Ναυάγιο ΔΕΠΑ: Οι ευθύνες του ΤΑΙΠΕΔ και τι σημαίνει για τη χώρα;

του Μ. Καϊταντζίδη

ΔΕΠΑ: Δεν κατέθεσε προσφορά η Gazprom - Mόνο η Socar για ΔΕΣΦΑ

Σε φιάσκο εξελίχθηκε ο διαγωνισμός για τη ΔΕΠΑ, όχι μόνο λόγω της απουσίας ενδιαφερόμενου, αλλά επειδή η κυβέρνηση και το ΤΑΙΠΕΔ καλλιέργησαν προσδοκίες για σίγουρο επενδυτή που θα ήταν η μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής φυσικού αερίου παγκοσμίως, η ρωσική Gazprom.

Σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, ο κυριότερος λόγος για τη μη συμμετοχή της Gazprom θα πρέπει να αναζητηθεί στις εκκρεμότητες που έχει με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τα θέματα ανταγωνισμού και στα σαφή μηνύματα που ενδεχομένως έλαβε από τη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Επιτροπής ότι η εξαγορά του ελληνικού κρατικού μονοπωλίου φυσικού αερίου δεν θα περνούσε χωρίς την επιβολή σκληρών όρων.

Σε ό,τι αφορά τη μη συμμετοχή στον διαγωνισμό της Μ+Μ των ομίλων Βαρδινογιάννη και Μυτιληναίου, πηγές της εταιρείας διευκρίνιζαν ότι η απόφαση ελήφθη λόγω του έντονου ενδιαφέροντος από το μεγαλύτερο σε παγκόσμια κλίμακα παραγωγό φυσικού αερίου, όπως και λόγω του ευρύτερου κλίματος υπέρ της ρωσικής εταιρείας το οποίο καλλιεργήθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα. Επιπλέον διευκρίνιζαν ότι από τη στιγμή που το ενδιαφέρον των δύο ομίλων εστιάζει στην εξασφάλιση φθηνότερου αερίου και η ρωσική επιχείρηση είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα προχωρήσει σε μειώσεις τιμών, δεν υπήρχε λόγος για συμμετοχή στον διαγωνισμό.

Εν τω μεταξύ, για τον ΔΕΣΦΑ, τελικώς κατατέθηκε μία μόνο προσφορά από την αζέρικη Socar καθώς δεν κατέθεσε τελικώς δεσμευτική προσφορά η κοινοπραξία Τέρνα – PPF. Όπως γίνεται εμφανές, η Socar μέσω της εξαγοράς του ΔΕΣΦΑ, επιδιώκει να εντάξει το ελληνικό δίκτυο μεταφοράς στο ευρύτερο σύστημα μεταφοράς αζέρικου αερίου προς την Ευρώπη, στο οποίο εντάσσεται και ο αγωγός ΤΑΡ.

Η αποτυχία του διαγωνισμού

Σύμφωνα με τις μετριοπαθέστερες εκτιμήσεις, ο διαγωνισμός για τη ΔΕΠΑ αποτελεί αποτυχία και της κυβέρνησης και του ΤΑΙΠΕΔ, αλλά πρωτίστως του δεύτερου. Για μεν την κυβέρνηση επειδή έκανεπρονομιακό συνομιλητή της έναν από τους διαγωνιζόμενους (τρεις συναντήσεις Σαμαρά – Μίλερ) και άφησε να καλλιεργηθούν προσδοκίες βασισμένες αποκλειστικά στην υποτιθέμενη (υπερ)προσφορά που θα κατέθετε, και μάλιστα συνοδευόμενη από μειώσεις στις τιμές με τις οποίες θα προμήθευε φυσικό αέριο στην Ελλάδα.

Όσο για το ΤΑΙΠΕΔ, επειδή δεν έκανε σωστή προετοιμασία. Όπως εκτιμούν παράγοντες της αγοράς, στις περιπτώσεις πώλησης παρόμοιων εταιρειών με υπερδεσπόζουσα έως μονοπωλιακή θέση σε μια εθνική αγορά, στην προκήρυξη προβλέπονται σαφείς όροι (τιμολογιακή πολιτική κ.ά.) για τους παραγωγούς φυσικού αερίου που θέλουν να συμμετάσχουν στην εξαγορά, ιδίως όταν αυτοί είναι και οι κύριοι προμηθευτές τους. Ας σημειωθεί εδώ ότι σε προηγούμενους διαγωνισμούς τόσο για τη ΔΕΠΑ, όσο και για τις ΕΠΑ (δίκτυα πόλεων) υπήρχαν όροι που απέκλειαν εντελώς από τη συμμετοχή τους παραγωγούς με τους οποίους η ΔΕΠΑ έχει μακροχρόνιες συμβάσεις, ώστε να αποφευχθεί εκτεταμένο μονοπώλιο στην προμήθεια και στη μεταφορά, με βάση τη δομή που είχε τότε η ΔΕΠΑ.

Μετά την εξέλιξη αυτή, η κυβέρνηση, εκτός από το «χτύπημα» στην πολιτική αποκρατικοποιήσεων, θα πρέπει να αντιμετωπίσει και τη νέα τρύπα που δημιουργείται στα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις.

Σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, από τις δύο εταιρείες ανέμενε εισπράξεις 1,3-1,5 δισ. ευρώ. Από το προϋπολογιζόμενο ποσό, εφόσον ευοδωθούν οι διαπραγματεύσεις με μόνο έναν διαγωνιζόμενο, τη Socar, για τον ΔΕΣΦΑ, θα εισπραχθεί ποσό της τάξεως των 500 εκατομμυρίων στην καλύτερη περίπτωση.

