Τα τάγματα εφόδου της ντροπής

Ο Χασάν, που οι φασίστες τού χάραξαν τον αγκυλωτό σταυρό στην πλάτη, πήρε των ομματιών του κι έφυγε από την Ελλάδα.

ratsistikh via 3-4-2014

Ο Ρεζά… που δέχθηκε ρατσιστική επίθεση στο Περιστέρι δεν ξαναβγήκε από το σπίτι του, παρά μόνο για να μεταφερθεί σε ψυχιατρική κλινική. Και η μικρούλα από το Αφγανιστάν που μαζί με τη μητέρα της είχε δεχθεί τα χτυπήματα των ναζιστών στον Αγιο Παντελεήμονα χρειάστηκε δύο μήνες τη φροντίδα των παιδοψυχιάτρων στη Γερμανία για να μπορέσει να ξανακοιμηθεί…

Είναι μερικά από τα θύματα επιθέσεων με βάση την εθνικότητα, το χρώμα, τη θρησκεία και το φύλο που έχουν μιλήσει στο Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας, οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από τους αριθμούς…

Περισσότερα από 165 περιστατικά με 320 θύματα κατέγραψαν τα μέλη των 35 οργανώσεων που συμμετέχουν στο Δίκτυο το 2013, αριθμός σαφώς αυξημένος από τις προηγούμενες χρονιές, αφού η συντριπτική τους πλειονότητα συντελέστηκε το πρώτο 9μηνο του χρόνου.

Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται τα θύματα από τους πυροβολισμούς της Μανωλάδας καθώς και 44 υποθέσεις βίας από ένστολους.

Σημειώνεται ότι κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2013, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τις συλλήψεις ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής, καταγράφηκαν μόλις 18 περιστατικά ρατσιστικής βίας, «προς επίρρωση των δεδομένων του Δικτύου για την ύπαρξη Ταγμάτων Εφόδου, για τα οποία η ελληνική Πολιτεία άργησε δυστυχώς πολύ να λάβει μέτρα», όπως σημειώθηκε.

Το Δίκτυο συντονίζουν η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. «Όταν το 2010 μιλούσαμε για ρατσιστική βία, οι Αρχές μάς έλεγαν ότι δεν υπάρχει. Σταδιακά, κυλήσαμε στα “μεμονωμένα περιστατικά”, για να αναγνωριστεί μέσω της καταγραφής του Δικτύου τελικά ότι το φαινόμενο υπάρχει», δήλωσε ο Κωστής Παπαϊωάννου, πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής.

«Το Δίκτυο αποτέλεσε σημείο αναφοράς, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, σχετικά με την ανάδειξη των εγκλημάτων μίσους, ακριβώς γιατί η δράση του ήρθε να καλύψει ένα σημαντικό κενό της Πολιτείας: την απουσία ενός επίσημου και αποτελεσματικού συστήματος καταγραφής των περιστατικών και τάσεων της ρατσιστικής βίας στη χώρα», σημείωσε ο επικεφαλής της Ύπατης Αρμοστείας Γιώργος Τσαρμπόπουλος.

Τα 143 περιστατικά αφορούν μετανάστες ή πρόσφυγες, ενώ τα υπόλοιπα 22 ήταν κατά ομοφυλοφίλων και διεμφυλικών ατόμων και ένα κατά της νομικής τους εκπροσώπου. Τα 103 έλαβαν χώρα στο κέντρο της Αθήνας, ενώ περιστατικά σημειώθηκαν και στην ευρύτερη Αττική, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, τον Πειραιά, την Ηλεία και αλλού.

Kαμπανάκι

Την ανησυχία τους εξέφρασαν οι εκπρόσωποι του Δικτύου για την αύξηση των περιστατικών όπου η αστυνομική συνδέεται με τη ρατσιστική βία. «Οφείλουμε να πούμε ότι καταγραφές έχουμε εκεί όπου δραστηριοποιούνται οι 35 οργανώσεις που συμμετέχουν στο Δίκτυο. Συνεπώς, θα λέγαμε ότι τα αποτελέσματα καταγράφουν την κορυφή του παγόβουνου της ρατσιστικής βίας στην Ελλάδα», τόνισε η βοηθός συντονίστρια του Δικτύου, Ελένη Τάκου.

«Ο φόβος εξακολουθεί να υπάρχει», δήλωσε ο πρόεδρος του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων, Γιονούς Μοχαμαντί, ενώ η πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών, Μαρίνα Γαλανού, επεσήμανε την αστυνομική βία που έχουν υποστεί μέλη της ομοφυλοφιλικής και τρανς κοινότητας.

Πηγή

Περισσότερα από 10 εκατ. στο «ταμείο» τρομοκρατών

Φωτογραφία που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΛ.ΑΣ. από την ένοπλη ληστεία σε υποκατάστημα τραπέζης στο Βελεστίνο.

Φωτογραφία που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΛ.ΑΣ. από την ένοπλη ληστεία σε υποκατάστημα τραπέζης στο Βελεστίνο.

του Γ. Σουλιώτη

Ταμείο πολλών εκατομμυρίων ευρώ διαθέτει, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις στελεχών του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, το εγχώριο τρομοκρατικό δίκτυο. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», παράλληλα με τις έρευνες της Αντιτρομοκρατικής για τον εντοπισμό των καταζητούμενων τρομοκρατών Χριστόδουλου Ξηρού, Νίκου Μαζιώτη και Πόλας Ρούπα εντείνονται το τελευταίο διάστημα και οι προσπάθειες των αρμόδιων διωκτικών και ελεγκτικών αρχών της χώρας προκειμένου να εντοπιστούν τα κεφάλαια με τα οποία χρηματοδοτείται η αναβίωση της τρομοκρατίας. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, τα χρήματα του λεγόμενου «επαναστατικού ταμείου» ξεπερνούν τα 10 εκατ. ευρώ δίχως να έχει προς το παρόν διευκρινιστεί εάν μέρος του ποσού είναι κατατεθειμένο σε λογαριασμούς τραπεζών ή όχι. Θεωρείται πιθανό το επόμενο διάστημα να ζητηθεί άρση τραπεζικού απορρήτου σε λογαριασμούς ατόμων για τα οποία υπάρχουν πληροφορίες ότι ανήκουν στο δίκτυο υποστήριξης των τρομοκρατών.

Σύμφωνα με ανώτατο αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ., στο διάστημα από τον Μάρτιο του 2012 μέχρι τον περασμένο Αύγουστο, ο φυγόποινος Νίκος Μαζιώτης (έχει καταδικασθεί σε κάθειρξη 50 ετών για συμμετοχή στον «Επαναστατικό Αγώνα») μαζί με ομάδα 5 – 6 συνεργών του φέρεται να έχει διαπράξει πέντε ένοπλες ληστείες σε υποκαταστήματα τραπεζών σε Ακράτα, Σπέτσες, Βελεστίνο, Νεμέα και Μέθανα. Η συνολική λεία υπερέβη το 1,5 εκατ. ευρώ. Από την Εθνική Τράπεζα στα Μέθανα, για παράδειγμα, (στο εσωτερικό του υποκαταστήματος εντοπίστηκε αποτύπωμα του καταδικασμένου τρομοκράτη) ο Μαζιώτης και οι συνεργοί του άρπαξαν 109.000 ευρώ, από την Εμπορική Τράπεζα Νεμέας 280.000 ευρώ και από την Alpha Bank στις Σπέτσες, 500.000 ευρώ. Ο ίδιος ο Μαζιώτης με επιστολή του στο Διαδίκτυο είχε αρνηθεί την εμπλοκή του στις αποδιδόμενες σ’ αυτόν ληστείες. Η Αντιτρομοκρατική συνδέει τον Μαζιώτη με την επίθεση στα γραφεία της Ν.Δ. στη λεωφόρο Συγγρού (ανάληψη ευθύνης από την «Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών») αλλά και την πρόσφατη επίθεση στο σπίτι του Γερμανού πρέσβη στο Χαλάνδρι.

Και από τους «Πυρήνες»

Σε ένοπλες ληστείες τραπεζών φέρονται αναμεμειγμένα και άτομα που συνελήφθησαν (κατά τη διάρκεια του 2013) και προφυλακίστηκαν με την κατηγορία της συμμετοχής στην οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς». Ενδεικτικά, τα μέλη της αποκαλούμενης «ομάδας του Βελβεντού» που συνελήφθησαν για τη ληστεία της Αγροτικής Τράπεζας στον Βελβεντό Κοζάνης, τον Φεβρουάριο του 2013, φέρονται αναμεμειγμένα και στις ληστείες σε υποκαταστήματα της Αγροτικής Τράπεζας στον Φιλώτα Φλώρινας (με λεία 110.000 ευρώ) και τον Πυργετό Λάρισας (με λεία 18.500 ευρώ). Τα συγκεκριμένα χρηματικά ποσά δεν έχουν βρεθεί. Αξιωματικοί της Αντιτρομοκρατικής θεωρούν πιθανό στο «επαναστατικό ταμείο» να συνδράμει και ο επίσης καταζητούμενος και επικηρυγμένος βαρυποινίτης Βασίλης Παλαιοκώστας. Μιλώντας στην «Κ» ανώτατος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. άφησε να εννοηθεί ότι υπάρχουν ενδείξεις συμμετοχής του Παλαιοκώστα σε ένοπλες ληστείες τραπεζών που έχουν διαπραχθεί το τελευταίο διάστημα και πρόσθεσε ότι «το μερίδιό του από τα λύτρα της απαγωγής του επιχειρηματία Γ. Μυλωνά (το 2008) ανήλθε σε 5 εκατ. ευρώ».

Το εύρος του «επαναστατικού ταμείου», παρατηρούν αξιωματούχοι του υπουργείου Δημόσιας Τάξης παρέχει στα μέλη του τρομοκρατικού δικτύου σχεδόν απεριόριστη δυνατότητα αγοράς όπλων. Ανώτατος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. δήλωσε ότι «στην επίθεση εναντίον των γραφείων της Ν.Δ. οι δράστες είχαν στην κατοχή τους ρουκετοβόλο τύπου RPG καθώς και όπλα τύπου καλάσνικοφ, ενώ “καθαρά” καλάσνικοφ χρησιμοποιήθηκαν και στην επίθεση εναντίον της κατοικίας του Γερμανού πρέσβη στο Χαλάνδρι».

Μάλιστα, όπως αποκάλυψε η «Κ» στο φύλλο της περασμένης Κυριακής, μυστική επιχείρηση της ΕΥΠ κατά τη διάρκεια του 2013 αποκάλυψε τακτικές αγοραπωλησίες όπλων και ρουκετοβόλων για λογαριασμό ατόμων που κινούνται στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Διακίνηση όπλων και πυρομαχικών είχε αποκαλυφθεί και με αφορμή τον εντοπισμό Ι.Χ. στα Εξάρχεια στον χώρο αποσκευών του οποίου είχαν βρεθεί κρυμμένα δύο καλάσνικοφ, πέντε χειροβομβίδες και 1.500 σφαίρες καλάσνικοφ. Το αυτοκίνητο είχε μισθώσει 35χρονος αντιεξουσιαστής που διαφεύγει τη σύλληψη και καταζητείται.

Ο 35χρονος είχε συλληφθεί το 2005 για επίθεση εναντίον διμοιρίας των ΜΑΤ στην οδό Χαρ. Τρικούπη. Συγκατηγορούμενός του για την ίδια υπόθεση ήταν γνωστός αντιεξουσιαστής, στο σπίτι του οποίου πραγματοποίησε έφοδο η Αντιτρομοκρατική την περασμένη Τρίτη. Στην κατοχή του βρέθηκαν ένα πιστόλι και σφαίρες.

Πηγή

ΜΑΧΟΜΕΝΕΣ ΛΑΪΚΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ (ΜΑ.ΛΑ.Κ.Ε.Δ)

Παραθέτουμε αυτούσια την νέα προκήρυξη των ΜΑ.ΛΑ.Κ.Ε.Δ για την ανάληψη ευθύνης της διπλής δολοφονίας στο Νέο Ηράκλειο.

Αξίζει, να σημειωθεί πως στην πρώτη προκήρυξη είχαν υπογράψει ως «Μαχόμενες Επαναστατικές Λαϊκές Δυνάμεις», υπάρχει δηλαδή αλλαγή θέσης στην δεύτερη με την τρίτη λέξη.

 

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΧΟΜΕΝΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΓΙΑ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΣΤΟ ΝΕΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ

Δεν υπήρξε ένοπλη επαναστατική ενέργεια ίσως τα τελευταία είκοσι χρόνια που να μην λοιδορήθηκε
τόσο πολύ από εκείνους από την αριστερά, αλλά κυρίως από κάποιους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές αυτή
τη φορά, που μιλούσαν για “προβοκάτσιες”, “σκοτεινά κέντρα” κλπ, αποκαλύπτοντας τον πραγματικό
τους ρόλο που δεν είναι άλλος από το να σπέρνουν την ηττοπάθεια, την θυματοποίηση και να δίνουν χέρι
βοηθείας στην προσπάθεια του κράτους να απομονώσει και να καταστείλει επαναστάτες που έχουν
επιλέξει τον ένοπλο αγώνα. Με αυτή την έννοια μας έκανε μεγάλη τιμή όλος αυτός ο συρφετός των
“αγωνιστών” που ξεκινά από την επίσημη αριστερά, ΚΚΕ και Σύριζα, Ανταρσύα, αλλά κυρίως, αυτή την
φορά πλειοδότησαν -και αυτό έχει μεγάλη σημασία- σε ένα εμετικό οχετό κάποιοι αναρχικοί και
αντιεξουσιαστές. Αρκετό λοιπόν διάστημα μετά την ενέργεια αφότου καταλάγιασε όλη αυτή η λάσπη,
επιλέγουμε να απαντήσουμε.

Η πρώτη μας επίθεση, η εκτέλεση των δυο χρυσαυγιτών και ο τραυματισμός ενός τρίτου -μια ενέργεια
που μιλά από μόνη της-, προκάλεσε πολλές και διαφορετικές αντιδράσεις πολιτικά και κοινωνικά. Είμαστε
βέβαιοι -και τέτοια μηνύματα έχουμε λάβει από πολλές μεριές – πως πολλοί ήταν αυτοί που υποδέχτηκαν
ως θετική και επιβεβλημένη την επίθεση αυτή λόγω των αμέτρητων θηριωδιών των χρυσαυγιτών τα
τελευταία χρόνια. Είμαστε βέβαιοι, πως ακόμα περισσότεροι την υποδέχτηκαν ως την “φυσική”
αντίδραση στο δολοφονικό έργο των νεοναζί, ως αυτονόητο επιστέγασμα της δράσης τους που
κλιμακωνόταν για χρόνια και έφτασε στην πολιτική δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα. Και παρά
τους ισχυρισμούς κάποιων ότι “το αντιφασιστικό αισθητήριο δεν χάρηκε με αυτή την επίθεση” (Σινιάλο)
-προφανώς εννοούν το δικός τους αισθητήριο το οποίο και ορίζουν αυθαιρέτως ως το γενικότερο
αντιφασιστικό-, πολλοί ήταν αυτοί που χάρηκαν και επικρότησαν αυτή την επίθεση και ας θλίβει αυτούς
που αρέσκονται να αφορίζουν και ελεεινολογούν. Το δηλώνουμε εξ ‘αρχής πως το αντιφασιστικό
αισθητήριο δεν είναι αυτό μιας χούφτας αναρχικών και αριστερών που τρομοκρατήθηκαν με την επίθεση
φοβούμενοι τα αντίποινα και θεώρησαν σώφρον να ανταγωνιστούν την κυβέρνηση και τα
κοινοβουλευτικά κόμματα σε καταδίκες και υβρεολόγια. Το αντιφασιστικό αισθητήριο πολλών ανθρώπων
που δεν εγκλωβίζονται σε φοβικά σύνδρομα και σε πολιτικές σκοπιμότητες, χάρηκε και παραχάρηκε με
την εκτέλεση των φασιστών. Ή τουλάχιστο την υποδέχτηκε ως μια δίκαιη απάντηση στα εγκλήματά τους.
Αυτή είναι η αμείλικτη πραγματικότητα κόντρα στο κλίμα που φάνηκε πως ήθελαν να διαμορφώσουν
κάποιοι, που με κυρίαρχο συναίσθημα -το οποίο και καθόρισε το πολιτικό τους κριτήριο- τον φόβο των
αντιποίνων από τους νεοναζί, προέβησαν σε ανήθικες λασπολογίες, προβοκατορολογίες και ύβρεις για
αυτή την επίθεση.

Ενώ λοιπόν, ήταν απολύτως αναμενόμενο το μένος της κυβέρνησης, των πολιτικών κομμάτων και των
ΜΜΕ, όλων αυτών δηλαδή, που συντάσσονται στο λεγόμενο “συνταγματικό τόξο”, δεν θα λέγαμε πως
ήταν εξίσου αναμενόμενη η προσπάθεια ορισμένων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και κυρίως
μέρος των αντιεξουσιαστών και των αναρχικών, να ευθυγραμμιστούν με το συνταγματικό αυτό τόξο ως
η…ουρά του. Σε πολλές περιπτώσεις η ευθυγράμμιση έως και η ταύτιση ακόμα, θέσεων και απόψεων
σχετικά με την ενέργεια, τα πολιτικά της αποτελέσματα, τις στοχεύσεις, αλλά και την προσέγγιση και
“ανάλυση” της προκήρυξης που δημοσιοποιήσαμε, είναι ιστορικά πρωτοφανής και συνιστά μια
αποκάλυψη για την πολιτική κατάσταση αλλά και κατεύθυνση ενός τμήματος της πολιτικής αυτής τάσης,
που θέλει πλέον μόνο κατ’ όνομα όπως δείχνουν τα πράγματα να ονομάζεται αντικαθεστωτική ή
αντισυστημική, αναρχική ή αντιεξουσιαστική. Αυτό το λέμε όχι γιατί θεωρούμε όποιον διαφωνεί με τις
επιλογές μας ως αντεπαναστάτη, αλλά γιατί οι συγκεκριμένες κριτικές (αν μπορεί κάποιος να τις χαρακτηρίσει έτσι) στην ενέργεια, ακόμα και στην προκήρυξη, εμπεριείχαν την απόλυτη πολιτική
εναντίωση στην βίαιη σύγκρουση όχι μόνο με τους φασίστες, αλλά -και το βασικότερο- με το καθεστώς
συνολικότερα, μια απόλυτη εναντίωση στην “όξυνση της πολιτικής κατάστασης” η οποία και “θα στραφεί
εναντίον τους”, στην υπονόμευση της πολιτικής και κοινωνικής ομαλότητας.

Είναι ομολογουμένως μια δύσκολη δουλειά να μπαίνει κανείς σε αυτό τον οχετό με τις λασπολογίες, τις
ύβρεις, τις εμετικές δηλώσεις νομιμοφροσύνης για να ξεχωρίσει κάποια τουλάχιστον πολιτικά στοιχεία
που να μπορούν να αξιοποιηθούν σε μια πολιτική απάντηση. Η σημασία αυτής της απόφασης για εμάς
δεν περιορίζεται στην αναγκαία απάντηση σε όλους αυτούς και την υπεράσπιση της επιλογής μας, αλλά
θεωρούμε αναγκαία με αφορμή αυτές τις ανακοινώσεις, την πολιτική τοποθέτηση σε ζητήματα που
άπτονται γενικότερα τον ταξικό και απελευθερωτικό αγώνα, μιας και το χάσμα που διανοίγουν οι
σημερινές συνθήκες στο αντίπερα στρατόπεδο, ανάμεσα σε αυτούς που φιλοδοξούν να πολεμήσουν και
σε αυτούς που θέλουν να “πολεμήσουν” το καθεστώς, θα φαίνεται όλο και μεγαλύτερο. Αν υπάρχει
σήμερα αυτό το χάσμα -γεγονός ιδιαίτερα λυπηρό για εμάς-, δεν είμαστε εμείς οι υπεύθυνοι επειδή
κάναμε αυτή την επιλογή δράσης, αφού σε τίποτα δεν ήταν ανταγωνιστική προς τις υπόλοιπες μορφές
αγώνα. Αν υπάρχει αυτό το χάσμα είναι γιατί κάποιοι θεωρούν καθολικά την ένοπλη δράση
ανταγωνιστική προς τις δικές τους πολιτικές επιλογές. Αυτό το φαινόμενο μάλλον θα οξύνεται όσο θα
υπάρχουν αγωνιστές που θα προσπαθούν να αναβαθμίζουν τη δράση τους επιχειρώντας να
αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις των δύσκολων πολιτικά καιρών που ζούμε. Και στη λασπολογία έπεται
συνέχεια…

“ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ”, “ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ” ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ
Οι πρώτες εμετικές αντιδράσεις αμέσως μετά την επίθεση επικεντρώνονταν στην προβοκατορολογία. Η
έκταση αυτής της απόπειρας λασπολόγησης και σπίλωσης ένοπλης ενέργειας είχε έκταση που ανάλογή
της δεν έχει σημειωθεί στην ιστορία του αντάρτικου πόλης στην Ελλάδα, εκτός της περιόδου που
ξεκίνησε τη δράση της η 17 Ν, η οποία δεχόταν επιθέσεις λάσπης από τμήμα της αριστεράς. Οι αναρχικοί
εκείνης της περιόδου, επειδή δεν τους άγγιζε άμεσα η 17Ν λόγω αριστερών καταβολών και στόχων, δεν
εκφράζονταν -δημοσίως τουλάχιστον- με τέτοιο τρόπο.
Αμέσως μετά την επίθεση στους χρυσαυγίτες, λες και ήταν έτοιμες και γραμμένες προκαταβολικά, οι
δηλώσεις περί προβοκάτσιας περίσσεψαν. Οι περισσότεροι πανικόβλητοι, ενέπλεκαν τα “σενάρια” για το
“ποιος έκανε την επίθεση” και μιλούσαν για “ξεκαθάρισμα λογαριασμών”, “για πράκτορες”,
“προβοκάτορες” γενικώς, ακόμα και για τος ίδιους “τους χρυσαυγίτες” (!!!). Ο πανικός δεν είναι ποτέ
καλός σύμβουλος για την πολιτική και η τρικυμία στο κρανίο που σημειώθηκε, ήταν αναμενόμενο να
φέρει την γελοιοποίηση των συκοφαντών, κυρίως μετά την ανάληψη ευθύνης. Μπέρδεψαν τους
“φετιχιστές της βίας” με τους “πράκτορες”, τους “επαγγελματίες δολοφόνους” με τους “χρήσιμους
ηλίθιους”, τους “πράκτορες” και τους “προβοκάτορες” που “πολιτικά μπορεί να είναι και αναρχικοί” με
τους “μπράβους και τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών” σε μια απίστευτη σαλάτα που συμπεριλάμβανε και
τους φασίστες, οι οποίοι στην… απελπισία τους αποφάσισαν να βγάλουν μόνοι τους τα μάτια τους για να
παίξουν αποτελεσματικά τον ρόλο του θύματος και να γίνουν συμπαθείς στην κοινή γνώμη! Πανικός και
σύγχυση πρωτόγνωρη που έφερε αυτό τον απίστευτο οχετό. Και καλά, για τους εθνικιστές-οπαδούς των
θεωριών συνωμοσίας και κάποιους “πυροβολημένους” αριστερούς που βλέπουν τη “λύση” σε πανεθνικά
μέτωπα όπου συμπεριλαμβάνονται και “αγνοί εθνικιστές” όπως οι ψηφοφόροι της ΧΑ , οι “πράκτορες”
ήταν “ξένες δυνάμεις”, ή “δυνάμεις που πρέσβευαν τη συνέχιση της παγκοσμιοποίησης”, “που ήθελαν
την αποσταθεροποίηση ή ήθελαν να πλήξουν τους ντόπιους εθνικιστές”. Για τους αναρχικούς και τους
ακροαριστερούς ποιας προέλευσης ήταν; Επίσης, αν κάποιοι πίστευαν ότι πρόκειται για “ξεκαθάρισμα
λογαριασμών”, γιατί δεν περίμεναν να δουν αν υπάρξει ανάληψη ευθύνης και βιάστηκαν να μιλήσουν;
Και τι είναι αυτό που τους κάνει να βγάζουν αφορισμούς και ύβρεις σε ένα συμβάν που ενέχει αυτή την πιθανότητα; Όσον αφορά τους “χρήσιμους ηλίθιους” θα δούμε στη συνέχεια ποιοι είναι αυτοί.
Αποτέλεσμα όλου αυτού του χυλού εμετικών σεναρίων και καταγγελιών ήταν να εκτεθούν πρώτα και
κύρια οι ίδιοι. Μετά την ανάληψη ευθύνης, αφού ο πανικός και η παρόρμηση έδωσαν τη θέση τους στην
ψυχραιμία και αφού έχουν και οι ίδιοι αντιληφθεί ότι η αποδοχή της ενέργειας -προς μεγάλη τους λύπη-
ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη της αναμενόμενης γι’ αυτούς, σε αυτό το χυλό τσαλαβουτούν τώρα οι ίδιοι.
Και δεν είναι να απορεί κανείς γιατί δεν περίμεναν την ανάληψη ευθύνης για να μιλήσουν και προτίμησαν
να επιδοθούν σε αμέτρητες υβριστικές βλακείες, αφού ήταν επιτακτικότατο πολιτικό τους καθήκον να
αφορίσουν ευθύς εξ’ αρχής και μετά βδελυγμίας την επίθεση, αποποιούμενοι κάθε πιθανότητα να
χρεωθούν κάποιου είδους πολιτικής συγγένειας με τη δράση αυτή, δηλώνοντας με τον πλέον
κατηγορηματικό τρόπο “την αποστροφή τους” όπως έγραψαν κάποιοι, χαρακτηρίζοντας την ενέργεια ως
έκφραση του “άλλου άκρου” εννοώντας στον αντίποδα της Χρυσής Αυγής, το οποίο “άκρο” φτάνουν στο
σημείο να χαρακτηρίζουν “εξίσου αποκρουστικό, απεχθές και αντικοινωνικό”. Ποια διαφορά έχει αυτή η
φράση με τις κυβερνητικές δηλώσεις ή τις δηλώσεις άλλων κομμάτων; Αν είναι αποκρουστική και
απεχθής γι’ αυτούς η εκτέλεση δυο φασιστών ενεργών μελών μιας οργάνωσης που επιδίδεται σε μύρια
εγκλήματα και δολοφονεί, τότε ο ταξικός πόλεμος δεν είναι για το …στομάχι τους. Όσο για τον
χαρακτηρισμό “αντικοινωνικό”, αυτό το αντιστρέφουμε λέγοντας πως όχι μόνο ήταν βαθιάς κοινωνικής
και ταξικής αλληλεγγύης πράξη η ενέργεια αυτή, αλλά αντικοινωνική είναι αυτή η πολιτική συμπεριφορά
που την καταγγέλλει.

“Η ΑΥΤΑΞΊΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ”
Ένα σημαντικότατο πολιτικό ζήτημα ανακύπτει από μια όχι μόνο πολιτική, αλλά και ηθική κατά τα
γραφόμενα προσέγγιση του ζητήματος. Από κάποιους από την αριστερά, αλλά και από κάποιους
αναρχικούς-αντιεξουσιαστές τίθεται μείζον θέμα η πράξη της εκτέλεσης αυτής καθαυτής. Είναι οι πρώτοι
που απαλλάσσουν από τις ευθύνες τους τούς χρυσαυγίτες, είναι αυτοί τελικά που εκ προοιμίου
αποδέχονται την απενοχοποίηση και την κάθαρση των θυμάτων και κατ’ επέκταση και της Χρυσής Αυγής
αμέσως μετά την επίθεση. Καταδικάζουν τις εκτελέσεις αφού “αποπολιτικοποιούν τη σύγκρουση, γιατί
όταν αφαιρείται, και μάλιστα με τέτοιο τρόπο, η ζωή υποκειμένων με τα οποία ο καθένας μπορεί να
ταυτιστεί (“καλά παιδιά, ήσυχα, εργατικά πονόψυχα”), το πολιτικό υποχωρεί de facto μπροστά στην
αυταξία της ανθρώπινης ζωής…” όπως δηλώνεται σε μια ανακοίνωση (λαμπε ρατ).

Γι’ αυτούς που γράφουν αυτές τις φράσεις και για όσους τις δέχονται, είναι ταμπού οι εκτελέσεις του
εχθρού με βάση μια χριστιανική, αστική ή όποια άλλη ηθική που υποκριτικά βάζει πάνω απ’ όλα την
ανθρώπινη ζωή σε έναν κόσμο που η ίδια η κυρίαρχη ηθική επιτρέπει τις μαζικές εξοντώσεις των ταξικά
κατώτερων. Δηλώνουν ότι “το πολιτικό υποχωρεί μπροστά στην αυταξία της ανθρώπινης ζωής”
υιοθετώντας στην ουσία μια κυρίαρχη θέση που προβάλλεται και επιβάλλεται από τους εξουσιαστές για
να διαμορφώσουν ένα κλίμα εχθρότητας απέναντι σε αυτούς που αμφισβητούν το μονοπώλιο της δικής
τους βίας, για να αφαιρέσουν τον πολιτικό χαρακτήρα τέτοιων επιθέσεων, για να υπενθυμίσουν ότι μόνο
αυτοί έχουν το δικαίωμα πάνω στις ανθρώπινες ζωές όλων μας. Οποιοσδήποτε άλλος παραβιάζει αυτό
το μονοπώλιο μπορεί να είναι “στυγερός δολοφόνος”, “τρομοκράτης”, “εγκληματίας”, “παρανοϊκός”, και
μπροστά στην “αποτρόπαιη” πράξη του “το πολιτικό υποχωρεί”. Γιατί μόνο αυτοί μπορούν να
δολοφονούν με πολιτικούς όρους.

Αν αυτοί που γράφουν ή που συμφωνούν με τέτοιες αντεπαναστατικές διακηρύξεις, δηλώνουν ότι
διεξάγουν ανατρεπτικό αγώνα, τι είδους επανάσταση είναι αυτή που είναι διατεθειμένοι να κάνουν;
Θεωρώντας ως υπέρτατη αρχή ότι “το πολιτικό υποχωρεί μπροστά στην αυταξία της ανθρώπινης ζωής”,
πώς μπορεί μια επανάσταση που αναπόφευκτα θα ασκήσει βία και θα έχει νεκρούς -οι επαναστάτες αυτό
που έχουν να φροντίσουν είναι να είναι οργανωμένοι σε τέτοιο βαθμό που να έχουν τις λιγότερες δυνατές
απώλειες, ενώ ο εχθρός τις μέγιστες-, να είναι μια πολιτική πράξη για αυτούς που έχουν αυτά τα μυαλά; Οι κοινωνικές επαναστάσεις συνίσταται στην επιβολή με τα όπλα -δεν εννοείται κοινωνική επανάσταση
χωρίς προσφυγή στα όπλα- ενός πλειοψηφικού μέρους του λαού πάνω σε ένα άλλο μέρος που είναι οι
πλούσιοι, οι καπιταλιστές και οι λακέδες τους, αστυνομικοί και φασίστες. Αυτό έχει αποδειχθεί στην
ιστορία όλων των κοινωνικών επαναστάσεων και φυσικά, και στην αναρχική επανάσταση στην Ισπανία το
1936. Προφανώς όμως και δεν τους αφορά καμία επανάσταση, για τους ίδιους λόγους που δεν θέλουν
να εμπλακούν σε καμία “κλιμάκωση της αντιπαράθεσης” με το κράτος και τους εχθρούς της
επανάστασης. Που προτιμούν να υπομένουν τη θέση του θύματος, ακόμα και να τους σφάζουν
ζωντανούς οι φασίστες, προκειμένου να μη βγουν από τον ρόλο του διαμαρτυρόμενου. Που επιμένουν
ακόμα και σε περιόδους που τόσο το κράτος όσο και οι φασίστες έχουν ήδη ανεβάσει τον πήχη της
ταξικής και κοινωνικής σύγκρουσης, να ακολουθούν μορφές δράσης στα πλαίσια της νομιμότητας για
να… μην προκαλέσουν τον αντίπαλο. Για να μην εξαγριώσουν ακόμα περισσότερο τους φασίστες(!), οι
οποίοι δολοφονούν εδώ και καιρό ανενόχλητοι. Για να μην εξαγριώσουν ακόμα περισσότερο το κρατικό
κτήνος(!) που δολοφονεί μαζικά στο όνομα της επιβίωσης του καπιταλισμού, που βασανίζει,
συλλαμβάνει, φυλακίζει οποιονδήποτε προχωρά σε πράξη αντίστασης, που δολοφονεί μετανάστες.

Εδώ -και πιστεύουμε πως αυτό ισχύει για την πλειονότητα των καταγγελιών που γράφτηκαν μετά την
επίθεση- δεν πρόκειται για μια τακτικού τύπου διαφωνία με την επίθεση, αλλά για μια κάθετη
διαφοροποίηση σε κάθε είδους ένοπλη επίθεση που έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο ενός από τους
εχθρούς της επανάστασης, αφού πρόκειται για την σε κάθε περίπτωση “αυταξία της ανθρώπινης ζωής”.
Μόνο που υιοθετώντας τέτοιους όρους στην πολιτική του κάποιος, όχι μόνο στην επανάσταση δεν πάει,
αλλά γίνεται ο ιδανικότερος στυλοβάτης ενός συστήματος που την ανθρώπινη ζωή και την αυταξία της
την έχει εντελώς χεσμένη. Την αυταξία της ανθρώπινης ζωής “σέβονται” όλοι όσοι συμμετέχουν,
στηρίζουν, εκφράζουν, υπερασπίζονται το καθεστώς αυτό. Γι’ αυτό και πεθαίνουν δίπλα μας άνθρωποι
από την πείνα, το κρύο, την απελπισία….Την αυταξία της ανθρώπινης ζωής την “σέβονται” οι πολιτικοί
της κυβέρνησης και των καθεστωτικών κομμάτων που στηρίζουν ένα σύστημα σε μια από τις πιο
εγκληματικές-δολοφονικές εκδοχές του, όπως είναι στην εποχή μας και υποκριτικά καταδικάζουν την
επίθεση ως “αποτρόπαιη δολοφονία”. Την αυταξία της ανθρώπινης ζωής την “σεβάστηκαν” πολλάκις οι
χρυσαυγίτες. Γι’ αυτό δολοφόνησαν, βασάνισαν, άφησαν ανάπηρους τόσους ανθρώπους. Γι’ αυτό και οι
περισσότεροι -ακόμα και από το οικογενειακό περιβάλλον των δυο χρυσαυγιτών- την αντιμετώπισαν ως
μια αναμενόμενη έως και φυσική εξέλιξη, λόγω της ίδιας της δράσης της Χρυσής Αυγής και της
δολοφονίας του Φύσσα, ως την λογική και αναμενόμενη αντίδραση στη δράση των νεοναζί.

Την αυταξία της ανθρώπινης ζωής αυτών που δολοφονούν και μάλιστα με πολιτική άποψη, αυτών που
σκοτώνουν στο όνομα του καπιταλισμού σε κάθε εκδοχή του, στο όνομα του κράτους, στο όνομα της
πατρίδας και του έθνους, στο όνομα του συστήματος και των ισχυρών που διαφεντεύουν τον πλανήτη,
που εξουσιάζουν αυτό τον τόπο, την αυταξία της ζωής όλων αυτών των καθαρμάτων δεν την σεβάστηκαν
ποτέ οι επαναστάτες διαχρονικά. Γιατί μόνο σαν προσκυνημένος, σαν ηττημένος μπορεί να σέβεται
κάποιος τη ζωή αυτού που θέλει την καταστροφή, ακόμα και τον θάνατό του. Με τέτοια μυαλά μπορεί
κάποιος να συμμετέχει στις υποκριτικές αγαθοεργίες των αφεντικών για τους άπορους ή της εκκλησίας, ή
οπουδήποτε αλλού απαιτείται η αποδοχή των αξιών του αστικού κόσμου που ο ίδιος από την απαρχή του
έχει πετάξει στα σκουπίδια και σήμερα αποκαλύπτει το μισάνθρωπο χαρακτήρα του κάθε στιγμή, παντού.
Όμως, είναι αδύνατο να κάνει αντικαθεστωτικό αγώνα και επανάσταση.

Ή μήπως πιστεύουν πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που “σοκαρίστηκαν”, (“σοκ στο πανελλήνιο”
έλεγαν τα ΜΜΕ πως προκάλεσε η επίθεση), που λυπήθηκαν για τη ζωή των χρυσαυγιτών, που έστω και
στιγμιαία προβληματίστηκαν πάνω στην… “αυταξία της ζωής” των δυο συμμετεχόντων στα τάγματα
εφόδου της Χρυσής Αυγής -φρόντισαν οι ίδιοι οι δικοί τους να επιβεβαιώσουν την δραστήρια συμμετοχή
τους-, οι οποίοι εν τέλει, έπεσαν ενώ βρίσκονταν σε διατεταγμένη υπηρεσία ως περιφρούρηση των
γραφείων της; Όσον αφορά τους μετανάστες, τη χαμηλότερη βαθμίδα του προλεταριακού στρώματος, που έχουν υποστεί και υφίστανται τα πάνδεινα με την ενίσχυση των φασιστικών αποβρασμάτων, να είναι
σίγουροι ότι προβληματίστηκαν σοβαρά πάνω στο “φιλοσοφικό ζήτημα” περί της “αυταξίας της
ανθρώπινης ζωής” και λυπήθηκαν βαθύτατα για την απώλεια των δυο χρυσαυγιτών.

Οι μόνοι που ασχολούνται με τέτοιου είδους ψευτοηθικά διλήμματα για άτομα που συμμετέχουν ενεργά
σε δολοφονικούς πολιτικούς σχηματισμούς όπως η Χρυσή Αυγή, είναι όσοι αγωνιούν για την πολιτική και
κοινωνική σταθερότητα και μετρούν τον βαθμό διασάλευσής της που μπορεί να επιφέρει μια τέτοιου
είδους ενέργεια, γιατί προφανώς δεν τους συμφέρει. Σε όλους αυτούς λοιπόν, που καταδίκασαν την
ενέργειά μας, τους συνιστούμε αν θέλουν να είναι πιο πειστικοί απέναντι στο κράτος και στους φασίστες
για τις δηλώσεις νιμομοφροσύνης και καταδίκης που έκαναν, να πάνε στο σημείο της εκτέλεσης των δύο
νεοναζί, στην γωνία των οδών Ηρακλείου και Μεγάλου Κωνσταντίνου, να αφήσουν λίγα λουλούδια, να
βιντεοσκοπήσουν τη σκηνή και να την δημοσιεύσουν, όπως είχε κάνει στο παρελθόν ένας άλλος
καραγκιόζης αντιεξουσιαστής για την περίπτωση της εκτέλεσης του ειδικού φρουρού Αμανατίδη στην
Κηφισιά και που είχε εναποθέσει λουλούδια στον τόπο της εκτέλεσης.

Και εδώ ερχόμαστε στην ουσία της αντίθεσης με την ενέργεια εναντίον των χρυσαυγιτών, που δεν
μπορεί παρά να αφορά στο “τι είδους αγώνα θέλει ο καθένας να διεξάγει”.

