Υπάρχει θέμα Ροβέρτου Σπυρόπουλου;

Γράφει το Παρατηρητήριο
του Lykavitos.gr

Ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.
Και ο Ροβέρτος ο καλύτερος φίλος των μιντιάδων της διαπλοκής.

Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς, ότι μόνο στα ΝΕΑ και μόνο, διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμένες εντόπισα πληροφορία ότι υπάρχει «γκέλα» του μανατζαρέου του ΙΚΑ που ξαναδημιούργησε θέμα Ασφαλιστικού κι έκανε την Τρόικα να φουσκώσει το δημοσιονομικό κενό του 2014 κοντά στα 3 δις για να έχει τα νώτα της ασφαλή.

Αν καταλαβαίνω καλά, υπήρξε κενό διμήνου σε θέματα απόδοσης εισφορών ενώ ο κόσμος πλήρωνε. Και το κενό το πήρε η Τρόικα το πρόβαλε στο και μας πήδηξε.

Το θέμα πνίγηκε. Δεν το βρήκα πουθενά αλλού. Και αναρωτιέμαι ποιος το δίνει.

Ο Ροβέρτος είχε την προστασία του συστήματος Παπανδρέου, αφού ως υπεύθυνος ταμείου του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο.

Στο ΙΚΑ τα βρήκε με όσους έπρεπε να τα βρεί. Δεν χρειάζεται να σας πω ότι σε θέματα εισφορών και ενσήμων γίνεται μύλος σε όλα τα μεγάλα μαγαζιά.

Μετά ήρθε ο Βενιζέλος και ο Ροβέρτος, χωρίς πολλή φασαρία, πέρασε κάτω από το συρματόπλεγμα. Κοινώς, πούλησε και εκεί εξυπηρέτηση.

Αν τα αυτιά μου ακούνε καλά, ο Βρούτσης θέλει να ξεφορτωθεί τον Ροβέρτο. Αλλά δεν έχει δοθεί πράσινο φως από τον Βενιζέλο.

Και ο Ροβέρτος είναι ο άνθρωπος της διαπλοκής εκεί που η διαπλοκή χρειάζεται άνθρωπο και μάλιστα με το αζημίωτο.

Και δουλειές και φάρμες και αγροτικά προϊόντα και μπίζνες για τον κοιλαρά της Αρκαδίας που το παίζει κρασάς ενώ είναι άρχοντας.

Η Ελλάδα αναστενάζει ενώ τα ίδια πρόσωπα λυμαίνονται τις ίδιες θέσεις.

Σαμαράς και Βενιζέλος πρέπει να καταλάβουν ότι το πράγμα δεν βγαίνει έτσι και, κυρίως, ότι ο κόσμος το ΄χει τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι, όταν μιλάμε για σκάνδαλα Ροβέρτου στο ΙΚΑ.

Πηγή: lykavitos.gr/archives/68267

Advertisements

Ο σκοτεινός κόσμος της Μεταπολίτευσης

Από την Ιόλη Πιερίδη

Μέγαρο Μαξίμου, Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013. Τα sms που φτάνουν στο κινητό του Πάστορα Κουβέλη στην διάρκεια της σύσκεψης των 3 αρχηγών τον πληροφορούν για τον καιρό που επικρατεί εκείνη την ώρα στην περιοχή του Περιστερίου και πιο συγκεκριμένα στο κτίριο του αμαρτωλού ΟΠΑΠ. Ο Πάστορας έχει ήδη γεμίσει τα τασάκια της σύσκεψης με αποτσίγαρα. Καπνίζει διαρκώς και κάθε τόσο ρίχνει κλεφτές ματιές στην οθόνη του κινητού του. Λίγο αργότερα θαέριχνε και την τρικομματική κυβέρνηση.

 

Λίγους μήνες πριν…

 

Τετάρτη 7 Νοέμβριου 2012. Η  κυβέρνηση Σαμαρά φέρνει στην Βουλή-του Μειμαράκη, των διορισμένων συγγενών, φίλων, κολλητών των εθνοπατέρων και του ζημιογόνου καναλιού– το 3ο Μνημόνιο προς ψήφιση.

Την ίδια ώρα τα 3 κόμματα της συγκυβέρνησης συνεχίζουν ακάθεκτα να διορίζουν τα δικά τους παιδιά σε οργανισμούς που ελέγχονται από το κράτος με πιο χαρακτηριστική την ξεφτίλα στηνκρατική τηλεόραση.

Ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αδαμόπουλος, θα καταγγείλει τον διορισμό της συζύγου του υπουργού Εργασίας Βρούτση και της κόρης του Γενικού Γραμματέα του υπ. Οικονομικών Μέργου.

Το άθλιο κρατικοδίαιτο παρακράτος της διαπλοκής που οικοδομήθηκε πάνω στακουμπούρια της Τρομοκρατίας με το άλλοθι των σταγονιδίων της χούντας-αλήθεια οι εκτελέσεις των τρομοκρατών ποιους ωφέλησαν;-συνεχίζει ως σήμερα να κάνει παιγνίδι με ταπολιτικά κουρέλια της μεταπολίτευσης να διεκδικούν ηγετικούς ρόλους αντί να σαπίζουνστις πιο σκοτεινές φυλακές.

Όταν ρωτήθηκε ο περίφημος Κάρλος, το Τσακάλι, αν γνωρίζει ποιοι είναι πίσω από τις τρομοκρατικές οργανώσεις στην Ελλάδα είχε απαντήσει «ρωτήστε τον Καραμανλή και τον Ανδρέα». 
Δίχως να ασπαζόμαστε την άποψη ότι οι δύο ιδρυτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ γνώριζαν ποιοιέκαναν κουμάντο στα κουμπούρια δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι κάποιες εκτελέσεις της «17 ΝΟΕΜΒΡΗ» και κάποια χτυπήματα του ΕΛΑ έγιναν σε πολύ «δύσκολες» συγκυρίες για το σαθρό οικοδόμημα της μεταπολίτευσης-όπως για παράδειγμα η εκτέλεση του Παύλου Μπακογιάννη.

Η εκτέλεση του Τσάντες την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 1983, στις 7.25 το πρωί, στην Φιλοθέη θεωρείται “κλειδί” για την «συνάντηση» των παπούδων της οργάνωσης με την νέα γενιά των εκτελεστών, την γενιά του Κουφοντίνα.

Κάνοντας σήμερα, λίγο πριν το 3ο Μνημόνιο τον απολογισμό της Μεταπολίτευσης πουδιαρκώς πεθαίνει αλλά είναι πάντα παρούσα μαζί με το σκοτάδι που κουβαλάει διαπιστώνουμε πως οι πρωταγωνιστές παραμένουν ίδιοι λες και η Ιστορία μας κάνει πλάκα.

Ακόμη και η έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών παραπαίμπει στην γέννηση της Ελευθεροτυπίας των Συντακτών το 1974 πριν περάσει στα χέρια του πανέξυπνου Κίτσου Τεγόπουλου.

Ο Κίτσος μαζί με τον Λαμπράκη, την Ελένη Βλάχου και λίγους ακόμη παραδοσιακούς εκδότες προσπάθησαν όσο μπορούσαν να αντισταθούν όσο μπορούσαν στους πάσης φύσεωςπράκτορες ξένων μυστικών υπηρεσιών που έγιναν στην συνέχεια οι κυρίαρχοι της μεταπολίτευσης με κανάλια, εφημερίδες, νταλαβέρια με το κράτος και μπροστινούς αχυρανθρώπους.

Με βιτρίνα το τηλεοπτικό μπούστο της Ελένης Μενεγάκη και άλλων πιο σοβαρών δήθενκυριών και κυρίων της ελληνικής τηλεόρασης πράκτορες της KGB, της ΣΤΑΖΙ, της  CIA  και άλλων υπηρεσιών έστηναν και εξακολουθούν να στήνουν κρατικοδίαιτους επιχειρηματικούς ομίλους αξιοποιώντας το αποτέλεσμα των τρομοκρατικών οργανώσεων και στην συνέχεια  τα 45αρια της δημοσιογραφίας.

