗΠΑ, William B. ο οποίος εμφανίζεται στην ελληνική δικογραφία του 3ου ανακριτή ως το πρόσωπο που πρωταγωνιστεί στις τηλεφωνικές υποκλοπές αξιωματούχων και του τότε πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, αλλάζει τα δεδομένα της απόπειρας συγκάλυψης της δολοφονίας του στελέχους της Vodafone  Kώστα Τσαλικίδη.

Στα χέρια του ανακριτή βρίσκονται φωτογραφίες από δραστηριότητές του στη χώρα μας, κυρίως από κάμερες ασφαλείας.

Την επόμενη εβδομάδα δρομολογείται η αποστολή αιτήματος δικαστικής συνδρομής για να του απαγγελθεί κατηγορία κακουργηματικού χαρακτήρα και να εμφανιστεί στον ανακριτή, προκειμένου να απολογηθεί για το αδίκημα της κατασκοπείας αλλά και της παραβίασης προσωπικών δεδομένων.

Οπως αναφέρει το «Βήμα της Κυριακής», το αν οι Αμερικανοί ανταποκριθούν σε αυτά τα αιτήματα των ελληνικών Αρχών είναι ένα άλλο ζήτημα. Αλλωστε, σύμφωνα με το δημοσίευμα που επικαλείται έγκυρη δικαστική πηγή δεν αναμένεται κάτι τέτοιο, σύμφωνα με την προστασία που παρέχουν οι υπηρεσίες στους ανθρώπους τους.

Ο συγκεκριμένος υπάλληλος της αμερικανικής πρεσβείας -Bill για τους στενούς τους φίλους – είναι 65 ετών σήμερα και μόνιμος κάτοικος εξωτερικού. Μένει κοντά στην NSA, την παλιά του δουλειά και το Λάνγκλεϊ των ΗΠΑ. Από τις φωτογραφίες που υπάρχουν στη δικογραφία ξετυλίγεται όλη η δραστηριότητά του, πώς αγόρασε από τον Πειραιά τα καρτοκινητά-σκιές, πώς έδωσε άλλο όνομα από αυτό που είχε, πώς πηγαινοερχόταν στις ΗΠΑ το επίμαχο διάστημα που γίνονταν οι υποκλοπές, έως τον Μάρτιο του 2005 δηλαδή.

Με απλά λόγια η αμερικανική πρεσβεία παρακολουθούσε τον πρώην πρωθυπουργό. Ένα στέλεχος της Vodafone, ο Κώστας Τσαλικίδης, έπεσε πάνω στις υποκλοπές και ένα βράδυ αποφάσισε να αυτοκτονήσει, ενώ είχε βγάλει τα εισιτήρια για ένα προκαθορισμένο ταξίδι και ετοιμάζονταν για τον γάμο του. Το βράδι της “αυτοκτονίας” του αγόρασε μάλιστα και πάστες από το φούρνο της γειτονιάς του συνομιλώντας ευδιάθετος με τον ιδιοκτήτη. Βρέθηκε κρεμασμένος έξω από το μπάνιο του με σχοινί το οποίο ήταν δεμένο σε ναυτικούς κόμπους ενώ ο ίδιος με το ζόρι έκανε τους κόμπους των παπουτσιών του…


Ξημερώματα Τετάρτης 9 Μαρτίου 2005, στην οδό Ευκλείδου 18 στον Κολωνό.
 
Από το παταράκι του μπάνιου στο μικρό διαμέρισμα του Κώστα Τσαλικίδη, κατεβαίνει ένα σχοινί το οποίο είναι δεμένο στους σωλήνες του καλοριφέρ.

To σχοινί καταλήγει σε θηλιά περασμένη στον λαιμό του 39χρονου στελέχους της  Vodafone.

Το σώμα του Κώστα Τσαλικίδη αιωρείται μερικά εκατοστά πάνω από το πάτωμα και μια καρέκλα είναι πεσμένη κάτω από τα πόδια του….

Η ώρα είναι 07:55. Το άψυχο σώμα του γιού της καθώς κρέμεται μπροστά στη πόρτα του μπάνιου, θα το αντικρύσει πρώτη η μητέρα του Γεωργία. Ο Κώστας, που ήταν πάντα συνεπής στην δουλειά του, εκείνη τη μέρα δεν είχε φύγει ακόμη από το διαμέρισμα και οι γονείς τον καλούσαν στο τηλέφωνο με τη σκέψη ότι τον είχε πάρει ο ύπνος. Ο πατέρας του Γιώργος, εργολάβος οικοδομών, υπέφερε από την αναπηρία του στο ένα του πόδι με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται η κίνησή του. Οι γονείς κατοικούσαν στον ίδιο όροφο με το γιο τους, σε διαφορετικά διαμερίσματα. Η μητέρα ήταν εκείνη που με το δικό της κλειδί, θα πήγαινε να ξυπνήσει τον Κώστα.

Η ώρα είναι 08:35, όταν φτάνει τυχαία στο διαμέρισμα ο αδελφός του Παναγιώτης. Εκείνος με μαχαίρι κόβει το σχοινί και τοποθετεί το άψυχο σώμα του αδελφού του στο κρεβάτι του υπνοδωματίου, όπου και τον φωτογράφισε. Στη συνέχεια τηλεφωνεί στο ΑΤ Κολωνού.

Στις 9.30-10 το πρωί της ίδιας μέρας, (σύμφωνα με την κατάθεσή του στις 10 Μαρτίου 2006), ενημερώνεται ο επικεφαλής της Vodafone Γιώργος Κορωνιάς, για το θάνατο του Κώστα Τσαλικίδη. Στο διαμέρισμα της οδού Ευκλείδου βρίσκεται ακόμη η Σήμανση και το ΕΚΑΒ.

 

Στο μεταξύ κανείς δεν φροντίζει ν απομονώσει το χώρο και να πάρει δαχτυλικά αποτυπώματα. Ούτε καν από το πατάρι. Μέχρι σήμερα , Φεβρουάριος 2010!..

Οσο για την νεκροψία, αυτή γίνεται την επόμενη το βράδι, 10 Μαρτίου 2005, αντί της πάγιας τακτικής-παραλαβή νεκρών μέχρι 10 το πρωί για νεκροτομή την ίδια μέρα. (Στην Ελλάδα πρωθυπουργός είναι ο Κώστας Καραμανλής και κορυφαία στελέχη στο Μαξίμου ο Γιάννης Αγγέλου και ο Γιάννης Ανδριανός.)

Κανείς εως σήμερα δεν γνωρίζει την πραγματική ώρα του θανάτου του Κώστα Τσαλικίδη. Κι αυτό γιατί πουθενά δεν αναγράφεται- σε κανένα έγγραφο! Κανείς εκτός από τον δολοφόνο του.

ΟΙ ΤΡΟΜΑΓΜΕΝΕΣ ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝΩ ΟΡΟΦΟΥ, Η ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΒΑΛΙΤΣΑ ΚΑΙ Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΩΡΙΜΟ ΑΝΔΡΑ

Στην οδό Ευκλείδου 18, στο διαμέρισμα που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το δυάρι που κατοικούσε ο Κώστας Τσαλικίδης, μένουν δυο φοιτήτριες, κορίτσια από την επαρχία που βρέθηκαν στην Αθήνα. Ένα πρωί καθώς έχουν κατέβει για ψώνια στο κέντρο της πόλης-συγκεκριμένα πήγαν ν αγοράσουν καλλυντικά από γνωστό κατάστημα, θα κάνουν μια γνωριμία λίγο ασυνήθιστη, για το μέρος. Ενας ώριμος άνδρας, αθλητικός και με κοντοκουρεμένο μαλλί, θα τις πλησιάσει. Τους πιάνει κουβέντα. Για κάποιο διάστημα, μιλάει μόνο με τη μία, καθώς η άλλη συνεχίζει να ψωνίζει.

Αργότερα και καθώς επιστρέφουν σπίτι τους, ανακαλύπτουν ότι έχουν χάσει τα κλειδιά τους. Πολύ μετά κι όταν ο Κώστας Τσαλικίδης του κάτω ορόφου, θα είχε φύγει από τη ζωή, οι φοιτήτριες βρίσκουν έντρομες μια βαλίτσα στο πατάρι του μπάνιου τους. Μια τεράστια βαλίτσα που δεν ανήκε σε καμία από τις δύο. Τα παταράκια στις παλιές πολυκατοικίες, όπως εκείνη που κατοικούσαν, χτιζόντουσαν με τον ίδιο τρόπο σ όλα τα διαμερίσματα. Οι σωληνώσεις ήταν παρόμοιες.

Οποιος είχε μπει στο διαμέρισμα των κοριτσιών γνώριζε ακριβώς πως ήταν και το πατάρι στο δυάρι του Κώστα Τσαλικίδη. Από πού περνούν οι σωληνώσεις της κεντρικής θέρμανσης. Είχε σκόμη στη διάθεσή του και το κλειδί της κεντρικής εισόδου της μικρής πολυκατοικίας.

Το τι μπορεί να περιείχε η βαλίτσα που τοποθετήθηκε στο πατάρι τους, είναι ένα ερωτηματικό. Οπως επίσης και πως θα μπορούσε να χρησιμεύει στους δολοφόνους του νεαρού Τσαλικίδη.

Ένα ακόμη ερωτηματικό είναι οι τρείς ναυτικοί κόμποι που έσφιγγαν τη θηλιά στο λαιμό του Κώστα Τσαλικίδη. Οι ναυτικοί κόμποι, απαιτούν ιδιαίτερη τεχνική και έμπειρο χέρι. Ο νεαρός Τσαλικίδης, δεν ήξερε να δένει παρά τους κόμπους στα κορδόνια των παπουτσιών του.

Οι φοιτήτριες –σύμφωνα με πληροφορίες-έχουν δώσει καταθέσεις και στη συνέχεια «εξαφανίσθηκαν» τρομαγμένες από το σπίτι του Κολωνού.

-«Εμείς ποτέ δεν είχαμε βαλίτσα στο πατάρι μας…», θα πουν στην οικογένεια του νεκρού Τσαλικίδη.

ΑΓΟΡΑΣΕ ΤΡΕΙΣ ΠΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ!

Ηταν γύρω στις 11 το βράδι της 8ης Μαρτίου, όταν ο Κώστας Τσαλικίδης πήγε στο φούρνο της γειτονιάς του. Είχε αδυναμία στις πάστες που έφτιαχνε ο φίλος του φούρναρης και αγόρασε τρεις. «Μ αρέσουν πολύ οι πάστες που φτιάχνεις…» έλεγε καθώς έβγαζε να τις πληρώσει.

«Δεν έμοιαζε με άνθρωπο που θ αυτοκτονούσε. Ανοίξαμε μια κουβεντούλα, ως συνήθως…» θα πει ο φούρναρης για τον πελάτη και φίλο του.

Ο Κώστας κρατώντας τις πάστες ανεβαίνει στο διαμέρισμα. Τα γεγονότα τον θέλουν να περνάει πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του. Όταν ένιωσε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν κατευθύνθηκε προς το κρεβάτι του. Το πώς ένας δολοφόνος θα εξουδετερώσει εντελώς την αντίσταση ενός ανθρώπου που κοιμάται, απαιτεί φαντασία αντίστοιχη μ εκείνη του τελευταίου διαρρήκτη. Ένα αναισθητικό σπρέυ αρκεί.

Το κοιμισμένο σώμα του νεαρού Τσαλικίδη οδηγείται από τους δολοφόνους του στην κρεμάλα με τους ναυτικούς κόμπους. Αφού τη περάσουν στο λαιμό ένας απ αυτούς τον «αγκαλιάζει» και κρέμεται μαζί του. Τα σημάδια στο λαιμό του νεκρού δεν δικαιολογούνται ούτε από το βάρος , ούτε από τη διάμετρο του σχοινιού.

Το γεγονός ότι επέλεξαν να τον κρεμάσουν έξω από το μπάνιο του, έχει την εξήγησή του. Ηθελαν να στείλουν «μήνυμα» σε όσους γνώριζαν να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό. Διαφορετικά ότι θα είχαν την ίδια τύχη: Θα τους περίμενε κι εκείνους «Το Μπάνιο της Αφροδίτης» …

Πηγή

Αμερικανική παγκόσμια αντεπίθεση σε πολλαπλά μέτωπα

του Κώστα Ράπτη

Η αλλαγή της νομισματικής πολίτικης της fed, το χαμηλό ενεργειακό κόστος λόγω του shale gas και οι διπλωματικές πρωτοβουλίες ξαναδίνουν πλεονέκτημα στην Ουάσινγκτον

Οι ειδήσεις περί του θανάτου μου είναι κάπως υπερβολικές», είχε σχολιάσει με το αμίμητο χιούμορ του ο Αμερικανός συγγραφέας Μαρκ Τουέιν, όταν μια εφημερίδα της εποχής δημοσίευσε πρόωρα τον επικήδειο του. Το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για το «τέλος» της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας στη διεθνή σκηνή – καθώς η αξιοπιστία των αναλύσεων σχετικά με την ανάδυση ενός «πολυπολικού κόσμου» τίθεται εν αμφιβάλω μπροστά σε μια σειρά εξελίξεων, είτε τρεχουσών είτε μεσοπρόθεσμων, που μάλλον θα αντιστοιχούσαν στην περιγραφή ενός «αμερικανικού comeback».

Αυτό είναι, άλλωστε, το κυριότερο γνώρισμα ενός πραγματικού ηγεμόνα: το να μπορεί να μετατρέπει την αδυναμία του σε δύναμη, μετακυλίοντας το κόστος στους επίδοξους ανταγωνιστές.

«Είναι δικό μας νόμισμα και δικό σας πρόβλημα», είχε χαρακτηριστικά αποφανθεί περί του δολαρίου ο υπουργός Οικονομικών του Ρίτσαρντ Νίξον, απευθυνόμενος στον Γάλλο ομόλογό του, πριν από τέσσερις δεκαετίες, όταν, δίνοντας τη χαριστική βολή στις συμφωνίες του Μπρέτον Γουντς, η Αμερική μετέτρεψε τη στρατιωτική, πολιτική και οικονομική της αποδυνάμωση από την περιπέτεια του Βιετνάμ σε ξεκίνημα μιας νέας εποχής απορρύθμισης των αγορών και μεσουράνησης της Wall Street.

Με παραπλήσιο τρόπο θα μπορούσαν να εκφραστούν και οι σημερινοί ιθύνοντες της Ουάσινγκτον, καθώς η σταδιακή απόσυρση (tapering) της διευκολυνπκής νομισματικής πολιτικής που ακολουθούσε το προηγούμενο διάστημα η αμερικανική Κεντρική Τράπεζα έχει επιπτώσεις πολύ μεγαλύτερου ορίζοντα και από τους κλυδωνισμούς που ήδη γνωρίζουν οι αγορές, με αιχμή την προσπάθεια των πλέον εκτεθειμένων αναδυόμενων οικονομιών να υπερασπιστούν τη συναλλαγματική ισοτιμία των νομισμάτων τους.

Ευθυγράμμιση Ευρώπης – Ιαπωνίας
Οι επιπτώσεις της αμερικανικής νομισματικής πολιτικής δεν περιορίζονται στη βίαιη προσγείωση των BRICS, αλλά συντελούν και στην «ευθυγράμμιση» των άλλων δύο πόλων του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, ήτοι της Ευρώπης και της Ιαπωνίας.

Ειδικότερα, η Γερμανία θα υποστεί (σε όχι μεγάλο βάθος χρόνου) διπλή πίεση, εφόσον οι εναλλακτικές προς την Ευρωζώνη αγορές δεν θα είναι στο ίδιο βαθμό ικανές να απορροφούν γερμανικές εξαγωγές, ενώ το αμερικανικό μήνυμα ότι θα πρέπει να περάσει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού το βάρος της στήριξης του διεθνούς συστήματος με ρευστότητα αποκτά ενισχυμένη «πειστικότητα» στο φόντο του tapering. Αντίστοιχα, η Ιαπωνία, που δοκιμάζει από πέρυσι ένα πρόγραμμα ποσοτικής διευκόλυνσης τολμηρότερο του αμερικανικού, εμφανίζει πολύ μέτρια αποτελέσματα, με τον δομικό πληθωρισμό να περιορίζεται στο 0,8%, ενώ ο αποπληθωρισμός, που υπήρξε η σταθερά της ιαπωνικής οικονομίας επί δυο δεκαετίες, κινδυνεύει να προβάλλει ως διεθνής τάση.

«Ταχύτητα απόδρασης»
Σε αντίθεση προς την τύχη των ανταγωνιστών, πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι οι αμερικανικοί ρυθμοί ανάπτυξης πλησιάζουν την «ταχύτητα απόδρασης» από την κρίση (κατά τον Αμερικανό υπουργό Οικονομικών, Τζακ Λιου, αναμένεται να φτάσουν φέτος το 3%, για πρώτη φορά μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers), γεγονός που θα επιταχύνει τη διαδικασία νομισματικής περιστολής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις λοιπές οικονομίες.

Πρόκειται, βέβαια, δεδομένης της αλληλεξάρτησης των οικονομιών και της συνεχιζόμενης απομόχλευσης των αμερικανικών νοικοκυριών, για μια διαδικασία με αντιφάσεις και ρίσκα. Ωστόσο, εκτυλίσσεται στο έδαφος μιας άλλης εξέλιξης, που έρχεται να προσφέρει στις ΗΠΑ μεγάλο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Η τεχνολογική επανάσταση στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων (υγροποίηση φυσικού αερίου, οριζόντια εξόρυξη, υδραυλική άντληση, «μη συμβατικό» πετρέλαιο και κυρίως το σχιστολιθικό αέριο) μετατρέπει τη Βόρεια Αμερική, τουλάχιστον για την επόμενη δεκαπενταετία, σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ενέργειας, από εισαγωγέα σε αυτάρκη ενεργειακό παραγωγό. Οι αναμενόμενες για φέτος εισαγωγές πετρελαίου στις ΗΠΑ πρόκειται να είναι οι μικρότερες από το 1994…

Οι επιπτώσεις προφανείς: όχι μόνο στο γεωπολιτικό επίπεδο, όπου οι μεσανατολικές εξαρτήσεις της υπερδύναμης χαλαρώνουν και τα διαπραγματευτικά χαρτιά της Μόσχας μειώνονται, αλλά και στο καθαρά οικονομικό, καθώς το ενεργειακό κόστος που καταβάλλουν οι συμπαίκτες στη διεθνή οικονομική σκηνή (με πρώτη-πρώτη τη Γερμανία) είναι δυσανάλογα υψηλότερο.

Ήδη ο Φατίχ Μπιρόλ, επικεφαλής οικονομολόγος της Διεθνούς Υπηρεσίας Ενέργειας, προειδοποίησε ότι το χάσμα στις τιμές ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου απειλεί την ανταγωνιστικότητα των πλέον ενεργοβόρων ευρωπαϊκών κλάδων (χαλυβουργία, πετροχημικά κ.ο.κ.), όπου απασχολούνται 20 εκατ. άτομα, και θα συνεχίσει να μαστίζει την Ευρώπη για τα επόμενα 20 χρόνια.

Το ενεργειακό δέλεαρ για τον επαναπατρισμό των θέσεων εργασίας που έχασε η Αμερική την προηγούμενη εικοσαετία λόγω outsourcing είναι πλέον μεγάλο.

Αλλά και αντιστρόφως, οι κινήσεις της Ουάσινγκτον το τελευταίο διάστημα στη γεωπολιτική σκακιέρα τείνουν να ενισχύουν περαιτέρω το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ΗΠΑ, βάζοντας τις προϋποθέσεις για μια νέα εποχή «πετρελαϊκής αφθονίας», που θα συμπιέσει το κόστος και θα «αφοπλίσει» δύστροπους συμπαίκτες – από την όλο και πιο ανεξέλεγκτη πολιτικά Σαουδική Αραβία μέχρι τη Ρωσία, η οποία δεν «βγαίνει» δημοσιονομικά με τιμές κάτω από 80 δολάρια ανά βαρέλι.

Ήδη η Τεχεράνη συνεργάζεται με τη Βαγδάτη για τη μεταφορά εμπειρίας ως προς την προσέλκυση ξένων επενδυτών – σε μια συγκυρία που η αναμενόμενη άρση των διεθνών κυρώσεων κατά του Ιράν προκαλεί ενθουσιασμό στις ξένες πετρελαϊκές εταιρείες. Οι δύο χώρες διαθέτουν σε συνδυασμό μεγαλύτερα πετρελαϊκά αποθέματα από τη Σαουδική Αραβία, ενώ τυχόν ομαλή ενσωμάτωσή τους στη διεθνή ενεργειακή αγορά θα ακύρωνε την ικανότητα του Ριάντ να ηγεμονεύει στον OPEC. Μια αύξηση της διεθνούς παραγωγής κατά μόλις 1 εκατομμύριο βαρέλια θα μπορούσε, σύμφωνα με την Bank of America, να μειώσει την τιμή του πετρελαίου κατά 20 δολάρια ανά βαρέλι…

Η συμπίεση των Brics
Η Τουρκία αποτελεί, ως η έχουσα το μεγαλύτερο «άνοιγμα» στο ισοζύγιο πληρωμών και το πλέον ασταθές πολιτικό περιβάλλον, χαρακτηριστικό παράδειγμα, στον βαθμό που η θεαματική αύξηση επιτοκίων δεν είχε τις αναμενόμενες επιπτώσεις στη στήριξη της λίρας. Όμως, η αναταραχή αφορά πλέον πολύ μεγαλύτερα μεγέθη.

Η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας δεσμεύτηκε να παρέμβει «απεριόριστα», αφότου το ρούβλι σημείωσε ιστορικό χαμηλό έναντι ενός καλαθιού νομισμάτων. Όμως, η λέξη «απεριόριστα» αποκτά σχετική σημασία, όταν η Ρωσία έχει ήδη καταναλώσει, για τον σκοπό αυτό, 7 δισ. δολ. από τα συναλλαγματικά της αποθέματα μόνο τον τελευταίο μήνα – επαναφέροντας στη μνήμη την κρίση του 1998, οπότε ξοδεύτηκαν 200 δισ. δολ. στην απέλπιδα προσπάθεια στήριξης του νομίσματος, με μόνο αποτέλεσμα τελικά τον βαρύτατο τραυματισμό του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Με τις εκροές κεφαλαίων να έχουν φτάσει ήδη εντός του 2012 τα 63 δισ. δολ. και τον πληθωρισμό να μην υποχωρεί, η Ρωσία ωθείται σε περιοριστικές επιλογές, που αναμφίβολα θα ανακόψουν τους ρυθμούς ανάπτυξής της. Στο ΔΝΤ δεν απέμεινε παρά να εκφωνήσει τον «επικήδειο», παρατηρώντας στην ετήσια έκθεσή του για τη ρωσική οικονομία ότι η Μόσχα άφησε αναξιοποίητη μία δεκαετία υψηλών τιμών των υδρογονανθράκων, χωρίς να διαφοροποιήσει την παραγωγική της βάση εγκαίρως.

Άλλα μέλη των πάλαι ποτέ πολλά υποσχόμενων BRICS δεν βρίσκονται σε καλύτερη θέση, ιδίως αν συνυπολογίσει κανείς το γεγονός ότι το αμερικανικό tapering συμπίπτει με περιοριστικές κινήσεις και υποχώρηση των ρυθμών ανάπτυξης στην Κίνα. Σειρά χωρών που τρέφονταν από τη μέχρι τούδε απεριόριστη «δίψα» του ασιατικού γίγαντα για πρώτες ύλες θα δοκιμαστούν δεινά – αρχής γενομένης από τη Βραζιλία, η οποία κατευθύνει στην Κίνα το 20% των εξαγωγών της.

Το «θαύμα των BRICS» αποδεικνύεται εύθραυστο οικοδόμημα, στηριγμένο εν πολλοίς σε μια συγκυριακή ανατίμηση των εμπορευμάτων… Αλλά και πολιτικά, οι 5 χώρες που συνασπιζόμενες θα έδιναν τέλος στην αμερικανοκεντρική διεθνή οικονομική αρχιτεκτονική, εμφανίζονται ανίκανες να συντονιστούν, ώστε με αντισυμβατικές νομισματικές επιλογές να αποκρούσουν την επίθεση των αγορών. Αντιθέτως, καθεμία συσπειρώνεται σε μια μοναχική και με λίγες πιθανότητες επιτυχίας προσπάθεια υπεράσπισης των εθνικών της συμφερόντων.

Εκτεθειμένες
Οι αναδυόμενες αγορές είναι περισσότερο ευάλωτες απέναντι στο αμερικανικό tapering απ΄ ό,τι ήταν το 1998 απέναντι στον κίνδυνο μετάδοσης της ασιατικής κρίσης, προειδοποίησε σε έκθεσή της η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, επισημαίνοντας ότι η μεγαλύτερη ενσωμάτωση των εν λόγω χωρών στις διεθνείς αγορές χρέους τις αφήνει περισσότερο εκτεθειμένες στην προοπτική αύξησης του κόστους δανεισμού στη Δύση.

Επί μία πενταετία, οι πολιτικές «ποσοτικής διευκόλυνσης» των ΗΠΑ, της Βρετανίας και κατόπιν της Ιαπωνίας, μαζί με την οικοδόμηση τεράστιων συναλλαγματικών αποθεμάτων από την Κίνα, έριξαν τα πραγματικά επιτόκια κατά τουλάχιστον ψ 250 μονάδες βάσης και οδήγησαν τις επιχειρήσεις των αναδυόμενων οικονομιών σε πρωτοφανή επίπεδα μόχλευσης.

Τώρα, η αύξηση των αποδόσεων των ομολόγων, σε συγχρονισμό με την υποχώρηση των συναλλαγματικών ισοτιμιών, κινδυνεύει, σύμφωνα με την «κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών», να δημιουργήσει έναν αλληλοτροφοδοτούμενο φαύλο κύκλο.

Το γεγονός ότι η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ προχώρησε την προηγούμενη εβδομάδα σε περαιτέρω περικοπή του προγράμματος αγοράς ομολόγων στα 65 δισ. δολάρια μηνιαίως, προσπερνώντας την αναταραχή που είχε ήδη στις αναδυόμενες αγορές η αρχική μείωσή του από τα 85 δισ. στα 75 δισ. τον Ιανουάριο, επαληθεύει την αρχή «δικό σας πρόβλημα» – όσο και αν υπαγορεύεται από μια αμυντική διάθεση προστασίας του δολαρίου και του χαμηλού κόστους δανεισμού του αμερικανικού Δημοσίου.

Στρατηγική αλληλοεξισορρόπησης
Η παρουσία των Αμερικανών υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας στο ετήσιο Συνέδριο Ασφαλείας του Μονάχου το περασμένο Σαββατοκύριακο ήταν μια ευκαιρία να αναδειχθεί το γεγονός ότι η αμερικανική «αντεπίθεση» είναι και διπλωματική.

Ελάχιστους μήνες αφότου η Ουάσινγκτον κατέφευγε, προκειμένου να αποφύγει μια ανεπιθύμητη περιπέτεια στη Συρία, στο «σωσίβιο» που της έτεινε ο Βλαντίμιρ Πούτιν (ο ίδιος που μόλις την είχε ταπεινώσει στην υπόθεση Σνόουντεν), η υπερατλαντική υπερδύναμη μοιάζει να έχει ανακτήσει την αυτοπεποίθησή της.

Αντί, όπως κάθε άλλη χρονιά, η Διάσκεψη του Μονάχου να αναλωθεί στην περιγραφή της «ιρανικής απειλής», η βαυαρική πρωτεύουσα είδε τον επικεφαλής του State Department να συνομιλεί με τον Ιρανό ομόλογό του, ενώ οι Γερμανοί οικοδεσπότες, συνήθως αποδέκτες της κατηγορίας ότι δεν συνεισφέρουν τα δέοντα στη συλλογική ασφάλεια, διαβεβαίωναν, διά στόματος του συνόλου της ηγεσίας τους, ότι προτίθενται να έχουν ενεργότερη εμπλοκή στο πλευρό των συμμάχων τους.

Παράλληλα η σχέση» Ρωσίας-αμερικανική αντιπροσωπία πλειοδότησε σε καταγγελίες του ρόλου της Ρωσίας στην ουκρανική κρίση, στέλνοντας στη Μόσχα το μήνυμα ότι η ρωσοαμερικανική συνεννόηση για τη Συρία δεν προεξοφλεί τίποτε για τα υπόλοιπα θέματα της βαρυφορτωμένης διμερούς ατζέντας.

Στην πραγματικότητα, σε τρία διαφορετικά καυτά μέτωπα του πλανήτη, η Ουάσινγκτον επιλέγει, χωρίς τις «αυτονόητες ταυτίσεις» του πρόσφατου παρελθόντος, μια πολιτική αλληλοεξισορρόπησης των «ζευγών» Γερμανίας-Ρωσίας, Ιράν – Σαουδικής Αραβίας και Κίνας-Ιαπωνίας, μέσα από την ελεγχόμενη καλλιέργεια των μεταξύ τους εντάσεων και την επακόλουθη ανάδειξη του αμερικανικού μεσολαβητικού ρόλου.

Ειδικότερα, σε σχέση με τη γηραιά ήπειρο, όπου οι αμερικανικές δυνατότητες παρέμβασης είχαν περιοριστεί λόγω της γερμανικής οικονομικής ηγεμονίας, της (αυτο)περιθωριοποίησης της Βρετανίας, της υποβάθμισης του Νότου και της ενσωμάτωσης της πάλαι ποτέ «Νέας Ευρώπης» στη σφαίρα επιρροής του Βερολίνου, οι πρόσφατες εξελίξεις δίνουν μια ενδιαφέρουσα δυνατότητα ανατροπήβ των συσχετισμών.

Η αντιπαράθεση για την Ουκρανία δηλητηριάζει την «ειδική σχέση» Ρωσίας-Γερμανίας, ενώ το Βερολίνο σταδιακά περιβάλλεται (είτε ως νατοϊκός σύμμαχος είτε ως συνομιλητής για τη Διατλαντική Συμφωνία Συναλλαγών) από ένα «δίχτυ» που προσεκτικά υφαίνεται στην Ουάσινγκτον.

*Αναδημοσίευση από το Κεφάλαιο της 8ης Φεβρουαρίου

Πηγή

Τα αμερικάνικα “Ομόλογα” Των Wozny, Σώρρα και Λαμπράκη

Συγκεντρώνοντας στοιχεία εδώ και αρκετούς μήνες για τα περιβόητα “ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου” δεν περιμέναμε ποτέ ότι θα παρακολουθούσαμε μια αήθη προσωπική επίθεση εναντίον κάποιου, και μάλιστα με τη βοήθεια και συνδρομή ενός δημοσιογράφου του ΣΚΑΙ Πιερίας. Ο δημοσιογράφος Άκης Ρούσος όχι μόνο επέτρεψε, αλλά και υποβολιμαία προκάλεσε απρεπή σχόλια για την οικογένεια ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζει.

Ο δημοσιογράφος Άκης Ρούσος του ΣΚΑΙ Πιερίας

Φορέας της συγκεκριμένης επίθεσης ήταν ο εβδομαδιαίος καλεσμένος του δημοσιογράφου του ΣΚΑΙ Πιερίας, ο κ. Αρτέμιος Σώρρας, γνωστός στα ποινικά δικαστήρια για τις πάμπολλες καταδίκες του, μεταξύ των οποίων για απάτες, απάτη σε βαθμό κακουργήματος, πλαστογραφία (μαζί με τη σύζυγό του) και αρχαιοκαπηλία, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν επιβληθεί και από το εφετείο. Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο κ. Λαμπράκης, πρόεδρος της οργάνωσης End National Dept, και συνέχισε την επίθεση προς τον κ. Γεώργιο Γιαλτουρίδη, έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει μήνες στη συγκέντρωση στοιχείων για την απάτη των “αμερικάνικων ομολόγων” και προφανώς ενοχλεί με τα ευρήματα του.

Στη συνέντευξη-παρωδία που στήνεται κάθε εβδομάδα στο συγκεκριμένο περιφερειακό ραδιόφωνο, χρησιμοποιώντας το λογότυπο και το όνομα του ΣΚΑΙ, έγιναν προσωπικοί χαρακτηρισμοί που ξεπερνάνε τα όρια της δια τύπου εξύβρισης, με παραβίαση κάθε ίχνους δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Το banquedorient.org είχε αποφασίσει να μην ασχοληθεί με την υπόθεση των παράνομων “ομολόγων του αμερικάνικου δημοσίου”, ωστόσο μετά τις πρόσφατες ανοησίες που διαβάζουμε και ακούμε, δεν μπορούμε να μην αρχίσουμε να αποκαλύπτουμε τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ “ΟΜΟΛΟΓΑ” ΤΩΝ ΣΩΡΡΑ – ΛΑΜΠΡΑΚΗ

Τα “ομόλογα” του αμερικάνικου δημοσίου είναι στην πραγματικότητα διεθνείς συναλλαγματικές (ΙΒΟΕ = International Bills of Exchange)  τα οποία έχει εκδώσει μια ομάδα απατεώνων στον απλό εκτυπωτή του σπιτιού τους. Η ομάδα των πλαστογράφων και απατεώνων αποτελείται από τους Stephen Louis Wozny, Jonathan Todd Clinard και James Salmon, οι οποίοι αναζητούνται από τις διωκτικές αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών και εικάζεται ότι έχουν βρει καταφύγιο σε χώρες τις Ασίας και της Αφρικής.

Το κόλπο βασίζεται στη χρησιμοποίηση της διαδικασίας fast track δήλωσης συναλλαγματικών που ισχύει σε αρκετές πολιτείες της Αμερικής. Ο S. L. Wozny είναι πρώην δικηγόρος και κάτοικος της πολιτείας της Washington. Μόλις το 2003 ο Wozny διαγράφηκε από το Δικηγορικό Σύλλογο της Washington με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της πολιτείας και η απόφαση φιλοξενείται στον επίσημο δικτυακό τόπο του συλλόγου (http://www.mywsba.org/default.aspx?tabid=180&dID=537).