Η “ΕΝΔΟΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΜΑΧΗ” ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΣΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ
Καθώς έχει περάσει ένα χρονικό διάστημα από την επίθεση και το πολιτικό τοπίο έχει ξεκαθαρίσει, ας
δούμε την επιχειρηματολογία αυτών που εναντιώθηκαν με την επίθεση, αν επιβεβαιώθηκε κάτι από όσα
επικαλέστηκαν ότι η ενέργεια θα προκαλέσει. Πρώτος ισχυρισμός τους ήταν ο φόβος των φασιστικών
αντιποίνων. Ναι, είναι πρωτοφανές να βγάζουν τόσοι πολλοί ανακοινώσεις τέτοιας ποιότητας, να
λασπολογούν και να βρίζουν υπό το κράτος του πανικού, τον οποίο πανικό -όσο μεγάλος και αν είναι-
προκειμένου να μην γελοιοποιηθούν οι ίδιοι πρώτα απ’ όλα, θα έπρεπε να χαλιναγωγήσουν. Όμως, οι
φασίστες δεν κουνήθηκαν. Αντιθέτως, ο φόβος κυριάρχησε πάνω από την οργάνωση και τα μέλη τους,
γεγονός που διαπιστώθηκε από πολλούς και αποτυπώθηκε τόσο στις συγκεντρώσεις που έκανε όσο και
στις εκτεταμένες προσπάθειες των οικογενειών των χρυσαυγιτών να τους κρατήσουν μακριά από την
Χρυσή Αυγή. Τα γραφεία τους παραμένουν ερμητικά κλειστά και όποτε ανοίγουν μπαινοβγαίνουν σαν
τους κλέφτες, τα μνημόσυνα των “πεσόντων” τους συγκέντρωσαν λίγες δεκάδες, οι συγκεντρώσεις τους
ήταν πολύ χαμηλότερες των προσδοκιών τους. Το “ξέπλυμα του εγκληματικού προσώπου της Χρυσής
Αυγής ” που υποτίθεται ότι θα κατάφερνε η επίθεση στο Ηράκλειο, “η μεταστροφή του πολιτικού,
κοινωνικού αλλά και δικονομικού κλίματος” που θα είχε ως αποτέλεσμα [“το πολιτικό, κοινωνικό και
…δικονομικό κλίμα άλλαξε άρδην υπέρ των φασιστών” έγραφε μια ανακοίνωση (Σινιάλο)] δεν υπήρξε
τελικά, πουθενά αλλού εκτός από τα τρομοκρατημένα και χωρίς πολιτική διαύγεια μυαλά των εκφραστών
αυτών των εκτιμήσεων.

Έχει όμως μια σημασία να δούμε υπό ποιες πολιτικές προϋποθέσεις προωθούνται αυτές οι θέσεις. Η
Χρυσή Αυγή είναι και θα παραμένει μια οργάνωση φασιστών- μαχαιροβγαλτών και δολοφόνων και η
επίθεση εναντίον τους καταγράφηκε ως απάντηση σε αυτό ακριβώς το μη αναστρέψιμο γεγονός, ακόμα
και από καθεστωτικούς πολιτικούς χώρους. Αλλά ακόμα και αν “γύριζε” ως ένα βαθμό το “κλίμα” με την
επίθεση, αυτό τι σημαίνει; Γι’ αυτούς που οι δολοφονίες από τους φασίστες -αλλά και το κράτος- είναι κάτι
σαν δώρο για το κίνημα, γιατί “αποκαλύπτουν ευρύτερα στην κοινωνία το αποτρόπαιο, το δολοφονικό
τους πρόσωπο” και αυτό δημιουργεί “θετικά πρόσημα για τον αγώνα”, προφανώς είναι διατεθειμένοι να
καθίσουν να σφαγιαστούν και οι ίδιοι προκειμένου να μην “αντιστραφεί το κλίμα” θυματοποιώντας τον
θύτη. Γιατί μόνο το θύμα μπορεί να διαμαρτύρεται. Ας κάτσουμε λοιπόν να περιμένουμε τις επόμενες
φασιστικές επιθέσεις, τις επόμενες κρατικές θηριωδίες και ας ευχηθούμε να είναι αρκετές. Γιατί με βάση
αυτή τη λογική, όσο πιο πολύ θύμα είσαι, τόσο περισσότερο εκτίθεται ο εχθρός. Προοπτικά το πολιτικό
αποτέλεσμα ποιο είναι; Πού ευνοεί ένα ανατρεπτικό κίνημα αυτή η βλακεία; Μήπως φασίστες και κράτος “πνιγούν” από το αίμα των σφαγιασθέντων αντιφρονούντων και των εξεγερμένων;

Για να τελειώνουμε με αυτές τις ανοησίες. Είναι λογικό ότι οι χρυσαυγίτες θα προσπαθούσαν να
αξιοποιήσουν πολιτικά τους νεκρούς τους. Το κλαψιάρικο ύφος τους μπροστά στις κάμερες δεν είχε
όμως, όπως κάποιοι πιστεύουν, μόνο τη σκοπιμότητα της κάθαρσής τους. Κυρίως προερχόταν από κάτι
αυθόρμητο και πηγαίο. Τον φόβο. Αυτοί που μέχρι χθες πίστευαν ότι είναι απρόσβλητοι, ότι βρίσκονταν
στο απυρόβλητο και με την κάλυψη της αστυνομίας, αυτοί που με τίποτα δεν περίμεναν μια τέτοια
επίθεση, αυτοί που ένοιωθαν ανίκητοι, βγήκαν στα κανάλια χεσμένοι. Και το “φοβάμαι για τα παιδιά μου”
ενός βουλευτή της Χρυσής Αυγής που επικαλείται ανακοίνωση κάποιων αναρχικών για να
επιχειρηματολογήσει στο γεγονός ότι η επίθεση “αξιοποιήθηκε” από τους φασίστες “ως κολυμπήθρα της
νεότητας”(Σινιάλο), υπερβαίνει κατά πολύ την πολιτική σκοπιμότητα. Είναι πραγματικός φόβος. Και
αναρωτιόμαστε, πραγματικά. Αντί να χαρούν που για πρώτη φορά βλέπουν τους φασίστες να
κλαψουρίζουν δημοσίως τρομαγμένοι, παίρνουν αυτές τις εικόνες, αντιστρέφουν το νόημά τους (μήπως
πιστεύουν ότι οι χρυσαυγίτες είναι ατρόμητοι τελικά;) και μιλούν για μια ενέργεια που τους ευνοεί σε
τέτοιο βαθμό, που δηλώνουν χωρίς ίχνος ψυχραιμίας πως “αν η επίθεση δεν έγινε από φασίστες, τότε η
Χρυσή Αυγή θα έπρεπε να την είχε εφεύρει”(!)(Σινιάλο).

Είναι προφανές πως μέσα στην προσπάθειά τους κάποιοι να απαξιώσουν την ενέργεια, ομολογούν
μεταξύ άλλων την άγνοιά τους και για το φασιστικό φαινόμενο. Είναι ιστορικά γνωστό πως η βία για τους
φασίστες, είναι οργανικό στοιχείο για την επιβολή της πολιτικής και των στοχεύσεών τους. Στην πορεία
τους “για τη νίκη” βλέπουν μαζικές εκτελέσεις και εκκαθαρίσεις, ενώ η επιβολή της ισχύος με τη βία στους
δρόμους είναι ίσως το βασικότερο στοιχείο που έχει προσελκύσει τα περισσότερα μέλη της Χρυσής
Αυγής: η άμεση εκκαθάριση από κάθε διαφορετικό προς αυτούς στοιχείο. Ο φασισμός βασίζεται στη
δύναμη που την ασκεί πάντα με βία. Οι τραμπουκισμοί, οι ξυλοδαρμοί, οι εκφοβισμοί, τα μαχαιρώματα
και οι δολοφονίες, όλες οι δραστηριότητες ενός θύτη που πάντα δρα με την κάλυψη και την ασυλία από
τον κρατικό μηχανισμό, είναι αυτά που έκαναν την Χρυσή Αυγή να εδραιώνεται στην κοινωνία και τους
δρόμους. Ο ρόλος του θύματος δεν είναι αυτός που θα επέλεγαν ποτέ φασιστικές οργανώσεις. Πόσο
μάλλον να επέλεγαν να σκοτώσουν οι ίδιοι δικούς τους για να μετατραπούν σε θύματα, να γίνουν
συμπαθείς στην κοινωνία! Πρόκειται για την πιο ηλίθια προσέγγιση του φαινομένου που έχει γίνει ποτέ.
Αν υιοθέτησαν τον ρόλο του θύματος αυτή την περίοδο και κυρίως μετά την εκτέλεση των δυο μελών της
ΧΑ, είναι γιατί έγιναν θύματα χωρίς να μπορούν να αντιστρέψουν τους ρόλους, γιατί δεν είχαν άλλη
επιλογή. Μόνο που αυτό δεν τους κατέστησε πιο συμπαθείς στην κοινωνία ούτε καν στο φιλικό προς
αυτούς ακροατήριο. Ως θύτες κερδίζουν, ως θύματα φυλλορροούν.

Η επίθεση στο Ν. Ηράκλειο έχει πλήξει βαριά τους φασίστες και τη Χ. Α. που δηλώνει την ήττα της μέσα
από φράσεις όπως “δεν θέλουμε εμφύλιο” (τη στιγμή που είναι αυτοί και μόνο αυτοί που τον έκαναν πριν
λίγο καιρό πράξη στους δρόμους), “δεν ανταπαντάμε στις προκλήσεις”, “είμαστε θύματα”… Είναι ήττα
γιατί δεν μπορούν να απαντήσουν, γιατί δεν μπορούν την επιλογή των αντιποίνων να τη “σηκώσουν”
πολιτικά. Και την δολοφονία Φύσσα -παρά τα ατράνταχτα στοιχεία με την ομολογία του Ρουπακιά-
επέλεξαν λόγω της πάγιας γραμμής τους στα δύσκολα να γίνονται λαγοί, να μην τη “σηκώσουν”
καταγγέλλοντας ως προβοκάτορα τον δολοφόνο του Φύσσα που ήταν μέλος της οργάνωσής τους.

Οι φασίστες όταν δεν μπορούν να κρατούν το πάνω χέρι στο δρόμο, όταν δεν μπορούν να ασκούν βία,
όταν είναι ευάλωτοι, όταν μετατρέπονται σε θύματα και όταν δεν μπορούν -είτε λόγω ενδογενών είτε
λόγω εξωγενών παραγόντων- να αντιστρέψουν την κατάσταση, είναι τελειωμένοι. Γιατί ως γνωστό μόνο
ως πόλος δύναμης και εξουσίας προσελκύουν πελάτες, γιατί δεν μπορούν να σταθούν με την πολιτική
στάση του θύματος όπως κάνει η αριστερά ή τμήμα του α/α χώρου σήμερα. Αποτέλεσμα αυτού είναι η
αποχώρησή τους από τους δρόμους. Αν και αυτό ενοχλεί τους αντιφασίστες, τότε η πολιτική σηκώνει τα
χέρια ψηλά. Λένε :“έχουμε πρόβλημα όταν είναι ακραίοι γιατί είναι επικίνδυνοι στους δρόμους”. Την άλλη
στιγμή λένε:“έχουμε πρόβλημα όταν ενσωματώνονται στο υπόλοιπο καθεστωτικό πολιτικό συρφετό, όταν απεμπολούν το ριζοσπαστικό τους προσωπείο και ας εξαφανίζονται από τους δρόμους”.

Αρνούμενος κάποιος να δει το πραγματικό πρόσωπο των φασιστών, υποδηλώνει ότι αρνείται να δράσει
με τον τρόπο που αρμόζει σε αυτά τα καθάρματα. Αποδέχεται με λάθος όρους την πολιτική αυτή
σύγκρουση και στην περίπτωση της Χ.Α. είναι βέβαιο πως αν δεν υπήρχε το κράτος να ασκήσει τις
διώξεις και να τους φέρει σε μια κατάσταση αναδίπλωσης και αν μετά τις τόσες θηριωδίες των φασιστών,
αν μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα έμεναν οι φασίστες ατιμώρητοι για να μην “στρατιωτικοποιηθεί
η αντιφασιστική δράση” (λες και ο ανατρεπτικός αγώνας δεν ήταν πάντα στην ιστορία πολιτικός και
στρατιωτικός), για να μην “μετατοπιστεί η σύγκρουση στο πεδίο της ισχύος” (λες και υπάρχει ταξική και
κοινωνική σύγκρουση που δεν στοχεύει στην κατίσχυση επί του αντιπάλου), για να “μην μετατραπεί σε
θύμα η Χρυσή Αυγή” κλπ, κλπ, το σίγουρο είναι πως θα υπήρχαν και άλλοι νεκροί αριστεροί ή και
αναρχικοί. Αυτή την εξέλιξη, όσο και αν σε κάποιους φαντάζει “σκληρό και απάνθρωπο”, μόνο οι βίαιες
επιθέσεις εναντίον τους από τους αντιφασίστες αγωνιστές θα μπορούσαν να σταματήσουν. Αυτό συνιστά
τσάκισμα του φασισμού και σήμερα και χθες και σε κάθε ιστορική εποχή. Από την άλλη, η ωρίμανση των
επαναστατικών συνειδήσεων και η διάχυση της επαναστατικής δράσης στους προλετάριους είναι μια
παράλληλη διαδικασία, απολύτως απαραίτητη για την επαναστατική κατεύθυνση. Όμως με αυτή κερδίζεις
πολιτικό έδαφος στην κοινωνία, και το κυριότερο, έχοντας μια δυνατή πολιτική παρουσία στην κοινωνία
αποτρέπονται οι φασίστες από το να πάρουν δύναμη. Όταν αυτή την παρουσία δεν την έχεις εσύ, αλλά οι
φασίστες και έχεις να αντιμετωπίσεις αιματοκυλίσματα στους δρόμους από δαύτους, τότε οι συζητήσεις
περί της ηθικότητας ή ακόμα και του κατά πόσο είναι καίριες επιθέσεις όπως αυτή στο Ν. Ηράκλειο, είναι
ηλίθιες. Γιατί εκεί καλείσαι να σοβαρευτείς. Και μόνο σοβαροί δεν είναι αυτοί που επικαλούνται τις χίλιες
μύριες δικαιολογίες για να “πείσουν” πόσο “ηθικά σωστό” και “πολιτικά ορθό” είναι να μη
“στρατιωτικοποιείς τη δράση”, να “μη μεταφέρεις την αντιπαράθεση στο πεδίο της ισχύος” και να “μην
παίρνουμε κυριολεκτικά τα συνθήματα στους τοίχους που μιλούν για θάνατο στους φασίστες” (Θερσίτης).
Ας μείνουν αυτά τα συνθήματα μια “επαναστατική ρητορική”. Στο τέλος – τέλος και το πρόταγμα της
επανάστασης γι’ αυτούς ένα σύνθημα στον τοίχο είναι και τίποτα περισσότερο, αφού το να το παίρνει
κανείς στα σοβαρά, συνιστά μια “άστοχη κυριολεξία”. Και αφού έχεις τον πρώτο νεκρό για πολιτικούς
λόγους από φασίστες στους δικούς σου καιρούς, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ανταποδώσεις
άμεσα όσο πιο σκληρό χτύπημα μπορείς και να κοιτάξεις αμέσως μετά να καλύψεις το πολιτικό κενό ενός
μεγάλου και δυνατού ανατρεπτικού κινήματος που δεν θα αφήνει χώρο στους φασίστες να αποκτήσουν
ξανά την παλιά τους δύναμη. Όχι μόνο λοιπόν, δεν είναι ανταγωνιστική προς ένα ανατρεπτικό κίνημα
αυτή η ενέργεια, αλλά είναι συμπληρωματική και μάλιστα ενισχυτική προς τη δημιουργία ενός τέτοιου
κινήματος. Επειδή όμως, ούτε διάθεση να φτιαχτεί κανένα σοβαρό κίνημα υπάρχει από τους υβριστές
ούτε τους κάνει η “συμμορίτικη” και “στρατιωτικοποιημένη” δράση, και επειδή η ιστορική συγκυρία
κατευθύνει ένα τμήμα των πιο αντιδραστικών τμημάτων της κοινωνίας στην άκρα δεξιά όπου αναζητά την
χαμένη ισχύ της ξεπουλημένης και “ξεχαρβαλιασμένης” από τους πολιτικούς κρατικής μηχανής, το πιο
πιθανό είναι να ξαναζήσουμε αγριότητες και δολοφονίες από φασίστες που θα επανακάμψουν κυρίως
λόγω του ελλείμματος στην επαναστατική-αντιφασιστική δράση. Όσο για το αντίπαλο “στρατόπεδο” θα
επιμένει στις “αρχές” του να μην παίρνει κυριολεκτικά αντιφασιστικά και ανατρεπτικά συνθήματα και
προτάγματα.

Αλλά ας μιλήσουμε ειλικρινά. Ποιοι και πόσοι από τους αντιφασίστες, αναρχικούς ή αριστερούς, είναι
ικανοποιημένοι από την απάντηση που έδωσε το αντιφασιστικό ρεύμα και ο α/α χώρος μετά τη
δολοφονία Φύσσα; Περίμεναν ή δεν περίμεναν οι περισσότεροι εξέγερση ανάλογη των δεκεμβριανών του
’08 που η διαδήλωση και οι συγκρούσεις στο Κερατσίνι δεν προσέγγισαν ούτε στο ελάχιστο; Πόσοι ήταν
ικανοποιημένοι από αυτή τη σύγκρουση; Πόσοι ήταν αυτοί που θεώρησαν ότι αυτή η σύγκρουση και οι
αντιφασιστικές κινητοποιήσεις που ακολούθησαν έδωσαν την απάντηση που άρμοζε στους φασίστες; Ας
μην κοροϊδευόμαστε. Σχεδόν κανείς. Ο Φύσσας ήταν ένας αντιφασίστας που δολοφονήθηκε από φασίστα. Και μετά από αυτή τη δολοφονία έπρεπε να δοθεί ένα γερό χτύπημα στους φασίστες. Κάποιος
έπρεπε να το κάνει, δεν έχει σημασία ποιος, στην τελική. Και η απουσία μιας σοβαρής κοινωνικής
έκρηξης έκανε την αναγκαιότητα αυτή ακόμα πιο επιτακτική. Μήπως έγιναν άλλου τύπου επιθέσεις σε
φασίστες; Αλλά ναι, δεν είναι αποδεκτός ο “συμμοριτοπόλεμος” και η κάθε λογής “στρατιωτικοποίηση της
δράσης”. Αν μας “κάτσουν” τίποτα εξεγερσιακά συμβάντα σοβαρά, έχει καλώς. Αν όχι, “βολευόμαστε” με
την πεπατημένη την οποία και ανάγουμε ως τη “μόνη κινηματική δράση” κι ας μην απαντηθεί κανένας
Φύσσας και όσοι Φύσσες κι αν πέσουν στη συνέχεια, αφού το “αίμα δεν απαντιέται με αίμα” όπως
γράφτηκε κάπου. Και αν ο επόμενος ήταν ένας από αυτούς που τώρα μας καταγγέλλουν; Ας λάβουν
υπόψιν τους πως η επίθεση στο Ηράκλειο ήταν εκτός όλων των άλλων και μια ασπίδα για τους
υπόλοιπους. Αυτοί που πανικόβλητοι βιάστηκαν να διαχωριστούν φοβούμενοι τα αντίποινα, ας λάβουν
υπόψιν τους πως οι φασίστες ως θρασύδειλοι που είναι, επιλέγουν να πηγαίνουν στους πιο ευάλωτους
στόχους. Στην περίπτωση του α/α χώρου ας ξέρουν πως οι “μη στρατιωτικοποιημένοι”, αυτοί που δεν
θέλουν να “οξύνουν την σύγκρουση”, αυτοί που δεν θέλουν “συμμοριτοπόλεμους” θα είναι πιθανότατα ο
επόμενος στόχος τους. Και έγιναν στόχος καταγγέλλοντας, υβρίζοντας και ελεεινολογώντας, κάνοντας
δηλώσεις νομιμοφροσύνης και υποταγής, ξεφτιλίζοντας τον ίδιο τους τον εαυτό.

Αν και εκ του αποτελέσματος διαπιστώθηκε ότι ούτε κατασταλτικά αντίποινα από την πλευρά του
κράτους υπήρξαν ούτε αντίποινα εκ μέρους των φασιστών της Χρυσής Αυγής υπήρξαν και ούτε
δημιουργήθηκε κάποια αρνητική για τον χώρο πολιτική συνθήκη από την επίθεση, αυτοί που μίλησαν για
προβοκάτσια και έκαναν “κινηματική” σημαία τον φόβο τους, οφείλουν να εξηγήσουν ποιος είναι αυτός ο
ανατρεπτικός αγώνας που δεν έχει αντίποινα από την πλευρά του κράτους; Πότε στην ιστορία έχουν
διεξαχθεί αγώνες, εξεγέρσεις, επαναστάσεις που να μην προκάλεσαν θανάτους, εκτελέσεις,
βασανισμούς, φυλακίσεις, καταστολή από την πλευρά της εξουσίας; Και αυτοί που αναφέρονται στον
αντιφασιστικό αγώνα της κατοχής του ’40 και τον ΕΛΑΣ και συγχρόνως καταγγέλλουν την επίθεση στους
χρυσαυγίτες, ξεχνούν ότι κάθε επίθεση ενάντια στους ναζί έφερνε αντίποινα με δεκάδες ακόμα και
εκατοντάδες εκτελέσεις; Αν έχει κάποιος τη λογική ότι διεξάγει αγώνα χωρίς να ρισκάρει την ελευθερία
του, την ζωή του ή την σωματική του ακεραιότητα, ή έναν αγώνα που δεν θα προκαλεί καμία αντίδραση
από το κράτος ή τους παρακρατικούς μπράβους του, τότε καλύτερα να μείνει σπίτι του, να μείνει ραγιάς
και υποταγμένος.

Αναφορικά με τις διώξεις εναντίον τους, αυτές σίγουρα θα παίξουν τον ρόλο τους, βραχυπρόθεσμα
όμως. Το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα είναι στα χέρια των αγωνιστών και όχι του κράτους και της
κυβέρνησης. Οι διώξεις θα καθορίσουν την πολιτική κατεύθυνση που θα ακολουθήσει στο άμεσο μέλλον
η Χ.Α. Αν καταλήξουν σε φιάσκο -και αυτό δεν είναι καθόλου απίθανο- η υπόθεση των διώξεων του
αρχηγού, των βουλευτών -και όχι τόσο των στελεχών τύπου Πατέλη-, τότε η Χρυσή Αυγή ίσως επιδιώξει
να επανακάμψει στο δρόμο. Ίσως η ως τώρα πικρή εμπειρία των διώξεων, αλλά κυρίως της πολιτικής
απομόνωσής της από ευρωπαίους ομοϊδεάτες της και από τους μεγάλους πολιτικούς σχηματισμούς που
ετοιμάζουν, οδηγήσει την Χ.Α. να επανασχεδιάσει τα οργανωτικά και πολιτικά της μοντέλα,
ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων φασιστικών κομμάτων της Ευρώπης. Όμως, επιμένουμε πως η
εξέλιξη αυτής της οργάνωσης μακροπρόθεσμα θα καθοριστεί κυρίως από τις ευρύτερες κοινωνικές
συνθήκες και από την πολιτική ανατρεπτική συνθήκη που θα διαμορφωθεί ή όχι στην κοινωνία.

Σχετικά με τα ποσοστά της στις δημοσκοπήσεις, ας μην ξεχνάμε πως οι απώλειες που είχε μετά τη
δολοφονία Φύσσα ήταν πολύ μικρότερες του αναμενόμενου για πολλούς που περίμεναν την εξαφάνισή
της, σε πολλές δημοσκοπήσεις ήταν αμελητέες ενώ με το που άρχιζε να “ξεφουσκώνει” η ιστορία και να
αποσύρεται από τη δημοσιότητα, άρχισε η επανάκαμψη. Προφανώς και δεν έφυγαν κάποιοι από τους
ψηφοφόρους της με την αποκάλυψη του εγκληματικού χαρακτήρα της και ξαναγύρισαν στη συνέχεια.
Όσοι την ψήφιζαν και την εγκατέλειψαν μετά τη δολοφονία Φύσσα, αυτοί οι λίγοι δυστυχώς αριθμητικά δεν θα την ξαναψηφίσουν. Αυτοί όμως που αποτελούν και το μεγαλύτερο ποσοστό, δεν την εγκατέλειψαν
γιατί προφανώς είτε γνώριζαν είτε αποδέχτηκαν χωρίς πρόβλημα τις εγκληματικές της πρακτικές. Απλώς
πολλοί δεν ήθελαν να δηλώσουν τι θα ψηφίσουν. Αυτοί σίγουρα δεν συγκαταλέγονται σε αυτούς που
απευθυνόμαστε και αυτό το σχόλιο αφορά την απάντηση που θα δώσουμε παρακάτω σε κάποιους που
μας κατηγόρησαν για ανακολουθία στο λόγο μας.

Ξαναγυρνώντας στην επίθεση στο Ν. Ηράκλειο, αναφορικά με την “αντιστροφή του δικονομικού κλίματος
μετά την επίθεση” (Σινιάλο), η επιτάχυνση της αστικής δικαιοσύνης στην υπόθεση το τελευταίο διάστημα
και η πρόσφατη προφυλάκιση άλλων τριών βουλευτών, μάλλον προς την αντίθετη κατεύθυνση αυτού
που οι προαναφερθέντες φοβήθηκαν ότι θα συμβεί, δείχνει ότι βρίσκεται αυτή τη στιγμή η δίωξη. Πάντως
όσον αφορά τον Δένδια, μάλλον να απολογείται φάνηκε στην τελευταία του τοποθέτηση για την Χρυσή
Αυγή υπερασπιζόμενος την αστυνομία, λες και ήταν πολιτικά υπόλογος για το έργο της. Το όλο
“δικονομικό κλίμα” τελικά, μάλλον φαίνεται να καθορίζεται από την αμφιβολία των μηχανισμών,
κυβερνητικού και δικαστικού, για το κατά πόσο έχει πειστεί η κοινωνία για την θέληση του κράτους να
συγκρουστεί πραγματικά με τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, για το κατά πόσο έχει γίνει αποδεκτός ο
“αντιφασισμός” της κυβέρνησης.

Η τελευταία εκτίμηση περί “αντιστροφής του δικονομικού κλίματος”, συνδέεται αναμφίβολα με τις θέσεις
αυτές που ρητά ή υπόρητα προσβλέπουν στην “ενδοεξουσιαστική διαμάχη” μεταξύ κυβέρνησης και
Χρυσής Αυγής, στην τελική κάθαρση της κοινωνίας από τη νεοναζιστική λαίλαπα. Έτσι εξηγείται η
παραπάνω ανησυχία περί “αντιστροφής του δικονομικού κλίματος”. Γιατί στην ανικανότητά μας στην
τελική, να ξεμπερδέψουμε εμείς τους φασίστες, αναμένουμε -και το ομολογούμε κιόλας- το κράτος να
καθαρίσει. Έτσι ομολογούμε τις ανησυχίες μας μην τυχόν και αλλάξει οπτική η αστική δικαιοσύνη για τους
χρυσαυγίτες με τέτοιες ενέργειες. Ακόμα και αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, η επίθεση αυτή θα εξακολουθούσε
να είναι εξίσου δίκαιη και εύστοχη. Εξάλλου, σε μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσαμε να πούμε ότι
αποκαλύπτεται πόσο επιφανειακή είναι αυτή η ενδοεξουσιαστική διαμάχη.

Ενώ λοιπόν, κάποιοι κατηγόρησαν την επίθεση ότι κινείται “στα πλαίσια μιας ενδοεξουσιαστικής
διαμάχης”, οι ίδιοι με πολλούς τρόπους μπαίνουν στην λογική της εξουσίας και συγκεκριμένα της
κυβέρνησης και προσδοκούν πολλά από αυτήν την “τελική εκκαθάριση” της Χρυσής Αυγής. Αυτοί που με
απλοϊκότητα ισχυρίζονται ότι το αντιφασιστικό κίνημα εξανάγκασε την κυβέρνηση να προχωρήσει τη
σύγκρουση με την Χ.Α., οι ίδιοι περιμένουν το κράτος να καθαρίσει για λογαριασμό τους. Να
ξεκαθαρίσουμε ότι η απόφαση της κυβέρνησης να χτυπήσει την Χ. Α., είναι αποτέλεσμα σειράς
παραγόντων. Ο φόβος της κοινωνικής δυσαρέσκειας και οργής στην προοπτική της ατιμωρησίας των
χρυσαυγιτών ήταν ένας ισχυρός παράγοντας, αλλά όχι ο μόνος. Οι πολιτικές πιέσεις από ισχυρούς
παράγοντες των ΗΠΑ και της Ευρώπης έπαιξαν βαρύνοντα λόγο και αυτό αφορά στην αποδοχή της
“πικρής” καμιά φορά πολιτικής πραγματικότητας και όχι την αποδοχή θεωριών συνωμοσίας. Ας κάνουμε
την υποθετική ερώτηση, όσο και αν είναι εκτός της παρούσας πραγματικότητας. Τι θα έκανε η κυβέρνηση
στην περίπτωση που οι ίδιοι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες υποστήριζαν έστω και σιωπηλά μια
συνεργασία της κυβέρνησης με την Χρυσή Αυγή; Δεν θα υπολόγιζε σίγουρα κανένα αντιφασιστικό
κίνημα, όσο ισχυρό και αν ήταν. Σε αυτή την περίπτωση τι θα έκανε το κίνημα; Μπροστά στην
ατιμωρησία των δολοφόνων και την άμεση πλέον έγκριση από το κράτος των δολοφονικών επιθέσεων
εναντίον μεταναστών και πολιτικών αντιπάλων, το κίνημα είτε θα εξαναγκαζόταν εκ των πραγμάτων να
προβεί στον απεχθή κατά πολλούς “συμμοριτοπόλεμο” με τους φασίστες -το ζήτημα της φυσικής και
πολιτικής επιβίωσης πλέον θα το επέβαλε- είτε να κρυφτούν σε λαγούμια.

Αντί λοιπόν, ως αντικαπιταλιστές, ακροαριστεροί, αναρχικοί, αντιεξουσιαστές να δηλώνουμε κάθε στιγμή
και έμπρακτα ότι εμείς είμαστε αυτοί που οφείλουμε να εκκαθαρίσουμε το φαινόμενο Χρυσή Αυγή, ότι
εμείς θα πρέπει να τους πολεμήσουμε και να μην περιμένουμε το κράτος να το κάνει για εμάς, αντιθέτως,κάποιοι -και δεν είναι αμελητέα ποσότητα, δυστυχώς- βλέπουν σε αυτή την ενδοεξουσιαστική διαμάχη
την λύτρωση από τους φασίστες και φοβούνται μην τυχόν και διασαλευτεί στο ελάχιστο αυτή η
διαδικασία. Ως προέκταση αυτής της οπτικής, οι αντιφασιστικές δράσεις μετά τη δολοφονία Φύσσα
μπορούν να ειδωθούν αυτές ως η ουρά της κυβερνητικής πολεμικής στην Χρυσή Αυγή. Εμείς δεν
ισχυριζόμαστε κάτι τέτοιο, αλλά είναι λογική η προσέγγιση για όσους έχουν τις παραπάνω θέσεις. Εμείς
στις πρώτες μας φράσεις είπαμε πως η επίθεση δεν έγινε πλάι στις κυβερνητικές επιλογές, αλλά κόντρα
σε αυτές, και το εννοούσαμε.

Από πότε λοιπόν, αναρχικοί βλέπουν το κράτος ως σύμμαχό τους απέναντι σε οποιαδήποτε απειλή, όσο
σοβαρή και αν είναι; Από πότε οι αναρχικοί έχουν προσδοκίες από την αστική δικαιοσύνη; Από πότε
επενδύουν την δράση τους έστω και έμμεσα, στη συνδρομή μιας κυβέρνησης; Για να μην μακρηγορούμε
και για να τελειώνουμε με αυτές τις μωρολογίες, ένα κίνημα ισχυρό θα είχε ξεμπερδέψει ήδη με τους
φασίστες, πριν αρχίσουν και τις πολιτικές δολοφονίες. Δεν θα είχε καμία προσδοκία από την
ενδοεξουσιαστική διαμάχη και δεν θα αγχωνόταν μην τυχόν και συμβεί ένα γεγονός -όπως οι εκτελέσεις
των νεοναζί- που “θα δώσει την ευκαιρία στη Χρυσή Αυγή να ενωθεί με τις υπόλοιπες κοινοβουλευτικές
δυνάμεις” όπως γράφει μια ανακοίνωση (Αυτόνομο Στέκι) για την επίθεση στο Ν. Ηράκλειο. Η
προηγούμενη αναφορά έλεγε ότι “ενώθηκαν απέναντι στον κοινό εχθρό, την τρομοκρατία” (η λέξη
τρομοκρατία και εδώ χωρίς εισαγωγικά). Το ότι θα καταδίκαζαν μια “τρομοκρατική” ενέργεια όλες οι
κοινοβουλευτικές δυνάμεις, όποια στόχευση κι αν είχε, είναι δεδομένο. Κατά την άποψή μας, ακόμα και
αν ενώνονταν σε περισσότερα θέματα πέρα από αυτό της “τρομοκρατίας”, δεν θα ήταν πρόβλημα.
Αντιθέτως, το να μετατρέπεις εσύ με τη δράση σου σε φιάσκο μια κίνηση της κυβέρνησης, να
αποκαλύπτεις τους βαθιούς δεσμούς των εξουσιαστικών μπλοκ, το να αποκαλύπτεις τα όρια των
αντιπαραθέσεων και την ρηχότητα των “πολέμων” τους, μόνο ως επιτυχία θα έπρεπε να το βλέπουμε.
Κάτι τέτοιο θα το έκανε μια πραγματικά μεγάλη επαναστατική κατάσταση στη χώρα, μια μεγάλη
εμφυλιοπολεμική σύγκρουση. Σε αυτή την περίπτωση – που τόσο απεύχονται οι επικριτές μας- να είναι
σίγουροι ότι αυτές οι ενδοσυστημικές αντιπαραθέσεις θα πήγαιναν περίπατο. Αυτό τι σημαίνει; Να μην
οξυνθεί η ταξική σύγκρουση, να μην γίνει κανένας εμφύλιος (η επανάσταση παρεμπιπτόντως, όπως ο
καθένας γνωρίζει δεν θα μπορέσει να επιχειρηθεί χωρίς μια μεγάλη και πολύ αιματηρή επίσης, πράξη
εμφυλίου πολέμου) για να μην χαλάσουμε την “αντιφασιστική” σούπα της κυβέρνησης και του
συνταγματικού τόξου, για να μην αμβλύνουμε τις ενδοεξουσιαστικές κόντρες.

“Ο ΠΗΧΗΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ”
Ξεκαθαρίζουν λοιπόν κάποιοι τις θέσεις τους δηλώνοντας ως συνεπείς νομιμόφρονες που δεν έχουν
βλέψεις σοβαρών συγκρούσεων με το καθεστώς ότι “οι δολοφόνοι και οι τρομοκράτες” (χωρίς
εισαγωγικά) “δεν είμαστε όλες και όλοι εμείς που συνειδητοποιούμε ότι ο πήχης της βίας ανεβαίνει
ανεξέλεγκτα και εις βάρος μας” (σαφής δήλωση της αντίθεσης στην όποια αναβάθμιση της ταξικής
σύγκρουσης) “που ξέρουμε ότι είμαστε πιθανοί στόχοι μελλοντικών φασιστικών αντιποίνων” (ο φόβος
είναι καταλυτικός για τις αποκηρύξεις, τις λασπολογίες, τις δηλώσεις νομιμοφροσύνης), “αλλά παρόλα
αυτά αρνούμαστε να στρατιωτικοποιηθούμε” (για όποιον δεν κατάλαβε πρόκειται για την ρητή αποκήρυξη
της βίαιης σύγκρουσης με το καθεστώς και τους λακέδες του, όχι μόνο σήμερα, αλλά και αύριο και πάντα)
“και συνεχίζουμε τον κοινωνικό μας αγώνα χωρίς να κάνουμε βήμα πίσω” (ποιον αγώνα και προς ποια
κατεύθυνση;). Η παραπάνω δήλωση (Αυτόνομο Στέκι) που είναι μια σαφής ομολογία εχθρότητας όχι
μόνο απέναντι στην εκτέλεση των χρυσαυγιτών, αλλά απέναντι σε κάθε ενέργεια που φέρνει την
αναβάθμιση της πολιτικής σύγκρουσης, είναι μια ομολογία εχθρότητας προς την όξυνση της
επαναστατικής διαδικασίας, προς την ίδια την επανάσταση η οποία αναπόφευκτα συμπεριλαμβάνει και
την ανάγκη για στρατιωτικού τύπου δράση που τόσο αποδοκιμάζουν οι αριστεροί και αναρχικοί που
κατήγγειλαν την επίθεση. Αλήθεια, ο Ντουρούτι και οι αναρχικοί στην Ισπανία το ’36 με τι πολέμησαν τουςφασίστες; Με δηλώσεις και ανακοινώσεις; Και το ίδιο ισχύει και για τους μαχνοβίτες που πολέμησαν τους
λευκούς αντεπαναστάτες. Και ας μην μας πει κανείς για τις διαφορετικές συνθήκες της εποχής εκείνης,
αφού οι εχθρικές προς το “μιλιταρισμό” της ένοπλης δράσης θέσεις τους είναι κυρίως αξιακές και γι’ αυτό
διαχρονικές, μόνιμες και αδιάλλακτες.

Σε ανάλογο μήκος κλίματος κινήθηκαν και άλλες δημοσιεύσεις που μεταξύ άλλων έγραφαν για “λογική
συμμορίτικων αντιπαραθέσεων ανάμεσα σε φασίστες και αντιφασίστες” και που “οι δράστες” (οι
εκφράσεις της κυρίαρχης ιδεολογίας περισσεύουν σε αυτές τις ανακοινώσεις) “προχώρησαν σε μια
κίνηση αναβάθμισης φαντασιωνόμενοι εμφυλίους πολέμους” (Συσπείρωση Αναρχικών). Μόνο που αυτοί
που έγραψαν αυτή την ανακοίνωση τσουβαλιάζουν στο χαρακτηρισμό των “συμμοριτών” όλους όσοι
αντιπαρατέθηκαν με βίαια μέσα ανά καιρούς στους φασίστες. Αυτοί που έχουν πρόβλημα με την βίαιη
αντιπαράθεση με τους φασίστες, που με όποιο μέσο και αν γίνεται, θα έχει το χαρακτήρα αντάρτικου
χτυπήματος, ουσιαστικά εναντιώνονται σε κάθε είδους συγκρουσιακή αντιμετώπιση των φασιστών στο
δρόμο γιατί καλώς ή κακώς αυτή η αντιπαράθεση ήταν είναι και θα είναι και “συμμορίτικη”. Μόνο που δεν
συγκρούονται συμμορίες. Αυτές είναι προσεγγίσεις των ίδιων των κρατιστών. Είναι δυο πολιτικές τάσεις
πέρα για πέρα εχθρικές, που η επιβίωση της μιας προϋποθέτει το θάνατο της άλλης. Η σύγκρουση αυτή
δεν μπορεί παρά να είναι βίαιη και να έχει στρατιωτικό χαρακτήρα, είτε τα μέσα σου είναι τα ξύλα είτε τα
μπουκάλια είτε τα όπλα.