Αίφνης τα τελευταία χρόνια  όλοι σχεδόν οι  δημοσιογράφοι έχουν υποστεί αμνησία και ξεχνούν για ποια αφεντικά δουλεύουν. Το γεγονός ότι η Γερμανία και οι άνθρωποί της εξακολουθούν να ελέγχουν το εγχώριο παιγνίδι πολιτικής και οικονομικής εξουσίας οφείλεται απλά και μόνο στο οργανωμένο Αρχείο που διαθέτουν οι υπηρεσίες τους σε αντίθεση με τους πιο επιπόλαιους Αμερικανούς.

Οι Γερμανικές μυστικές υπηρεσίες έχοντας αρχικά την εμπειρία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και στην συνέχεια του τέλειου κτήνους παρακολούθησης της «ζωής των άλλων», την διαβόητη ΣΤΑΖΙ κατάφεραν να κερδίσουν τους Αμερικανούς στον πόλεμο της πληροφορίας.

Μόνο που είχαν και τουλάχιστο μια σχεδόν καταστροφική απώλεια. Ήταν τότε που οι Αμερικανοί αποκάλυψαν το παγκόσμιο κύκλωμα δωροδοκιών της  Siemens.

Αμερικανοί και Γερμανοί πάντως είχαν αγαστή συνεργασία εντός της χώρας στην υπόθεση των υποκλοπών και στην εξουδετέρωση του Καραμανλή-ο οποίος είχε ένα περιβάλλον απολύτως διαβρωμένο που έμπαζε από παντού.

Είχαν προηγηθεί απανωτές νίκες των Γερμανών όπως για παράδειγμα η πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη δια χειρός Συμπιλίδη που σήμερα είναι και επίκαιρος. Τον ρόλο του ανέλαβε ο Πάστορας.

Το εγχώριο κύκλωμα των διεφθαρμένων πολιτικών και επιχειρηματιών που είχε στηθεί μεθοδικά από τις ξένες μυστικές υπηρεσίες είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στα μεγαλύτερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης. 

Γνωστοί μεγαλοεπιχειρηματίες  που πρωταγωνιστούν δεκαετίες τώρα  σε δημόσια έργα, σε πάσης φύσεως προμήθειες, στα ΜΜΕ, στις μίζες στα εξοπλιστικά πάνε πακέτο με την επιμονήανθρώπων της Δικαιοσύνης να κρατάνε για δεκαετίες τα μάτια και τα αυτιά τους ερμητικά κλειστά.

Φυσικά σε πολλές περιπτώσεις ήταν οι ίδιοι οι πολιτικοί που φρόντιζαν, με περισσή μαεστρία, να «καθαρίσουν» οι συνάδελφοί τους όπως έκαναν οι Βενιζέλος και Λοβέρδος για χάρη των Τσοχατζόπουλου-Παπαντωνίου στην περίφημη Εξεταστική Επιτροπή για τα Εξοπλιστικά με επικεφαλής τον γραφικό Τραγάκη.

ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΚΑΙ ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

 

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1975 – Η εκτέλεση του Ρίτσαρντ Γουέλς


 


 

25 Δεκεμβρίου 1975:Η Αθήνα ετοιμάζεται να γιορτάσει τα δεύτερα μεταπολιτευτικά της Χριστούγεννα. Μεταξύ των καλεσμένων στη δεξίωση που παραθέτει ο αμερικανός πρέσβης είναι και ο ακόλουθος της αμερικανικής πρεσβείας, Pίτσαρντ Σκίφινγκτον Γουέλς, με τη σύζυγό του Μαρία – Χριστιάνα.

Λίγο πριν από τις 10, το ζεύγος -ιδιαίτερα ευδιάθετο- παίρνει το δρόμο της επιστροφής για την οικία του, στο Ψυχικό, αγνοώντας την τραγική κατάληξη της βραδιάς.

Καθώς η μαύρη λιμουζίνα σταματάει έξω από την έπαυλη, κάνει την εμφάνισή του ένα άλλο αυτοκίνητο, από το οποίο αποβιβάζονται τρεις ένοπλοι μασκοφόροι. Απομακρύνουν τον οδηγό και τη γυναίκα και εκτελούν τον 45χρονο διπλωμάτη με τρεις πυροβολισμούς.
Στον τόπο της επίθεση αφήνουν μία προκήρυξη, με την οποία την ευθύνη αναλαμβάνει η πρωτοεμφανιζόμενη «Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη». Η ίδια προκήρυξη αποστέλλεται τρεις ημέρες αργότερα και στις εφημερίδες. Ωστόσο, δεν θα δημοσιευθεί κατόπιν εισαγγελικής απαγόρευσης. Επιπλέον, μέσα στο κλίμα της εποχής κανείς δεν την παίρνει στα σοβαρά.

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι πρόκειται για ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ πρακτόρων της CIA.

Η προκήρυξη που εστάλη σε όλες τις εφημερίδες στις 24.12.1975 – και δε δημοσιεύτηκε ποτέ- ανέφερε μεταξύ άλλων, σύμφωνα με το «Βήμα»: «Σε πρόσφατο λόγο του ο Φορντ δήλωσε τελείως κυνικά ότι οι Αμερικανοί δεν θα διστάζουν να επεμβαίνουν ανοιχτά στο εσωτερικό των άλλων όταν το απαιτούν τα συμφέροντά τους. Παρόμοιες δηλώσεις είχε κάνει στο παρελθόν και ο Κίσινγκερ. (…) Αλλά αρκετά. Φτάνει πια. Πρέπει να καταλάβουν οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι πράκτορές τους ότι ο ελληνικός λαός δεν είναι αγέλη από πρόβατα. (…) Η κυβέρνηση κοροϊδεύει. Η Βουλή φλυαρεί χωρίς κανένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Τα περισσότερα κόμματα, συμμετέχοντας στον γενικό εμπαιγμό, συναγωνίζονται σε πλατωνικές δηλώσεις χωρίς πραγματικό αντίκρισμα. Και η Δικαιοσύνη κάνει τον άθλο, στη δίκη της 21ης Απρίλη, να μην αναφέρει το όνομα του δεύτερου ενόχου, της CIA και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. (…) Έτσι αποφασίζουμε να εκτελέσουμε υποδειγματικά τον αρχιπράκτορα της CIA, αρχηγό του κλιμακίου της στην Ελλάδα Ρίτσαρντ Γουέλς. (…) Ο Ρίτσαρντ Γουέλς ως αρχηγός είναι συνυπεύθυνος για όλα τα εγκλήματα που έκανε η CIA σε βάρος του λαού μας».

Στις 26 Δεκεμβρίου του 1975, η «17Ν» βγάζει «ανακοίνωση προς τον Τύπο» για τη μη δημοσίευση της πρώτης προκήρυξης, στην οποία εξηγεί γιατί δεν χτυπήθηκαν ο οδηγός και η γυναίκα του Γουέλς. «Ο Ρίτσαρντ Γουέλς ήταν αρχηγός της CIA. Σαν τέτοιος ήταν συνυπεύθυνος μαζί με άλλους επαγγελματίες πράκτορες που δρουν στο έδαφός μας για όλα τα εγκλήματα που έκανε η CIA και ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός στη χώρα μας. Απόφασή μας ήταν να εκτελεστεί ο αρχηγός και μόνο αυτός», αναφέρει η «17Ν». Ούτε αυτή η «ανακοίνωση» όμως δημοσιεύεται.