 Ο πρώην δικηγόρος συντάσσει παράνομες συναλλαγματικές ανάμεσα στο αμερικανικό δημόσιο και μια offshore εταιρεία στις Σεϊχέλες (βορειοανατολικά της Μαδαγασκάρης στην Αφρικανική ήπειρο), την οποία δημιούργησε από απόσταση, και ονομάζεται Red Panther Limited. Μονομερώς ο Wozny ισχυρίζεται πως το αμερικανικό δημόσιο χρωστάει σε αυτή την εταιρεία, καθώς και σε άλλες δεκάδες off shore εταιρείες που έχει στήσει, εκατοντάδες τρισεκατομμύρια δολάρια. Το συνολικό ποσό μετά από σχετική έρευνα ακουμπάει τα 100 τρισεκατομμύρια δολάρια. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις το εικονικό χρέος βαραίνει το Δικηγορικό Σύλλογο της Washington, τον οποίο θέλει να εκδικηθεί ο Wozny, και του καταλογίζει χρέη δισεκατομμυρίων βασισμένα σε μια υποτιθέμενη εξύβριση στο πρόσωπο του για την οποία δεν έχει ασκήσει ποτέ αγωγή.

Διεθνείς συναλλαγματικές
(ΙΒΟΕ = International Bills of Exchange)

Το συγκεκριμένο χρέος δεν δηλώνεται ποτέ στο αμερικάνικο δημόσιο, αλλά μόνο στην πολιτεία της Washington, μέσω internet με τη διαδικασία του fast track και χωρίς η πολιτεία να έχει το δικαίωμα να κρίνει αν η συναλλαγματική είναι νόμιμη ή όχι. Η υποβολή αφορά τη δήλωση του εγγράφου και μόνο, και η διαπίστωση της υποχρέωσης υποβολής του χρέους αφορά τις δύο πλευρές που αναφέρονται πάνω στις συναλλαγματικές. Κοινώς η πολιτεία της Washington δεν φέρει καμία ευθύνη για την εγκυρότητα του χρέους και οποιαδήποτε άλλη δήλωση είναι μη αληθής.

Στη συνέχεια η σπείρα των απατεώνων πουλάει τις άχρηστες συναλλαγματικές σε αδαείς ή ηλίθιους απατεώνες, οι οποίοι προσπαθούν να αποσπάσουν χρήματα από ιδιώτες και κυβερνήσεις τριτοκοσμικών χωρών.

O Jonathan Todd Clinard ήταν παρών σε απόπειρα σύλληψης σπείρας στην Ιταλία, μετά από έρευνα του εισαγγελέα της Ρώμης, όταν αντίστοιχοι μικροαπατεώνες, με διασυνδέσεις με τη μαφία, προσπάθησαν να διακινήσουν 400 δισεκατομμύρια ευρώ σε πλαστές συναλλαγματικές που είχαν σαν βάση εικονικό αμερικάνικο χρέος. Ο Jonathan Todd Clinard διέφυγε τη σύλληψη και αγνοείται η τύχη του.

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ

Το αμερικανικό δημόσιο αρνείται με ανακοινώσεις του το χρέος αυτό. Μάλιστα στην επίσημη ιστοσελίδα του US Treasury φιλοξενείται ανακοίνωση η οποία αναφέρει πως:

With early and vigorous prosecution by the Justice Department on bogus Sight Draft cases, we have begun to see Bills of Exchange taking their place. This change occurred on or around January 2001. All these Bills of Exchange drawn on the U.S. Treasury are worthless. All the same issues and background materials applicable to Sight Drafts also apply to Bills of Exchange. This is the same fraud under another name.
Μετάφραση: Με την έγκαιρη και έντονη δίωξη από το Υπουργείο Δικαιοσύνης για υποθέσεις συναλλαγματικών όψεως, έχουμε αρχίσει να βλέπουμε τις συναλλαγματικές να παίρνουν τη θέση τους (στην αγορά). Η αλλαγή αυτή επήλθε γύρω στον Ιανουάριο του 2001.  Όλες αυτές οι συναλλαγματικές (Bills Of Exchange) που αφορούν το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ είναι άνευ αξίας.  Τα ίδια θέματα και το υλικό τεκμηρίωσης που εφαρμόζονται στις συναλλαγματικές όψεως ισχύουν και για τις συναλλαγματικές. Πρόκειται για την ίδια απάτη με άλλο όνομα.

(Πηγή: http://www.treasury.gov/about/organizational-structure/ig/Pages/Scams/Bogus-Sight-Drafts.aspx)

Συνεπώς, όλες οι συναλλαγματικές οι οποίες βασίζονται σε χρέος του αμερικανικού δημοσίου είναι άκυρες από το 2001, λόγω των περιπτώσεων απάτης που εμφανίστηκαν στο παρελθόν. Οι διεθνείς συναλλαγματικές (IBOE) είναι ένα είδος συναλλαγματικών στις οποίες τα μέρη που τις συντάσσουν βρίσκονται σε διαφορετικές χώρες

(Πηγή: Ηνωμένα Έθνη, United Nations Convention on International Bills of Exchange and International Promisory Notes (http://www.uncitral.org/pdf/english/texts/payments/billsnotes/X_12_e.pdf)

Για να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο, όλες οι παράνομες, πλαστές συναλλαγματικές που έχει εκδώσει ο κ. S.L. Wozny με τη συμμορία του είναι ανυπόστατες και άχρηστες.

Το αμερικανικό δημόσιο αρνείται κάθε συμμετοχή σε συναλλαγματικές
που φέρονται να ενσωματώνουν χρέος των Ηνωμένων Πολιτειών προς τρίτους.

Το US Treasury προχωράει ακόμη ένα βήμα και προειδοποιεί το κοινό ότι για να περιοριστούν οι περιπτώσεις απάτης, όλες αυτές οι συναλλαγματικές (διεθνείς και μη) χρέους των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχουν καμία αξία.

ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ “ΟΜΟΛΟΓΑ” ΤΟΥ ΣΩΡΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ

Δυστυχώς για μια χώρα σαν την Ελλάδα, βρέθηκαν διεθνείς απατεώνες οι οποίοι συνεργάζονται πλέον με Έλληνες και ομογενείς για να πουλήσουν τα παράνομα χρεόγραφα τους και να απομυζήσουν ακόμη περισσότερα χρήματα από τους μη έχοντες.

Οι διεθνείς συναλλαγματικές που έχει στην κατοχή του ο κ. Αρτέμιος Σώρρας έχουν εκδοθεί από τον κ. Wozny, μέσω του τρίτου συνεργάτη της διεθνούς συμμορίας James Salmon, και ανήκουν στην off shore εταιρεία Red Panther Limited, την ίδια εταιρεία που εμφανίζεται κάτοχος τρισεκατομμυρίων χρέους της αμερικάνικης κυβέρνησης, του δικηγορικού συλλόγου της Washington και άλλως οργανισμών.

Τα νούμερα των συναλλαγματικών που αυτή τη στιγμή έχει στην κατοχή του η ομάδα των Ελλήνων και Αμερικανών συνεργατών των Wozny – Clinard – Salmon είναι:

α) 2012-1000-SLW-0010-0518,
β) 2012-1000-SLW-0010-0519,
γ) 2012-1000-SLW-0010-0520,
δ) 2012-1000-SLW-0010-0541,
ε) 2012-1000-SLW-0010-0542,
στ) 2012-1000-SLW-0010-0543.

Η κάθε παράνομη συναλλαγματική είναι των 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σε σύνολο 600 δις, ενώ ο κ. Αρτέμιος Σώρρας έχει ανακοινώσει ότι κατέχει τέτοιες συναλλαγματικές ύψους 2.85 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Εκπομπή του κ. Μπεξή “Μυστικά Περάσματα” στο Κανάλι 9

Οι παραπάνω αριθμοί των ΙΒΟΕ προέρχονται από έγγραφο που επέδειξε ο δικηγόρος κ. Παπαδάκης στην εκπομπή του κ. Μπεξή “Μυστικά Περάσματα” στο Κανάλι 9 και η οποία πλέον έχει διακοπεί. Κατά την επίδειξη του εγγράφου έγινε δυνατή η αποθήκευση της εικόνας, χωρίς καμία περαιτέρω επεξεργασία.

Στο ίδιο έγγραφο, το οποίο μπορείτε να δείτε καθαρά, φαίνεται το όνομα του Stephen Louis Wozny, του James Salmon και της εταιρείας Red Panther Limited στην κάτω δεξιά γωνία. Ακόμη και τα γράμματα στα νούμερα των συναλλαγματικών περιέχουν τα αρχικά SLW, δηλαδή Stephen Louis Wozny.

Μάλιστα στο τέλος του 2011 ο κ. Εμμανουήλ Λαμπράκης, συνοδευόμενος από τον κ. Αρτέμιο Σώρρα, ενημέρωσαν γνωστούς και φίλους τους, πως ταξίδεψαν στην Ουάσιγκτον, για να επιδείξουν τα ΙΒΟΕ στο Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ. Είναι άκρως περίεργο το γεγονός ότι απέφυγαν να πάρουν μαζί τους τον καθηγητή Θ. Καρυώτη, ο οποίος ήταν εκείνη την περίοδο Αντιπρόεδρος της οργάνωσης, οικονομολόγος και κάτοικος της Washington.  Οι εγκέφαλοι της υπόθεσης των “ομολόγων” διατείνονται ότι διαθέτουν έγγραφο του Υπουργού Οικονομικών Timothy Geithner, το οποίο υποστηρίζουν ότι νομιμοποιεί τις συναλλαγματικές και ότι αν ήταν διαφορετικά θα τους είχαν συλλάβει κατά την επίδειξη των εγγράφων.  Δυστυχώς,

ο κ. Σώρρας με τον κ. Λαμπράκη δεν είδαν ποτέ τον Υπουργό Οικονομικών της Αμερικής
και φυσικά δεν επέδειξαν κανένα έγγραφο.

Αλλιώς θα είχαν πραγματικά συλληφθεί με τα κακοφτιαγμένα και πλαστά έγγραφα που διαθέτουν.

Γενικά, οι συναλλαγματικές της ντροπής δεν εμφανίστηκαν ποτέ σε οικονομολόγους ή οποιονδήποτε είχε σχέση με οικονομικά και θα μπορούσε να διαπιστώσει εύκολα την πλαστότητα τους. Είναι “secret secret” και μπορεί “να σας επιτεθούν οι αμερικάνοι”, όπως δήλωσε ο κ. Σώρρας στο δημοσιογράφο Παπαδάκη του ΑΝΤ1, στον οποίο απαρνήθηκε κατηγορηματικά όλες τις δηλώσεις του κ. Λαμπράκη στη Λακωνική Αγωγή για την προέλευση των χρημάτων.

Βλέπετε, ακόμη και ο κ. Σώρρας αντιλαμβάνεται ότι κάποια πράγματα ακούγονται εντελώς αφερέγγυα και χαζά στο γενικό πληθυσμό. Ωστόσο, η βάση των ελάχιστων υποστηρικτών του τα πιστεύει άκριτα και αυτές τις πεποιθήσεις εκμεταλλεύεται.

ΤΟ 7ο “ΟΜΟΛΟΓΟ”

Εκτός από τα παραπάνω 6 ομόλογα των 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων το καθένα,  ο κ. Σώρρας έχει διακινήσει από το προσωπικό του email comgatesa@yahoo.gr και ένα έβδομο “ομόλογο”,  το οποίο προσπαθεί να πείσει τις αρχές και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ότι δεν είναι δικό του, για να αποφύγει τη σύνδεση με αυτό. Ουσιαστικά, μέχρι πρόσφατα ήταν το μόνο που είχε διαρρεύσει και μπορούσε να ελεγχθεί, κάτι που ο κ. Αρτέμιος Σώρρας γνώριζε ότι αν γίνει θα φανερώσει την πλαστότητα των συναλλαγματικών εύκολα. Το ότι το συγκεκριμένο έγγραφο είναι πλαστό είναι σίγουρο, όπως και τα υπόλοιπα 6.

Αρτέμιος Σώρρας

Η συναλλαγματική αυτή έχει εμφανισθεί στον τηλεοπτικό σταθμό Mega και στη συνέχεια σε διάφορα blogs και διαδικτυακές ειδησεογραφικές πύλες. Το έγγραφο αυτό αποκαλύφθηκε από τον καθηγητή του Πανεπιστημιακού Συστήματος Μέρυλαντ κ. Θ. Καρυώτη, ο οποίος διαπιστώνοντας την πλαστότητα του αποχώρησε από την οργάνωση End National Debt των κ. Σώρρα, Λαμπράκη.

Η αντίδραση του προέδρου της End National Debt κ. Λαμπράκη ήταν να κατηγορήσει τον καθηγητή με όποιον τρόπο μπορούσε για να μειώσει την αξιοπιστία του, μια γκεμπελική τακτική που ακολουθούν κατά κόρον στην οργάνωση αυτή.

Αυτό που δεν γνωρίζει κανείς από την ομάδα που διαθέτει τα πλαστά ομόλογα είναι ότι υπάρχουν στοιχεία που βάζουν τον κ. Αρτέμιο Σώρρα στη θέση του διακινητή της συγκεκριμένης συναλλαγματικής, η οποία έχει ύψος 500 εκατομμύρια δολάρια και αριθμό 2009-0500-SLW-0010-0216.

Η πλαστή αυτή συναλλαγματική στάλθηκε από το προσωπικό email του κ. Αρτέμιου Σώρρα σε πρώην μέλος της οργάνωσης End National Debt, εκτός του καθηγητή κ. Καρυώτη, ο οποίος επιβεβαιώνει την παραλαβή της. Μάλιστα και αυτό το μέλος μετά τον έλεγχο της συγκεκριμένης συναλλαγματικής αποχώρησε κατανοώντας ότι πλέον ο κ. Σώρρας μαζί με τον κ. Λαμπράκη ασχολούνται με παράνομα χρεόγραφα και ότι σύντομα, θα αντιμετωπίσουν τη δικαιοσύνη τόσο στην Αμερική, όσο και στην Ελλάδα.

Ακολουθεί η αλληλογραφία του κ. Αρτέμιου Σώρρα, με το γνωστό ύφος και την αδυναμία χρήσης σημείων στίξης:

Απο: COMMERCIAL GATE S.A <comgatesa@yahoo.gr>
Προς: xxxxxxxxxxxxx (η διεύθυνση είναι στην κατοχή μας)
Στάλθηκε: 11:48 μ.μ. Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010
Θεμα: Fw: IBOEs ενημερωση us bonds
το ολικο ποσο ειναι περιπου 2.980.000.000.000 δολλαρια με ληξη 2014 μαζι με ολα τα συμβολαια και ολα τα εξιδικευμενα εγγραφα που τα συνοδεβουν και το ιστορικο τους απο το υπουργειο οικονομικων της αμερικης  εχω την αμεση δυνατοτητα να πεισω τον δικαιουχο των πιο πανω ομολογων και να τα καταθεσει  στον υπαρχοντα τραστι λογαριασμο μου η σε αλλον τραστι που θα του υποδειξω για να γινει πρωτον η επιβεβαιωση των ομολογων και ολων των εγγραφων με το υπουργειο οικονομικων με φεντ γουεαρ ισως και ολου του αναφερομενου ποσου με ειδικο συμφωνιτικο συνεργασιας αναμεσα σε μενα και αυτον οπου και θα καθοριζετε η σχεση μας και οι υποχρεωσεις μας αμφοτερα η αρχικη συμφωνια μας που καθομαστε στο τραπεζι ειναι  το μισο ποσο θα το διαχειριστω εγω οπως θελω και οπου θελω χωρις καμια υποχρεωση απεναντι του το υπολοιπο η μονη δεσμευση και υποχρεωση που θα εχω απεναντι του θα ειναι εφοσον βαλουμε ολο το ποσο στον δικο μας τραστι λογαριασμο ισως πρεπει να ανοιχτει και ενας προβαηντερ λογαριασμος για να διαιρει να παραλαμβανει να δεχετε να ακυρωνει και να κανει συναλαγες χωρις να ερεθιζει και δεσμευει τον αρχικο λογαριασμο  με ξεχωριστες υποχρεωσεις και δεσμευσεις το δικο του ποσο και ποτε ολο μαζι αλλα σε τακτα διαστηματα και εφοσον το επιτρεπουν οι συγκιριες σε ποσα που εμεις θα εγκρινουμε κατοπιν συνενοησης με την τραπεζα μας  θα στελνουμε το μεριδιο του τα ομολογα δηλαδη πχ 500.000.000 σε δικια του πλεον τραπεζα που θα μας υποδειξει με τραπεζικη διαδικασια  και στην επιβεβαιωση θα επιβεβαιωσουμε ακριβως οτι θα μας επιβεβαιωθει και εμας απο την αμερικη μονο για 13 μηνες μετα τους 13 μηνες ειναι υποχρεωμενη η τραπεζα του να μας επιτρεψει το ομολογο του σε εμας και να εκτελεσουμε τα συμφωνιμενα με το δικο μας το ποσο εχουμε την δυνατοτητα πλεον με μια τοσο καλη εγγυηση οπως τα αμερικανικα εγγραφα οπου φενομαστε δικαιουχοι να δανειστουμε απο τις αγορες εως το 14 που ληγουν συν το γεγονος οτι το αλλο μερος δεν πιστευω οτι μπορει να καταναλωσει το υπολοιπο ποσο λογο ογκου και λογο οτι τον διαχειριζομαστε εμεις χρονικα μεσα στους 13 μηνες βαζοντας του κολιματα ειτε τραπεζικα ειτε καθηστερισεις με προσυμφωνιμενες επιστροφες τραπεζικες μεγαλο μερος του ποσου του θα το διαχειριστουμε εμεις με τους καλυτερους ορους πως δικο μας οφελος και του κρατους μας για επιτυχουμε το πιο πανω πρεπει να μου ορισετε τις προθεσεις σας και τα σταδια της επαγγελματικη σας υπευθηνοτητας σας να μου ορισετε οχι πανω απο 2 εξυδικευμενα ατομα για να λυθουν τα πρωτα προβληματα τεχνικα και τραπεζικα ακομη και νομικα αν υπαρχουν η υπαρξουν με αψογη συνεργασιας και εμπιστοσυνη και υπακοη στην στρατηγηκη που θα χαραχτει γρηγοροι ευστροφοι με αριστους ελυγμους και τελεια επιχειριματολογια στην οποιες συζητησεις ερωτησεις και απαντησεις που ισως χρειαστει να δωθουν σε δικηγορους ιδιωκτητες οικονομολογους τους αλλα παντα πρεπει να κινουνται στις γραμμες που θα εχω σχεδιασει η θα αυτοσχεδιαζω η θα διορθωνω η θα ασκω βετο η οτιδηποτε το πρωτο σταδιο ειναι το επιπονο να τους βαλουμε να τα καταθεσουν ετσι οπως θελω με τα δικαιωματα που θελω προς εμενα χωρις η τραπεζα να εχεις καμια υποχρεωση προς κανεναν ουτε προς εμενα ουτε προς αυτον παρα μονο χρεωσεις τιμιλογιων και προς εμενα και προς αυτον εχουμε οτι χρειαζομαστε μια καλη και εντιμη συνεργασια μας λειπει και λιγη καλη τυχη ειναι η συνταγη των συνχρονων θαυματων

Στην παραπάνω αλληλογραφία ο κ. Αρτέμιος Σώρρας παραδέχεται τη συναλλαγή αγοράς των συναλλαγματικών από τον πωλητή και φυσικά όχι από το αμερικάνικο δημόσιο. Μάλιστα στην παραπάνω αλληλογραφία υπάρχει  η παραδοχή ξεπλύματος βρώμικου χρήματος από εγκληματικές δραστηριότητες,  μια και ο λογαριασμός που θα δημιουργούσαν θα βρισκόταν στη διάθεση του διεθνούς κυκλώματος για την κυκλοφορία άλλων συναλλαγματικών.

Μάλιστα ο καθηγητής κ. Καρυώτης προχώρησε ένα βήμα παραπέρα και έστειλε τη συγκεκριμένη συναλλαγματική στο Υπουργείο Οικονομικών της Αμερικής, που με τη σειρά του απάντησε διαπιστώνοντας την πλαστότητα.

Ακολουθεί η αλληλογραφία του καθηγητή κ. Καρυώτη προς το Υπουργείο Οικονομικών:

From: Theodore Kariotis
Sent: Thursday, September 27, 2012 5:23 PM
To: Hotline
Subject: IOBE BONDTo whom it may concern,

I am attaching a copy of a document that is says that is a US Federal Bond worth 500 million dollars.

Can you please tell me if this is a fake?

Thanks,
Theodore Kariotis

και η απάντηση καταπέλτης που βεβαιώνει την πλαστότητα της συναλλαγματικής που έστειλε ο κ. Σώρρας και πλέον αρνείται την ύπαρξη της για να αποφύγει τις κυρώσεις. Είναι αργά όμως πια….

From: Hotline <hotline@oig.treas.gov>
Subject: RE: IOBE BOND
To: “Theodore Kariotis”
Date: Friday, October 5, 2012, 9:00 AMRE: OIG Complaint Hotline Number ZZZ-13-0004

Dear Complainant:

This is in response to your request to review and verify documents that you sent to the Department of the Treasury. We have examined the documents you forwarded and are advising you they are NOT valid negotiable financial instrument(s). The documents presented represent a fraudulent scheme which falsely utilizes names of Department of the Treasury officials. The Department of the Treasury recommends that recipients not respond to such correspondences.

Securities: The Department of the Treasury is also aware of several fraudulent schemes that involve what are claimed to be securities issued or backed by the Treasury Department or another part of the U.S. Government. These scams have been directed at banks, charities, individuals, and companies, committed by individuals or organizations seeking payment on the fraudulent securities. You may visit the Bureau of the Public Debt’s website for more information on this topic and how to avoid being a victim of this type of fraud: http://www.treasurydirect.gov.

If you wish to report this matter locally, we also suggest that you contact your local law enforcement agency.

Regards,

Hotline Staff
Office of the Inspector General
U.S. Department of the Treasury

Ο “ΚΗΔΕΜΟΝΕΥΟΜΕΝΟΣ” ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΩΝ ΟΜΟΛΟΓΩΝ

Επειδή η εμφάνιση των παραπάνω παράνομων και πλαστών χρεογράφων στην Αμερική θα σήμαινε και την άμεση σύλληψη των κατόχων τους και μετά από υπόδειξη του κυκλώματος των διεθνών απατεώνων,  ο κ. Σώρρας με την ομάδα του χρησιμοποίησε το κόλπο του “κηδεμονευόμενου” λογαριασμού για να κρύψει τη φύση και την προέλευση των συναλλαγματικών.

Οι πληροφορίες χρήσης των συναλλαγματικών συμπεριλαμβάνονται σε έγγραφο που συνέταξε το διεθνές κύκλωμα, με όλες τις απαραίτητες νομικές πληροφορίες που χρειάζεται οποιαδήποτε σπείρα τοπικά, για να προσπαθήσει να παγιδεύσει άτομα, οργανισμούς και κράτη σε συμβόλαια με βάση τις πλαστές συναλλαγματικές. Αφού συναφθεί το συμβόλαιο “ελέγχου” των συναλλαγματικών, στην συνέχεια ο συναλλασσόμενος είναι στο έλεος της σπείρας, η οποία θα καταφύγει στα δικαστήρια ζητώντας αποζημιώσεις στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη περίπτωση, ως “προσωρινό αντάλλαγμα ασφαλείας” για τις συναλλαγματικές που δίνονται στον οργανισμό (πχ Τράπεζα της Ελλάδος) για έλεγχο, ζητούνται άλλα αξιόγραφα, όπως κρατικά ομόλογα, τα οποία πωλούνται από τη σπείρα σε ένα βράδυ.

Στην προκειμένη περίπτωση, ανοίχθηκε ένας λογαριασμός στο όνομα της Ελληνικής Δημοκρατίας σε ένα εικονικό καταθετήριο με την ονομασία Diamond & Diamond, που ανήκει στον κ. Anthony Diamond (Αντώνης Διαμαντόπουλος), ο οποίος ταυτόχρονα είναι και ο εκπρόσωπος της End National Debt στον Καναδά, αλλά και εμπλεκόμενος σε απάτες.

Για απάτη που διάπραξε ο κ. Diamond αρνείται να πληρώσει την αποζημίωση που έχει ορίσει το δικαστήριο για την απάτη που διέπραξε, και είναι ένας από τους λίγους πολίτες του Καναδά που η δικαιοσύνη καταδικάζει δύο φορές για το ίδιο αδίκημα της ασέβειας προς το δικαστήριο, μια και αρνείται να προσκομίσει τα οικονομικά του στοιχεία για να προχωρήσει ο εναγόμενος σε είσπραξη της οφειλής, η οποία είναι κοντά στο 1 εκατομμύριο δολάρια. (Δημοσίευμα:http://www.wdblaw.ca/wp-content/uploads/2012/10/DOC.pdf)Η απάτη στην οποία εμπλέκεται αυτή τη φορά ο κ. Αντώνης Διαμαντόπουλος αφορά τη δανειοδότηση μίας εταιρείας για την εξαγορά της εταιρείας Dignicare inc. Η πρώτη εταιρεία πλήρωσε το ποσό των 790.000 δολαρίων για να εξασφαλίσει το σχετικό δάνειο, το οποίο όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ γιατί τα χρήματα δεν υπήρχαν ούτε σε εκείνη την περίπτωση. Γενικά, οι “δισεκατομμυριούχοι” αυτού του είδους εμφανίζουν τα χρήματα σε έγγραφα, αλλά έχουν μια δυσκολία να τα εμφανίσουν σε κυκλοφορούντα νομίσματα.

Ο συγκεκριμένος μη αξιόπιστος κηδεμόνας του λογαριασμού υπογράφει μια σειρά από έγγραφα, για να πιστοποιήσει την ύπαρξη των 600 δις, τα οποία είναι τραγελαφικά και γεμάτα λάθη που δεν ταιριάζουν ούτε σε μικροαπατεώνες.

Σε άλλα έγγραφα που πήρε ο Βουλευτής της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης από το δικηγόρο του κ. Σώρρα και αφορούν τον κηδεμονευόμενο λογαριασμό γίνεται αναφορά σε μία αμερικάνικη εταιρεία “END Nationa Debt” με έδρα τη Νέα Υόρκη η οποία δεν υπάρχει καν καταγεγραμμένη στο μητρώο εταιρειών της πολιτείας. 

Μάλιστα έχουν κάνει λάθος και την ονομασία της εταιρείας, και στο έγγραφο των 600 δις η εταιρεία δεν είναι η End National Debt, αλλά η “End Nationa Debt”…. Βέβαια, για τους γνωρίζοντες αυτά τα μικρολάθη μόνο τυχαία δεν είναι, αφού προσφέρουν το άλλοθι της μη-τέλειας πλαστογραφίας στα αμερικανικά δικαστήρια, τα οποία σε περιπτώσεις υψηλής ποιότητας και τελειότητας πλαστών εγγράφων επιβάλουν πολύχρονες φυλακίσεις.

Το κείμενο έχει συνταχθεί από το Federal Stock Transfer & Custody Agents, μια ανύπαρκτη εταιρεία φάντασμα στον Καναδά, ιδιοκτησίας κάποιου Greg Pappas, που φρόντισε να εξαφανιστεί και δεν υπάρχουν πια ούτε καν τα τηλέφωνα της εταιρείας του.

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ

Η πραγματικότητα είναι ότι ο κ Σώρρας δούλευε σε μάντρα αυτοκινήτων (Commercial Gate S.A) και από εκεί έχει κληρονομήσει διάφορες δικαστικές διαμάχες (δείτε εδώ:http://www.vres.gr/company.php?company_id=2117087206). Ανάμεσα στα υπόλοιπα ασχολήθηκε χωρίς επιτυχία με έναν παιδικό σταθμό (στη γωνία Βερμίου και Γεωργίου Παπανδρέου στην Πάτρα), ενώ στο βιογραφικό του δεν έχει κάποιο πτυχίο από οποιοδήποτε πανεπιστήμιο στον κόσμο και φυσικά δεν διαθέτει καμία ευρεσιτεχνία κατατεθειμένη σε αυτόν τον πλανήτη.

Ωστόσο, κατά δήλωση του προέδρου της End National Debt κ. Εμμανουήλ Λαμπράκη, ο κ. Σώρρας απέκτησε τα 2.85 τρισεκατομμύρια ευρώ ως εξής:

Μεταβίβασε στην αμερικανική κυβέρνηση ορισμένα πνευματικά δικαιώματα που έχουν να κάνουν με πολύ υψηλή τεχνολογία. Τεχνολογία που ήταν γνωστή στον ελληνικό χώρο την εποχή του Ζηνός και του ΑπόλλωνοςΣτις 12 και ένα λεπτό 16 Ιουνίου, προσγειώθηκε στην Αμερική, στην Καλιφόρνια, υπάρχει το βίντεο αν θέλετε να το δείτε στο ιντερνετ, προσγειώθηκε το τελευταίο διαστημόπλοιο που έλειπε.

Κατέβηκε λοιπόν το τελευταίο διαστημόπλοιο, που ήταν στο διάστημα για 17 μήνες, χωρίς πιλότο, χωρίς ανθρώπους μέσα υποτίθεται, αλλά ήταν για 17 μήνες στο διάστημα. Και διερωτάται κάποιος, με τι καύσιμα!

Σας δίνω μόνο λίγο να σκεφτείτε τι μπορεί να σημαίνει η τεχνολογία την οποία δεν θα θέλε κάποιος που πουλάει πετρέλαιο να γίνει γνωστή στη Μαρία, στο Γιάννη και στο Μιχάλη, γιατί θα μπορούσε ίσως να κινεί το αυτοκίνητο του με δέκα δραχμές για πενήντα χρόνια. Καταλάβατε; Να εξασφαλίσει λοιπόν αυτός που πουλάει το πετρέλαιο, ότι η τεχνολογία δεν θα δοθεί έξω, πόσα θέλεις τόσα, δεν έχω να σε πληρώσω, πάρε ομόλογα.

Τώρα έχετε την απάντηση σας γιατί υπάρχουν πολλοί κακοπροαίρετοι που λένε που τα βρήκε ο Σώρρας, γιατί τα έκανε ο Σώρρας κλπ. Αυτή τώρα είναι η αλήθεια, την οποία τώρα την έχετε κατοχή σας.

Επομένως τα ομόλογα αυτά είναι κεφάλαιο για το Σώρρα. Δηλαδή αυτό που σας είπε προηγουμένως, “εγώ έχω το πόθεν έσχες ενώ αυτοί δεν έχουν το πόθεν έσχες”, τα χρήματα αυτά είναι καθαρά, δεν είναι φορολογήσιμα, διότι είναι ανάκτησις κεφαλαίου. Όταν σου πληρώνει κάποιος κάτι που του έδωσες και δεν έχει τόκο μέσα, δεν έχει οποιοδήποτε κέρδος, είναι ανάκτησις κεφαλαίου, άρα δεν υφίσταται φορολογία.

Μέσα στη συμφωνία του κ. Σώρρα με την αμερικάνικη κυβέρνηση υπάρχει σαφως ότι αυτά τα χρήματα είναι αφορολόγητα και θα δοθούν στις 9 Αυγούστου του 2014. Η πρώτη ημερομηνία ήταν το 2009. Ο πρόεδρος Ομπαμα ανανέωσε τα ομόλογα για 5 χρόνια ακόμα, επειδή δεν μπορούσε το αμερικανικό δημόσιο να πληρώσει όλο το ποσό το 2009 που ήταν η πρώτη η πρώτη επέτειος των ομολόγων αυτών.

Έτσι λοιπόν έχετε την απάντηση σας που τα βρήκε ο Σώρρας τα ομόλογα, γιατί έχει ο Σώρρας τόσα πολλά λεφτά…

(Πηγή: http://www.youtube.com/watch?v=tNTu8v3tHL8 και ολόκληρες οι ομιλίες Σώρρα, Λαμπράκη, Παπαδάκη και Μαρίας Τζάνη στη Λακωνική Αγωγήhttp://www.oikoumenismos.gr/end.html)

Παράλληλα, ο κ. Λαμπράκης επισήμανε ότι στις 4 σελίδες με πατέντες της αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας τις οποίες μεταβίβασε ο κ. Σώρρας στην αμερικάνικη κυβέρνηση, συμπεριλαμβάνεται και συγκεκριμένη τεχνολογία προωθητικών καυσίμων που απαιτεί η Nasa (πηγή: http://www.youtube.com/watch?v=yS_BpnZh890&feature=player_detailpage#t=33s).

Οι πατέντες αυτές κατά τον κ. Λαμπράκη πουλήθηκαν στην αμερικανική AEROCON ENGINEERING (http://www.aeroconengineering.com και τηλέφωνο 818-785-2743) για να χρησιμοποιηθούν στο “JSTAR program” για τα διαστημικά ταξίδια της εταιρείας.

Βέβαια, το JSTAR στην πραγματικότητα λέγεται Joint Surveillance and Target Attack Radar System (JSTARS) και δεν έχει καμία σχέση με διαστημικά ταξίδια και καύσιμα. Μετά από επαφή με την Aerocon Engineering, διαψεύστηκε οποιαδήποτε επαφή με τον κ. Σώρρα και τον κ. Λαμπράκη, τους οποίους δεν γνωρίζουν.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ….

Η συνέχεια του αφιερώματος του banquedorient.org στην απάτη των “αμερικανικών ομολόγων” θα συνεχιστεί στο επόμενο άρθρο. Περιληπτικά αναφέραμε τα στοιχεία που φανερώνουν ότι

η κίνηση του κ. Λαμπράκη και του κ. Σώρρα είναι μια καλοστημένη κομπίνα,

στην οποία μπορεί να είναι μέλη του κυκλώματος ή απλά να έχουν πέσει θύματα της διεθνούς σπείρας.

Στο επόμενο άρθρο θα δούμε συνταρακτικές λεπτομέρειες για τις συναλλαγματικές και θα διαπιστώσουμε με ατράνταχτα αποδεικτικά στοιχεία την πλαστότητα τους, αλλά και την επικινδυνότητα του εγχειρήματος τους για την ασφάλεια της χώρας.

Τέλος, θα εξηγήσουμε ποιο σκοπό εξυπηρετεί το αίτημα τους προς την κυβέρνηση και την Τράπεζα της Ελλάδος, περί εξέτασης των παράνομων συναλλαγματικών, και πως αυτό θα δημιουργούσε συνθήκες νομιμοποίησης με ιδιαίτερα επικίνδυνες συνέπειες για το ελληνικό δημόσιο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ1. United Nations Convention on International Bills of Exchange and International Promisory Notes: http://www.uncitral.org/pdf/english/texts/payments/billsnotes/X_12_e.pdf

Article 2
An international bill of exchange is a bill of exchange which specifies two of the following places and indicates that any two specified are in different States:
a) The place where the bill is drawn;
b) The place indicated next to the signature of the drawer;
c) Th. place indicated next to the name of the drawee;
d) The place indicated next to the name of the payee;
e) The place of payment, provided that either the place where the bill is drawn or the place of payment is
specified on the bill and that such place is situated in a Contracting State.