Όσο για τους εμφύλιους που δήθεν “φαντασιώνονται οι δράστες της επίθεσης”, προφανώς όσοι είναι
βαθιά νυχτωμένοι και δεν βλέπουν καμία αλλαγή στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο από τότε που άρχισαν
να δραστηριοποιούνται πολιτικά -ένας σημαντικός λόγος της όποιας πολιτικής αρτηριοσκλήρυνσης
διακατέχει πολλούς στην αριστερά και τον α|α χώρο-, προφανώς και δεν θα αντιλαμβάνονται ότι αυτός ο
εμφύλιος υποβόσκει εδώ και καιρό και είναι το ίδιο το κράτος και οι κυβερνήσεις που τον καλλιεργούν.
Πράξη αυτού του εμφυλίου ήταν και η δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Τον εμφύλιο δεν τον
φαντασιωνόμαστε εμείς. Υπάρχει και μόνο η στρουθοκάμηλος δεν τον βλέπει. Είναι μια πραγματικότητα
που θα αποκαλυφθεί στο άμεσο μέλλον με πιο σκληρό τρόπο και όσοι τον αρνούνται στην ουσία
αρνούνται να δεχτούν ότι ο “πήχης της βίας” δεν ανέβηκε λόγω της επίθεσης αυτής. Η επίθεση αυτή
κινήθηκε απλώς στο ίδιο ύψος που είχε ήδη ο πήχης της κοινωνικής σύγκρουσης, ύψος που ανέβηκε
λόγω της δολοφονικής δράσης της Χρυσής Αυγής και λόγω της κυβερνητικής και γενικότερα της
καθεστωτικής εγκληματικής πολιτικής. Ο πήχης της βίας έχει εδώ και καιρό ανέβει τόσο ψηλά για όσους
δρουν πολιτικά στο αντίπαλο με το καθεστώς “στρατόπεδο”, που έχουμε καταλήξει οι περισσότερες
μορφές δράσης και αγώνα που τα προηγούμενα χρόνια είχαμε συνηθίσει να διεξάγουμε, να περνάμε
συνεχώς “κάτω από τον πήχη” και να μην τον προσεγγίζουμε καν. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στο
αντιφασιστικό.

Ο πήχης της βίας του κράτους, του κεφαλαίου, των φασιστών έφτασε σε τέτοια ύψη, που με τόσους
νεκρούς από την κρίση και τη φασιστική βία είναι γελοίο πλέον να κατηγορούν την επίθεση στο Ηράκλειο.
Γιατί αυτό που δείχνουν είναι ότι μάλλον, αναπολούν τις “παλιές καλές μέρες” της προ κρίσης περιόδου,
εκεί όπου οι συνήθεις πολιτικές διεργασίες δεν έμπαιναν σε καμία δοκιμασία από τις συνθήκες και ο
πήχης της βίας φάνταζε περισσότερο στα…μέτρα τους. Όμως αυτές τις σχετικά πιο ήρεμες εποχές τις
έχουμε εγκαταλείψει ανεπιστρεπτί. .

Αυτοί που όπως ισχυρίζονται, κάνουν τους “νομιμοποιμένους κοινωνικά αγώνες, που διατηρούν το μέτρο
και ορίζουν σωστά τον πήχη της πολιτικής δράσης”, αποφάσισαν και ενημερώνουν πως έχουν
“τοποθετήσει” αυτούς που πραγματοποίησαν την επίθεση “στο στερέωμα του φασιστικού
νεομηδενισμού” (Αντιφασιστικό Μέτωπο Γερανείων). Ποιοι είναι αυτοί που έχουν το θράσος να
“τοποθετούν” εμάς όπου θέλουν; Και ποιοι είναι τελικά αυτοί που φιλοδοξούν να ηγηθούν στον χώρο, αν
όχι αυτοί που “τοποθετούν” αγωνιστές σε “φασιστικά στερεώματα”; Ή μήπως μετά την ανάληψη ευθύνης
άλλαξαν άποψη αφού αντιλήφθηκαν ότι δεν ανήκουμε στους νεομηδενιστές; Αυτό όμως δεν αναιρεί τίποτα, πόσο μάλιστα που καμία διόρθωση δεν είδαμε από τους συγκεκριμένους. Αυτοί λοιπόν και όσοι
ακόμα φιλοδοξούν να είναι αυτοί που “διατηρούν σωστά το μέτρο” και “ορίζουν σωστά τον πήχη της
πολιτικής δράσης”, ας καταλάβουν μια κι έξω πως εκτός από τη ματαιότητα της επιδίωξής τους να
σπεκουλάρουν και να χειραγωγήσουν τον αντιφασιστικό ή και ευρύτερο αγώνα, υπάρχει και κυριαρχεί η
ματαιότητα της ίδιας τους της δράσης, αφού αυτό που ορίζουν αυτοί ως “σωστό ορισμό του πήχη” και
“σωστή διατήρηση του μέτρου”, δεν αφορά ούτε τον “πήχη” ούτε και το “μέτρο” της εποχής μας. Ίσως,
μιας άλλης εποχής με χαμηλότερης έντασης ταξική σύγκρουση, με περισσότερη κοινωνική ομαλότητα, με
περισσότερη κοινωνική ειρήνη. Μιας εποχής που απ’ ότι φαίνεται, προσβλέπουν και ευελπιστούν να
έρθει ξανά -και τελικά προς αυτή την κατεύθυνση είναι και η πολιτική τους δράση-, να επανέλθει ο
καπιταλισμός σε κατάσταση ισορροπίας, να καταφέρει το καθεστώς με τους χειρισμούς του να βρει τη
διέξοδο από την κρίση, να τελειώνει αυτή η αβέβαιη και γεμάτη κάθε είδους προκλήσεις εποχή χωρίς
κοινωνική ηρεμία, χωρίς ταξικούς συμβιβασμούς, χωρίς πολιτική ομαλότητα και που ο “πήχης” της
δράσης έτσι όπως τον θέτει η σκληρή πραγματικότητα, παραείναι ανεβασμένος για τις δικές τους…
επιδόσεις.

Και για να τελειώνουμε με αυτή τη μοιρολατρική ρητορεία, η επίθεση στο Ν. Ηράκλειο όχι μόνο δεν
ανέβασε τον πήχη πάνω από κάποιο “επιτρεπτό” όριο και δεν αναβάθμισε “αυθαίρετα” σε στρατιωτικό
και πολιτικό επίπεδο τη σύγκρουση με τις κυρίαρχες δυνάμεις, αλλά ήταν μια αυτονόητη ενέργεια που το
πολιτικό της επίπεδο άρμοζε στην ιστορική αυτή περίοδο και στην ανάπτυξη του φασιστικού φαινομένου.
Αυτή η ενέργεια ήταν σε πολιτική ισορροπία με τις συνθήκες και τις προκλήσεις της εποχής, ήταν μια
ενέργεια που άρμοζε στους φασίστες. Και για όσους πιστεύουν πως “το αίμα δεν απαντιέται με αίμα”
όπως έγραψαν κάποιοι, καλά θα κάνουν να μην συμμετέχουν ξανά σε πορείες που γίνονται για νεκρούς
δικούς μας και που κυριαρχεί το σύνθημα “το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει” και να μην ξεστομίσουν ξανά
μεγαλοστομίες όπως “τσακίστε τους φασίστες” ή “κρεμάλα” και “θάνατος στους φασίστες”, να μην
φωνάζουν συνθήματα που αναφέρονται στο ’40. Γιατί η αμετροέπεια στην πολιτική δεν είναι μόνο
βλακώδες συνήθεια αυτών που επιμένουν να παραμένουν σε νηπιακή πολιτικά ηλικία, αλλά είναι και
επικίνδυνη. Επικίνδυνη γιατί η αυτοπροβολή τους ως αμείλικτου εχθρού του κράτους, των φασιστών, του
καπιταλισμού και των αφεντικών από τη στιγμή που δεν έχουν διάθεση για καμία ουσιαστική σύγκρουση,
το μόνο που καταφέρνει είναι να τους καθιστά μονίμως στόχο και μάλιστα άοπλο πολιτικά, άοπλο
στρατιωτικά και ευάλωτο. Δηλαδή, εύκολο θύμα για να ασκείται πάνω του το κράτος και οι φασίστες. Να
ποιοι είναι τελικά και οι “χρήσιμοι ηλίθιοι”, όπως γράφτηκε κάπου.

“Η ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΕΠΙΤΑΧΥΝΕΙ ΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ-
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΟΣ”
Η συνέχεια της παραπάνω διαπίστωσης λέει: “…προσφέρει ένα επιπλέον άλλοθι στη γενικευμένη
αστυνομική διακυβέρνηση”. Είναι παμπάλαια αυτή η θέση της ενσωματωμένης αριστεράς,
κοινοβουλευτικής ή εξωκοινοβουλευτικής που πάντα ήταν αντίθετη σε κάθε είδους δυναμική μορφή
αγώνα. Μόνο που ειδικά στις μέρες μας φαντάζει γελοία. Ενώ χωρίς να έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ ούτε ως
πρόσχημα από το κράτος η ένοπλη δράση για την σκλήρυνση του νομοθετικού πλαισίου, από τις αρχές
το 2001 έχει περάσει σειρά “αντιτρομοκρατικών” νόμων, έχει επιτεθεί σε αμέτρητες πορείες, έχει
δολοφονήσει, έχει στείλει στο νοσοκομείο με ανοιγμένα κεφάλια εκατοντάδες ανθρώπους και με την
πρακτική αυτή να έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια, ενώ έχει κλείσει σειρά καταλήψεων, έχει κηρύξει
παράνομες όλες τις απεργίες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, έχει επεκτείνει τις διώξεις με βάση τον
“αντιτρομοκρατικό” σε σειρά μαζικών δράσεων όπως πορείες και με βάση αυτόν ασκεί διώξεις και
φυλακίζει κατοίκους τοπικών κοινωνιών για την αντίστασή τους, κάποιοι μωρολογούν για τα δεινά της
“τρομοκρατίας”.

Η εξήγηση που υπάρχει και σε αυτή τη θέση είναι πάλι ο φόβος. Ο φόβος των κρατικών αντιποίνων αυτήτη φορά. Και αυτοί που ισχυρίζονται αυτά, δεν κάνουν ποτέ τίποτε άλλο παρά να κινδυνολογούν, να
σπέρνουν τον φόβο, την ανασφάλεια, την ηττοπάθεια.

Όμως το κράτος δεν χρειάζεται πλέον καμία αφορμή για να σκληρύνει περισσότερο τη στάση του. Ιδίως
στην εποχή μας είναι η υποχώρηση των ταξικών και κοινωνικών αντιστάσεων και αγώνων οι αιτίες που
το κράτος προχωρά σε όλο και πιο σαρωτικά κατασταλτικά μέτρα. Στόχος είναι να μην κινείται απολύτως
τίποτα. Δεν ιεραρχεί τις κατασταλτικές επιχειρήσεις. Επιτίθεται στους πάντες και τα πάντα ταυτόχρονα.
Όσο αφήνεις το κράτος ανενόχλητο, η κρατική ασυδοσία θα γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Αυτό αφορά μια
ολόκληρη στρατηγική επιλογή για την εξουσία και όχι την αυθόρμητη απάντησή της σε ένοπλες ενέργειες,
καθώς δεν λειτουργεί ποτέ με τέτοιους όρους.

“ΘΑ ΕΝΙΣΧΥΘΕΙ Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΚΡΩΝ”
“ΘΑ ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΘΕΙ Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΚΡΩΝ”
Οι απόψεις αυτές είναι εκ διαμέτρου αντίθετες ως εκτιμήσεις για το αποτέλεσμα της ενέργειας. Όμως η
σύγχυση ήταν η αιτία, σε κάποιες περιπτώσεις οι εκτιμήσεις αυτές να συνυπάρχουν στο ίδιο κείμενο.
Έτσι, σε μια περίπτωση, η “θυματοποιημένη Χρυσή Αυγή” μετά την επίθεση “είχε την ευκαιρία να ενωθεί
με τις υπόλοιπες κοινοβουλευτικές δυνάμεις απέναντι στον κοινό εχθρό της τρομοκρατίας” (Αυτόνομο
Στέκι). Είναι αυτονόητο πως σε αυτή την θέση συνυπάρχει η εκτίμηση περί αποδυνάμωσης της “θεωρίας
των δυο άκρων”, αφού η Χρυσή Αυγή παύει να αποτελεί το ένα άκρο και εναγκαλίζεται με τις υπόλοιπες
κοινοβουλευτικές δυνάμεις. Στο ίδιο κείμενο και παρακάτω υπάρχει η άποψη πως η η ενέργεια υπηρετεί
τη “θεωρία των δυο άκρων” αφού η επίθεση την “υπηρετεί ως το άλλο άκρο”. Προφανώς ο πανικός
-ομολογουμένως μη αναμενόμενος- που προκάλεσε σε μερικούς η ενέργεια, έφερε και την πλήρη
διασάλευση της λογικής.

Τελικά τι αρνητικό και εχθρικό προς το κίνημα “εξυπηρέτησε” η επίθεση για τους πανικόβλητους
προβοκατορολόγους και εχθρούς της ένοπλης δράσης και των δυναμικών μορφών αγώνα; Ποια είναι η
δική μας θέση; Τίποτα. Όλα βρίσκονται στη νοσηρή πολιτική φαντασία αυτών που τα γράφουν.

Όσον αφορά την κυβέρνηση, αυτή φάνηκε από την πρώτη στιγμή ότι ήρθε σε πολύ δύσκολη θέση. Οι
μεγαλοστομίες για τα άκρα υποχώρησαν ή εξαφανίστηκαν, οι ακροδεξιοί εκπρόσωποί της μαζεύτηκαν και
ο φόβος για τις επιπτώσεις κοινωνικά και πολιτικά της ενέργειας δεν κρυβόταν. Δεν μπορούσαν να
διαχειριστούν την επίθεση αυτή, δεν μπορούσαν να την θάψουν ή να την υποβαθμίσουν. Και επειδή οι
κυβερνώντες δεν είναι ηλίθιοι -όπως μερικοί “δικοί μας”- είχαν και έχουν επίγνωση ότι αυτή η επίθεση
σημαίνει πως υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν πολύ σημαντικότερη την εγκληματική δράση της Χρυσής
Αυγής και την πολιτική συγκάλυψής της από την κυβέρνηση, πως δεν έχουν μεγάλες προσδοκίες από
την “δικαιοσύνη” και πως δεν έχουν την διάθεση να αφήσουν την τιμωρία των φασιστών στο κράτος. Και
αυτό το συμπέρασμα δεν γνωρίζουν στην κυβέρνηση πόσο μεγάλη διάσταση έχει μέσα στην κοινωνία.
Ώσπου ήρθαν οι ακροαριστεροί και αναρχικοί καλοθελητές να συνδράμουν στην διασκέδαση των φόβων
τους φροντίζοντας αμέσως να διαχωριστούν, συναγωνιζόμενοι μεταξύ τους σε αισχρότητα.
Δεν είναι τυχαίο πως γνωστός μπατσοδημοσιογράφος, κατ’ εντολή φυσικά, του υπουργείου Δημόσιας
Τάξης και των επικοινωνιολόγων της κυβέρνησης, δημοσιοποίησε μετά την ανάληψη ευθύνης κείμενο
όπου προβάλλεται η θέση περί “πιθανών πρακτόρων αναμεμειγμένων στο αντάρτικο πόλης”. Δεν θα
μπορούσαν να αφήσουν όλη αυτή την αριστεροαναρχική πρακτορολογία αναξιοποίητη και καθώς μετά
την ανάληψη ευθύνης τινάχτηκαν στον αέρα τα βρώμικα σενάρια, είπε και το κράτος να βάλει ένα χεράκι
για την διατήρησή τους, έστω και ως αμφιβολία.

Αν υπάρχει κάτι λοιπόν που θα αποτελεί τη “βαριά κληρονομιά όσων στο μέλλον θα υπερασπίζονται την
έννοια της Ελευθερίας, αν δεν λογικοποιούν τους αγώνες και δεν διαθέτουν επαρκή κοινωνικά
αισθητήρια” (Αντιφασιστικό Μέτωπο Γερανείων), αυτό δεν είναι η επίθεση στο Ν. Ηράκλειο και οι δυο νεκροί φασίστες, αλλά η απαράδεκτη στάση όλων αυτών των συκοφαντών και των ελεεινολόγων, που
συνέδραμαν το έργο του κράτους στην απόπειρα -ανεπιτυχή τελικά- ηθικής απαξίωσης της επίθεσης. Τα
δικά τους γραπτά είναι αυτά που θα πέφτουν ως “βαριά σκιά στον αγώνα”, και θα είναι “η βαριά
κληρονομιά για αυτή και τις επόμενες γενιές”. Και μέχρι να εξαφανιστούν οι εχθρικές προς το
απελευθερωτικό πρόταγμα και αγώνα στάσεις και λογικές αυτών των αμοραλιστών, καλό είναι -παρά το
δυσάρεστο αυτών των καταστάσεων- να μην αφεθούν από κανέναν να ξεχαστούν.

ΜΕΡΙΚΟΙ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΟΛΟΓΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ….
Ενώ θα περίμενε κάποιος ότι θα το βούλωναν μετά την ανάληψη ευθύνης, δεν ήταν λίγοι αυτοί που
είχαν το θράσος να συνεχίζουν την προβοκατορολογία και λασπολογία, επιχειρώντας αυτή τη φορά να
“χρησιμοποιήσουν” το περιεχόμενο της προκήρυξης. Μόνο που στις περισσότερες των περιπτώσεων
δεν είδαμε τίποτα περισσότερο παρά την αντιγραφή σχεδόν ατόφιων των εκτιμήσεων και διαπιστώσεων
των μπάτσων, έτσι όπως τις εξέφρασαν οι αστυνομικοί ρεπόρτερ. Ήταν πραγματικά αστείο να διαβάζεις
αναρχικές δημοσιεύσεις και να είναι σαν να διαβάζεις το δελτίο ειδήσεων κάποιου τηλεοπτικού καναλιού:
“Λείπουν τα παραδοσιακά τεκμήρια που πιστοποιούν την ταυτότητα της πράξης” ή “η κατάθεση
επιχειρησιακών στοιχείων της επίθεσης” που οι πολέμιοι πλην όμως “ιθύνοντες” του ένοπλου καταλήγουν
ότι “τεκμηρίωνε με αποκαλυπτικό τρόπο την αυθεντική ταυτότητα της πράξης”. Με βάση αυτά και κάποιες
άλλες “ζουμερές” παρατηρήσεις, οι “αναρχοΚλουζώ” καταλήγουν πως “δικαιολογείται κάθε επιφύλαξη για
τη γνησιότητα της ανάληψης”, αναπαράγοντας ατόφιους τους προβληματισμούς των αστυνομικών
συντακτών στα τηλεοπτικά κανάλια. (Σινιάλο). Πάλι καλά που δεν διαμορφώνει το σύστημα των ΜΜΕ
-απέναντι στο οποίο “είμαστε” λάβροι- τις “αναρχικές συνειδήσεις”. Αυτή όμως, ήταν η τελευταία έκφανση
από τις τόσες της τηλεοπτικής συνείδησης που υιοθέτησαν όσοι από την αριστερά και τους αναρχικούς
μας επιτέθηκαν, και την οποία τηλεοπτική συνείδηση πρόβαλαν ως κοινωνική και ως συνείδηση του
κινήματος. Στην τηλεοπτική προπαγάνδα δεν οφείλεται εξάλλου και ένα σημαντικό μέρος της
προβοκατορολογίας; Ή η “αποκρουστικότητα της εκτέλεσης” όπως είπαν κάποιοι, λόγω της προβολής
του βίντεο που χρυσαυγίτες έδωσαν στη δημοσιότητα για τους δικούς τους λόγους; Μήπως υπάρχουν
πολιτικές εκτελέσεις -στην ιστορία του εγχώριου αντάρτικου είχαμε αρκετές τις τελευταίες δεκαετίες- πιο…
ουμανιστικές επειδή δεν έτυχε να παιχτούν στην τηλεόραση;

Σχετικά με την προκήρυξη δεν είναι δυνατόν να μείνουμε στο σύνολο των ανεδαφικών και των αστείων
τηλεοπτικής προέλευσης προσεγγίσεων, όπως δεν είναι δυνατόν να απαντάμε σε κάθε γελοιότητα. Θα
μείνουμε όμως στην άποψη κάποιων περί “στοχοποίησης μεγάλου μέρους του κοινωνικού συνόλου”,
όπου εννοούν τους αμετανόητους υποστηρικτές και ψηφοφόρους της ΧΑ, άποψη που “συμπεραίνεται”
από την αναφορά της προκήρυξης στους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής. Προφανώς για αυτούς που
καταγράφουν αυτή τη θέση, θεωρούν αυτούς που ψηφίζουν τη Χ.Α. ως ένα τμήμα της κοινωνίας όπως
όλα τα άλλα, το οποίο και προσδοκούν(;) να πάρουν μαζί τους! Τι μεγαλύτερη ανοησία από αυτή; Γι’
αυτούς που έχουν την άποψη ότι κακώς μιλάμε με εχθρικό τρόπο για τους ψηφοφόρους της Χ. Α., η
λεγόμενη “κοινωνική απεύθυνση” μάλλον είναι μια σούπα, όπως σούπα είναι και η κοινωνία. Χωρίς
ταξικά αλλά και πολιτικά κριτήρια, όλοι σε μια στιγμή είναι πιθανοί σύμμαχοι με την ίδια ευκολία που την
άλλη στιγμή όλοι μπορούν να αναχθούν σε πιθανούς εχθρούς. Δεν έχουν αντιληφθεί προφανώς ότι η
παγιωμένη θέση κάποιων χιλιάδων στην Ελλάδα να ψηφίζουν Χρυσή Αυγή ακόμα και μετά την
δολοφονία Φύσσα, είναι η ρητή ομολογία της ταύτισής τους με το νεοφασιστικό φαινόμενο. Ή μήπως
πιστεύουν πως όλοι αυτοί έχουν αποδεχτεί την θέση των χρυσαυγιτών περί σκευωρίας για τις διώξεις και
τις φυλακίσεις των στελεχών τους, ότι πρόκειται για “τα σκοτεινά σχέδια κάποιων ισχυρών παραγόντων
εντός και εκτός Ελλάδας για να χτυπήσουν τους πραγματικούς πατριώτες”; Κοιμούνται τον ύπνο του
δικαίου αν νομίζουν ότι αυτοί δεν είναι ορκισμένοι εχθροί τους, όπως δεν είναι και ορκισμένοι εχθροί των μεταναστών και των αντιφρονούντων στο καπιταλιστικό σύστημα. Μας αρέσει δεν μας αρέσει αυτή τη
στιγμή υπάρχουν κάποιες χιλιάδες στην Ελλάδα που πολιτικά έχουν στρατευτεί στο φασιστικό μέτωπο
και αυτούς όσο και να χτυπιέται κάποιος, δεν τους παίρνει μαζί του. Αντιθέτως είναι αυτοί που υπό άλλες
συνθήκες με μια Χρυσή Αυγή δυνατή και αλώβητη, θα στήριζαν ή και θα συμμετείχαν ακόμη στην
διαδικασία των εκκαθαρίσεων του εσωτερικού εχθρού, θα “ακόνιζαν τις ξιφολόγχες στα πεζοδρόμια”
παρέα με τους οργανωμένους χρυσαυγίτες. Σε αυτούς ας πάνε οι οπαδοί της “κοινωνικής απεύθυνσης”
γενικώς και αορίστως να τους κάνουν πολιτική παρέμβαση.

Για να τελειώνουμε και με αυτές τις ανοησίες. Το να σκιαγραφεί κάποιος τις κοινωνικές και ταξικές
συνθήκες στο λόγο του, τις επιπτώσεις των κυβερνητικών πολιτικών και της κρίσης στην κοινωνία, είναι
κάτι που προσεγγίζεται με βάση το ταξικό κριτήριο. Το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς που πλήττονται
από την κρίση είναι εναντίον του, δεν σημαίνει ότι ακυρώνει την ανάλυσή του για τα αποτελέσματα των
πολιτικών των εξουσιαστών. Προφανώς, κάποιοι έχουν μπερδέψει εντελώς την ανάλυση των κοινωνικών
συνθηκών και των αποτελεσμάτων της δράσης των εξουσιαστών στην κοινωνία με την κατεύθυνση που
μπορεί να έχει η πολιτική παρέμβαση του ανατρεπτικού προτάγματος. Ναι, αυτοί που εξακολουθούν να
ψηφίζουν την Χρυσή Αυγή είναι κοινωνικά αποβράσματα, ασχέτως της ταξικής τους θέσης. Ναι, δεν
είμαστε όλοι οι πληγέντες από την κρίση μαζί ενωμένοι απέναντι στον κοινό εχθρό, το κράτος και τον
καπιταλισμό. Και άμα έρθει η ώρα μιας ευρύτερης κοινωνικής αναταραχής ίσως να πρέπει να περάσουμε
πάνω και από αυτούς. Παρόλα αυτά η απεύθυνση η δική μας δεν μπορεί παρά να έχει πάντα σαφές
ταξικό κριτήριο και προσανατολισμό, αφού και ο απελευθερωτικός αγώνας μόνο ταξικός μπορεί να είναι.
Διαταξική επανάσταση δεν μπορεί να γίνει. Και σε αυτή την απεύθυνση υπάρχουν πολλές χιλιάδες
ανθρώπων που έχουν τα αυτιά τους ανοιχτά, και τα μυαλά τους δεν τα έχει κάψει η κρίση ή η φασιστική
προπαγάνδα.

ΟΙ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΟΛΟΓΟΙ- “ΤΙΜΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ”
Είπαν κάποιοι πως επειδή ο α\α χώρος “δεν συνηθίζει ούτε να προβοκατορολογεί ούτε να
συνωμοσιολογεί, αποκτά και μεγαλύτερη βαρύτητα η όποια σχετική αναφορά” ενώ βεβαιώνουν(!) πως
για τον παραπάνω λόγο η “ερμηνεία της προβοκάτσιας έχει ήδη υπονομεύσει και την πολιτική
σοβαρότητα οποιασδήποτε άλλης ενδεχομενικότητας” (Σινιάλο). Ναι, αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα και
προβληματίζει η προβοκατορολογία από αυτόν τον χώρο γιατί δείχνει για πρώτη φορά τη σοβαρότητα
της πολιτικής και ηθικής έκπτωσης κάποιων. Ναι, προβληματίζει και θα πρέπει να συνεχίζει να
προβληματίζει αυτό το φαινόμενο, γιατί όμοιό του δεν υπάρχει στην ιστορία του α/α χώρου. Ενός χώρου
που έχει χρεωθεί κατ’ επανάληψη μετά από συγκρούσεις στους δρόμους με τις δυνάμεις καταστολής την
κατηγορία του προβοκάτορα. Προβληματίζει στο κατά πόσο μπορούν να συνυπάρχουν πλάι σε άλλους,
άτομα ή και ομάδες που έχουν ξεπέσει σε τέτοιο επίπεδο. Που αποκαλούν “προβοκάτορες”, “πράκτορες”,
“δολοφόνους”, “τρομοκράτες” αγωνιστές. Που όσο και αν διαφωνούν με τις επιλογές κάποιων αγωνιστών,
δεν αρκούνται στην καταγραφή της διαφωνίας τους, αλλά επιδιώκουν τον πολιτικό διασυρμό και την
ηθική απαξίωσή τους μέσω της ταύτισής τους με τις πολιτικές θέσεις, τις αξίες και την ηθική των
εξουσιαστών. Που γίνονται στήριγμα του καθεστώτος στην πολεμική κατά της ένοπλης δράσης. Που
μέσω των ύβρεων κάνουν έμμεσες μεν, σαφείς δε δηλώσεις νομιμοφροσύνης και υποταγής,
αποκηρύσσουν την ένοπλη δράση, τη βία κατά των φασιστών και γενικεύουν τις αποκηρύξεις τους για τη
βία κατά των εξουσιαστών, τη βία κατά του συστήματος, τη βία για την επανάσταση, τελικά και την ίδια
την επανάσταση.

Στην προοπτική να δημιουργηθεί ένα πραγματικό κίνημα ανατρεπτικό, ή έστω στην προοπτική να
επιχειρηθεί μια οργάνωση ακόμα και των υπαρχουσών δομών, που μπορεί να μην έχει μεγάλες πολιτικές
απαιτήσεις και αξιώσεις από αυτούς που θα το επιχειρήσουν, αλλά σίγουρα θα απαιτεί μια μίνιμουμ βάσησυμφωνιών πρώτα απ’ όλα σε αξιακό επίπεδο, τι θέση μπορούν να έχουν οι προαναφερθέντες; Σε ποια
βάση κυρίως αξιακή και ηθική μπορεί να βασιστεί μια πολιτική συνύπαρξη με τέτοιες θέσεις; Ή μήπως θα
είναι αυτοί που στην τελική θα καθορίσουν με τις σάπιες αντιλήψεις τους το ποιον και τις στοχεύσεις ενός
ευρύτερου πολιτικού πειράματος του α/α χώρου διαχέοντας τη σήψη;

Αυτό το κίνημα που στο όνομά του πολλοί μιλούν χωρίς να έχουν ούτε την εγκυρότητα αλλά ούτε και την
πολιτική βαρύτητα να το κάνουν και που στο τέλος-τέλος δεν έχουν καν το δικαίωμα, είναι ένα
σοβαρότατο ζητούμενο να δημιουργηθεί με πραγματικά ανατρεπτικούς πολιτικούς όρους, ώστε να μπορεί
να αλλάξει τόσο τις εσωτερικές συνθήκες στη βάση των αγωνιστών και των αντιστεκόμενων ανθρώπων
σήμερα όσο και τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες ευρύτερα στην κοινωνία. Γιατί αποτελεί όλο και
περισσότερο κοινό τόπο πλέον η πεποίθηση ότι η ανυπαρξία πραγματικού επαναστατικού αναρχικού ή
ευρύτερου αντικαπιταλιστικού κινήματος αυτή την περίοδο, ως ένα μεγάλο βαθμό είναι η αιτία της
κοινωνικής καθίζησης και της ήττας μέχρι στιγμής, παρά τα τελευταία χρόνια αγώνων (2010-2012) με
απεργίες, παλλαϊκά συλλαλητήρια εκατοντάδων χιλιάδων λαού και συγκρούσεις ενάντια στα μνημόνια
που έχουν επιβληθεί στη χώρα και που δεν έχουν καταφέρει στο ελάχιστο να φρενάρουν την άνευ
προηγουμένου ταξική επίθεση του κεφαλαίου εναντίον του ελληνικού λαού και των μεταναστών που ζουν
σε αυτή τη χώρα. Όπως επίσης, η έλλειψη ενός πραγματικού επαναστατικού αναρχικού κινήματος είναι
ένας ανάμεσα σε άλλους λόγους και αιτίες που οδήγησε στην ενδυνάμωση των φασιστών της Χρυσής
Αυγής.

Όμως η δημιουργία του όπως δείχνουν οι ύστερες πολιτικές καταστάσεις στον χώρο, αναγκαστικά θα
περάσει και δια μέσου των υφιστάμενων στερεοτύπων, κάποια από τα οποία ευθύνονται για την
ευρύτητα της πολύπλευρης συκοφάντησης της επίθεσης στους φασίστες. Αυτό, όχι γιατί μπορεί να είναι
αντικείμενο ξεκαθαρίσματος η συμφωνία ή η διαφωνία με την επίθεση αυτή, αλλά είναι αντικειμενικώς
επιβεβλημένη η τοποθέτηση πάνω στο “δικαίωμα” της προβοκατορολογίας, της ύβρεως, της
λασπολόγησης, της συκοφάντησης, με βάση την “διαφορετική πολιτική άποψη”. Και αν ο “σεβασμός στην
διαφορετική πολιτική άποψη” αφήνει χώρο στους προβοκατορολόγους και τους χυδαίους συκοφάντες
όπως οι προαναφερθέντες, αλλά αποδέχεται τις βρώμικες επιθέσεις όπως αυτές, των οποίων ζητούμενο
είναι η αφαίρεση κάθε σπιθαμής πολιτικού χώρου για ενέργειες όπως αυτή του Ν. Ηρακλείου με τους
χειρότερους δυνατούς όρους, τότε ο “σεβασμός στην διαφορετική πολιτική άποψη” αφορά μόνο αυτούς
με τους οποίους “κάνουν τα ίδια πράγματα”, τα οποία “πράγματα” και το νόημά τους ποσώς ενδιαφέρει
αν βοηθάει ή όχι την επανάσταση. Γιατί αν υπάρχει κάτι ακόμα που αποκάλυψε η ιστορία αυτή είναι πως
ο συγκεντρωτισμός και η αποστροφή προς διαφορετικές επιλογές δράσης -βασικά της ένοπλης δράσης-
ξεχειλίζει από ορισμένους. Και το χειρότερο είναι πως αυτή η ιστορία, όπως αποδείξαμε παραπάνω,
ανέδειξε σειρά αντεπαναστατικών αντιλήψεων και τάσεων, ενώ ο συγκεντρωτισμός τους στο βαθμό που
δεν αντιμετωπιστεί, θα γίνει ένα βαρύτατο ανάχωμα στις όποιες μελλοντικές επαναστατικές διεργασίες.
Και ας λάβουμε υπόψιν μας ότι αν δεν μπει φρένο σε αυτές τις συμπεριφορές, θα επαναληφθούν και
μάλιστα, με ακόμα χειρότερους όρους.

Αν τελικά, υπήρχαν κάποιοι που με τη στάση τους έβλαψαν σοβαρά, δυσφήμησαν τον χώρο και που
πρόσθεσαν επιπλέον “μουτζούρες” και μάλιστα επικίνδυνες και πολύ σοβαρές, στην υπάρχουσα πολιτική
κατάσταση, αλλά και στην προοπτική δημιουργίας ενός κινήματος, αυτοί δεν ήταν οι αγωνιστές των
Μαχόμενων Λαϊκών Επαναστατικών Δυνάμεων με την επίθεση στο Ν. Ηράκλειο, αλλά αυτοί που με την
πολεμική τους τάχθηκαν πολιτικά πλάι στα πιο αντιδραστικά, τα πιο αντεπαναστατικά στοιχεία αυτού του
τόπου, που τάχθηκαν πλάι στο καθεστώς και τους πολιτικούς λακέδες του. Στην τελική, ας λάβουν
υπόψιν τους όλοι αυτοί πως από εδώ και στο εξής κάθε συγκρουσιακή και όχι μόνο ένοπλη πρακτική θα
παρουσιάζεται από το καθεστώς ως “προβοκάτσια που θα στρέφεται ενάντια στη χώρα” (κυβέρνηση) ή
ακόμα και “ενάντια στους κοινωνικούς αγώνες” (Σύριζα, ΚΚΕ) και σε αυτό έχουν προσφέρει τα μάλα οι
“σύντροφοι” προβοκατορολόγοι. Και μια και ο λόγος περί κινήματος, οφείλουμε να απαντήσουμε και σε μια κριτική που μιλά για το
δίλημμα μαζική βία ή ατομική βία χαρακτηρίζοντας την εκτέλεση των δύο νεοναζί ως πράξη ατομικής
βίας. Αυτή η άποψη προέρχεται κυρίως από την αριστερά, αλλά μας έκανε μεγάλη είναι αλήθεια “τιμή” να
ασχοληθεί μαζί μας και ο πρόσφατα καρατομημένος από το κομματικό ιερατείο του ΚΚΕ συντάκτης του
Ριζοσπάστη.

Η έννοια της ατομικής βίας είναι παλιά όσο και η ιστορία του εργατικού κινήματος από την εποχή της Α΄
Διεθνούς. Η έννοια της ατομικής βίας ήταν μια εφεύρεση των μαρξιστών στα τέλη του 19ου αιώνα και έτσι
χαρακτήριζαν τις ατομικές ως επί το πλείστον εκτελέσεις βασιλιάδων, προέδρων κρατών που είχαν
επιδοθεί οι αναρχικοί στα τέλη του 19ου-αρχές του 20ου αιώνα, τις οποίες τοποθετούσαν αυθαίρετα έξω
από το εργατικό κίνημα και ως ενέργειες επιζήμιες για το κίνημα. Τους αγωνιστές δηλαδή, που έδωσαν τη
ζωή τους εκτελώντας τυράννους καταλήγοντας στην γκιλοτίνα, στην αγχόνη ή στην γκαρότα, οι μαρξιστές
τους κατηγορούσαν ως όργανα της αντίδρασης, ή όπως λέει τώρα ο πρώην συντάκτης του Ριζοσπάστη
Μπογιόπουλος για τους εκτελεστές των νεοναζί στο Ν. Ηράκλειο, ως “η άλλη όψη του νομίσματος των
ταγμάτων εφόδου”.

Η διαμάχη μαρξιστών-αναρχικών είναι τόσο παλιά όσο και η ύπαρξη του εργατικού κινήματος από την
περίοδο της Α΄ Διεθνούς. Οι κατηγορίες για προβοκάτσια, πράκτορες και σκοτεινά κέντρα είναι τόσο
παλιές και ξεκινούν από τότε, όπου στα πλαίσια της Α΄ Διεθνούς οι Μαρξ και Ένγκελς κατηγορούσαν τον
Μπακούνιν για να τον εξοστρακίσουν από την Διεθνή ως πράκτορα του τσάρου. Κατηγορούσαν ως
πράκτορα του τσάρου αυτόν που συνελήφθη (πριν γίνει αναρχικός) για τη συμμετοχή του στην
επανάσταση του 1848 στην Γερμανία και που από το 1849 ως το 1861 πέρασε 2 χρόνια στα φημισμένα
μπουντρούμια του φρουρίου Πετροπαυλώφσκ στην Πετρούπολη και τα υπόλοιπα 10 χρόνια εξορία στην
Σιβηρία πριν δραπετεύσει. Για τους Μαρξ και Ένγκελς, μαζικό κίνημα αποτελούσε κυρίως η ίδρυση
σοσιαλιστικών κομμάτων που θα συμμετείχαν στο αστικό κοινοβούλιο και είτε θα προσπαθούσαν να
καταλάβουν την εξουσία με αυτό τον τρόπο είτε θα πίεζαν για την ψήφιση νόμων προς όφελος της
εργατικής τάξης, ενώ οι ένοπλες εξεγέρσεις που ευαγγελιζόταν ο Μπακούνιν και οι αναρχικοί (απόπειρα
στην Λυών τον Σεπτέμβρη του 1870, απόπειρα στην Μπολώνια το 1874, Μπενεβέντο 1877), ήταν
ενέργειες αντικινηματικές!! Το έργο του Μαρξ, Εμφύλιος Πόλεμος στην Γαλλία, που αφορούσε την
Παρισινή Κομμούνα ήταν περισσότερο μια καιροσκοπική προσπάθεια να καπελώσει το εγχείρημα της
Κομμούνας -με τέτοιου είδους ένοπλα εγχειρήματα διαφωνούσε- και να το παρουσιάσει ως ενσάρκωση
της θεωρίας του περί Δικτατορίας του Προλεταριάτου. Αργότερα ο Λένιν αν και δεν θα μπορούσε να
χαρακτηριστεί ως ορθόδοξος μαρξιστής -αφού επιχείρησε μια επανάσταση σε μια υπανάπτυκτη
καθυστερημένη χώρα, σε αντίθεση με την θέση του Μαρξ ότι οι σοσιαλιστικές επαναστάσεις θα
ξεσπάσουν στις ανεπτυγμένες χώρες-, υιοθέτησε την ρητορική περί “ατομικής βίας” και δεν δίστασε να
καταδικάσει και τον ίδιο του τον αδερφό ο οποίος ήταν μέλος της Ναρότναγια Βόλια και απαγχονίστηκε
για απόπειρα εναντίον του τσάρου Αλέξανδρου του Γ΄. Όμως οι πρακτικές των ληστειών που διέπραξαν
με τη συγκατάθεση της ηγεσίας μέλη του μπολσεβίκικου κόμματος για την χρηματοδότηση του κόμματος
και του αγώνα, όπως ο Στάλιν που την περίοδο εκείνη είχε το ψευδώνυμο Κόμπα, μάλλον θυμίζουν
περισσότερο “νετσαγιεφικές” πρακτικές παρά ορθόδοξες μαρξιστικές πρακτικές. Αλλά ο πρώην
συντάκτης του Ριζοσπάστη έχει επιλεκτική μνήμη.