Την εποχή εκείνη επικρατούσε σύγχυση σχετικά με το τι πραγματικά συνέβη και ποιος έχει την ευθύνη καθώς η «17Ν» ήταν άγνωστη. Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν ένα χρόνο αργότερα, όταν η γαλλική εφημερίδα «Liberation» δημοσιεύει κείμενο της «17Ν» όπου περιγράφεται αναλυτικά η παρακολούθηση του Γουέλς και η οργάνωση της δολοφονίας. Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Βήματος», η τρίτη προκήρυξη είχε δοθεί σε σφραγισμένο φάκελο από μια γυναίκα στον Γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Πολ Σαρτρ, ο οποίος την παρέδωσε στον διευθυντή της εφημερίδας Σερζ Ζυλί. Ο φάκελος παρέμεινε στα συρτάρια της εφημερίδας μέχρι τις 26.12.1976, οπότε και είδε το φως της δημοσιότητας.

Στα γεγονότα αυτά επικεντρώνονται οι έρευνες για τον αρχηγό και την ιστορική ηγεσία. Στη δολοφονία συμμετείχαν τουλάχιστον τρία άτομα (στην προκήρυξη της 17Ν στη «Liberation» αναφέρεται ότι από το αυτοκίνητο «βγήκαμε αμέσως τρεις με τα πρόσωπα καλυμμένα»).Ανάμεσα σε αυτά η Αστυνομία εκτιμά ότι ήταν ο Αλέκος Γιωτόπουλος (ο οποίος πυροβόλησε τον αμερικανό πράκτορα), ο Παύλος Σερίφης, όπως επίσης μια γυναίκα και ένας άνδρας.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1981-Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ  Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΑΚΟΜΑΚΑΡΟΝΑΔΑΣ

Ο δημοσιογράφος Αθ. Παπανδρόπουλος θα γράψει ένα ιστορικό άρθρο-ντοκουμέντο για το πώς η παρέα του Ανδρέα Παπανδρέου έστησε την μεγάλη ληστεία της χώρας. Βρισκόμαστε στον Φεβρουάριο του 1981.



Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας.

 Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής. (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες).

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».

«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.

«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής.Γνώριζε επίσης ο ίδιος – όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου – ότιστην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του – όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα – Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών.Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ «κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.

2. [Η δημιουργία των μηχανισμών] Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο!

Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρόνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ).

 Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ελεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη τουOικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτοριανούς της «Αλλαγής».

Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου.

3. [Αριθμοί και γεγονότα] Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται
μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια – η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της – αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει. Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι’ αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας – και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες – ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) – είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ – κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. 

Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν.

Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφάπαξ. Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας.

Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα [4].
Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες.

Όλος αυτός δεσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ.

 

Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

 

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1983- Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΥΟ ΓΕΝΙΩΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΩΝ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΣΑΝΤΕΣ

 

 

Την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 1983, στις 7.25 το πρωί, δολοφονήθηκαν ο αμερικανός πλοίαρχος Τζορτζ Τσάντες (ανώτερο στέλεχος της Τζασμάγκ στην Αθήνα) και ο οδηγός του Νίκος Βελούτσος στον Φάρο Ψυχικού. Δύο νεαροί πλησίασαν με τη βέσπα τους το διπλωματικό αυτοκίνητο που βρισκόταν επί της λεωφόρου Κηφισιάς, σταματημένο σε έναν φωτεινό σηματοδότη, και πυροβόλησαν εξ επαφής με το 45άρι που είχαν χρησιμοποιήσει σε όλες τις προηγούμενες δολοφονικές επιθέσεις τους. Τι έλεγε η 17Ν 

«Αποφασίσαμε να χτυπήσουμε σήμερα έναν από τους κυριότερους στρατιωτικούς μηχανισμούς του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη χώρα μας, την αμερικανική στρατιωτική αποστολή, εκτελώντας ένα από τα ανώτερα στελέχη του. (…) Η ενέργειά μας είναι παράλληλα και συγκεκριμένη αγωνιστική συμπαράσταση διεθνιστικής αλληλεγγύης στους λαούς της περιοχής που αγωνίζονται για ανεξαρτησία αλλά και γενικότερα σ’ όλους τους λαούς και ιδίως τους λαούς της Κεντρικής Αμερικής και του Σαλβαδόρ που βρίσκονται σήμερα στην πρώτη γραμμή της παγκόσμιας ένοπλης αντιιμπεριαλιστικής πάλης.

Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι, όταν το ’75 εκτελέσαμε τον σταθμάρχη της CIA Γουέλς, η Αθήνα ήταν το κέντρο συντονισμού των συνωμοσιών και επεμβάσεων της CIA στην Αγκόλα – πράγμα που εμείς βέβαια αγνοούσαμε – όπου οι λαϊκές επαναστατικές δυνάμεις βρίσκονταν στην τελική φάση για την κατάληψη της εξουσίας» (από την προκήρυξη της 17Ν που οι δράστες ταχυδρόμησαν στον Τύπο και έγινε γνωστή στις 17.11.1983).

 

Η 17Ν απείλησε όλους τους Ελληνες που εργάζονταν στις αμερικανικές βάσεις. Προειδοποίησε ότι, όπως ο οδηγός του Τσάντες, όλοι οι έλληνες οδηγοί-σωματοφύλακες πρακτόρων της CIA, της DIA και της Jusmagg, αξιωματούχων της πρεσβείας και αξιωματικών αμερικανικής βάσης θεωρούνταν στόχοι. 

Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. θεωρούσαν υπόθεση «κλειδί» για την εξιχνίαση της δολοφονίας του 53χρονου πλοιάρχου Τζορτζ Τσάντες και του 62χρονου οδηγού του Νίκου Βελούτσου μια επίθεση που σημειώθηκε εναντίον δύο χωροφυλάκων του τότε Τμήματος Χωροφυλακής Φιλοθέης μία ακριβώς εβδομάδα – στις 8 Νοεμβρίου 1983 – πριν από τη δολοφονία Τσάντες – Βελούτσου στη λεωφόρο Κηφισιάς.

Η επίθεση σημειώθηκε στη γειτονική οδό Βεκιαρέλη στη Φιλοθέη, όταν οι δύο χωροφύλακες Κώστας Αργυρόπουλος, 33 ετών, και Ιωάννης Χατζημπύρος, 22 ετών, προσπάθησαν να ακινητοποιήσουν μοτοσικλέτα μάρκας Suzuki 550, χρώματος ασημί, που δεν είχε αριθμό κυκλοφορίας και στην οποία επέβαιναν δύο άτομα.

Σε απόρρητο έγγραφο που είχε συντάξει τότε η Αστυνομία αναφέρεται ότι «ο οδηγός ήταν ηλικίας 25-28 ετών, αναστήματος 1,70-1,75 μ. περίπου, κανονικής σωματικής διάπλασης. Φορούσε μπουφάν νάιλον, χρώματος μπλε, στο κεφάλι κράνος μοτοσικλετιστή και είχε μαύρο παχύ μουστάκι. Ο συνοδηγός ηλικίας 24-26 ετών, αναστήματος 1,65-1,70 μ., λεπτής σωματικής διάπλασης, φορούσε μπουφάν νάιλον, χρώματος σκούρου, στο κεφάλι κράνος μοτοσικλετιστή».