Στο τραπέζι αλλαγή χρονοδιαγράμματος για ΕΛ.ΠΕ.

Μέχρι χθες τα ενδιαφέρον της Gazprom ήταν μεγάλο και δεδομένο, είπε ο υπουργός. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι ήταν αυτό που επηρέασε του Ρώσους και δεν ήρθαν στο διαγωνισμό. Ανεπισήμως μάθαμε από τη Ρωσική κυβέρνηση ότι αξιολόγησαν τις ενδεχόμενες αιτιάσεις και τους πιθανούς όρους από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Με τα λόγια αυτά αιτιολόγησε τις εξελίξεις ο υφυπουργός ΠΕΚΑ Ασημάκης Παπαγεωργίου, ο οποίος μίλησε εκ μέρους της κυβέρνησης για το θέμα.

Πάντως δεν μπόρεσε να κρύψει ότι η κυβέρνηση είναι ιδιαίτερα δυσαρεστημένη με την εξέλιξη αυτή, ενώ όπως είπε θα αναμένει επίσημες εξηγήσεις.

Ο ίδιος προανήγγειλε ότι θα επανεξεταστεί το χρονοδιάγραμμα αναφορικά με την ιδιωτικοποίηση των ΕΛ.ΠΕ.

Αναφορικά με τη δήλωση εκπροσώπου της Gazprom την οποία μετέδωσε το Reuters, o υφυπουργός είπε ότι τα θέματα αυτά τα γνώριζαν οι επενδυτές. Επιπλέον γνώριζαν ότι οι εκκρεμότητες θα έληγαν με την αναδιάρθρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Τέλος απαντώντας σε ερωτήσεις για πιθανή σύνδεση του τιμήματος με τις τιμές φυσικού αερίου, ο κ. Παπαγεωργίου είπε ότι δεν τέθηκε τέτοιο θέμα.

Αυτό που συμφωνήσαμε είπε ο υπουργός είναι να ξεκινήσεις η διαπραγμάτευση για τις τιμές σε διακρατικό επίπεδο.

Medvedev (Gazprom): Θα ενισχύσουμε την παρουσία μας στην Ελλάδα

«Συνυπολογίσαμε προσεκτικά όλα τα πλεονεκτήματα αλλά και όλους τους κινδύνους της συμμετοχής της Gazrpom στον διαγωνισμό για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ και αποφασίσαμε να μην υποβάλουμε τελική δεσμευτική προσφορά.» δήλωσε ο Αντιπρόεδρος της Gazprom, Alexander Medvedev. «Ωστόσο, όλες οι καταστάσεις έχουν τόσο θετική όσο και αρνητική πλευρά. Δεν έχουμε πρόθεση να εγκαταλείψουμε την ελληνική αγορά. Αντιθέτως, θα ενισχύσουμε την παρουσία μας. Η Ελλάδα είναι και θα παραμείνει στρατηγικός εταίρος μας. Σχεδιάζουμε να διευρύνουμε περαιτέρω την συνεργασία μας στον ενεργειακό τομέα».

Κομισιόν: Καμία ανάμειξη Μπαρόζο στη ΔΕΠΑ

Δεν υπήρξε καμία ανάμειξη του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο στο θέμα της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ, δήλωσε σήμερα η εκπρόσωπος της Επιτροπής Πια Αρενκίλντε, αναφερόμενη σε δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου, τα οποία χαρακτήρισε αβάσιμα.

Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ, πηγές της Επιτροπής τόνιζαν ότι δεν είναι αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να αναμειγνύεται σε αυτή τη φάση σε διαδικασίες ιδιωτικοποίησης, πριν δηλαδή ολοκληρωθούν.

ΤΑΙΠΕΔ: Η πραγματικότητα για την μη συμμετοχή της GAZPROM

Το ΤΑΙΠΕΔ, προκειμένου να πετύχει το μέγιστο δυνατό τίμημα για την ΔΕΠΑ, δεσμεύτηκε ότι θα καλύψει μέχρι ύψους € 180 εκ. τυχόν χρέη ηλεκτροπαραγωγών που θα υπάρχουν προς την ΔΕΠΑ μέχρι τις 31.12.2015, αναφέρει το Ταμείο σε ανακοίνωση του. Προσθέτει ότι “επιπλέον, δόθηκαν απόλυτα επαρκείς και δεσμευτικές εξασφαλίσεις για την μη χειροτέρευση της κατάστασης της ΔΕΠΑ από την κατακύρωση του διαγωνισμού μέχρι και την απόκτηση των μετοχών από τον αγοραστή. Οι αποφάσεις αυτές του ΤΑΙΠΕΔ καλύπτουν πλήρως τους υποψήφιους αγοραστές, με δεδομένη επίσης την αναμενόμενη ανάπτυξη της Ελληνικής Οικονομίας στο μέλλον.

Επιχειρηματικότητα σημαίνει ανάληψη σχετικών (επιχειρηματικών) κινδύνων. Ένας από αυτούς είναι και τα εισπρακτέα υπόλοιπα κάθε εταιρείας.

Επομένως, τα παραπάνω θα μπορούσαν να επηρεάσουν μόνο οριακά το τίμημα. Σε καμία όμως περίπτωση δεν δικαιολογείται η αποχή από τον διαγωνισμό και μάλιστα, όταν έχει προηγηθεί τόσο μεγάλο ενδιαφέρον και ενδελεχείς διαδικασίες μηνών. Aς αναζητηθούν, λοιπόν, αλλού τα αίτια για την μη συμμετοχή της Gazprom και όχι στην ελληνική πλευρά.