Όσο για τους “Ζορό” που επικαλείται ο πρώην συντάκτης του Ριζοσπάστη, που “αφήνει τη χλιδή του
αρχοντικού του για να πάρει εκδίκηση για τους δούλους που….διατηρεί στις φυτείες του”, εδώ αδικεί και
τους ίδιους τους άγιους πατέρες της “μαρξιστικής θρησκείας”. Όλα τα ινδάλματά του θα μπορούσαμε να
πούμε ότι εμπίπτουν κατά κάποιο τρόπο στην θεωρία του περί “Ζορό”. Ο Μαρξ δεν είχε προλεταριακή
καταγωγή αλλά μικροαστική, ο Ένγκελς ήταν βιομήχανος και εξακολουθούσε να ήταν βιομήχανος όταν
συμμετείχε στην συγγραφή του Κομμουνιστικού Μανιφέστου, οι Λένιν και Τρότσκι ήταν μικροαστικής
καταγωγής και ο μοναδικός που είχε φτωχή καταγωγή ήταν ο Στάλιν που ήταν παπαδοπαίδι. Ακόμα και ο Τσε ήταν γόνος μεσοαστικής οικογένειας. Ο μαρξισμός υπήρξε ανέκαθεν η ιδεολογία της “επαναστατικής
διανόησης” (ιντελινγκέντσια), δηλαδή των ατόμων εκείνων που ανήκαν όχι βέβαια στο λαό και στο
προλεταριάτο, αλλά στη μεσαία τάξη οι οποίοι έθεσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία του προλεταριάτου
και επέλεξαν τη σύγκρουση με το κατεστημένο. Ας δούμε λίγο την ταξική καταγωγή αυτών των
“ατομικιστών τρομοκρατών” για τους οποίους όπως έγραφε ο Ένγκελς στον γραμματέα του ισπανικού
σοσιαλιστικού κόμματος Πάμπλο Ιγκλέσιας, “τούτο το πυροτέχνημα των δολοφονιών που δεν έχει κανένα
νόημα και αν το καλοκοιτάξεις είναι πληρωμένες και μονταρισμένες από την αστυνομία, δεν μπορεί να
μην ανοίξει τα μάτια ακόμα και του αστισμού για τον αληθινό χαρακτήρα αυτής της προπαγάνδας των
φρενοβλαβών και βαλτών πρακτόρων”. Ο Σάντο Τζερώνυμο Καζέριο 21 χρονών ο οποίος εκτέλεσε τον
πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Σαντί Καρνώ στην Λυών το 1894, ήταν φούρναρης στο επάγγελμα,
γιος μιας φτωχής χωριάτισσας από την Λομβαρδία. Ο Αντζιολλίλο, εκτελεστής του Ισπανού
πρωθυπουργού Κανόβας ντελ Καστίλιο το 1898, ήταν εργάτης. Ο Γκαετάνο Μπρέσι, εκτελεστής του
Ιταλού βασιλιά Ουμβέρτου του Β΄το 1900 ήταν εργάτης. Ο Λέον Τσόλγκοτς, εκτελεστής του προέδρου
των ΗΠΑ Ουίλιαμ Μακ Κίνλεϋ το 1901, ήταν εργάτης μετανάστης πολωνικής καταγωγής. Οι εκτελεστές
του Ισπανού πρωθυπουργού Εδουάρδο Ντάτο το 1921, οι Πέντρο Ματέου, Ραμόν Άρκς και Ραμόν
Κασανέγιας ήταν εργάτες μεταλλουργοί στο επάγγελμα οργανωμένοι αναρχοσυνδικαλιστές. Αυτοί ήταν οι
“πληρωμένοι πράκτορες” για τους μαρξιστές!! Για μας, ακόμα και στην περίπτωση κάποιου που έχει
αστική καταγωγή αλλά έχει θέσει τον εαυτό του στον αγώνα για την απελευθέρωση των φτωχών, όχι
μόνο δεν είναι υποτιμητικό ούτε θεωρούμε κάποιους ως “Ζορό”, αλλά είναι και προς τιμήν του γιατί ενώ
θα μπορούσε να κάτσει και να απολαύσει τα ταξικά προνόμιά του, αντιθέτως, προδίδει την τάξη από την
οποία προέρχεται για να υποστηρίξει τις κατώτερες λαϊκές τάξεις στον αγώνα για κοινωνική
απελευθέρωση. Και σε αυτό το επίπεδο σεβόμαστε ακόμα και τον Μαρξ και τους επιγόνους του για τις
επιλογές τους, παρά τη σφοδρή αντιπαράθεσή μας με πολλές από τις πολιτικές τους θέσεις.
Όμως ποιο είναι το αριθμητικό κριτήριο που θα καθορίσει τι είναι μαζικό κίνημα; Από πόσους αποτελείται
ένα κίνημα για να θεωρείται μαζικό; Και επειδή κατηγορούμαστε για παραχάραξη της ιστορίας
αναφερόμενοι στην παράδοση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, θα αναφέρουμε τα εξής: Ο ΕΛΑΣ ο οποίος στο τέλος της
κατοχής ήταν ένας στρατός 50000 μαχητών, δημιουργήθηκε από την επιμονή κυρίως ενός αγωνιστή, του
Άρη Βελουχιώτη, ο οποίος παρά τις επιφυλάξεις της ηγεσίας του ΚΚΕ που ήθελε περισσότερο έναν
αγώνα στις πόλεις με μαζικές διαδηλώσεις, δημιούργησε τον αρχικό πυρήνα ενός αντάρτικου στρατού
αποτελούμενου από χωρικούς (ταξικά ύποπτους για τους ορθόδοξους μαρξιστές), εμπνεόμενος από τον
τρόπο δράσης των ληστών των βουνών. Ο αρχικός αντάρτικος πυρήνας του ΕΛΑΣ που
πρωτοεμφανίστηκε τον Ιούνιο του 1942 στην Δομνίστα της Ευρυτανίας, αποτελείτο από μια ντουζίνα
αντάρτες. Αυτή η χούφτα των αγωνιστών είναι μέρος του μαζικού κινήματος ή όχι; Για να γίνει κάτι μαζικό,
προϋποθέτει πρώτα τους λίγους που θα πάρουν την πρωτοβουλία. Για να γίνει ο ΕΛΑΣ ένας στρατός
50000 μαχητών, έπρεπε να υπάρξουν πρώτα αυτοί οι λίγοι που σε αντίθεση με ό,τι πίστευε η κομματική
ηγεσία τόλμησε και έκανε την αρχή αυτού που έχει μείνει ως ένα από τα σημαντικότερα αν όχι το
σημαντικότερο γεγονός της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και αυτό είναι υποκρισία να μην το
αναγνωρίζει κάποιος και ας μην είναι κομμουνιστής.

Ο αγωνιστής αυτός, ο Βελουχιώτης, στον οποίο οφείλει ο λαός μας το επίτευγμα της δημιουργίας του
μαζικού αντάρτικου στρατού, του ΕΛΑΣ, και το ΚΚΕ του οφείλει ακόμα και τις ψήφους που παίρνει μέχρι
σήμερα, κατηγορήθηκε στο τέλος ως προβοκάτορας γιατί διαφώνησε με την προδοσία της Βάρκιζας και
ήθελε τη συνέχιση του ένοπλου αγώνα εναντίον των Άγγλων. Στον άνθρωπο που το ΚΚΕ όφειλε την
δύναμη και την εξουσία που είχε τότε, αφού έδωσε στον κομματικό μηχανισμό την εντολή “ούτε ψωμί,
ούτε νερό”, τον παρέδωσε ουσιαστικά στους μαχαιροβγάλτες των τότε παρακρατικών φασιστικών
συμμοριών για να κοσμήσει το κεφάλι του την κεντρική πλατεία των Τρικάλων. Η ιστορία του ΚΚΕ είναι γεμάτη από κατηγορίες εναντίον αγωνιστών ως πράκτορες, πουλημένοι, προβοκάτορες, (Πλουμπίδης,
Καραγιώργης, Πουλιόπουλος κλπ).Όπως επίσης, η ιστορία του ΚΚΕ είναι γεμάτη από την ύπαρξη
πραγματικών πουλημένων οι οποίοι βρίσκονταν κυρίως στην ηγεσία ή στα ηγετικά κλιμάκια του κόμματος
και υπήρξαν καθοδηγούμενοι από την αντίδραση όπως π.χ. από τη μεταξική δικτατορία, όπως τα ηγετικά
στελέχη που καθοδηγούσε ο Μανιαδάκης (Τυρίμος, Μιχαηλίδης). Τότε ο Μανιαδάκης εξέδιδε και πλαστό
Ριζοσπάστη. Τους Μαλινόφσκυ καλύτερα ο πρώην συντάκτης του Ριζοσπάστη να τους αναζητήσει στην
ιστορία του κόμματος που ανήκει.

Ο ένοπλος αγώνας αποκηρύχτηκε από το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα μετά το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ
το 1956 και από τότε προκρίθηκε ο “ειρηνικός” δρόμος προς το σοσιαλισμό και η ειρηνική συνύπαρξη με
το καπιταλιστικό μπλοκ. Από τότε πάγια τακτική των κομμουνιστικών κομμάτων όπως και του ΚΚΕ είναι
να λοιδορεί τις ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις ως “προβοκατόρικες” που κινούνται από “σκοτεινά
κέντρα”. Το ίδιο έκανε και το ΙΚΚ με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και τις άλλες ένοπλες αριστερές οργανώσεις
την δεκαετία του ’70. Όμως 40 χρόνια ψεύδους δεν φτάνουν στους παπάδες του ΚΚΕ παρότι έχουν
διαψευστεί οι θεωρίες τους για “σκοτεινά κέντρα” κλπ. Από το 2002 και μετά, με τις κατασταλτικές
επιθέσεις εναντίον της 17Ν, του Επαναστατικού Αγώνα, τη σύλληψη αγωνιστών για συμμετοχή στον
ΕΛΑ, κανείς από όλους όσους φυλακίστηκαν, δεν αποδείχτηκε ότι ήταν εντεταλμένος από κανένα
“σκοτεινό κέντρο”. Επρόκειτο για αγωνιστές αριστερούς ή αναρχικούς, κάποιοι εκ των οποίων πήραν την
πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στις ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις που ανήκαν και
υπεράσπισαν την δράση τους δίνοντας τα πάντα στον αγώνα.

Όμως όπως είπαμε 40 χρόνια ψεύδους δεν φτάνουν. Πέρα από την πάγια τακτική του ΚΚΕ να λοιδορεί
τις ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις, η επίκληση της διαφωνίας και καταδίκης της ατομικής βίας
υπήρξε ανέκαθεν το άλλοθι για την παραίτηση από τον αγώνα για να μην δοθεί πρόσχημα στην κρατική
καταστολή. Έτσι το ΚΚΕ διαφωνούσε με την πρακτική των βομβιστικών ενεργειών ως πράξεις “ατομικής
βίας” που έκαναν διάφορες οργανώσεις την περίοδο της χούντας, γιατί το ΚΚΕ δεν ήθελε να δώσει
αφορμή στη χούντα για καταστολή. Αποδεικνυόταν έτσι τι είδους αντίσταση στη χούντα έκανε το ΚΚΕ. Και
ας μην ξεχνάμε την προβοκατορολογία του ΚΚΕ για τους καταληψίες του Πολυτεχνείου του 1973.
Επίσης, όσον αφορά το “χρυσαυγίτικο” θεώρημα που όπως υποστηρίζεται ότι γράφεται στην προκήρυξή
μας ότι “όλα τα πολιτικά κόμματα ανεξαιρέτως υπήρξαν και εξακολουθούν να είναι εντολοδόχοι των
Μεγάλων Δυνάμεων”, καταλαβαίνουμε ότι ο πρώην συντάκτης του Ριζοσπάση θα ήθελε να εξαιρέσουμε
το ΚΚΕ, όμως η ιστορία τον διαψεύδει οικτρά. Δεν ήταν αλήθεια ότι το ΚΚΕ ελεγχόταν από την Σοβιετική
Ένωση και από τον Στάλιν, αφού το 1931 διόρισε πραξικοπηματικά τον Ζαχαριάδη στην ηγεσία του
κόμματος μη λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις διαδικασίες του ΚΚΕ; Δεν είναι αλήθεια ότι η Σοβιετική Ένωση δεν
αναγνώρισε την κυβέρνηση του βουνού που είχε συγκροτήσει το ΕΑΜ το 1944 στις Κορυσχάδες και
αντιθέτως, αναγνώρισε τη μοναρχική κυβέρνηση του Γεωργίου του Β΄ με πρωθυπουργό τον Γ.
Παπανδρέου; Δεν είναι αλήθεια ότι ακριβώς για αυτό το λόγο, δηλαδή για το γεγονός ότι ο πατερούλης
Στάλιν στα πλαίσια του “αντιφασιστικού” αγώνα εναντίον της Γερμανίας, είχε αποδεχτεί την εκχώρηση της
Ελλάδας στην Αγγλία με αντάλλαγμα την Ρουμανία και την Πολωνία, ότι ήταν αντίθετος με την κατάληψη
της εξουσίας από το ΚΚΕ μετά την απελευθέρωση και γι΄ αυτό έδωσε στο ΚΚΕ οδηγίες να πάει στον
Λίβανο και να συμμετάσχει στην μοναρχική κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου; Για τον ίδιο λόγο και η
σύγκρουση των Δεκεμβριανών κατέληξε στην προδοτική συμφωνία της Βάρκιζας όπου τα μέλη του ΕΑΜ-
ΕΛΑΣ και του ΚΚΕ παραδόθηκαν στη σφαγή των φασιστικών συμμοριών αφού πρώτα οι ηγέτες
εξασφάλισαν αμνηστία. Για τον ίδιο λόγο διαφώνησε η Σοβιετική Ένωση με τον ένοπλο αγώνα του 1946-
49. Γιατί είχε αποδεχτεί τη βρετανική κηδεμονία στην Ελλάδα. Η εξάρτηση του ΚΚΕ από την Σοβιετική
Ένωση ήταν η αιτία της προδοσίας και της ήττας του λαϊκού κινήματος στην δεκαετία του ’40 και η ιστορία
δεν ξαναγράφεται ούτε παρερμηνεύεται από του παπάδες του ΚΚΕ. Παρά την “μεγάλη τιμή” που μας
έκανε ο πρώην συντάκτης του Ριζοσπάστη, θα λέγαμε ότι έχυσε πολύ μελάνι αντιγράφοντας τσιτάτα των Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν για την καταδίκη της “τρομοκρατίας” δείχνοντας μάλλον μια ανασφάλεια ότι
προερχόμαστε από την μαρξιστική αριστερά για να αποδείξει ότι είμαστε ανιστόρητοι. Τον
διαβεβαιώνουμε ότι δεν ανήκουμε στη μαρξιστική αριστερά, αλλά στους αναρχικούς. Ανήκουμε σε
εκείνους που θέλησαν να επιτεθούν τον Οκτώβριο του ΄11 στη βουλή μαζί με χιλιάδες λαού και
συνεπλάκησαν με τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ τα οποία υπερασπίστηκαν μαζί με τα ΜΑΤ το αστικό
κοινοβούλιο που ψήφισε τα μνημόνια και την κατοχή των δανειστών του υπερεθνικού κεφαλαίου,
αποδεικνύοντας ότι το ΚΚΕ είναι στην πραγματικότητα μια δύναμη υπεράσπισης του καπιταλιστικού
συστήματος.

Ένα άλλο παράδειγμα όσον αφορά το τι θεωρείται μαζικό κίνημα για να απαντήσουμε στους
αναρχοπαπάδες αυτή τη φορά του αντιεξουσιαστικού εναλλακτισμού, είναι η περίπτωση του ισπανικού
αναρχικού κινήματος. Η ισπανική επανάσταση του 1936 υπήρξε η πιο βαθιά κοινωνική επανάσταση
μέχρι στιγμής της ανθρώπινης ιστορίας και ακόμα τα επιτεύγματα της μαζικής αυτοδιεύθυνσης και
αυτοδιαχείρισης εκατομμυρίων αγροτών και εργατών δεν έχουν ακόμα ξεπεραστεί. Για να γίνει αυτή η
επανάσταση, χρειάστηκε η ύπαρξη ενός οργανωμένου αναρχικού κινήματος που έδρασε ως
πρωτοπορία, το οποίο υπήρχε και δρούσε για 60 χρόνια πριν με πολλούς τρόπους. Μαχητικές απεργίες,
προπαγάνδα, ελευθεριακά σχολεία, ένοπλες ενέργειες (Los Solidarios), ένοπλες εξεγέρσεις (1932-33).
Πότε φτιάχτηκε αυτό το κίνημα το οποίο το 1936 αριθμούσε σχεδόν 2000000 εργάτες και αγρότες
οργανωμένους στα αναρχικά συνδικάτα και στην CNT; Η ύπαρξη του ισπανικού αναρχικού κινήματος
χρονολογείται από το 1868 όταν ο Μπακούνιν έστειλε τον Ιταλό αναρχικό Τζιουζέπε Φανέλι στην Μαδρίτη
για να διαδώσει τις αναρχικές ιδέες. Αυτός συναντήθηκε με κάποιους τυπογράφους οι οποίοι
ενστερνίζονταν το αναρχικό ιδεώδες και αποτέλεσαν τον πρώτο πυρήνα του ισπανικού αναρχικού
κινήματος και της ισπανικής ομοσπονδίας της Α΄ Διεθνούς που συμφωνούσε με τις ιδέες του Μπακούνιν.
Αυτοί, οι οποίοι ήταν μια χούφτα αγωνιστές ήταν μέρος ενός κινήματος ή όχι; Εκπληρώνουν κάποιο
αριθμητικό κριτήριο για το ορισμό του κινήματος ή όχι; Για να υπάρξουν οι χιλιάδες και τα εκατομμύρια
αργότερα έπρεπε να υπάρξουν αυτοί οι λίγοι.

Η αντίθεση του μαζικού με το ατομικό είναι περισσότερο μια εφεύρεση με πολιτικές σκοπιμότητες που
αποκαλύπτει περισσότερο μια πολεμική, μια αντιπαράθεση όχι με ρεαλιστικά πολιτικά επιχειρήματα, αλλά
μια προσπάθεια εξοστρακισμού και επικράτησης μέσα στο κίνημα μέσω της συκοφαντίας και της
λάσπης. Εμείς, παρά το γεγονός ότι δεν θεωρούμε ότι είμαστε το κίνημα ούτε ότι δρούμε εξ΄ ονόματος
κανενός κινήματος το οποίο στην πραγματικότητα δεν υπάρχει και είναι στοίχημα να δημιουργηθεί,
έχουμε συμμετάσχει κατά καιρούς σε γεγονότα πιο “μαζικά” και σε επεισόδια στα οποία έχουμε
συμπλακεί με φασίστες με άλλους τρόπους, όχι με όπλα. Και αυτό είναι απάντηση όχι μόνο σε εκείνους
τους αριστερούς που προβάλλουν σε αντιδιαστολή την κινηματική βία, αλλά δεν έχουν λερώσει ποτέ τα
χέρια τους, είναι απάντηση και σε αυτούς τους αναρχικούς που καταδίκασαν την επίθεσή μας στο Ν.
Ηράκλειο και που θεωρούν κίνημα το βούρκο του εναλλακτισμού και της εσωστρέφειας που έχουν
βυθιστεί.

Όσον αφορά την επίκληση της ΟΠΛΑ που ξένισε τους “καθαρόαιμους” εναλλακτικούς αναρχικούς, είναι
πέρα για πέρα ξεκάθαρο ότι αυτό ήταν ένα πρόσχημα για να αποδείξουν τάχα ότι δεν
αυτοπροσδιοριζόμαστε ιδεολογικά και υπάρχει μια πολιτική σύγχυση (Ντουρρούτι και ΟΠΛΑ μαζί). Η
αναφορά στην ΟΠΛΑ ήταν μια ιστορική αναφορά στις παραδόσεις του ελληνικού επαναστατικού
κινήματος και επ’ ουδενί δεν αποδείκνυε ιδεολογική ταύτιση με την ΟΠΛΑ. Όπως ιστορική αναφορά ήταν
και αυτή στην παράδοση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με τα οποία επίσης, δεν θα μπορούσε να υπάρχει ιδεολογική
ταύτιση, αλλά ούτε και προσπάθεια μίμησης κάποιων καταστάσεων που ανήκουν σε άλλες εποχές και σε
άλλες συνθήκες. Όμως οι επαναστάτες πάντα έπαιρναν διδάγματα από την ιστορία και από το παρελθόν
και αυτό ισχύει φυσικά, και για την περίπτωση αναφοράς στο αναρχικό κίνημα και ιδιαίτερα στο ισπανικό
αναρχικό κίνημα. Εδώ στην Ελλάδα δεν είχαμε αναρχική παράδοση ούτε αναρχικό κίνημα στο μεσοπόλεμο, αλλά και μετά τον πόλεμο όπως υπήρξε σε άλλες χώρες (Γαλλία, Ισπανία, Λατινική
Αμερική). Παρότι υπήρξαν αναρχικές ομάδες με αξιόλογη δράση στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές
του 20ου στην Πάτρα, τον Πύργο, την Αθήνα, τον Βόλο πολύ πριν την ίδρυση του ΚΚΕ το 1918 -τότε
λεγόταν ΣΕΚΕ-, αυτές οι ομάδες εξαφανίστηκαν και δεν άφησαν καμιά παράδοση στο λαϊκό κίνημα που
δημιουργήθηκε το επόμενο διάστημα. Στην Ελλάδα όταν μιλάμε για το παρελθόν, για το εργατικό και
επαναστατικό κίνημα, μιλάμε για το κομμουνιστικής προελεύσεως επαναστατικό κίνημα και κυρίως για το
ΚΚΕ. Θέλουμε δεν θέλουμε, συμφωνούμε ή διαφωνούμε, αυτό είναι ένα αντικειμενικά ιστορικό γεγονός
και δεν αλλάζει. Το γεγονός ότι το ΚΚΕ υπήρξε μετά το 1931 ένα κόμμα εξολοκλήρου ελεγχόμενο από τον
Στάλιν και την Κομιντέρν, είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός. Το γεγονός ότι η Εθνική Αντίσταση, το ΕΑΜ-
ΕΛΑΣ ήταν ελεγχόμενο από το σταλινικό ΚΚΕ είναι επίσης ένα αναμφισβήτητο γεγονός, όπως το ίδιο
ισχύει και για τον Δημοκρατικό Στρατό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όσοι συμμετείχαν στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ,
όσοι συμμετείχαν στην ΕΠΟΝ, όσοι υπήρξαν αντάρτες, όσοι πολέμησαν τους Ιταλούς, την Βέρμαχτ, τους
προδότες, τους χίτες, τους ταγματασφαλίτες και τους γερμανοτσολιάδες, όσοι συμμετείχαν στην
επανάσταση του 1946-49 ότι ήταν σταλινικοί. Πολλοί δεν ήταν καν αριστεροί. Ο πολιτικός φορέας που
ηγεμόνευσε στο λαϊκό και επαναστατικό κίνημα εκείνης της εποχής ήταν το σταλινικό ΚΚΕ. Το γεγονός ότι
δεν είμαστε μαρξιστές αλλά αναρχικοί, δεν σημαίνει ότι για λόγους ιδεολογικής καθαρότητας θα
πετάξουμε στα σκουπίδια της ιστορίας μια ολόκληρη γενιά που πολέμησε τον φασισμό με τα όπλα, που
πέρασε δια πυρός και σιδήρου στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις φυλακές, στην Μακρόνησο και στα
ξερονήσια μόνο και μόνο γιατί βρισκόταν κάτω από τις εντολές των σταλινικών. Δεν θα πετάξουμε στα
σκουπίδια της ιστορίας μια ολόκληρη γενιά που την γενναιότητά της δεν μπορεί όχι να την φτάσει, ούτε
να την διανοηθεί η θρασυδειλία αυτών των ξεφτιλισμένων που λένε ότι είναι αναρχικοί, που θεωρούν την
εκτέλεση των δύο νεοναζί από τις Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις ως προβοκάτσια και ως
πράξη σκοτεινή. Και επειδή η ΟΠΛΑ είναι ένα ζήτημα ταμπού αφού επρόκειτο για μια οργάνωση που έχει
εκκαθαρίσει με εντολές της σταλινικής ηγεσίας αρχειομαρξιστές, τροτσκιστές και κάποιους αναρχικούς,
έχουμε να πούμε το εξής: Όσοι ήταν μέλη της ΟΠΛΑ ήταν και μέλη του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ στην Αθήνα
και στην Θεσσαλονίκη και γίνονταν και κοινές αντάρτικες επιχειρήσεις. Πολλοί λανθασμένα εξοβελίζουν
την ΟΠΛΑ σαν να μην είναι τμήμα του ΕΑΜ, σαν μην είναι τμήμα του τότε λαϊκού και επαναστατικού
κινήματος. Παρά τα εγκλήματα αυτά, των εκκαθαρίσεων των αριστερών αντιπάλων της σταλινικής
ηγεσίας του ΚΚΕ, η δράση της ΟΠΛΑ αφορούσε την εκτέλεση προδοτών και εχθρών του λαού, εχθρών
του αντιστασιακού κινήματος του ΕΑΜ, μελών της Χ, μελών των ταγμάτων ασφαλείας και ανδρών της
Ειδικής Ασφάλειας, ενός μηχανισμού που είχε φτιάξει ο Μανιαδάκης υπουργός Ασφαλείας του Μεταξά,
μηχανισμό που επανίδρυσε η κατοχική κυβέρνηση Ράλλη το 1943 μαζί με τα τάγματα ασφαλείας για την
καταπολέμηση του κομμουνισμού και του ΕΑΜικού κινήματος. Και αυτό το κομμάτι της δράσης της ΟΠΛΑ
είναι ένα ιστορικά αντικειμενικό γεγονός και αυτό επικαλεστήκαμε. Η ΟΠΛΑ ήταν η πρώτη οργάνωση
αντάρτικου πόλης στην Ελλάδα και από τις πρώτες παγκοσμίως με δράση στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη
και αλλού και ως τέτοια, ως μέρος του λαϊκού επαναστατικού κινήματος εκείνης της εποχής μνημονεύεται.
Η ιστορική αναφορά στις παραδόσεις του λαϊκού και επαναστατικού κινήματος δεν σημαίνει ιδεολογική ή
άλλου είδους ταύτιση. Το ίδιο ισχύει και σε άλλες περιπτώσεις -τηρουμένων των αναλογιών-, όπως στην
περίπτωση εκείνων των Ισπανών αναρχικών που έγιναν υπουργοί στην κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου
του Λάργκο Καμπαλέρο και που συνεργάστηκαν με τους σταλινικούς σφαγείς της ισπανικής
επανάστασης.

 

ΜΑΧΟΜΕΝΕΣ ΛΑΪΚΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Κατεβάστε όλη τη προκήρυξη σε μορφή pdf

Γκρίφιν: ο νέος Χίτλερ έρχεται Αθήνα

Να κάτι που η Ελλάδα δεν θα ήθελε να αντιμετωπίσει, αλλά μάλλον δεν την… γλιτώνει. Η σκιά του Βρετανού εθνικιστή, Νικ Γκρίφιν, προσκεκλημένου, από τη Χρυσή Αυγή, στην Αθήνα προκαλεί διάφορες σκέψεις και δεν είναι θετικές.

Η βρετανική εφημερίδα, Independent, σημειώνει πως τη στιγμή που διάφορα κοινωνικά θέματα «καίνε» την Ελλάδα, η παρουσία του ηγέτη του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος στην Αθήνα, δείχνει την προσπάθεια για να διαμορφωθεί ένας ακροδεξιός συνασπισμός στην Ευρώπη.

Ο ίδιος ο Γκρίφιν σχεδιάζει να σφυρηλατήσει μια συμμαχία πέντε ακροδεξιών κομμάτων ενόψει των Ευρωεκλογών. Ηδη έχει κάνει κίνηση με το ρατσιστικό κόμμα Jobbik της Ουγγαρίας και σκοπεύει να απλώσει τα δίχτυα του. Εξ ου και η παρουσία του στην Αθήνα, στο πλευρό της Χρυσής Αυγής. Θεωρεί μάλιστα πως πρέπει να υπάρξει μια πλατφόρμα που να περιλαμβάνει τις πολιτικές της μετανάστευσης και της διάλυσης της ΕΕ.

Ο κ. Griffin είπε ότι τα μέρη θα πρέπει να συμφωνήσουν σε μια σειρά από πολιτικές , όπως η μετανάστευση από χώρες του Τρίτου Κόσμου και τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης .

«Υπάρχουν μια κοινή δέσμη βασικών αξιών που έχουν να κάνουν με τη μαζική μετανάστευση από τον Τρίτο Κόσμο, την προστασία των χριστιανικών παραδοσιακών αξιών, την τελική διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το συντομότερο δυνατόν και την πάλη ενάντια στην παγκοσμιοποίηση» είπε ο Γκίφιν στον Independent.

Μάλιστα οι διακηρύξεις του δεν σταματούν εδώ, καθώς σημειώνει επιπρόσθετα «ουσιαστικά είμαστε δεμένοι σε ένα κοινό πλαίσιο, αλλά κάθε κόμμα λειτουργεί με γνώμονα τα εσωτερικά ζητήματα της χώρας του. Οι σημαντικές συζητήσεις θα γίνουν μετά τις Ευρωεκλογές. Τότε θα μαζευτούμε όλοι οι βουλευτές του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο, για να αρχίσουμε τον κοινό αγώνα. Η σχέση με τη Χρυσή Αυγή είναι ακόμα στα σπάργανα, αλλά έχω δει πως έχουν πολλά κοινά με τους υπόλοιπους εθνικιστές της Ευρώπης».

Μάλιστα ο Γκρίφιν απορρίπτει τους χαρακτηρισμούς που θέλουν τη Χρυσή Αυγή να είναι ναζιστικό κόμμα, «αυτά είναι γελοιότητες» λέει με νόημα «η κυβέρνηση με τις φυλακίσεις των μελών της Χρυσής Αυγής οργάνωσε μια πολυεπίπεδη επίθεση. Δεν επιτρέπει στον ελληνικό λαό να επιλέξει ή να απορρίψει ένα κόμμα».

Οπως σημειώνει η εφημερίδα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη Χρυσή Αυγή να είναι το τρίτο κόμμα αυτή τη στιγμή, η κυβέρνηση Σαμαρά δέχεται πιέσεις λόγω των προγραμμάτων λιτότητας, ο κυβερνητικός συνασπισμός δεν είναι σταθερός και ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλει ως το αντίπαλον δέος για την κυβέρνηση.

Πηγή

Ο κ. Μπογιόπουλος έκανε κοπάνα στο μάθημα δημοκρατικού πολιτεύματος;

Με ένα άρθρο του στο enikos.gr ο κ. Μπογιόπουλος προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν πρέπει να καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται αλλά πρέπει να τη ζυγίζουμε ανάλογα με τα γούστα μας και άλλες φορές να την καταδικάζουμε κι άλλες όχι!

Είναι πραγματικά τόσο μπερδεμένα τα πράγματα στο μυαλό του κ Μπογιόπουλου όσο τα παρουσιάζει στο άρθρο του; Κρίμα!

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο του κ. Μπογιόπουλου:

 

«Κατεβαίνουνε, και ανάφτει του πολέμου αναλαμπή το τουφέκι ανάβει, αστράφτει, λάμπει, κόφτει το σπαθί./ Γιατί η μάχη εστάθει ολίγη; Λίγα τα αίματα γιατί; Τον εχθρό θωρώ να φύγει και στο κάστρο ν’ ανεβεί./ Ακούω κούφια τα τουφέκια, ακούω σμίξιμο σπαθιών, ακούω ξύλα, ακούω πελέκια, ακούω τρίξιμο δοντιών./ Με τα μάτια τους γυρεύουν όπου είν’ αίματα πηχτά, και μες στα αίματα χορεύουν με βρυχίσματα βραχνά/ Κοίτα χέρια απελπισμένα πώς θερίζουνε ζωές! Χάμου πέφτουνε κομμένα χέρια, πόδια, κεφαλές,/ και παλάσκες και σπαθία με ολοσκόρπιστα μυαλά, και με ολόσχιστα κρανία, σωθικά λαχταριστά./ Παντού φόβος και τρομάρα και φωνές και στεναγμοί παντού κλάψα, παντού αντάρα, και παντού ξεψυχισμοί./ Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά, και το αθώο χόρτο πίνει αίμα αντίς για τη δροσιά./ Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!».

Αυτό προφανώς και δεν είναι ο «ύμνος στη βία». Είναι αποσπάσματα και στίχοι από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν». Και προέρχεται δια χειρός Διονυσίου Σολωμού. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;» τι έχουν να πουν; Τον… καταδικάζουν τον Σολωμό; Τον… καταδικάζουν τον ελληνικό εθνικό ύμνο; Το «σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή»το καταδικάζουν;

«Όταν η διοίκησις  βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονα του, το να κάμη τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού, επανάστασιν, ν’ αρπάξη τα άρματα και να τιμωρηση του τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν απ’ όλα τα δίκαια του και το πλέον απαραίτητον απ’ όλα τα χρέη του. Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον οπού είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώτες και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των
βουνών, εν όσω ν’ ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε ν’ αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)»

Αυτό δεν είναι συνταγή κάποιου «κουκουλοφόρου». Είναι απόσπασμα , από το«Νέα Πολιτική Διοίκησις», το επαναστατικό κείμενο του Ρήγα Φεραίου. Οι κύριοι του  «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;», πώς και δεν τον έχουν… καταδικάσει ακόμα τον Ρήγα;

 Όταν ο Κολοκοτρώνης έπαιρνε στο κατόπι τον Δράμαλη στα Δερβενάκια, όσο να ‘ναι μια τόσο δα βία την άσκησε. Των κυρίων του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» πώς και τους ξέφυγε ο Γέρος του Μοριά;

 

Σηκωθείτε παιδιά της Πατρίδας/ Η μέρα της δόξας έφθασε/ Ενάντια της τυραννίας μας/ Το ματωμένο λάβαρο υψώθηκε/ Ακούστε τον ήχο στα λιβάδια/ Το ουρλιαχτό αυτών των φοβερών στρατιωτών/ Έρχονται ανάμεσά μας/ Να κόψουν τους λαιμούς των γιων και των συζύγων σας./ Στα όπλα πολίτες/ Σχηματίστε τα τάγματά σας/ Προελάστε, προελάστε/ Αφήστε το μολυσμένο αίμα/ Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας./ Ιερή αγάπη για την Πατρίδα/ Οδήγησε και στήριξε τα εκδικητικά μας όπλα/ Ελευθερία, λατρευτή Ελευθερία/ Μπες στον αγώνα με τους υπερασπιστές σου/ Κάτω από τις σημαίες μας, άσε τη νίκη/ να σπεύσει σε σένα, ρωμαλέα δύναμη/ Έτσι ώστε στο θάνατο οι εχθροί σου/Να δουν το θρίαμβό σου και τη δόξα μας».

Αυτά τα «αιμοβόρα» λόγια είναι στίχοι από την «Μασσαλιώτιδα», τον εθνικό ύμνο της Γαλλίας. Σε αυτόν τον ύμνο στεκόταν προσοχή ο Ζισκάρ Ντε Στεν όταν παραχωρούσε το αεροπλάνο του για να γυρίσει από το Παρίσι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, το 1974. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» ανάμεσα στον Ζισκάρ και στην Αντουανέτα, διαλέγουν την Αντουανέτα;

Ναι μεν «Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό», αλλά με όπλα, με σπαθιά και γιαταγάνια; Τς, τς, τς… Αλήθεια, των κυρίων «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;», πώς και τους ξέφυγε (και) ο Ντελακρουά;

Αλλά ας θυμηθούμε και κείνο το τραγούδι της Αντίστασης:

 

 «Δε φοβάμαι την κρεμάλα, δε φοβάμαι το σκοινί/Και στο διάβα μου όλοι τρέμουν ράλληδες και γερμανοί/ Ράλληδες, ταγματαλήτες, μπουραντάδες, γερμανοί/ Τα κεφάλια σας θα πέσουν, απ’ τ’ αντάρτικο σπαθί»

Η και το άλλο «Το τραγούδι του Άρη» που τραγουδιόταν σε όλη την Ελλάδα μετά τη μάχη στο Μικρό Χωριό, το 1942:

«Βαριά στενάζουν τα βουνά/ Κι ο ήλιος σκοτεινιάζει/ Το δόλιο το Μικρό Χωρίο/ Και πάλι ανταριάζει/ Λαμποκοπούν χρυσά σπαθιά/ πέφτουν ντουφέκια ανάρια/ ο Άρης κάνει πόλεμο/ μ’ αντάρτες παλικάρια».

Εδώ οι κύριοι του  «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» διαπιστώνουν πολύ σοβαρό πρόβλημα; Μάλλον θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε αντάρτικο σπαθί, τότε, ή κι αν υπήρχε, να ήταν πιο «φιλικό» με τους ναζί και τους γερμανοτσολιάδες;

Ανταρτοπούλες του ΕΛΑΣ, μαχήτριες κατά του ναζιστικού ζυγού. Μήπως θα τις πάρει κι αυτές η «μπάλα» των κυρίων  «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;»

Ακούστε αγαπητοί σημαιοφόροι της προπαγανδιστικής πυροβολαρχίας του «καταδικάζω τη βία απ όπου κι αν προέρχεται»: Έχουν περάσει πολλές χιλιάδες χρόνια που ο άνθρωπος ήταν σκλάβος, μετά έγινε δουλοπάροικος και τους τελευταίους αιώνες προλετάριος, δηλαδή μισθωτός σκλάβος, για να μπορούμε πια να αντιληφθούμε τι κρύβεται πίσω από τον δήθεν «πασιφισμό» σας:

 

Η δική σας «καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται», αποτελεί έναν «κομψό», κατ’ επίφαση «δημοκρατικό», τάχα μου «φιλελεύθερο» και πάντα ραφιναρισμένο  τρόπο για να υπονομεύετε το δίκιο του αγώνα των καταπιεσμένων. Πώς; Μα παίρνοντας «ίσες» αποστάσεις τόσο ανάμεσα στο «δίκιο», στις «ελευθερίες» και στο «δικαίωμα» του καταπιεστή να καταπιέζει, όσο και στο δίκιο, στις ελευθερίες και στο δικαίωμα του καταπιεσμένου να αντιδρά. Να αντιστέκεται. Να μην συνθηκολογεί με την καταπίεση και με τον καταπιεστή του.

 

Το θέμα σας – ας είμαστε ειλικρινείς – δεν είναι η αποκήρυξη της βίας και της κάθε βίας, όπως λέτε. Εκτός αν αποκηρύσσεται και τον κ.Βορίδη και την γνωστή δήλωσή του περί της «νόμιμης κρατικής βίας». Εσείς που «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» την «νόμιμη – κατ’ εσάς – κρατική βία» την αποκηρύσσετε;    

Πίσω από τον δήθεν «πασιφισμό» σας και από τα διαγγέλματα «κοινωνικής ειρήνης» προς μια κοινωνία που της έχετε βάλει μπουρλότο, στόχος σας είναι να σπιλώσετε  τον αγώνα του καταπιεσμένου ενάντια στον τύραννο και τον εκμεταλλευτή του, βαφτίζοντας «βία» την αντίσταση και τη διαμαρτυρία του. Κι αφού τη σπιλώσετε και τη συκοφαντήσετε, μετά σπεύδετε να την αντιπαραβάλλεται με τη βία του εκμεταλλευτή, με τη βία των μνημονίων, με τη βία της φτωχοποίησης, με τη βία των ΜΑΤ, με τη βία των νόμων σας. Αυτή τη βία, βέβαια, δεν την λέτε βία. Την βαφτίζετε «νομιμότητα» και «δημοκρατία».