Οι αστυνομικοί προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν έλεγχο στους επιβάτες της μοτοσικλέτας γιατί αυτή δεν είχε πινακίδες και εκείνοι έσπευσαν να απομακρυνθούν πυροβολώντας το περιπολικό που τους ακολουθούσε. Από τη βαλλιστική έρευνα διαπιστώθηκε – αρκετό διάστημα αργότερα – ότι το 38άρι όπλο που χρησιμοποιήθηκε ήταν αυτό που χρησιμοποίησε η 17Ν σε μεταγενέστερες επιθέσεις, με πρώτη τη δολοφονία του φρουρού αστυφύλακα Χρήστου Μάτη στις 24.12.1984 στη ληστεία της Εθνικής Τράπεζας Πετραλώνων.
Οπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων, ο έλεγχος των αστυνομικών και το «επεισόδιο της οδού Βεκιαρέλη» έδωσαν παράταση στη ζωή για μία εβδομάδα του πλοιάρχου Τζορτζ Τσάντες και του οδηγού του, αφού αυτοί ήταν ο «στόχος» των μελών της 17Ν. Η κυρίως επίθεση σημειώθηκε την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 1983 στις 7.20 το πρωί, στη λεωφόρο Κηφισιάς 236, με τρόπο όμοιο με αυτόν που δολοφονήθηκε ο βρετανός ταξίαρχος Στίβεν Σόντερς στις 7 Ιουνίου 2000. Οι δράστες επέβαιναν σε μια βέσπα χρώματος μπλε μεταλλικού, που είχε κλαπεί από την οδό Πλαστήρα 24 στου Ζωγράφου, σε πολύ κοντινό σημείο από όπου είχε κλαπεί και η μοτοσικλέτα στο επεισόδιο με τους αστυνομικούς μία εβδομάδα νωρίτερα.

Οπως περιγράφεται στο απόρρητο ενημερωτικό έγγραφο της Αστυνομίας για τη δολοφονία Τσάντες, «ενώ το υπ’ αριθμ. κυκλοφορίας ΞΑ 14033 αυτοκίνητο μάρκας Plymouth στο οποίο επέβαιναν τα θύματα κατερχόταν τη λεωφόρο Κηφισίας με κατεύθυνση προς την Αμερικανική Πρεσβεία, κινούμενο επί της αριστερής εσωτερικής λωρίδας κυκλοφορίας, κοντά στη στάση “Κολλέγιο” σταμάτησε, διότι εκεί το φανάρι έδειχνε κόκκινο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, και ενώ το παραπάνω αυτοκίνητο βρισκόταν τρίτο στη σειρά από το φανάρι, το πλησίασε από τη δεξιά πλευρά μια βέσπα στην οποία επέβαιναν δύο άτομα. Ο οδηγός της βέσπας μαρσάρισε και ταυτόχρονα ο άλλος, που βρισκόταν πίσω, πάτησε σταθερά το αριστερό του πόδι στην άσφαλτο και, βγάζοντας από την τσέπη τού τζάκετ που φορούσε ένα μεγάλο πιστόλι, άρχισε να πυροβολεί εναντίον των επιβαινόντων στο αμερικανικό αυτοκίνητο επανειλημμένα».

Οι δράστες στο συγκεκριμένο έγγραφο περιγράφονται ως «δύο άγνωστα άτομα, μάλλον μετρίου αναστήματος, ηλικίας 20-25 ετών, που επέβαιναν σε βέσπα, χρώματος μπλε μεταλλικού, σχετικώς καινούργια. Ο οδηγός φορούσε κράνος πράσινο παλιό και τζάκετ χρώματος λαδί. Ο δε συνεπιβαίνων φορούσε κράνος μπλε σκούρο και τζάκετ μαύρο».

Στην προκήρυξη που έχει γραφεί τον Οκτώβριο του 1983 – ίσως δηλαδή και ένα μήνα νωρίτερα -, αφού δικαιολογείται γιατί η 17Ν επαναδραστηριοποιείται ύστερα από σιωπή τριών ετών, αναφέρεται ότι «αποφασίσαμε να χτυπήσουμε σήμερα έναν από τους κυριότερους στρατιωτικούς μηχανισμούς του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη χώρα μας, εκτελώντας ένα από τα σημαντικότερα ανώτερα στελέχη του, όπως και τον οδηγό-γορίλα σωματοφύλακά του».

Οπως όμως προέκυψε, ο Νίκος Βελούτσος κάθε άλλο παρά «σωματοφύλακας» του Τζορτζ Τσάντες μπορεί να θεωρηθεί, αφού τοποθετήθηκε ως οδηγός του μόλις 15 ημέρες πριν από τη δολοφονία, ύστερα από ένα ατύχημα που είχε οδηγώντας λεωφορείο σε εκδρομή υπαλλήλων της πρεσβείας των ΗΠΑ.

* Ο συνδυασμός των χτυπημάτων 
Οι αξιωματικοί αμέσως ασφαλώς συνδύασαν την επίθεση κατά του Τσάντες με την προ μιας εβδομάδας κατά των δύο αστυνομικών. Οι μαρτυρίες του Κωνσταντίνου Αργυρόπουλου, ο οποίος υπηρετούσε μέχρι πρότινος στο Αστυνομικό Τμήμα Φιλοθέης και συνταξιοδοτήθηκε, και του Ιωάννη Χατζημπύρου, ο οποίος σήμερα υπηρετεί στη Θεσσαλονίκη, θεωρήθηκαν καθοριστικές και σημαντικές αφού είχαν δει εκείνους που προετοίμαζαν την επίθεση κατά του Τσάντες. Σύμφωνα με πληροφορίες, κατέθεσαν ότι το «παχύ μουστάκι» του οδηγού της μοτοσικλέτας δεν προερχόταν από μεταμφίεση. Παράλληλα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες – πολλούς μήνες αργότερα -, οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί φέρεται να αναγνώρισαν, όχι με απόλυτη βεβαιότητα, ότι το άτομο που τους πυροβόλησε – συνεπιβάτης στη μοτοσικλέτα – ήτανο Χρήστος Τσουτσουβής, ο οποίος σκοτώθηκε στη συμπλοκή στου Γκύζη στις 15 Μαΐου 1985. Σημειώνεται ότι στο παρελθόν υπήρχαν πολλές ενδείξεις εμπλοκής της ομάδας Τσουτσουβή στη 17Ν, με κυριότερη την ανεύρεση στη γιάφκα της «Αντικρατικής Πάλης» στην οδό Καλαμά του κλειδιού που άνοιγε το αυτοκίνητο των δραστών της δολοφονίας του σταθμάρχη της CIA Ρίτσαρντ Γουέλς.

 

ΑΝΟΙΞΗ 1985- ΤΟ «ΜΥΣΤΗΡΙΟ» ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ ΚΑΙ  Η ΑΤΑΚΑ ΤΟΥ ΣΕ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΗΣ ΠΕΛΟΝΟΝΝΗΣΟΥ

 

Το παιδί από την Τερπνή Σερρών θα έχει μια φυσιολογική ζωή ως την εφηβεία του που συμπίπτει με την ταραγμένη μεταπολίτευση. Τότε θα ενταχθεί στη μαθητική οργάνωση του ΠαΣοΚ, ΠΑΜΚ, της περιοχής Γκύζη αλλά δεν θα πάψει, σε κάθε φάση της ζωής του, να θεωρεί τον εαυτό του μαρξιστή-λενινιστή. Ο Ανδρέας Παπανδρέου θεωρείται από τον έφηβο μαθητή «δεξιός» και ο «ένοπλος αγώνας» απαραίτητη προϋπόθεση για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Παίρνει μέρος στις πρώτες γεμάτες ένταση πορείες του Πολυτεχνείου και δεν μένει αδιάφορος στα συνθήματα των οργανώσεων της άκρας Αριστεράς, όχι τόσο των τροτσκιστών όσο των μαοϊκών ΕΚΚΕ και ΚΚΕ (μ-λ).

«Πίσω από το ήσυχο πρόσωπο και τους χαμηλούς τόνους υπήρχε μια μόνιμη οργή που ορισμένες φορές έμοιαζε με μίσος» λέει ένα μέλος του ΠαΣοΚ στην οργάνωση του Γκύζη που γνώριζε τον Κουφοντίνα και θέλει να παραμείνει ανώνυμο.