Νωρίτερα σε ξεχωριστή ανακοίνωση το ΤΑΙΠΕΔ ανέφερε ότι η εταιρία SOCAR υπέβαλε σήμερα δεσμευτική προσφορά για την απόκτηση του 66% του ΔΕΣΦΑ.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΤΑΙΠΕΔ θα αποφασίσει σε επόμενη συνεδρίασή του για την εγκυρότητα της προσφοράς της SOCAR, μετά από εισήγηση των χρηματοοικονομικών και νομικών του συμβούλων και στη συνέχεια θα προβεί στην αποσφράγιση του φακέλου της οικονομικής προσφοράς”.

Για την ΔΕΠΑ δεν υπεβλήθησαν προσφορές. Το ΤΑΙΠΕΔ, σε συνεργασία με τα ΕΛΠΕ, θα ξεκινήσει άμεσα τις διαδικασίες αξιοποίησης της συμμετοχής του στη ΔΕΠΑ, αξιολογώντας όλες τις δυνατές λύσεις.

Η ανακοίνωση των ΕΛ.ΠΕ.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ Α.Ε. ανακοινώνει ότι η εταιρία SOCAR υπέβαλε σήμερα δεσμευτική προσφοράγια την απόκτηση του 66% του ΔΕΣΦΑ. Έχει ήδη αρχίσει η διαδικασία αξιολόγησης της εν λόγω προσφοράς.

Για την ΔΕΠΑ δεν υπεβλήθησαν προσφορές. Η ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ Α.Ε. σε συνεργασία με το ΤΑΙΠΕΔ θα ξεκινήσει άμεσα τις διαδικασίες αξιοποίησης της συμμετοχής της στη ΔΕΠΑ, αξιολογώντας όλες τις δυνατές λύσεις.

Πηγή: euro2day.gr

Γιατί δεν ήρθαν ποτέ τα 900 εκατ. ευρώ της Gazprom

Του Χάρη Φλουδόπουλου

Η παραδοχή του Αλεξάντρ Μεντβέντεφ ότι οι μέσες τιμές πώλησης αερίου στην Ευρώπη απέχουν 30% από την τιμή πώλησης του αερίου στην Ελλάδα, δίνει την πραγματική διάσταση των προσδοκιών της ρωσικής πλευράς στην αποκρατικοποίηση της ΔΕΠΑ. Όπως κατ’ επανάληψη έχει γράψει το «Κ» αλλά και το Capital.gr το υπερτίμημα που φερόταν να προσφέρει η Gazprom για τη ΔΕΠΑ αποτελούσε στην πράξη μια αμυντική κίνηση για την υπεράσπιση μιας αγοράς με μεγάλα περιθώρια κέρδους. 

Και βέβαια το γεγονός ότι οι όροι του διαγωνισμού ήταν τέτοιοι που επέτρεπαν στο μεγαλύτερο παραγωγό αερίου και προμηθευτή της ΕΕ να συμμετάσχει στη διαδικασία έδινε εξαρχής στους Ρώσους ένα τεράστιο πλεονέκτημα έναντι του ανταγωνισμού: όταν από την ελληνική αγορά λόγω ακριβότερων τιμών υπάρχει επιπλέον κέρδος σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη, η Gazprom θα μπορούσε να αποσβέσει σε τρία χρόνια την εξαγορά της ΔΕΠΑ. Τα νούμερα άλλωστε είναι αδιαμφισβήτητα, αφού το επιπλέον κόστος που πληρώνουν οι Έλληνες καταναλωτές κυμαίνεται στα 250 με 300 εκατ. δολάρια ετησίως.

Εκείνο λοιπόν που εν πρώτοις πέτυχε η Gazprom ήταν να διώξει όλους τους επίδοξους ανταγωνιστές – μνηστήρες, οι οποίοι θα μπορούσαν να πιέσουν για καλύτερες τιμές. 

Το ερώτημα που ανακύπτει είναι γιατί χάλασε το deal;

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση εγκλωβίστηκε στο υπερτίμημα που οι Ρώσοι έβαλαν στο τραπέζι εκμεταλλευόμενοι την «τρύπα» στους όρους της προκήρυξης: στην προηγούμενη απόπειρα αποκρατικοποίησης, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, είχε απαγορευτεί να καταθέσουν προσφορές προμηθευτές παραγωγοί, προκειμένου να αποφευχθούν τέτοιου είδους προβλήματα. Στη νέα αποκρατικοποίηση δεν υπήρχε σχετική μνεία, με αποτέλεσμα το παιχνίδι να έχει ουσιαστικά προδιαγεγραμμένη πορεία.

Για τη μη κατάθεση προσφοράς, κάποιες πληροφορίες θέλουν τους Ρώσους να συνειδητοποιούν ότι εάν δώσουν έκπτωση στην τιμή του αερίου, το αρχικό υπερτίμημα δεν δικαιολογείται με εμπορικούς όρους. Το κατά πόσο προέκυψαν νέα δεδομένα που οδήγησαν τους Ρώσους να αλλάξουν στάση την τελευταία στιγμή ή εάν επρόκειτο για στρατηγική τακτική επιλογή, απομένει να φανεί στο άμεσο κιόλας μέλλον.

Κάποιες πληροφορίες θέλουν να έχει υπάρξει επαφή της Gazprom με την Κομισιόν την περασμένη εβδομάδα, κατά την οποία οι αρχές ανταγωνισμού διαμήνυσαν ότι η ΔΕΠΑ θα εξεταστεί «πακέτο» με την έρευνα για μονοπωλιακές πρακτικές της ρωσικής εταιρείας σε χώρες όπως η Ρουμανία, η Πολωνία και η Βουλγαρία. Πρακτικά δηλαδή η εξέταση της εξαγοράς θα γινόταν μετά από 1 με 1,5 χρόνο. 