2. Negotiable instrument: http://en.wikipedia.org/wiki/Negotiable_instrument#Bill_of_exchange

3. Business Directory: http://www.businessdictionary.com/definition/bill-of-exchange-BOE.html

3. http://www.gamb.uscourts.gov/Opinions/Walker/12-10199.pdf

4. Treasury Statement concerning Bills of Exchange (IBOE): http://tesoro-del-alma.blogspot.gr/2011/12/treasury-statement-concerning-bill-of.html

Πηγή

USA Diplomat Victoria Nuland: “Fuck the EU”

State department’s diplomat for Europe, Victoria Nuland, apparently said ‘Fuck the EU’ in conversation over Ukraine crisis

Victoria Nuland and Viktor Yanukovych

V. Nuland, meeting the Ukrainian president, V. Yanukovych

America’s new top diplomat for Europe seems to have been caught being decidedly undiplomatic about her EU allies in a phone call apparently intercepted and leaked by Russia.

Fuck the EUVictoria Nuland apparently says in a recent phone call with the US ambassador to Kiev, Geoff Pyatt, as they discuss the next moves to try to resolve the crisis in Ukraine amid weeks of pro-democracy protests which have rocked the country. The call appears to have been intercepted and released on YouTube, accompanied by Russian captions of the private and candid conversation.

Although the US state department did not immediately respond to a request for comment, White House spokesman Jay Carney alleged that because it had been “tweeted out by the Russian government, it says something about Russia’s role”.

It was impossible to immediately verify the undated post, although the woman speaking sounds like Nuland, who served as the state department’s spokeswoman before becoming assistant secretary for European and Eurasian affairs last year.

Nuland and Pyatt appear to discuss the upheavals in Ukraine, and President Viktor Yanukovych’s offer last month to make opposition leader Arseniy Yatsenyuk the new prime minister and Vitali Klitschko deputy prime minister. Both men turned the offer down.

Nuland, who in December went to Independence Square in Kiev in a sign of support for the demonstrators, adds that she has also been told that the UN chief, Ban Ki-moon, is about to appoint a former Dutch ambassador to Kiev, Robert Serry, as his representative to Ukraine.

“That would be great I think to help glue this thing and have the UN glue it and you know, fuck the EU,” she says, in an apparent reference to differences over their policies.

“We’ve got to do something to make it stick together, because you can be pretty sure that if it does start to gain altitude the Russians will be working behind the scenes to try to torpedo it,” Pyatt replies.

State Department spokeswoman Jen Psaki said Nuland “has been in contact with her EU counterparts and of course has apologized for these reported comments”.

She said that if the Russians were responsible for listening to, recording and posting a private diplomatic telephone conversation, it would be “a new low in Russian tradecraft.”

Pressed on whether the call was authentic, Psaki said: “I didn’t say it was inauthentic.”

Carney refused to discuss any details of the call, saying “we do not discuss private conversations“.

“Assistant Secretary Nuland has been in contact with her EU counterparts and relations with the EU are stronger than ever,” he added.

Nuland was in Kiev on Thursday for a meeting with Yanukovych, who told her that he wanted to quickly adopt constitutional changes called for by pro-Western demonstrators.

Source

Θεσμοθετείται το «ακαταδίωκτο» των μεγάλων τραπεζών και στις ΗΠΑ

του Άρη Χατζηστεφάνου

Μπέρνι Μάντοφ, ο άνθρωπος που κατηγορείται για τη μεγαλύτερη οικονομική απάτη με μορφή «πυραμίδας» στην ανθρώπινη ιστορία, πρέπει να γέλασε με πικρία καθώς διάβαζε τους τίτλους των οικονομικών εφημερίδων των τελευταίων εβδομάδων.

Η JP Morgan, η τράπεζα μέσω της οποίας είχε πραγματοποιήσει τις μεγαλύτερες απάτες της καριέρας του, ήρθε σε συμφωνία (link) με το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης πληρώνοντας περίπου 1.7 δισεκατομμύριο δολάρια προκειμένου να αποφύγει τις ποινικές διώξεις. Ο ίδιος ο ο Μάντοφ έχει θεωρητικά να περάσει στη φυλακή άλλα… 145 χρόνια. Οι καλύτεροι συνεργάτες του όμως, στο έγκλημα της χιλιετίας, κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Στην ουσία της η επιχείρηση του Μάντοφ δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια κλασική «πυραμίδα», ένα «σχέδιο Πόνζι» όπως το αποκαλούν στις ΗΠΑ από το όνομα του Ιταλού μετανάστη Τσαρλς Πόνζι, ο οποίος έστησε μια από τις μεγαλύτερες πυραμίδες των αρχών του περασμένου αιώνα στις ΗΠΑ. Ο Μάντοφ υποσχόταν να επενδύσει τα κεφάλαια των πελατών του στην αμερικανική και την ευρωπαϊκή αγορά ενώ στην πραγματικότητα τα συγκέντρωνε σε τραπεζικούς λογαριασμούς από όπου προσέφερε υψηλές «αποδόσεις» στους προηγούμενους πελάτες του.

Ένα δαιδαλώδες δίκτυο από επιχειρήσεις – βιτρίνα αναλάμβαναν να ξεπλύνουν τα κέρδη δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι τα χρήματα επενδύονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ύστερα από σχεδόν δυο δεκαετίες απάτης η πυραμίδα είχε περίπου 4.000 πελάτες που έπιναν νερό στο όνομα του Μπέρνι.«Τον θεό μπορείς, αν θέλεις, να τον αμφισβητήσεις, τον Μπέρνι όμως ποτέ» έλεγε ο Μάικλ Μπιένες, συνεργάτης αλλά και πελάτης του Μάντοφ.

Η JP Morgan ήταν η βασική τράπεζα που χρησιμοποιούσε ο Μάντοφ στις παράνομες δραστηριότητές του για τουλάχιστον είκοσι χρόνια και όπως δήλωσε και ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξή του στους Financial Times γνώριζε πολύ καλά τις δραστηριότητές του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ η τράπεζα δεν έκρινε σκόπιμο να ενημέρώσει το επενδυτικό κοινό και τις αρμόδιες αρχές για τις παράνομες δραστηριότητες του Μάντοφ, η ίδια φρόντισε πολύ νωρίς να απομακρύνει από το χαρτοφυλάκιό της τα πιο επικύνδυνα επενδυτικά στοιχεία που σχετίζονταν με αυτόν.

Ο ίδιος ο διακανονισμός αποτελεί επισήμως αναγνώριση ότι ο επικεφαλής της JP Morgan ήταν ουσιαστικά συνένοχος στην πυραμίδα του Μάντοφ. Ενώ όμως ο δευτερος καταδικάστηκε σε 150 χρόνια κάθειρξης ο πρώτος κυκλοφορεί σήμερα ελευθερος. Σε μια χώρα όπου τουλάχιστον 2 εκατομμύρια πολίτες βρίσκονται στη φυλακή και εκατομμύρια άλλοι ζουν με περιοριστικούς όρους για μικροαπάτες και εγκλήματα, οι άνθρωποι που συνέβαλαν περισσότερο στην χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, κι βύθισαν την ανθρωπότητα στην αστάθεια, τη φτώχεια και τη δυστυχία δεν πέρασαν καν έξω από κάποια δικαστική αίθουσα.

Η διαπλοκή της JP Morgan στη συγκεκριμένη υπόθεση μπορεί να αποτελεί, σε συμβολικό επίπεδο, το σημαντικότερο περιστατικό, δεδομένου ότι η «πυραμίδα» του Μάντοφ έχει χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία, σε καμία περίπτωση όμως δεν αποτελεί εξαίρεση στις δραστηριότητες της συγκεκριμένης τράπεζας.

Το 2011 η JP Morgan κατηγορήθηκε για κερδοσκοπία στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και για ψευδείς δηλώσεις στην αμερικανική ρυθμιστική αρχή ενέργειας. Λίγο αργότερα κλήθηκε να πληρώσει 4.5 δισεκατομμύρια δολάρια για παράτυπες ενέργειας στην αγορά ομολόγων που ζημίωσαν ανεπανόρθωτα τα αμερικανικά συνταξιοδοτικά ταμεία ενώ μόλις πριν από μερικούς μήνες η ίδια τράπεζα κλήθηκε να πληρώσει 13 δισεκατομμύρια δολάρια ως πρόστιμο γιατί παραπλάνησε τους επενδυτές που την εμπιστεύτηκαν για να αγοράσουν τοξικά στοιχεία πριν από την κατάρρευση της αμερικανικής αγοράς ενυπόθηκων δανείων το 2007-2008.

Αν και τα ποσά αυτά, στην ονομαστική τους τιμή, φαντάζουν κολοσσιαία για οποιαδήποτε οικονομία του πλανήτη στην πραγματικότητα είναι πολύ μικρότερα καθώς ένας δαιδαλώδης μηχανισμός εξασφαλίζει σημαντικές εκπτώσεις. Σε κάθε περίπτωση η JP Morgan δεν φαίνεται να έχει κανένα πρόβλημα να πληρώνει τα προστίμα προκειμένου να συνεχίζει ανενόχλητη τις δραστηριότητές της αφού όπως έχουν αποκαλύψει στελέχη της, έχει κρατήσει «στην άκρη» δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για τις εξωδικαστικές τις συμφωνίες με το κράτος.

Προφανώς η συγκάληψη των εγκλημάτων των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων των ΗΠΑ αλλά και της Ευρώπης δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Από τη δημιουργία του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος, στις οικονομίες της Δύσης, το κράτος λειτουργούσε στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων σαν προστάτης των τραπεζιτών και σαν εργαλείο διαιώνισης της εξουσίας τους. Άλλωστε οι χρηματιστηριακές κρίσεις του 1929 και του 2008, που αποκάλυψαν τα δομικά αδιέξοδα του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος δεν θα είχα συμβεί εάν μεγάλα τραπεζικά ιδρύματα δεν δρούσαν ανεξέλεγκτα, ακόμη και για τα δεδομένα της λεγόμενης οικονομίας Καζίνο.

Ενώ όμως τους προηγούμενους αιώνες και τις τελευταίες δεκαετίες η συγκάληψη των οικονομικών εγκλημάτων γινόταν πίσω από κλειστές πόρτες κυβερνητικών και δικαστικών αιθουσών, στα χρόνια της προεδρίας Μπούς και Ομπάμα το «ακαταδίωκτο» των τραπεζών άρχισε ουσιαστικά να θεσμοθετείται.

Από το 2008 μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει καμία καταδίκη μεγάλου στελέχους αμερικανικής τράπεζας παρά το γεγονός ότι έχουν φτάσει ενώπιον του αμερικανικού κογκρέσου και της δικαιοσύνης δεκάδες υποθέσεις, στις οποίες οι παράνομες δραστηριότητες των τραπεζών είναι κάτι περισσότερο από προφανείς. Την ίδια ώρα και συγκεκριμένα από το 2004 μέχρι το 2012 το αμερικανικό υπουργείο δικαιοσύνης προχώρησε σε 242 εξωδικαστικές συμφωνίες που εξασφάλιζαν ότι κανένας τραπεζίτης δεν θα χρειαζόταν να σταθεί μπροστά στο εδώλιο του κατηγορούμενου. Ανάμεσα στις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις ήταν η συμφωνία με την HSBC η οποία είχε αποδεχθεί ότι συμμετείχε σε ξέπλυμα μαύρου χρήματος από εμπόρειο ναρκωτικών αξίας ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων!

Μπροστά σε αυτή την απόφαση του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, να προσφέρει συγχωροχάρτι στους μεγάλους τραπζίτες, ακόμη και οι πιο «σκληροί» δημόσιοι κατήγοροι αναγκάστηκαν να υποταχθούν στις εντολές των ανωτέρων τους. Χαρακτριστικότερο όλων είναι φυσικά το παράδειγμα του εισσαγγελέα της Νέας Υόρκης, Πριτ Μπαράρα, ο οποίος είχε αναλάβει την υπόθεση της JP Morgan: ενώ μέχρι το καλοκαίρι του 2013 υποστήριζε ότι κανένας τραπεζίτης δεν είναι τόσο ισχυρός που να μην μπορεί να καταλήξει στη φυλακή, πριν από λίγες ημέρες μετατράπηκε στο βασικό συντελεστή της συμφωνίας του αμερικανικού κολοσσού με το υπουργείο δικαιοσύνης.

Καταστρατηγώντας κάθε έννοια δικαίου, μιας αστικής δημοκρατίας, το αμερικανικό πολιτικό σύστημα παρουσίασε τους τελευταίους μήνες τη φράση too big to jail (πολύ μεγάλο για να φυλακιστεί) παραφράζοντας το περίφημο too big to fail (σε ελευθερη απόδοση: πολύ μεγάλο για να μην διασωθεί από το κράτος). Και για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για τη νέα στάση που θα τηρεί στο εξής η αμερικανική δικαιοσύνη, ο αμερικανός υπουργός δικαιοσύνης Έρικ Χόλντερ δήλωσε ευθέως ότι «ορισμένες τράπεζες είναι πλέον πολύ μεγάλες για να ασκηθούν εναντίον τους ποινικές διώξεις». Σε περίπτωση που οι τράπεζες αυτές καταδικαστούν σε κάποιο δικαστήριο, ξεκαθάρισε ο Χόλντερ, «ενδέχεται να επηρρεαστεί η λειτουργία τους γεγονός που με τη σειρά του μπορεί να επιφέρει καταστροφικές επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία». Αν και ο Χόλντερ επιχείρησε λίγο αργότερα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την πρωτοφανή δήλωσή του, το μήνυμα είχε σταλεί στους αποδέκτες του: Η αμερικανική δικαιοσύνη σταματά εκεί που ξεκινούν τα συμφέροντα των μεγάλων τραπεζών δημιουργώντας ένα νέο καθεστώς παρανομίας που απολάμβαναν οι αριστοκράτες και οι βασιλείς στα χρόνια της φεουδαρχίας.

Πηγή

Τζορτζ Μπίζος: Αναμνήσεις από τον Νέλσον Μαντέλα

της Λένας Παπαδημητρίου
Τζορτζ Μπίζος: Αναμνήσεις από τον Νέλσον Μαντέλα
Ο Τζορτζ Μπίζος από το Βασιλίτσι Μεσσηνίας δεν θα ξεχάσει ποτέ την 8η Αυγούστου 1941. Ηταν η ημέρα που σε ηλικία 13 χρόνων έφτασε με το υπερπολυτελές «Île de France» (γεμάτο προσβεβλημένους από φυματίωση Συμμάχους και ιταλούς αιχμαλώτους πολέμου) στο νοτιοαφρικανικό λιμάνι του Ντέρμπαν. Στη Νότια Αφρική, τη χώρα των «βρώμικων» διαμαντιών και της πιο στυγνής φυλετικής «καθαρότητας», είναι που το πεπρωμένο του έλληνα μετανάστη (και αυτός από τα «vuilgoed», δηλαδή τα «σκουπίδια» της Ευρώπης, στη ρατσιστική ιδιόλεκτο των Αφρικάνερς) συνυφαίνεται με εκείνο του κορυφαίου statesman του 20ού αιώνα Νέλσον Μαντέλα.

Λιγότερο από δύο μήνες από τον θάνατο του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της Νότιας Αφρικής, ο 86χρονος έλληνας δικηγόρος (ο οποίος έχει αφήσει το δικό του στίγμα στη σύγχρονη Ιστορία και στο συνταγματικό δίκαιο της αφρικανικής χώρας) μιλάει για τα 65 χρόνια μιας αρραγούς όσο και ιδιότυπης «ασπρόμαυρης φιλίας», για τη ζωή δίπλα στον αγαπημένο φίλο που αποτίναξε τον αιματηρό ζυγό του απαρτχάιντ.
Κύριε Μπίζο, τώρα που έχει κοπάσει το πρώτο κύμα του παγκόσμιου πένθους για τον θάνατο του Μαντέλα, ήθελα να σας ρωτήσω για αυτή την παράδοξη εκστρατεία «αγιοποίησής» του. Ενας παρουσιαστής του BBC έφτασε στο σημείο να τον παρομοιάσει με τον Ιησού… 
«Ο ίδιος θα αντιδρούσε σφόδρα σε αυτό. Απεχθανόταν να απεικονίζεται ως προφήτης ή άγιος, ως Μωυσής. Το υπενθύμιζε ρητά στα βιβλία και στις ομιλίες του, ότι πάνω από όλα ήταν άνθρωπος. Δεν ήθελε ο κόσμος να αποκαλεί τη Νότια Αφρική “χώρα του Μαντέλα”, αποστρεφόταν όλο αυτό το “one man show”. Γι’ αυτό, άλλωστε, δεν θέλησε να παραταθεί η προεδρική θητεία του…».

Θέλετε να μου μιλήσετε για την πρώτη σας συνάντηση; 
«Ηταν το 1948, την πρώτη χρονιά του απαρτχάιντ. “Κολλήσαμε” από την πρώτη στιγμή. Ημασταν και οι δύο φοιτητές της Νομικής (εκείνος σε μεγαλύτερο έτος) στο Πανεπιστήμιο Βιτβάτερσραντ του Γιοχάνεσμπουργκ. Ενιωθα υπερήφανος που ήμουν κομμάτι αυτού του φιλελεύθερου πανεπιστημίου, που παρήγαγε μεγάλους δικηγόρους, μηχανικούς, γιατρούς, ανάμεσά τους και ο νομπελίστας μοριακός βιολόγος Σίντνεϊ Μπρένερ. Τώρα, όμως, ζητούσαν να εκδιώξουν τους λίγους μαύρους φοιτητές του. Θυμάμαι πάντα την πρώτη φορά που τον είδα. Ηταν ομιλητής σε μία από τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Ηταν ψηλός, ευθυτενής, γοητευτικός, με μια απαράμιλλη ευγλωττία, σίγουρος για τον εαυτό του. Και, βέβαια, ο πιο κομψά ντυμένος φοιτητής· ειλικρινά, δεν ξέρω πού έβρισκε τα λεφτά! Ηταν ακόμη τότε ένας παθιασμένος αφρικανιστής που διακήρυττε ότι οι μαύροι έπρεπε να παλέψουν μόνοι τους. Είχε ήδη αρχίσει να ξεχωρίζει στους κόλπους της νεολαίας του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC). Ανέλαβε, μάλιστα, επικεφαλής των εθελοντών της εκστρατείας της Πολιτικής Ανυπακοής, της “καταπάτησης” δηλαδή των άδικων νόμων του απαρτχάιντ. Μου έκανε τόση εντύπωση η ομιλία του, που πήγα και του μίλησα. Με ρώτησε από πού ήμουν, του μίλησα για την Ελλάδα, του εξήγησα ποιες ήταν οι δικές μου θέσεις. Είχα και εγώ τα δικά μου βιώματα που με είχαν ριζοσπαστικοποιήσει. Ταυτιζόμουν με τον “μαύρο θυμό”».

Πώς είναι να σπουδάζεις νομικά σε μια εποχή που ο νόμος ήταν αποκλειστικό εργαλείο καταπίεσης και φυλετικού διαχωρισμού; 
«Η νομοθεσία του απαρτχάιντ είχε εισβάλει παντού. Δεν επιτρεπόταν ούτε ο κοινωνικός συγχρωτισμός των φυλών. Ημασταν φοιτητές στο ίδιο πανεπιστήμιο και δεν μπορούσαμε να κάνουμε μαζί τα πιο απλά πράγματα, για παράδειγμα να πιούμε μαζί καφέ στην καφετέρια ή να επιβιβαστούμε στο ίδιο λεωφορείο. Δεν μου επιτρεπόταν να τον επισκεφθώ (χωρίς ειδική άδεια) στο σπίτι του στο Σοβέτο (σ.σ.: ένα “μαύρο” χωριό, στις παρυφές των “λευκών” αστικών περιοχών) και αν τον έπιαναν να μπαίνει στο κτίριο που έμενα εγώ, θα μου έκαναν έξωση. Οταν διασταυρωθήκαμε πια ως δικηγόροι στους διαδρόμους των δικαστηρίων, ξέραμε καλά ότι η φιλία μας είχε δυναμώσει περισσότερο χάρη σε εκείνα που μας χώριζαν. Η ίδια η Δικαιοσύνη προέβαινε στις πιο κατάφωρες αδικίες. Σε μια δίκη, όπου ο Νέλσον είχε αναλάβει την υπεράσπιση ενός μαύρου πελάτη, ο λευκός δικαστής τού φέρθηκε με περιφρόνηση. Δεν μπορούσε να δεχτεί ότι ένας “kaffir” (σ.σ.: ρατσιστικός όρος των Αφρικάνερς για τους μαύρους) είχε άδεια δικηγόρου. Στην αρχή, παριστάνοντας ότι δεν τον αναγνωρίζει (παρ’ ότι ο Μαντέλα ήταν ήδη πολύ γνωστός), διέκοψε τη δίκη ζητώντας του να φέρει την εξουσιοδότησή του προς παράσταση (σ.σ.: να αποδείξει δηλαδή ότι είναι αναγνωρισμένος δικηγόρος). Ο δικαστής το “τράβηξε” ακόμη περισσότερο, όταν, αγνοώντας τον Μαντέλα, απευθύνθηκε στον πελάτη του για να τον ενημερώσει ότι ο δικηγόρος του δήθεν αποσύρθηκε από την υπόθεση και αν ήθελε μπορούσε να επιλέξει κάποιον άλλον. Οταν ο Μαντέλα διαμαρτυρήθηκε, απείλησε ότι θα βάλει να τον συλλάβουν για προσβολή του δικαστηρίου. Ο Νέλσον ήρθε και με βρήκε στο γραφείο μου. Πρώτη φορά τον έβλεπα οργισμένο. Του είπα: “Εχω μια καλή ιδέα”. Πρότεινα ο πελάτης του Νέλσον να υποβάλει γραπτό αίτημα ότι δεν ήθελε να τον υπερασπιστεί κανείς άλλος εκτός από τον κύριο Μαντέλα και ότι η συμπεριφορά του δικαστή ήταν ρατσιστική. Θεώρησα δε ότι θα ήταν καλύτερα ο πελάτης να υποβάλει το αίτημα στο Ανώτατο Δικαστήριο, ζητώντας να εξαιρεθεί ο δικαστής που αρνούνταν να επιτρέψει την υπεράσπιση σε μαύρο δικηγόρο. Ηταν η πρώτη κοινή υπόθεσή μας. Ο δικαστής βέβαια ηττήθηκε, γιατί μέσα στο δικαστικό σώμα υπήρχαν αρκετοί που δεν ασπάζονταν τα δόγματα του απαρτχάιντ. Ηταν η πρώτη μας επιτυχία».

Πιστεύετε πως το γεγονός ότι ήσασταν λευκός και μετανάστης «ερέθιζε» περισσότερο το καθεστώς του απαρτχάιντ; 
«Ασφαλώς. Οχι, όμως, ότι ήμουν ο μοναδικός λευκός που συστρατεύτηκε με το μαύρο κίνημα. Εγώ, βέβαια, μπήκα από νωρίς στο “μάτι” των Αφρικάνερς. Ερωτηθείς στο κοινοβούλιο “Τι είναι όλες αυτές οι πορείες διαμαρτυρίας στο πανεπιστήμιο”, ο πρωθυπουργός τής τότε κυβέρνησης, Ντάνιελ Φρανσουά Μαλάν, δήλωσε ότι δεν ήταν παρά μια “χούφτα αριστεριστών” που αργά ή γρήγορα θα συμμορφώνονταν. Λίγες ημέρες αργότερα, σε μια εκδήλωση διαμαρτυρίας, εγώ, με την αφέλεια και το πάθος της νεότητάς μου, σηκώθηκα και φώναξα: “Αν το να διεκδικώ ίση μεταχείριση για τους μαύρους με καθιστά ‘αριστεριστή’, είμαι περήφανος για αυτό”. Την επόμενη ημέρα, ο τίτλος στη μεγαλύτερη κυβερνητική εφημερίδα ήταν: “Αριστεριστής και περήφανος για αυτό”. Από τότε, φαντάζομαι, μου άνοιξαν τον “φάκελό” μου, ο οποίος, βέβαια, εμπλουτίστηκε ποικιλοτρόπως τα επόμενα χρόνια! Σημειωτέον ότι ο επικεφαλής της ελληνικής κοινότητας είχε πει στον πατέρα μου (που δούλευε εργάτης σε εργοστάσιο πυρομαχικών στην Πρετόρια) να με “συμμαζέψει”. “Και εσύ τι τους είπες, πατέρα;”. “Οτι είσαι 20 χρόνων και δεν είναι δουλειά μου να σου πω πώς να φέρεσαι”».

Μιλήστε μου για εκείνες τις «τρεις λέξεις» στην περίφημη δίκη της Ριβόνια (1963-64) που έσωσαν τον Μαντέλα από τη θανατική καταδίκη και άλλαξαν τον ρου της νοτιοαφρικανικής Ιστορίας… 
«Ηταν η καταληκτική παράγραφος του περίφημου τετράωρου λόγου του Μαντέλα: “Εχω λατρέψει το ιδανικό μιας δημοκρατικής και ελεύθερης κοινωνίας στην οποία όλοι οι άνθρωποι θα συνυπάρχουν αρμονικά και με ίσες ευκαιρίες. Είναι ένα ιδανικό το οποίο ελπίζω να ζήσω για να το υλοποιήσω. Μα, αν χρειαστεί, είναι ένα ιδανικό για το οποίο είμαι έτοιμος να δώσω και τη ζωή μου”. Τον προειδοποίησα: “Αν πεις ότι είσαι διατεθειμένος να πεθάνεις, θα σε κατηγορήσουν ότι ζητάς να γίνεις μάρτυρας”. Του μίλησα για τον Σωκράτη και τη δίκη του. Του έκανα και πλάκα: “Ο Σωκράτης καταδικάστηκε σε θάνατο γιατί δεν διέθετε καλό δικηγόρο!”. Καταλήξαμε σε έναν συμβιβασμό. Να προστεθούν οι λέξεις “if needs be” (εν ανάγκη)».

Φοβηθήκατε ότι μπορεί να μην άλλαζε γνώμη… 
«Οχι, τέτοιες στιγμές ο φόβος κάθεται στα πίσω καθίσματα. Δεν ήταν, όμως, μόνο αυτές οι λέξεις που τον έσωσαν από τον θάνατο. Πιστέψτε με, μου έχουν απονείμει περισσότερα εύσημα από όσα πραγματικά άξιζα. Σε αυτό συνέβαλαν και άλλοι λόγοι. Ο ένας ήταν η κατακραυγή του καθεστώτος από την παγκόσμια κοινή γνώμη, ο φόβος για κοινωνικές αναταραχές στις ΗΠΑ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γαλλία και άλλες χώρες… Ο άλλος λόγος ήταν η συμβολή του παγκοσμίου φήμης νοτιοαφρικανού συγγραφέα και ηγέτη του Φιλελεύθερου Κόμματος Αλαν Πέιτον. “Γνωρίζω ποιοι είναι ο Νέλσον Μαντέλα, ο Γουόλτερ Σισούλου, ο Γκόβαν Μπέκι”, είχε πει στο δικαστήριο. “Είναι οι νόμιμοι ηγέτες του καταδυναστευμένου λαού της Νότιας Αφρικής. Καταδικάστε τους σήμερα σε θάνατο και όταν έρθει η ημέρα που εμείς οι λευκοί θα θελήσουμε να διαπραγματευτούμε με τον μαύρο λαό της Νότιας Αφρικής, δεν θα υπάρχει κανείς να συνομιλήσει μαζί μας και θα οδηγηθούμε σε ένα λουτρό αίματος”».

Ποια ήταν η φιλοσοφία επιβίωσης του Μαντέλα στη φυλακή; Πώς κατάφερε να βγει όχι απλώς αλώβητος, αλλά αναγεννημένος, ύστερα από 27 ολόκληρα χρόνια εγκλεισμού; 
«Τον επισκεπτόμουν τακτικά όλα αυτά τα χρόνια. Ηταν σαν να έχτιζε μια εσωτερική δύναμη που θα ακόνιζε ακόμη περισσότερο την πολιτική του κρίση και θα τον κρατούσε ζωντανό. Το διαπίστωσα στην πρώτη μου επίσκεψη στη “Μακρόνησο” της Νότιας Αφρικής, το νησί Ρόμπεν. Αύγουστος του 1964. Με ειδοποίησαν να είμαι έτοιμος να πάρω το καράβι λίγο πριν από τις 7.00 το πρωί. Ημουν ο μοναδικός επιβάτης. Η ομίχλη με εμπόδιζε να δω απέναντι. Καθώς πλησιάζαμε, η ομίχλη ανέβηκε προς τα πάνω και διέκρινα χιλιάδες πιγκουίνους να σκαρφαλώνουν στους βράχους. Στο λιμάνι με άφησαν να περιμένω σε έναν θαλαμίσκο κοντά στην προκυμαία. Προετοιμαζόμουν νοερά για τη συνάντηση. Σε λίγο εμφανίστηκε ένα ανοιχτό bakkie. Εξι φύλακες κάθονταν στην καρότσα και δύο μέσα στην καμπίνα. Σταμάτησε λίγο πιο πέρα από την είσοδο του θαλαμίσκου όπου στεκόμουν. Οι φύλακες πετάχτηκαν έξω και σχημάτισαν ένα τετράγωνο μέσα στο οποίο διέταξαν τον Νέλσον να πηδήξει. Τότε τον είδα. Φορούσε ένα χιτώνιο, χακί σορτς και σανδάλια από ακατέργαστο δέρμα, χωρίς κάλτσες. Δεν ξέρω αν έχετε πείρα από κρατουμένους. Συνήθως περπατούν με το κεφάλι σκυφτό. Ο Νέλσον, όμως, με το κεφάλι ψηλά, το βλέμμα ευθεία μπροστά, όχι απλώς δεν ακολουθούσε τον ταυτόχρονο βηματισμό των φρουρών, αλλά ήταν εκείνος που έδινε τον ρυθμό! Χωρίς περιφρόνηση ή τίποτε τέτοιο. Ηταν απλώς ο εαυτός του. Ο λευκός δικαστής που σας προανέφερα είχε, μεταξύ άλλων, ισχυριστεί ότι ο Μαντέλα είχε εισέλθει στην αίθουσα του δικαστηρίου με τέτοιον αέρα αλαζονείας, που δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ήταν απλώς ένας δικηγόρος! Πέρασα ανάμεσα από τους δύο μπροστινούς φρουρούς. Αγκαλιαστήκαμε. Με ρώτησε πώς είναι η οικογένειά του, αλλά και για τους δικούς μου. Κατόπιν με ρώτησε με τρόπο αν ο “διάδοχός” του, ο Μπραμ Φίσερ, ήταν ελεύθερος. Του έγνεψα “ναι”. Και μετά τον άκουσα να μου λέει: “Δεν βρίσκομαι πολύ καιρό σε αυτό εδώ το κελί, αλλά φαίνεται ότι ξέχασα τους τρόπους μου. Παρέλειψα να σου συστήσω την τιμητική φρουρά μου”. Εδωσα το χέρι μου σε όλους τους φύλακες, έναν έναν. Αυτός ήταν πάντα. Δεν έχανε τον έλεγχο».

Δεν τον είδατε ποτέ μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια να κάμπτεται; 
«Ποτέ, ούτε στις πιο ιδιωτικές του στιγμές. Αυτό που τον κρατούσε ζωντανό ήταν η πίστη στον εαυτό του. Ηταν αφοσιωμένος στην αποστολή του. Ηταν εκείνος που έδινε ελπίδα σε όλους τους άλλους ότι δεν θα εξαντλήσουν την ποινή τους. Δεν ενέκρινε την εκστρατεία της Γουίνι: “Ελευθερώστε τον Μαντέλα”. Εκείνος έλεγε: “Eλευθερώστε όλους τους πολιτικούς κρατουμένους”. Πίστευε ότι μπορούμε να εκπαιδεύσουμε ακόμη και τους εχθρούς μας, ακόμη και τους φρουρούς του στο Ρόμπεν. Σε μια παράσταση της “Αντιγόνης” του Ζαν Ανούιγ που ανέβασαν οι φυλακισμένοι της Πτέρυγας Β΄, ο Νέλσον Μαντέλα υποδύθηκε κάτω από τη μύτη του καθεστώτος τον Κρέοντα, ο οποίος καταχράται την εξουσία και οδηγείται στον όλεθρο. Εμαθε Αφρικάανς μέσα στη φυλακή, διότι θεωρούσε χρέος του να καθησυχάσει τους Αφρικάνερς ότι δεν είχαν τίποτε να φοβηθούν, ότι και εκείνοι θα ήταν κομμάτι της ελεύθερης Νότιας Αφρικής».

Είναι αλήθεια ότι αυτός ο μεγάλος ηγέτης του 20ού αιώνα έφερε βαρέως την κακή διαχείριση της προσωπικής του ζωής; «Η προσωπική του ζωή είχε πολλούς κλυδωνισμούς. Ακόμη και σήμερα, τα παιδιά του, από διαφορετικές μητέρες, αδυνατούν να έρθουν σε συμφωνία. Την πρώτη φορά πήρε διαζύγιο επειδή η γυναίκα του έγινε μάρτυρας του Ιεχωβά και απαιτούσε από τον Νέλσον να εγκαταλείψει την πολιτική. Με τη γοητευτική, βαθιά πολιτικοποιημένη Γουίνι έζησε ένα μεγάλο love story, με άδοξο όμως τέλος, η ίδια κατέληξε μια τραγική φιγούρα. Θυμάμαι που λίγο μετά τον γάμο τους είχα αναλάβει την υπεράσπισή της. Κατηγορούνταν τότε για επίθεση εναντίον αστυνομικού».