Οι γονείς του αντιμετωπίζουν προβλήματα με ένα παιδί που περνά δύσκολη εφηβεία. Ο νεαρός Κουφοντίνας αισθάνεται μειονεκτικά εξαιτίας μιας κινητικής δυσκολίας που έχει στο «καλό» του χέρι. «Αυτό θα διαμορφώσει και τη συμπεριφορά του, θα προσπαθήσει να αποδείξει όχι μόνο ότι είναι σαν τους άλλους αλλά και λίγο παραπάνω από αυτούς» λέει ένας συγγενής του που θέλει επίσης να παραμείνει ανώνυμος.

Ο Κουφοντίνας εγκαταλείπει το ΠαΣοΚ το 1977, στις διαγραφές των ομάδων των «μαρξιστών-λενινιστών» (χαρακτηρισμός που περιελάμβανε και τους τροτσκιστές), η πολιτική συμπεριφορά των οποίων «εμπόδιζε» το Κίνημα να πάρει τα χαρακτηριστικά του «κόμματος εξουσίας».

Η «προδοσία της ηγεσίας» για τον Κουφοντίνα, αλλά και για άλλους, είναι πλέον αποδεδειγμένη.

Ο Στέφανος Τζουμάκας, ένας από τους καθοδηγητές τότε της νεολαίας του ΠαΣοΚ, θυμάται ότι «γινόταν τότε ιδεολογικός πόλεμος μέσα στις οργανώσεις» με ανθρώπους που χαρακτηρίζει«σταλινικούς και εισοδιστές».

Αλλά οι επιλογές του Κουφοντίνα δεν έχουν σχέση μόνο με το πώς βιώνει τον μετασχηματισμό του ΠαΣοΚ σε κόμμα εξουσίας. Ισως από όλα τα μέλη της 17Ν να αποτελεί την πιο τυπική ενσάρκωση της σχιζοειδούς προσωπικότητας στη μεγαλούπολη. Ενα χρόνο μετά την αποχώρησή του από την ΠΑΜΚ είναι πια φοιτητής στη Νομική Σχολή (Οικονομικό Τμήμα) και μέλος της σπουδαστικής παράταξης του ΚΚΕ (μ-λ), της ΠΠΣΠ. Στον νέο του «πολιτικό χώρο» αισθάνεται πιο άνετα καθώς η αποδοχή της βίας «ως εργαλείου ενός επαναστατικού μαζικού κινήματος» βρίσκεται μέσα στις θεωρητικές επιλογές της καινούργιας πολιτικής του οικογένειας. Αλλά και σε αυτό το σχήμα ο Κουφοντίνας θα βιώσει την πολιτική ως προδοσία.

Η αντιπαράθεση με την κυβέρνηση Καραμανλή για τον φοιτητικό νόμο 815 θα ριζοσπαστικοποιήσει όσους ακολουθούν τις οργανώσεις της άκρας Αριστεράς. Τον Νοέμβριο του 1979 στην επέτειο του Πολυτεχνείου γίνονται άγριες συγκρούσεις των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς με τους φοιτητές της ΚΝΕ βασικά αλλά και της νεολαίας ΠαΣοΚ.

Στις 4 Δεκεμβρίου αρχίζει η κατάληψη του Χημείου εναντίον του νόμου 815.

* Η ώρα της ένοπλης δράσης

Στις 11 Δεκεμβρίου καταλαμβάνεται η Νομική. Ο Κουφοντίνας διαδηλώνει με άλλα 2.000 άτομα στη Φυσικομαθηματική με συνθήματα: «Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους», «ΚΝΕ-ΠαΣοΚ πουλάνε τους αγώνες», «Εμπρός για καταλήψεις στα εργοστάσια».

Με την έλευση των Χριστουγέννων του ’79 οι καταλήψεις «σβήνουν».

Η επόμενη μεγάλη σύγκρουση για τον Κουφοντίνα έρχεται τον Νοέμβριο του 1980. Πρωθυπουργός είναι ο Γεώργιος Ράλλης και οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς βρίσκονται «επί ποδός πολέμου». Το ΚΚΕ (μ-λ) γράφει καλώντας σε πορεία στην αμερικανική πρεσβεία: «Η κυβέρνηση ξεπουλά τη χώρα και απαγορεύει το δικαίωμα της πορείας στην αμερικάνικη πρεσβεία. Η αντιπολίτευση υποχωρεί – εν ονόματι του ήπιου κλίματος – γιατί η λύση για κάθε πρόβλημα είναι οι… εκλογές, όπου επιδιώκει να εξαργυρώσει τη “μετρημένη στάση” της με περισσότερους ψήφους, στο όνομα μιας αλλαγής μέσα από τις κάλπες… Ομως η λύση είναι ο κάθε δημοκράτης να αντισταθεί έμπρακτα στην κρατική τρομοκρατία, όχι διπλώνοντας τις σημαίες του Νοέμβρη και μετατρέποντάς τον σε ανώδυνο μνημόσυνο, αλλά εκφράζοντας αγωνιστικά την αντίθεσή του με το κράτος της Δεξιάς – το κράτος του ξεπουλήματος της χώρας, της λιτότητας και της τρομοκρατίας – με τη συμμετοχή του στην πορεία».

Η προσπάθεια του μπλοκ της άκρας Αριστεράς να διασπάσει τις αλυσίδες της Αστυνομίας για να φθάσει στην αμερικανική πρεσβεία οδηγεί σε σύγκρουση με τα ΜΑΤ. Οι αριστεριστές βιώνουν εκείνη τη σύγκρουση σαν ολοκληρωτική ήττα. Οι αλυσίδες στην κεφαλή της διαδήλωσης στην αρχή αντέχουν στην πίεση της σύγκρουσης αλλά το πλήθος πίσω από αυτές τρέπεται σε φυγή. Γίνονται μάχες σώμα με σώμα και γρήγορα και οι πρώτες σειρές διαλύονται από τις επιθέσεις της Αστυνομίας.

Στις 10 το βράδυ της ίδιας ημέρας ο Ανδρέας Παπανδρέου κάνει την εξής δήλωση: «Μικρές ομάδες ανευθύνων στοιχείων και προβοκατόρων άγνωστης και ύποπτης προέλευσηςδημιούργησαν θλιβερά έκτροπα με προφανή σκοπό να αμαυρώσουν και να δυσφημήσουν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο του Πολυτεχνείου». Στις συγκρούσεις σκοτώνονται δύο άτομα (Κουμής, Κανελλοπούλου) και δύο μέρες αργότερα οι οργανώσεις της άκρας Αριστεράς κατηγορούν τον Ανδρέα Παπανδρέου ότι βοήθησε την κυβέρνηση της ΝΔ «σαν να έχει αναλάβει από τώρα το υπουργείο Δημόσιας Τάξης» (Προκήρυξη ομάδα Πρωτοβουλίας Πολυτεχνείου ’80).

Ο Κουφοντίνας εισπράττει την περίοδο αυτή σαν μια νέα «προδοσία» ενός συντεταγμένου κομματικού μηχανισμού που δεν είναι σε θέση να «αμυνθεί» στις επιθέσεις του κράτους. Είναι η ώρα του ένοπλου αγώνα.

Για τους αξιωματικούς της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας είναι ακόμη ασαφές αν ο Κουφοντίνας στρατολογήθηκε κατευθείαν στη 17Ν ή «πέρασε» πρώτα από την «Αντικρατική Πάλη» του Χρήστου Τσουτσουβή, αδιαμφισβήτητου ηγέτη του χώρου του ένοπλου αγώνα στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ή από τον ΕΛΑ.