Πέρα από τη σεναριολογία που διακινείται πάντως, η κυβέρνηση έχει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να διαπιστώσει εάν οι Ρώσοι εννοούν τα περί στρατηγικής σχέσης με την Ελλάδα: θα πρέπει άμεσα να θέσει στο τραπέζι θέμα επαναδιαπραγμάτευσης της τιμής του αερίου και μείωσης του κόστους στα επίπεδα του ευρωπαϊκού μέσου όρου τουλάχιστον (-30%).

Εκτός βεβαίως από τις… «αγαθές» προθέσεις της Μόσχας, η κυβέρνηση σε μια τέτοια κίνηση θα έχει και πολυάριθμους συμμάχους, ιδιαίτερα στις Βρυξέλλες. 

Να αναφέρουμε μόνο ότι στην Ευρώπη, αρκετές ευρωπαϊκές εταιρείες ζήτησαν και έκατσαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τη Gazprom, ενώ ακόμη και εκείνες που δεν κατέληξαν σε συμφωνία προσέφυγαν στη διεθνή διαιτησία, εξαναγκάζοντας το ρωσικό γίγαντα να δώσει μειώσεις που ξεπέρασαν το 2012 τα 3 δισ. δολάρια. 

Στην Ελλάδα πάντως η μετακύλιση κάποιων μικρών εκπτώσεων που έδωσε η Gazprom στη ΔΕΠΑ –εκπτώσεις πχ προς την ενεργοβόρο βιομηχανία– πάγωσε ενόψει… αποκρατικοποίησης από το ΤΑΙΠΕΔ. 

Σύμφωνα πάντως με τη δεύτερη ανακοίνωση της Gazprom και τις δηλώσεις του Α. Μεντβέντεφ, η Gazprom δηλώνει παρούσα στην ελληνική αγορά και επαναλαμβάνει το ενδιαφέρον της για αυτήν, γεγονός που δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για επαναδιαπραγμάτευση των τιμών και ελάφρυνση του τεράστιου κόστους που επιβαρύνονται οι Έλληνες καταναλωτές στο αέριο, συγκριτικά με την Ε.Ε.

ΔΕΣΦΑ – ΕΛΠΕ

Σε σχέση με την αποκρατικοποίηση του ΔΕΣΦΑ πάντως, η εκτίμηση που υπάρχει στο κυβερνητικό στρατόπεδο είναι ότι το τίμημα που προσφέρει η Socar είναι ανταγωνιστικό και ξεπερνά την αποτίμηση των 600 εκατ. ευρώ. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η προσφορά της Socar ξεπερνά τα 400 εκατ. ευρώ για το 66% του ΔΕΣΦΑ, δηλαδή προσφέρεται ένα τίμημα αρκετά πάνω από την αποτίμηση. Εφόσον επιβεβαιωθεί η θετική προσδοκία της κυβέρνησης και του ΤΑΙΠΕΔ για το ΔΕΣΦΑ τότε αποχωρεί από μέτοχος του διαχειριστή του συστήματος φυσικού αερίου ο όμιλος των ΕΛΠΕ που πουλάει μαζί με το Δημόσιο το ποσοστό του. Από το συνολικό 66% που διατίθεται δηλαδή, το 31% είναι το ποσοστό του δημοσίου και το 35% το ποσοστό των Ελληνικών Πετρελαίων

Η εξέλιξη αυτή ξεμπλοκάρει εν μέρει και την πώληση του ομίλου των Ελληνικών Πετρελαίων, καθώς με βάση την ευρωπαϊκή νομοθεσία, υπάρχουν ρήτρες ανεξαρτησίας και διαχωρισμού για τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο κομμάτι της εμπορίας και στο κομμάτι της παραγωγής (unbundling) που πιθανόν να εμπόδιζαν την πώληση των ΕΛΠΕ πχ στη Gazprom.

Πηγή: capital.gr

Πώληση ΣΟΚ! Στο αδερφάκι της Τουρκίας ΔΕΠΑ – ΔΕΣΦΑ!

Μια απίστευτη εκδοχή για την πώληση του φυσικού αερίου της Ελλάδας δημοσιεύει ο έγκυρος δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος: η Ελλάδα πουλάει το φυσικό της πλούτο στο αδερφάκι της Τουρκίας Αζερμπαϊτζάν !!!

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Με αντίδραση «κάθε τύπου», «εκτός ορίων» απειλεί η Ουάσιγκτων την Αθήνα, προκειμένου να αποτρέψει την είσοδο των Ρώσων στη ΔΕΠΑ και τη ΔΕΣΦΑ, την ίδια στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση σκέπτεται να «δώσει», για να ικανοποιήσει τις ΗΠΑ, την ελληνική ενεργειακή υποδομή στο Αζερμπαϊτζάν, χώρα, σε μεγάλο βαθμό, υπό τον έλεγχο της Τουρκίας!

‘Ένα από τα «βαρύτερα» όπλα του ελληνικού λαού, έθνους των ξεσηκωμένων κατά Σβορώνο (αλλά και μια από τις βασικότερες, ιστορικά, αιτίες καταστροφών του) είναι η γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου, που παρεμβάλλεται μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, Ρωσίας και «θερμών θαλασσών».

Δυστυχώς, η «γεωπολιτική» έγινε τελευταία, όπως και τόσα άλλα, «μόδα», γελοιοποιούμενη στο στόμα Ελλήνων πολιτικών, που χρησιμοποιούν την έννοια σε βαθμό ευθέως αντίστροφο προς τον βαθμό κατανόησής της. Οι πολιτικοί μας έχουν μοναδική ικανότητα να αρπάζουν ιδέες που τους φαίνονται «φανταιζί» και να τις καταστρέφουν, μαζί με μας – ενίοτε και με τους εαυτούς τους ακόμα. Αν, όταν άρχιζα τη δημοσιογραφική μου καριέρα, ήταν πηγή μεγάλης ικανοποίησης αν κάποιος πολιτικός πρόσεχε αυτά που έγραφα, τώρα μάλλον με ανησυχεί η προοπτική, τόσο μεγάλη είναι η ικανότητά τους να στραβώνουν τα ίσια.