Πολλοί μιλούν για τις αντιφάσεις του ως πολιτικού ηγέτη. Ενώ στα πρώτα χρόνια του ασπάστηκε την πολιτική της μη βίας, αργότερα την εγκατέλειψε, οργανώνοντας την παράνομη παραστρατιωτική ομάδα του ANC που επιδόθηκε σε ανταρτοπόλεμο εναντίον της κυβέρνησης… 
«Με τον όρο, όμως, ότι θα διασφαλιζόταν πως δεν θα χαθούν ανθρώπινες ζωές. Το κίνημα της Νότιας Αφρικής δεν ζητούσε αίμα, οι δολοφονίες έπρεπε να παραμείνουν το σύμβολο του απαρτχάιντ. Εσείς μας στερήσατε την αξιοπρέπειά μας, εμείς όμως δεν θα πράξουμε το ίδιο. Μοναδική εξαίρεση, βέβαια, η δολοφονία, τον Σεπτέμβριο του 1966, του “αρχιτέκτονα του απαρτχάιντ” Χέντρικ Φερβούρντ, από τον μισό Νοτιοαφρικανό, μισό Ελληνα Δημήτρη Τσαφέντα. Ο Νέλσον Μαντέλα ήταν υπέρμαχος της πολιτικής ανυπακοής. Και μπροστά στις παραδοσιακές φυλετικές αντιπαλότητες, το κάλεσμά του ήταν το ίδιο: “Πετάξτε τα όπλα σας στη θάλασσα!”. Αυτός ήταν ο λόγος που προσέλκυε τους πάντες σαν μαγνήτης: λευκούς, κομμουνιστές, φιλελεύθερους, θρησκευτικούς ηγέτες… Δεν υπήρξε άλλος σαν αυτόν».

Οι επικριτές του, όμως, του καταλογίζουν ότι αυτή η περιώνυμη προσήλωσή του στην ειρηνική συμφιλίωση άφησε ατιμώρητα πολλά εγκλήματα… 
«Εν μέρει έχουν δίκιο… Εγώ ο ίδιος για σχεδόν επτά χρόνια εκπροσώπησα στο δικαστήριο πολλές οικογένειες που έχασαν δικούς τους ανθρώπους στα χέρια του καθεστώτος του απαρτχάιντ. Κάποιοι ζητούσαν δίκες της Νυρεμβέργης. Με τον Μαντέλα είχαμε κάνει εκτενείς πολιτικές συζητήσεις, παραθέτοντας μάλιστα διάφορα ιστορικά παραδείγματα. Και εκείνος, παρά την αφροκεντρικότητα της νεότητάς του, τάχθηκε εναντίον των αιματηρών επαναστάσεων. Ακόμη και η Γαλλική Επανάσταση οδήγησε τελικά σε μια επιδρομή τρόμου και σε έναν μεγαλομανή που ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο. Μιλήσαμε ακόμη και για τον ελληνικό Εμφύλιο, για το πώς ήταν δυνατόν να αποφευχθεί όλο αυτό το αιματοκύλισμα. Καταλήξαμε στο ότι ο φανατισμός δεν λύνει τα προβλήματα».

Μέχρι το 1972 σας αρνούνταν τη νοτιοαφρικανική υπηκοότητα, για 30 χρόνια δεν μπορούσατε να έρθετε στην Ελλάδα… Σκληρό, αλήθεια, το προσωπικό τίμημα που πληρώσατε για τη φιλία σας με τον Μαντέλα και τον αγώνα σας κατά του απαρτχάιντ… 
«Μου αρνούνταν την υπηκοότητα, αλλά δεν μπορούσαν να με διώξουν επειδή ήμουν πλέον αρκετά γνωστός σε πολιτικούς και κοινωνικούς κύκλους. Και παρ’ όλο που μπορούσα να φροντίσω να βγάλω ελληνικό διαβατήριο, φοβόμουν ότι δεν θα με άφηναν να γυρίσω στη Νότια Αφρική… Και ας μου έλειπε τόσο η Ελλάδα και το χωριό μου, εκεί πάνω στο ακρωτήρι Ακρίτας… Βλέπετε, όπως συνηθίζω να λέω, εγώ έχω δύο Ιθάκες. Δεν είχαν λείψει ούτε οι απειλές κατά της ζωής μου. Οταν ανέλαβα συνήγορος του αρχηγού του Κομμουνιστικού Κόμματος Κρις Χάνι, ο τότε πρωθυπουργός Τζον Φόρστερ μού είχε στείλει μήνυμα με “αγγελιοφόρο” τον δικηγόρο του: “Να πεις στον Τζορτζ ότι είναι λίγα τα ψωμιά του”. Δεν το είπα ούτε στη γυναίκα μου. Μόνο στον αδελφό μου τον Σταύρο. Του ζήτησα, αν συμβεί κάτι, να προσέξει την οικογένειά μου. Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα μου έλεγε: “Τι πας και μπλέκεις σε πολιτικές δίκες;”. Εκείνος, όμως, με στήριξε».

Σήμερα τα ρεπορτάζ κάνουν λόγο για διαφθορά και φυλετική βία στη Νότια Αφρική. Τελικά, η χώρα κατάφερε να σταθεί στο ύψος του οράματος που είχε για αυτήν ο «Μαντίμπα»; 
«Οχι, δεν τα κατάφερε. Είναι πολύ δύσκολο να οικοδομηθεί μέσα σε 30 χρόνια η κοινωνία ισότητας που οραματίζονταν ο Μαντέλα και οι υποστηρικτές του. Η Νότια Αφρική παραμένει μια διαιρεμένη χώρα. Το χάσμα μεταξύ των εκατοντάδων χιλιάδων πλουσίων και των εκατομμυρίων φτωχών εξακολουθεί να υπάρχει. Το ίδιο και η διαφθορά. Από την άλλη πλευρά έχουμε ένα από τα πιο προοδευτικά συντάγματα του κόσμου (εγώ ο ίδιος ήμουν στην επιτροπή που το συνέταξε), αν και χρειάζεται χρόνος…».

Υπάρχει και ένα μεγάλο κύμα βίας… Εσείς ο ίδιος έχετε αναλάβει τώρα την υπόθεση Μαρικάνα (σ.σ.: τον Αύγουστο του 2012 βρήκαν τον θάνατο από πυρά αστυνομικών δεκάδες απεργοί στο μεταλλείο πλατίνας Μαρικάνα)
«Φυσικά και υπάρχει. Η διαφορά, όμως, είναι ότι σήμερα δεν “κουκουλώνεται”, οι ένοχοι δεν έχουν καμία ελπίδα να γλιτώσουν. Τους πηγαίνουμε στο δικαστήριο όλους, σε όποια βαθμίδα και αν ανήκουν, και τους “κάνουμε σμπαράλια”. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η υπόθεση που έχω αναλάβει με κρατάει μακριά από την Ελλάδα! Κανονικά, έρχομαι δύο φορές τον χρόνο. Το 2002 είχαμε έρθει στην Αθήνα μαζί με τον Νέλσον. Θυμάμαι, είχα ανέβει στη σουίτα του να στείλουμε ένα φαξ στη Νότια Αφρική. Πήγα και άνοιξα τις κουρτίνες. Φάνηκε ο Παρθενώνας. Ο Μαντέλα τον κοίταξε για τουλάχιστον δύο λεπτά. “Τζορτζ”, μου είπε, “είσαι βέβαιος ότι δεν έχω αντικρίσει ξανά αυτό το θαύμα;”. Ηταν σαν να τον “κουβαλούσε” χρόνια μέσα του».
Το πρώτο μέρος της αυτοβιογραφίας του Τζορτζ Μπίζου «Οδύσσεια προς την ελευθερία. 1928-1964: Από το Βασιλίτσι Μεσσηνίας στην υπεράσπιση του Νέλσον Μαντέλα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

**Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2014

Άλεξ Ρόντος: ο άνθρωπος της Ε.Ε στο Νότιο Σουδάν

Στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού και σύμβουλός του ο Αλέξης Ρόντος ανέλαβε μια ιδιαίτερη αποστολή για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο άνθρωπος για τον οποίο ο Θεόδωρος Πάγκαλος είχε πει με δυσφορία «μερικοί στους διαδρόμους του υπουργείου μιλούν αγγλικά» αποκτά νέο ρόλο.

Κοντά στον Γιώργο Παπανδρέου ήδη από την εποχή που ήταν υπουργός Εξωτερικών, έχει προκαλέσει συχνά αντιδράσεις κυρίως όταν έγινε έρευνα από το ΣΔΟΕ σχετικά με πληρωμές του Υπουργείου εξωτερικών προς διάφορες ΜΚΟ για ποσό ύψους 400 εκατομμυρίων ευρώ. Ποιο θα είναι όμως το νέο του πόστο;

Γράφει ο Βηματοδότης σήμερα στο Βήμα:

«Θυμάστε τον μυστηριώδη σύμβουλο του κ. Γ. Παπανδρέου όταν ο πρώην πρωθυπουργός ήταν υπουργός Εξωτερικών κ. Αλ. Ρόντο; Αυτόν για τον οποίον ο κ. Θ. Πάγκαλος είχε εκφράσει δημοσίως τη δυσαρέσκειά του λέγοντας ότι «μερικοί στους διαδρόμους του υπουργείου μιλούν αγγλικά»;

Ε, λοιπόν, σας πληροφορώ ότι τοποθετήθηκε ειδικός σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο σπαρασσόμενο από τον εμφύλιο Νότιο Σουδάν.

Την είδηση δημοσιεύει το site της «Deutsche Welle», η οποία σημείωνε ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση αποστέλλει στην περιοχή ως ειδικό απεσταλμένο τον διπλωμάτη κ. Αλ. Ρόντο «προκειμένου να συμβάλει στην πολιτική επίλυση του προβλήματος». Είμαι περίεργος πώς θα συμβάλει…»

Πηγή

FT: Η μεσαία τάξη της Δύσης “μετακόμισε” σε Ινδία, Κίνα

Στην «Αποστολική Παραίνεση» Evangelii Gaudium, ο Πάπας Φραγκίσκος δήλωσε «σήμερα πρέπει να πούμε όχι στην οικονομία αποκλεισμού και ανισότητας». Ο Μπαράκ Ομπάμα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, σημείωσε ότι το αποτέλεσμα των τεχνολογικών, κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών «είναι μία οικονομία με βαθιές ανισότητες και οικογένειες που είναι όλο και περισσότερο ανασφαλείς». Ο Πάπας και ο πρόεδρος λέγε λίγο πολύ το ίδιο πράγμα. Έχουν όμως, δίκιο;

Από το 1870 μέχρι και το 2000, η κατανομή του εισοδήματος στα νοικοκυριά ανά τον κόσμο έγινε τρομακτικά άνιση. Οι καθοριστικοί παράγοντες αυτής της ανισότητας όμως, άλλαξαν με τον χρόνο. Το 1870, η κατανομή εισοδήματος σε εθνικό επίπεδο ήταν εκείνη που καθόριζε και την ανισότητα των νοικοκυριών διεθνώς. Μέχρι το 2000, οι εισοδηματικές διαφορές μεταξύ των χωρών είχαν εξελιχθεί σε καθοριστικό παράγοντα της ανισότητας εισοδημάτων, η οποία είχε λάβει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις. Αυτό που είχε πλέον τη μεγαλύτερη σημασία δεν ήταν πλέον ποιος ήσουν και τι έκανες, αλλά που είχες γεννηθεί.

Ωστόσο, έρευνα της Παγκόσμιας Τράπεζας υποδεικνύει πως από το 2000, η κατανομή εισοδήματος στα νοικοκυριά ανά τον κόσμο έχει γίνει στην πραγματικότητα λιγότερο άνιση. Εάν αυτό ισχύει, εάν η παγκόσμια ανισότητα πράγματι μειώνεται, θα είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο τους δύο τελευταίους αιώνες. Αυτή η μικρή μείωση της ανισότητας είναι αποτέλεσμα δύο αντισταθμιστικών δυνάμεων: της σχετικά ταχείας ανάπτυξης του μέσου εισοδήματος σε ορισμένες μεγάλες και πολύ φτωχές χώρες – κυρίως στην Κίνα και την Ινδία – και την ενίσχυση της εγχώριας ανισότητας σχεδόν σε όλες τις χώρες και κυρίως στην Κίνα.

Δύο πληθυσμιακές ομάδες είχαν συγκριτικά καλή πορεία την περίοδο 1988-2008: το εισοδηματικά ανώτερο 10% (και ειδικότερα το 1%) και το κατώτατο 5% από εκείνους που ανήκουν στο 70ο και 90ο εκατοστημόριο.

Αυτή η κατάσταση είναι αποτέλεσμα τριών εξελίξεων. Πρώτον, η χαμηλότερη και η μεσαία εισοδηματική τάξη παγκοσμίως (αλλά όχι η φτωχότερη) είχαν σχετικά καλή πορεία. Δεύτερον, η ανώτερη μεσαία εισοδηματική τάξη (η οποία απαρτίζεται κατά κύριο λόγο από τις χαμηλότερες και μεσαίες εισοδηματικές ομάδες των χωρών υψηλού εισοδήματος) είχε εξαιρετικά κακή πορεία. Τέλος, οι πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου είχαν θεαματική πορεία.

Εν τω μεταξύ, στις περισσότερες οικονομίες υψηλού εισοδήματος, η κατανομή εισοδήματος έγινε πιο άνιση κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες. Εξίσου σημαντικό για τον Αμερικανικό πρόεδρο είναι το γεγονός ότι «από το 1979….η παραγωγικότητά μας αυξήθηκε περισσότερο από 90%, αλλά το εισόδημα της μέσης οικογένειας αυξήθηκε κατά λιγότερο από 8%. Αυτό σημαίνει ότι «η βασική διαπραγμάτευση στην καρδιά της οικονομίας μας έχει συντριβεί».

Ποια είναι όμως, η καλύτερη αντίδραση;

Πρώτον, η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε ευκαιρίες για ένα σημαντικό τμήμα της ανθρωπότητας. Αυτές οι ευκαιρίες πρέπει να προφυλαχθούν και να επεκταθούν. Οι πιο εύποροι αυτού του κόσμου θα πρέπει να συνεχίσουν να συμβάλουν στην ευημερία των φτωχότερων.

Δεύτερον, ο συνδυασμός της παγκοσμιοποίησης με τις τεχνολογικές αλλαγές και την χρηματοοικονομική απελευθέρωση έχουν δημιουργήσει έντονα άνιση κατανομή κερδών σχεδόν σε όλες τις χώρες. Ο Πάπας έχει δίκιο. Αυτή η κατάσταση είναι κοινωνικά διαβρωτική. Δυστυχώς, οι διαδικασίες που δημιουργούν την άνιση κατανομή κερδών υπονομεύουν τη βούληση και την ικανότητα για αποτελεσματική αντίδραση.

Τρίτον, η διατήρηση της εγχώριας αλλά και της διεθνούς τάξης εξαρτώνται από την ικανότητα των κρατών να παράσχουν τα ουσιώδη δημόσια αγαθά. Έτσι, η υποχρέωση να υπάρχει βοήθεια για τους ηττημένους και τα παιδιά των ηττημένων είναι πιο πιεστική σε εθνικό επίπεδο. Σε αντίθετη περίπτωση, διακυβεύεται το απαραίτητο αίσθημα αλληλεγγύης.

Τέλος, οι χώρες θα πρέπει να βοηθάνε η μία την άλλη. Αυτό ισχύει ειδικότερα για την περίπτωση της φορολογίας.

Η εικόνα δεν είναι τόσο μαύρη όσο πολλοί πιστεύουν. Αντιθέτως, η ανθρωπότητα μπορεί να απομακρύνεται από την κατάσταση κατά την οποία οι ευκαιρίες ζωής προκαθορίζονταν κυρίως από τη χώρα που γεννήθηκε κάποιος. Οι προκλήσεις που δημιουργούνται σε αυτό το περιβάλλον όμως, είναι τεράστιες. Η κατανομή των κερδών έχει σημασία. Δεν πρέπει να αγνοηθεί.

Πηγή

Η 11η Σεπτεβρίου “νομιμοποιεί” την NSA

Δικαστήριο της Νέας Υόρκης έκρινε σήμερα (27/12/2013) ότι το πρόγραμμα συλλογής πληροφοριών της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας (NSA) στο πλαίσιο του οποίου συγκεντρώνονται ακατέργαστα δεδομένα για τις τηλεφωνικές κλήσεις είναι «νόμιμο».

Ο δικαστής Ουίλιαμ Πόλι ο Γ΄ αποφάνθηκε ότι το πρόγραμμα αυτό συγκέντρωσης μεταδεδομένων είναι σύννομο και απέρριψε την προσφυγή που είχε καταθέσει εναντίον του η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών (ACLU). Το εάν και κατά πόσον το πρόγραμμα αυτό πρέπει να συνεχιστεί επαφίεται στα μέλη του Κογκρέσου και τον πρόεδρο των ΗΠΑ, που θα πρέπει να πάρουν τη σχετική απόφαση, πρόσθεσε.

Ο δικαστής επισήμανε στο σκεπτικό της απόφασής του, έκτασης 54 σελίδων, την οποία συμβουλεύτηκε το Γαλλικό Πρακτορείο, την αξία που έχει αυτό το πρόγραμμα για την πρόληψη και την αποτροπή «τρομοκρατικών επιθέσεων» και επέμεινε ότι ο σκοπός του δεν μοιάζει να είναι κανένας άλλος πέραν αυτού.

Εξετάζοντας μια άλλη προσφυγή ένας άλλος δικαστής, ο Ρίτσαρντ Λίον, στην Ουάσινγκτον, είχε κρίνει την περασμένη εβδομάδα ότι το «σχεδόν οργουελικό» πρόγραμμα αυτό είναι πιθανόν «αντισυνταγματικό».

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα, την ύπαρξη και την έκταση του οποίου αποκάλυψε ο πληροφορικός πρώην σύμβουλος της NSA Έντουαρντ Σνόουντεν, επιτρέπει στις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών να συλλέγουν σωρεία τηλεφωνικών μεταδεδομένων (κλήσεις, πλήθος, διάρκεια κ.λπ.) των πολιτών διαφόρων κρατών και Αμερικανών, στο πλαίσιο των προσπαθειών αντιμετώπισης της τρομοκρατικής απειλής.

ΠΗΓΗ: AFP, Reuters, DPA, ANA-MPA

Πηγή

Ο χουβαρντάς ο Ομπάμα “προσφέρθηκε” να “ξεφορτώσει” τα χημικά της Συρίας στη Μεσόγειο!

WASHINGTON (AP) — The Obama administration is offering to destroy some of Syria’s deadliest chemical weapons in international waters aboard a nearly 700-foot, U.S. government-owned ship, U.S. officials told The Associated Press on Wednesday.

obama destroy syria chemical weapons

The plan, still subject to final approval, would involve destroying the weapons, likely aboard the MV Cape Ray in the Mediterranean Sea, with U.S. Navy warships patrolling nearby.

This approach would avoid the vexing diplomatic, environmental and security problems posed by disposing of the materials on any nation’s soil.

The Obama administration has used international oceans in other sensitive cases where land-based options were precluded. The U.S. Navy buried al-Qadia leader Osama bin Laden at sea to avoid his tomb becoming an attraction for extremists. The government has been questioning terror suspects for as long as it takes aboard Navy ships since the CIA closed its secret prisons overseas and President Barack Obama has refused to send more prisoners to the detention center at the U.S. base at Guantanamo Bay, Cuba.

The decision to proceed with the chemical disposal plan would be made by the Organization for the Prohibition of Chemical Weapons, a global chemical weapons watchdog agency with 190 member states.

In a statement Wednesday in the Netherlands, the watchdog agency said the effort to ship Syria’s chemical arsenal out of the country “continues to pose challenges due to the security situation on the ground.”

No country has committed to disposing of the chemical weapons on its own soil, which is why the U.S. offer to destroy the deadliest of the chemical components at sea is seen as a likely option.

The U.S. officials who disclosed aspects of the U.S. portion of the plan spoke on condition of anonymity because they were not authorized to talk about it by name.

The MV Cape Ray is a Virginia-based ship owned by the Transportation Department. It would host the destruction of some of the deadliest of Syria’s chemical materials using a process developed by the Pentagon but never employed in an actual operation.

The U.S. would use what it calls a mobile Field Deployable Hydrolysis System to neutralize the chemical material, making it unusable as weapons. The system was developed by the Defense Threat Reduction Agency, which is an arm of the Pentagon. The titanium reactor uses heated water and other chemicals to make the chemical warfare material inert.

According to several U.S. officials, two of the hydrolysis units would be mounted on the Cape Ray. It will take some time to retrofit the ship and conduct training to insure that the process can be done successfully at sea.

Once the mission is finalized and the Cape Ray is ready, it would be transferred to control of the Defense Department’s Military Sealift Command. The ship is owned by the Transportation Department’s Maritime Administration and is currently based in Portsmouth, Va. It would have a civilian crew.

U.S. officials said they expect to use U.S. Navy ships to provide an escort and security for the operation. There are already a number of Navy warships in the Mediterranean.

As of Wednesday, U.S. officials said they are still trying to determine how the chemical warfare materials would be moved from Syria to the U.S. ship. They said they expect that another country will provide a ship for that part of the task.

Officials said they expect a final decision soon and the operation would begin by the end of the year.

Source

Το πολιτικό κενό στην Ελλάδα και το project Ευρώ

Του Γιάννη Αγγέλη

Η Κομισιόν είναι αναμφίβολα το πιο “πολιτικό” κομμάτι της τρόικα και αυτή την φορά ανεπίσημα μεν, αλλά με βεβαιότητα δε, αναγνωρίζει ότι υπάρχει “πολιτικό κενό” πέρα από το δημοσιονομικό και το χρηματοδοτικό που δεν φαίνεται έτσι κι αλλιώς να κλείνουν σύντομα.

Στελέχη της Κομισιόν που βρίσκονται σε “Online” ενημέρωση για την πορεία των διαπραγματεύσεων στην Αθήνα για πρώτη ίσως φορά σε τέτοια κλίμακα αναγνωρίζουν ότι “ο κίνδυνος πολιτικής αποσταθεροποίησης έχει γίνει πλέον αισθητός και δεν μπορεί να αγνοηθεί …“.

Την διαπίστωση αυτή έχουν κάνει μετά από επαφές που είχαν στελέχη της με φορείς του οικονομικού χώρου πέραν των τακτικών συζητήσεων και ελέγχων με την κρατική γραφειοκρατία ή τις ηγεσίες των υπουργείων για τα επιμέρους θέματα που βρίσκονται σε εκκρεμότητα. Ανάλογο κλίμα έχει επισημανθεί και από τις υπηρεσίες της Κομισιόν που λειτουργούν μόνιμα στην Ελλάδα, αλλά και τις πρεσβείες ισχυρών χωρών στην Ευρωζώνη με πολλά τεχνοκρατικά στελέχη να υπηρετούν στις ομάδες εργασίας που έχουν σταλεί στην Αθήνα.

Το πρόβλημα όπως επισημαίνουν διπλωματικοί κύκλοι στο Παρίσι –κάτι που φαίνεται να υιοθετούν όμως με κάποιες επιφυλάξεις και στις Βρυξέλλες– είναι ότι αν και η Αθήνα δεν μπορεί να προκαλέσει οικονομικό ατύχημα στην Ευρώπη (σ.σ. Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του χρέους της είναι διακρατικό και εσωτερικό και κατά συνέπεια δεν φαίνεται σε πρώτη ανάγνωση να μπορεί να επηρεάσει τις αγορές), εν τούτοις κανείς δεν θα ήθελε μία πολιτική αναταραχή που θα μπορούσε να ξηλώσει έστω και περιφερειακά το ευρώ, ένα εξάμηνο πριν από τις ευρωεκλογές. 

Ένα τέτοιο γεγονός θα μπορούσε να προκαλέσει πολιτικό γεγονός μείζονος σημασίας για το project ευρώ…

Έκτος, όπως προσθέτουν, και αν η Γερμανία με την Γαλλία να ακολουθεί, στοχεύουν σε ένα ανασχεδιασμό της αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης. Για το θέμα αυτό πάντως έχουν αρχίσει να ακούγονται προτάσεις οι οποίες βρίσκουν αξιοπρόσεκτη στήριξη στην Γερμανία.

Σε κάθε περίπτωση όμως τόσο η συνάντηση Σαμαρά – Μέρκελ στο Βερολίνο όσο και η συζήτηση που θα έχει ο κ. Στουρνάρας στο Eurogroup αυτές τις ημέρες θα επηρεασθούν από το νέο “εύρημα” της Κομισιόν, το οποίο αν και δεν έχει αλλάξει την επίσημη ατζέντα της διαπραγμάτευσης δείχνει να επηρεάζει τους όρους με τους οποίους αυτή θα συζητηθεί. Άλλωστε κάποιοι διπλωμάτες ισχυρίζονται οτι αυτή η συνιστώσα του προβλήματος είναι υπεύθυνη σε μεγάλο βαθμό για την “μη βιασύνη” της τρόικα να τελειώνει την συζήτηση με την Αθήνα, πριν από την συγκρότηση της νέας γερμανικής κυβέρνησης.

The oily smell of the US bugs and the role of Mr. Pagkalos in the power game

by Ioli Pieridi

Which country in the world can afford to be indifferent to 1.7 trillion dollars?

That is the value of the hydrocarbon deposits only in the Ionian and south of Crete . About the time and place of this almost shocking revelation will talk later .

Let us now look calmly at what exactly happens and why they force you waste your time with the taxation of  sheep shuts and fallow fields.

Also keep in your mind that Pangalos (of Imia and other gray areas of our recent political history) is not that naive as to let out on air that Greece bugged the U.S. ambassador to Turkey .

The game being played here is very thick and ( as rightly pointed out by Thanassis Mavridis) it overcomes us. It surpasses even those who play a role in it and still have not been able to decide whether Greece ( and Europe ) should stay in the euro or abandon it .

A debt-ridden America, which a few weeks ago flirted with bankruptcy , could not remain indifferent to an almost given prospect of Greece having hydrocarbon deposits worth well beyond the $ 2 trillion .

Neither they could stay indifferent to the looming intention of Germany managing alone ( or jointly with Russia ) the dizzying value of the Greek deposits . So the U.S. government decided to reactivate all the firepower available to show to Germany who’s the boss .

 It would not be an exaggeration to say that the bugs established on the 4th floor of the U.S. Embassy in Berlin, watching Merkel’s mobile, were giving a Greek oily smell .

We repeat this so as to make it clearer: An amount which far exceeds $ 2 trillion can not leave indifferent any money raven on this planet .

So when we say that America has decided to hit its opponents on the deal, we mean it: Even the Ecumenical Patriarch Bartholomew was sent to Mount Athos to scare the Russians and pressure Ephraim, a personal friend of Russian President Putin .

At the same time, the US triggered its traditional political friends in Greece to send the message to its rival political camp : The threat of the ruling coalition’s top politicians crossing the gates of prison, and of a resounding fall,  would come directly from the White House , which is in possession of all conversations between Samaras and Merkel as well as the hellish agreements of the Greek side with Germans regarding the ghost submarines that cost Greece over 4 billion.

The Greek government froze at the leak of the news of bugs in Merkel’s mobile. Those within and outside of Greece should get the message, have gotten it.

And to diffuse responsibilities, Mr. Pangalos took action: if the poor Greece can bug the U.S. ambassador to Turkey, why can’t Germany or France do something similar?

The precious Mr. Pangalos has once again offered his services. It’s not a coincidence Mr. Pangalos was involved both in the case of Imia, as well as the dismantling of terrorist organization November 17th (with Theodoros Pangalos retrieving the blurred figure of Alexander Giotopoulos in student hangouts of his Paris memories ) .

Groomsman to Socrates Kokkalis for whom November 17th at its famous proclamation for the Saunders assassination left innuendo in relation to the Rosenholz Archives, ( ie the Stasi Archives ), accessed by the Americans after the fall of the Berlin Wall, and the access they had to the valuable information of the secret service the former East Germany.

During the “Bugs case” Mr. Militiades Evert had talked about the existence of a third Bug center in Paiania, at the premises of Intracom, beneath the offices of Mr. Socrates Kokkalis ( see newspaper PARON).

Mr. Karamanlis, based on the information available to him, believes that this is a case of foreign espionage, evolving into local spying, victimizing him.

Prokopis Pavlopoulos only yesterday referred to the Bugs issue in a way which was very scathing : it’s a pity for the predicament of the US. This great country, with such important constitutional institutions , which once affected the whole Western world and Western-style democracy. It’s a shame for the U.S. leadership to trivialize, it their behavior or in their tolerance , this great country and its people. Especially so when they have experienced the traumatic experience of other large institutional scandals like that of Watergate . They show that, unfortunately, they have not learned. Furthermore, no excuse of preventive measures against terrorism after the unspeakable tragedy of the Twin Towers can justify their subsequent methods and scope of monitoring by the NSA. Unless, the U.S. suspected of terrorism Mr. Karamanlis or Ms. A. Merkel and their Governments !

source

Από την αστυνομία ξεφεύγεις. Από τη μαμά σου ποτέ!

15χρονος λήστεψε τράπεζα με ψεύτικο όπλο

Τον παρέδωσε στην αστυνομία η μητέρα του

Ο 15χρονος Άγγλος μπήκε σε κατάστημα της τράπεζας Barclays στο Λίβερπουλ στις 20 Σεπτεμβρίου στις 11.45 μ.μ. φορώντας μαύρο μπουφάν με κουκούλα και φουλάρι στο κεφάλι. Πλησίασε ένα ταμία και προτάσσοντας το πιστόλι του τον διέταξε να βάλει όλα τα χρήματα που είχε στη σακούλα που του έδωσε. Του είπε μάλιστα να “μην κάνει καμιά βλακεία γιατί μόλις βγήκε από τη φυλακή”. Ο ταμίας όμως του έδωσε και ψεύτικα χρήματα σχεδιασμένα να “εκραγούν” και να γεμίσουν με χρώμα.  

Η μητέρα του 15χρονου ανακάλυψε αυτά τα χρήματα λίγες μέρες μετά, ενώ ο νεαρός συνέχισε τη ζωή του κανονικά σαν να μην τρέχει τίποτα. Αφού ενημέρωσε όλη την οικογένεια περίμεναν το νεαρό να γυρίσει σπίτι από το σχολείο για να μάθουν όλη την αλήθεια. Στην αρχή τους είπε ψέμματα ότι του είχαν δώσει το ψεύτικο πιστόλι και τα λεφτά για να κρατήσει για λίγες μέρες αλλά μετά είπε όλη την αλήθεια.  

Η μητέρα του τότε τον πήγε στο κοντινότερο αστυνομικό τμήμα όπου ομολόγησε πλήρως. Είπε ότι διάλεξε το συγκεκριμένο κατάστημα γιατί πίστευε ότι θα του αποφέρει τα περισσότερα χρήματα. Πριν τη ληστεία μάλιστα “μελέτησε” την τράπεζα για δύο μέρες. Το δικαστήριο αναγνώρισε την ειλικρινή μεταμέλεια του αγοριού και το ήθος της οικογένειας που παρέδωσε το παιδί τους στην αστυνομία όταν δεν υπήρχε καμιά υποψία και τον καταδίκασε σε 40 μήνες φυλάκιση σε φυλακή ανηλίκων.

Πηγή:  lifo.gr

 

Τα παιδιά “μαχητές” της Μπανγκόκ

Η φωτογράφος Sandra Hoyn, ήταν σε διακοπές στην Ταϊλάνδη το 2011, όταν κατά τύχη έπεσε επάνω σε έναν διαφορετικό και ακραίο διαγωνισμό Muay Thai κοντά στην Μπανγκόκ.

Γνωστή και ως «η τέχνη των οχτώ άκρων», όπου σχεδόν κάθε σημείο του σώματος βρίσκεται σε χρήση (συμπεριλαμβάνονται οι αγκώνες, τα γόνατα και οι γροθιές), το Muay Thai είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο άθλημα.

Πολύ συχνά επαγγελματίες μαχητές αγωνίζονται με σπασμένα οστά και διάσειση.

Αυτό, όμως, που συγκλόνισε περισσότερο την Sandra Hoyn δεν ήταν το άθλημα ή η άγρια φύση του, αλλά οι ανταγωνιστές: παιδιά ηλικίας περίπου 6 ετών βρίσκονταν μέσα στο ρινγκ.

Η ίδια, επικοινώνησε άμεσα με τους προπονητές και με τα παιδιά, ώστε να τα φωτογραφίσει κατά τη διάρκεια των αγώνων, θέλοντας να δημιουργήσει ένα project φωτογραφιών με τίτλο «Die Kampfkinder» ή αλλιώς «Τα παιδιά μαχητές».

Αν και στην αρχή η Hoyn δυσκολεύτηκε να εργαστεί πάνω στο έργο, εξαιτίας των γλωσσικών εμποδίων, τελικά κατάφερε να περάσει τέσσερις εβδομάδες συνοδεύοντας τα παιδιά στο σπίτι, κατά τη διάρκεια των προπονήσεων, καθώς και των αγώνων.

Εκεί απαθανάτισε τα σκληρά πορτρέτα των ανήλικων που ματώνουν και χτυπιούνται για ελάχιστα χρήματα και προς τέρψιν του διψασμένου για βία κοινού.

Η λεπτομέρεια που συγκλονίζει είναι πως “μάνατζερ” των παιδιών είναι οι ίδιοι τους οι γονείς!

Bank trifft Tountong with his fist in the face. Both boys are 7

Die Kampfkinder

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

17_Hoyn_Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

 

Die Kampfkinder

Πηγή: scouter.gr

 

 

 

1 Νοέμβρη 2013: Game Over for USA?

Του Matthew Philips

Deal or No Deal, Treasury Will Not Default on Oct. 17
Υπάρχει αυξανόμενη αισιοδοξία ότι το Κογκρέσο βρίσκεται κοντά σε μια συμφωνία που θα ανοίξει ξανά την αμερικανική κυβέρνηση και θα αυξήσει το ανώτατο όριο του χρέους.

Μέσα σε όλο το χάος για το ανώτατο όριο δανεισμού, η 17η Οκτωβρίου έχει αναδειχθεί στην απόλυτη προθεσμία: η D-day, η ημέρα χρεοκοπίας, η ημέρα που τα κεφάλια των τεσσάρων καβαλάρηδων θα αρχίσουν να εμφανίζονται στον ορίζοντα. Δεν είναι. Με συμφωνία ή χωρίς, οι ΗΠΑ δεν θα χρεοκοπήσουν στις 17 Οκτωβρίου. Παρά το γεγονός ότι ορισμένοι παρατηρητές, λένε ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη χρεοκοπήσει, επειδή δεν πληρώνουν τους δημόσιους υπαλλήλους , το επιχείρημα αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την διακοπή λειτουργίας της κυβέρνησης και τη νομική υποχρέωση να πληρώνει τους υπαλλήλους , ορισμένοι από τους οποίους έχουν επιστρέψει στη δουλειά τους χωρίς αμοιβή. Επιπρόσθετα δείχνει πόσο σημασιολογική είναι η όλη συζήτηση.