Στις 16 Ιανουαρίου του 1980 η 17Ν σκοτώνει τον τότε υποδιοικητή των ΜΑΤ Παντελή Πέτρουκαι τον αστυφύλακα σωματοφύλακά του Σταμούλη. Είναι η χρονιά που σημαδεύεται από μια «έκρηξη» εμπρησμών με δράστες μέλη ακροαριστερών οργανώσεων – ο ΕΛΑ φθάνει στο σημείο να πυρπολήσει ένα βοθρατζίδικο στον Βοτανικό τον Αύγουστο του 1980 – και ταυτόχρονα η χρονιά εμφάνισης πολλών νέων οργανώσεων ενός ή δύο ατόμων. Η Αντιτρομοκρατική δεν αποκλείει ο Δημήτρης Κουφοντίνας να προσχωρεί στην αρχή σε κάποια από αυτές.

* Η στρατολόγηση στη 17Ν

Σε κάθε περίπτωση διατηρεί στενές σχέσεις με τον Πάτροκλο Τσελέντη, ο οποίος σπουδάζει επίσης στη Νομική και συζητεί το ενδεχόμενο σύμπραξής του στον «ένοπλο αγώνα». Εν όψει της ανόδου του ΠαΣοΚ στην εξουσία η 17Ν σταματάει για δύο χρόνια τα «χτυπήματά» της αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στρατολόγησης σε άλλες οργανώσεις, όπως ο ΕΛΑ και η «Αντικρατική Πάλη».

Το βέβαιο είναι ότι το 1983 ο Κουφοντίνας στρατολογείται στη 17Ν. Ποιος τον στρατολόγησε παραμένει άγνωστο, αν και η Αστυνομία έχει κάποιες ενδείξεις ότι τον έφερε σε επαφή με την οργάνωση ηγετική φυσιογνωμία των «παππούδων» που εκινείτο στον χώρο του ΕΛΑ.

Η Αστυνομία πάντως είναι βέβαιη ότι όταν ο Χριστόδουλος Ξηρός μπήκε στη 17Ν ο Κουφοντίνας ήταν ήδη μέλος της. Αν αυτό ισχύει, είναι εξαιρετικά δύσκολο να δεχθεί κανείς ότι ο Δημήτρης Κουφοντίνας τοποθέτησε, χρησιμοποιώντας το αυτοκίνητο του πατέρα του, βόμβα στη Citibank της οδού Πανόρμου, τρία χρόνια αργότερα. Απλούστατα το 1986«καταγράφεται» για πρώτη φορά το όνομα «Κουφοντίνας» στα αρχεία της Ελληνικής Αστυνομίας αλλά ο νεαρός «έχει βουτήξει στα βαθιά νερά της παρανομίας» τρία χρόνια νωρίτερα.

Η Αστυνομία ταυτίζει την είσοδό του στην παρανομία με την εγκατάλειψη της πατρικής στέγης και την απόφασή του να μην παρουσιασθεί για να υπηρετήσει τη στρατιωτική θητεία. Αλλά αυτή η απόφαση είναι απλά ένα προπέτασμα καπνού για τους γονείς του, προκειμένου να δικαιολογήσει τη ζωή του στην παρανομία την οποία όμως έχει επιλέξει για πολύ πιο σοβαρούς λόγους.

Ο Κουφοντίνας στρατολογεί στην οργάνωση τους Χριστόδουλο Ξηρό και Πάτροκλο Τσελέντη. Σκοτώνει για πρώτη φορά, σύμφωνα με την προανακριτική απολογία του Πάτροκλου Τσελέντη, τον φρουρό της Εθνικής Τράπεζας στα Πετράλωνα Χρ. Μάτη και είναι «πολύ ταραγμένος» στο βάπτισμα πυρός. Το πιστόλι που βρέθηκε στον Πειραιά στις 29 Ιουνίου «είναι το πιστόλι που αποτυπώνει την πορεία του Κουφοντίνα στην οργάνωση και όχι εκείνη του Σάββα Ξηρού» είπε στο «Βήμα» αστυνομική πηγή. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο Χριστόδουλος Ξηρός παίρνει για πρώτη φορά μέρος σε βομβιστική ενέργεια το 1987. Από εκεί και πέρα ο «Λουκάς» σκοτώνει ευκολότερα. Το 1985 είναι ήδη «επιμελητής» της οργάνωσης, φέρνει τα όπλα για τις επιθέσεις και τα παίρνει μετά από αυτές.

Πριν από την εκλογή από τη Βουλή του Προέδρου της Δημοκρατίας την άνοιξη του 1985 ο Κουφοντίνας, που ζει σε καθεστώς ημιπαρανομίας, συναντάει στο κέντρο της Αθήνας ένα βουλευτή του ΠαΣοΚ από την Πελοπόννησο και του λέει ότι «ξέρει (σ.σ.: ο Κουφοντίνας) τι θέλουν οι κουφάλες που έχουν ξεπουλήσει τα πάντα στη Δεξιά».

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1989-Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

22 χρόνια χωρίς τον Παύλο Μπακογιάννη

Την Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 1989,στις 7.58 το πρωί, τρεις ένοπλοι πυροβόλησαν με δύο 45άρια πιστόλια και τραυμάτισαν θανάσιμα τον Παύλο Μπακογιάννη, βουλευτή Ευρυτανίας της ΝΔ και γαμπρό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, στην είσοδο του γραφείου του στην οδό Ομήρου στο Κολωνάκι. Ο βουλευτής μεταφέρθηκε στον «Ευαγγελισμό», όπου εξέπνευσε μία ώρα αργότερα.

«Αποφασίσαμε λοιπόν να εκτελέσουμε τον απατεώνα και ληστή του λαού Μπακογιάννη. Ο κύριος αυτός είναι υπεύθυνος όχι μόνο γιατί έκλεψε τα πρώτα 60 εκατομμύρια του ιδρυτικού κεφαλαίου της Γραμμής αλλά και για τις εκατοντάδες εκατομμύρια που είτε έκλεψε μαζί με τον συνεργάτη του Κοσκωτά για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου Γραμμής, αλλά και για την αγορά μέσω της Γραμμής της Τράπεζας Κρήτης» (απόσπασμα από τη 12σέλιδη προκήρυξη με ημερομηνία 18.9.1989 που εστάλη στην «Ελευθεροτυπία» στις 9 Οκτωβρίου 1989).

Στην προκήρυξη με τίτλο «Αρχισε η κάθαρση», που έχει ημερομηνία 18.9.1989, αναφέρθηκε ότι η ΝΔ και ο Συνασπισμός εξαπάτησαν και εξαπατούν χυδαία τον λαό, αφού οδηγούν με τη στάση τους στην παραγραφή των εγκλημάτων, χωρίς να κρατάνε τα προσχήματα. Στην προκήρυξη αναφέρονται ως συνυπεύθυνοι (με τον Μπακογιάννη) του σκανδάλου Κοσκωτά οι Παπανδρέου, Κουτσόγιωργας, Πέτσος, Ρουμελιώτης και Χαλικιάς. Επίσης γίνεται αναφορά για την κρίση στην ΚΝΕ.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ  1993-Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

 

!

9 Σεπτεμβρίου 1993.  Ο βουλευτής Κιλκίς Γιώργος Συμπιλίδης ανεξαρτητοποιείται και ρίχνει τη κυβέρνηση Μητσοτάκη με μια ακατάληπτη δήλωση η οποία ήταν όλα τα λεφτά:«Το θέμα της Μακεδονίας μας δρομολογήθηκε (…) προς την κατεύθυνση της εθνικής τραγωδίας. (…) Το θέμα του ΟΤΕ, μετά μάλιστα από τις γνωστές περιπέτειες της ΑΓΕΤ, εγείρει τεράστια ερωτηματικά (…) Κύριε πρόεδρε, όλα τα παραπάνω με φέρνουν στην επώδυνη θέση να κάνω χρήση του συνταγματικού μου δικαιώματος και να προχωρήσω στην άρση της εμπιστοσύνης μου από την κυβέρνηση».