Στα χέρια ενός σχετικά ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους, η γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου είναι σημαντικότατο διαπραγματευτικό όπλο για τον ελληνικό λαό. Χωρίς τέτοιο κράτος, η «γεωπολιτική» γίνεται τρόπος ελέγχου, υποδούλωσης και καταστροφής για τη χώρα. Γι’ αυτό το κοινωνικό, το δημοκρατικό και το εθνικό είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένα στην Ελλάδα, χώρας στις παρυφές πρώτου και τρίτου κόσμου, στο μεταίχμιο των κόσμων της Δύσης, της Μέσης Ανατολής και των Σλάβων, μεταξύ των οποίων κόσμων καλείται να ισορροπήσει, πραγματοποιώντας την ανεξαρτησία της.

Τα εξωφρενικά της ενέργειας
Πως θα σας φαινόταν αν σας έλεγα ότι η Ελλάδα ετοιμάζεται να παραχωρήσει στην Τουρκία σημαίνοντα ρόλο ελέγχου στην ελληνική ενεργειακή υποδομή; ‘Ότι η Αθήνα ετοιμάζεται, υπό την ασφυκτική πίεση των ΗΠΑ, να παραχωρήσει το μεγαλύτερο ίσως «χαρτί» που διαθέτει (ακόμα) το ελληνικό κράτος, τη «γεωπολιτική» και «γεωενεργειακή» υπεραξία της Ελλάδας, χωρίς απολύτως κανένα αντάλλαγμα, σε διάφορες, ελάχιστα φιλικές δυνάμεις, μεταξύ των οποίων και η Τουρκία; Και ότι, με τον τρόπο αυτό, παραιτείται των τελευταίων όπλων που η χώρα διαθέτει για τη σωτηρία της, ενώ διαταράσσει σοβαρά τις σχέσεις της με τη Ρωσία, μια παραδοσιακή φιλική δύναμη, από τα ελάχιστα, αν όχι το μόνο, πιθανό, δυνητικό έστω στήριγμα της Ελλάδας, μαζί με τους υπόλοιπους λαούς της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Κι όμως, αυτά ακριβώς συμβαίνουν. Ο αναλυτής που θέλει να κάνει κανονικά τη δουλειά του στη σημερινή Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες. Κυρίως, τα όσα συμβαίνουν είναι τόσο εξωφρενικά και δυσάρεστα, που κανείς δεν θέλει να τον πιστέψει κι αν τον πιστέψει, δεν ξέρει τι να κάνει. Οι περισσότεροι (περιλαμβανομένης της μεγάλης πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού) κάνουν «αυτοπλύση εγκεφάλου». Τροποποιούμε στο μυαλό μας την πραγματικότητα, ώστε να γίνει «αντιμετωπίσιμη».

Υποτίθεται ότι οι ιδιωτικοποιήσεις γίνονται για να μειωθεί το χρέος ή να γίνει πιο «ανταγωνιστική» η οικονομία, τα κριτήριά τους είναι αυστηρά οικονομικά. Αν όντως ήταν έτσι, αν το πρόγραμμα σωτηρίας ήταν σωτηρίας, έστω εσφαλμένο, και όχι υποδούλωσης-καταστροφής του ελληνικού έθνους-κράτους, τότε, τα προς εκποίηση περιουσιακά στοιχεία του θα πήγαιναν στον πλειοδότη.

Νεοφιλελευθερισμός και γεωπολιτική: η ιδιωτικοποίηση ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ

Δεν είναι όμως έτσι. ‘Όταν ο πλειοδότης είναι ρωσικές εταιρείες και το περιουσιακό στοιχείο η ενεργειακή υποδομή της Ελλάδας, δεν ισχύουν τέτοια κριτήρια. Υπό την ασφυκτική πίεση της Ουάσιγκτον, το «εθνικό ταμείο εκποίησης», ΤΑΙΠΕΔ, αποφάσισε να τροποποιήσει στο μέσο του διαγωνισμού για την εκχώρηση της ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ τους όρους για να μην κατακυρωθούν στις ρωσικές εταιρείες οι ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ.

‘Ετσι, σκέπτονται τώρα να δώσουν τη δυνατότητα να  συγκροτηθεί εκ των ενόντων ένα «κονσόρτσιουμ» της αζερικής κρατικής εταιρείας πετρελαίων και των ομίλων Βαρδινογιάννη και Μυτιληναίου (ο τελευταίος κύριο εργαλείο αμερικανικής οικονομικο-στρατηγικής διείσδυσης στα Βαλκάνια), για να πάρει τη «δουλειά». Εναλλακτική λύση ένα κονσόρτσιουμ Αζέρων και ευρωπαϊκών (υπό αγγλοσαξωνικό έλεγχο εταιρειών).

Είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. ‘Όπως απεκάλυψαν πέρυσι τα «Επίκαιρα», ένας αμερικανός Υφυπουργός και ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα προκάλεσαν, παρουσία τους, εσπευσμένη συνεδρίαση της Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων, μεγαλοβδομαδιάτικα. Η συνεδρίαση απέρριψε για τυπικούς λόγους μία ρωσική εταιρεία κατά την πρώτη φάση του διαγωνισμού. ‘Ηταν μάλιστα τέτοια η πρεμούρα απόρριψης των ρωσικών προτάσεων, που η σχετική απόφαση δεν κοινοποιήθηκε καν με επίσημο έγγραφο του ελληνικού κράτους, αλλά με βιαστικά συνταγμένο χαρτί τηςRothschild and Sons, συμβούλου ιδιωτικοποιήσεων της κυβέρνησης (που νομικά εκπροσωπεί ο Υπουργός Δένδιας, αν είναι ορθές οι σχετικές αναρτήσεις στο διαδίκτυο). Παράγων με γνώση των τότε διαμειφθέντων, μας μετέφερε ως εξής το «κλίμα»: «Μόνο μπαζούκας δεν άρχισαν να ρίχνουν στους δρόμους της Αθήνας οι διάφοροι ξένοι ενδιαφερόμενοι για το θέμα. Τέτοια ήταν η λύσσα να πάρουν τους αγωγούς».

Δεν είναι, ας σημειωθεί, μόνο ότι οι Ρώσοι πλειοδοτούν. Υπόσχονται ομοίως εγγύηση μακροχρόνιου και οικονομικού εφοδιασμού της Ελλάδας και σημαντικά έργα επενδύσεων σε αποθηκευτικούς χώρους και σταθμούς υγροποίησης. Να σημειωθεί ότι η ΔΕΠΑ πουλάει φυσικό αέριο. Αν η ΓΚΑΖΠΡΟΜ αρχίσει να μην της πουλάει αέριο και να το διοχετεύει στην «Προμηθέας», η ΔΕΠΑ μένει χωρίς αντικείμενο και αξία!

Η “οικονομική αξία”  των συγκεκριμένων, υπό αποκρατικοποίηση, «περιουσιακών στοιχείων» δεν είναι ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε πεντακόσια δισεκατομμύρια. Ισούται με το κόστος της εθνικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας και της «γεωπολιτικής αξίας» της! Ο έλεγχος των «ενεργειακών οδών», και, μαζί, η δυνατότητα της Αθήνας να παραχωρήσει ή να απαγορεύσει τη χρήση του ελληνικού εδάφους και των θαλασσών στην Τουρκία, τη Ρωσία, το Ισραήλ ή τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες, είναι ένα από τα ισχυρότερα «χαρτιά» του ελληνικού λαού και κράτους, για να σωθούν από την καταστροφή. Πολύ φυσικά, θέλουν να του το αρπάξουν, μαζί με όλα τα υπόλοιπα (αυτό ακριβώς εξυπηρετεί και ο «πυρετός των πετρελαίων»), προτού φτάσουμε στην «τελική λύση» του «ελληνικού ζητήματος».

Παρεμπιπτόντως, είναι απορίας άξιον πως οι νεοφιλελεύθεροι αντίπαλοι του κράτους θεωρούν λογικό να «ιδιωτικοποιούν» περιουσία του ελληνικού δημοσίου προς όφελος όχι «ιδιωτών επενδυτών», αλλά ξένων κρατών! Δεν θα ανοίξουμε εδώ τον άλλο, μάλλον βρομερό και «εθνοκτόνο» φάκελο των ιδιωτικοποιήσεων, δηλαδή της λεηλασίας του ελληνικού δημοσίου απευθείας πλέον από τους «Πιστωτές» δια του ΤΑΙΠΕΔ, και μάλιστα με αντίτιμο που δεν προσεγγίζει ούτε από μακριά την αξία των εκποιούμενων στοιχείων και δεν βοηθάει στην αντιμετώπιση του χρέους. Δεν πρόκειται δυστυχώς για μια ακόμη κλοπή του ελληνικού λαού, αλλά αφαιρεί από τη χώρα κρίσιμα εργαλεία για την ανάπτυξη, την εθνική ανεξαρτησία και την εθνική άμυνα.
Οι φίλοι από το Μπακού και ο … Ραούφ Ντενκτάς!

Τα εξωφρενικά όμως δεν σταματάνε πουθενά σε αυτό το έργο, για τη συγγραφή του οποίου μοιάζουν να συνεργάστηκαν Μαρκήσιος Ντε Σαντ και Ιονέσκο. Τι ακριβώς είναι το Αζερμπαϊτζάν που, δια της κρατικής εταιρείας πετρελαίων του, διεκδικεί τη ΔΕΣΠΑ και τη ΔΕΣΦΑ και, δι’ αυτών, σημαντικό, «στρατηγικό» έλεγχο της Ελλάδας; Μετά την ίδια την Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που διατηρεί τόσο καλές σχέσεις, σε όλους τους τομείς, με το δημιούργημα του τουρκικού στρατού εισβολής, την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» δηλαδή, την οποία και έχει σχεδόν αναγνωρίσει. Φαίνεται ότι, ως ανταμοιβή, η κυβέρνηση της Αθήνας σκέπτεται να δώσει τώρα στο Μπακού τη στρατηγική υπεραξία της Ελλάδας.

Δύο κράτη διατηρούν δεσπόζουσα επιρροή και έλεγχο επί του Αζερμπαϊτζάν. Το ένα είναι η εθνικά συγγενής Τουρκία, που επενέβη τακτικά στα εσωτερικά του και συνδιαμόρφωσε τις κυβερνώσες ελίτ του μετά το 1989. Το δεύτερο είναι το Ισραήλ, που διεισδύει, εξοπλίζει και θέλει να χρησιμοποιήσει το Μπακού κατά της Τεχεράνης. Το Αζερμπαϊτζάν είναι η κυριότερη απειλή για την Αρμενία, παραδοσιακό φίλο και σύμμαχο της Ελλάδας. Για να συνοψίσουμε: η Αθήνα σκέπτεται να δώσει τον έλεγχο των αγωγών της σε ένα κράτος που διατηρεί στενότατες σχέσεις με την Τουρκία και τις χειρότερες δυνατές με τρεις από τους παραδοσιακότερους, σταθερότερους φίλους της Ελλάδας, την Αρμενία, τη Ρωσία και το Ιράν! Εμείς τώρα πως πρέπει να τα σχολιάσουμε αυτά; ‘Ότι και να πούμε, κατώτερο θα είναι της πραγματικότητας. Ελπίζουμε πάντα, ακόμα, ότι η κυβέρνηση αυτή θα βρει έναν τρόπο τουλάχιστο να κηρύξει άγονο τον διαγωνισμό.