Σε ένα χρήσιμο σημείωμα προς τους πελάτες του, ο Paul Dales , ανώτερος οικονομολόγος για τις ΗΠΑ της Capital Economics, επισημαίνει όλους τους λόγους για τους οποίους η 17η Οκτωβρίου δεν είναι D-day, αν και επαναλαμβάνει ότι η D-day πλησιάζει γρήγορα. Η 17η Οκτωβρίου είναι η τελευταία μέρα που το αμερικανικό δημόσιο θα είναι σε θέση να δανειστεί χρήματα, γεγονός που το αναγκάζει να στηριχτεί στα 36,5 δισ. δολάρια που έχει στο χέρι. Το ποσό μπορεί να ακούγεται μεγάλο, αλλά έχει συρρικνωθεί σε σχέση με τα περισσότερα από 200 δισεκατομμύρια δολάρια που διέθετε στα ταμεία της η κυβέρνηση στα τέλη του Απριλίου.

Ο Dales κάνει έναν απλοποιημένο υπολογισμό για να μετρήσει κατά προσέγγιση τις ταμειακές ροές του υπουργείου Οικονομικών: κατά μέσο όρο για τη χρήση 2013, το υπουργείο Οικονομικών κέρδιζε περίπου 10,8 δισ. δολάρια και δαπανούσε περίπου 13,3 δισεκατομμύρια καθημερινά, καλούμενο να καλύψει με έξτρα πόρους περίπου 2,5 δισ. δολάρια την ημέρα . Αυτό του αγοράζει χρόνο λίγων ημερών, ίσως μια εβδομάδας.

Το πραγματικό πρόβλημα πιθανότατα θα έρθει την εβδομάδα μετά την 17η Οκτωβρίου, οπότε λήγουν δύο μεγάλες πληρωμές: Στις 23 Οκτωβρίου το υπουργείο Οικονομικών θα πρέπει να καταβάλει 12 δισ. δολάρια σε πληρωμές κοινωνικής ασφάλισης , και στη συνέχεια, στις 25 Οκτωβρίου θα πρέπει να πληρώσει άλλα 3 δισ. δολάρια ομοσπονδιακούς μισθούς . Επιπλέον 6 δισ. δολάρια σε πληρωμές τόκων χρέους θα προκύψουν στις 31 Οκτωβρίου.

Αν δεν υπάρχει ακόμα καμία συμφωνία μέχρι τότε και –και το υπουργείο Οικονομικών βρεθεί από κάποιο θαύμα με λίγα ακόμη μετρητά ανά χείρας – το πραγματικό χτύπημα θα έρθει την 1η Νοεμβρίου. Τότε το υπουργείο καλείται να κάνει μια συνολική πληρωμή 57 δισ. δολαρίων για το Πρόγραμμα Κοινωνικής Ασφάλισης, το Medicare , το στρατό και άλλες τέτοιες πληρωμές στήριξης των εισοδημάτων.

Game over.

Πηγή: capital.gr

Χρησιμοποιείτε ελεύθερο λογισμικό!

Η Apple, η Google, και η Microsoft είναι όλες μέλη του PRISM, του προγράμματος παγκόσμιας παρακολούθησης δεδομένων της NSA (Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας των ΗΠΑ).

Για το Διαδίκτυο, έχουμε μόνο δύο ασφαλείς επιλογές Ελεύθερου Λογισμικού: το GNU/Linux και το BSD.

Το GNU/Linux έχει μια πολύ μεγάλη κοινότητα για να μας υποστηρίξει και να μας βοηθήσει να διακόψουμε άμεσα τη χρήση του λογισμικού των Αμερικάνικων εταιριών Apple Google και Microsoft.

( Προσοχή: το Ubuntu δεν αποτελεί ασφαλή επιλογή γιατί περιέχει spyware )

WEB BROWSERS

 

prismbreak-browser

SEARCH ENGINES

prismbreak-searchengines

 

E-MAIL SERVICES

 

 

 

prismbreak-email

Apple, Google, and Microsoft are a part of PRISM. Their proprietary operating systems cannot be trusted to safeguard your personal information from the NSA.

This leaves us with two free alternatives: GNU/Linux and BSD.

GNU/Linux has a much larger community to help you with the transition. It’s recommended that you begin your explorations by looking for a GNU/Linux distribution that suits your needs.

Why not Ubuntu? Ubuntu is a poor choice because it contains spyware.

Source: prism-break.org/#el

Ένα σκουπίδι στην άκρη της μικρής οθόνης (ένα ταξίδι πίσω στο 1998)

της κ.Λύδιας Δημοπούλου (δημοδιευμένο στο ΒΗΜΑ την 8/3/1998)

Ενα σκουπίδι στην άκρη της μικρής οθόνης

Άνθρωποι που ζούσαν στη σκιά της ζωής συλλαμβάνονται επ’ αυτοφώρω να πρωταγωνιστούν σε ρόλους όπου κανένας σεναριογράφος δεν χρειάζεται να επέμβει. Η αλήθεια τους γίνεται θέαμα, προς άγραν τηλεθέασης. Οι ίδιοι, τραγικοί στην άγνοιά τους, υποκινούμενοι από ματαιοδοξία ή αφέλεια, χαμογελούν με ύφος σταρ. Το κοινό γελάει, χλευάζει ή χειροκροτεί.

Μπαίνοντας μέσα στο στούντιο «Αμαλία», κάπου στην οδό Δροσοπούλου, μία ώρα περίπου προτού ξεκινήσει η ζωντανή διαδικασία του «Αυτόφωρου», της εκπομπής του New Channel, έχει ήδη αρχίσει να εκτυλίσσεται η πρώτη σκηνή του δράματος· ενός δράματος του οποίου τα πρόσωπα, τραγικά εν αγνοία τους, περιμένουν στριμωγμένα στο σαλονάκι κάτω από το ψυχρό φως που εκπέμπουν οι λάμπες φθορισμού, έτοιμα για άλλο ένα τηλεοπτικό σόου· για μια παράσταση ύπαρξης και οντότητας.

Είναι εμφανές στο πρόσωπό τους, στο βλέμμα τους, ότι ζουν γι’ αυτό. Η ζωή τους φαίνεται να απέκτησε νόημα. Η «γυάλινη» δημοσιότητα, όσο εύθραυστη και αν είναι, τους δίνει μια λάμψη, απάλυνε το σκοτάδι της μίζερης αφάνειας και η προσδοκία κάτι άλλου, μεγαλύτερου, είναι η μόνη αμοιβή για τη συμμετοχή τους στην εκπομπή. Ο «πρόεδρος» κ.Πέτρος Λεωτσάκος κάθεται στον καναπέ. Δίπλα του η κυρία Εύα Ιμπραήμ, αστρολόγος – αριθμολόγος: «Εχω πάρει μαθήματα αστρολογίας στο Λονδίνο, έχω πάει και σε σχολή δημοσιογραφίας. Ασχολούμαι με τα ζώδια εδώ και 30 χρόνια, από τότε που ήμουν παιδάκι».Το διασκεδάζει πολύ που συμμετέχει στην εκπομπή. Οχι, δεν το κάνει για να αυξήσει την πελατεία της ως αστρολόγος ούτε 090 έχει ­ «δεν τη συμφέρει οικονομικά». Το κάνει «γιατί έχει κάποιες ιδέες και της δίνεται η ευκαιρία να τις πει στον κόσμο». Τι ιδέες, αλήθεια; Για τη Μακεδονία, που πρότεινε να πάρει το όνομα «Αλεξάνδρου Μακεδονία», και προβλέψεις όπως αυτή για το ελιξίριο της ζωής που είχε ανακοινώσει από την ΕΡΤ, το Κανάλι 5 και τον Antenna. Δίπλα της κάθεται ο κ. Αγαμέμνων, «ποιητής, λογοτέχνης, συγγραφέας». Κωνσταντίνος Οικονόμου είναι το όνομά του αλλά «Αγαμέμνων σήμερα» ονομάζεται και το λογοτεχνικό περιοδικό που εκδίδει και διευθύνει ο ίδιος. Φοράει δερμάτινα γάντια.«Ολα πρέπει να γίνονται κομψά, διακριτικά, με το γάντι» εξηγεί. Αλληγορική η σημασία του τηλεοπτικού φετίχ του ­ τα φοράει μόνο στην εκπομπή. Στα χέρια του κρατάει ένα ανοιχτό βιβλίο με σημειώσεις και υπογραμμίσεις. «Για να μη φλυαρώ ανοήτως, μελετώ». Προετοιμάζεται για μια διάλεξη (!) που θα δώσει με θέμα την ιστορία του θεάτρου (!).

«Ρεζίλι των σκυλιών!»

Πώς μπορεί ένας «διανοούμενος» (;) να συμμετέχει σε μια τέτοια εκπομπή; Δεν τον ενοχλούν τα δημοσιεύματα που μιλούν για trash TV, για σκουπίδια αισχίστου αισθητικού και όχι μόνον είδους; «Με ενοχλούν τα αρνητικά σχόλια. Θα ήθελα η εκπομπή μας να χειρίζεται θέματα επιστημονικά, επικαιρότητας, να μη δείχνουμε τα μπούτια, τα αίσχη του ανθρώπου που γελοιοποιείται». Θα ήθελε να φύγουν τα «παράσιτα», οι ομοφυλόφιλοι, οι ακραίες καταστάσεις γύρω από το ερωτικό, «να μη γινόμαστε ρεζίλι των σκυλιών». Αυτός όμως προσφέρει τον καλύτερο εαυτό του. Το τηλεφωνικό κέντρο σπάει, λέει, από τηλεθεατές που θέλουν να μιλήσουν με τον «κομψό κύριο Αγαμέμνονα». Πληρώνεται με τίποτα αυτή η ηδονή της δόξας;

Ο ιδρυτής του κόμματος του «Αυτοσεβασμού και της Αλήθειας» κ. Νίκος Αποστολάκης μόλις έχει μπει. Φοράει γύρω από τη μέση του, πάνω από το σακάκι του, μια φαρδιά χρυσοποίκιλτη ζώνη με εντυπωσιακή αγκράφα. Μεταφέρει μια πλαστική σακούλα. Βγάζει από μέσα ένα γαλάζιο μανδύα και ένα χαρτονένιο χρυσό καπέλο, δίκην μίτρας, που γράφει «Βασιλεύς Βασιλέων Κύριος των Κυρίων». Ντύνεται εκεί ενώπιον όλων, μεταμφιέζεται για τον ρόλο του. Συνταξιούχος, πρώην ταξιτζής, οικοδόμος, γεωργός, νυν«Προμήνυμα του Θεού», όπως αυτοχαρακτηρίζεται. Η προσπάθειά του να βρει σύντροφο ζωής στο «Χρυσό Κουφέτο» δεν απέδωσε. Τώρα προσπαθεί να «συμμορφώσει τον κόσμο, να τους κάνει να μετανοήσουν για να είναι έτοιμοι για τη Δευτέρα Παρουσία». Εύκολα βρίσκει κανείς δωρεάν βήμα για να κηρύσσει τον λόγο οποιουδήποτε θεού; Τώρα δεν χρειάζεται να κυκλοφορεί στους δρόμους της Αθήνας καβάλα πάνω σε ένα άλογο, όπως έκανε στο παρελθόν προεκλογικά. Η τηλεόραση σε φέρνει πιο κοντά στο «ποίμνιόν» σου.

Χαμηλών τόνων ο κύριος, νέος σχετικά στην ηλικία, περιμένει και αυτός το σήμα «εκκίνησης». Ονομάζεται Γιώργος Κοκκώνης. Εργάζεται σε μια εταιρεία απολυμάνσεων (!) στο Τμήμα Κοινωνικών Ερευνών (!) και είναι απόφοιτος επαγγελματικού λυκείου. Είχε τηλεφωνήσει μία φορά στην εκπομπή της Βίκυς Μιχαλονάκου «Στο Ερωτοδικείο» για να πει την άποψή του. Οι ιθύνοντες της εκπομπής θεώρησαν ότι έχει τα προσόντα να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Από εκεί μετακόμισε στο «Αυτόφωρο». Η τηλεοπτική θητεία του διαρκεί ενάμιση χρόνο περίπου. Τι του προσφέρει η εκπομπή; Του δίνεται η ευκαιρία να «κονταροχτυπιέται με το κακό, με την παρανοϊκή κουλτούρα της εποχής», διακηρύσσει με πάθος. Πιστεύει ότι είναι το καλύτερο μετερίζι να δώσει ένα «σωστό κοινωνικό μήνυμα,με σύνεση και αρχοντιά». Πώς νιώθει; «Σαν ένα κεράκι στην εκπομπή. Οποιος μπορεί, ας το δει».

Ο αρχισυντάκτης της εκπομπής Βαγγέλης Ναούμης μάς συστήνει την Έλενα Βασιλάκη: «Καλλιτέχνης. Τραγουδάει, χορεύει, απαγγέλλει ποιήματά της. Την προωθώ σε ρόλο συμπαρουσιάστριας» λέει εκείνος και αυτή μισοχαμογελάει ντροπαλά. Είναι κάποιας ηλικίας πια, οξυζεναρισμένη ξανθιά, με γαλάζιους πλαστικούς κρίκους στα αφτιά και πλεξιγκλάς δαχτυλίδια. Πού να ονειρευτεί τέτοια δόξα όταν ήταν ακόμη νέα και ­ πιθανώς ωραία!

Ένας γκριζομάλλης κύριος με κοστούμι και παπιγιόν πλησιάζει και αυτοσυστήνεται:«Τάσος Μίχας. Τραγουδιστής. Ετοιμάζω την πρώτη μου δισκογραφική δουλειά “Ληστεία,θα κάνω ληστεία”. Θα κυκλοφορήσει εντός των ημερών. Εχω εμφανισθεί “Στο Ερωτοδικείο” και σε άλλες εκπομπές, στο Mega, στο Κανάλι 5. Έρχομαι συχνά εδώ για να κάνω διαφήμιση στη δουλειά μου». Είναι σαφής και ειλικρινής. «Μπορώ να σας δώσω κάποιες φωτογραφίες μου να τις δημοσιεύσετε;» ρωτάει συνωμοτικά.

Φωνή προέδρου… οργή λαού

Η ώρα έναρξης της εκπομπής πλησιάζει. Επικρατεί κατάσταση πανικού. Φωνές, τηλέφωνα που χτυπούν, άνθρωποι που πηγαινοέρχονται. Πηγαίνουμε στον χώρο του μακιγιάζ. Σε ξεχωριστό καμαρίνι βρίσκονται οι παρουσιαστές – σταρ της εκπομπής: ο κ. Λεωτσάκος και η συμπαρουσιάστριά του Πέπη Τσεσμελή. Από ένα σάκο η Πέπη βγάζει ένα μπλουζάκι πλεκτό, διαφανές. «Δεν έχεις κάτι άλλο; Αυτό το έχεις ξαναφορέσει» της λέει με όχι και τόσο ήρεμη φωνή ο αρχισυντάκτης. Η πίεση χρόνου και η έλλειψη μέσων δημιουργούν ένταση. Η Πέπη φοράει ένα λίαν εφαρμοστό μαύρο ελαστικό μπλουζάκι που αποκαλύπτει και τονίζει τις πληθωρικές καμπύλες του μπούστου της. Η φούστα μαύρη δερμάτινη, τόσο κοντή ώστε να αποκαλύπτει πολλά. Χτενίζει μόνη της τα μαλλιά της και βάφει με έντονο κόκκινο κραγιόν τα χείλη της. Καθρεφτίζεται μπροστά στον μεγάλο καθρέφτη και ο ναρκισσισμός αντανακλάται μέσα από τα μάτια της στην επιφάνειά του. Κάποιος από τους συντελεστές τής δείχνει την ημίγυμνη, με προκλητική πόζα, φωτογραφία της σε μηνιαίο περιοδικό που μόλις είχε κυκλοφορήσει. Ναι, είναι πλέον σταρ.

Ο «πρόεδρος» είναι έτοιμος. Ο αρχισυντάκτης τού δίνει ένα παπιγιόν να φορέσει αντί για τη γραβάτα του. «Τη γραβάτα θα τη φορέσεις μετά το break» του λέει. Η Πέπη προσπαθεί να του δέσει το παπιγιόν. Μαζί γνωρίστηκαν κατευθείαν στο πλατό στην πρώτη εκπομπή. Το βάπτισμα το πήρε η Πέπη ξαφνικά, με ένα σπρώξιμο του αρχισυντάκτη στο πλατό. Δεν ήξερε καν τι θα κάνει, τι θα πει. «Γι’ αυτό πήγαμε καλά» λέει. «Επειδή δεν ήταν στημένα».Το παιχνίδι με τα media αρχίζει και της αρέσει. Το απολαμβάνει. «Καμιά φορά όμως είναι και κακοί μαζί μου» θυμώνει αναφερόμενη στα δυσφημιστικά δημοσιεύματα σχετικά με την προσωπική ζωή της. «Ευτυχώς υπάρχουν οι νόμοι και τα δικαστήρια» παρηγορείται υπονοώντας ότι θα προσφύγει σε αυτά. «Προσπαθούν να μου κάνουν κακό στη δουλειά μου τώρα που κάνω τα πρώτα μου βήματα και βλέπουν ότι τα καταφέρνω» διαμαρτύρεται. Για ηθοποιός πήγαινε η Πέπη αλλά προέκυψε η τηλεόραση. Ναι, της αρέσει πολύ.

Εκείνη τη στιγμή ο «πρόεδρος» ­ έτσι τον αποκαλούν όλοι ­ βγάζει από την τσέπη του ένα φάκελο. Περιέχει το κατηγορητήριο του εισηγητή προέδρου του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς κ. Γεράσιμου Γεωργάτου. Ο κ. Λεωτσάκος κατηγορείται ότι παρουσιάζει τηλεοπτικά προγράμματα τα οποία «ευτελίζουν, διασύρουν και διακωμωδούν βασικούς θεσμούς της συντεταγμένης εθνικής ζωής μας», γεγονός που συνιστά πειθαρχικό παράπτωμα κατά τις διατάξεις των άρθρων 45 και 64 του ΝΔ 3026/54, όπως αναγιγνώσκει με τη βροντώδη φωνή του, εμφανώς εξοργισμένος. Καλείται λοιπόν να απολογηθεί ενώπιον του Πειθαρχικού Συμβουλίου.

Στο ερώτημα τι θα επέλεγε από τα δύο, την τηλεόραση ή τη δικηγορία, είναι κατηγορηματικός: «Την τηλεόραση, για πολλούς λόγους: για να διαπιστωθεί στα ευρωπαϊκά δικαστήρια ότι υπάρχει μίσος και φθόνος και δεν διαπράττω κανένα αδίκημα. Θέλω να δείξω πόσο μικροπρεπείς, φθονεροί και σκουλήκια είναι όλοι αυτοί που θαμπώνονται από τη λάμψη μου. Επειτα η τηλεόραση με φέρνει πολύ πιο κοντά στον κόσμο και επιπλέον ικανοποιώ ένα μεράκι μου το οποίο έχω από μικρόπαιδί». Η τηλεόραση είναι «το πάθος του, η ύπαρξή του, το alter ego του». Από φοιτητής συμμετείχε σε τηλεπαιχνίδια και αργότερα στο πολιτικό Κανάλι 40 επί πέντε χρόνια είχε κάνει πολλές εκπομπές. Του έχουν προτείνει μάλιστα, λέει, να εμφανισθεί και σε θέατρο. Διαθέτει άλλωστε και την απαραίτητη παιδεία αφού έχει παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής στον Πειραϊκό Σύνδεσμο.

Πάντως η διασημότητα δεν τον άλλαξε καθόλου, επισημαίνει. Εξακολουθεί να ψωνίζει από τη λαϊκή της γειτονιάς του στην προσφυγική συνοικία Νεάπολη Νικαίας. «Είμαι αντιστάρ,γιατί αλλιώς θα προέδιδα τις ιδέες με τις οποίες γαλουχήθηκα». Η φωνή του υψώνεται σε επικίνδυνα υψηλούς τόνους. Το πρόσωπό του γίνεται κατακόκκινο, σχεδόν πορφυρό, και στάζει πυκνές σταγόνες ιδρώτα. Το πάθος του μοιάζει να είναι ο δήμιός του. Ο ίδιος νιώθει δικαιωμένος από την επιτυχία του και το κανάλι του επίσης: το μερίδιο τηλεθέασης της εκπομπής είναι πενταπλάσιο και εξαπλάσιο του μέσου μεριδίου του σταθμού, σύμφωνα με τις μετρήσεις της AGB. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Η εμφάνιση ακραίων, περιθωριακών ανθρώπων όπως του «Μίστερ Εθνικά Μπούτια» και άλλων τινών δεν συνιστά παρά μία από τις καλύτερες των προθέσεων: την εναντίωση στον ρατσισμό, κατά τον κύριο Λεωτσάκο: «Υπάρχει δημοκρατία και εμείς δεν κλείνουμε την πόρτα. Δεν είμαστε ρατσιστές.Είναι πολίτες που έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Είναι μια αντανάκλαση της ελληνικής κοινωνίας».

Συν γυναιξί και γείτοσι

Αυτούς τους πολίτες αναζητούν οι υπεύθυνοι της παραγωγής της εκπομπής Λίζα Νικολούζου και Νικόλαος Σουλτάτος. Δε αποκαλύπτουν πού και πώς τους εντοπίζουν.«Αυτό είναι μυστικό της δουλειάς μας» εξηγεί η κυρία Νικολούζου. Πάντως δεν έρχονται μόνοι τους, κάποιοι μόνον ίσως. Και βεβαίως δεν πληρώνονται. Ούτε οι μόνιμοι, όπως ο κ.Γιώργος Καρτέρης, «ζωγράφος και ποιητής» το επάγγελμα, μαθητής, όπως ο ίδιος διατείνεται με επιμονή, του Γιάννη Τσαρούχη (!), ο Διονύσης ο έφηβος, «θεολόγος», ο Σπυρίδων Νάκος, «ιατρός και ιεραπόστολος», η Γεωργία Χατζηκωνσταντίνου, οικοκυρά. Ολοι σχεδόν έχουν τουλάχιστον δύο – τρεις ιδιότητες ο καθένας. Ξεχωρίζει μια όμορφη νεαρή κοπέλα με άψογο χτένισμα και μακιγιάζ. Είναι φοιτήτρια της Παιδαγωγικής και της αρέσει να συμμετέχει στην εκπομπή. Εχει πάει τρεις – τέσσερις φορές. «Κάτιδιαφορετικό γίνεται εδώ και το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον» λέει. Είναι μόνον αυτό; «Με ενδιαφέρει και η τηλεόραση. Αν κάτι μου προτείνουν…». Περιμένει την ευκαιρία.

Η ώρα είναι 23.40 περίπου. Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Η ένταση διάχυτη σε όλους. Είναι η αίσθηση της «ευθύνης» απέναντι στο κοινό τους; το «βάρος» της διασημότητας; Ολα τα έντυπα ασχολούνται μαζί τους. Δεν έχει καμία σημασία πώς ούτε γιατί.

Μπαίνοντας στο στούντιο η αίσθηση παρακμής σε τυλίγει πιο πνιγηρά από πριν. Εντονα χρώματα, κάποιες φθηνές καρέκλες. Η όποια ψευδαίσθηση γκλάμουρ εξαφανίζεται πίσω από τις κάμερες. Αναρωτιέσαι τι σχέση μπορεί να έχει η ατμόσφαιρα που θυμίζει Τρούμπα περασμένης εποχής ­ κινηματογραφικές μνήμες από την ασπρόμαυρη ταινία «Τα κόκκινα φανάρια» σε έγχρωμη εκδοχή ­ με τη σύγχρονη τηλεοπτική πραγματικότητα. Η αισθητική σου νιώθεις ότι βιάζεται. Στον ίδιο χώρο παραπεταμένο σε μια γωνιά το σιδερένιο μεγαλοπρεπές κρεβάτι με το κόκκινο σεντόνι, υπαινικτικό της ερωτικής αμαρτίας, μέρος του σκηνικού, σήμα κατατεθέν της εκπομπής «Στο Ερωτοδικείο». Ολοι κάθονται στη θέση τους. «Είμαστε στον αέρα!». Οι προβολείς φωτίζουν τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Η τελευταία πράξη του δράματος, μιας παράστασης που σε γεμίζει θλίψη εκ των προτέρων, ξεκινά.

Ο «πρόεδρος» προαναγγέλλει το θέμα της εκπομπής: ο έρωτας, η αγάπη, το σεξ, η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, η άποψη της θρησκείας συλλαμβάνονται επ’ αυτοφώρω! Όλοι θέλουν να μιλήσουν, όλοι έχουν άποψη και θέλουν να τη διατυπώσουν. Γι’ αυτό τους φώναξαν στην εκπομπή. Ακούγονται ως και εδάφια από την Καινή Διαθήκη. Η Πέπη με το μαστίγιο στο χέρι περιμένει από το ακουστικό τη φωνή του αρχισυντάκτη να της υπαγορεύσει άλλη μία ατάκα.

«Άλλο ουσία και άλλο συνουσία» διασαφηνίζει με λάγνα φωνή. Στον ρόλο της είναι καλή. Γι’ αυτήν ο αρχισυντάκτης επινόησε τις ατάκες για να έχει λόγο ύπαρξης η παρουσία της εκεί ­ εκτός από τον προφανή. Οι τηλεθεατές που τηλεφωνούν, ακόμη και γυναίκες, της εκφράζουν τον θαυμασμό τους· προς τα κάλλη της που ξεχειλίζουν καθώς κάθεται στην καρέκλα και το νάζι που στάζει από τα μάτια και τα χείλη της. Η ψευδαίσθηση της τηλεοπτικής κυριαρχίας της την ντύνει με ένα πέπλο κενής ματαιοδοξίας. Αλλο τηλεόραση και άλλο η εκτρωματική απομίμησή της.

Μια κυρία μέσης ηλικίας, με μια πλεκτή ζακέτα στους ώμους της, παρακολουθεί με προσοχή τα δρώμενα. Είναι η σύζυγος του κυρίου Λεωτσάκου Κούλα, παρούσα εκεί σε κάθε εκπομπή. Είναι αντιπρόσωπος κατεψυγμένων ειδών: χταπόδια, γαρίδες και άλλα συναφή. Αισθάνεται ευτυχής με την επιτυχία του συζύγου της. Και η τριαντάχρονη κόρη τους, παντρεμένη με παιδιά, παρακολουθεί τον πατέρα της από το σπίτι. Οχι, δεν την ενδιαφέρει να εμφανισθεί στο γυαλί. Σε μια διπλανή καρέκλα κάθεται μια γειτόνισσα της οικογενείας Λεωτσάκου, η κυρία Αγγελική Ηλιοπούλου. Της αρέσει να ακούει τον κ. Λεωτσάκο να αγορεύει από κοντά. Ερχεται στο στούντιο κάθε φορά. Εδώ είναι και ο σκηνοθέτης της εκπομπής «Φως στο τούνελ» της Αγγελικής Νικολούλη, Χρήστος Ακρίδας. Παρακολουθεί χαμογελώντας.

Ποίηση και βία

Η συζήτηση ζωηρεύει. Οι συμμετέχοντες θέλουν να πουν την άποψή τους. Φωνάζουν όλοι μαζί. Αδικα η Πέπη δείχνει κόκκινες κάρτες προσπαθώντας να τους επαναφέρει στην τάξη. Κάποια στιγμή κάποιος θυμώνει περισσότερο του επιτρεπτού ορίου. Σπρώχνει ξαφνικά με δύναμη την καρέκλα του μπροστινού του. Εκείνος πέφτει. Επικρατούν υστερία και πανικός. Γίνεται εκτάκτως διάλειμμα. Ο αρχισυντάκτης ωρύεται. Δίνει εντολή να βγουν από το στούντιο οι ταραχοποιοί. Εκείνοι αρνούνται. Πιάνονται στα χέρια. Τους ωθούν διά της βίας στην έξοδο. Ακούγεται μια φωνή: Καλέστε την Αμεσο Δράση. Αν κάποιος οπλοφορούσε, μπορεί να υπήρχαν και θύματα.

Σε λίγο όλα επανέρχονται στην προτέρα κατάσταση. Κοντεύει δύο μετά τα μεσάνυχτα. Ως επίλογο ο πρόεδρος απαγγέλλει ένα σονέτο του Γεράσιμου Μαρκορά. Ως και αυτός «συνελήφθη» και οδηγήθηκε στο «Αυτόφωρο».

Τα φώτα σβήνουν. Ο κ. Λεωτσάκος είναι κάθιδρος. «Θα μπορούσα να συνεχίσω ως τοπρωί» λέει. Η σύζυγός του τον πλησιάζει ικανοποιημένη. Στην έξοδο μας πλησιάζει ηΡένα Βασιλάκη, συμπαρουσιάστρια, μία εκ των τεσσάρων που παρουσίαζαν την εκπομπή«Ντάμες καρέ» στο Κανάλι 5, υποδεέστερη βεβαίως της Πέπης στην ιεραρχία. Τις χωρίζει το μίσος του ανταγωνισμού. Λίγο πριν αντήλλασσαν μισόλογα. «Να γράψετε κάτι καλό για μένα» παρακαλεί χαμογελώντας. Είναι σίγουρη ότι στις λίγες προτάσεις που είπε κατά τη διάρκεια της εκπομπής το ταλέντο της θριάμβευσε. Αλλωστε και το δικό της μπούστο είναι επίσης πληθωρικό, περισσότερο ίσως από αυτό της Πέπης.

Πηγή: tovima.gr/culture/article/?aid=96913

Edward Snowden: ο 29-χρονος Αμερικάνος που “τίναξε τη ζωή του στον αέρα” για τις αρχές του

Ζούσε στη Χαβάη, είχε ένα καλό μισθό και καριέρα στις Αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες που πολλοί θα ζήλευαν. Στα 29 του, τα τίναξε όλα στον αέρα γιατί δεν ήθελε να ζει σε ένα κόσμο όπου ο Big Brother θα κυβερνά.

Είναι η ιστορία του Edward Snowden. Καλή τύχη Edward, θα τη χρειαστείς!

By G. Greenwald, E. MacAskill and L. Poitras in Hong Kong, The Guardian, 9/6/2013

The individual responsible for one of the most significant leaks in US political history is Edward Snowden, a 29-year-old former technical assistant for the CIA and current employee of the defence contractor Booz Allen Hamilton. Snowden has been working at the National Security Agency for the last four years as an employee of various outside contractors, including Booz Allen and Dell.

The Guardian, after several days of interviews, is revealing his identity at his request. From the moment he decided to disclose numerous top-secret documents to the public, he was determined not to opt for the protection of anonymity. “I have no intention of hiding who I am because I know I have done nothing wrong,” he said.

Snowden will go down in history as one of America’s most consequential whistleblowers, alongside Daniel Ellsberg and Bradley Manning. He is responsible for handing over material from one of the world’s most secretive organisations – the NSA.

In a note accompanying the first set of documents he provided, he wrote: “I understand that I will be made to suffer for my actions,” but “I will be satisfied if the federation of secret law, unequal pardon and irresistible executive powers that rule the world that I love are revealed even for an instant.”

Despite his determination to be publicly unveiled, he repeatedly insisted that he wants to avoid the media spotlight. “I don’t want public attention because I don’t want the story to be about me. I want it to be about what the US government is doing.”

He does not fear the consequences of going public, he said, only that doing so will distract attention from the issues raised by his disclosures. “I know the media likes to personalise political debates, and I know the government will demonise me.”

Despite these fears, he remained hopeful his outing will not divert attention from the substance of his disclosures. “I really want the focus to be on these documents and the debate which I hope this will trigger among citizens around the globe about what kind of world we want to live in.” He added: “My sole motive is to inform the public as to that which is done in their name and that which is done against them.”

He has had “a very comfortable life” that included a salary of roughly $200,000, a girlfriend with whom he shared a home in Hawaii, a stable career, and a family he loves. “I’m willing to sacrifice all of that because I can’t in good conscience allow the US government to destroy privacy, internet freedom and basic liberties for people around the world with this massive surveillance machine they’re secretly building.”

‘I am not afraid, because this is the choice I’ve made’

Three weeks ago, Snowden made final preparations that resulted in last week’s series of blockbuster news stories. At the NSA office in Hawaii where he was working, he copied the last set of documents he intended to disclose.

He then advised his NSA supervisor that he needed to be away from work for “a couple of weeks” in order to receive treatment for epilepsy, a condition he learned he suffers from after a series of seizures last year.

As he packed his bags, he told his girlfriend that he had to be away for a few weeks, though he said he was vague about the reason. “That is not an uncommon occurrence for someone who has spent the last decade working in the intelligence world.”

On May 20, he boarded a flight to Hong Kong, where he has remained ever since. He chose the city because “they have a spirited commitment to free speech and the right of political dissent”, and because he believed that it was one of the few places in the world that both could and would resist the dictates of the US government.

In the three weeks since he arrived, he has been ensconced in a hotel room. “I’ve left the room maybe a total of three times during my entire stay,” he said. It is a plush hotel and, what with eating meals in his room too, he has run up big bills.

He is deeply worried about being spied on. He lines the door of his hotel room with pillows to prevent eavesdropping. He puts a large red hood over his head and laptop when entering his passwords to prevent any hidden cameras from detecting them.

Though that may sound like paranoia to some, Snowden has good reason for such fears. He worked in the US intelligence world for almost a decade. He knows that the biggest and most secretive surveillance organisation in America, the NSA, along with the most powerful government on the planet, is looking for him.

Since the disclosures began to emerge, he has watched television and monitored the internet, hearing all the threats and vows of prosecution emanating from Washington.

And he knows only too well the sophisticated technology available to them and how easy it will be for them to find him. The NSA police and other law enforcement officers have twice visited his home in Hawaii and already contacted his girlfriend, though he believes that may have been prompted by his absence from work, and not because of suspicions of any connection to the leaks.

“All my options are bad,” he said. The US could begin extradition proceedings against him, a potentially problematic, lengthy and unpredictable course for Washington. Or the Chinese government might whisk him away for questioning, viewing him as a useful source of information. Or he might end up being grabbed and bundled into a plane bound for US territory.