 

 

 

Φυσικά οι πάντα ευπρεπείς εστέτ του δήθεν ανθρωπισμού, θα συνεχίσουν το ίδιο τροπάρι: «Καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;»… Νομίζουν ότι έτσι θα φέρουν πιο κοντά όχι μόνο το «Τέλος της Ιστορίας», αλλά και το τέλος της φιλοσοφίας. Μεγαλεπήβολος στόχος, αλλά κατά κακή τύχη των διακόνων της ιστορικής αφασίας και της πολιτικής υποκρισίας υπάρχει η πραγματικότητα. Και   προς δόξαν της πραγματικότητας, τη βία – ως συστατικό στοιχείο της ύπαρξης των κοινωνιών όπου αντιπαρατίθενται αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα – είτε την καταδικάζεις, είτε δεν την καταδικάζεις, αυτή υπάρχει. Ερήμην των ηθικοπλαστικών κηρυγμάτων και τρις ερήμην της πολιτικής κατεργαριάς.

Καταδικάστε τη βία όσο θέλετε, 24 ώρες το 24ωρο. Όμως: Για όσο στον κόσμο θα επικρατεί ο νόμος του ισχυρού, γα όσο θα θεωρείται «δημοκρατία» να υπάρχουν οι «από πάνω» και οι «από κάτω», για όσο το δίκιο θα καθορίζεται με βάση την δύναμη και θα υποτάσσεται σε αυτήν,  για όσο οι κοινωνίες θα χωρίζονται σε τάξεις όπου οι πεντακοσιομέδιμνοι  θα κάνουν κουμάντο πάνω στους ζευγίτες και όλοι μαζί πάνω στους δούλους, το να καταδικάζεις τη βία (ακόμα κι όταν αυτή η καταδίκη είναι ειλικρινής) είναι τόσο μάταιο όσο το να καταδικάζεις το γήρας. Η’ το θάνατο. Όσο κι αν τον καταδικάσεις, αυτός υπάρχει. Και θα υπάρχει μέχρι τη δευτέρα παρουσία (τουλάχιστον…). Πριν σπεύσουν κάποιοι να πουν ότι όποιος αναγνωρίζει το αναπόφευκτο της ύπαρξης της βίας ταυτόχρονα την «δικαιώνει», απαντάμε: Η αναγνώριση ότι ο θάνατος υπάρχει, μόνο κάποιος παράλογος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι συνιστά εκδήλωση «αγάπης» προς το θάνατο ή δήλωση «δικαίωσης» της ύπαρξής του ή ότι αναιρεί την απέχθεια απέναντί του.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη βία. Επομένως το ζητούμενο δεν είναι η ρητορική καταδίκη της βίας – «μαμής» της Ιστορίας κατά Μαρξ. Το ζητούμενο είναι η δίκη, η καταδίκη και ο εξοβελισμός της «μάνας» και του «πατέρα» της βίας και όλων όσοι την γεννούν. Ας πάρουμε για παράδειγμα, το θέμα του πολέμου. Τι πιο βίαιο! Αλλά αν θέλεις να είσαι σοβαρός, το πώς τοποθετείσαι απέναντι στον πόλεμο δεν μπορεί να τελειώνει (ούτε καν να αρχίζει) με την έκφραση της καταδίκης του πολέμου. Γιατί έχει και «παρακάτω». Η μήπως δεν έχει «παρακάτω»; Δεν απαιτείται, δηλαδή, να προσδιοριστεί ο χαρακτήρας του πολέμου; Το «καταδικάζω τον πόλεμο» σε βγάζει, τάχα, από την υποχρέωση να τοποθετηθείς, να πάρεις θέση αν είναι δίκαιος ή άδικος ο πόλεμος, από πλευράς εκείνων που είτε ως αμυνόμενοι, είτε ως επιτιθέμενοι, συμμετέχουν σε αυτόν;

Εκτός αν καταλήξουμε ότι κάθε πόλεμος είναι άδικος και ότι με ένα «καταδικάζω τον πόλεμο» ξεμπερδεύουμε. Αλλά τότε εξίσου «άδικο» με τους Τούρκους το ’21 είχαν και οι επαναστατημένοι Έλληνες. Όμως, αν κάθε πόλεμος είναι «άδικος», και αν η αδικία επιμερίζεται εξίσου σε όλους όσοι συμμετέχουν ή εξαναγκάζονται να συμμετάσχουν σε αυτόν, τότε καλύτερη  δικαίωση του «αδικητή» δεν μπορεί να υπάρξει.

 

Η «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» και της Αμερικανικής Επανάστασης, που αναγνώριζε την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και τα αναφαίρετα δικαιώματα του κάθε πολίτη, όπως η ζωή, η ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας, κάπως έτσι προέκυψε.  Οι κύριοι  του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» την καταδικάζουν;

 

 

Όταν επομένως μιλάμε για βία, το χρέος μας δεν είναι να αραδιάζουμε επίθετα και προσδιορισμούς για να αποδείξουμε πόσο απεχθής μας είναι, μη και δεν πάρουμε μέρος στο γενικό μεθύσι κάποιας αταξικής, απολίτικης και αντι-ιστορικής «συναδέλφωσης». Υποχρέωση του καθενός – εφόσον σέβεται τον εαυτό του – είναι να προσδιορίζει το χαρακτήρα της βίας.

 

Και στο σημείο αυτό, αφήνουμε τη «βαριά φιλοσοφία» και ερχόμαστε στην τρέχουσα επικαιρότητα: Υποχρέωση του καθενός, αν μάλιστα είναι αξιοπρεπής (ούτε κομμουνιστής ούτε μη κομμουνιστής, ούτε αριστερός ούτε δεξιός, ούτε προοδευτικός ούτε συντηρητικός, αλλά «απλώς» αξιοπρεπής), είναι να μην επιτρέπει να συκοφαντούνται οι κοινωνικοί αγώνες μέσα από τη χυδαία επιχείρηση να διασυνδεθούν, να παραλληλιστούν ή πολύ περισσότερο να ταυτιστούν με το  ναζιστικό έγκλημα. Με το φασιστικό λιντσάρισμα. Με την ατομική τρομοκρατία. Με την παρα-κρατική δράση. Με την προβοκατόρικη, δολοφονική δράση τύπου «Μαρφίν» κοκ.

Δεν υπάρχει πιο ευδιάκριτο σινιάλο επερχόμενης πολιτικής «ανωμαλίας» από τη χυδαιότητα που ισχυρίζεται, άμεσα ή έμμεσα, ότι η λαϊκή αντίσταση αποτελεί τάχα τη «δικαίωση», τη «νομιμοποίηση», τον «τροφοδότη», το «συγκοινωνούν δοχείο»  ή ακόμα και τον «γεννήτορα» (!) της τραμπούκικης, της υποκοσμιακής, της ναζιστικής και κάθε μορφής φασιστικής  βίας.

Εκείνο που ισχύει είναι το ακριβώς αντίθετο:

Οι μαζικοί, λαϊκοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες, εφόσον είναι τέτοιοι, όχι μόνο δεν αποτελούν την «κατάφαση», αλλά την πιο κατηγορηματική, την πιοεκκωφαντική άρνηση – μέχρι του σημείου της κατάργησή της – της βίας που ασκείται πάνω στον καταπιεσμένο. Η κατάργηση αυτής της βίας, που γεννά όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και το καθήκον της αντίστασης απέναντί της, είναι και ο μόνος δρόμος για την αντιμετώπιση της βίας, γενικά, και της διάχυσής της.

Υποχρέωση, τελικά, του καθενός – εφόσον σέβεται τον εαυτό του – δεν είναι να εξαντλείται στην «καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται». Είναι ηκαταδίκη και η αντίσταση στη βία, αλλά από εκεί  που πραγματικά προέρχεται. Είναι η καταδίκη, η αντίσταση και η αποκάλυψη της βίας – και όσων κρύβονται πίσω της – που αναπαράγει, ενισχύει, διευκολύνει  και «νομιμοποιεί» την καθεστωτική βιαιότητα.

 Μήπως γνωρίζουν οι κύριοι «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» από πού παίρνει εντολές αυτό το παλικάρι;

 

 

Τα όσα σημειώνουμε παραπάνω μόνο από κάποιον συκοφάντη ή εντελώς ευήθη θα ερμηνεύονταν ως στάση που προσεγγίζει τη βία ως κάτι, τάχα, το επιθυμητό. Εκείνο που λέμε είναι ότι η βία αντιμετωπίζεται υπό το πρίσμα της μόνης ελεύθερης προσέγγισης που μπορεί να υπάρξει. Και η μόνη ελεύθερη προσέγγιση είναι εκείνη που διαθέτει επίγνωση της αναγκαιότητας.

Αν πάλι όλα αυτά δεν ισχύουν, τότε όχι μόνο θα πρέπει να «καταδικάσουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», αλλά θα πρέπει να ζητήσουμε και «συγγνώμη»:

Να ζητήσουμε «συγγνώμη», για παράδειγμα, για λογαριασμό του Άρη και του αντάρτη του ΕΛΑΣ που άσκησαν βία κατά της χιτλερικής χολέρας. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του στρατιώτη του Κόκκινου Στρατού που τσάκισε το κτήνος του ναζισμού στο Ράιχσταγκ. «Συγγνώμη» για λογαριασμό των κολίγων στο Κιλελέρ. Συγγνώμη για λογαριασμό εκείνων που γκρέμισαν τη Βαστίλη και των άλλων που πολέμησαν για την κατάργηση της δουλείας στην Αμερική. «Συγγνώμη» για λογαριασμό και του πιτσιρικά της «Ιντιφάντα» που πετούσε τόσο βίαια τις πέτρες του στα τανκς των Ισραηλινών. «Συγγνώμη» και για την άποψή μας ότι ο λαός μας,  οργανωμένα, αποφασιστικά και μαζικά – δηλαδή δημοκρατικά – έχει κάθε δικαίωμα να πάρει την «όψη που με βιά μετράει τη γη» και να αποτινάξει από το σβέρκο του τα μνημόνια και ό,τι γεννάει τα μνημόνια.

«Συγγνώμη»; Δεν θα μπορέσουμε…

Από τη μια η βία του ισραηλινού τανκ. Από την άλλη η βία της πέτρας του Παλαιστίνιου πιτσιρικά. Ερώτηση: «Καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;». Απάντηση: «Όχι»!

Πηγή: enikos.gr

Φήμες για πιθανότητες ενδο-χρυσαυγίτικης προβοκάτσιας

Έφτασαν στα αυτιά μας διάφορες φήμες που κυκλοφορούν αυτές τις μέρες και οι οποίες μιλάνε για πιθανότητες  “ενδο-χρυσαυγίτικης προβοκάτσιας” που πρόκειται να λάβει χώρα στο αμέσως επόμενο διάστημα, με σκοπό να κερδίσει πόντους η Χρυσή Αυγή στα μάτια των ψηφοφόρων.

Σύμφωνα με τις φήμες αυτές,  μέλη της Χ.Α θα “προκαλέσουν κακό” σε συναγωνιστή τους με τέτοιο τρόπο ώστε να στοχοποιηθούν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι και να προκληθεί πολιτική αναταραχή.

Ελπίζουμε ότι δεν πρόκειται να επαληθευτούν οι φήμες αυτές !

Δε φταίει το μνημόνιο για τη Χρυσή Αυγή! Δεν γίνεται κανένας φασίστας αν δε το έχει μέσα του!

 

του Νίκου Χρυσολωρά

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω το σκεπτικό των προτροπών για «ομόθυμη καταδίκη» και «απομόνωση» του «ναζιστικού μορφώματος», αλλά και των κλισέ εκφράσεων «αποτροπιασμού» για τα τραγικά περιστατικά των τελευταίων ημερών. Οι Έλληνες πολίτες γνωρίζουν τι εστί Χρυσή Αυγή, δεν χρειάζονται τους πολιτικούς μας να τους το υπενθυμίσουν. Κανένα όφελος δεν θα προκύψει, όσες φορές και να αποκαλέσουμε τους φασίστες με τ’ όνομά τους. Οι συμπολίτες μας τα ξέρουν όλα πολύ καλά, διότι η Χρυσή Αυγή ουδέποτε κρύφτηκε. Παρόλα αυτά, εκατοντάδες χιλιάδες εξ ημών ψήφισαν αυτό το κόμμα στις εκλογές του περασμένου Μαΐου και Ιουνίου και έκτοτε τα ποσοστά του διαρκώς αυξάνονται στις δημοσκοπήσεις.

Θυμίζω ότι όταν ο σημερινός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των Χρυσαυγιτών χειροδίκησε εναντίον δύο βουλευτών, ανάμεσα στις δύο περυσινές αναμετρήσεις, τα δημοσκοπικά ποσοστά του κόμματός του αυξήθηκαν, δεν μειώθηκαν, κάτι που επιβεβαιώθηκε στη συνέχεια και στις κάλπες. Ας μην σπεύδουμε λοιπόν να εκθέσουμε τη Χ.Α, διότι εκτίθεται μόνη της. Και η μαύρη – η κατάμαυρη – αλήθεια είναι ότι παρόλο που δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το χαρακτήρα της, έχει αναδειχθεί αυτή τη στιγμή σε τρίτη μεγαλύτερη παράταξη στην Ελλάδα, ενώ έμπειροι πολιτικοί και αναλυτές προβλέπουν ότι θα μπορούσε να καταλάβει ακόμη και την δεύτερη θέση στις προσεχείς ευρωεκλογές, πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ και μπροστά από τη Νέα Δημοκρατία.

Οι περισσότερες εξηγήσεις που έχουν ακουστεί για το φαινόμενο είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ανεπαρκείς. Δεν φταίει η λιτότητα του Μνημονίου για την εκτίναξη των ποσοστών των νεοναζιστών. Ανάλογα ποσοστά ανεργίας υπάρχουν και στην Ισπανία, σκληρή λιτότητα εφαρμόζεται και στην Πορτογαλία, αλλά Χ.Α δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Δεν γίνεται κανείς φασίστας σε δύο χρόνια, αν δεν το έχει ήδη μέσα του. Ούτε η λαθρομετανάστευση και η εγκληματικότητα είναι η ρίζα του προβλήματος. Τα ποσοστά εγκληματικότητας στην Ελλάδα, παρά την πρόσφατη αύξησή τους, παραμένουν από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη, ενώ η Χ.Α θερίζει και στην επαρχία, όπου δεν υπάρχουν γκέτο λαθρομεταναστών. Χ.Α ψηφίζουν και στην πατρίδα μου, τη Σέριφο, όπου τα ποσοστά εγκληματικότητας είναι επί χρόνια μηδενικά.

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι αυτοί οι φασίστες υπήρχαν και πριν την κρίση, μόνο που ήταν κρυμμένοι μέσα στα άλλα κόμματα, τα οποία τους τάιζαν με θέσεις στο δημόσιο και άλλες διευκολύνσεις. Τώρα που δεν υπάρχουν τα λεφτά να ταϊσουμε τα φίδια, αυτά λύσαξαν και δαγκώνουν. Και τα φίδια είναι πολλά, όπως αποδεικνύεται. Δικαιολογίες ότι ο πολύς κόσμος που δηλώνει ότι θα ψηφίσει αυτό το κόμμα δεν συμμερίζεται τον αντισημιτισμό και τον φασισμό του, δεν βασίζονται σε πραγματικά εμπειρικά δεδομένα, αλλά μάλλον αποτελούν ευσεβείς πόθους. Αυτός ο πολύς κόσμος μόνο για φτύσιμο είναι, κανένα ελαφρυντικό δεν υπάρχει.

Ας το παραδεχθούν επιτέλους οι μόνιμοι υμνητές του άσπιλου λαού μας:

η ομοφοβία, η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός, η θρασύδειλη ροπή προς τη βία (μόνο όταν γνωρίζουμε ότι δεν θα υπάρξουν συνέπειες και όταν τα νούμερα είναι με το μέρος μας), η έλλειψη σεβασμού προς τον δημόσιο χώρο και τον συμπολίτη, η ανομία, τα κόμπλεξ κατωτερότητας και η μισαλλοδοξία, χαρακτηρίζουν μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας από συστάσεως ελληνικού κράτους και μέχρι σήμερα.

Αν παραμένουμε ακόμη στον ανεπτυγμένο κόσμο, το οφείλουμε αποκλειστικά στις προσπάθειες του ισχυρού πατριωτικού Δημοκρατικού Κέντρου, που πάντοτε κράταγε τα μπόσικα σε αυτόν τον τόπο και στην αμέριστη συμπαράσταση της Δύσης.

Και για να έλθω στο προκείμενο, ο μόνος τρόπος να καταπολεμηθεί σε αυτή τη φάση η Χ.Α είναι να αποδείξουμε πέραν πάσης αμφιβολίας στους οπαδούς της, ότι τυχόν περαιτέρω ενίσχυσή αυτού του κόμματος είναι κακό πράγμα για την τσέπη τους. Διότι αυτός ο κόσμος μόνο για το προσωπικό του συμφέρον ενδιαφέρεται.

Να αναδείξουμε λοιπόν την ένδεια προτάσεων των στελεχών της Χ.Α και την απόλυτη ασχετοσύνη τους από κάθε τεχνικό ή άλλο ζήτημα (ασφαλιστικό, υγεία, χρηματοπιστωτικός τομέας, κλπ). Εκεί πρέπει να επικεντρωθεί η κριτική, καθώς και στην καταστολή των εγκληματικών συμπεριφορών, ώστε να αποδειχθεί ότι η ελκυστική σε πολλούς «βαρβατίλα» που εκπέμπουν οι Χρυσαυγίτες είναι χάρτινη και μπορεί να τσακιστεί εύκολα από τους μηχανισμούς του δημοκρατικού κράτους. Εκεί βρίσκεται η λύση κατ’ εμέ, και όχι σε υποκριτικές κορώνες περί ανάγκης υπεράσπισης του πολιτεύματος, ιδιαίτερα όταν αυτές προέρχονται από απαξιωμένους πολιτικούς, οι οποίοι έχουν κατ’ επανάληψη γράψει το Σύνταγμα και τους νόμους στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, για να βολέψουν ημετέρους.

Φυσικά, η τακτική που προτείνω μπορεί να αποτύχει και τελικά η χώρα να βυθιστεί στο σκότος. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, οπωσδήποτε θα μας αξίζει. Διότι ανεξάρτητα από ερμηνείες και εξηγήσεις, όσο σοβαροί και να ήταν οι λόγοι που οδήγησαν κάποτε συγκεκριμένους λαούς στην επιλογή του φασισμού, η ευθύνη τους -πολιτική, ποινική και ιστορική- δεν παραγράφεται, ούτε συγχωρείται. Ελπίζω κάποτε να μη λέμε το ίδιο και στην Ελλάδα.

Πηγή: kathimerini.gr

Άρθρο κόλαφος του Άρη Χατζηστεφάνου για την πρωτοφανή ανοχή της Δικαιοσύνης στη Χρυσή Αυγή

Η στάση της ελληνικής δικαιοσύνης απέναντι στα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής. Δικηγόροι μιλούν για το αντιδραστικό πρόσωπο του μηχανισμού απονομής δικαιοσύνης.

του Άρη Χατζηστεφάνου

Φασίστες γρονθοκοπούν βουλευτές. Μηχανοκίνητα τάγματα θανάτου ενός ορατού παρακράτους σπέρνουν το θάνατο σε γειτονιές. Γνωστά μέλη νεο-ναζιστικών, εγκληματικών οργανώσεων προαναγγέλλουν με κάθε λεπτομέρεια τις επιθέσεις τους. Περιστατικά, που θα θεωρούνταν δεδομένα μόνο σε ένα αμιγώς φασιστικό καθεστώς, πραγματοποιούνται σε καθημερινή βάση στην Ελλάδα του 2012. Πολύ λιγότερη προσοχή όμως έχει δοθεί στην «ασυλία» που φαίνεται να απολαμβάνουν τα μέλη της Χρυσής Αυγής μέσα στις αίθουσες των ελληνικών δικαστηρίων.

Δυστυχώς μεγάλο μέρος της σχετικής συζήτησης αναλώθηκε πρόσφατα στις περίφημες αναβολές που λαμβάνουν οι κατηγορούμενοι της Χ.Α με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την περίπτωση Κασιδιάρη. Η εικόνα αυτή όμως, όπως επισημαίνουν στο Unfollow αρκετοί δικηγόροι, είναι όχι μόνο στρεβλή αλλά και επικίνδυνη. «Οι καθυστερήσεις των δικών» μας εξηγεί η δικηγόρος Κλειώ Παπαντολέων «είναι ένα χρόνιο και παγιωμένο φαινόμενο στην ελληνική δικαιοσύνη για το οποίο άλλωστε η χώρα μας έχει πολλάκις καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου… αλλά από αυτό δεν προκύπτει κάποια σκοπιμότητα». Η σχετική συζήτηση, συμπληρώνει ο δικηγόρος Κωστας Παπαδάκης, μπορεί να μετατραπεί σε μπούμερανγκ και να πλήξει το βασικό δικαίωμα της αναβολής – ένα από τα ελάχιστα όπλα που έχει στη διάθεση του ένας κατηγορούμενος απέναντι στην «ποινική δικαστική εξουσία» της έδρας. «Οι δικαστές» συμπληρώνει και η δικηγόρος Αντωνία Λεγάκη «ανεβαίνουν στην έδρα με την αντίληψη της τηλεόρασης» που μιλά για την απειλή των αδίωκτων κουκουλοφόρων και των γνωστών αγνώστων. Σε αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν η αναβολή μπορεί να προστατεύσει τον κατηγορούμενο από την κυρίαρχη προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης και των μηχανισμών καταστολής.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν εντοπίζεται στην αναβολή μιας δικαστικής διαδικασίας αλλά στην… πραγματοποίησή της. Η πρόσφατη περίπτωση της Βέροιας, όπου δικαστήριο αθώωσε επτά από τα οκτώ μέλη της Χρυσής Αυγής για την επίθεση σε καφενείο ενώ καταδίκασε το θύμα της επίθεσης έφερε στο προσκήνιο το μέγεθος του προβλήματος. Ύστερα από μια μαραθώνια διαδικασία 11 ωρών το δικαστήριο θυμήθηκε ότι το θύμα δεν είχε καταθέσει το σχετικό παράβολο (αφού η αστυνομία «ξέχασε» να του το ζητήσει) ενώ αρνήθηκε να λάβει υπόψη του βίντεο από κάμερα παρακείμενης τράπεζας που θα αποδείκνυε τα δολοφονικά χαρακτηριστικά της επίθεσης.

Δικαιοσύνη: Η τυφλή γοητεία του νεοναζισμού

Η επιείκεια βέβαια της ελληνικής δικαιοσύνης στα εγκλήματα νεοναζιστικών οργανώσεων είναι γνωστή εδώ και δεκαετίες, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την περίπτωση Κουσουρή. Όσοι βρέθηκαν τότε στην αίθουσα του δικαστηρίου θυμούνται τις ομάδες των Χρυσαυγιτών να κυριαρχούν με φωνές και συνθήματα και τους δικαστές να αποχωρούν με σκυμμένο το κεφάλι από την πλαϊνή πόρτα. Όταν έφτασε η ώρα της έφεσης αυτό το σκύψιμο του κεφαλιού μετατράπηκε σε σημαντική μείωση των ποινών που οδήγησε τελικά στην απελευθέρωση του Περίανδρου.

Έκτοτε η φαρέτρα της ελληνικής δικαιοσύνης οπλίστηκε με σειρά ρυθμίσεων τις οποίες θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει εναντίον των εγκλημάτων μίσους. Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων όμως η «τυφλή» δικαιοσύνη βρίσκει το στόχο της μόνο όταν θέλει να χτυπήσει διαδηλωτές και απεργούς.

Όπως φαίνεται η Χρυσή Αυγή αποτελεί τον μοναδικό χώρο στον οποίο δεν ασκούνται αυτεπάγγελτες διώξεις όταν προαναγγέλλει κάποια επίθεση. Έτσι ενώ εκατοντάδες νέοι άνθρωποι προσάγονται προληπτικά πριν από κάθε μεγάλη διαδήλωση, πληρώνοντας ακριβά τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, τα μέλη της Χ.Α κυκλοφορούν ελεύθερα ακόμη και όταν απειλούν ανοιχτά με οργανωμένες δολοφονικές επιθέσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο υποψήφιος της Χ.Α, Γιάννης Λαγός, είχε προαναγγείλει την επίθεση στους Αιγύπτιους ψαράδες στο Πέραμα, με δηλώσεις που κυκλοφορούσαν στο διαδίκτυο, αλλά ουδέποτε ασκήθηκε αυτεπάγγελτη δίωξη εναντίον του, όπως προβλέπει ο νόμος. Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τις απειλές των χρυσαυγιτών εναντίον των νόμιμων καταστηματαρχών της Νίκαιας και πολύ περισσότερο για τις απειλές επιθέσεων σε νοσοκομεία και βρεφονηπιακούς σταθμούς.

Την ίδια περίοδο βέβαια ο Εισαγγελέας πρωτοδικών Γιάννης Δραγάτσης κινήθηκε με αστραπιαία ταχύτητα εναντίον του «Ιφικράτη», κατά κόσμον Απόστολου Αμυρά, ασκώντας ποινική δίωξη για πρόκληση σε τέλεση κακουργήματος σχετικά με τις δηλώσεις του μέσω διαδικτύου με τις οποίες καλούσε τους πολίτες σε αντάρτικο πόλεων. Όποια γνώμη και αν έχει κανείς για τη σοβαρότητα των συγκεκριμένων απειλών (και πολύ περισσότερο του συγκεκριμένου προσώπου) είναι τουλάχιστον προφανές ότι η δίωξη λειτούργησε προς όφελος της ΝΔ που επιχειρούσε να συνδέσει, χωρίς κανένα στοιχείο, τον Αμυρά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα μια προληπτική δίωξη εναντίον της Χ.Α για ρατσιστικά εγκλήματα μίσους ενδέχεται να έβλαπτε την προεκλογική εκστρατεία των πάλαι ποτέ «μεγάλων κομμάτων» που χρησιμοποιούσαν κατά κόρον το χαρτί της ξενοφοβίας.

Πέρα από το να αγνοεί τις προαναγγελθείσες επιθέσεις η ελληνική δικαιοσύνη έχει το δικό της τρόπο να κρίνει τα χαρακτηριστικά της ίδιας της οργάνωσης, γεγονός που επηρεάζει και τις ποινές που τελικά επιβάλλονται . Η Χρυσή Αυγή αποτελεί μια οργάνωση με συγκεκριμένη ιεραρχία και δομή, διαρκή δράση και συνολικό σχεδιασμό. Σε συνδυασμό με τα βεβαιωμένα περιστατικά δολοφονικών επιθέσεων αποτελεί τον ορισμό της εγκληματικής οργάνωσης και συνεπώς οι πράξεις των μελών της έχουν κακουργηματικό χαρακτήρα. Κανένα δικαστήριο όμως δεν έχει χαρακτηρίσει τη συγκεκριμένη οργάνωση ως εγκληματική ενώ αντίθετα ο ίδιος χαρακτηρισμός δίνεται πολύ εύκολα σε άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου που τυχαίνει να βρίσκονται σε… παρέα μεγαλύτερη των τεσσάρων ατόμων. Φτάνουμε έτσι στην κωμικοτραγική κατάσταση, όπως επισημαίνει στο Unfollow η δικηγόρος Αντωνία Λεγάκη, να κατηγορούνται σαν μέλη εγκληματικών οργανώσεων άνθρωποι που απλώς καταλαμβάνουν ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο και όχι τα μέλη της Χ.Α.

Αρκεί άλλωστε να διαβάσει κανείς το κατηγορητήριο που σχηματίζεται για άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου και για μέλη της Χ.Α και για να καταλάβει τις πολιτικές προκαταλήψεις που κυριαρχούν στο χώρο της δικαιοσύνης. Ενώ στην πρώτη περίπτωση συναντάς χαρακτηρισμούς όπως αναρχικοί, αντιεξουσιαστές κτλ κανένας χρυσαυγίτης δεν έχει χαρακτηριστεί φασίστας ή νεοναζιστής. Πρόκειται και στις δυο περιπτώσεις για «φρονηματικές καταγραφές» τις οποίες όμως οι εισαγγελείς και οι δικαστές κρατούν μόνο για τις κινηματικές δράσεις και όχι για τα εγκλήματα του φασιστικού παρακράτους.

Εκτός όμως ότι αγνοεί τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Χ.Α ως οργάνωσης η ελληνική δικαιοσύνη φαίνεται να αγνοεί και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των εγκλημάτων των μελών της. Όπως προκύπτει και από πρόσφατη έκθεση της Human Right Watch η Χ.Α και άλλα φασιστικά μορφώματα συνεχίζουν ανενόχλητα το εγκληματικό τους έργο λόγω της αδυναμία της ελληνικής δικαιοσύνης να προσδιορίσει τις επιθέσεις της ως ρατσιστικές.

Η αντιρατσιστική νομοθεσία που εισήχθη το 2008 δίνει τη δυνατότητα στους δικαστές να επιβάλλουν την ανώτατη ποινή που αντιστοιχεί σε κάθε σχετικό έγκλημα. Μέχρι σήμερα όμως – προς μεγάλη ικανοποίηση της Χρυσής Αυγής – η ρύθμιση αυτή δεν έχει χρησιμοποιηθεί ούτε μια φορά. Να σημειωθεί ότι η εισαγγελία Αθηνών δήλωσε ότι ερευνούσε εννέα περιστατικά εγκλημάτων μίσους για το 2011 τη στιγμή οι Γιατροί του Κόσμου και η ΜΚΟ Πράξις είχαν περιθάλψει περίπου 500 θύματα ρατσιστικών επιθέσεων μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2011.

«Οι εισαγγελείς και τα δικαστήρια απέτυχαν να ασκήσουν διώξεις απέναντι στην ρατσιστική και ξενοφοβική βία… παρά το γεγονός ότι είχαν στη διάθεσή τους όλα τα νομικά εργαλεία» κατέληγε η έκθεσή της HRW χωρίς προφανώς να ιδρώσουν πολλά δικαστικά και εισαγγελικά αυτιά.

Σε αυτή την πρωτοφανή ανοχή απέναντι στη νεοναζιστική οργάνωση η ελληνική δικαιοσύνη μπορεί, όπως φαίνεται, να στηρίζεται και στην αγαστή συνεργασία της ελληνικής αστυνομίας. Οι ανακοινώσεις της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής για τις δολοφονικές επιθέσεις της Χ.Α εναντίον μεταναστών συνήθως αποκρύπτουν σημαντικά στοιχεία με τα οποία αποδεικνύεται η δράση μιας εγκληματικής οργάνωσης και όχι μιας απλής ομάδας «αγανακτισμένων πολιτών». Ακόμη όμως και όταν όλα τα στοιχεία είναι μπροστά στα μάτια της δικαιοσύνης αυτή θυμάται αίφνης ότι είναι… τυφλή. Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα του δελτίου Τύπου που εξέδωσε η ΓΑΔΑ στις αρχές Ιουνίου αναφέροντας ότι: «Την 21.30΄ ώρα περίπου χθες (1-6-2012) στη συμβολή των οδών Πειραιώς και Θράκης στον Ταύρο, ομάδα ατόμων, που φορούσαν κράνη και συμμετείχαν σε μηχανοκίνητη (δίκυκλη) πορεία, η οποία ξεκίνησε από τα γραφεία συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, επιτέθηκαν και τραυμάτισαν 31χρονο αλλοδαπό». Το γεγονός ότι η ΕΛ.ΑΣ δεν κατονομάζει τον «πολιτικό χώρο» αποτελεί από μόνο του ένα θέμα (θα μπορούσαν άραγε τα τάγματα θανάτου να εφορμούν από τα γραφεία των Οικολόγων Πράσινων;). Η τραγωδία της υπόθεσης όμως είναι ότι η ελληνική δικαιοσύνη είχε στα χέρια της μια ακριβή περιγραφή της δράσης σύγχρονων ταγμάτων θανάτου και προτίμησε να αγνοήσει και αυτό το φασιστικό πογκρόμ.

Η υπόθεση λαμβάνει για αρκετούς δικηγόρους εξοργιστικές διαστάσεις αν αναλογιστεί κανείς τα νομικά «υπερόπλα» που έχουν στη διάθεσή τους οι εισαγγελικές και δικαστικές αρχές αλλά και την ευκολία με την οποία τα χρησιμοποιούν εναντίον κάθε κινηματικής διαδικασίας. Όπως εξηγεί στο Unfollow η δικηγόρος Κλειώ Παπαντολέων «αυτό που συζητάει όλος ο νομικός κόσμος είναι ότι δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ η αντιτρομοκρατική νομοθεσία σε βάρος των μελών αυτής της ομάδας που με συστηματικότητα, δομή, οργάνωση και στρατιωτική πειθαρχία διαπράττει σοβαρά κακουργήματα, τα οποία μάλιστα τελούνται με ιδιαίτερη σκληρότητα και πάντα με τον ίδιο τρόπο». Πρόκειται, όπως επισημαίνει η ίδια για «αυτεπαγγέλτως διωκόμενες πράξεις για ορισμένες από τις οποίες υπάρχει οπτικοακουστικό υλικό που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο (όπως στην περίπτωση του περιστατικού στο μετρό)». Πρόκειται βέβαια για την ίδια ελληνική δικαιοσύνη η οποία μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 κατέφυγε στην αντιτρομοκρατική νομοθεσία εναντίον ανήλικων μαθητών στη Λάρισα.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν για τη στάση της ελληνικής δικαιοσύνης απέναντι στο νεο-ναζισμό ξεπερνούν προφανώς τα όρια αυτού του κειμένου. Έχουν μετατραπεί τα ελληνικά δικαστήρια σε παράμάγαζο ή έστω σε πλυντήριο ενός παρακρατικού μηχανισμού; Το ανέκδοτο που κυκλοφορεί ότι αρκετοί από τους σημερινούς δικαστές θα χαρακτήριζαν τη δολοφονία Λαμπράκη σαν τροχαίο δυστύχημα είναι ίσως ενδεικτικό της απάντησης που δίνει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Το πρόβλημα όμως δεν λύνεται με απλούς αφορισμούς. Για την Α. Λεγάκη η στάση της ελληνικής δικαιοσύνης είναι απότοκο ενός μηχανισμού ο οποίος είναι πολύ πιο «αδιαφανής και αντιδραστικός ακόμη και από τους πολιτικούς προϊσταμένους του». Για τον Κ.Παπαδάκη η συνολική εικόνα θα ήταν πολύ πιο σαφής εάν αντικαθιστούσαμε τον όρο δικαιοσύνη με τον όρο «ποινική δικαστική εξουσία». Πράγματι ίσως τότε να μπορούσαμε πολύ πιο εύκολα να διαβάσουμε ανάμεσα στις γραμμές των δικαστικών αποφάσεων τις προθέσεις ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος που επιθυμεί να διατηρεί την Χρυσή Αυγή στα όρια της νομιμότητας. Ένα πολύτιμο εργαλείο που οικοδομείται εδώ και χρόνια από τις οικονομικές, πολιτικές και μιντιακές ελίτ και κανένας δικαστήριο δεν φαίνεται μέχρι στιγμής διατεθειμένο να αχρηστεύσει.

Πηγή: info-war.gr

Η ενστικτώδης “στρατηγική” διείσδυσης του ναζιστικού κτήνους: το παράδειγμα της Γλυφάδας

Από το “αόρατο” της κτηνωδίας στο εφιαλτικό “ορατό” πρόσωπο του εξαγριωμένου κτήνους.

Οι τρόποι με τους οποίους τα αποθρασυμένα καθάρματα της Χρυσής Αυγής προσπαθούν να επιβάλλουν ως “μόνιμη και υποχρεωτική” την παρουσία τους στις λεγόμενες τοπικές κοινωνίες,συγκροτούν μιά άτυπη “στρατηγική βίας” που επιβάλλεται ενιαία να αξιολογηθεί. Εστιάζουμε στην ενδιαφέρουσα “περίπτωση” της Γλυφάδας Αττικής, καταγράφοντας την αλληλουχία γεγονότων που χουν ως “πρωταγωνιστές” τα ναζιστικά κτήνη και μέσω αυτής φωτίζοντας την κτηνώδη στρατηγική (ο λόγος το λέει) βίας που βήμα προς βήμα ακολουθούν.

Επιγραμματικά: Ο δήμος Γλυφάδας νοητά χωρίζεται στο άνω και κάτω κομμάτι του. Το πρώτο μπορεί να χαρακτηριστεί “λαϊκό – μικροαστικό” που φέρει αρκετά χαρακτηριστικά της λεγόμενης λαϊκής γειτονιάς, το δεύτερο συντίθεται από την λεγόμενη εμπορική ζώνη (μαγαζιά και υπηρεσίες) που χει υπερτοπική εμβέλεια/χαρακτήρα και την οικιστική ζώνη που κατά πλειοψηφία έχει “συγκεντρώσει” μεσοαστούς και/ή νεόπλουτους που ανέπτυξαν και αναπτύσσουν οικονομικές δραστηριότητες στην ευρύτερη νοτιοανατολική Αττική. Σε γενικές γραμμές, στο άνω κομμάτι είναι διακριτή η ανάπτυξη τοπικής (προσοχή: όχι κοινοτικής) συνείδησης, ενώ το κάτω κομμάτι “κουβαλάει” μιά ιδιότυπη – νεοελληνικής κοπής ταυτότητα κοσμοπολιτισμού.

Η οργανωμένη δράση των ναζιστών – υπανθρώπων ξεκίνησε από τα “πάνω” εδώ και περίπου μία τριετία με όλες τις κλασικές συνταγές δράσης του κτηνώδους … Λαϊκού Συνδέσμου στις λαϊκές περιοχές (στρατολόγηση των πλέον ακραίων ηλιθίων της περιοχής με κίνητρο την καθημερινή προστατευτική “εξουσία” και το καλό χαρτζιλίκι που αυτή συνεπάγεται, παρουσία στις λαϊκές αγορές και … προσφορά τροφίμων, δύο τρία επιδεικτικά “κυνήγια” επί χρόνια δραστηριοποιούμενων στην περιοχή “ξένων” που λειτουργούσαν τις μικροεπιχειρήσεις τους κατόπιν επωφελούς συμφωνίας με τους “καθαρούς έλληνες” ανταγωνιστές τους και με την …προσεκτική συνέργεια τοπικών οργάνων της τάξης, συμμετοχές … εθελοντικού χαρακτήρα πλην όμως με το αζημίωτο σε αστυνομικές μικροεπιχειρήσεις “της πλατείας” προς εκκαθάριση των μικροπαραβατικών κ.ο.κ.). Προς τα κάτω (στο … κοσμοπολίτικο κομμάτι) οι πρώτες οργανωμένες – μαζικές παρουσίες των “κτηνών” κατεγράφησαν τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, πέραν δε του δεδομένου αποτροπιασμού που για τον στοιχειώδη νου συνεπάγονται ας μας επιτραπεί να προσθέσουμε ότι προσέφεραν και κάμποσο “πικρό γέλιο” στους ψύχραιμους εξαιτίας της ακραίας ηλιθιότητας που αποκάλυψαν.

Ξεκινάμε από το … πικρό γέλιο: Στις πλατείες της κοσμοπολίτικης Γλυφάδας γυναίκες μετανάστριες σε ρόλο νταντάς “βγάζουν περίπατο” τα ελληνόπαιδα της περιοχής. Αγνοώντας αυτό το … δεδομένο τα κτήνη της Χρυσής Αυγής και ηλιθιωδώς νομίζοντας ότι οι πλατείες και οι παιδικές χαρές “έχουν γεμίσει ξένες με τα παιδιά τους” ξεκίνησαν … επιχειρήσεις εκκαθάρισης, προπηλακίζοντας και κατατρομοκρατώντας δεκάδες “καθαρά ελληνόπαιδα”. Αλλά και εξαγριώνοντας τους … καθαρούς (κυριολεκτικά μιας και πρόκειται για ευκατάστατους καλοπλυμένους) έλληνες γονείς που έσπευσαν να καταγγείλουν τα αίσχη στις τοπικές αστυνομικές αρχές ζητώντας παραδειγματική τιμωρία των αυτουργών τους.