 «Είναι η Αμερική ηλίθιε…»

Σημειωτέον ότι υπάρχει μια άλλη, εξόχως σημαντική, στρατηγικής αξίας πτυχή στην υπόθεση αυτή. Αν κάτι αποδεικνύουν οι εξελίξεις περί τη ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ, είναι ότι  οιΗνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ουδέποτε έπαυσαν να είναι ο στρατηγικός επικυρίαρχος της Ελλάδας που δεν έγινε ακριβώς αποικία της Γερμανίας, όπως από άγνοια ή άλλα κίνητρα υποστηρίζει σειρά σχολιαστών. Αυτό είναι ένα τεράστιο, κρίσιμα σημαντικό θέμα, στο οποίο θα χρειαστεί να επανέλθουμε αναλυτικά, γιατί ενδεχομένως υποκρύπτει πολύ μεγάλη παγίδα για τον ελληνικό λαό. Υπενθυμίζουμε πάντως ότι α) η κυβέρνηση Παπανδρέου, που μας έβαλε στο Μνημόνιο και τις Δανειακές, ήταν ίσως η πιο φιλοαμερικανική, καλύτερα «αμερικανική» κυβέρνηση της ιστορίας μας, β) ότι είναι δεσπόζουσα η αμερικανική επιρροή στο ΔΝΤ, γ) ότι η Γερμανία, αν «διαμεσολαβεί» μεταξύ «αγορών» και Ελλάδας, και έχει επί μέρους κέρδη από την ελληνική κρίση, δεν οργανώνει ένα «Τέταρτο Ράιχ» στην Ευρώπη, αλλά το «Ράιχ του Χρήματος», στο οποίο, βλακωδώς και ανιστόρητα, κατά τη γνώμη μας, το Βερολίνο θέλει να νομίζει ότι θα διατηρήσει τον κυριαρχικό, ηγεμονικό ρόλο του στην Ευρώπη.

Αξίζει, στο σημείο αυτό, να υπογραμμίσουμε ότι η Γερμανία έχει συγκρουστεί σοβαρά με τις ΗΠΑ για τα ενεργειακά θέματα. Πρώτον, για την πολιτική τους απέναντι στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, όπου η Ουάσιγκτον υποστήριξε διάφορα σχέδια με κύριο τον αγωγό Μπακού-Τζεϊχάν προκειμένου να τις «απεξαρτήσει» από τη Μόσχα (και να τις εξαρτήσει από την ίδια και την ‘Αγκυρα). Δεύτερον, η Γερμανία έφτιαξε, παρά τις αμερικανικές αντιρρήσεις, τον αγωγό NordStream, βόρειο αντίστοιχο του SouthStream, αγωγούς που η Ουάσιγκτων δεν θέλει να βλέπει ούτε ζωγραφιστούς!

Η Κομισιόν επίσης, στα ενεργειακά ζητήματα, ακολουθεί περισσότερο αμερικανική παρά γερμανική γραμμή, γεγονός δηλωτικό του τι πραγματικά συμβαίνει στην Ευρώπη. ‘Ενας από τους λόγους που η ‘Αγκελα Μέρκελ έπνεε μένεα κατά του Γιώργου Παπανδρέου και διευκόλυνε την επίθεση των αγορών κατά της Ελλάδας, ήταν ακριβώς ότι ο πρώην πρωθυπουργός υπήρξε ακραία φιλοαμερικανός, σφοδρός πολέμιος της ρωσικής πολιτικής Καραμανλή και των ανοιγμάτων προς τη Μόσχα και φανατικός οπαδός της τουρκικής ένταξης στην ΕΕ! Λέγεται μάλιστα ότι η Μέρκελ έχει συμφωνήσει να μη φέρει ουσιαστικές αντιρρήσεις στην απόκτηση, από τους Ρώσους, της ΔΕΠΑ και της ΔΕΣΦΑ.

Τρία στρατηγικά σχέδια για την Ελλάδα, χωρίς την Ελλάδα…

Αξίζει να σημειώσουμε επίσης, ότι η απόκτηση της ΔΕΠΑ και της ΔΕΣΦΑ δεν είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο επιχειρείται η υφαρπαγή της γεωπολιτικής-στρατηγικής αξίας της Ελλάδας. ‘Ενας άλλος είναι η σύνδεσή της με διάφορα σχέδια αγωγών, χωρίς κανένα αντάλλαγμα για την ίδια και επί στρατηγική ζημία της. Κατ’ ουσίαν τρία στρατηγικά σχέδια έχουν εκπονηθεί για τη διέλευση ενεργειακών πόρων από τον ελληνικό χώρο. Τα αναφέρουμε για να ξεκαθαρίσουν οι αναγνώστες μας τι συμβαίνει και οι «χειριστές» τι συμφέρει και τι δεν συμφέρει τη χώρα:
–        το σχέδιο ισραηλινού «δυτικού διαδρόμου», στον οποίο το Τελ-Αβίβ θέλει να προσδώσει και στρατιωτική διάσταση, για να αποκτήσει «στρατηγικό βάθος» εν όψει και πιθανού μείζονος πολέμου στη Μέση Ανατολή. Στον διάδρομο αυτό πιθανώς θα προστεθούν και τα κουρδικά πετρέλαια της Exxon (ο Πρόεδρος της εταιρείας αυτής λέγεται ότι τηλεφώνησε το 2004 σε ιδιοκτήτη μεγάλης καθημερινής εφημερίδας, απαιτώντας να στηρίξει, πάση θυσία, το σχέδιο Ανάν)
–        το σχέδιο μεταφοράς πόρων μέσω Τουρκίας, που πάει μαζί την αναβίωση της «ελληνοτουρκικής προσέγγισης» (αγωγός ΤΑΡ
–        τα ελληνορωσικά σχέδια τύπου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη καιSouthStream, που πάνε ενδεχομένως μαζί με ελληνορωσική αμυντική συνεργασία