“Yes, I could be rendered by the CIA. I could have people come after me. Or any of the third-party partners. They work closely with a number of other nations. Or they could pay off the Triads. Any of their agents or assets,” he said.

“We have got a CIA station just up the road – the consulate here in Hong Kong – and I am sure they are going to be busy for the next week. And that is a concern I will live with for the rest of my life, however long that happens to be.”

Having watched the Obama administration prosecute whistleblowers at a historically unprecedented rate, he fully expects the US government to attempt to use all its weight to punish him. “I am not afraid,” he said calmly, “because this is the choice I’ve made.”

He predicts the government will launch an investigation and “say I have broken the Espionage Act and helped our enemies, but that can be used against anyone who points out how massive and invasive the system has become”.

The only time he became emotional during the many hours of interviews was when he pondered the impact his choices would have on his family, many of whom work for the US government. “The only thing I fear is the harmful effects on my family, who I won’t be able to help any more. That’s what keeps me up at night,” he said, his eyes welling up with tears.

‘You can’t wait around for someone else to act’

Snowden did not always believe the US government posed a threat to his political values. He was brought up originally in Elizabeth City, North Carolina. His family moved later to Maryland, near the NSA headquarters in Fort Meade.

By his own admission, he was not a stellar student. In order to get the credits necessary to obtain a high school diploma, he attended a community college in Maryland, studying computing, but never completed the coursework. (He later obtained his GED.)

In 2003, he enlisted in the US army and began a training program to join the Special Forces. Invoking the same principles that he now cites to justify his leaks, he said: “I wanted to fight in the Iraq war because I felt like I had an obligation as a human being to help free people from oppression”.

He recounted how his beliefs about the war’s purpose were quickly dispelled. “Most of the people training us seemed pumped up about killing Arabs, not helping anyone,” he said. After he broke both his legs in a training accident, he was discharged.

After that, he got his first job in an NSA facility, working as a security guard for one of the agency’s covert facilities at the University of Maryland. From there, he went to the CIA, where he worked on IT security. His understanding of the internet and his talent for computer programming enabled him to rise fairly quickly for someone who lacked even a high school diploma.

By 2007, the CIA stationed him with diplomatic cover in Geneva, Switzerland. His responsibility for maintaining computer network security meant he had clearance to access a wide array of classified documents.

That access, along with the almost three years he spent around CIA officers, led him to begin seriously questioning the rightness of what he saw.

He described as formative an incident in which he claimed CIA operatives were attempting to recruit a Swiss banker to obtain secret banking information. Snowden said they achieved this by purposely getting the banker drunk and encouraging him to drive home in his car. When the banker was arrested for drunk driving, the undercover agent seeking to befriend him offered to help, and a bond was formed that led to successful recruitment.

“Much of what I saw in Geneva really disillusioned me about how my government functions and what its impact is in the world,” he says. “I realised that I was part of something that was doing far more harm than good.”

He said it was during his CIA stint in Geneva that he thought for the first time about exposing government secrets. But, at the time, he chose not to for two reasons.

First, he said: “Most of the secrets the CIA has are about people, not machines and systems, so I didn’t feel comfortable with disclosures that I thought could endanger anyone”. Secondly, the election of Barack Obama in 2008 gave him hope that there would be real reforms, rendering disclosures unnecessary.

He left the CIA in 2009 in order to take his first job working for a private contractor that assigned him to a functioning NSA facility, stationed on a military base in Japan. It was then, he said, that he “watched as Obama advanced the very policies that I thought would be reined in”, and as a result, “I got hardened.”

The primary lesson from this experience was that “you can’t wait around for someone else to act. I had been looking for leaders, but I realised that leadership is about being the first to act.”

Over the next three years, he learned just how all-consuming the NSA’s surveillance activities were, claiming “they are intent on making every conversation and every form of behaviour in the world known to them”.

He described how he once viewed the internet as “the most important invention in all of human history”. As an adolescent, he spent days at a time “speaking to people with all sorts of views that I would never have encountered on my own”.

But he believed that the value of the internet, along with basic privacy, is being rapidly destroyed by ubiquitous surveillance. “I don’t see myself as a hero,” he said, “because what I’m doing is self-interested: I don’t want to live in a world where there’s no privacy and therefore no room for intellectual exploration and creativity.”

Once he reached the conclusion that the NSA’s surveillance net would soon be irrevocable, he said it was just a matter of time before he chose to act. “What they’re doing” poses “an existential threat to democracy”, he said.

A matter of principle

As strong as those beliefs are, there still remains the question: why did he do it? Giving up his freedom and a privileged lifestyle? “There are more important things than money. If I were motivated by money, I could have sold these documents to any number of countries and gotten very rich.”

For him, it is a matter of principle. “The government has granted itself power it is not entitled to. There is no public oversight. The result is people like myself have the latitude to go further than they are allowed to,” he said.

His allegiance to internet freedom is reflected in the stickers on his laptop: “I support Online Rights: Electronic Frontier Foundation,” reads one. Another hails the online organisation offering anonymity, the Tor Project.

Asked by reporters to establish his authenticity to ensure he is not some fantasist, he laid bare, without hesitation, his personal details, from his social security number to his CIA ID and his expired diplomatic passport. There is no shiftiness. Ask him about anything in his personal life and he will answer.

He is quiet, smart, easy-going and self-effacing. A master on computers, he seemed happiest when talking about the technical side of surveillance, at a level of detail comprehensible probably only to fellow communication specialists. But he showed intense passion when talking about the value of privacy and how he felt it was being steadily eroded by the behaviour of the intelligence services.

His manner was calm and relaxed but he has been understandably twitchy since he went into hiding, waiting for the knock on the hotel door. A fire alarm goes off. “That has not happened before,” he said, betraying anxiety wondering if was real, a test or a CIA ploy to get him out onto the street.

Strewn about the side of his bed are his suitcase, a plate with the remains of room-service breakfast, and a copy of Angler, the biography of former vice-president Dick Cheney.

Ever since last week’s news stories began to appear in the Guardian, Snowden has vigilantly watched TV and read the internet to see the effects of his choices. He seemed satisfied that the debate he longed to provoke was finally taking place.

He lay, propped up against pillows, watching CNN’s Wolf Blitzer ask a discussion panel about government intrusion if they had any idea who the leaker was. From 8,000 miles away, the leaker looked on impassively, not even indulging in a wry smile.

Snowden said that he admires both Ellsberg and Manning, but argues that there is one important distinction between himself and the army private, whose trial coincidentally began the week Snowden’s leaks began to make news.

“I carefully evaluated every single document I disclosed to ensure that each was legitimately in the public interest,” he said. “There are all sorts of documents that would have made a big impact that I didn’t turn over, because harming people isn’t my goal. Transparency is.”

He purposely chose, he said, to give the documents to journalists whose judgment he trusted about what should be public and what should remain concealed.

As for his future, he is vague. He hoped the publicity the leaks have generated will offer him some protection, making it “harder for them to get dirty”.

He views his best hope as the possibility of asylum, with Iceland – with its reputation of a champion of internet freedom – at the top of his list. He knows that may prove a wish unfulfilled.

But after the intense political controversy he has already created with just the first week’s haul of stories, “I feel satisfied that this was all worth it. I have no regrets.”

Source: guardian.co.uk

Απαγωγή Τούρκου στα Εξάρχεια με αυτοκίνητο που έφερε πινακίδες της Ελληνικής Αστυνομίας!

Την απαγωγή Τούρκου πρόσφυγα από τα Εξάρχεια το βράδυ της Πέμπτης, καταγγέλλουν σε ανακοίνωσή τους το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, το Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών και η Ομάδα Δικηγόρων για τα δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών.

Όπως αναφέρθηκε σε συνέντευξη Τύπου, αρκετές ώρες αργότερα βρέθηκε στην Αντιτρομοκρατική της Κωνσταντινούπολης, όπου φέρεται να ανακρίνεται. Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι διενεργείται προανάκριση.

φωτογραφία αρχείου (Φωτογραφία: Σπύρος Τσακίρης)

Σύμφωνα με αστυνομική πηγή που επικαλείται το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, τα ξημερώματα της Παρασκευής έγινε δήλωση εξαφάνισης του συγκεκριμένου ατόμου στο αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων και το μεσημέρι του Σαββάτου μεσημέρι υποβλήθηκε μήνυση για αρπαγή. Η υπόθεση ανατέθηκε από την ΕΛ.ΑΣ στην Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Αθηνών προκειμένου να διερευνηθεί, ενώ για το συγκεκριμένο θέμα δόθηκε συνέντευξη Τύπου στα γραφεία του Δικτύου Μεταναστών και Προσφύγων στην οδό Τσαμαδού.
Όπως αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους οι τρεις οργανώσεις, το  βράδυ της Πέμπτης, 30 Μαΐου 2013,  ένα σκηνικό βίαιης απαγωγής  εκτυλίχτηκε στα Εξάρχεια, στο σημείο όπου  καταλήγει  η οδός Σόλωνος, με θύμα έναν τούρκο πολιτικό πρόσφυγα, θύμα βασανιστηρίων στην Τουρκία.  «Ενώ ο πρόσφυγας που μόλις είχε αποχωρήσει από κοντινό μικρό κουρδικό εστιατόριο της περιοχής, διέσχιζε τον δρόμο, 5 άνδρες πετάχτηκαν από ένα αυτοκίνητο, που περίμενε σταματημένο από ώρα – όπως λένε οι μάρτυρες- στην άκρη του δρόμου, του επιτέθηκαν, τον ακινητοποίησαν, τον ξυλοκόπησαν άγρια και τον έσπρωξαν στο αυτοκίνητο  με τη βία, φράζοντας του το στόμα για να μην  ακούγεται. Οι φωνές του πρόσφυγα κινητοποίησαν παρόλα αυτά τους περαστικούς και κάποιοι από αυτούς ειδοποίησαν την Άμεση Δράση, ενώ στο σημείο μαζεύτηκε κόσμος και κατέφθασαν αμέσως και άλλοι πρόσφυγες από το κοντινό εστιατόριο».
Επισημαίνουν επίσης ότι η αστυνομία στο σύνολο της αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι έχει οποιαδήποτε γνώση για το περιστατικό. Ωστόσο, στη συνέχεια «αναρτήθηκε στο Indymedia κείμενο πολίτη που περιέγραφε τα περιστατικά και έδινε τα στοιχεία (πινακίδα) του αυτοκινήτου της απαγωγής. Από την δημοσιοποίηση της πινακίδας προέκυψε ότι το αυτοκίνητο ανήκει στην ελληνική αστυνομία».
Από το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες στάλθηκε κατεπείγουσα έκκληση (αίτηση ασφαλιστικών μέτρων) προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο  Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την αποτροπή της επιστροφής ή επαναπροώθησης του πρόσφυγα στην Τουρκία.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, ο τούρκος πρόσφυγας ήρθε στην Ελλάδα περίπου πριν από δύο μήνες και παρουσιάστηκε στο Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, όπου έδωσε τα στοιχεία του, με βάση τα οποία πριν από τρεις εβδομάδες, υποβλήθηκε φάκελος από το Συμβούλιο στις αρχές με την εισήγηση να εξεταστεί η υπόθεση γιατί συντρέχουν λόγοι για χορήγηση ασύλου. Η εξέταση της υπόθεσης δεν έχει ολοκληρωθεί από την ΕΛ.ΑΣ.
«Γκανγκστερικού τύπου απαγωγή και απέλαση»
Την «πρωτοφανή, γκανγκστερικού τύπου απαγωγή και απέλαση του 26χρονου τούρκου πολιτικού πρόσφυγα, Μπουλούτ Γιαϊλά» καταγγέλλει σε ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ, επισημαίνοντας ότι «αποκαλύπτει την κυβερνητική επιλογή καταπάτησης των διεθνών συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους πρόσφυγες και την υποταγή του Σαμαρά στους εκβιασμούς του Ερντογάν».
Όπως αναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι το Σάββατο το πρωί η ΕΛ.ΑΣ. διαβεβαίωνε κατηγορηματικά ότι δεν έχει γίνει καμία τέτοια προσαγωγή ή σύλληψη και ότι δεν χρησιμοποιήθηκε κανένα όχημα της ΕΛ.ΑΣ. για τέτοια αποστολή. «Όπως κατάγγειλαν αυτόπτες μάρτυρες, υπήρχαν βάσιμες υποψίες ότι οι δράστες ήταν αστυνομικοί, αν και δεν έφεραν στολή, και το αυτοκίνητο, με το οποίο μεταφέρθηκε, όπως επιβεβαιώθηκε αργότερα ανήκε στην δύναμη της Αστυνομίας, αν και δεν είχε σαφή υπηρεσιακά διακριτικά», τονίζει.
«Το Σάββατο το μεσημέρι έγινε γνωστό ότι ο Μπουλούτ Γιαϊλά, πολιτικός πρόσφυγας με επισήμως καταγεγραμμένη πρόθεση κατάθεσης αιτήματος προς την Ελληνική Δημοκρατία για την παροχή ασύλου, φυγαδεύτηκε χωρίς καμιά επίσημη ή νόμιμη διαδικασία, παραδόθηκε στις τουρκικές αρχές και ήδη κρατείται στην Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία στην Κωνσταντινούπολη!».
«Όπως ο ίδιος αφηγήθηκε στο συνήγορο του, επιβιβάστηκε βίαια στο πρώτο ΙΧ, από άνδρες που μιλούσαν ελληνικά και στη συνέχεια τον μετεπιβίβασαν σε άλλο ΙΧ, όπου τον συνόδευαν άνδρες που μιλούσαν Τουρκικά και Αγγλικά. Μετά από πολύωρο ταξίδι έφθασαν στα ελληνοτουρκικά σύνορα, όπου και παράνομα τα πέρασαν κάτω από τα συρματοπλέγματα και στη συνέχεια έγινε η σύλληψη του στο Αστυνομικό Τμήμα της Ανδριανούπολης», προστίθεται.
«Είναι πρώτη φορά που παραβιάζονται με τόσο βάρβαρο και απίστευτο τρόπο τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των προσφύγων και οι διεθνείς συμβάσεις. Επειδή τόσο ο κ. Δένδιας, όσο και το γραφείο Τύπου της ΝΔ, αρέσκονται στο να καταφεύγουν σε προπαγανδιστικές κορώνες, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θέλει -δήθεν- τη χώρα «ξέφραγο αμπέλι», η απαγωγή και παράδοση του τούρκου πολιτικού πρόσφυγα στις τούρκικες αρχές, αποδεικνύει ποιοι έχουν μετατρέψει τη χώρα, σε τόπο συνάντησης και συνεργασίας πρακτόρων και μηχανισμών, με τους δήθεν προαιώνιους εχθρούς, όταν πρόκειται για την καταπάτηση ελευθεριών και δικαιωμάτων. Θεωρούμε αδύνατον να συνέβησαν όλα αυτά χωρίς άνωθεν πολιτική κάλυψη. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και… Προστασίας του Πολίτη (!) κ. Νικόλαος Δένδιας και η Υπηρεσία Πληροφοριών οφείλουν να δώσουν εξηγήσεις. Κυρίως, όμως, οφείλει να απολογηθεί ο ίδιος ο Πρωθυπουργός», καταλήγει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Πηγή: enet.gr

Ο πόλεμος, η μάνα και το κοριτσάκι

Μια ιδιαίτερα τρυφερή φωτογραφία, που συμβολίζει την φρίκη του πολέμου, ανέβασε το Σαββατοκύριακο στο λογαριασμό της στο Twitter η δημοσιογράφος Λίζα Δουκακάρου.

Στη φωτογραφία ένα κοριτσάκι που ζωγράφισε με κιμωλία τη νεκρή στον πόλεμο μητέρα της και στη συνέχεια μπήκε μέσα στη ζωγραφιά για να απολαύσει την αγκαλιά της.

Η φωτογραφία, που είδε πριν λίγες ημέρες το φως της δημοσιότητας, απεικονίζει ένα κοριτσάκι το οποίο έχασε τη μητέρα του στον πόλεμο και οι κοινωνικές υπηρεσίες το έστειλαν στο ορφανοτροφείο για να μπορέσει να επιβιώσει.

Η προσαρμογή δεν ήταν εύκολη. Η μικρή ζητούσε συνεχώς τη μητέρα της αρνιόταν να φάει, να κοιμηθεί, ή να παίξει με τα υπόλοιπα παιδιά.Μέχρι που κάποια στιγμή οι υπεύθυνοι του ιδρύματος τη βρήκαν στην αυλή ξαπλωμένη κι έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει.

Με έκπληξη διαπίστωσαν, ότι η μικρή είχε πάρει μια κιμωλία, ζωγράφισε στο τσιμέντο της αυλής του ορφανοτροφείου τη μητέρα της , και μετά μπήκε μέσα στη ζωγραφιά και κουλουριάστηκε στην αγκαλιά της, όπως όταν ήταν έμβρυο. Έβγαλε μάλιστα τα παπουτσάκια της και τα άφησε έξω από τη ζωγραφιά για να μην πατήσει αυτό που θεωρούσε ιερό αποδεικνύοντας ότι η αγάπη είναι ο πιο ιερός μας τόπος.

Προσοχή: Η φωτογραφία αυτή είναι σκηνοθετημένη από την BahareH BisheH και η ιστορία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Πηγές:

tresixty.com

flickr.com

iefimerida.gr

Πόσο βλαπτικές είναι τελικά οι “Ειδήσεις”?

Ο Ελβετός Rolf Dobelli , συγγραφέας του βιβλίου «The Art of Thinking Clearly» («Η τέχνη της καθαρής σκέψης») δεν παρακολουθεί ειδήσεις. Προβάλλει αυτή την αποχή ως στάση ζωής, με μια ίσως επιτηδευμένη υπερβολή που πλησιάζει το γνωστό μότο της αποτοξίνωσης «Με λένε … και είμαι καθαρός», παραθέτοντας ωστόσο βάσιμα επιχειρήματα.

Πρόσφατα, ο Guardian δημοσίευσε μια σύνοψη του άρθρου του «Αποφύγετε τις ειδήσεις».

Η παρακολούθηση ειδήσεων βλάπτει την υγεία. Οδηγεί σε φόβο και επιθετικότητα και παρακωλύει τη δημιουργικότητα καθώς και την εις βάθος σκέψη.

Η λύση; Σταματήστε την εντελώς!

 Αυτά υποστηρίζει συνοπτικά ο Dobelli.
 Είναι έτσι;

 Οι θέσεις του

 τις τελευταίες δεκαετίες, οι οξυδερκείς διέγνωσαν τους κινδύνους από την υπερκατανάλωση τροφίμων (παχυσαρκία, διαβήτης) και τροποποίησαν τη διατροφή τους. Όμως οι περισσότεροι δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί πως η είδηση είναι για τον νου ό,τι η ζάχαρη για το σώμα.

Οι ειδήσεις πέπτονται  εύκολα. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας τροφοδοτούν με μπουκίτσες ασήμαντων θεμάτων, κουτσομπολιά που δεν αφορούν πραγματικά τη ζωή μας και δεν απαιτούν σκέψη. Αυτός είναι ο λόγος που δεν φτάνουμε σχεδόν ποτέ σε κορεσμό.

Σε αντίθεση με την ανάγνωση βιβλίων και μακροσκελών άρθρων από περιοδικά (που απαιτούν σκέψη), μπορούμε να «καταπιούμε» απεριόριστες ποσότητες έκτακτων ειδήσεων, οι οποίες λειτουργούν για το μυαλό όπως οι πολύχρωμες καραμέλες.

Σήμερα, αναφορικά με την ακατάπαυστη ειδησεογραφική πληροφόρηση έχουμε φτάσει στο ίδιο σημείο όπου βρισκόμασταν αντίστοιχα πριν από 20 χρόνια σε σχέση με τη διατροφή. Αρχίσαμε να αναγνωρίζουμε πόσο τοξική μπορεί να γίνει.

Οι ειδήσεις παραπλανούν

Δείτε το ακόλουθο συμβάν (δανεισμένο από τον Nassim Taleb). Μια γέφυρα καταρρέει ενώ διέρχεται ένα αυτοκίνητο. Σε τι θα εστιάσουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Στο αυτοκίνητο. Στον οδηγό. Από πού ερχόταν. Πού πήγαινε. Πώς βίωσε την κατάρρευση (εάν επέζησε). Αλλά όλα αυτά είναι ασήμαντα. Ποιο είναι το σημαντικό; Η κατασκευαστική αναξιοπιστία της γέφυρας. Αυτός υπήρξε ο αφανής κίνδυνος που κρυβόταν στη συγκεκριμένη και ενδεχομένως κρύβεται και σε άλλες γέφυρες. Όμως, το αυτοκίνητο προκαλεί εύκολα εντυπώσεις, είναι συγκεκριμένο και όχι αφηρημένο – όπως ο κίνδυνος. Και είναι μια είδηση φθηνή να παραχθεί.

Οι ειδήσεις μας οδηγούν στο να ζούμε με εντελώς λανθασμένη αντίληψη κινδύνου στο μυαλό μας. Έτσι, η τρομοκρατία είναι υπερτιμημένη. Το χρόνιο στρες υποτιμημένο. Η κατάρρευση της Lehman Brothers υπερτιμημένη. Η δημοσιονομική επιπολαιότητα υποτιμημένη. Οι αστροναύτες υπερτιμημένοι. Οι νοσοκόμες υποτιμημένες.

 Το να εκτίθεσαι στον Τύπο είναι παραλογισμός. Βλέποντας στην τηλεόραση ένα αεροπορικό δυστύχημα μεταβάλλεται η στάση σας ως προς αυτόν τον κίνδυνο, ανεξάρτητα από την πραγματική πιθανότητα που υπάρχει να συμβεί. Σφάλλετε αν νομίζετε ότι μπορείτε αυτό να το αντισταθμίσετε με την προσωπική σας θεώρηση (για το ζήτημα).

Οι ειδήσεις είναι ασήμαντες

Από τις περίπου 10.000 ειδήσεις που έχετε διαβάσει τους τελευταίους 12 μήνες, μπορείτε να αναφέρετε μια που – επειδή την προσλάβατε – σας βοήθησε να πάρετε μια καλύτερη απόφαση για ένα σοβαρό θέμα που αφορά τη ζωή σας, την καριέρα σας ή την επιχείρησή σας; Ουσιαστικά, η «κατανάλωση» ειδήσεων δεν είναι σημαντική για τη ζωή σας. Αλλά οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τι είναι σημαντικό, ενώ ευκολότερα αναγνωρίζουν τι είναι νέο. Το σημαντικό εναντίον του νέου είναι η βασική διαμάχη στην σύγχρονη εποχή. Οι ειδησεογραφικοί οργανισμοί θέλουν να πιστεύετε ότι οι ειδήσεις σας προσφέρουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Πολλοί όντως το πιστεύουν. Ανησυχούν όταν χάνουν τη ροή των ειδήσεων. Στην πραγματικότητα, η κατανάλωση ειδήσεων αποτελεί ανταγωνιστικό μειονέκτημα. Όσο λιγότερο καταναλώνετε ειδήσεις, τόσο μεγαλύτερο το πλεονέκτημα σας.

Οι ειδήσεις δεν έχουν ερμηνευτική αξία

Οι ειδήσεις είναι φυσαλίδες που αναδύονται στην επιφάνεια από έναν βαθύτερο κόσμο. Θα σας βοηθήσει η συσσώρευση γεγονότων να αντιληφθείτε τον κόσμο; Δυστυχώς, όχι. Η σχέση λειτουργεί αντίστροφα. Τα σημαντικά ζητήματα δεν αποτελούν ειδήσεις : αργά, ισχυρά κινήματα που αναπτύσσονται κάτω από τα «ραντάρ» των δημοσιογράφων, αλλά οδηγούν σε κοινωνικούς μετασχηματισμούς. Όσο περισσότερα δήθεν γεγονότα προσλαμβάνετε μέσω των ειδήσεων τόσο λιγότερο διακρίνετε την μεγάλη εικόνα. Εάν η περισσότερη πληροφόρηση οδηγούσε σε μεγαλύτερη οικονομική επιτυχία οι δημοσιογράφοι θα βρισκόντουσαν στην κορυφή της πυραμίδας των πλουσίων. Δεν συμβαίνει.

Οι ειδήσεις είναι τοξικές για τον οργανισμό

Ο τρόμος που εισπράττει ο οργανισμός από τον πανικό που εκπέμπουν οι ειδήσεις τον κεντρίζει να απελευθερώνει διαρκώς γλυκοκορτικοειδή (κορτιζόλη). Αυτό απορυθμίζει το ανοσοποιητικό σύστημα και αναστέλλει την απελευθέρωση των αυξητικών ορμονών. Με άλλα λόγια, το σώμα βρίσκεται σε κατάσταση χρόνιου στρες. Υψηλά επίπεδα γλυκοκορτικοειδών προκαλούν διαταραχή της πέψης, έλλειψη ανάπτυξης (κυττάρων, μαλλιών, οστών), νευρικότητα και ευαισθησία σε λοιμώξεις. Άλλες πιθανές παρενέργειες περιλαμβάνουν το φόβο, την επιθετικότητα, απώλεια της περιφερειακής όρασης και απευαισθητοποίηση.

Οι ειδήσεις αυξάνουν τα γνωστικά λάθη

Οι ειδήσεις τροφοδοτούν το μέγιστο από τα γνωστικά λάθη : προκατειλημμένη επιβεβαίωση. Όπως είπε ο Warren Buffett: «Το ανθρώπινο ον είναι άφθαστο στο ερμηνεύει όλες τις νέες πληροφορίες, έτσι ώστε να παραμένουν άθικτα τα συμπεράσματα που είχε εκ των προτέρων εξάγει».  Οι ειδήσεις επιτείνουν αυτό το ελάττωμα. Γινόμαστε επιρρεπείς σε υπερβολική αυτοπεποίθηση, αναλαμβάνουμε ανόητα ρίσκα και υποτιμούμε πραγματικές ευκαιρίες. Επιδεινώνει επίσης άλλο ένα γνωστικό λάθος: προκατειλημμένη εξιστόρηση. Ο εγκέφαλος μας διψά για ιστορίες που «βγάζουν νόημα» – ακόμη και αν δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Κάθε δημοσιογράφος που γράφει «Η αγορά κινήθηκε λόγω του X» ή «Η εταιρεία χρεοκόπησε λόγω του Ψ» είναι ηλίθιος. Έχω απηυδήσει με αυτό το φθηνό τρόπο «ερμηνείας» του κόσμου.

Οι ειδήσεις αναστέλλουν τη σκέψη

Η σκέψη απαιτεί συγκέντρωση. Η συγκέντρωση απαιτεί αδιάκοπτο χρόνο. Οι ειδησούλες είναι ειδικά σχεδιασμένες για να διακόπτουν. Σαν τους ιούς παραπλανούν τον οργανισμό για να τον βλάψουν. Οι ειδήσεις μας κάνουν ρηχούς, επιπόλαιους στοχαστές. Αλλά το χειρότερο, επηρεάζουν σοβαρά τη μνήμη. Υπάρχουν δύο τύποι μνήμης. Η «χωρητικότητα» της μακροπρόθεσμης μνήμης είναι σχεδόν άπειρη, αλλά η λειτουργική μνήμη εργασίας είναι περιορισμένη και εξαντλείται όταν αποθηκεύει ποσότητες ευτελών δεδομένων. Η διαδρομή από τη βραχυπρόθεσμη στη μακροπρόθεσμη μνήμη λειτουργεί ως σημείο φραγής στον εγκέφαλο, όμως ο,τιδήποτε θέλετε να κατανοήσετε οφείλει να περάσει από εκεί. Εάν η δίοδος μπλοκαριστεί, δεν περνά τίποτα. Και επειδή οι ειδήσεις διασπούν τη συγκέντρωση, αποδυναμώνεται η κατανόηση. Οι ειδήσεις online έχουν ακόμα χειρότερη επίδραση. Μελέτη του 2001 στον Καναδά έδειξε πως η κατανόηση υποχωρεί όσο ο αριθμός των υπερσυνδέσμων (links) σε ένα έγγραφο αυξάνεται. Γιατί; Γιατί κάθε φορά που εμφανίζεται ένας υπερσύνδεσμος ο εγκέφαλος θα πρέπει να κάνει τουλάχιστον την επιλογή να μην τον «κλικάρετε», η οποία από μόνη της αποσπά την προσοχή.

Οι ειδήσεις λειτουργούν σαν ναρκωτικό

Καθώς οι ιστορίες ξετυλίγονται θέλουμε να μάθουμε πώς συνεχίζονται. Με εκατοντάδες αφηγήσεις στο μυαλό μας, αυτή η λαχτάρα γίνεται όλο και πιο συναρπαστική και τελικά δύσκολο να αγνοηθεί. Παλιά οι επιστήμονες πίστευαν ότι οι πυκνές συνδέσεις που σχηματίζουν κάπου 100 δισεκατομμύρια νευρώνες στον εγκέφαλο μας παγιώνονται όταν ενηλικιωνόμαστε. Αυτό δεν ισχύει. Τα νευρικά κύτταρα διαρκώς «σπάνε» παλιές συνδέσεις και σχηματίζουν καινούριες. Όσο περισσότερες  ειδήσεις καταναλώνουμε, τόσο περισσότερο ασκούμε τα νευρωνικά κυκλώματα που διατίθενται για πρόχειρα διαβάσματα και πολλαπλά καθήκοντα, ατροφώντας εκείνα που χρησιμοποιούνται για εμβριθή ανάγνωση και επικεντρωμένη σκέψη. Οι περισσότεροι καταναλωτές ειδήσεων – ακόμη και αν υπήρξαν μανιώδεις αναγνώστες βιβλίων – έχουν απολέσει την ικανότητα να αφομοιώσουν μακροσκελή άρθρα ή βιβλία. Μετά από τέσσερις, πέντε σελίδες κουράζονται, η συγκέντρωσή τους εξαφανίζεται, γίνονται ανήσυχοι. Δεν οφείλεται στο ότι γέρασαν ή στο ότι το  πρόγραμμά τους επιβαρύνθηκε. Είναι επειδή η φυσική δομή του εγκεφάλου τους άλλαξε.

Οι ειδήσεις είναι σπατάλη χρόνου

Αν διαβάζετε εφημερίδα 15 λεπτά κάθε πρωί, μετά ενημερώνεστε για 15 λεπτά ενώ γευματίζετε και 15 λεπτά πριν πέσετε για ύπνο, προσθέτοντας επιπλέον λίγα λεπτά εδώ και εκεί όταν εργάζεστε, συνυπολογίζοντας τον χρόνο περισπασμού και συγκέντρωσης ξανά, έχετε χάσει τουλάχιστον μισή ημέρα κάθε εβδομάδα. Οι πληροφορίες δεν είναι πλέον σπάνιο αγαθό. Αλλά η προσοχή είναι. Συνήθως αποφεύγετε επιπολαιότητες με τα χρήματα, τη φήμη ή την υγεία σας. Γιατί το κάνετε με το μυαλό σας;

Οι ειδήσεις μάς κάνουν αδρανείς

Στη συντριπτική τους πλειοψηφία αφορούν πράγματα που δεν μπορούμε να επηρεάσουμε. Η καθημερινή επανάληψη ειδήσεων για πράγματα πάνω στα οποία δεν μπορούμε να επενεργήσουμε μας κάνει παθητικούς. Μας συνθλίβει μέχρι που υιοθετούμε μια κοσμοθεώρηση απαισιόδοξη, απευαισθητοποιημένη, σαρκαστική και μοιρολατρική. Ο επιστημονικός όρος είναι «επίκτητη ανημπόρια». Είναι λίγο υπερβολικό, αλλά δεν θα με εξέπλησσε εάν η κατανάλωση ειδήσεων, τουλάχιστον εν μέρει, συμβάλλει στην ευρέως σήμερα διαδεδομένη κατάθλιψη.

Οι ειδήσεις σκοτώνουν τη δημιουργικότητα

Τέλος, πράγματα που ήδη γνωρίζουμε περιορίζουν τη δημιουργικότητά μας. Είναι ένας λόγος που μαθηματικοί, λογοτέχνες, συνθέτες και επιχειρηματίες συνήθως παράγουν τα πλέον δημιουργικά τους έργα σε νεαρή ηλικία. Ο εγκέφαλός τους απολαμβάνει έναν ευρύ, καθαρό χώρο που τους ενθαρρύνει να επιζητήσουν πρωτότυπες ιδέες. Δεν γνωρίζω ούτε έναν πραγματικά δημιουργικό νου που να είναι εθισμένος στην κατανάλωση ειδήσεων – ούτε έναν συγγραφέα, συνθέτη, μαθηματικό, γιατρό, επιστήμονα, μουσικό, σχεδιαστή, αρχιτέκτονα ή ζωγράφο. Από την άλλη, γνωρίζω ένα σωρό άκρως μη δημιουργικά μυαλά που καταναλώνουν ειδήσεις όπως τα ναρκωτικά. Όσοι ψάχνουν για καινούριες λύσεις αγνοούν την ειδησεογραφία. Όσοι την παρακολουθούν, καταλήγουν ξανά στις παλιές.

Η κοινωνία χρειάζεται τη δημοσιογραφία – αλλά με διαφορετικό τρόπο. Η ερευνητική δημοσιογραφία είναι πάντοτε σημαντική. Χρειαζόμαστε ρεπορτάζ που ελέγχουν τους θεσμούς και αποκαλύπτουν την αλήθεια. Αλλά τα σημαντικά ευρήματα δεν πρέπει να αναδεικνύονται με τη μορφή ειδήσεων. Ουσία εμπεριέχουν τα μακροσκελή άρθρα σε περιοδικά και τα εμπεριστατωμένα βιβλία.

Έχοντας τέσσερα χρόνια χωρίς να παρακολουθώ ειδήσεις, μπορώ να δω και να αναφέρω τα αποτελέσματα αυτής της ελευθερίας: λιγότερη αποδιοργάνωση, λιγότερο άγχος, βαθύτερη σκέψη, περισσότερο χρόνο, περισσότερες γνώσεις. Δεν είναι εύκολο, αλλά αξίζει τον κόπο.

Πηγή: antinews.gr

Έφυγε ο θρυλικός γραφίστας των Pink Floyd

Ο βρετανός θρυλικός γραφίστας Στορμ Θόργκερσον, ένας από τους πιο διάσημους σχεδιαστές εξώφυλλων στην ιστορία της ροκ, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 69 ετών, την Παρασκευή, έπειτα από μακροχρόνια μάχη με την επάρατη νόσο.