Εδώ τελειώνει το στιγμιότυπο πικρού γέλιου, επιστροφή στην σοβαρότητα. Η αξίωση παραδειγματικής τιμωρίας απαξιώθηκε, συνεστήθη στους καταγγέλλοντες να μην επιμείνουν παράλληλα με την διαβεβαίωση ότι “δεν πρόκειται κάτι τέτοιο να επαναληφθεί”.  Σε κάποιους πιο εξοργισμένους που επέμεναν να αποδοθεί δικαιοσύνη ειπώθηκε ορθά κοφτά ότι αν συνεχίσουν να επιμένουν θα “βρουν και οι ίδιοι τον μπελά τους”, όσοι εντέλει επέμειναν έγιναν έπειτα από λίγες μέρες αποδέκτες “απειλών από αγνώστους” πληροφορημένους για την επιμονή τους ώσπου απηυδισμένοι σώπασαν και αυτοί. Δεν επανελήφθησαν και οι επιχειρήσεις εκκαθάρισης στις παιδικές χαρές, μετά τις πρώτες “ελληνικές” καταγγελίες ανεστάλησαν αναστέλλοντας λίαν συντόμως και την διάθεση δικαίου των πλέον εξοργισμένων, το θέμα έληξε…

Έληξε το θέμα για τους γονείς – κατοίκους στον βαθμό που προσωπικά τους αφορούσε όχι όμως και για τα “κτήνη”. Η … στρατηγική ατζέντα του Λαϊκού Συνδέσμου έγραφε (πάτε στοίχημα;) Δήμος Γλυφάδας στο όλον του. Στο κάτω μέρος του δήμου (και της ατζέντας) η δουλειά είχε μείνει μισή, μισές δουλειές τα “κτήνη” δεν κάνουν, ιδιαίτερα αν έχουν υποχρεωθεί να εκτεθούν αντιμέτωπα με την κτηνώδη τους ηλιθιότητα όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση. Λυσσάνε, αφρίζουν, αγελαία τρελαίνονται. Ως αγέλη λοιπόν, κάμποσες ορδές κτηνών οργανωμένες ως στράτευμα, με παραγγέλματα και βήμα στρατιωτικό, εξόρμησαν ξεκινώντας από τα άνω (ορεινά) και διασχίζοντας ρυθμικά την απόσταση ως τα κάτω (πεδινά), επιλέγοντας ως καταλληλότερη την περίοδο των μετα-χριστουγεννιάτικών εμπορικών προσφορών (αρχές 2013) που οι “κοσμοπολίτες” βρίσκονται σε πλήρη οργασμό. Υπό την πλήρη προστασία της αστυνομίας που παρεμπόδισε με χημικά μέσα όσους επιχείρησαν με φυσικά μέσα (αποδοκιμασίες) να παρεμποδίσουν την στρατιωτική τους επίδειξη, τα “κτήνη” επέδειξαν την πραμάτεια τους (φυλλάδια, φυλλάδες) στο κοσμοπολίτικο παζάρι, παρακολούθησαν αυτάρεσκα κάμποσους προπηλακισμούς αυτών που νόμισαν ότι μπορούν να τα παρεμποδίσουν (ανάμεσά τους και δημοτικοί σύμβουλοι) και εξίσου αυτάρεσκα (και στρατιωτικά) αποχώρησαν.

Εικόνα πεδίου μάχης η εικόνα του κοσμοπολίτικου κέντρου Γλυφάδας μετά την υπερήφανη αποχώρησή τους, σε ρόλο θυμάτων μόνο κάποιοι από αυτούς που επιχείρησαν να παρεμποδίσουν την βίαιη παρέλαση, για τα κτήνη ουδεμία απώλεια καταγεγραμμένη…

Η “προστατευμένη” παρουσία των ναζιστών υπανθρώπων στο κοσμοπολίτικο κάτω μέρος του ιδιότυπου δήμου Γλυφάδας συντομότατα αναβαθμίστηκε σε ημι-θεσμική. Κατ’ εξαίρεσιν, μιας και ουδέποτε “επίσημη κομματική αντιπροσωπεία” δηλωμένη ως τέτοια δεν διεκδικεί σταθερό συμμετοχικό ρόλο σε διαδικασίες τοπικής αυτοδιοίκησης, τα κτήνη του … Λαϊκού Συνδέσμου απαίτησαν να δίνουν το “παρών” στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου όποτε οι “ορέξεις’ τους το επιβάλλουν. Μετωπικές οι εξ’ αριστερών αντιστάσεις (με πρωτεργάτη εκφραστή τον μαχητικό δημοτικό σύμβουλο Τ. Ταστάνη), ολίγον πιο … θεσμικές – αμυντικές των λοιπών δημοτικών δυνάμεων (δεν δικαιούστε) εστιασμένες στο “τυπικόν” του πράγματος. Με αυτά και με αυτά οι κτηνάνθρωποι έδωσαν ήδη μια φορά ενεργό “παρών” σε συνεδρίαση, ενώ το ενδεχόμενο διαρκούς παρουσίας τους αιωρείται πλέον ως διαρκής αόρατος απειλή που ανά πάσα στιγμή μπορεί να εξελιχτεί σε ορατή πραγματικότητα. Η θεσμική αμυντική στάση (δε δικαιούστε) την ίδια στιγμή που τα “κτήνη” παραβίαζαν τη νομιμότητα δίχως να βιώνουν (σε παρόντα χρόνο) την απειλή του αυστηρού ποινικού κολασμού, όχι απλώς δεν αναχαίτισε αλλά – αντίθετα – εξέθρεψε περαιτέρω τον φόβο της απειλής τους.

 

Γιατί άραγε ο κτηνώδης Λαϊκός Σύνδεσμος των φασιστών, ναζιστών, ημίτρελων σπυριάρηδων, φανατικά αγράμματων και κάθε λογής ακραίων ηλιθίων παριστάνει ότι διεκδικεί στον δήμο Γλυφάδας ελεγκτικό ρόλο στην θεσμική διαδικασία λήψης αποφάσεων; Γιατί δεν (παριστάνει ότι) διεκδικεί τα “αντίστοιχα” και στους εκατοντάδες άλλους δήμους που δεν έχει εκλέξει αντιπρόσωπο και στους οποίους αρκείται (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) να εξαντλεί την δράση του στο εγκληματικό ναζιστικό “κυνήγι” του δρόμου; Γιατί και στον δήμο Γλυφάδας δεν αρκείται στο … κυνήγι των άνω (λαϊκών) γειτονιών, γιατί προχωράει και σε παρελάσεις στο κάτω (κοσμοπολίτικο) κομμάτι, κατόπιν δε αυτών σε παραστάσεις διεκδίκησης θεσμικού ελεγκτικού ρόλου επιλέγοντας ως χώρο παράστασης το δημαρχείο που δεσπόζει στην καρδιά του κοσμοπολίτικου κέντρου του δήμου;

Δύο λόγια (περιληπτικά) για τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν την ιδιοτυπία του δήμου Γλυφάδας θα βοηθήσουν τον στοιχειωδώς ψαγμένο αναγνώστη (αυτός ενδιαφέρει την ιστοσελίδα) να εξηγήσει επαρκώς τα παραπάνω “γιατί”. Καταρχάς, η τοπικής κλίμακα μικρο-συνείδηση θέλει το άνω (λαϊκό) κομμάτι του δήμου προκλητικά αδικημένο σε σχέση με το κάτω (κοσμοπολίτικο). Δεδομένου ότι “τα πλούτη και τα συμφέροντα” φέρονται να κατοικοεδρεύουν στον προνομιούχο γλυφαδιώτικο νότο, νοείται περίπου ως διαχρονικά δεδομένη και η εξάρτηση των αρχόντων της Τ.Α. από αυτά και η με το αζημίωτο υπεράσπισή τους. Δεδομένη, κοντολογίς, θεωρείται η προσήλωση του … νότιου δημαρχείου στην προνομιακή εξυπηρέτηση των νότιων συμφερόντων που περίπου μεταφράζεται σε εγκατάλειψη του λαϊκού βόρειου κομματιού της πόλης.

Στα παραπάνω χαρακτηριστικά παγιωμένης τοπικής μικρο-συνείδησης επιβάλλεται να προστεθεί ότι ο εν δυνάμει πλούτος του δήμου θεωρείται δεδομένος, ορίζεται ως η δυνατότητα υψηλών εισπράξεων (ενοίκια, φόροι κ.ο.κ.) απότοκο του υπερτοπικού χαρακτήρα των επιχειρήσεων και των υπηρεσιών (π.χ. πεζοδρομήσεις, μαρίνες), πλην όμως εξαιτίας της εξάρτησης των εκλεγμένων από τα (διαβόητα) συμφέροντα ο πλούτος δεν αποδίδει δημοκρατική υπεραξία, ανακυκλώνεται και διαμοιράζεται “από τσέπη σε τσέπη” στον προνομιούχο κοσμοπολίτικο νότο και ουδόλως αποδίδεται στον λαϊκό βορρά.

Ανεξαρτήτως τι και σε ποιόν βαθμό ισχύει, όλα τα παραπάνω συγκροτούν την τοπική λαϊκή μικρο-συνείδηση. Υπό την έννοια αυτή, μετά το ναζιστικό “κυνήγι” χρόνων ενάντια στις παρενέργειες της … συστημικής αδικίας στον λαϊκό βορρά, η βίαιη παρέλαση των “κτηνών” στο νότο – αυτουργό της αδικίας σε μέρες και ώρες οικονομικής αιχμής του και η μετέπειτα … απειλητική έφοδος στο διοικητικό στρατηγείο του, εμπεριέχει (δεν συμφωνείτε) κάμποσους παραστατικούς συμβολισμούς.

Ερώτημα: Όντως υπάρχουν “μεγάλα συμφέροντα” εντός των ορίων του δήμου Γλυφάδας που προνομιακά εξυπηρετούνται από τοπικές διοικητικές αποφάσεις;

Απάντηση: Παρά τον σχετικό χαρακτήρα κάποιων λέξεων – εννοιών στην παραπάνω διατύπωση, η απάντηση δίχως δισταγμό είναι θετική.

Επόμενο ερώτημα: Η παράσταση – απειλή διαρκείας των “κτηνών” που ξεκίνησε από το εγκληματικό κυνήγι μεταναστών στον βορρά και εξελίχτηκε σε προστατευμένες (από την αστυνομία) παρελάσεις στην καρδιά του νότου και σε … απειλητική συμβολική “κατάληψη” του πολιτικού στρατηγείου του, έχει οποιαδήποτε σχέση με πολιτική παρέμβαση έστω ακραίου χαρακτήρα που αποσκοπεί στην … επαναξιολόγηση (λέμε τώρα) κάποιων ρόλων στην οικονομική – πολιτική ισορροπία;

Απάντηση: Δεν θα την δώσουμε “μασημένη” αλλά θα την εννοήσουμε, επιτρέποντας στον αναγνώστη να αξιολογήσει μιά ακόμα χαρακτηριστική λεπτομέρεια της γλυφαδιώτικης ιδιαιτερότητας. Συγκεκριμένα: Στο διαχρονικό παιχνίδι των συμφερόντων της Γλυφάδας, εξαιτίας του υπερτοπικού χαρακτήρα των υπηρεσιών λαϊκής διασκέδασης (μπαρ, σκυλάδικα, φαγάδικα κ.ο.κ.) και της φύσης αυτών των δραστηριοτήτων, κυριαρχούν σε κρίσιμο βαθμό τα κυκλώματα της νύχτας και λοιπά συναφή “προστατευτικά” κυκλώματα. Η επιρροή αυτών των κυκλωμάτων στο πολιτικό προσωπικό της πόλης υπήρξε πάντοτε έντονη, μπορεί μεν να μη διέθεταν ορατή πολιτική εκπροσώπηση (Λαϊκός Σύνδεσμος νταβατζήδων και προστατών της νύχτας – δημοτική παράταξη) όμως τα συμφέροντά τους εκπροσωπούντο και με το παραπάνω από ουκ ολίγους και δια-παραταξιακά διανεμημένουςεκπροσώπους.

Άρα: Προσωπικό σε υπεραφθονία για τον Λαϊκό Σύνδεσμο στην περιοχή. Ευρύτερη νοηματοδότηση: Ξεκινώντας λοιπόν προ λίγων χρόνων με φασιστικές αγριότητες στα ‘άνω”, κατηφορίζοντας σταδιακά προς τα “κάτω” και επιδράμοντας κτηνωδώς σε παιδικές χαρές, συνεχίζοντας με παρελάσεις υπό την προστασία συμμάχων (και στις επί χρόνια δουλειές της νύχτας) αστυνομικών οργάνων, μέχρι να καταλήξουν εντέλει στον θεσμικό πολιτικό χώρο του δήμου όπου η απειλή της επανεμφάνισής τους ακόμα αιωρείται, η αγέλη διασχίζει – διαπερνά (συμβολικού χαρακτήρα η διατύπωση) τη νοητή απόσταση ανάμεσα στο “αόρατο” της κτηνωδίας που υπομειδιούσε επί χρόνια αυτάρεσκα “κρυμμένο” στις βάσεις του νεοελληνικού οικοδομήματος και στο εφιαλτικό “ορατό” πρόσωπο του εξαγριωμένου κτήνους.

Παριστάνοντας ότι αποκαθιστά και αντικαθιστά (ως η πλέον κακόγουστη και εφιαλτική παράσταση, ένας συρφετός ηλίθιων, εξαγριωμένων, αγράμματων, υπερφίαλων και υπεργυμνασμένων επαγγελματιών ή επίδοξων νταβατζήδων), το όποιο ορατό κενό ρόλων στην κουρασμένη από τις χρόνιες “μεταμφιέσεις” τρέχουσα οικονομικο-πολιτική πραγματικότητα. Της οποίας η παραστατικότητα πλέον δείχνει ατελής, αμφισβητήσιμη, προβληματική…

Τα πράγματα είναι απλά, οι συνειρμοί που τα εξηγούν εύκολοι, η ιδιοτυπία της Γλυφάδας (κοινωνικοί και χωρικοί διαχωρισμοί, μπολιασμένες αντιλήψεις ή φαντασιώσεις για τους οικονομικούς και πολιτικούς ρόλους και τον τρόπο που συνυπάρχουν, μικροαστικές βεβαιότητες για τη νομοτέλεια των πραγμάτων, το προστατευτικό νταβατζηλίκι ως κρίσιμο συστατικό των υφιστάμενων ισορροπιών αποδεκτό σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι σε οποιονδήποτε άλλο μεγάλο αστικό δήμο) τους κάνει ακόμα ευκολότερους.

Δεν απομένει σε μας παρά μια καταληκτική παρατήρηση: Για τις αγέλες των διανοητικά υποσιτισμένων νταβατζήδων, η παράσταση βίας (συμπεριλαμβανομένης της όποιας “παράστασης” σε θεσμικούς πολιτικούς χώρους) είναι η αρχή και το τέλος της στρατηγικής, αυτό και μόνο αυτό πράττουν γιατί αυτό και μόνο αυτό γνωρίζουν, αυτό άλλωστε επί χρόνια προσφέρει επαγγελματική υπεραξία στον ρόλο/επάγγελμα του προστάτη – νταβατζή.

Γνωρίζουν επίσης αντανακλαστικά – ζωωδώς να “σπρώχνουν” όταν νιώθουν ενστικτωδώς ότι διατίθεται ζωτικός χώρος να “καταλάβουν”, η παράσταση ζωώδους υπεροχής στον χώρο όταν διατίθεται είναι αυτοσκοπός, αυτός και κανένας άλλος βαθύτερος σκοπός δεν υπάρχει.

Άρα: Ουδείς λόγος υπάρχει για πολιτική αντιπαράθεση με τα “κτήνη” μιας και η πολιτική είναι ένα αληθινό (και όχι παραστατικό) παιχνίδι πνευματικής (και όχι σωματικής) διεκδίκησης χώρου που εξελίσσεται μεν στο (κάθε) νοητό παρόν όμως εξ’ ορισμού υπάρχει και διεκδικεί στο όνομα του μέλλοντος.

Αν τούτο γίνει κατανοητό, θα γίνει πράξη και το θεωρητικά αυτονόητο που αφορά τον τρόπο αντιμετώπισης των ναζιστικών κτηνών, ότι δηλαδή η αντιπαράθεση μαζί τους δεν γίνεται στο όνομα του παιχνιδιού της πολιτικής διότι κάτι τέτοιο τα νομιμοποιεί εντός του παιχνιδιού, αλλά στο όνομα της νομιμότητας του παιχνιδιού της πολιτικής που συμπυκνώνεται στην φράση – έννοια “προστασία της δημοκρατικής νομιμότητας”.

Ορθά – κοφτά: πρέπει να δοθεί, το ταχύτερο, τέλος στην εγκληματική παράσταση δίχως την παραμικρή τυπολατρική αναστολή, διότι όσο η εγκληματική “παράσταση” συνεχίζεται υπονομεύει δραματικά τον δημοκρατικό τύπο της συνύπαρξης στην πολιτική σκηνή.

Η υπηρέτηση αυτής της αναγκαιότητας οφείλει να κατευθύνει κάθε σχετική πρωτοβουλία (π.χ. αντιρατσιστικό νόμο), ο τύπος της δημοκρατίας δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι αντιληπτός … τυπολατρικά, η λεγόμενη αντιπροσωπευτική δημοκρατία μπορεί να είναι με αυξομειούμενη κατά περίπτωση ένταση παραστατική όμως σε καμιά περίπτωση τούτο δεν πρέπει να συγχέεται με … παράσταση δημοκρατίας. Υπό την έννοια αυτή, κάμποσες παραστατικές γελοιότητες των τελευταίων χρόνων στην … ανώριμη χώρα των νεοελλήνων (π.χ. η γελοιωδέστατη θεωρία εξομοίωσης ή προσομοίωσης των δύο “τρομοκρατικών” άκρων) που αντανακλούν ζωώδη ένστικτα “κάλυψης του μεγαλύτερου δυνατού χώρου” επί σκηνής εις βάρος των δημοκρατικών τύπων που “θέλουν” την πολιτική διαδικασία να διεξάγεται παραστατικά με (πνευματικούς) όρους κεκτημένης εντιμότητας, πρέπει άμεσα να αποσυρθούν.

Οι καιροί απαιτούν να εξαφανιστούν τα ναζιστικά “κτήνη” από την σκηνή, απαγορεύεται η “αξιοποίηση” της καταχρηστικής παρουσίας τους στο παιχνίδι ανταγωνισμού των λοιπών (δικαιωματικών) ρόλων διότι παρατείνει (και εδραιώνει) την παρουσία τους. “Οξω κλωτσηδόν” ο στόχος είναι πολύ ευκολότερος από όσο σήμερα φαντάζει αρκεί να “πέσουν” συντονισμένα και αποφασιστικά οι πρώτες “γερές”, πάντα έτσι και μόνο έτσι μπορεί να γίνει με τους νταβατζήδες και το λοιπό λούμπεν κακό συναπάντημα, τελεία και παύλα.

Από το truerespect.com.cy του Α. Σκορδίλη

Γιατί στρώνετε το δρόμο στους Νεοναζί;

του Γ. Στάμκου

Μέσα στις σελίδες της “αυτοβιογραφίας” του ο Χίτλερ μιλούσε απροκάλυπτα για τομίσος και ποτέ για την αγάπη, για την κατάλυση της δημοκρατίας, την επιβολή της δικτατορίας, την εξόντωση των Εβραίων, την κατάκτηση “ζωτικού χώρου”, την επίθεση στη σλαβική ανατολή, την υποδούλωση των λαών της Ευρώπης και πολλά ακόμη φοβερά και τρομερά.

“Εάν οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης και οι λαοί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ είχαν κάνει τον κόπο να διαβάσουν το Mein Kampf τα πρώτα χρόνια της έκδοσής του (1925-1932), θα είχαν βρει σ’ αυτό όλες τις λεπτομέρειες της τραγωδίας που χρειάστηκε να βιώσουμε στην σκοτεινή περίοδο 1933-1945. Γιατί πέρα από οποιαδήποτε φιλολογική, πολιτική ή κοινωνιολογική ερμηνεία, το Mein Kampf είναι η πρώτη στην ιστορία εκ των προτέρων καταγραφή και δημοσιοποίηση του σχεδίου ενός εφιαλτικού μαζικού εγκλήματος εκ προμελέτης, απέναντι στην οποία τα δυνάμει θύματά του αντέδρασαν με μια ανερμήνευτη και ασυγχώρητη ελαφρότητα” (Κλεάνθης Γρίβας, από την εισαγωγή στο βιβλίο Ο Αγών Μου, εκδ. Κάκτος).

Το δίδαγμα από αυτή την ιστορία είναι πως όσοι θεώρησαν τότε τον Χίτλερ ως έναν ακόμη “γραφικό” και “φανατικό”, ως έναν “ακίνδυνο τρελάρα της μπυραρίας” και δεν πήραν στα σοβαρά τις προειδοποιήσεις του και δεν έκαναν τίποτε εγκαίρως για να τον εμποδίσουν, αργότερα το πλήρωσαν πολύ ακριβά. Βεβαίως και οι συνθήκες της ηττημένης Μεσοπολεμικής Γερμανίας ευνόησαν την άνοδο του Εθνικοσοσιαλισμού (Ναζισμού), με την χρεοκοπία, τον υπερπληθωρισμό και την εκρηκτική αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας. Και είναι αλήθεια πως ο Χίτλερ και το ναζιστικό του κόμμα υποστήριξαν ουσιαστικά τη χρεοκοπία της Γερμανίας, διότι διαφορετικά πως θα “πουλούσαν” τις ανορθόδοξες και ανθρωποθυσιαστικές τους θεωρίες σϳ ένα απαιτητικό και πολυποίκιλο εκλογικό σώμα; Η περίφημη Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1919-1933), που έπρεπε ταυτόχρονα να πληρώνει υπέρογκες πολεμικές αποζημιώσεις και να δημιουργήσει ένα στοιχειώδες Κράτος Πρόνοιας, δεν ήταν σε θέση να αμυνθεί αποτελεσματικά, αλλά ούτε και αντιστάθηκε, όπως θα έπρεπε και τελικά έπεσε σαν “ώριμο φρούτο”. 

Γι’ αυτό και η ρητορική του Χίτλερ, που έστρεφε τα βέλη της τόσο κατά του μονοπωλιακού καπιταλισμού, όσο και κατά του ανερχόμενου προλεταριάτου, βρήκε αρκετούς οπαδούς τόσο ανάμεσα στους Γερμανούς μικρομεσαίους, όσο και μεταξύ της εργατικής τάξης της χώρας. Τα 2/5 των ψήφων προς το NSDAP (Ναζιστικό Κόμμα) σε κάποιες γερμανικές περιφέρειες προέρχονταν από την εργατική τάξη, προς έκπληξη των Γερμανών κομουνιστών: “Ω ναι, παραδεχόμαστε πως έχουμε συμμαχήσει με τους εθνικοσοσιαλιστές. Ο Μπολσεβικισμός και ο Φασισμός έχουν κοινό στόχο: την καταστροφή του καπιταλισμού και του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Για να πετύχουμε αυτό το στόχο κάθε μέσο είναι δικαιολογημένο” έλεγε ένας πρώην κομμουνιστής ηγέτης της Σαξονίας (Niall Ferguson, Ο Πόλεμος στον Κόσμο, σελ. 415). Η γερμανική λαϊκή Δεξιά επίσης συμμάχησε κι έστρωσε το δρόμο προς την εξουσία στους Ναζί συμμετέχοντας έτσι σε μια Αντεπανάσταση απέναντι σε μια Επανάσταση που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε.

Συμπερασματικά, σε συνθήκες οικονομικής και όχι μόνον κρίσης, μια Δημοκρατία εμφανίζεται εξαιρετικά ευάλωτη, ειδικά αν δεν έχει διάθεση να υπερασπιστεί δυναμικά την ύπαρξή της απέναντι σε όσους, απροκάλυπτα, την απειλούν.

Ας έρθουμε τώρα στην περίπτωση της Ελληνικής Δημοκρατίας, που μαστίζεται από την οικονομική κρίση, τη μακροχρόνια ύφεση, υποδουλωμένη στην Τρόικα και στα Μνημόνια, με το λαό της εξαθλιωμένο από την εκρηκτική αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας. Και στην περίπτωσή μας παρατηρείται μια πρωτοφανής άνοδος του Νεοναζισμού, όπως τουλάχιστον εκφράζεται μέσα από τη δημοσκοπική, και όχι μόνο, άνοδο της Χρυσής Αυγής, που απειλεί ανοικτά την κοινωνία με το ρατσισμό και τη βία της. Όπως και στην περίπτωση του Χίτλερ και των Ναζί, έτσι και σήμερα η  -κάθε άλλο παρά γραφική- Χρυσή Αυγή δεν το κρύβει πως μισεί τον κοινοβουλευτισμό, εχθρεύεται τη Δημοκρατία, θέλει να εξαφανίσει τα ανθρώπινα δικαιώματα, να επιβάλει με τη βία τις απόψεις της, να εξοντώσει ή να διώξει τους μετανάστες, να κάνει πόλεμο με τους γείτονες μας κι ένα σωρό άλλα φοβερά και τρομερά. Το εύλογο ερώτημα που ανακύπτει είναι: η Δημοκρατία θα πρέπει να παρακολουθεί αμήχανη και διστακτική το αιμοβόρο τέρας να μεγαλώνει στον κόρφο της, ή θα πρέπει να αναλάβει εγκαίρως δράση για να υπερασπιστεί τις αξίες της κι εν τέλει την ύπαρξή της; 

Δυστυχώς αυτό που παρατηρούμε είναι πως ένα τμήμα των πολιτικών δυνάμεων που συνιστούν το “δημοκρατικό τόξο” παραμένει αμήχανο και διστακτικό -προσδοκώντας ίσως μικροκομματικά οφέλη-, την ώρα που θα έπρεπε να αναλάβει δράση για να υπερασπιστεί το αυτονόητο. Αυτό προκύπτει κυρίως από την στάση της Νέας Δημοκρατίας απέναντι στον προτεινόμενο αντιρατσιστικό νόμο, που θυμίζει πως “όποιος δε θέλει να ζυμώσει, πέντε μέρες κοσκινίζει”. Τι είναι αυτό που εμποδίζει τη Ν.Δ. – προβάλλοντας συνεχώς διαδικαστικά προσκόμματα και διάφορα άλλα φτηνά τερτίπια- να πάρει ξεκάθαρη θέση απέναντι στον προτεινόμενο νόμο και στη απροκάλυπτα νεοναζιστική Χρυσή Αυγή γενικότερα;  Αν και ανήκει στο λεγόμενο “δημοκρατικό τόξο” το κόμμα του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά -που μόνο στη θεωρία είναι πλέον κεντροδεξιό και φιλελεύθερο-, συνεχώς χαϊδεύει τ’ αυτιά των Νεοναζί, αποφεύγοντας να πάρει ξεκάθαρη θέση εναντίον τους, να καταδικάσει την ωμή βία και το ρατσισμό τους, ψαρεύοντας σε θολά νερά…

Η αλήθεια είναι πως η Ν.Δ. έχει προ πολλού απολέσει το “μεσαίο χώρο” και την κεντρώα/φιλελεύθερη βάση της, την οποία πρώτος οικοδόμησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος, και κινείται προς τα ακροδεξιά.Τείνει να καταστεί έτσι ένα κλασικό συντηρητικό/δεξιό κόμμα που διαπρέπει στην ικανότητα να κινητοποιεί τον αντιμεταναστευτικό ζήλο των δυσαρεστημένων συντηρητικών και φοβικών ψηφοφόρων της και να τον χρησιμοποιεί κατόπιν ως πολιτικό όπλο. Είναι άλλωστε γνωστό πως ο κοινωνικός πυθμένας, ειδικές σε εποχές κρίσης, έχει την τάση να συνέχεται και να παράγει ανορθολογισμό και συνωμοσιοπαράνοια, που συχνά εκφράζεται σε τυφλό μίσος απέναντι στους άλλους και τους διαφορετικούς.

Βέβαια από τη δεκαετία του 1990 η Δεξιά βρέθηκε παντού στην Ευρώπη αιχμάλωτη των πολιτικών θέσεων της ακροδεξιάς, παίζοντας το χαρτί της αντιμετανάστευσης και χρησιμοποιώντας τεχνικές διαχείρισης φόβου έναντι των ψηφοφόρων τους, που κατηγορούσαν τους αλλοδαπούς ότι ευθύνονται για την αύξηση της εγκληματικότητας, της ανεργίας, της ανασφάλειας κ.α. Έτσι, αντί η Δεξιά να συμβάλει στην οικοδόμηση ενός νέου μεταεθνικού μοντέλου συμμετοχικής δημοκρατίας σε μια ευρωπαϊκή κοινωνία βασισμένη στην πολιτιστική ποικιλομορφία και στο σεβασμό της διαφορετικότητας, άρχισε να υποστηρίζει την κλειστοφοβική ιδέα της «Ευρώπης-Οχυρού», που αποτελεί και το όνειρο κάθε Ευρωπαίου ακροδεξιού.

Η πολιτική αυτή δεν υπήρξε -και ούτε πρόκειται να υπάρξει- δημιουργική και το μόνο της αποτέλεσμα ήταν να ρίχνει «νερό στο μύλο» των Νεοναζί. Όποιος σπέρνει ανέμους θα θερίσει στο τέλος θύελλες. 

Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του  περιοδικού Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress.com).

Πηγή: tvxs.gr

Οι ρατσιστικές επιθέσεις στη Μανωλάδα συνεχίζονται από του αστυνομικούς αυτή τη φορά!

Τον άνθρωπο που κατήγγειλε τους πυροβολισμούς κατά των μεταναστών στη Μανωλάδα συνέλαβαν την Τρίτη οι άνδρες της Ελληνικής Αστυνομίας για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών. Σύμφωνα με την Αστυνομία, ο Σαχίν Αχμέτ του Σουναμίρ συνελήφθη για κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών. Ωστόσο υπάρχει καταγγελία της Κίνησης «Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή-Ενωση Μεταναστών Εργατών – ΚΕΕΡΦΑ» σύμφωνα με την οποία η σύλληψη υπήρξε «εκδικητική».

«Μετά τους μπράβους της Βαγγελάτος ΑΕ στη Μανωλάδα, τη σκυτάλη πήραν οι πιστολέρος του Δένδια, αυτή τα φορά κακοποιώντας και συλλαμβάνοντας τον Σαχίν Αχμέτ του Σουναμίρ» ανέφερε στην ανακοίνωσή της η ΚΕΕΡΦΑ.

«Σήμερα τα χαράματα στις 5.30 αστυνομικοί πήγαν και τον έβγαλαν έξω από τη παράγκα όπου έμενε και τον χτύπησαν μπροστά σε όλους. Δεν θα περάσει! Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση του Σαχίν Αχμέτ και την παραδειγματική τιμωρία του ρατσιστή αστυνομικού», αναφέρει η ΚΕΕΡΦΑ, που οργανώνει συλλαλητήριο στην κεντρική πλατεία της Νέας Μανωλάδας την Κυριακή στις 3 το μεσημέρι, με αίτημα «την τιμωρία των ενόχων για τη ρατσιστική δολοφονική επίθεση στην εταιρία Βαγγελάτος ΑΕ και την άμεση νομιμοποίηση των μεταναστών».

Η γενική Αστυνομική Διεύθυνση Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας αναφέρει σε ανακοίνωση της: «Δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα τα αναφερόμενα σε σημερινή ανακοίνωση της ΚΕΕΡΦΑ σχετικά με τη σύλληψη 38χρονου αλλοδαπού στην περιοχή Λάππα Αχαΐας».

Πηγή: koutipandoras.gr

Χούντες φοιτητών

Της Κ. Λώρη

Απορία: τι κρίνεται σοβαρό ως παράπτωμα ώστε να διαγραφεί ένας φοιτητής από τη σχολή του ή να ανασταλεί η φοίτησή του για ένα εξάμηνο; Τίποτα.  Ενας φοιτητής τη σήμερον μπορεί να μπει στο αμφιθέατρο με καλάσνικοφ και  να υποδείξει στον καθηγητή τι θα κάνει. Κατόπιν ο γονιός του θα τον  στηρίξει λέγοντας ότι είναι υπερήφανος επειδή το βλαστάρι του δίνει  αγώνες για να βελτιωθεί η σάπια εκπαίδευση.

Μια νέα ιστορία ομηρείας διδασκόντων έληξε σήμερα τα ξημερώματα στο ΤΕΙ  Πάτρας. Χθες το απόγευμα ομάδα φοιτητών μπήκε στη συνέλευση των  καθηγητών και απαίτησε να παραιτηθούν όλοι σε ένδειξη διαμαρτυρίας για  τη συγχώνευση της σχολής, βάσει του σχεδίου «Αθηνά». Κι επειδή ορισμένοι υπήρξαν ανυπάκουοι, η πόρτα κλείδωσε και ξεκίνησε η κράτηση. Φυσικά δεν υπήρξε συζήτηση απλά μια εντολή. «Παραιτηθείτε διαφορετικά θα μείνετε εδώ». Γνωστή μέθοδος πίεσης, έχει δοκιμαστεί από όλες τις χούντες.

Πριν λίγα εικοσιτετράωρα καταγράφηκε άλλο βίαιο περιστατικό στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Ομάδα 40 ατόμων με λοστούς, πτυσσόμενα κλομπ, ξύλινα ρόπαλα και μαύρες σημαίες, εισέβαλαν στο ίδρυμα, σε εκδήλωση φοιτητικής παράταξης. Εγιναν συλλήψεις και 7 δράστες οδηγούνται σήμερα στον ανακριτή. Δεν γνωρίζουμε εάν ήταν όλοι φοιτητές στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο όμως η συμπλοκή θεωρείται προεόρτιο των φοιτητικών εκλογών.

Και στην ΑΣΟΕΕ καταγράφονται βίαια επεισόδια, που ξεκινούν με αφορμή το παραεμπόριο έξω από τη Σχολή. Εχει γίνει γνωστό ότι χώροι του ιδρύματος χρησιμοποιούνται ως αποθήκες από τους πλανόδιους εμπόρους, οι οποίοι τυγχάνουν της προστασίας φοιτητών σε κάθε αστυνομικό έλεγχο. Η πόρτα του προαυλίου κλείνει και οι πέτρες πέφτουν σαν το χαλάζι προς την  αστυνομία.

Αυτά είναι τα χοντρά. Γιατί καταγράφονται και μικρότερα. Φοιτητής άρπαξε από καθηγητή τη λίστα με τις παρουσίες, απαιτώντας να μην ληφθεί υπ’ όψιν για τη βαθμολόγηση. Κι άλλα, κι άλλα. Τα οποία θα αυξάνονται και θα γίνονται ακόμη πιο βίαια με την ατιμωρησία και με τα δικαιολογητικά που βρίσκουν κάθε φορά «προοδευτικοί» παρατηρητές των γεγονότων.

Πηγή: tovima.gr

Αποφορά πτώματος σε αποσύνθεση

Επόμενη μέρα και ακόμα να φύγει η γεύση του εμετού. Άνοιξε η σχάρα του υπονόμου και γέμισε το δικαστήριο μυώδη λύματα. Με σκούφους μέχρι τα μάτια όρθιοι απέναντι στην έδρα, με γάντια, με φουλ-φέις. Ένα διαρκές απειλητικό κυνήγι eye contact, ένα ατέλειωτο “θα τα πούμε έξω”.

Αφού το δικαστήριο δέχτηκε να δικάσει σε αυτή την αίθουσα, η απόφαση ήταν προδιαγεγραμμένη από τις 9 το πρωί, όταν ξεκίνησε να δικάζει άλλη υπόθεση. Σε αυτή την αίθουσα, απλούστατα ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ. Αν η καταδίκη ήταν μια πιθανότητα, η διαδικασία θα είχε μεταφερθεί αλλού. Απέναντι σε 150 νεάτερνταλ μόνο αθώωση μπορούσε να αρθρωθεί. Τουλάχιστον από αυτό το ψοφοδεές δικαστήριο, όπως το είδαμε χτες. Απλά πράγματα.

Και κάτι –εκτός από σεβασμό- για την ηρωική μάρτυρα κατηγορίας που πέρασε χτες τα πάνδεινα και τον παθόντα που έμεινε να αναρωτιέται εάν όντως δέχτηκε επίθεση. Ήταν σαφές το μήνυμα που έστειλαν οι δικαστικές αρχές χτες: κανείς ποτέ να μη διανοηθεί να στραφεί δικαστικά κατά των νεοναζί, κανείς να μην πάει μάρτυρας εάν δει τα εγκλήματά τους.

Οι ένοχα σκυφτοί ώμοι του Εισαγγελέα καθώς πρότεινε την αθώωση “αφού η ΧΑ αξάλλου καταδικάζει τη βία” και το τραύλισμα του τρομοκρατημένου Προέδρου τη ώρα της ετυμηγορίας είχαν την αποφορά πτώματος σε αποσύνθεση, του πτώματος της ελληνικής Δικαιοσύνης

Πηγή: antifono.wordpress.com

Η άσπιλη Βία των Υποκριτών

Στις μέρες μας, ενώ στους δρόμους καίγονται κάδοι απορριμμάτων και στα κοινοβούλια πυρπολούνται δημοκρατικές κατακτήσεις, το πολιτικώς ορθόν είναι να καταδικάζουμε τη βία.

Ίσως η βία να είναι πάντα βία, αλλά τα κίνητρα για την χρήση της δεν είναι πάντα ηθικώς ισοδύναμα. Δεν είναι ίδια η βία της αυθαιρεσίας και της επίθεσης με αυτήν που προσπαθεί να μας προστατεύσει απ’ αυτές. Δεν είναι ίδια η βία που γεννιέται απ’ τον ρατσισμό και τις διακρίσεις με αυτήν που γεννιέται από την μάχη εναντίον τους. Δεν είναι ίδια η βία που ασκεί κανείς για να επιβάλλει τα προσωπικά του συμφέροντα με αυτήν που χρησιμοποιείται για την υπεράσπιση του κοινού συμφέροντος. Δεν είναι ίδια η βία που καταδικάζει κάποιον στην έσχατη φτώχεια με αυτήν του απεγνωσμένου αγώνα να ξεφύγει κανείς από εκείνη.