Mητσοτάκης κατηγορεί τον Σαμαρά για τη πτώση της κυβέρνησής  του και αφήνει να εννοηθεί ότι τον ρίξανε συμφέροντα φωτογραφίζοντας τον επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη. 

Ενάμισι χρόνο μετά ο Συμπιλίδης με τον ιδρώτα να κυλάει στο πρόσωπό του μιλάει στο«Star» και στον Γιώργο Τράγκα για τη νύχτα πριν τη πτώση του Μητσοτάκη>

– Την πέρασα στο σπίτι των κουμπάρων μου με ψωμί και τυρί. Είχε προηγηθεί μια συνάντηση στο σπίτι του Στεφανόπουλου όπου ο Σαμαράς μας εξήγησε πως έχει η υπόθεση της Μακεδονίας…

 

 

ΜΑΡΤΙΟΣ 2005-ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΣΑΛΙΚΙΔΗ

Ξημερώματα Τετάρτης 9 Μαρτίου 2005, στην οδό Ευκλείδου 18 στον Κολωνό.
 
Από το παταράκι του μπάνιου στο μικρό διαμέρισμα του Κώστα Τσαλικίδη, κατεβαίνει ένα σχοινί το οποίο είναι δεμένο στους σωλήνες του καλοριφέρ. Το σχοινί καταλήγει σε θηλιά, περασμένη στο λαιμό του 39χρονου στελέχους της Vodafone. Το σώμα του Κώστα Τσαλικίδη αιωρείται μερικά εκατοστά πάνω από το πάτωμα και μια καρέκλα είναι πεσμένη κάτω από τα πόδια του….

Η ώρα είναι 07:55. Το άψυχο σώμα του γιού της καθώς κρέμεται μπροστά στη πόρτα του μπάνιου, θα το αντικρύσει πρώτη η μητέρα του Γεωργία. Ο Κώστας, που ήταν πάντα συνεπής στην δουλειά του, εκείνη τη μέρα δεν είχε φύγει ακόμη από το διαμέρισμα και οι γονείς τον καλούσαν στο τηλέφωνο με τη σκέψη ότι τον είχε πάρει ο ύπνος. Ο πατέρας του Γιώργος, εργολάβος οικοδομών, υπέφερε από την αναπηρία του στο ένα του πόδι με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται η κίνησή του. Οι γονείς κατοικούσαν στον ίδιο όροφο με το γιο τους, σε διαφορετικά διαμερίσματα. Η μητέρα ήταν εκείνη που με το δικό της κλειδί, θα πήγαινε να ξυπνήσει τον Κώστα.

Η ώρα είναι 08:35, όταν φτάνει τυχαία στο διαμέρισμα ο αδελφός του Παναγιώτης. Εκείνος με μαχαίρι κόβει το σχοινί και τοποθετεί το άψυχο σώμα του αδελφού του στο κρεβάτι του υπνοδωματίου, όπου και τον φωτογράφισε. Στη συνέχεια τηλεφωνεί στο ΑΤ Κολωνού.

Στις 9.30-10 το πρωί της ίδιας μέρας, (σύμφωνα με την κατάθεσή του στις 10 Μαρτίου 2006), ενημερώνεται ο επικεφαλής της Vodafone Γιώργος Κορωνιάς, για το θάνατο του Κώστα Τσαλικίδη. Στο διαμέρισμα της οδού Ευκλείδου βρίσκεται ακόμη η Σήμανση και το ΕΚΑΒ.

 

Στο μεταξύ κανείς δεν φροντίζει ν απομονώσει το χώρο και να πάρει δαχτυλικά αποτυπώματα. Ούτε καν από το πατάρι. Μέχρι σήμερα.
Όσο για την νεκροψία, αυτή γίνεται την επόμενη το βράδι, 10 Μαρτίου 2005, αντί της πάγιας τακτικής-παραλαβή νεκρών μέχρι 10 το πρωί για νεκροτομή την ίδια μέρα. (Στην Ελλάδα πρωθυπουργός είναι ο Κώστας Καραμανλής και κορυφαία στελέχη στο Μαξίμου ο Γιάννης Αγγέλου και ο Γιάννης Ανδριανός.)

Κανείς εως σήμερα δεν γνωρίζει την πραγματική ώρα του θανάτου του Κώστα Τσαλικίδη. Κι αυτό γιατί πουθενά δεν αναγράφεται- σε κανένα έγγραφο! Κανείς εκτός από τον δολοφόνο του.

Στην οδό Ευκλείδου 18, στο διαμέρισμα που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το δυάρι που κατοικούσε ο Κώστας Τσαλικίδης, μένουν δυο φοιτήτριες, κορίτσια από την επαρχία που βρέθηκαν στην Αθήνα. Ένα πρωί καθώς έχουν κατέβει για ψώνια στο κέντρο της πόλης-συγκεκριμένα πήγαν ν αγοράσουν καλλυντικά από γνωστό κατάστημα, θα κάνουν μια γνωριμία λίγο ασυνήθιστη, για το μέρος. Ενας ώριμος άνδρας, αθλητικός και με κοντοκουρεμένο μαλλί, θα τις πλησιάσει. Τους πιάνει κουβέντα. Για κάποιο διάστημα, μιλάει μόνο με τη μία, καθώς η άλλη συνεχίζει να ψωνίζει.

Αργότερα και καθώς επιστρέφουν σπίτι τους, ανακαλύπτουν ότι έχουν χάσει τα κλειδιά τους. Πολύ μετά κι όταν ο Κώστας Τσαλικίδης του κάτω ορόφου, θα είχε φύγει από τη ζωή, οι φοιτήτριες βρίσκουν έντρομες μια βαλίτσα στο πατάρι του μπάνιου τους. Μια τεράστια βαλίτσα που δεν ανήκε σε καμία από τις δύο. Τα παταράκια στις παλιές πολυκατοικίες, όπως εκείνη που κατοικούσαν, χτιζόντουσαν με τον ίδιο τρόπο σ όλα τα διαμερίσματα. Οι σωληνώσεις ήταν παρόμοιες.

Οποιος είχε μπει στο διαμέρισμα των κοριτσιών γνώριζε ακριβώς πως ήταν και το πατάρι στο δυάρι του Κώστα Τσαλικίδη. Από πού περνούν οι σωληνώσεις της κεντρικής θέρμανσης. Είχε σκόμη στη διάθεσή του και το κλειδί της κεντρικής εισόδου της μικρής πολυκατοικίας.

Το τι μπορεί να περιείχε η βαλίτσα που τοποθετήθηκε στο πατάρι τους, είναι ένα ερωτηματικό. Οπως επίσης και πως θα μπορούσε να χρησιμεύει στους δολοφόνους του νεαρού Τσαλικίδη.

Ένα ακόμη ερωτηματικό είναι οι τρείς ναυτικοί κόμποι που έσφιγγαν τη θηλιά στο λαιμό του Κώστα Τσαλικίδη. Οι ναυτικοί κόμποι, απαιτούν ιδιαίτερη τεχνική και έμπειρο χέρι. Ο νεαρός Τσαλικίδης, δεν ήξερε να δένει παρά τους κόμπους στα κορδόνια των παπουτσιών του.

Οι φοιτήτριες –σύμφωνα με πληροφορίες-έχουν δώσει καταθέσεις και στη συνέχεια «εξαφανίσθηκαν» τρομαγμένες από το σπίτι του Κολωνού.

-«Εμείς ποτέ δεν είχαμε βαλίτσα στο πατάρι μας…», θα πουν στην οικογένεια του νεκρού Τσαλικίδη.

Ηταν γύρω στις 11 το βράδι της 8ης Μαρτίου, όταν ο Κώστας Τσαλικίδης πήγε στο φούρνο της γειτονιάς του. Είχε αδυναμία στις πάστες που έφτιαχνε ο φίλος του φούρναρης και αγόρασε τρεις. «Μ αρέσουν πολύ οι πάστες που φτιάχνεις…» έλεγε καθώς έβγαζε να τις πληρώσει.