Ο Θόργκερσον έγινε γνωστός δημιουργώντας μοναδικά εξώφυλλα για άλμπουμ θρυλικών συγκροτημάτων, όπως οι Pink Floyd και οι Black Sabbath.

Σε πολλά από τα έργα του βασικό ρόλο έπαιζαν στοιχεία του σουρεαλισμού, αφού συχνά τοποθετούσε αντικείμενα εκτός του παραδοσιακού τους πλαισίου, δίνοντάς τους μια ιδιαίτερη εμφάνιση, ενώ ταυτόχρονα επαναπροσδιόριζε την αισθητική τους μέσα από το δικό του πρίσμα.

«Απολαμβάνω να πειράζω την πραγματικότητα… να τη λυγίζω. Κάποιες δουλειές μου προκαλούν την απορία: είναι ή όχι αληθινό;» έλεγε ο ίδιος για την δουλειά του.

Ο διάσημος καλλιτέχνης, εκτός από τους Pink Floyd και τους Black Sabbath, συνεργάστηκε με πολλά μεγάλα ονόματα της μουσικής όπως oι Peter Gabriel, Μuse, Led Zeppelin, Scorpions, Genesis, Europe, Dream Theater, The Cranberries, Rainbow, Audioslave κ.ά..

Η δουλειά του για το άλμπουμ «The Dark Side of the Moon» των Pink Floyd – το οποίο τον περασμένο μήνα συμπλήρωσε 40 χρόνια κυκλοφορίας – θεωρείται διεθνώς ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα δίσκων όλων των εποχών.

Το βρετανικό μουσικό συγκρότημα που έχει γράψει ιστορία στον χώρο της ροκ μουσικής συνεργάστηκε με τον Θόργκερσον στα άλμπουμ «Wish You Were Here», «Animals», «A Saucerful of Secrets», «Ummagumma», «Atom Heart Mother», «Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980-81»,  «Echoes: The Best of Pink Floyd» και σε ακόμα οκτώ δίσκους.

Στην επίσημη ιστοσελίδα τους, οι Pink Floyd, μόλις πληροφορήθηκαν την θλιβερή είδηση, ανακοίνωσαν: «Ο θάνατος του επί χρόνια φίλου, συνεργάτη που υπήρξε ιδιοφυΐα στη γραφιστική, Στορμ Θόργκερσον, μας προκαλεί θλίψη. Η σκέψη μας είναι με την οικογένεια και τους φίλους του».

Πηγή: tvxs.gr

Maria, les banques et les tueurs à gage : le contrat sur Vaxevani

Le nouveau numéro de HOTDOC, le magazine publié par Kostas Vaxevanis, le journaliste qui a publié la liste Lagarde et est toujours en attente de son procès, est digne d’un polar. Une enquête sur un scandale bancaire, un banquier qui décide d’engager des tueurs à gage pour éliminer le journaliste, une membre de l’équipe qui panique et se livre au journaliste, une police qui n’enquête pas et une justice qui traine des pieds. Un roman policier dans la Grèce moderne. Sauf que ce n’est pas un roman mais l’histoire dévoilée dans le nouveau numéro de HOTDOC magazine. Okeanews vous dévoile le résumé de cette histoire qui ne semble pas intéresser les médias grecs. 

HOT DOC "Contrat payé - tout le plan d'élimination"

HOT DOC “Contrat payé – tout le plan d’élimination”

HotDoc ​​n°26 (pages 14-41): Maria, les banques et les tueurs à gage : le contrat sur Vaxevanis

La 3ème édition du magazine HotDoc, datée du 24 mai 2012, a révélé des informations sensibles sur des scandales impliquant des banques grecques. Des exemplaires préliminaires avaient été envoyés à d’autres organes de presse. Le 23 mai, Fimotro, un blog souvent dénoncé pour se livrer à la diffamation et au chantage, a publié une photo d’un reçu qui aurait été délivré par le service des renseignements grecs (EYP) au nom de l’éditeur de HotDoc​​, Kostas Vaxevanis. Le reçu était daté du 15 Juin 2011 et indique qu’il a été payé 50.000€ pour des services rendus à l’EYP pour le 1er semestre de 2011. Fimotro, ainsi que d’autres blogs qui ont fait circuler cette photo du reçu, a également joué un rôle en présentant le journaliste Steven Grey de Reuters, qui faisait des recherches sur une histoire similaire sur les banques grecques, comme un «agent» de forces inconnues qui cherchent à ruiner l’économie grecque (Reuters a publié à l’époque un long article sur la surveillance dont Grey avait fait l’objet).

L’équipe de HotDoc a ​​dénoncé le reçu comme faux et Vaxevanis a essayé de poursuivre Giannis Papagiannis, l’administrateur de Fimotro, dont le nom est connu du grand public suite à une affaire judiciaire antérieure dans laquelle il a été accusé de chantage. Étrangement, le bureau du procureur a refusé les documents du dossier de l’affaire précédente comme preuve de son identité, et, parce que Papagiannis ne pouvait pas être accusé d’un crime dans le cas de HotDoc​​, Google a refusé de fournir ses données personnelles. L’affaire contre Papagiannis a donc été abandonnée, en dépit des preuves abondantes en ligne sur son identité, y compris, récemment, des articles de blog signés de son nom complet.

Ensuite, les journalistes de HotDoc ​​ont commencé à recevoir des menaces à peine voilées à travers des amis et connaissances, tout en vivant dans l’impression constante qu’ils étaient suivis. Le magazine a malgré tout continué à mener des recherches sur les banques. En juillet 2012, il a publié une première série de résultats montrant qu’une équipe de l’EYP, dont l’équipe de HotDoc avait révélé les activités illégales par le passé, essayait de les éliminer en collaboration avec de grands hommes d’affaires et des banquiers.

Le 8 septembre, Vaxevanis rentrait chez lui tard dans la nuit dans la voiture d’un ami quand ils ont remarqué deux véhicules stationnés étrangement dans la rue avec les phares allumés. Il a évité les voitures et est entré chez lui par la porte de derrière sans être vu. Tôt le lendemain matin, le 9 septembre, il a entendu son chien aboyer. Il s’est levé et a vu dans le jardin un homme qui se cachait derrière la porte, comme s’il attendait que Vaxevanis rentre chez lui. Vaxevanis a appelé la police, dont l’arrivée dans la rue a effrayé les assaillants présumés – il s’est avéré qu’il en y avait au moins 4 – mais ils ont réussi à s’échapper, d’autant le centre des opérations avait donné un mauvais numéro de maison à la patrouille de police. Lorsque les agents de la sûreté de l’État sont venus plus tard au cours de la journée pour prendre la déposition de Vaxevanis, le commandant a rejeté l’ensemble de l’affaire, affirmant que ce n’était qu’une tentative de cambriolage bâclée. Vaxevanis a rapporté ses observations et celle de ses voisins à la police au sujet de gens qui “flânaient” dans le quartier, mais n’a jamais été invité à donner les noms des témoins oculaires. Il n’a pas non plus bénéficié de la protection de la police, dont de nombreux journalistes éminents jouissent en Grèce. Les médias ont également ignoré la question, alors que certaines personnes dans le milieu des médias ont commencé à chuchoter que Vaxevanis ne cherchait qu’à se faire de la publicité.

Le 17 septembre, une femme nommée Maria a contacté HotDoc ​​et a demandé à rencontrer Vaxevanis, disant que c’était une question de vie ou de mort et que “sa vie est en danger, c’est les banquiers”. Elle a affirmé qu’un banquier avait contacté des tueurs à gage de la FYROM et leur avait ordonné de tuer Vaxevanis. Elle a également précisé qu’elle avait signé le reçu de l’EYP elle même, que le même gang avait pour mission de diffamer le journaliste Tasos Telloglou, qui a également publié des rapports critiques sur le même banquier et, surtout, qu’ils comptaient entrer dans les bureaux de journalistes de Reuters pour voler les preuves d’un grave scandale bancaire. HotDoc ​​savait qu’une telle effraction avait déjà eu lieu le 30 mai dans les bureaux de Nikos Leontopoulos de Reuters, mais l’événement n’a jamais été rendu public. Pour que Maria soit au courant de cela, c’est qu’elle était impliquée d’une manière ou d’une autre, et HotDoc a constaté que les «aveux» de Maria méritaient une enquête.

Maria a révélé qu’elle avait été embauchée par une entreprise dirigée par un certain nombre de personnes employées par l’EYP. On lui a demandé dans le cadre de ses fonctions de préparer des reçus aux noms de Vaxevanis, ainsi que d’autres journalistes et un politicien du parti des Grecs indépendants, le tout au nom de «l’intérêt national». Les cibles ont en commun qu’elles enquêtaient sur des scandales impliquant le banquier qui a fait appel à l’entreprise ou les activités illégales du propriétaire de l’entreprise lui-même. Les reçus ont ensuite non seulement été envoyés à des journaux «amis» et à une grande société d’édition d’Athènes, mais aussi aux bureaux de la Nouvelle Démocratie, où un responsable du parti a montré le reçu au nom de Vaxevanis à un journaliste étranger qui l’interviewait sur la liste de Lagarde et l’arrestation de Vaxevanis.

Après l’échec de tentative de diffamation par le reçu, le gang de l’EYP, selon Maria, a lancé trois opérations parallèles. La première visait à diffamer Tasos Telloglou, la seconde à éliminer – physiquement – Vaxevanis, et la troisième à discréditer le témoin-clé dans un procès contre le même banquier qui visait Vaxevanis, en cachant des drogues dans ses restaurants pour l’accuser de trafic de drogue ensuite. Après l’embuscade de la maison de Vaxevanis le 9 septembre, Maria a compris ce dont retournait le «contrat» dont elle avait entendu parler, et, paniquée, elle s’est rendue compte que, après Vaxevanis, elle serait probablement la prochaine sur la liste. Elle a donc essayé de se retirer du gang, sous divers prétextes, mais, puisque ce n’était pas possible, elle a choisi de rencontrer Vaxevanis et lui dire toute la vérité. L’équipe de HotDoc ​​lui a demandé de garder sa position dans la bande du l’EYP afin de pouvoir mener leur enquête en toute sécurité.

Après ces révélations, Vaxevanis a rencontré un notaire pour faire une déclaration au sujet de toute l’histoire, dans un document qui devait être descellé et publié seulement en cas de décès ou sous un ordre explicite venant de sa part. Il a ensuite informé Tasos Telloglou qu’il était lui aussi ciblé. Ensuite, l’équipe de HotDoc a fourni des notes manuscrites remises par Maria à un expert graphologue, Ioannis Makris, qui était auparavant le chef adjoint de la direction de la police hellénique pour les enquêtes criminelles. Makris a pu déterminer que l’auteur des notes manuscrites était probablement la même personne que celle qui avait créé le reçu de l’EYP. En décembre 2012, Makris a rencontré Maria dans les bureaux de HotDoc pour recueillir de nouveaux échantillons d’écriture. Après les avoir examinés en détail, Makris a conclu que Maria était sans aucun doute l’auteur du reçu et que la signature sur le reçu n’était évidemment pas que celle de Vaxevanis.

L’équipe de HotDoc a également pu confirmer les déclarations de Maria en visitant les locaux utilisés par le gang de l’EYP pour surveiller le magazine, où ils ont trouvé des pièces cachées derrière les grilles de ventilation, comme Maria leur avait indiqué. Pendant ce temps, Maria a joué son rôle et faisait semblant d’exécuter l’opération visant le témoin dans le procès contre le banquier. Elle a donné des documents et des photographies de surveillance au sujet de cette opération à l’équipe de HotDoc​​, qui a une fois de plus pu vérifier les informations. Après avoir rassemblé suffisamment de preuves que l’histoire de Maria était bien fondée, l’équipe de HotDoc a apporté l’affaire devant la justice. HotDoc ​​a également reçu un CD avec des conversations téléphoniques enregistrées entre les membres de la bande, dans lesquelles ils discutent des détails de leurs opérations et nomment le banquier qui est derrière l’histoire (pour des raisons de sécurité, des copies du CD ont été données à des collègues de Vaxevanis à l’étranger.)

Début décembre 2012, le magazine HotDoc ​​a été contacté par un, puis deux autres membres du gang, dans ce qui semble avoir été une tentative de rejeter la faute de l’ensemble de l’opération sur le reste des membres. Après deux réunions, HotDoc a ​​choisi de ne pas continuer plus loin ces contacts.

Le magazine note également que des attaques verbales contre Vaxevanis se sont propagées dans les milieux politiques, citant le procès-verbal d’une séance de la commission d’enquête parlementaire sur la liste de Lagarde, dans laquelle le chef du PASOK, Evangelos Venizelos, au lieu de discuter de son propre rôle dans le dossier, insinue qu’un banquier rival finance secrètement HotDoc ​​et que «le Service» (allusion à EYP) devrait être en mesure de le prouver.

Le 26ème numéro de HotDoc ​​comprend un article de fond sur tout ce dossier, ainsi qu’un long entretien avec Maria dans lequel elle raconte l’histoire en détail, une liste des personnes impliquées dans la bande de l’EYP (donnant seulement leurs initiales) et une documentation complète, y compris des photographies, du dossier de l’enquête du magazine.

Disponible dans tous les peripteros et en ligne sur le site de HOTDOC

Lire la suite : http://www.okeanews.fr

 

Οι Νορβηγοί επιλέγουν να πληρώνουν φόρους!

Η ακόλουθη ιστορία είναι απολύτως αληθής και αφορά τα οικονομικά “προβλήματα” που αντιμετωπίζει η Νορβηγία.

Στις αρχές, λοιπόν, του καλοκαιριού συνήλθε η νορβηγική Βουλή προκειμένου να συζητηθεί το “πρόβλημα” του σημαντικού πλεονάσματος που παρουσιάζει ο κρατικός προϋπολογισμός, καθώς και ο κίνδυνος που ενέχει για την ανατίμηση του εγχώριου νομίσματος (νορβηγική κορώνα) και οι επιπτώσεις που θα είχε μία τέτοια ανατίμηση για τις εξαγωγές της χώρας. Η πρόταση του κυβερνώντος κόμματος ήταν να χαρισθούν οι φόροι σε όλους τους πολίτες (φυσικά και νομικά πρόσωπα) για το δεύτερο εξάμηνο του 2012, προκειμένου να μην συσσωρευθούν επιπλέον έσοδα στον ήδη “προβληματικό” πλεονασματικό προϋπολογισμό.

Να σημειωθεί πως το φορολογικό σύστημα της Νορβηγίας προβλέπει άμεση φορολόγηση “στην πηγή” του εισοδήματος ενός πολίτη, χωρίς να καλείται στο τέλος του έτους – ή οποιαδήποτε άλλη στιγμή – να πληρώσει κάποιον άλλον φόρο. Αν για παράδειγμα, ένας υπάλληλος αμείβεται από μία εταιρεία με 1.000 ευρώ κάθε μήνα, το ποσοστό φόρου που του αναλογεί αποδίδεται αυτομάτως στο κράτος. Άλλο ενδιαφέρον σημείο για την “τραγική” πλεονασματική οικονομία της Νορβηγίας είναι πως τα τελευταία χρόνια το κράτος χαρίζει το φόρο του μήνα Δεκεμβρίου, σαν ένα “δώρο” προς τους πολίτες, αφού στο νορβηγικό κράτος λεφτά όντως υπάρχουν.

Η νορβηγική Αριστερά αντέδρασε στην πρόταση του κυβερνώντος κόμματος, υποστηρίζοντας  ότι αν χαρίζονταν οι φόροι του υπόλοιπου έτους, το επιπλέον εισόδημα οι πολίτες θα το ξόδευαν κατά κύριο λόγο σε ταξίδια – στους Νορβηγούς αρέσει πολύ να ταξιδεύουν – και ξενύχτια, με αποτέλεσμα τα λεφτά να μην επιστρέφουν στο κράτος. Η πρόταση της Αριστεράς ήταν οι πολίτες να συνεχίσουν να καταβάλλουν τους φόρους και τα χρήματα αυτά να διατεθούν ως δωρεά σε μία άλλη χώρα που αντιμετωπίζει προβλήματα.

Αφού, λοιπόν, δεν πάρθηκε καμία απόφαση εντός του κοινοβουλίου για τον “πονοκέφαλο” των πλεονασμάτων, η κυβέρνηση έθεσε το ζήτημα σε ηλεκτρονικό δημοψήφισμα ενώπιον του νορβηγικού λαού, καλώντας τον να αποφασίσει ο ίδιος για το αν θέλουν να πληρώσουν τους φόρους του υπόλοιπου έτους ή όχι.

Το αποτέλεσμα; Το 72% ψήφισε ώστε να μην χαρισθούν οι φόροι στους Νορβηγούς πολίτες, αλλά να συνεχίσουν να τους πληρώνουν κανονικά και τα χρήματα αυτά να δοθούν ως δωρεά σε μία άλλη χώρα και επιλέχθηκε τελικά να χτιστούν νοσοκομεία στο Βιετνάμ.

Βεβαίως, αν διηγείτο κάποιος την ιστορία αυτή σε έναν συνηθισμένο Έλληνα, η – πιθανότερη – απάντηση που θα λάμβανε θα ήταν “είναι ηλίθιοι αυτοί οι Νορβηγοί”. Οι υπόλοιποι ας αναρωτηθούμε ποιοι είναι οι ηλίθιοι, τελικά.

Πηγή: emea.gr

Οι γερμανικές εκλογές, η FED και ο πάπας των φτωχών

Πολλά γράφτηκαν πρόσφατα για την εκλογή του νέου πάπα. Κάτι που μας έκανε εντύπωση, δημοσίευσε στη στήλη του ο Δευκαλίων, στο HotDoc που κυκλοφόρησε στις 21 Μαρτίου. Αναδημοσιεύουμε παρακάτω μέρος του άρθρου:

του Δευκαλίωνος

Οι σοφές σκέψεις είναι οι απλές σκέψεις. Απλά λοιπόν είnαι τα πράγματα. Αποχώρησε ένας Γερμανός και μέλος της χιτλερικής νεολαίας πάπας και πήρε τη θέση του ένας Λατινοαμερικάνος πoυ είδε με τα μάτια του και βίωσε τη χρεοκοπία της χώρας του. Απλές λοιπόν και λογικές σκέψεις. Υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να εμφορείται έστω και κατ’ ελάχιστο, από ανθρωπιστικές αρχές, ο οποίος θα βιώσει μία κρατική χρεοκοπία και ό,τι αυτό συνεπάγεται και θα μείνει ασυγκίνητος;

Και το όνομα του νέου πάπα Φραγκίσκος Α’. Σημειολογία που παραπέμπει στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους και στον άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης, τον προστάτη των φτωχών.

Η θεολογία αρέσκεται στους συμβολισμούς και η επιλογή του ονόματος του νέου πάπα, που μόνο τυχαία δεν είναι, ίσως μας οδηγεί στην πιο ασφαλή πρόβλεψη. Από το μπαλκόνι του Αγίου Πέτρου ο νέος πάπας, ο
Φραγκίσκος Α’, ο πάπας του κόσμου, ο προστάτης των φτωχών, θα εξαπολύσει μύδρους εναντίον της φτώχειας που μαστίζει σήμερα τους λαούς του κόσμου.

…..

Για τη στήλη, η εκλογή του νέου πάπα είναι καθοριστικό γεγονός στην ενδο-καπιταλιστική κόντρα μεταξύ της FED και του βόρειο-ευρωπαϊκού βιομηχανικού κεφαλαίου. Φυσικά μέχρι να φτάσουμε στην κορύφωση αυτής της κόντρας θα υπάρξουν άλλες δημόσιες δηλώσεις και πράξεις του πάπα που θα τον καταστήσουν ιδιαίτερα δημοφιλή στις καθολικές φτωχές μάζες.

Για εμάς είναι σχεδόν σίγουρο: Τώρα αρχίζει το ντέρμπι των γερμανικών εκλογών

Πηγή: περιοδικό HotDoc, 21/3

Κοσμο-ιστορικά γεγονότα στους κόλπους της Καθολικής εκκλησίας

Μέσα σε ένα μήνα, είχαμε δύο κοσμο-ιστορικά γεγονότα στους κόλπους της Καθολικής εκκλησίας.

benedict

Πρώτα, τον Φεβρουάριο, ο πάπας Βενέδικτος XVI έγινε ο πρώτος πάπας που παραιτείται εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Και τον Μάρτιο,είχαμε τον πρώτο ινσουίτη πάπα στην ιστορία.

Όσων αφορά στη παραίτηση του πάπα Βενέδικτου XVI, το BBC έκανε αναφορά σε μερικές από τις στιγμές που σημάδεψαν την 8ετή παρουσία του στην κεφαλή της Καθολικής εκκλησίας, όπως

– Την επίσκεψή του στο Blue Mosque στη Κωνσταντινούπολη το 2006
– Την επίθεση εναντίον του παραμονή Χριστουγέννων 2009 από την Susanna Maiolo
– Την επίσκεψή του στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2010
– Το άνοιγμα του λογαριασμού @pontifex στο twitter για να επικοινωνεί με τους πιστούς

Για την εκλογή του πρώτου ινσουίτη πάπα στην ιστορία η Washington Post έγραψε ότι πρόκειται για μεγάλη υπόθεση.

 

Ο πάπας για πρώτη φορά στα χρονικά έπλυνε τα πόδια γυναικών

Ο πάπας  επέλεξε να τελέσει την παραδοσιακή ιεροτελεστία στη φυλακή ανηλίκων του Καζάλ ντελ Μάρμο, στα προάστια της Ρώμης.

Στους νεαρούς κρατούμενους που συγκεντρώθηκαν στο παρεκκλήσι της φυλακής, ο πάπας εκφώνησε μια σύντομη, αυτοσχέδια ομιλία, μιλώντας απλά και θερμά. Κατόπιν έπλυνε τα πόδια δέκα αγοριών και δύο κοριτσιών, μιας καθολικής Ιταλίδας και μιας μουσουλμάνας Σέρβας.

Το πλύσιμο των ποδιών από τον πάπα, η αναπαράσταση της χειρονομίας του Ιησού προς τους μαθητές του, συμβολίζει «τη στοργή του Χριστού», είπε ο Φραγκίσκος. «Ο Ιησούς ήρθε για να μας υπηρετήσει, για να μας βοηθήσει. Ας το σκεφτούμε καλά: είμαστε πραγματικά διατεθειμένοι να υπηρετήσουμε τους άλλους;» ρώτησε τα νεαρά παιδιά.

Η τελετή συνοδεύτηκε από τραγούδια. Δεν μεταδόθηκαν εικόνες, δεδομένου ότι οι νεαροί κρατούμενοι είναι ανήλικοι, αλλά το ραδιόφωνο του Βατικανού αναμετάδοσε την ομιλία του πάπα Φραγκίσκου.

Πηγή: matrix24.gr

Απόπειρα σαμποτάζ σε υποθαλάσσια καλώδια στην Αίγυπτο

Πριν από μερικές ώρες, σύσσωμος ο ηλεκτρονικός και έντυπος Τύπος μετέδωσε αυτό που από πολλούς ειδικούς επαγγελματίες του χώρου και ερευνητές χαρακτηρίστηκε ως «η μεγαλύτερη DDoS (Destributed Denial of Service) κυβερνοεπίθεση που έχει λάβει ποτέ χώρα στην ιστορία του διαδικτύου» με θύμα την anti-spam οργάνωση Spamhaus και πιθανολογούμενο θύτη το σλικ ψυχροπολεμικό Κέντρο Δεδομένων Cyberbunker, το επονομαζόμενο και παράδεισο του spam, με έδρα το Κλέτινγκε της Ολλανδίας (εικ.).

Η μαζικότητα της επίθεσης υπολογίστηκε στα 300 gigabits το δευτερόλεπτο. Κι αν το νούμερο σαστίζει τα εγκεφαλικά σας κύτταρα, μάθετε πως πρόκειται κυριολεκτικά για μία «κουτσουλιά» μπροστά στο 1.28 terrabit που μπορείς να «σβήσεις» με μοναδικό εργαλείο ένα… τσεκούρι!

Και για να έχει κανείς μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα του τι λέμε, υπενθυμίζουμε ότι, σε σχέση με τα 300 gigabits, το 1.28 terrabit ισούται με 4 φορές μεγαλύτερο φάσμα συχνότητας ή, πιο απλά, με 4 φορές μεγαλύτερη τιμή ρυθμού μετάδοσης δεδομένων!!!

Κι αν νομίζετε πως πρόκειται για αστειότητα, σφάλλετε. Διότι, αυτό επιχείρησαν χθες 3 άνδρες στην Αίγυπτο, σε μία καθόλου sophisticated, αλλά εξαιρετικά αποτελεσματική απόπειρα σαμποτάζ.

Τα κίνητρα και η ταυτότητά τους παραμένουν ακόμη άγνωστα. Ωστόσο, όπως ανέφερε το πρακτορείο Reuters, η επιχείρηση αποκαλύφθηκε όταν οι λιμενικές αρχές της Αιγύπτου εντόπισαν μία ψαρόβαρκα έξω από τις ακτές της Αλεξάνδρειας και συνέλαβαν τους 3 επιβαίνοντες που προσπαθούσαν να κόψουν με τσεκούρι υποθαλάσσιο καλώδιο τύπου SEA-ME-WE 4 (εικ.).

Και για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος των συνεπειών, αρκεί να αναφέρουμε ότι το εν λόγω καλώδιο αποτελεί τη βασικότερη σύνδεση της Ασίας με την Ευρώπη, καθώς εκτείνεται από τη Γαλλία μέχρι τη Μαλαισία, συνδέοντας την Ιταλία, τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και τη νότια Ασία (εικ.).

Οι συλληφθέντες, τις φωτογραφίες των οποίων «ανέβασε» στο Facebook το πολεμικό ναυτικό, ανακρίνονται από τις αιγυπτιακές αρχές.

Αυτό είναι ένα καλό παράδειγμα για να καταλάβουμε κάτι που συνήθως ξεχνάμε και απωθούμε, απορροφημένοι στα φιλικά-προς-το-χρήστη και γι’ αυτό παραπλανητικά interfaces των υπολογιστών μας: πως το διαδίκτυο δεν «υπάρχει» και λειτουργεί πάνω ή μέσα σε κάποιο άυλο «συννεφάκι», αλλά στη γη, στο έδαφος, στη γαία, μέσα σε εκατοντάδες υπόγεια και υποθαλάσσια καλώδια, τα οποία μπορούν επίσης να κοπούν κατά τύχη ή από πρόθεση – τόσο γελοιωδώς απλά.

Την πρωτοκαθεδρία στην επικοινωνία την έχει η υλική υποδομή και, κατ’ επέκταση, η γεωστρατηγική και πολιτική διάσταση των δικτυώσεων της πληροφορίας.

Οι περισσότερες μεγάλες χώρες διαθέτουν ένα «πλεόνασμα» καλωδίων στις ακτές τους. Ωστόσο, η απώλεια έστω κι ενός από αυτά σημαίνει αυτομάτως ότι όλη η κυκλοφορία θα πρέπει να συνωστιστεί στις απομείνασες συνδέσεις, προκαλώντας «συμφόρηση». Και πράγματι, από τη στιγμή που τα περισσότερα από αυτά τα καλώδια διέρχονται μέσα από στενές γεωγραφικές «αορτές» όπως το Σουέζ, δεν είναι καθόλου δύσκολο για έναν επίδοξο σαμποτέρ να διακόψει μέσα σε ελάχιστο χρόνο μία ολόκληρη δέσμη συνδέσεων.

Οι πρόσφατες επιθέσεις στις διαδικτυακές υποδομές (υποθέσεις «Cyberbunker» και «Αιγυπτιακό καλώδιο») δείχνουν ότι υπάρχουν δύο τρόποι διεξαγωγής ασύμμετρου πολέμου στην εποχή του Διαδικτύου:

Εάν στόχος σου είναι μία μεμονωμένη εταιρεία, βοηθάει πολύ να γνωρίζεις πώς να συντονίσεις χιλιάδες «υπολογιστές-ζόμπι» σε μία συγκεκριμενοποιημένη, στοχευμένη επίθεση. Μία τέτοια επιχείρηση έχει το πλεονέκτημα ότι επιτρέπει στους κανονικούς χρήστες να παραμείνουν on line.

Εάν, όμως, ο στόχος σου είναι μεγαλύτερος, μία χώρα ή μία ήπειρος, όλα όσα χρειάζεσαι για να «σμπαραλιάσεις» το δίκτυο είναι στοιχειώδης καταδυτικός εξοπλισμός και μερικά κοφτερά εργαλεία.

Με άλλα λόγια, να εγκαταλείψεις το δωμάτιό σου και να εκτεθείς στο πεδίο της μάχης…

Ποιος είπε ότι ο παλαιού τύπου πόλεμος που απαιτεί την ένσαρκη παρουσία και την κατάληψη εδαφών τελείωσε;

Πηγή:  iefimerida.gr

Ο Πάπας ήταν σεκιουριτάς

Ο Χόρχε Μπεργκόλιο είναι παιδί Ιταλών μεταναστών, που πήγαν να ζήσουν και να εργαστούν στη μακρινή Αργεντινή. Σε νεαρή ηλικία, προσβλήθηκε από σοβαρής μορφής πνευμονία, γεγονός που οδήγησε στην αφαίρεση σημαντικού μέρους του δεξιού του πνεύμονα.

Η Ιεραρχία δεν ήταν ποτέ στα σχέδιά του, αλλά οδηγήθηκε εκεί ώστε να εξασφαλίσει ένα σταθερό εισόδημα. Όπως, μάλιστα, έχει ο ίδιος αποκαλύψει παλαιότερα, είχε αρραβωνιαστεί κιόλας στο παρελθόν, πριν φυσικά χειροτονηθεί.

Σπούδασε χημικός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες και κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργάστηκε και ως σεκιουριτάς, προκειμένου να εξασφαλίσει τα προς το ζειν.

Είναι ο πρώτος Ιησουίτης και ο πρώτος Λατινοαμερικάνος που καταλαμβάνει το ανώτατο αξίωμα στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και στην προηγούμενη ψηφοφορία,το 2005, είχε εξασφαλίσει τη δεύτερη θέση μετά τον Ράτσινγκερ, που είχε τελικά εκλεγεί.

Έχει ταχθεί ανοιχτά κατά του γάμου των ομοφυλοφίλων και συγκρούστηκε ως αρχιεπίσκοπος Μπουένος Άιρες με την πρόεδρο της χώρας Κριστίνα Κίρχνερ που πέρασε σχετικό νόμο. Επίσης, είναι κατά των αμβλώσεων.

Αντίθετα, έχει υπερασπιστεί σθεναρά το δικαίωμα στο διαζύγιο και τις ανύπαντρες μητέρες. Μάλιστα, πριν από μερικά χρόνια συγκρούστηκε με ιερείς που αρνούντο να βαφτίσουν παιδιά, τα οποία έχουν γεννηθεί εκτός γάμου.

Ο ίδιος επέλεγε πάντα μία ζωή λιτή. Δεν έμεινε ποτέ στο πολυτελές μέγαρο της. Αρχιεπισκοπής, αλλά ζούσε σε ένα μικρό διαμέρισμα και μαγείρευε μόνος του. Είχε αρνηθεί την αρχιεπισκοπική λιμουζίνα και επέλεγε συχνά τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όπως το μετρό και το λεωφορείο.

Δεν είναι τυχαίο που επέλεξε και το όνομα Φραγκίσκος από τον κατατρεγμένο, προστάτη των φτωχών Άγιο Φραγκίσκο. Και φυσικά, ως Αργεντινός δε θα μπορούσε παρά να λατρεύει το ποδόσφαιρο, όντας φανατικός οπαδός της Σαν Λορέντσο.

Aixmi.gr

Σαν σήμερα τραβήχτηκε η ιστορική φωτογραφία του Che

Σαν σήμερα, το 1960 ο διάσημος φωτογράφος, Alberto Korda, «φυλάκισε» με τον φωτογραφικό φακό του την εικόνα του Che Guevara και έδωσε στο κοινό το πιο γνωστό πορτραίτο του.

Γυρίζοντας 53 χρόνια πίσω, και πηγαίνοντας στην εκδήλωση για τον ύστατο αποχαιρετισμό των θυμάτων της έκρηξης του La Coubre ο Alberto Korda φωτογραφίζει την ιστορική φωτογραφία του Che η οποία ξεχωρίζει και γράφει τη δική της ιστορία. Αυτό το πορτραίτο του Che έμελλε να γίνει το πιο πολυανατυπωμένο στην ιστορία της φωτογραφίας. Ωστόσο έμεινε στην αφάνεια για πάνω από επτά χρόνια. Τον Ιούνιο του 1967, ένας Ιταλός εκδότης, ο Giangiacomo Feltrinelli, ζητάει από τον Korda κάποιο καλό πορτρέτο του Che για μελλοντική του έκδοση. Εκείνη την εποχή ο Che μάχεται στο αντάρτικο της Βολιβίας. Θα συλληφθεί και θα εκτελεστεί από τον βολιβιανό στρατό και πράκτορες της CIA τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Μερικούς μήνες μετά ο Φιντέλ Κάστρο παραδίδει προς έκδοση στον Feltrinelliτο ημερολόγιο του Che από το αντάρτικο της Βολιβίας. Μαζί με αυτό ο Ιταλός εκδότης θα τυπώσει τις πρώτες χιλιάδες αντίγραφα του περίφημου πορτραίτου, που θα γίνει σύμβολο λαϊκής αντίστασης και πάλης και θα ανατυπωθεί σε εκατομμύρια ακόμα.

Ο κουβανός φωτογράφος μάλιστα είχε μιλήσει σε συνεντεύξεις του για την επίμαχη φωτογραφία περιγράφοντας τη στιγμή που έκανε το «κλικ» φυλακίζοντας για πάντα αυτή τη στιγμή: «Απείχα περίπου 18 μέτρα από το βήμα όπου μιλούσε ο Fidel και είχα στο χέρι μία μηχανή με ένα μικρό τηλεφακό όταν είδα τον Che να πλησιάζει την άκρη όπου βρίσκονταν ο Jean-Paul Sartre με την Simone de Beauvoir.(…) Είχε μία αγριωπή έκφραση. “Όταν εμφανίστηκε στην άκρη του τηλεφακού μου των 90 mm, σχεδόν τρόμαξα όταν είδα την οργή στο πρόσωπο του. “Ήταν ίσως συγκινημένος, ή οργισμένος, δεν ξέρω. Πάτησα αμέσως το κουμπί, σχεδόν αντανακλαστικά. Και «διπλασίασα» αμέσως τη λήψη, αλλά, ως συνήθως η πρώτη ήταν η καλύτερη. “Έμεινε εκεί πολύ λίγο και γι” αυτό τράβηξα μόνο αυτές τις δύο φωτογραφίες. Δεν είναι και ιδιαίτερα καθαρές, επειδή δεν είχα το χρόνο να τις εστιάσω καλά».