Απ’ όλα όμως τα είδη βίας, η χειρότερη είναι αυτή που ασκείται με το γάντι: αυτή που, υπό το πέπλο μιας κάλπικης δημοκρατικής νομιμότητας, ασκείται από την εξουσία προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων,. Αυτή των κυβερνήσεων που, αντί να εγγυώνται το δικαίωμα στην ειρηνική διαμαρτυρία, συστηματικά πνίγουν στα χημικά αυτούς που αγωνίζονται να το ασκήσουν ώστε να μην αισθάνονται συνένοχοι στην αδικία∙ αυτή των «εκπροσώπων» με τα κλειστά αυτιά που δεν τολμούν καν να πλησιάσουν στο παράθυρο του κοινοβουλίου τους για να δουν ότι, εδώ και καιρό, κυβερνούν με γυρισμένη την πλάτη στους πολίτες που βυθίζονται όλο και περισσότερο στην απελπισία∙ η βία των επαναλαμβανόμενων ψεμάτων προς τους πολίτες, απ’ τους οποίους στερούν ένα δημοψήφισμα για να αποφαίνονται σχετικά με συμφωνίες που θα τους δεσμεύσουν για πολλά χρόνια και που υπογράφονται εν ονόματί τους από δωσίλογες κυβερνήσεις αμφισβητούμενης δημοκρατικής νομιμοποίησης∙ η βία τού να έχουν αφήσει άστεγους 30.000 ανθρώπους να κοιμούνται σε χαρτόκουτα για ακόμα έναν χειμώνα∙ η βία τού να έχουν ήδη οδηγήσει το 21% του πληθυσμού της χώρας στο κατώφλι της φτώχειας∙ η βία τού να καταδικάζουν μία ολόκληρη γενιά στην ανεργία, στην ξενιτιά ή στην εξαθλίωση του να εργάζονται για 500 ευρώ και να βομβαρδίζονται με φόρους∙ η βία τού να κόβουν την παροχή του ηλεκτρικού ρεύματος σε οικογένειες την ίδια στιγμή που χαραμίζουν πόρους για να επιχορηγούν τις τράπεζες∙ η βία που καθιστά αναγκαίο να υποθηκεύεται κανείς εφόρου ζωής απέναντι στα λόμπυ της χρηματοοικονομικής βιομηχανίας ώστε να γίνει άξιος του θεμελιώδους δικαιώματος στην κατοικία∙ η βία τού να διαλύουν το κοινωνικό και δημοκρατικό Κράτος για να αντισταθμιστεί η ασυνειδησία των πολιτικών και η ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία∙ η βία τού να εκχωρούν τον εθνικό πλούτο και την εθνική κυριαρχία υποτάσσοντας και εκφοβίζοντας τους πραγματικούς τους εντολείς.

Αυτή είναι η βία που πρέπει να καταδικάζουμε, η ατιμώρητη βία που ασκείται με το γάντι, η άσπιλη βία των υποκριτών, που σιωπούν όντας εν πλήρει συνειδήσει συνένοχοι ενός συστήματος που παράγει πλουσιοπάροχα εξαθλίωση, εκμετάλλευση, ανισότητα, αποικιοποίηση, πόλεμο και θάνατο, και που, παρ’ όλα αυτά, θορυβημένοι κάνουν μια χειρονομία καταδίκης όταν βλέπουν να εκτοξεύεται καμιά πέτρα ή να καίγεται κάποιος κάδος σκουπιδιών.

Η Βία, με την πρωταρχική και ετυμολογική της σημασία, είναι μία ζωτική δύναμη, μία εσωτερική ορμή∙ η δύναμη που τρέφει μια ιδέα, ένα συλλογισμό, μία πράξη, ένα σώμα, μια πολιτεία, ακόμα και μία αρετή.

Η Βία, στην αρχαία Ελλάδα, ήταν θεότητα αρχέγονη, που στις πλαγιές του Ακροκορίνθου μοιραζόταν ιερό με την Ανάγκη∙ “βίαν τε και δίκην συναρμόσας” ο Σόλων σφυρηλάτησε τους νόμους της Δημοκρατίας∙ και ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι, κατά βάθος, η Δικαιοσύνη δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μία βία που προσπαθεί να επιβληθεί της αυθαιρεσίας και της ανισότητας, μία βία που πρέπει ν’ ασκεί κανείς στον εαυτό του ώστε να δρά σύμφωνα με την αλήθεια και αποδίδοντας στον καθένα αυτό που του αξίζει.

Είναι η χρήση της δύναμης, και όχι η ίδια η δύναμη, αυτό που η ηθική οφείλει να κρίνει. Το να καταδικάζουμε τη βία πάντα θα φαίνεται «πολιτικώς ορθόν»∙ μεγάλη προσοχή όμως στην δημαγωγία.

δημοσιευμένο στις 10/2/13 στο blog του Πέδρο Ολάγια

Ελλήνων Έγερσις: Όταν ο Άδωνις διαφήμιζε τα βιβλία του Κ. Πλεύρη

Επειδή σήμερα μας τρομάζει η άνοδος των ποσοστών των ακροδεξιών, καλό είναι να θυμόμαστε πού και πού κάποιες ενέργειες που βοήθησαν στο να φτάσουμε εδώ. Θυμόμαστε λοιπόν σήμερα με τη βοήθεια του Ιού της Ελευθεροτυπίας μερικά αποσπάσματα από εκπομπές του Ά. Γεωργιάδη, πριν 7 χρόνια, τότε που πρόβαλε στις εκπομπές του τα βιβλία του Πλεύρη.

Αποσπάσματα από την εκπομπή τηλεοπτικών πωλήσεων βιβλίων “Ελλήνων Έγερσις” που μεταδίδεται καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) στις 15:00 από τον τηλεοπτικό σταθμό “Τηλεάστυ”, ιδιοκτησίας Γιώργου Καρατζαφέρη. Την εκπομπή παρουσιάζουν ο Λεωνίδας Γεωργιάδης (εκδότης των ομώνυμων εκδόσεων) και ο αδελφός του Άδωνις Γεωργιάδης, εκπρόσωπος τύπου του κόμματος ΛΑΟΣ και υποψήφιος νομάρχης Αθηνών στις εκλογές του Οκτωβρίου 2006. Αναφέρονται στην προβολή του φιλοναζιστικού νέου βιβλίου του Κώστα Πλεύρη (βλ. “Το κρυφτούλι του κ. Καρατζαφέρη“, Ελευθεροτυπία, 15/7/06)

Εκπομπή 26/5/2006

[Παρουσιάζεται το βιβλίο του Κωνσταντίνου Πλεύρη “Οι Εβραίοι”, χωρίς να φαίνεται το εξώφυλλο].
Αδωνις Γεωργιάδης: Δεν θέλω να φανεί ούτε ο τίτλος. Μιλάμε για ένα βιβλίο μεγάλου σχήματος 1397 σελίδες. Κακώς ανέφερα και τον τίτλο την πρώτη μέρα. Δεν έπρεπε ούτε τον τίτλο να αναφέρω. Γιατί όπως ξέρω και όπως σας εξήγησα διαπραγματεύεται ένα θέμα που καίει. Ένα θέμα το οποίο είναι δύσκολο, ένα θέμα το οποίο καλό είναι να μην το προβάλλουμε τηλεοπτικώς διότι με την προβολή του μπορούμε να θέσουμε σε κίνδυνο πολλές προσπάθειες που κάνουμε, δεχόμενοι λάσπη και συκοφαντία από ανθρώπους που δεν χάνουν ευκαιρία να εκδίδουν πιστοποιητικά ψευτοπροοδευτισμού, από ανθρώπους οι οποίοι μαγνητοφωνούν μία προς μία τις εκπομπές, τους τις δίνει μάλλον η ΚΥΠ, διότι αλλιώς δεν εξηγείται. Υπάρχει μια στήλη στην Ελευθεροτυπία, η οποία σου βγάζει τι είπες το 1997, λέει “απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη στο Τηλεάστυ, 2 Ιουνίου 1997”. Και λες πού τη βρήκε, εγώ δεν την έχω. Προφανώς την έχει η Ασφάλεια. Από εκεί την παίρνουν, για να μη νομίζουν ότι τρώμε κουτόχορτο.
Για να προστατέψουμε την προσπάθειά μας λοιπόν δεν θα δείξουμε αυτό το βιβλίο. Πρώτη φορά, σε όλη μου τη σταδιοδρομία, που έχω ένα βιβλίο που θεωρώ σημαντικό, τονίζοντας ότι δεν μπορώ να σας πω ότι συμφωνώ με όλα όσα γράφει, ένα βιβλίο, όμως, το οποίο επειδή αγγίζει ένα δύσκολο θέμα, και παρουσιάζει προκλητικά στοιχεία, επέλεξα να σας μεταφέρω μόνο την είδηση. Οσοι λοιπόν επιθυμείτε να αγοράσετε το βιβλίο του κ. Κωνσταντίνου Πλεύρη πάνω σ’ ένα θέμα το οποίο εκείνος το γνωρίζει πάρα πολύ καλά, και νομίζω ότι οι απόψεις του είναι λίγο ως πολύ γνωστές, αλλά εδώ στοιχειοθετούνται από σειρά ντοκουμέντων, φωτογραφιών, αποφάσεων, κλπ, δεν έχετε παρά να τηλεφωνήσετε και να εγγραφείτε εις τον κατάλογον της προτεραιτότητος, για να αρχίσετε να παραλαμβάνετε τα βιβλία αυτά από Δευτέρα. Λέω στον κατάλογο της προτεραιότητος, γιατί τα πρώτα αντίτυπα που πήραμε τα κρατήσαμε όλα για τα βιβλιοπωλεία και για τις εκθέσεις βιβλίου, υπενθυμίζοντας ότι αύριο, ημέρα Σάββατο, μετά τις 8 το βράδυ, θα βρίσκομαι και εγώ ως οικοδεσπότης στο περίπτερο των εκδόσεων Γεωργιάδη στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, θα βρίσκεται και ο συγγραφεύς, ο κ. Πλεύρης, με το νέο του βιβλίο και τα άλλα του βιβλία από τις εκδόσεις Ηλεκτρον. […]
Σε κάθε περίπτωση, όσοι τηλεφωνήσετε τώρα, να ξέρετε ότι αυτό το βιβλίο το οποίο κωλύομαι και δεν μπορώ να δείξω έχει 60 ευρώ, αποτελείται από 1400 σελίδες, έχει περισσότερες από 1000 φωτογραφίες, είτε ντοκουμέντα, είτε έγγραφα, είτε οτιδήποτε άλλο, διαπραγματεύεται ένα θέμα δύσκολο, ένα θέμα το οποίο εγώ δυστυχώς δεν μπορώ να το προβάλω. Για ποιο λόγο; Διότι εγώ δεν μπορώ να εξασφαλίσω και την άλλη άποψη. Και επειδή δημοσιογραφικά και δεοντολογικά, όταν αγγίζεις ένα θέμα τόσο δύσκολο και δεν μπορείς να έχεις και την άλλη άποψη, αυτό δεν είναι σωστό, διότι αντιλαμβάνεσαι ότι θέλεις να προκαταβάλεις [sic] τους τηλεθεατές προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, δεν θέλω να το κάνω εγώ, ειδικά αυτό το συγκεκριμένο θέμα. Το αφήνω στην κρίση σας. Οσοι επιθυμείτε μπορείτε τηλεφωνώντας στο —— να μάθετε περισσότερα γι’ αυτό το βιβλίο και μπορείτε φυσικά να το παραγγείλετε. Είτε για να το παραλάβετε σπίτι σας, είτε σε ένα από τα βιβλιοπωλεία μας.
[Στο τέλος της ίδιας εκπομπής ξαναπαρουσιάζεται το βιβλίο]
Αδωνις Γεωργιάδης: Εχουμε και το βιβλίο μυστήριο. Δεν σας το δείχνω εγώ. Απλά, αν θέλετε ρωτήστε τι θέμα είναι και θα δείτε αν σας ενδιαφέρει ή όχι. Για να μη φανώ εγώ προκλητικός.

Εκπομπή 29/5/2006

[Στην αρχή παρουσιάζεται άλλο πρόσφατο βιβλίο του Πλεύρη “Ελληνική Δημιουργία Υπεροχής και Γραικύλοι”. Στο τέλος παρουσιάζεται το βιβλίο “Οι Εβραίοι”, χωρίς να φανεί το εξώφυλλο]
Αδωνις Γεωργιάδης: Πριν κλείσω με το βιβλίο του κ. Πλεύρη, αυτό το περίφημο βιβλίο […] Και φυσικά το περίφημο αυτό βιβλίο, το οποίο δεν μπορώ να σας το δείξω, για ευνόητους λόγους. Είναι ένα βιβλίο βόμβα, είναι βιβλίο που προκαλεί. Αν μπορούσαμε να κάνουμε διάλογο θα το δείχναμε. Δεν μπορούμε, δεν το δείχνουμε. Οποιος θέλει, μπορεί να μάθει περί τίνος πρόκειται, τηλεφωνεί. Οποιος τελικώς το πάρει, τον ενημερώνω ότι στη σελίδα —- θα τον περιμένει μια μεγάλη έκπληξη. 1400 σελίδες το βιβλίο, 60 ευρώ το κόστος του. Στο τηλ. —– να το αγοράσετε.

Εκπομπή 30/5/2006

Αδωνις Γεωργιάδης: 1400 σελίδες είναι το βιβλίο του κ. Πλεύρη.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Αδωνι, να σε ρωτήσω κάτι; Με παίρνουν πολλοί τηλέφωνο και μου λένε, γιατί δεν το δείχνετε;
Αδωνις Γεωργιάδης: Να πω ότι το βιβλίο αυτό θα το βρείτε στο τηλ. —— Εχει 60 ευρώ, αποτελείται από 1400 σελίδες. Χτες αποκάλυψα ότι στη σελ. — έχει μια συγκλονιστική αποκάλυψη, η οποία, όταν την πρωτοδιάβασα, πραγματικά ομολογώ ότι δεν το πίστευα, και αν δεν ήταν τόσο καλά στοιχειοθετημένη σε καμία περίπτωση δεν θα τη δεχόμουνα, όπως επίσης αύριο θα σας πω και άλλη μια σελίδα να κοιτάξετε, εσείς που έχετε αγοράσει το βιβλίο.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Εμένα μ’ έχουν πάρει πάρα πολλοί τηλέφωνο και μ’ έχουν ρωτήσει το εξής: γιατί δεν δείχνετε το βιβλίο; Εχετε δείξει τόσα και τόσα. Γιατί αυτό το βιβλίο το συγκεκριμένο δεν το δείχνετε; Δεν είναι και τόσο πια…
Αδωνις Γεωργιάδης: Πρώτα πρώτα Λεωνίδα να ξέρουν οι φίλοι τηλεθεατές ότι εγώ δεν φοβάμαι να δείχνω πράγματα και έχω συγκρουστεί και με ανθρώπους που θεωρητικά άλλοι δεν τολμούν να συγκρούονται. Να το ξέρεις αυτό.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Σωστό.
Αδωνις Γεωργιάδης: Στο συγκεκριμένο βιβλίο όμως υπάρχουν δύο μεγάλα προβλήματα. Το πρώτο πρόβλημα και επειδή αγγίζει ένα θέμα πάρα πολύ λεπτό, για το οποίο μπορεί να κατηγορηθούμε για ρατσισμό, για οτιδήποτε άλλο, δεν μπορώ να το δείξω και να θέσω όλο το κανάλι και την προσπάθειά μας στον κίνδυνο της προβολής ενός θέματος το οποίο για να παρουσιαστεί σωστά θα πρέπει να υπάρχει και η άλλη άποψη.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Σωστά.
Αδωνις Γεωργιάδης: Διότι εγώ δεν μπορώ να δεχτώ ότι όσα λέει ο κ. Κωνσταντίνος Πλεύρης είναι έτσι και δεν δέχονται κανέναν αντίλογο, ούτε συμφωνώ με όλα όσα γράφει μέσα το βιβλίο. Τα λέω ξεκάθαρα αυτό. Όταν, λοιπόν, υπάρχει ένα βιβλίο, το οποίο είναι τόσο πολύ προκλητικό, ωραία στοιχειοθετημένο, με αποφάσεις, με πράματα-θάματα, τρομερό. Αλλά που από την άλλη έχει πάρει και ιδεολογική χροιά σε θέματα, σε ιδεολογίες τις οποίες εγώ αποστρέφομαι και απεχθάνομαι, τότε στην περίπτωση αυτή δεν μπορώ να το προβάλω, διότι – να το προβάλω πότε; Χωρίς να έχω την άλλη άποψη, επαναλαμβάνω. Εάν μπορούσα να κάνω μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης, να είναι από τη μία ο συγγραφεύς ο κ. Πλεύρης, να είναι από την άλλη η αντίθετη πλευρά και εγώ να είμαι στη μέση και να λέω εσύ γράφεις στην τάδε σελίδα του βιβλίου σου αυτά, αυτό το χαρτί, παρουσιάζεις αυτή την απογραφή του πληθυσμού, παρουσιάζεις αυτές τις διαταγές, τι έχει να απαντήσει η άλλη πλευρά; Ναι, θα τόκανα. Αφ’ ης στιγμής, όμως, δεν μπορεί να γίνει αυτό, γιατί καλώς ή κακώς η άλλη πλευρά δεν θα μπορούσε ποτέ να το κάνει, να καθίσει δηλαδή με τον κ. Πλεύρη και να συζητήσει γι’ αυτό το θέμα, τότε εγώ δεν μπορώ να το δείξω, δεν γίνεται. Διότι θα είναι σα να εγκρίνω όλα όσα γράφει, πράγμα το οποίο δεν είναι αληθές. Εγώ πιο πολύ το βλέπω αυτό το βιβλίο σαν ένα κείμενο, το οποίο παρουσιάζει κάποια στοιχεία, μέσα από ένα πολύ πλούσιο αρχείο ενός ανθρώπου, ο οποίος στο συγκεκριμένο θέμα έχει μια εξειδίκευση, αναμφίβολα, και σου δίνει και την οπτική γωνία της άλλης πλευράς. Το αν αυτά που γράφει δικαιώνουν τις απόψεις του συγγραφέως ή όχι, αυτό το αφήνουμε στην κρίση του αναγνώστη. Εγώ, όμως, ξαναλέω ότι το συγκεκριμένο βιβλίο, των 1400 σελίδων.
1400 σελίδες έχει το βιβλίο, κάνει 60 ευρώ. Δεν έχει παραπονεθεί κανείς απ’ αυτούς που το έχουν πάρει ότι είναι ακριβό. Ισα-ίσα, όποιος το δει από κοντά, θα δει ότι τα 60 ευρώ είναι η φυσιολογική τιμή αυτού του βιβλίου. Μιλάμε για ένα βιβλίο γεμάτο φωτογραφίες, κείμενα, αρχεία, φοβερό. Θέλω να ξέρετε ότι πρόκειται να αγοράσετε ένα προκλητικό βιβλίο. Ένα τόσο προκλητικό βιβλίο που εγώ δεν τολμώ να το δείξω. Όχι μόνο να το δείξω. Δεν τολμώ να πω το θέμα. Δεν τολμώ να παρουσιάσω και σημεία τα οποία είναι αναμφίβολα, όπως εκείνο το οποίο βλέπεις και τραβάς τα μαλλιά σου. Λες τι λέει εδώ; Πού βρέθηκε αυτό το πράγμα; Λέμε με χαρτιά και με έγραφα, έτσι; Λοιπόν δεν το κάνω, διότι -επαναλαμβάνω- δεν μπορώ να αφήσω κάποιον να πει, άρα δέχεσαι αυτά που γράφει το βιβλίο. Όχι δεν τα δέχομαι. Το ξεκαθαρίζω. Αλλά δεν δέχομαι και να ποινικοποιείται η άλλη άποψις στο συγκεκριμένο θέμα. Όπως επίσης θέλω να πω – το είπα από την πρώτη στιγμή- εγώ στον κ. Πλεύρη έχω μια προσωπική υποχρέωσι. Ο κ. Κωνσταντίνος Πλεύρης, την εποχή του Telecity, εδώ με την εκπομπή του “Ιστορικές Μνήμες”, ήταν ο πρώτος που με παρουσίασε στην ελληνική τηλεόραση, βοήθησε πάρα πολύ τας εκδόσεις Γεωργιάδη στα πρώτα τους βήματα μετά τον θάνατο των γονέων μας, κι αν θέλετε του χρωστάω -ποιο πράγμα;- να μεταφέρω σε σας την είδηση ότι οι εκδόσεις Ηλεκτρον εξέδωσαν αυτό το βιβλίο. Από κει και πέρα είναι στη δική σας καθαρά κρίση να αποφασίσετε αν θα το αγοράσετε ή όχι. Αυτό που μου κάνει τρομερή εντύπωση είναι ότι αν και δεν έχουμε δείξει το βιβλίο, γίνεται θύελλα, γίνεται θύελλα, γίνεται πραγματικά ο κακός χαμός μ’ αυτό το βιβλίο. Το θεωρώ φυσιολογικό, υπό την έννοια ότι τόσα χρόνια ακούγαμε τη μία πλευρά. Πολύ σπανίως ή ποτέ μας έχει δοθεί η ευκαιρία να ακούσουμε και την άλλη πλευρά. Καλή-κακή, σωστή-λάθος. Αρα λοιπόν όσοι επιθυμείτε να πάρετε αυτό το βιβλίο των 1400 σελίδων που διαπραγματεύεται αυτό το δύσκολο θέμα, μ’ έναν προκλητικό -θα πω- τρόπο. Το ξεκαθαρίζω. Για να δεις Λεωνίδα ότι εγώ δεν παρασύρω τους τηλεθεατές, ούτε λέω τα πράγματα μισά. Είναι ο τρόπος συγγραφής προκλητικός.
Ισως με μια έννοια θα το λέγαμε στην κομμουνιστική γλώσσα “προβοκατόρικος”. Αλλά από την άλλη, θέτει κάποια σημαντικά στοιχεία στη δημοσιότητα, τα οποία δεν μπορεί να αγνοηθούν. Εγώ, δηλαδή, αν ήμουν η άλλη πλευρά, και εφόσον η άλλη πλευρά θεωρεί ότι έχει δίκιο θα απαντούσα στο βιβλίο αυτό. Θα απαντούσα με στοιχεία.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Θα ήταν ωραίο.
Αδωνις Γεωργιάδης: Σίγουρα θα ήταν ωραίο, αλλά δεν πρόκειται να γίνει, διότι και παγκοσμίως, όχι μόνο στην Ελλάδα, η άλλη πλευρά έχει αποφασίσει να μην επιτρέψει καμιά συζήτηση γι’ αυτό το θέμα. Εμένα το να μην υπάρχει συζήτηση για ένα θέμα με ενοχλεί. Δεν μ’ αρέσει.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Μα κερδίζουν πολλά λεφτά απ’ αυτό. Είναι επιχείρηση.
Αδωνις Γεωργιάδης: Λεωνίδα, να μην μπλέξουμε. Γιατί αν μπλέξουμε, θα είναι σα να παίρνουμε θέση. Κι εγώ δεν παίρνω θέση αν αυτά που γράφει το βιβλίο είναι σωστά ή όχι. Ξεκαθαρίζω ότι έχω τρομακτικές ιδεολογικές διαφωνίες. Τρομακτικές. Υπάρχουν σημεία που εγώ ο ίδιος που αγαπώ τον κ. Κώστα του είπα “Εδώ δεν θα το γράψετε έτσι. Εγώ διαφωνώ.” Αλλά από την άλλη πλευρά δεν μπορώ να σας αποκρύψω την είδηση ότι αυτό το πράγμα κυκλοφόρησε. Και από κεί και πέρα ο καθένας θα ψάξει να το βρει.
[Αργότερα, στην ίδια εκπομπή:]
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Το βιβλίο βόμβα.
Αδωνις Γεωργιάδης: Κοίταξε. Το ότι είναι βόμβα. Χτες το πήρε ένας φίλος μου, πολύ δεινός ιστορικός και μου λέει: “τι βιβλίο είναι αυτό;” Του λέω “πώς σου φαίνεται;” Μου λέει “Ρε φοβάμαι να το έχω πάνω στο γραφείο, θα το βάλω κάτω μην εκραγεί”.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Χα χα χα.
Αδωνις Γεωργιάδης: Πραγματικά, δεν είναι υπερβολή. Ομολογώ ότι στο βιβλίο αυτό ο Κωνσταντίνος Πλεύρης ξεπέρασε τον εαυτό του. Ο κ. Πλεύρης γενικά είναι άνθρωπος που δεν μασάει τα λόγια του. Είναι κι αυτός προβοκάτωρ. Θυμάμαι κάτι εκπομπές με τον Πάγκαλο. Ξέρεις τι έγινε με τον Πάγκαλο;
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Ναι, πώς.
Αδωνις Γεωργιάδης: Στον Αντέννα. Εχει κάνει ο Πλεύρης δύο εκπομπές που είναι οι εκπομπές όλων των εποχών. Η μία με τον θανόντα Βασίλη Ραφαηλίδη. Ηταν στο Mega, όπου στο κλείσιμο της εκπομπής ο Ραφαηλίδης λέει προς τον Πλεύρη: “Εχω να συστήσω στον κ. Πλεύρη ένα βιβλίο, Οι συνέπειες του φασισμού στη μεταπολεμική Ελλάδα”. Και λέει ο Πλεύρης: “Και εγώ έχω να συστήσω στον κ. Ραφαηλίδη ένα βιβλίο, Αι συνέπειαι του αυνανισμού εις προκεχωρημένην ηλικίαν”. Και έγινε ο χαμός. Αφού κουνήθηκε η κάμερα από τα γέλια.
Το δε δεύτερο, μιλάει με τον Πάγκαλο. Ολη τη βδομάδα ο Αντέννα διαφημίζει ότι θαχουμε Πάγκαλο-Πλεύρη και δεν τόξερε ο Πάγκαλος! Πρετεντέρης ο παρουσιαστής. Και λέει ο Πάγκαλος: “Εγώ δεν δέχομαι να μιλήσω με τον κ. Πλεύρη”. “Γιατί δεν δέχεσαι;” λέει ο κ. Πρετεντέρης. “Γιατί αν έπαιρνε ποτέ την εξουσία, ανθρώπους σαν εμένα θα μας έκανε σαπούνι”. Εντωμεταξύ ο κ. Πάγκαλος είναι -ξέρετε- λίγο ευμεγέθης. Υπήρχαν οι προβολείς. Είχε ιδρώσει ο άνθρωπος. Και λέει ο Πλεύρης με την ειρωνεία του: “Εδώ που τα λέμε, θα κάνατε καλό σαπούνι”. Και έγινε ο χαμός. Δεν έπρεπε να το πεί, κακώς το είπε. Εγώ του είπα, κακώς το είπατε. Την άλλη μέρα, γράφει η Ελευθεροτυπία: ο γνωστός τηλε-ναζί φασίστας Κώστας Πλεύρης, απείλησε τον Θόδωρο Πάγκαλο ότι θα τον κάνει σαπούνι. Δεν είπε αυτό. Πρόκειται περί χιούμορ.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Εχει αυτή την ειρωνεία.
Αδωνις Γεωργιάδης: Θέλω να πω ότι αυτό το βιβλίο ξεπερνάει σε προκλητικότητα κι αυτά.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Εγώ δεν συμφωνώ.
Αδωνις Γεωργιάδης: Όταν τον είδα, του είπα “κ. Πλεύρη σας αγαπώ σας εκτιμώ, αλλά δεν μπορώ να το δείξω αυτό το βιβλίο. Ξεπεράσατε κάθε όριο”.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Μερικά πράγματα είναι πολύ σοβαρά για να κάνεις χιούμορ.
Αδωνις Γεωργιάδης: Ξεπέρασε κάθε όριο. Το βέβαιο είναι ότι όποιος ενδιαφέρεται να δει αυτό το -επαναλαμβάνω- προκλητικό βιβλίο, το οποίο εμείς ενσυνειδήτως επιλέξαμε να μην το δείξουμε, και εις το οποίο ξεκαθαρίζουμε προς κάθε κακοήθη ότι δεν συμφωνούμε ιδεολογικά σ’ αυτό το βιβλίο, το ξεκαθαρίζω προς πάσα κατεύθυνση, άρα όσοι το αγοράσετε θα ξέρετε ότι δεν είναι ένα βιβλίο με το οποίο εγώ συμφωνώ, ιδεολογικά τουλάχιστον, όχι επί των στοιχείων που έχει. Από κει και πέρα ο καθένας μόνος του να αποφασίσει αν θα το αγοράσει.
[Αργότερα, στην ίδια εκπομπή:]
Αδωνις Γεωργιάδης: Και φυσικά το βιβλίο που έχει κάνει τόση αίσθηση. Μου έχει έρθει τώρα ένα μήνυμα ότι γίνεται “χαμός” για το βιβλίο του κ. Πλεύρη. Κι άλλο ένα μήνυμα: “πανικός”. Αρα δεν μπορεί να μας πει τι ακριβώς γίνεται.
Ένα περίεργο πράγμα. Λέω “διαφωνούμε με το βιβλίο” και όλος ο κόσμος πάει και το αγοράζει. Δεν είναι περίεργο αυτό; Δεν μπορεί να πει κανείς ότι το συστήνω “να πάρτε το γιατί αυτό λέει όλη την αλήθεια”.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Να πούμε την αλήθεια. Ολη αυτή η ιστορία με τις υποκλοπές απέδειξε ένα πολύ σημαντικό πράγμα. Ότι υπάρχει ένα διεθνές συνωμοτικό σχέδιο. Διότι ποιος έχει τα κότσια να παρακολουθεί ολόκληρο πρωθυπουργό, ολόκληρο αρχηγό της ΕΥΠ.
Αδωνις Γεωργιάδης: Καλά τώρα! Δεν παρακολουθεί κανέναν σοβαρό πρωθυπουργό… Ενας σοβαρός πρωθυπουργός θα τους είχε πάρει τα κεφάλια.
[…]
Το συγκεκριμένο βιβλίο από τις εκδόσεις Ηλεκτρον (δεν είναι δική μας έκδοσις) είναι στην οδό Ιπποκράτους 85 για όσους θέλουν να πάνε από κοντά και να μιλήσουν ενδεχομένως με τον συγγραφέα. Οσοι επιθυμούν να το αγοράσουν θέλω να ξέρουν τα εξής. Πρώτον. Δεν προτίθεμαι να το δείξω. Δεν προτίθεμαι να αποκαλύψω περισσότερα, παρά το γεγονός ότι μέσα έχει διάφορα στοιχεία, τα οποία είναι συγκλονιστικά. Στη σελίδα — υπάρχει ένα κείμενο, το οποίο, όταν το πρωτοδιάβαζα, έτριβα τα μάτια μου. Ελεγα “μα είναι δυνατόν; Μα αυτός; Που έχει πει αυτά; Ηταν έτσι;” Δηλαδή, εκεί πράγματι λες αν είναι δυνατόν. Μιλάμε για ένα πρόσωπο πολύ προβεβλημένο, το οποίο έχει παρουσιάσει τα μαρτύριά του από την κρίσιμη εκείνη εποχή, για να αποδειχτεί ότι ήταν φύλακας σε στρατόπεδο. Φοβερά πράγματα. Με χαρτιά και στοιχεία. Δεν επιδέχονται καμιάς αμφισβήτησης.
Εχει πέραν των στοιχείων και μια προκλητική ιδεολογική χροιά, με την οποία δεν μπορώ να συμφωνήσω. Εάν δεν την είχε, πιθανόν να το έδειχνα.
[Και στο τελευταίο μέρος της ίδιας εκπομπής:]
Αδωνις Γεωργιάδης: Και τέλος, το περίφημο αυτό βιβλίο-μυστήριο. Με πήρε ένας φίλος μου, ο Χρήστος τηλέφωνο να μου θυμίσει αυτή τη φοβερή ατάκα του Πλεύρη. Είναι με κάποιον πολιτικό -δεν θα πω το όνομα- και του λέει είσθε γραικύλος κύριε. Ηταν στο Alter, στον Παυλόπουλο. Γίνανε έξαλλοι. Και λέει ο Παυλόπουλος -σωστά ο άνθρωπος- να το πάρετε πίσω. Εντάξει λέει ο Πλεύρης, το παίρνω πίσω, δεν είσθε γραικύλος, είσθε πολύ γραικύλος.
Λοιπόν ένα βιβλίο, το οποίο ομολογώ ότι ακόμα κι εμένα που είμαι εθισμένος στη λεπτή αυτή ειρωνεία του συγκεκριμένου ανθρώπου, μ’ έχει αφήσει άναυδο. Δεν το παρουσιάζουμε, αλλά στο τηλ. ——- μπορείτε να πληροφορηθείτε για ποιο θέμα πρόκειται. Θα σας πουν τον τίτλο του, και μετά θα αποφασίσετε εσείς μόνοι σας αν υα το αγοράσετε ή όχι, λέγοντας για πολλοστή φορά ότι δεν συμφωνώ ιδεολογικά μ’ αυτό το βιβλίο.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Παρόλο που ο συγγραφέας έχει δεσμευτεί ότι θα αποζημιώσει όποιον αποδείξει ότι λέει κάτι παραποιημένο.
Αδωνις Γεωργιάδης: Δεν υπάρχει περίπτωση, γιατί δεν τα βάζουν μαζί του σ’ αυτό το θέμα. Αν υπάρχει κάποιος, εγώ δέχομαι να οργανώσω συζήτηση και αύριο κιόλας. Αλλά να υπάρχει αντίλογος.

Εκπομπή 4/7/2006

Λεωνίδας Γεωργιάδης: Υπάρχει ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Πλεύρη που διαφοροποιεί τον Εβραϊσμό από τον Σιωνισμό.
Αδωνις Γεωργιάδης: Και έτσι είναι. Αλλά εγώ λέω, όση ώρα εμείς εδώ δεν παίρνουμε χαμπάρι, βομβαρδίζονται άμαχοι πολίτες. Ασχέτως ποιοι είναι, Τούρκοι να ήταν, τα ίδια θα λέγαμε. Είναι απαράδεκτο. Πρέπει να καταλάβουν ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να φέρεται σαν ζώο.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Σαν ζώο πραγματικά.
Αδωνις Γεωργιάδης: Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Και κανείς δεν δίνει το δικαίωμα σε κανέναν.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Τη στιγμή που παίρνεις και αποζημίωση γιατί κάποτε σε πονέσαν στο παρελθόν.
Αδωνις Γεωργιάδης: Καλά, άσε. Μην ανοίγεις αυτό το κεφάλαιο, είναι μεγάλο. Στο βιβλίο του Πλεύρη αυτό το κεφάλαιο αναλύεται εκατό τοις εκατό.
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Εχει απόλυτη σχέση.
Αδωνις Γεωργιάδης: Στο τηλ. ——— θα βρείτε και αυτά τα βιβλία και του Ροζέ Γκαροντί και του Κώστα Πλεύρη.

Εκπομπή 18/7/2006

Αδωνις Γεωργιάδης: Πριν από οτιδήποτε άλλο, ξεκινάω από το αγαπημένο μου βιβλίο. Ιδού. Πρέπει να σου πω ότι το βιβλίο αυτό το πήρα μαζί μου για να το διαβάσω καθοδόν στην πτήση προς την Αυστραλία. Η Αυστραλία είναι -πρέπει να ξέρεις- μια μέρα ταξίδι. Μιλάμε για το καινούριο βιβλίο του κ. Κωνσταντίνου Πλεύρη από τις εκδόσεις Ηλεκτρον. Μιλάω γι’ αυτό το βιβλίο, το οποίο από την πρώτη μέρα που το δείξαμε έχει κάνει θραύση και ομολογώ -αν και είναι ένα ιδιαίτερα προκλητικό βιβλίο- από την άλλη πλευρά, διαβάζοντάς το, σελίδα σελίδα στο αεροπλάνο δεν μπορώ παρά να πω ότι ο άνθρωπος αυτός, ο γνωστός ιστορικός κ. Κωνσταντίνος Πλεύρης, έχει κάνει πραγματικά συστηματική εργασία. Κι έχει κάνει πραγματικά συστηματική εργασία, διότι οτιδήποτε γράφει μέσα, μα η παραμικρή παράγραφος, έχει την αναφορά της σε κάποια συγκεκριμένη πηγή. Και ξέρετε ότι αυτό δημιουργεί μία εντύπωση για τον συγγραφέα και το βιβλίο που δύσκολα αντιμετωπίζεται.
Εγώ περίμενα Λεωνίδα ότι μετά από την κυκλοφορία αυτού του βιβλίου ότι θα έχουμε δεχθεί κι εμείς επιθέσεις που τολμήσαμε και το δείξαμε έστω και έτσι στην τηλεόραση, αλλά και ο ίδιος ο συγγραφέας πολύ περισσότερο. Αυτό δεν έχει συμβεί έως σήμερα. Ξέρεις ποιος είναι ο πραγματικός λόγος; Διότι πράγματι αυτά που γράφει μέσα, ασχέτως εάν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με την ιδεολογική του οπτική -εγώ διαφωνώ με την ιδεολογική του οπτική, το ξεκαθαρίζω- απλά μέσα υπάρχουν στοιχεία συγκλονιστικά.
Όταν προσγειώθηκα στη Μελβούρνη έλεγα Θεέ μου μη με πιάσουν στο αεροδρόμιο και με συλλάβουν μ’ αυτό το βιβλίο. Για τέτοιο βιβλίο μιλάμε τώρα.
Ερχομαι και ξαναλέω ότι στο τηλ. ——.
Η πρώτη έκδοση του βιβλίου ήδη εξαντλείται. Είναι φοβερό το πόσο πολύ κυκλοφορεί το βιβλίο αυτό και στα βιβλιοπωλεία και με πόση ζέση οι βιβλιοπώλες το κυκλοφορούν στην Ελλάδα πλέον. Αρχίζει να διαδίδεται από στόμα σε στόμα και από χέρι σε χέρι. Αυτό μου έχει κάνει τρομακτική εντύπωση. Προχτές ήμουν στην έκθεση βιβλίου της Θεσσαλονίκης και ήταν ένας δύο αναγνώστες μας, οι οποίοι μου είπαν σχεδόν συνωμοτικά “κ. Γεωργιάδη δεν είναι δυνατόν αυτές οι σελίδες που λέτε στην τηλεόραση και τρελαίνεσαι”. Στο — έχει την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου μίας πόλεως που δεν αναφέρω το όνομά της. Θα πω τι λέει αυτή η απόφαση και θα καταλάβετε. Που λέει, εν έτει 1948 ότι χτίζουμε καμινάδες και φούρνους για τουριστικούς λόγους.
Το καταλαβαίνετε τι σας λέω τώρα; Μιλάμε για ένα βιβλίο το οποίο όποιος δεν το έχει αγοράσει ακόμη δεν έχει καταλάβει για τι πράγμα μιλάμε. Στο τηλ.——–. Και επαναλαμβάνω, αν και η οπτική γωνία του συγγραφέως με βρίσκει διαφωνούντα, αν και θεωρώ πως πραγματικά θα μπορούσαν να λείπουν πολλά πράγματα από μέσα και αυτό το λέω με αγάπη προς τον κ. Πλεύρη, διότι το βιβλίο τον αδικεί λόγω της ιδεολογικής του γραμμής. Αν και είναι ένα προκλητικό βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί με πολύ μεγάλη προσοχή και προς το οποίο σε καμία περίπτωση δεν υιοθετώ όλα όσα γράφει, αλλά απ’ την άλλη πλευρά, υπάρχουν ορισμένα στοιχεία, τα οποία εάν δεν τα έχετε υπόψη σας, πραγματικά ζείτε στο σκοτάδι.
Στο τηλ.—–.
Αυτό το βιβλίο, το οποίο το δείχνουμε εδώ και πολλές ημέρες θα το βρείτε με ένα απλό τηλεφώνημα στο ——- και θα έρθει στην οικία σας εντός ολίγων ημερών και αφού έρθει εις την οικίαν σας και αρχίζετε να το διαβάζετε μετά θα δείτε εάν καλώς ή κακώς το πήρατε. Αλλά εγώ σας λέω το εξής. Ότι μέσα υπάρχουν πράγματα τα οποία σε κάνουν να τρελαίνεσαι.
Ηρθε προχτές Λεωνίδα στην έκθεση ένας άλλος κύριος, ο οποίος μου λέει για να δω κ. Γεωργιάδη αυτό το βιβλίο που δείχνετε τι πράγμα είναι τελικώς. Του δείχνω λοιπόν. Μου λέει εγώ δεν θέλω να το πάρω, διαφωνώ με τον κ. Πλεύρη, έχω τελείως διαφορετικές πολιτικές απόψεις, έχω πάρει μερικά βιβλία του, διότι ομολογώ ότι είναι ένας ιστορικός, ο οποίος έχει γράψει σπουδαία βιβλία, αλλά φοβάμαι ότι το συγκεκριμένο βιβλίο θα είναι πολύ προκλητικό. Του λέω, είναι προκλητικό. Αλλά, μου λέει, θέλω να δω τη σελίδα αυτή που λέτε. Του ανοίγω τη σελίδα αυτή, το διαβάζει…
Λεωνίδας Γεωργιάδης: Φαντάσου τι έπαθε ο άνθρωπος.
Αδωνις Γεωργιάδης: Και πήρε δύο αντίτυπα. Μου είπε ότι πήρε και ένα για ένα φίλο του. Του λέω, μα εσείς λέγατε ότι δεν θα το πάρετε. Μου λέει, μα δε γίνεται. Και μόνο μ’ αυτό γι’ αυτή τη σελίδα πρέπει να το έχω. Κι είναι άλλες 1400 σελίδες.
Ξέρεις σε πόσους το έχω δείξει; Μου λένε, τι λέει σ’ αυτή τη σελίδα; Μόλις το δείχνεις σε κάποιον τρελαίνεται. Λέει, αμάν, είναι δυνατόν; Τηλ. —–, με 60 ευρώ το βιβλίο από τις εκδόσεις Ηλεκτρον στη διάθεσή σας.