Τέλος, όλα αυτά συμβαδίζουν με την προτίμηση της μιας ή της άλλης πετρελαϊκής εταιρείας για την εκμετάλλευση, προς όφελος των πιστωτών υπό τις παρούσες συνθήκες, τη διαρπαγή δηλαδή, για να είμαστε ακριβέστεροι, των τυχόν ευρεθησομένων ελληνικών ενεργειακών κοιτασμάτων.

Το κριτήριο, για τέτοιου είδους αποφάσεις, δεν μπορεί να είναι οικονομικό, τακτικό ή το σύνηθες, ποιος από τους ενδιαφερόμενους είναι ισχυρότερος. Το κριτήριο οφείλει να είναι ποιος σχεδιασμός εξυπηρετεί την κεντρική εθνική επιδίωξη, την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας μας.

Το στρατηγικό διακύβευμα αυτών των υποθέσεων «ισούται» με τη γεωπολιτική αξία της Ελλάδας. Στα χέρια μιας άξιας εθνικής ηγεσίας μπορεί να γίνει το χαρτί έναντι του οποίου θα αποκτήσουμε πάλι κοινωνία και κράτος βιώσιμα. Επειδή όμως, ότι και να κάνουμε ή να μην κάνουμε εμείς, το διακύβευμα για τους άλλους είναι τεράστιο για να το αγνοήσουν, δεν θα μας αφήσουν σε χλωρό κλαρί, αν μας βρούνε «μπόσικους», «ξέφραγο αμπέλι».

Μόνο η εμφάνιση μιας ψυχωμένης, ανεξάρτητης, στρατηγικά οξυδερκούς ηγεσίας, σε συνδυασμό με πανεθνική, ενεργό κινητοποίηση του ελληνικού λαού, σε μια γροθιά, θα μπορούσε να σώσει την Ελλάδα στις σημερινές συνθήκες.

Βέτο των Αμερικάνων για ΔΕΠΑ – ΔΕΣΦΑ

Γράφαμε πριν 3 μέρες για τις συνομιλίες του Αλέξη με τον βοηθό υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδιο για θέματα Ευρώπης, Ερικ Ρούμπιν. Ένα χτεσινό ρεπορτάζ από το capital.gr δίνει νέα στοιχεία για τα ενδιαφέροντα των USA στην Ελλάδα που πουλιέται.

Ακολουθεί η αναδημοσίευση από το ρεπορταζ του capital.gr

Φρένο για ΔΕΠΑ και ΑΟΖ από ΗΠΑ

Σε άτυπη ενεργειακή ομηρία με σοβαρές γεωπολιτικές προεκτάσεις οδηγείται η Ελλάδα εφόσον πωληθεί η ΔΕΠΑ στη Gazprom διαμήνυσε η Ουάσιγκτον μέσω υψηλόβαθμου στελέχους του Στέητ Ντιπάρτμεντ που επισκέφθηκε ατύπως την Αθήνα.

Η επίσκεψη και οι επαφές του υψηλόβαθμου στελέχους της αμερικανικής διπλωματίας με την κυβέρνηση κρατήθηκαν επιμελώς μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Το γεγονός ότι η αμερικανική πλευρά, σε αντίθεση με το Βερολίνο, δε θα έβλεπε με καλό μάτι την απόκτηση της ελληνικής εταιρείας από το ρωσικό γίγαντα του αερίου, δεν αποτελεί είδηση. Ωστόσο κατά τις επαφές που είχε στην Αθήνα το υψηλόβαθμο στέλεχος του Στέητ Ντιπάρτμεντ, ανέλυσε μια σειρά από λόγους ευρύτερου γεωπολιτικού και οικονομικού ενδιαφέροντος, που καθιστούν ανεπιθύμητη μια τέτοια εξέλιξη. Οι αμερικανοί θεωρούν ότι στην πώληση της ΔΕΠΑ η Μόσχα “τα παίζει όλα για όλα” για να διατηρήσει συνθήκες μονοπωλίου στην αγορά αερίου της ευρύτερης περιοχής.

Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνουν ότι πιθανή κατάληξη της ΔΕΠΑ στα χέρια της Μόσχας θα θέσει σε κίνδυνο ακόμη και την κατασκευή του αγωγού TAP καθώς ο εν λόγω αγωγός «σπάει» το ρωσικό μονοπώλιο στο αέριο των αγωγών στην ευρύτερη περιοχή. Αντίθετα το Βερολίνο διαφοροποιείται «κλείνοντας το μάτι» στους Ρώσους.

Στη μέση των διασταυρούμενων πυρών βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση, η οποία καλείται να διαχειριστεί και να μεγιστοποιήσει τα εθνικά οφέλη. Ταυτόχρονα για την ΑΟΖ οι ΗΠΑ ζητούν από την Ελλάδα να αποφύγει μονομερείς κινήσεις που πιθανόν να θέσουν σε κίνδυνο το εύθραυστο κλίμα στην ευρύτερη περιοχή.