Ποιος ήταν όμως ο Korda;

Ο Alberto Díaz Gutiérrez , ή όπως έχει γίνει γνωστός Alberto Korda γεννήθηκε στην Αβάνα, στις 14 Σεπτέμβρη, το 1928 και πέθανε στις 25 Μάη του 2001. Καταξιώθηκε και έμεινε στην ιστορία ως ο επίσημος φωτογράφος της Κουβανικής Επανάστασης, έχοντας φωτογραφήσει πολλές φορές τον Fidel, τον Che και άλλες προσωπικότητες. Ο Alberto Korda αρχικά ασχολήθηκε σαν φωτογράφος μόδας και έφθασε να είναι το πρώτο όνομα στο χώρο, ένα είδος που την εποχή εκείνη στην Κούβα δεν είχε καμιά πέραση, προσχώρησε στην επανάσταση, φωτογραφίζοντας όλα τα γεγονότα της εξέγερσης.

Ο ίδιος λέει: «Κόντευα τα 30, και ζούσα επιπόλαια όταν ένα εξαιρετικό γεγονός άλλαξε τη ζωή μου. Η Κουβανική Επανάσταση. Τότε τράβηξα εκείνη τη φωτογραφία του μικρού κοριτσιού που έσφιγγε ένα κομμάτι ξύλο σαν να ήταν κούκλα. Κατάλαβα ότι άξιζε να αφιερώσω τη δουλειά μου σε μια επανάσταση που είχε στόχο να εξαλείψει αυτές τις ανισότητες». Από τότε αυτός και ο φακός του αφοσιώθηκαν στην επανάσταση.

Έγινε προσωπικός φωτογράφος του Fidel Castro, ακολουθώντας τον παντού και συνοδεύοντάς τον στα ταξίδια στο εξωτερικό. Είχε, ακόμα, τη δυνατότητα να φωτογραφίζει τον Fidel και τον Che σε προσωπικές στιγμές.

Πηγή: Κουτί Πανδώρας

Αναδημοσίευση από TVXS: Η βρώμικη ιστορία του Dr. Dirty

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αναδημοσίευση από το tvxs.gr και περιγράφει την “βρώμικη” ιστορία του ελληνικής καταγωγής Gustav, ή αλλιώς Gust, Avrakotos και το ρόλο του κατά τη δικτατορία.

Την 1η Δεκεμβρίου του 2005 πέθανε στις ΗΠΑ ο συνταξιούχος πράκτορας της CIA, Γκαστ Αβράκοτος. Ο ελληνοαμερικανικής καταγωγής «Dr. Dirty», όπως τον αποκαλούσαν οι συνάδελφοί του, υπήρξε ο ιθύνων νους της ήττας των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν αλλά και το κανάλι επικοινωνίας μεταξύ των συνταγματαρχών με την αμερικανική μυστική υπηρεσία κατά την επταετία της χούντας.

Ο γιος του Έλληνα μετανάστη από τη Λήμνο, Gustav, ή αλλιώς Gust, Avrakotos γεννήθηκε στην πόλη Αλικίπα της πολιτείας της Πενσυλβάνια στις ΗΠΑ το 1938. Άφησε νωρίς το σχολείο και έκανε διάφορες δουλειές για να επιβιώσει. Το 1962 εγκαταλείπει την θέση του στην IBM για να εργαστεί για την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA), όπου θα παραμείνει για 27 συναπτά έτη. Μετά την εκπαίδευσή του ο Αβράκοτος μετατέθηκε στην Ελλάδα όπου παρέμεινε μέχρι το 1978. Ελάχιστα έχουν γίνει γνωστά για τη δράση του στην Ελλάδα αυτά τα χρόνια, πάντως είναι βέβαιο ότι αποτελούσε βασικό συνεργάτη και συνομιλητή των δικτατόρων. Ενδεικτικό όμως της δράσης του είναι αυτό που είχε πει ο διάσημος αποστάτης της CIA, Φίλιπ Έιτζι για τον ρόλο του Αβράκοτος: «Ο Gust, πιστέψτε με, ήταν πραγματικά Dr.Dirty. Ειδικά για την Ελλάδα..

Το 1978, σε ηλικία 40 ετών, ανακαλείται στα κεντρικά γραφεία της Υπηρεσίας στο Λάνγκλει, όπου, μετά τη Σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν, αναλαμβάνει το «αφγανικό γραφείο» και οργανώνει τους μουτζαχεντίν αντάρτες, προμηθεύοντας τους όπλα με ευφάνταστους τρόπους και προετοιμάζοντας, εν αγνοία του, φαινόμενα όπως ο Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Ο οξύθυμος και αθυρόστομος Αβρακότος ήταν αυτός που έφερε σε πέρας την μεγαλύτερη επιχείρηση στην ιστορία της CIA, η οποία απορρόφησε το 70% του προϋπολογισμού της. Κατόρθωσε να εξοπλίσει τους μουτζαχεντίν αντάρτες στο Αφγανιστάν με πυραύλους «Stinger», που δυσχέραιναν εξαιρετικά ιδιαίτερα τη θέση των Σοβιετικών και, το 1989, έκαναν τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ να αποφασίσει την απόσυρση των στρατευμάτων από το Αφγανιστάν.

Το 1989 συνταξιοδοτήθηκε. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και αναλυτής για τον όμιλο του Ρούπερτ Μέρντοχ News Corp. Έως το 1997 οπότε επανήλθε στη CIA, επί του επίσης Ελληνοαμερικανού Τζωρτζ Τένετ, ως σύμβουλος. Το 2003 εγκατέλειψε οριστικά την Υπηρεσία και το 2005, σε ηλικία 67 ετών, τα εγκόσμια.

Η δράση του έγινε γνωστή μόλις το 2003, μέσα από το βιβλίο του Αμερικανού δημοσιογράφου George Grille «Charlie Wilson’s War». Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Τομ Χανκς αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου, στο οποίο στηρίχτηκε η ομώνυμη ταινία (στα ελληνικά «Παιχνίδια Εξουσίας»), την οποία σκηνοθέτησε ο Μάικλ Νίκολς, το 2007. Τον ρόλο του Γκαστ Αβράκοτος ερμήνευσε ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν.

Η δράση του στην Ελλάδα

Λόγω της γνώσης του της ελληνικής γλώσσας, ο Αβράκοτος διορίστηκε στην Αθήνα, όπου έδρευε ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς της υπηρεσίας στην Ευρώπη, όπου ανέλαβε το ρόλο του συνδέσμου της CIA με την Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ). Γνώριζε τους συνταγματάρχες και, μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, ήταν αυτός που μετέφερε το αυστηρό μήνυμα του προέδρου Τζόνσον στην χούντα για μη εκτέλεση του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο ίδιος ο Αβράκοτος αποκάλυψε στον δημοσιογράφο George Grille ότι μετέφερε μεν το επίσημο μήνυμα στον Γ. Παπαδόπουλο, όπως είχε διαταχθεί, αλλά στη συνέχεια πρόσθεσε «Αυτό είναι το επίσημο μήνυμα που σας μεταφέρω. Ανεπισήμως, σας λέω ότι η συμβουλή μου είναι να εκτελέσετε τον μπάσταρδο γιατί κάποτε θα επιστρέψει και θα τον βρείτε μπροστά σας».

Την δεκαετία του 1970 ο Αβράκοτος ανέλαβε και τη θέση του επικεφαλής του προγράμματος συνεργασίας της CIA με τα ελληνικά ΛΟΚ (μονάδες καταδρομών), για την επιχείρηση Stay Behind. Επρόκειτο για ένα σενάριο εισβολής του ελλαδικού χώρου από χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, για το οποίο οι Αμερικανοί είχαν δημιουργήσει κρησφύγετα με πολεμοφόδια, χρυσό και τρόφιμα σε ολόκληρη τη χώρα. Ο δικτάτορας Ιωαννίδης μάλιστα όταν ήθελε να στείλει κάποιο επισκεπτόταν στο γραφείο των ΛΟΚ τον Αβράκοτος.

Όταν το 1975 η «17 Νοέμβρη» εκτέλεσε τον ανώτερο και φίλο του σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα, Ρίτσαρντ Γουέλς, ο Αβράκοτος έστειλε απόρρητο τηλεγράφημα στον διοικητή της CIA, ζητώντας την άδεια να οργανώσει, ως αντίποινα, τις δολοφονίες κάποιοι αριστεριστών που θεωρούνταν ύποπτοι για την εκτέλεση του Γουέλς, διαβεβαιώνοντας πως οι συνεργάτες του στην ΚΥΠ και την ελληνική αστυνομία θα βοηθούσαν ώστε να μην εξιχνιασθούν ποτέ οι δολοφονίες. Η πρότασή του απορρίφθηκε. Το 1978 αποχώρησε από την Αθήνα, ενώ μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστο το μεγαλύτερο μέρος της δράσης του κατά την παραμονή του στη χώρα.

Υπεύθυνος του εξοπλισμού των μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν

Όταν οι Σοβιετικοί εισέβαλλαν στο Αφγανιστάν, ο Αβράκοτος, ο οποίος είχε ήδη γνωρίσει τον επίσης σφοδρό αντικομουνιστή δημοκρατικό Γερουσιαστή Τσάρλι Γουίλσον, βρέθηκε στο επίκεντρο της επιχείρησης εξοπλισμού των μουτζαχεντίν, κάτι που εν καιρώ είχε ως αποτέλεσμα την απόσυρση των σοβιετικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν.

Ο Γουίλσον ήταν αρμόδιος για τα τεράστια κονδύλια των μυστικών υπηρεσιών, κονδύλια που ο Αβράκοτος μετέτρεψε σε προηγμένα οπλικά συστήματα και στρατόπεδα γεμάτα εθελοντές από όλον τον μουσουλμανικό κόσμο. Όπως αποκαλύπτει ο George Grille στο βιβλίο του, ο Λευκός Οίκος δεν ήθελε να αυξηθεί η ανάμειξή του στο Αφγανικό, για να μην αντιδράσει δυναμικά η Μόσχα –έτσι, ο Αβράκοτος εξασφάλισε ισραηλινά και σοβιετικά (από τα αποθέματα της Αιγύπτου) όπλα για τους μουτζαχεντίν.

Μετά από συμφωνία με τον δικτάτορα του Πακιστάν, στρατηγό Ζία, επετράπη σε πράκτορες της CIA να εκπαιδεύσουν σε στρατόπεδα κοντά στα σύνορα χιλιάδες αφγανούς αντάρτες. Στη συνέχεια θέλησε να οργανώσει βάσεις σε αφγανικό έδαφος. Προέκυψε όμως το πρόβλημα εξεύρεσης τρόπου μεταφοράς των όπλων έως εκεί, κάτι που ο Αβράκοτος έλυσε ευρηματικά. Χιλιάδες μουλάρια από την Κύπρο μεταφέρθηκαν έως το Καράτσι του Πακιστάν, τα οποία, φορτωμένα με υπερσύγχρονα όπλα, οδηγήθηκαν μέσα στο Αφγανιστάν και παραδόθηκαν σε πολέμαρχους, όπως ο Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Έτσι έφτασαν στα χέρια των ανταρτών και οι πύραυλοι Stinger οι οποίοι επέφεραν βαριές απώλειες στις σοβιετικές δυνάμεις, που ήδη βαρυγκωμούσαν από το κόστος του πολέμου που ξεπερνούσε τα 3 δισ. δολάρια το χρόνο. Το 1989 ο Γκορμπατσόφ αποφάσισε την απόσυρση των δυνάμεων της Ε.Σ.Σ.Δ. από το Αφγανιστάν.

Πηγές: Καθημερινή, Βήμα, Ελευθεροτυπία

Ο μυστηριώδης κ. Αλεξ Ρόντος

του Άγγελου Αθανασόπουλου

Ο ΑΛΕΞ ΡΟΝΤΟΣ είναι ένας άνθρωπος που έχει επιλέξει να κινείται στο παρασκήνιο. Αυτό φαίνεται από τη χαμηλή χροιά της φωνής του, αλλά και από το γεγονός ότι αποφεύγει να επιδεικνύεται, προτιμώντας να περνάει πολλές ώρες στο σπίτι του στη Γλυφάδα 
– όταν δεν ταξιδεύει. Ακόμη και όταν εργαζόταν στο υπουργείο Εξωτερικών, προστάτευε πολύ καλά την προσωπική του ζωή. Ισως γι΄ αυτό έχει δημιουργηθείγύρω από το πρόσωπό του ένας μύθος και οι δραστηριότητές του έχουν λάβει μυθιστορηματική διάσταση. Ελάχιστοι όμως διαθέτουν τις διεθνείς προσβάσειςτου. Και ακόμη λιγότεροι έχουν στο Βlackberry 
τους τα τηλέφωνα προσώπων-«κλειδιών» με τα οποία να μπορούν να επικοινωνήσουν ανά πάσα στιγμή. Παρά τις αθόρυβες κινήσεις του όμως, η παρουσία του στο περιβάλλον του κ. Γ. Παπανδρέου εδώ και πάνω από 10 χρόνια έχει πυροδοτήσει ουκ ολίγες φορές έντονες αντιδράσεις και σωρεία συνωμοσιολογικών σεναρίων. Ποιος είναι όμως τελικά ο Αλεξ Ρόντος; 

O κ. Ρόντος επανήλθε στο προσκήνιο την εβδομάδα που μας πέρασε. Αιτία, ο ρόλος που σύμφωνα με ορισμένους διαδραματίζει στη διπλωματική διελκυστίνδα του Σκοπιανού. Ο υπουργός Εξωτερικών κ. Δ. Δρούτσας ερωτήθη στη Νέα Υόρκη για το αν ο κ. Ρόντος ασκεί «μυστική διπλωματία» εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης ώστε να λυθεί το πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων. Και η απάντησή του ερμηνεύθηκε ως έμμεση επιβεβαίωση ότι «κάτι τρέχει».

«Ο κ. Ρόντος είναι πολύ καλός γνώστης της περιοχής των Βαλκανίων» παραδέχθηκε ο κ. Δρούτσας. «Υπήρξε και στο παρελθόν συνεργάτης στο υπουργείο Εξωτερικών»παρατήρησε. Και πρόσθεσε: «Δεν έχει καμία θεσμική θέση, δεν υπάρχει καμία θεσμική συνεργασία με τον κ. Ρόντο. Αν μπορούν όμως άτομα όπως ο κ.Ρόντος ή και άλλοι να μεταφέρουν τα ελληνικά μηνύματα,αυτό είναι ευπρόσδεκτο». Και ο νοών νοείτω…

Από τον Ιάκωβο στον Γιώργο 
Γεννηθείς στην Τανζανία το 1954, ο κ. Ρόντος μεγάλωσε στην Αφρική. Σπούδασε Ιστορία στην Οξφόρδη, κάτι που «προδίδει» και η βρετανική προφορά του. Εκανε ρεπορτάζ στην Αφρική, εργαζόμενος σε περιοδικά και εφημερίδες. Σταδιακά όμως ανακάλυψε τον κόσμο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ). Εργάστηκε, μεταξύ άλλων, στην Αιθιοπία, στην Αίγυπτο, στο Μαρόκο και στον Λίβανο, αλλά και ως σύμβουλος στην Παγκόσμια Τράπεζα.

Σημείο καμπής στην καριέρα του ήταν το 1992. Τότε ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου Αμερικής Ιάκωβος τον επέλεξε για να ιδρύσει την πρώτη ανθρωπιστική ΜΚΟ της Ορθόδοξης Εκκλησίας, με την ονομασία Ιnternational Οrthodox Christian Charity (ΙΟCC). Από τη νέα του θέση ο κ. Ρόντος άρχισε να έρχεται σε επαφή με την ελληνική Ομογένεια και το ελληνοαμερικανικό λόμπι. Ηταν από την ίδια θέση που πρωτοήρθε σε επαφή με τον σημερινό Πρωθυπουργό, το 1996-1997.

Οι βάσεις του ισχυρού δεσμού φι λίας και εμπιστοσύνης με τον κ. Παπανδρέου (ο οποίος ήταν ακόμη αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών) μπήκαν όταν ο κ. Ρόντος ήρθε στην Αθήνα μαζί με τον τότε πρόεδρο του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) Αντριου Αθενς για να πείσουν την ελληνική κυβέρνηση να ενισχύσει οικονομικά τους έλληνες ομογενείς της Μαύρης Θάλασσας.

Στη Βασιλίσσης Σοφίας 
Το 1999 ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε το πηδάλιο του υπουργείου Εξωτερικών διαδεχόμενος τον κ. Θ. Πάγκαλο . Ο σημερινός Πρωθυπουργός εστράφη στον κ. Ρόντο και του ανέθεσε να στήσει εξαρχής την Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ). Σύμφωνα με τις μαρτυρίες ανθρώπων που γνωρίζουν τα πράγματα εκ των έσω, «ήταν πανίσχυρη και είχε στη διάθεσή της πολλά χρήματα,ακόμη και από τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου».

Ωστόσο σταδιακά άρχισε να αναλαμβάνει ειδικές και «επικίνδυνες» αποστολές. Μια από τις περιοχές που γνώριζε αρκετά καλά ο κ. Ρόντος ήταν η Γιουγκοσλαβία, λόγω παλαιότερης αποστολής της ΙΟCC το 1992. Επιστρέφοντας στο Βελιγράδι το 1998, άρχισε να έρχεται σε επαφή με ηγέτες της αντιπολίτευσης στον τότε πανίσχυρο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες εκείνης της περιόδου, το «στρατηγείο» του βρισκόταν στο ξενοδοχείο Ηyatt της σερβικής πρωτεύουσας. Και παρά τις αντιρρήσεις που είχαν αρχίσει να διατυπώνονται από έλληνες διπλωμάτες, καθώς ο κ. Ρόντος είχε απευθείας δίαυλο επικοινωνίας με τον κ. Παπανδρέου, αποφασίστηκε η προσεκτική αναθεώρηση της ελληνικής πολιτικής με το βλέμμα στη «μετά Μιλόσεβιτς εποχή». Ηταν σε αυτό το πλαίσιο άλλωστε που το 2000 διοργανώθηκε στο Καβούρι συνάντηση των ηγετών της σερβικής αντιπολίτευσης.

Ο κ. Ρόντος έμεινε στο υπουργείο Εξωτερικών ως και τις εκλογές του 2004. Μετά την ήττα του κ. Παπανδρέου παραιτήθηκε, αλλά οι σχέσεις τους παρέμειναν στενές. Ο κ. Ρόντος συνέχισε να εμφανίζεται στα Συμπόσια της Σύμης, ενώ εργάζεται ακόμη και σήμερα ως σύμβουλος κυβερνήσεων και άλλων φορέων. Βρέθηκε μάλιστα στο πλευρό του προέδρου της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι, υπογράφοντας «προφητικό» άρθρο τον Μάιο του 2008 στην «Ιnternational Ηerald Τribune», λίγο πριν από τον πόλεμο Τιφλίδας- Μόσχας.

Εριξε τη γέφυρα με το Ισραήλ 

Με τον υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου (αριστερά). Ο κ. Ρόντος έχει εργαστεί και στην Παγκόσμια Τράπεζα

Ο έλληνας Πρωθυπουργός εκτιμά απεριόριστα τις ικανότητές του. Και σύμφωνα με πληροφορίες, ήταν ο κ. Ρόντος που διεδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στη νέα σχέση Αθηνών- Ιερουσαλήμ, η οποία κορυφώθηκε με την ανταλλαγή επισκέψεων του κ. Παπανδρέου και του Βενιαμίν Νετανιάχου, πραγματοποιώντας ταξίδι-«αστραπή» στο Ισραήλ για συνομιλίες με την ισραηλινή ηγεσία μετά την κρίση στις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις τον περασμένο Ιούνιο. Και οι γνωρίζοντες επισημαίνουν ότι ούτε η ενεργοποίηση του έλληνα Πρωθυπουργού στο Μεσανατολικό ούτε η πρόσφατη συνάντηση-έκπληξη στη Νέα Υόρκη με τον πρόεδρο του Ιράν Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ πρέπει να θεωρούνται κεραυνός εν αιθρία.

“Δεν έχω να απολογηθώ για κάτι” 

Το 2002 με την τότε ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών, τον κ. Γ. Παπανδρέου (στο μέσον) και τον κ. Α. Λοβέρδο (αριστερά)

Με το γνωστό του πληθωρικό ύφος, ο κ. Πάγκαλος είχε εκφράσει δημοσίως τη δυσαρέσκειά του για τον ρόλο του κ. Ρόντου στο υπουργείο Εξωτερικών. Δεν τον είχε κατονομάσει, αλλά τον είχε «φωτογραφίσει», μιλώντας για «στελέχη που κινούνται στο κτίριο της Βασιλίσσης Σοφίας και μιλούν αγγλικά». Ο κ. Ρόντος αποτελεί επίσης «κόκκινο πανί» για πολλούς διπλωμάτες που έχουν αναπτύξει αλλεργία σε οποιαδήποτε μη θεσμική παρέμβαση στην εξωτερική πολιτική.

Οι επικριτές του επιμένουν να υποστηρίζουν ότι «είναι άνθρωπος των Αμερικανών» και ότι «κινείται έξω από κάθε θεσμικό πλαίσιο». Κατά καιρούς εμφανίζονται σε διάφορους κύκλους «πικάντικα» σενάρια, όπως το ότι κινείται ακόμη και σήμερα στα Βαλκάνια με ελληνικό διπλωματικό διαβατήριο χωρίς να ενημερώνει τους έλληνες πρέσβεις ή ότι συνομιλεί με τους Τούρκους για τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου.

Στους συνομιλητές του ο κ. Ρόντος επιμένει ότι «δεν σκοπεύω να απαντήσω δημοσίως στους επικριτές μου. Σίγουρα όσα γίνονται δεν με ευχαριστούν, αλλά την ίδια στιγμή θεωρώ ότι δεν έχω να απολογηθώ για κάτι». Επιμένει άλλωστε ότι «αν μπορώ να προσφέρω στην πατρίδα τουως Ελληνας της Διασποράς, με τις ικανότητες, τις γνώσεις ή τις γνωριμίες μου, τότε θα το κάνω με ευχαρίστηση» , καθώς και ότι «δεν επιδιώκω αξιώματα».

Πηγή

Αλεξ Ρόντος: ο άνθρωπός μας στα Βαλκάνια

Ο μυστηριώδης κ. Αλεξ Ρόντος

Του Κ. Π. Παπαδιόχου

Άλεξ Ρόντος.Το όνομα του γεννημένου πριν από 54 χρόνια στην Τανζανία Ελληνα ομογενή, στους περισσότερους δεν λέει πολλά, παρότι τις τελευταίες ημέρες υπήρξαν σποραδικές αναφορές σ’ αυτόν, ως συμβούλου του προέδρου της Γεωργίας, Μιχαήλ Σαακασβίλι.

Κι όμως, ο κ. Ρόντος έχει προλάβει να ζήσει μια σχεδόν μυθιστορηματική και σίγουρα μυστηριώδη ζωή. Από στέλεχος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής με αρμοδιότητα τις ανθρωπιστικές οργανώσεις, την τελευταία δεκαετία κατάφερε να βρεθεί «δίπλα» σε τρεις προέδρους.

Αρχικά διετέλεσε στενότατος συνεργάτης του προέδρου του ΠΑΣΟΚ κ. Γ. Παπανδρέου, κατά τη θητεία του τελευταίου ως υπουργού Εξωτερικών την περίοδο 1999 – 2004. Μάλιστα, η παρουσία του στο υπουργείο Εξωτερικών είχε προκαλέσει θύελλα υπόγειων αντιδράσεων από τους μόνιμους διπλωμάτες, αλλά και τη δημόσια έκρηξη του κ. Θ. Πάγκαλου, καθώς ήταν μεταξύ εκείνων που «φωτογράφισε» ο πρώην υπουργός, όταν έκανε λόγο για στελέχη που κινούνται στο κτίριο της Βασιλίσσης Σοφίας και μιλάνε μόνο αγγλικά. Εξάλλου το ελληνικό λεξιλόγιο του κ. Ρόντου, σύμφωνα με τις «κακές γλώσσες» του ΠΑΣΟΚ, δύσκολα υπερέβαινε όταν έφθασε στην Αθήνα τις διακόσιες λέξεις.

Στη συνέχεια, κατά την παρουσία του στο υπουργείο Εξωτερικών, φέρεται να έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην «απομάκρυνση» της Αθήνας από το καθεστώς Μιλόσεβιτς, και λέγεται πως ήταν ο πρώτος που συναντήθηκε με τον Βόισλαβ Κοστούνιτσα, όταν ο τελευταίος ανέλαβε την προεδρία της Γιουγκοσλαβίας, το 2000, ενώ ιδιαίτερα στενές σχέσεις είχε και με τον δολοφονηθέντα, το 2003, πρωθυπουργό της Σερβίας Ζόραν Τζίντζιτς. Τέλος, μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ το 2004 το ενδιαφέρον του μεταφέρθηκε στην κρίσιμη για τις ενεργειακές οδούς περιοχή του Καυκάσου, και άρχισε να απασχολείται ως σύμβουλος της κυβέρνησης της Γεωργίας και του προέδρου της Μιχαήλ Σαακασβίλι. Μάλιστα, στις 8 Μαΐου, η Χέραλντ Τρίμπιουν είχε φιλοξενήσει άρθρο του, μέσω του οποίου έκανε λόγο για την πιθανότητα μερικής κατοχής της Γεωργίας από τη Ρωσία και καλούσε τη Δύση να κινητοποιηθεί.

Με τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο

Ο κ. Αλεξ Ρόντος σπούδασε ιστορία στην Οξφόρδη, και τα πρώτα του εργασιακά βήματα τα έκανε ως ρεπόρτερ σε χώρες της Αφρικής, όπου του κίνησαν το ενδιαφέρον οι περίφημες πλέον μη κυβερνητικές οργανώσεις. Το κρίσιμο, πρώτο βήμα στην ταραχώδη σταδιοδρομία του, όμως, φαίνεται πως υπήρξε η γνωριμία του με τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ιάκωβο. Εκείνος τον έχρισε επικεφαλής της ανθρωπιστικής οργάνωσης Orthodox Christian Core, που ανέπτυσσε δραστηριότητα στη Μαύρη Ηπειρο. Το 1998 ήλθε στην Αθήνα, μαζί με τον τότε πρόεδρο του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού κ. Αντριου Αθενς προκειμένου να πείσουν την ελληνική κυβέρνηση να ενισχύσει οικονομικά τους Ελληνες ομογενείς της Μαύρης Θάλασσας. Τότε, γνωρίστηκε με τον κ. Γ. Παπανδρέου που ακόμη ήταν αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, υπό τον κ. Θ. Πάγκαλο.

Περίπου ένα χρόνο αργότερα, όταν ο κ. Θ. Πάγκαλος υποχρεώθηκε σε παραίτηση λόγω της υπόθεσης Οτσαλάν και ο κ. Γ. Παπανδρέου ανέλαβε τα ηνία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ο κ. Αλεξ Ρόντος από το πουθενά εξελίχθηκε σε ένα από τα πρόσωπα-κλειδιά του υπουργείου, αναλαμβάνοντας την Υπηρεσία Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ). Είχε τεράστια οικονομική δύναμη, καθώς σύμφωνα με τότε στενό συνεργάτη του κ. Γ. Παπανδρέου διαχειριζόταν όλα τα χρήματα που διέθετε το ΥΠΕΞ σε μη κυβερνητικές οργανώσεις, αλλά σταδιακά και μυστικά κονδύλια για την «άσκηση πολιτικής» στα Βαλκάνια με έμφαση την πρώην Γιουγκοσλαβία, η οποία είχε διολισθήσει σε βαθιά κρίση.

Οπως θυμάται επιτελής του νυν προέδρου του ΠΑΣΟΚ, «κάθε βδομάδα πήγαινε στον Γιώργο και ζητούσε λεφτά!». Η ισχύς του ήταν τέτοια, που φέρεται να πήγε έτοιμο σχέδιο υπουργικής απόφασης στον τότε προϊστάμενό του υφυπουργό κ. Γ. Ζαφειρόπουλο, ο οποίος σύμφωνα με όσα θυμάται στέλεχος του υπουργείου, το έσκισε μπροστά του. Πάντως, παρά τα διαβήματα του τελευταίου προς τον κ. Γ. Παπανδρέου, ο κ. Ρόντος παρέμεινε στο στενό περιβάλλον του πρώην ΥΠΕΞ. Περιγράφεται από όσους τον έχουν συναντήσει, ως κοσμοπολίτης, ιδιαίτερα ευφυής και άνθρωπος που του «αρέσει η καλή ζωή».

Η «σύναξη» στο Καβούρι

Σύμφωνα με συνομιλητές του ο κ. Ρόντος αρεσκόταν να εμφανίζεται ως ο «αρχιτέκτονας» της στροφής της Αθήνας από τον Μιλόσεβιτς στη σερβική αντιπολίτευση. Σύμφωνα με ανθρώπους που έζησαν τις συχνές του επισκέψεις στο Βελιγράδι το 1999, όταν ο Μιλόσεβιτς ήταν ακόμη ισχυρός, οι κινήσεις του ήταν ιδιαίτερα προσεκτικές. Όμως, στη συνέχεια ανέπτυξε στενές σχέσεις τόσο με τους ηγέτες της σερβικής αντιπολίτευσης, όσο και με την εκεί Εκκλησία.

Μάλιστα, το 2000, όντας σύμβουλος του κ. Γ. Παπανδρέου διοργάνωσε στο Καβούρι συνάντηση των πρώτων, στην οποία προσκάλεσε και τον «διεκδικητή του θρόνου της Σερβίας», τον Καραγεώργεβιτς, τον οποίο και προσφώνησε «μεγαλειότατο». Η σχετική του αναφορά προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από τα ΜΜΕ, αλλά και από στελέχη του ΠΑΣΟΚ, και ο κ. Ρόντος υπέβαλε στον κ. Γ. Παπανδρέου την παραίτησή του, η οποία όμως δεν έγινε δεκτή. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επέλεξε να μη μεταβεί –όπως ήταν αρχικά προγραμματισμένο– στο Καβούρι και περιορίστηκε να συναντηθεί μόνο με τους εκπροσώπους των Σέρβων του Κοσσυφοπεδίου στο υπουργείο Εξωτερικών. Όμως, λέγεται ότι σε εκείνη την περιπετειώδη «σύναξη» δίπλα στον Σαρωνικό, επελέγη ως «αντι-Μιλόσεβιτς» ο Κοστούνιτσα, που στη συνέχεια αναδείχθηκε σε πρόεδρο της Γιουγκοσλαβίας.

Και εάν άσπονδοι φίλοι του στο ΥΠΕΞ υποβαθμίζουν το ρόλο του στις τότε εξελίξεις στην περιοχή, αυτό φαίνεται πως ουδέποτε το έκαναν οι Αμερικανοί: Σύμφωνα με πληροφορίες, σε συνάντηση που είχαν λίγα χρόνια αργότερα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Κόλιν Πάουελ με τον κ. Γ. Παπανδρέου, ο υπεύθυνος για θέματα νοτιοανατολικής Ευρώπης κ. Φρίντμαν είπε για τον παριστάμενο κ. Ρόντο: «Υπουργέ, είναι ο άνθρωπός μας στα Βαλκάνια, και αυτός που έριξε τον Μιλόσεβιτς».

«Ρόλο», άγνωστο σε εύρος όμως, ο κ. Ρόντος φαίνεται πως διαδραμάτισε και στην υπόθεση της ονομασίας της ΠΓΔΜ. Κατά μια εκδοχή, ήταν εκείνος που έπεισε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να μην αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία» στις αρχές του 2004, προκειμένου να μην πληγεί ο κ. Γ. Παπανδρέου, που μόλις είχε αναλάβει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, εν όψει των εκλογών του Μαρτίου. Πάντως, σύμφωνα με στενούς, τότε, συνεργάτες του κ. Γ. Παπανδρέου το σχετικό «ντιλ» το έκλεισε με την Ουάσιγκτον ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Σε κάθε περίπτωση, εκείνη την περίοδο, ο κ. Αλεξ Ρόντος επιχείρησε και το άλμα από τη διεθνή στην εγχώρια πολιτική σκηνή. Το όνομά του ως υποψηφίου προτάθηκε στις βουλευτικές εκλογές στην εκλογική περιφέρεια της Λακωνίας. Ομως, ο κ. Ρόντος «κόπηκε» από την Επιτροπή Ψηφοδελτίων της Χαριλάου Τρικούπη με συνοπτικές διαδικασίες, καθώς όπως θυμάται μέλος της, «όλοι είπαμε πως θα μας πάρουν με τις πέτρες, εάν πάει να κάνει προεκλογική εκστρατεία στη Μάνη, στα αγγλικά».

Κάπως έτσι, ο «μυστηριώδης» κ. Ρόντος –που τα προηγούμενα χρόνια είχε καλλιεργήσει στενές σχέσεις με μια σειρά «αμερικανοσπουδαγμένους» πολιτικούς των χωρών της πρώην Γιουγκοσλαβίας και της ρωσικής «περιφέρειας»– βρέθηκε, μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, να δίνει τα φώτα του στον Σαακασβίλι. Οχι με ιδιαίτερη επιτυχία, βέβαια, αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος.

Πάντως, παρότι όποιος τον αναζητούσε τον έβρισκε σχεδόν πάντα στην Τιφλίδα, φαίνεται πως έχει διατηρήσει κάποιες σχέσεις με τον κ. Γ. Παπανδρέου. Παριστάμενοι στα «Συνέδρια της Σύμης» που διοργανώνει κάθε καλοκαίρι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, τον θυμούνται να είναι παρών τόσο πέρυσι στην Πάρο, όσο και φέτος στη Χαλκιδική…

Πηγή