Εκπομπή 19/7/2006

Αδωνις Γεωργιάδης: Στο τηλ. —– όσοι παρακολουθείτε τις εξελίξεις από τα μέσα ενημέρωσης για ορισμένα πράγματα στο τηλ. —– και σήμερα προσφέρουμε δύο ειδών βιβλία. Το ένα είναι το πακέτο με τα βιβλία του Ροζέ Γκαροντί από τις εκδόσεις Νέα Θέσις που από 55 ευρώ θα βρείτε με 40 ευρώ. Είναι αυτά τα τρία βιβλία. Και το δεύτερο είναι αυτό το περίφημο βιβλίο του Κώστα Πλεύρη από τις εκδόσεις Ηλεκτρον των 1400 σελίδων, μέσα εις το οποίον πάρα πολλά τέτοια θέματα τίθενται και ξεκαθαρίζονται.
Επαναλαμβάνω ότι το συγκεκριμένο βιβλίο δεν το έχω δείξει ποτέ. Ο λόγος που δεν το δείχνω, το έχω ξεκαθαρίσει, είναι γιατί δεν προτείνω αυτό το βιβλίο, διότι ίσως ο συγγραφέας το έχει παρακάνει σε ορισμένα σημεία, από την άλλη πλευρά όμως, δεν σου κρύβω Λεωνίδα ότι όταν οδηγούσα προχτές το αυτοκίνητό μου και άκουγα στο ραδιόφωνό μου τον εκπρόσωπο των Παλαιστινίων να λέει για το πόσα παιδιά πέθαναν το Σαββατοκύριακο στη λωρίδα της Γάζας… […]
Λοιπόν, στο τηλ. —— εάν δεν έχετε πάρει ακόμα αυτά τα βιβλία σήμερα είναι μια ευκαιρία, διότι πρέπει με κάποιο τρόπο να δείξουμε την αντίδρασή μας σ’ αυτό το οποίο γίνεται. Τηλέφωνο —–, είτε τα 3 βιβλία του Ροζέ Γκαροντί, είτε το βιβλίο από τις εκδόσεις Ηλεκτρον του Κώστα Πλεύρη.

Πηγή: ο Ιός της Ελευθεροτυπίας

Ταγματασφαλίτες και Χρυσή Αυγή: Το Ολοκαύτωμα της Μνήμης

Μια μέρα μετά τις εκλογές του περασμένου Μαΐου, η είδηση κάνει τον γύρο των τηλεοπτικών σταθμών: η Χρυσή Αυγή έλαβε 1.000 ψήφους στα μαρτυρικά Καλάβρυτα και Δίστομο. Δυο πόλεις που σημαδεύτηκαν από τη ναζιστική θηριωδία, παρουσιάζονται να νομιμοποιούν με την ψήφο τους, τους «πολιτικούς απογόνους» των δολοφόνων τους, σύμφωνα με τα ΜΜΕ. Τις αμέσως επόμενες μέρες, στην ερώτηση αν είναι νεοναζί και σχετίζονται με τον Χίτλερ, οι εκπρόσωποι της Χρυσής Αυγής απαντούν: «οι δημότες στα Καλάβρυτα και το Δίστομο απάντησαν ήδη, με την ψήφο τους».Η ιστορική μνήμη έχει εξασθενίσει ή πρόκειται για μια κατασκευασμένη είδηση;

Η απάντηση βρίσκεται στο Λύκειο Διστόμου, όπου οι μαθητές του παρακολουθούν ένα ντοκιμαντέρ για τα ναζιστικά εγκλήματα στα Καλάβρυτα, στον Χορτιάτη και στο Άουσβιτς. Η συζήτηση που ακολουθεί γρήγορα επεκτείνεται, σε θέματα όπως η αντίσταση στην γερμανική κατοχή. Μήπως έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι αν οι αντάρτες δεν προκαλούσαν με την δράση τους, τους Γερμανούς, δεν θα υπήρχαν και Ολοκαυτώματα;

Αυτή την τελευταία άποψη υποστηρίζει ο γιος ενός διαβόητου Έλληνα δωσίλογου. Ο πατέρας, υπουργός Προπαγάνδας στην κυβέρνηση Τσιρονίκου – την τελευταία φιλοναζιστική κυβέρνηση φάντασμα – το έσκασε το 1944 συνοδεύοντας τα γερμανικά στρατεύματα που αποχωρούσαν. Ο γιος ήταν υποψήφιος του ΛΑΟΣ στις εκλογές και τώρα προσχώρησε στην Χρυσή Αυγή.

Πίσω στο Λύκειο του Διστόμου, οι μαθητές έρχονται αντιμέτωποι με μια ιστορική αλήθεια: δεν υπήρξαν μόνο Έλληνες θύματα, αλλά και Έλληνες που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή. Από το ντοκιμαντέρ που παρακολουθούν, μαθαίνουν ότι τα Τάγματα Ασφαλείας και όχι οι Γερμανοί, έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην σφαγή στο Χορτιάτη και συμμετείχαν στη σφαγή στην ίδια την πόλη τους.

Μπορεί να προχωρήσει προς τα μπρος, μια χώρα που δεν γνωρίζει το παρελθόν της;

Ένα ντοκιμαντέρ μέσα στο ντοκιμαντέρ, για την μνήμη και την λήθη.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία – Σενάριο: Στέλιος Κούλογλου
Καλλιτεχνική Επιμέλεια — Γραφικά: Νίκος Πολίτης
Μοντάζ — Μιξάζ: Χρήστος Γάκης
Οργάνωση παραγωγής: Νίκος Θωμόπουλος
Υπεύθυνη έρευνας: Ελένη Μπέλλου
Δημοσιογραφική υποστήριξη: Τάνια Γεωργουπλή, Ελένη Κωνσταντινίδου
Φωτογραφία: Νίκος Θωμόπουλος / Μανώλης Κονσολάκης / Χρήστος Αναγνωστόπουλος
Βοηθός Μοντάζ: Γιώργος Ζαφείρης
Παραγωγή: 1984 Productions — tvxs.gr
Διανομή: 1984 Productions

ΠΡΟΒΟΛΕΣ

Το νέο ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου συμμετέχει στο 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όπου θα προβληθεί στην αίθουσα «Τόνια Μαρκετάκη», την Τρίτη 19/03 στις 22:30 και την Πέμπτη 21/03 στις 15:00.

Θα προβληθεί επίσης στους κινηματογράφους:

Αθήνα: Από 21 Μαρτίου στο Ααβόρα (τέρμα Ιπποκράτους)
Θεσσαλονίκη: Από 2 Απριλίου, στο Φαργκάνη (Καμάρα)

Πηγή: tvxs.gr

Φαιό φαινόμενο και ολέθρια μυωπία

του Γ. Τριάντη, από την Ελευθεροτυπία

Πώς εξηγείται το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής και πώς αντιμετωπίζεται η δυναμική του; Παρόμοια ερωτήματα είχαν τεθεί τη δεκαετία του ’80 στη Γαλλία με την εμφάνιση του λεπενικού Εθνικού Μετώπου. Οι απαντήσεις -θεσμικές, διακηρυκτικές, ακτιβιστικές- αποδείχθηκαν ατελέσφορες.

Οι μεγάλες κινητοποιήσεις όχι μόνο δεν εξάλειψαν από τη γαλλική σκηνή το κόμμα «του οργανωμένου μίσους», αλλά -όπως σημειώνει ο διαπρεπής κοινωνιολόγος Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ- «το Εθνικό Μέτωπο δεν έπαψε να κερδίζει έδαφος» («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» – 2.2.1997).

Δυστυχώς, το ίδιο συμβαίνει και στα καθ’ ημάς με τη Χρυσή Αυγή. Η αναγκαία αντιφασιστική εγρήγορση και ο απαραίτητος καταγγελτικός λόγος φαίνεται να παρακάμπτουν την ψύχραιμη διερεύνηση των αιτίων, των πηγών και συνολικά του «υλικού» που ανέδειξε και ενισχύει διαρκώς τη φαιά δράκα που εξελίχθηκε σε υπολογίσιμη δύναμη. Η αντιμετώπιση της Χ.Α. ως «εγκληματικής συμμορίας» και όχι ως πολιτικού φαινομένου εγκλωβίζει εξ αρχής οιαδήποτε συζήτηση στο πεδίο της θεσμικής πρωτοβουλίας (να τεθεί εκτός νόμου, ποινικοποίηση του ανατριχιαστικού λόγου της κ.τ.λ.) ή της κινηματικής εναντίωσης. Επομένως, πάσχει αφετηριακώς. Και αδυνατεί να αναχαιτίσει την επέλαση της φαιάς πανώλους… Εν συνόψει, για το πώς και το πόθεν, λοιπόν:

1Η άνοδος της Χρυσής Αυγής οφείλεται κυρίως στην προϊούσα οικονομική κρίση και στη χυδαία εκμετάλλευση του Μεταναστευτικού – υπαρκτού θέματος και μείζονος. Τα δύο αυτά ελκώδη, καθώς και τα συμπαρομαρτούντα (διαφθορά, αδιαφάνεια, ατιμωρησία κ.τ.λ.) παρέδωσαν πλήρως απαξιωμένο το πολιτικό σύστημα και τα πολιτικά υποκείμενα. Κι έτσι αναδείχθηκαν ισχυρές ορισμένες αντισυστημικές δυνάμεις, μεθ’ ων και η Χρυσή Αυγή. Αντίθετα με το ΛΑΟΣ, η Χ.Α. δεν έχει στόχο την αφομοίωσή της. Υψώνει ευδιάκριτη την αντικαθεστωτική σημαία και -με φαιό, ανατριχιαστικό τρόπο, με την υπεραιμία του ελαύνοντος τιμωρού- προβάλλει αντισυστημική σχεδόν σε όλα τα πεδία.

Ο σαρωτικός πρωτογονισμός της, κάτι ανάλογο με τη ναζιστική «παθολογία του μοντέρνου», της προσδίδει ρόλο Ηρακλή μπροστά στους στάβλους του Αυγείου. Αξιοποιεί και εκμεταλλεύεται την παρεμβατική αδυναμία του κράτους (π.χ. στο θέμα της ασφάλειας) και βλέπει τη συμπεριφορά της να επιβραβεύεται από τις αλαφιασμένες μάζες, διότι «ο φασισμός είναι το όπιο των δυστυχισμένων». Εστω, μέρους αυτών. Με μια αξιοπρόσεκτη διαφορά: ελάχιστοι οπαδοί και θιασώτες της Χ.Α. ταυτίζονται ιδεολογικά με αυτήν. Σχεδόν κανένας δεν λέει ότι είναι φασίστας ή νοσταλγός των ναζί.

2Ορισμένοι διατείνονται ότι η Χρυσή Αυγή άνθησε στο ευεπίφορο έδαφος εγγενούς παθογένειας που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία. Ενα υπόστρωμα που συντίθεται από στοιχεία ρατσισμού, αντισημιτισμού, φασιμού και εθνικισμού… Κατ’ αρχάς, και κατ’ αρχήν, ουδεμία κοινωνία φέρει εγγενώς το σπέρμα του φασισμού. Ούτε βέβαια της διαρκούς επανάστασης. Οι κοινωνίες συμπεριφέρονται όπως τις εκπαιδεύει η κεντρική εξουσία και ανάλογα με τις συνθήκες, όπως αυτές διαμορφώνονται. Μια ματιά στη Γερμανία, μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, σε συνάρτηση με την οικονομική κρίση, είναι αρκούντως διαφωτιστική. Και εν παρόδω: ελάχιστη υπήρξε η ανάπτυξη του φασισμού στην Ελλάδα, λέει ο Στάνλεϊ Πέιν («Ιστορία του Φασισμού στην Ευρώπη», εκδ. «Φιλίστωρ»). Ως και ο Μεταξάς, λέει ο Πέιν, διακρινόταν μεν από στοιχεία ολοκληρωτικής, αυταρχικής νοοτροπίας, αλλά όχι από τυφλή πίστη στο ιδεολογικό κόρπους του φασισμού και του ναζισμού. Τον πυρήνα τους τον είχε απορρίψει… Πέραν αυτών, προβάλλει απαιτητικό ένα ερώτημα: Αν η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν οφείλεται στην οικονομική κρίση και στο Μεταναστευτικό, αλλά στο εγγενές της ελληνικής κοινωνίας, γιατί δεν εμφανίστηκε σε εποχές κατ’ εξοχήν προνομιακές για την ίδια, όπως ήταν η έξαρση του Μακεδονικού και η κρίση των Ιμίων;

3 Επειδή η οικονομική κρίση θα συνεχιστεί, η Χ.Α. δεν θα παύσει να είναι εξόχως αντιμνημονιακή, επομένως συμβατή με το λαϊκό αίσθημα. Μήπως πρέπει να υποσταλεί γενικώς η αντιμνημονιακή σημαία, όπως προτείνουν ορισμένοι, για να μην αρδεύεται το χωράφι της Χρυσής Αυγής; Οχι, βέβαια… Επομένως, προνομιακό πεδίο για την αντιμετώπισή της είναι πρωτίστως το Μεταναστευτικό. Σοβαρά, όμως. Υπεύθυνα και συγκροτημένα. Ούτε με επιχειρήσεις τύπου «Ξένιος Ζεύς» ούτε με άσαρκες γενικεύσεις για τους μετανάστες, που συγκαλύπτουν το υπαρκτό πρόβλημα, το οποίο βυθίζει στην απελπισία τόσο τους χειμαζόμενους μετανάστες όσο και τους Ελληνες πολίτες…

Επίσης, είναι καιρός να επανεξεταστούν ορισμένα δομικά στερεότυπα στο λόγο και τη συμπεριφορά της Αριστεράς. Επί παραδείγματι, η ακατανόητη, δογματική αντιμετώπιση και αποδόμηση των εννοιών «έθνος» και πατρίδα, καθώς και οι περί εθνικισμού απλουστεύσεις, που άφησαν ανοιχτό το πεδίο στους λαϊκιστές της Χ.Α. να αναπτυχθούν, τη στιγμή που με τη συμπεριφορά τους λωβιάζουν και υπονομεύουν τις έννοιες αυτές.

Τέλος, θα αποβεί ολέθρια οιαδήποτε απόπειρα να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή, να ποινικοποιείται ο λόγος της ή να αποκλείεται από τα ΜΜΕ. Πρώτον, διότι όλες οι απόψεις ακόμη και εκείνες που στάζουν μίσος, οι ασεβείς, οι εξοργιστικές, εκείνες που αμφισβητούν την Ιστορία, όλες, ακόμη και οι πιο ανατριχιαστικές, πρέπει να ακούγονται. «Μια γνώμη δεν είναι ποτέ έγκλημα», υπενθυμίζει ο Ραούλ Βανεγκέμ. Αντίθετα, η απαγόρευση προσδίδει φωτοστέφανο ήρωα και κυνηγημένου στους στυγερούς θύτες, όπως θα συμβεί με τους χιτλερίσκους της Χρυσής Αυγής. Και, δεύτερον, διότι ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με τα ίδια του τα όπλα, δηλαδή τις απαγορεύσεις και την ολοκληρωτική λογική.

Οσοι εισηγούνται τη συνταγή αυτή, τιτρώσκουν καίρια τον πυρήνα της Δημοκρατίας, την οποία κατά τα άλλα υπερασπίζονται. Και διευκολύνουν τα μάλα την περαιτέρω ανάπτυξη φαιών φαινομένων και μορφωμάτων.

Πηγή:  Ελευθεροτυπία

Μην ανακατεύεσαι. Μη μιλάς. Είσαι χαμένος από χέρι

 

Συγκλονιστική μαρτυρία μετά την αθώωση του Ηλία Κασιδιάρη από το δικαστήριο

katsaridiaris

Photo: Α. Κατσής @fosphotos.com

Είσαι μεταπτυχιακός φοιτητής.

Βρίσκεσαι στο πανεπιστήμιο.

Ένα αυτοκίνητο σταματάει σε ένα σημείο που βρίσκεσαι μόνος.

Πέντε φουσκωτοί ξυρισμένοι με ρόπαλα σε τσακίζουν στο ξύλο και σε μαχαιρώνουν στο πόδι.

Σου κλέβουν την ταυτότητα για να ξέρουν τη διεύθυνσή σου.

Μόνο κριτήριο για την πράξη τους, η εμφάνισή σου.

Αποφασίζεις να νικήσεις τον τρόμο και να αντιδράσεις.

Μαθαίνεις ότι κάποιος έχει συγκρατήσει τον αριθμό του αυτοκινήτου.

Καταθέτεις μήνυση.

Η αστυνομία ανακαλύπτει ότι το αυτοκίνητο ανήκει σε έναν “Κασιδιάρη”, υποψήφιο βουλευτή της Χρυσής Αυγής του 0,5%.

Τραβιέσαι 7 χρόνια στα δικαστήρια από αναβολή σε αναβολή.

Στη διάρκεια αυτών των χρόνων, βλέπεις τον τραμπούκο που σε μαχαίρωσε να γίνεται βουλευτής.

Τον βλέπεις να ανάγεται σε λαϊκός ήρωας σε μια μερίδα κόσμου.

Τη μέρα της δίκης πρέπει να καταθέσεις την τραυματική σου εμπειρία μπροστά σε ένα κοινό, γεμάτο με χρυσαυγίτες.

Ζητάς να γίνει η δίκη σε άλλη αίθουσα. Το αίτημα απορρίπτεται.

Καθώς περιγράφεις τη σκηνή της επίθεσης, το εχθρικό κοινό σε χλευάζει και σε κοροϊδεύει.

Ο ενορχηστρωτής της επίθεσης, ο άνθρωπος που σε προηγούμενες αναβολές της δίκης στους διαδρόμους σου κόλλαγε μαγκιές, τώρα σαν μητέρα Τερέζα δηλώνει “συμπαθών” και “καταδικάζει τη βία, όπως και όλη η Χρυσή Αυγή“.

Ειρωνεία.

Βγαίνει πανηγυρικά αθώος.

Σου τρίβει την απόφαση στη μούρη, είναι παντοδύναμοι, είναι κυρίαρχοι.

Έμαθες το μάθημά σου. “Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι

 

Είσαι 60 χρονών.

Υπηρετείς μια ζωή το πανεπιστήμιο.

Ο άντρας σου μπαινοβγαίνει για χημειοθεραπείες.

Βλέπεις 5 φουσκωτούς να χτυπάνε έναν φοιτητή μέσα στο πανεπιστήμιο.

Συγκρατείς την πινακίδα του αυτοκινήτου.

Ψάχνεις να βρεις τι έγινε. Φοιτητές που βρίσκονται εκεί γύρω δηλώνουν “δεν είδα, δεν ξέρω, μη με ανακατεύετε”

Αναφέρεις το περιστατικό στη σύγκλητο, και καταθέτεις στην αστυνομία την πινακίδα μαζί με το θύμα της επίθεσης.

Μετά από μέρες ο αστυνομικός σε ενημερώνει ότι το αυτοκίνητο ανήκει σε έναν “Κασιδιάρη” που είναι μέλος της νεοναζιστικής συμμορίας. Σου προτείνει να μην ανακατευτείς. (Θα αποδειχτεί ότι έχει δίκιο)

Ξέρεις ότι θα περάσεις μια ψυχοφθόρα διαδικασία, ξέρεις ότι μπλέκεσαι σε μια υπόθεση που μπορεί να βάλει σε κίνδυνο τη ζωή σου, αλλά αποφασίζεις να κάνεις το σωστό, ανεξαρτήτως κόστους.

Μαθαίνεις από την τηλεόραση ότι είσαι “μεγαλοστέλεχος του Σύριζα” ενώ δεν ήσουν ποτέ μέλος οποιουδήποτε κόμματος.

Ο Κασιδιάρης σε αποκαλεί “ρουφιάνα” στα κανάλια υποστηρίζοντας ότι είσαι σε εντεταλμένη υπηρεσία.

Δηλώνει ότι είσαι κι εσύ κατηγορούμενη, χωρίς να αναφέρει ότι είσαι κατηγορούμενη γιατί σου έχει κάνει ο ίδιος μήνυση για ψευδομαρτυρία.

Σέρνεσαι 7 χρόνια στα δικαστήρια με αναβολές.

Καταθέτεις αυτά που είδες.

Ο φιλοναζί δικηγόρος σε προσβάλλει και αφήνει να εννοηθεί ότι στα 60 σου χρόνια αποφάσισες να εμπλέξεις σε μια άσχετη υπόθεση έναν παντελώς άγνωστο τότε άνθρωπο, για πολιτικούς λόγους.

Ο εισαγγελέας κι ο δικαστής αφήνουν τον δικηγόρο να σε προσβάλλει και να σου μιλάει σαν να είσαι εγκληματίας. Αντιμετωπίζουν τελείως αδιάφορα τη μαρτυρία σου.

Μια δημοσιογράφος με καρφάκια, δηλώνει ότι πολύ εύκολα θα μπορούσες να βρεις τον αριθμό του αυτοκινήτου από το Ιndymedia. Δεν ήξερες καν την ύπαρξη του Indymedia.

Κρίνεσαι αναξιόπιστη μάρτυρας, αντίθετα με τους φίλους του κατηγορούμενου που δηλώνουν ότι τον είδαν το πρωί με το αυτοκίνητο, που κρίνονται πιο αξιόπιστοι παρόλο που δεν προσκομίστηκε καμία απόδειξη ότι όντως το αυτοκίνητο ήταν αλλού.

Η δίκη τελείωσε. Αθώος.

Τώρα είσαι εσύ κατηγορούμενη για ψευδομαρτυρία. Στα 67 σου χρόνια. Ο γολγοθάς συνεχίζεται και πλέον η δικαστική απόφαση βαραίνει εναντίον σου.

Το πρώτο θέμα δημοσιεύει το όνομά σου και η φωτογραφία σου κυκλοφορεί σε νεοναζιστικά site με αηδιαστικά σχόλια από κάτω.

Αυτό κέρδισες από την καλή σου πράξη λοιπόν.

Τώρα έμαθες το μάθημά σου. “Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι

 

Είσαι τραμπούκος σε νεοναζιστική οργάνωση.

Γράφεις ύμνους για τον Χίτλερ στο επίσημο περιοδικό της.

Καταφέρνεις να γίνεις το δεξί χέρι του μεγάλου φύρερ.

Βγαίνεις παγανιά με το αυτοκίνητο σου και τραμπουκίζεις κόσμο.

Κάποιος από αυτούς τόλμησε να σου κάνει μήνυση.

Τώρα πια είσαι βουλευτής.

Πλακώνοντας στο ξύλο μια 50χρονη γυναίκα και αποφεύγοντας το αυτόφωρο για 2 μέρες καταφέρνεις να γίνεις λαϊκός ήρωας και πολιτικός αστέρας.

Όταν μετά από 7 χρόνια δεν μπορείς πλέον να πάρεις άλλη αναβολή, πας στο δικαστήριο.

Έχεις φροντίσει 100 φουσκωτοί να πιάσουν όλες τις θέσεις της αίθουσας 2 ώρες πριν ξεκινήσει η δίκη.

Ενώ το αυτοκίνητό σου ήταν leasing και υποτίθεται ότι το’χες σε πάρκινγκ και ενώ η εταιρεία σου ζητούσε τις αποδείξεις από τα έξοδά σου, δεν έχεις καμία απόδειξη να παρουσιάσεις στο δικαστήριο.

Ο δικαστής κι ο εισαγγελέας σου μιλούν με το “σεις” και με το “σας”. Ουδέποτε ακούγεται η λέξη “κατηγορούμενος”.

Ο εισαγγελέας προτείνει αθώωση. Είναι φανερό ότι πρόκειται για σκευωρία της αριστεράς.

Ο Πρόεδρος συμφωνεί. Αν ήθελε ας διαφωνούσε εκεί μέσα.

Τους τρίβεις στη μούρη την απόφαση. Είσαι παντοδύναμος. Είσαι κυρίαρχος.

Τώρα έμαθαν το μάθημά τους. “Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι”».

Πηγή: Συγκλονιστική μαρτυρία μετά την αθώωση του Ηλία Κασιδιάρη από το δικαστήριο | iefimerida.gr 

Κοντόμους Κωνσταντίνος

Στη δημοσιότητα έδωσε η αστυνομία τα στοιχεία και τις φωτογραφίες ενός 20χρονου ο οποίος κατηγορείται για επιθέσεις κατά μεταναστών σε διάφορες περιοχές της Αττικής τον Σεπτέμβριο.

Πρόκειται τον Κοντόμους Κωνσταντίνο, ο οποίος κατηγορείται για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά συναυτουργία, εμπρησμό, βαριές σωματικές βλάβες, ληστεία και παραβάσεις σχετικές με τις εκρηκτικές ύλες. Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση της αστυνομίας:

  • Στις 10-9-2012, ώρα 20:30’, εισήλθε, μαζί με άλλους οκτώ (8) άγνωστους δράστες, εντός καταστήματος – κουρείου ιδιοκτησίας αλλοδαπού, στην οδό Γκινοσάτη 47 στη Μεταμόρφωση Αττικής και επιτέθηκαν σε δύο (2) αλλοδαπούς υπαλλήλους, υπηκόους Πακιστάν και σε ημεδαπό πελάτη, τραυματίζοντας με αιχμηρό αντικείμενο τον πελάτη και έναν από τους υπαλλήλους. Επίσης, έριξαν μέσα στο κατάστημα μια (1) αυτοσχέδια βόμβα μολότοφ, με αποτέλεσμα να προκληθούν φθορές.
  • Στις 22-9-2012, ώρα 19:50’, μαζί με άλλους δύο (2) άγνωστους δράστες επιτέθηκαν με μαχαίρι σε δύο (2) αλλοδαπούς, υπηκόους Πακιστάν, σε στάση λεωφορείου στη Λεωφόρο Ηρακλείου στο Ηράκλειο Αττικής, τραυματίζοντας σοβαρά τον έναν στη θωρακική χώρα και αφαιρώντας του χρήματα και προσωπικά αντικείμενα.
  • Την ίδια ημέρα (22-9-2012) και ώρα 20:15’, στην περιοχή της Λυκόβρυσης, επιβαίνοντας μαζί με άλλους δύο (2) άγνωστους δράστες σε Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, ανέκοψαν την πορεία μοτοσικλέτας, στην οποία επέβαιναν δύο (2) αλλοδαποί, υπήκοοι Πακιστάν, με αποτέλεσμα αυτή να ανατραπεί. Στην συνέχεια, αφαίρεσαν την μοτοσικλέτα, η οποία τελικά βρέθηκε στις 27-9-2012, ολοσχερώς καμένη στην περιοχή της Μεταμόρφωσης.
  • Την ίδια ημέρα (22-9-2012) και ώρα 20:50’, στην οδό Ερμού στη Μεταμόρφωση, μαζί με άλλους άγνωστους δράστες, επιβαίνοντες σε Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο και μοτοσυκλέτα, επιτέθηκαν με μαχαίρι σε τρεις (3) αλλοδαπούς, υπηκόους Πακιστάν, που κινούνταν πεζή και τραυμάτισαν δύο (2) από αυτούς (τον έναν σοβαρά στη θωρακική χώρα), ενώ τους αφαίρεσαν και προσωπικά τους αντικείμενα.

Όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση οι έρευνες για τον εντοπισμό των υπόλοιπων δραστών συνεχίζεται.

Πηγή: tvxs.gr

«Αρκετά!»: Πρόγραμμα κατά της ρατσιστικής βίας

 

Φωτογραφία: Αλέξανδρος Κατσής/ FosPhotos

Ένα πρόγραμμα ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης για τις επώδυνες επιπτώσεις του ρατσισμού, την καταπολέμηση των ρατσιστικών εγκλημάτων και της ατιμωρησίας που τα συνοδεύει, καθώς και την προστασία των θυμάτων ξεκινούν οι Γιατροί του Κόσμου σε συνεργασία με το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες.

Το Δίκτυο Καταγραφής της Ρατσιστικής Βίας – αποτελούμενο από 23 ΜΚΟ – μόλις στην τελευταία παρουσίαση των αποτελεσμάτων του για την περίοδο 1.1.2012 έως 30.9.2012 αναφέρει 87 περιστατικά ρατσιστικής βίας εναντίον προσφύγων και μεταναστών, εκ των οποίων τα 83 έγιναν σε δημόσιους χώρους και τα περισσότερα αφορούν σε επιθέσεις που φέρουν σοβαρές σωματικές βλάβες (50).

Οι Γιατροί του Κόσμου μόνο στο Ανοιχτό Πολυϊατρείο της Αθήνας από τον Ιούλιο έως και το Δεκέμβριο του 2012 κατέγραψαν 45 περιστατικά ρατσιστικής βίας, τα οποία περιλαμβάνουν επιθέσεις από μέλη ακροδεξιών οργανώσεων και ομάδων εξαιρετικής βιαιότητας, αλλά και επιθέσεις ακόμα και σε γυναίκες.

Το πρόγραμμα των Γιατρών του Κόσμου  «Enough!/Αρκετά!» χρηματοδοτείται από το Open Society Foundations στο πλαίσιο του Fund to Counter Xenophobia και επιδιώκει να συμβάλλει στην προώθηση των απαραίτητων ενεργειών για τη χάραξης μιας επίσημης εθνικής στρατηγικής για την καταπολέμηση του φαινομένου μέσω και της εκπόνησης Εθνικής Έκθεσης.

Το πρόγραμμα «ENOUGH!» (Αρκετά!) προβλέπει:

  • Παροχή νομικής συνδρομής σε θύματα ρατσιστικής βίας και την πλήρη υποστήριξη των υποθέσεων που καταλήγουν στα δικαστήρια
  • Εξασφάλιση της ιατρικής κάλυψης των θυμάτων μέσω των Ανοιχτών Πολυϊατρείων των Γιατρών των Κόσμου
  • Κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη των θυμάτων
  • Εκπόνηση της Εθνικής Έκθεσης για την Ξενοφοβία και τη Ρατσιστική Βία στην Ελλάδα
  • Πραγματοποίηση εκστρατείας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης με χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης
  • Πραγματοποίηση επισκέψεων σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αττική που βρίσκονται σε περιοχές με έντονο το φαινόμενο της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.

H ηλεκτρονική διεύθυνση enough@mdmgreece.gr δημιουργήθηκε με σκοπό τη διευκόλυνση της καταγραφής περιστατικών ρατσιστικής βίας, τον εντοπισμό των θυμάτων και τη συλλογή αποδεικτικών στοιχείων για τις υποθέσεις που παραπέμπονται στη δικαιοσύνη και είναι ανοιχτή σε όλα τα άτομα και τους φορείς που ενδιαφέρονται να συνδράμουν σε αυτή την προσπάθεια.

πηγή: tvxs.gr

Εμφυσώντας το Μίσος σε μικρά παιδιά

 

Αναδημοσίευση από το Πρώτο Θέμα: Μια νέα διαδραστική πνευματική αφύπνιση έθεσε σε λειτουργία η χρυσή αυγή.

Η «κατήχηση» της Χρυσής Αυγής ξεκίνησε το περασμένο Σάββατο από την Αρτέμιδα και την Τρίτη η οργάνωση «ανέβασε» φωτογραφίες στην επίσημη ιστοσελίδα της, κάνοντας λόγο για «κύκλο πνευματικής αφύπνισης» και «μικρούς φίλους του κινήματος».

Σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε η Χρυσή Αυγή το περασμένο Σάββατο στα γραφεία της Τοπικής Οργάνωσης Ανατικής Αττικής στην Αρτέμιδα «άνοιξε ένας νέος κύκλος πνευματικής αφύπνισης με την ονομασία Διάπλαση των Παίδων». Συμμετείχαν περισσότερα από 20 παιδιά ηλικίας 6-10 ετών, συνοδευόμενα από τους γονείς τους.

Οπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, «δύο παιδαγωγοί της τοπικής οργάνωσης» μίλησαν στα παιδιά «για τη γέννηση του αρχαίου κόσμου σύμφωνα με την αρχαία ελληνική σκέψη, τους ολύμπιους θεούς, το αρχαίο ελληνικό πάνθεον και τη χριστιανική πίστη». Παρόμοιες δράσεις προαναγγέλλονται ως «προσπάθεια αναγέννησης του ελληνικού πνεύματος».

Η κατήχηση βασίζεται σε κείμενο του Γεωργίου Γεωργαλά που εκδόθηκε το 1967 και είχε αναρτηθεί πρόσφατα στη σελίδα της τοπικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής των βορείων προαστίων. Σύμφωνα με αυτό, «αυτή η ηλικία είναι κατάλληλη για να φυτέψεις στο παιδί ένα πρότυπο. Η παιδική ηλικία είναι κατάλληλη για να διαμορφωθούν οι τάσεις, οι κλίσεις, τα ιδεώδη δια μέσου της φαντασίας».

«Αυτή η διαδραστική πνευματική αφύπνιση θα συνεχισθεί, καθώς οι γονείς θα ενημερώνονται από τις παιδαγωγούς της Τ.Ο και θα προσέρχονται με τα παιδιά σε καθορισμένες ημέρες και ώρες», προαναγγέλθηκε από την ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής

Έχουμε πόλεμο γαμώτο μου.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αναδημοσίευση από το tsadilas.blogspot.gr

Νεκροί

Υπάρχει μια σημαντική διαφορά όταν κάποιος πέφτει νεκρός με οτιδήποτε άλλο που μπορεί να συμβεί. Τα γκρεμισμένα σπίτια ξαναχτίζονται, τα πεινασμένα στόματα ταΐζονται, τα ιδιωτικοποιημένα ξανακρατικοποιούνται, τα χαμένα δικαιώματα ξανακερδίζονται. Οι νεκροί όμως δεν επιστρέφουν. Ποτέ. Είναι μια απώλεια που δεν καλύπτεται με κανέναν τρόπο. Και μετράμε πολλές τέτοιες απώλειες τελευταία.
Είναι φρικτό να βλέπω στο τόπο μου η ανθρώπινη ζωή να αποκτά όλο και μικρότερη αξία. Μέρα με τη μέρα η κοινωνία μας επιστρέφει σε ένα όλο και πιο κτηνώδες επίπεδο στο οποία οι ζωές δεν αξίζουν τίποτα. Ειδικά κάποιες ζωές, οι πιο σκουρόχρωμες ας πούμε, όχι απλά δεν αξίζουν τίποτα αλλά δεν είναι καν ζωές είναι μόνο σκουπιδαριό που πρέπει να ξεφορτωθούμε. Πότε γίναμε τόσο απάνθρωποι γαμώτο μου; Πόσο δηλητήριο χύσανε τα φασιστικά ερπετά στα ΜΜΕ, σε σχολιάκια στο internet, σε φρικιαστικούς λόγους οργής, σε πέρα βρέχει δήθεν χαλαρές lifestyle συζητήσεις για να φτάσουμε να μην δίνουμε αξία στην ανθρώπινη ζωή ως απλά ανθρώπινη και να τη μετράμε με το πορτοφόλι ή το χρώμα; Πόσο συστηματικά καλλιέργησε το δήθεν φιλελεύθερο κέντρο αυτό τη κτηνωδία ξερνώντας καλοντυμένο οικονομίστικο οχετό; Μόνο τα νούμερα έχουν σημασία όποιος επικαλείται τους ανθρώπους είναι λαϊκιστής…
Ναι η σιχαμένη ρητορεία των κυρίαρχων προσπαθεί να μας μετατρέψει σε ένα λαό κανιβάλων, που θα τρώγεται αναμεταξύ του. Θα τρώει τους μετανάστες, θα τρώει τους διαφορετικούς, θα τρώει τους αριστερούς, τους αναρχικούς, τους απεργούς, τους φτωχούς. Στο τελικό στάδιο θα τρωγόμαστε όλοι με όλους. Όλοι; Όχι όλοι, κάποιων οι ζωές αξίζουν πολύ. Αυτοί δεν φαγώνονται. Προστατεύονται από τους νόμους τους, από τους μπάτσους τους, από τους ψηλούς φράκτες των σπιτιών τους που κρατάει μακριά την “αγάπη” του πλήθους. Αυτοί μας βάζουν να μισιόμαστε μεταξύ για να μη τους μισήσουμε.
Ο Babacar Ndiaye ήταν ένα από μας. Ένας που αξίζει να φαγωθεί. Ένας που η ζωή του δεν αξίζει πεντάρα. Δεν με νοιάζει αν πωλούσε τσάντες ή μπλουζάκια, με νοιάζει ότι ήταν άνθρωπος. Με νοιάζει ότι “ήταν” και δεν “είναι”. Με νοιάζει ότι πέθανε επειδή ακριβώς κάποιοι δεν τους ένοιαζε αν πεθάνει.
Έτσι πέθαναν και άλλοι πριν απ’αυτόν. Έτσι πέθανε ο Saxtzat Loukman. Δολοφονημένoς από σαλεμένα φασισταριά. Τον οποίο οι πολιτικοί πατέρες πέσανε στα μαλακά. Στα πολύ μαλακά. Τα περισσότερα δελτία ειδήσεων δεν είπαν καν τίνος κόμματος ήταν τα φυλλάδια που βρέθηκαν στο σπίτι του δολοφόνου. Και αυτό μου κάνει να θέλω να ξεράσω περισσότερο είναι πως εκτός από τον Μπόμπολα, την Τρέμη, τον Κεδίκογλου που προστατεύουν τη Χ.Α υπάρχουν ένα σωρό άλλοι ανάμεσα, εικονολήπτες, συντάκτες, τεχνικοί, δημοσιογράφοι που φαίνεται να μη βγάζουν ένα γαμημένο κιχ ενώ άνθρωποι πεθαίνουν.
Το ίδιο όμως δεν έκαναν και στη περίπτωση του Βαγγέλη; Αυτός φούνταρε από το παράθυρο κυνηγημένος από το αστυνομικό τους κράτος. Τρελαμένος από τη καταδίωξη και τη πίεση. Όπως και τόσοι άλλοι τρελάθηκαν από την εξαθλίωση στην οποία μας αναγκάζουν και πέθαναν.
Έχουμε πόλεμο γαμώτο μου. Πεθαίνει κόσμος το καταλαβαίνετε; Πεθαίνουν άνθρωποι επειδή αυτοί το θέλουν. Σκοτώνουν ανθρώπους βασικά γιατί να το κρύψουμε; Και όχι δεν υπάρχουν μονόδρομοι ανάθεμα. Δεν μπορείς να μου λες ότι ο θάνατος είναι μονόδρομος. Όχι πια. Όχι όταν ξέρω ότι αυτοί καλοπερνούν ενώ εμείς καταστρεφόμαστε. Όχι άλλες κηδείες. Όχι άλλος κανιβαλισμός. Το μίσος ξέρουμε που πρέπει να κατευθυνθεί. Μένει να βρούμε και το τρόπο και τότε θα τους πνίξει. Γιατί έχουμε τη δύναμη αλλά φοβόμαστε να τη χρησιμοποιήσουμε.