«Δεν έμοιαζε με άνθρωπο που θ αυτοκτονούσε. Ανοίξαμε μια κουβεντούλα, ως συνήθως…» θα πει ο φούρναρης για τον πελάτη και φίλο του.

Ο Κώστας κρατώντας τις πάστες ανεβαίνει στο διαμέρισμα. Τα γεγονότα τον θέλουν να περνάει πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του. Όταν ένιωσε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν κατευθύνθηκε προς το κρεβάτι του. Το πώς ένας δολοφόνος θα εξουδετερώσει εντελώς την αντίσταση ενός ανθρώπου που κοιμάται, απαιτεί φαντασία αντίστοιχη μ εκείνη του τελευταίου διαρρήκτη. Ένα αναισθητικό σπρέυ αρκεί.

Το κοιμισμένο σώμα του νεαρού Τσαλικίδη οδηγείται από τους δολοφόνους του στην κρεμάλα με τους ναυτικούς κόμπους. Αφού τη περάσουν στο λαιμό ένας απ αυτούς τον «αγκαλιάζει» και κρέμεται μαζί του. Τα σημάδια στο λαιμό του νεκρού δεν δικαιολογούνται ούτε από το βάρος , ούτε από τη διάμετρο του σχοινιού.

Το γεγονός ότι επέλεξαν να τον κρεμάσουν έξω από το μπάνιο του, έχει την εξήγησή του. Ηθελαν να στείλουν «μήνυμα» σε όσους γνώριζαν να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό. Διαφορετικά ότι θα είχαν την ίδια τύχη: Θα τους περίμενε κι εκείνους «Το Μπάνιο της Αφροδίτης» …

 

Ο σκοτεινός κόσμος της Μεταπολίτευσης εξακολουθεί να ξετυλίγεται μπροστά μας σε όλο του το μεγαλείο…

Πηγή: kourdistoportocali.com/articles/22071.htm

Εγχώρια διαπλοκή και Αμερικάνοι θα βαράνε στο ψαχνό

Εκτός από την εγχώρια διαπλοκή που για τους δικούς της λόγους δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση να βρει η χώρα και η οικονομία το δρόμο της, οι Αμερικάνοι συνεχίζοντας τις δικές τους μάχες στον παγκόσμιο νομισματικό πόλεμο, θα συνεχίσουν να προκαλούν τριγμούς σε κάθε προσπάθεια ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής ιδέας.

Ήδη τις τελευταίες μέρες τόσο η Wall Streek Journal όσο και οι New York Times δείχνουν τις διαθέσεις τους:

 

Wall Street Journal: Η Ελλάδα είναι στο γάντζο

Στην αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από το κυβερνητικό σχήμα αναφέρεται η Wall Street Journal, η οποία επισημαίνει πως είναι πολύ δύσκολο πλέον να εξαντλήσει Αντώνης Σαμαράς την τετραετία στη θέση του πρωθυπουργού, ενώ παράλληλα υποστηρίζει πως μετά και το «λουκέτο» της ΕΡΤ, το παραμικρό περιστατικό μπορεί να «ρίξει» την κυβέρνηση.

Σε άρθρο της με τίτλο «Η Ελλάδα είναι στο γάντζο», η Wall Street Journal αναφέρει πως η κυβέρνηση επέζησε -προς το παρών- από την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ και αναφέρει πως είναι «αδύνατο να εξαντλήσει την τετραετία, μια κυβέρνηση η οποία κινδυνεύει να καταρρεύσει κάθε φορά που επιχειρεί να ”κόψει το λίπος”, πόσο μάλλον να τηρήσει τις συμφωνίες για την λιτότητα που έχει κάνει με το ΔΝΤ και τις Βρυξέλλες».

Στη συνέχεια, το δημοσίευμα αναφέρεται στην κίνηση του πρωθυπουργού να βάλει «λουκέτο» στην ΕΡΤ, τονίζοντας ότι δεν ήταν «ακριβώς ένα πρότυπο αποτελεσματικής συρρίκνωσης του κράτους».

Κλείνοντας, το δημοσίευμα αναφέρει πως η «ηρεμία στους δρόμους της Αθήνας έφθασε στο τέλος της. Η ικανότητα της Ελλάδας να μετασχηματίζει και να επαναπρογραμματίζει την οικονομία της τελειώνει μπροστά στις πολιτικές και κοινωνικές ανάγκες μιας χώρας που βρίσκεται στον έκτο χρόνο της ύφεσης. Ενας νέος γύρος απολύσεων στο δημόσιο, άλλη μια αύξηση των φόρων, μια ρατσιστική δολοφονία από την ακραία εθνικιστική Χρυσή Αυγή, ένας θάνατος πολίτης από την αστυνομία από ατύχημα: Σχεδόν οτιδήποτε θα μπορούσε να φέρει ταραχές στη χώρα».

Πηγή: Wall Street Journal και iefimerida.gr

Continue reading

Της πουτάνας γίνεται. Η χαρά του παρακράτους.

Από τον Βασίλη Μπόνιο

Επιτέλους λασπομαχία. Ενας βρώμικος πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες ώρες με επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα να έχουν ξεσαλώσει. Μιλάμε ότι η κολομβιάνικη μαφία ωχριά μπροστά στην ελληνική.

Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές μια και αφορούν όλο το εγχώριο σύστημα διαπλοκής. Τυχόν ανατροπή του Σαμαρά θα προκαλέσει αναδιάταξη στο εκδοτικό και κυρίως στο τραπεζικό σύμπαν της χώρας.

Ολοι ραδιουργούν με όλους!

Ακόμη και ο ΓΑΠ έχει επιστρέψει δυνατά στο πολιτικό παιγνίδι. Το βράδι του Σαββάτου έτρωγε με τα αδέλφια του στο Yellow της Χαριλάου Τρικούπη ενώ κάποια στιγμή μίλησε στο τηλέφωνο με τον Χρήστο Παπουτσή.

Το ίδιο βράδι (Σάββατο) όπως αποκαλύπτει ο Lykavitos, ο Πάστορας Κουβέλης είχε κατέβει με τρίκυκλο (για ξεκάρφωμα) στη Γλυφάδα για να συναντήσει την Ντόρα.

Στο μεταξύ η απάντηση του Βενιζέλου, στην ομιλία του Σαμαρά στο Ναύπλιο, είναι πιο σκληρή από ποτέ. Τον κατηγορεί για τσαπατσουλιά.

Ο Πάγκαλος μέσα από το ΒΗΜΑ ξεχέζει πατόκορφα τον Βενιζέλο και Κουβέλη και υποστηρίζει πως ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ δεν θα πάρουν ούτε 3% στις εκλογές.

Μεγάλη κινητικότητα σε 4 σπίτια πολιτικών: Στου Καραμανλής στην Ραφήνα και σε εκείνα των Σημίτη, Αλέκου Παπαδόπουλου και Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Ο Κώστας Λαλιώτης τώρα μιλώντας με έτερο ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εκτίμησε ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ μπορεί να δώσει αυτοδυναμία στον Σαμαρά!

Στο μεταξύ οι σαμαρικοί ετοιμάζονται να βγάλουν σκάνδαλα του Κάρολου Παπούλια για τον οποίο εκτιμούν ότι είναι έτοιμος να συμμετάσχει στην ανατροπή του Σαμαρά.

Στον ΟΠΑΠ ο Κόκκαλης αρνείται να εγακατελείψει την αγελάδα του Περιστερίου και με συμμάχους τους Εμίρη, Λουρόπουλο, Κολιοπάνο (ΔΗΜΑΡ) και πολλούς άλλους είναι έτοιμος να ανατινάξει την αποκρατικοποίηση μια και πολλοί υποστηρίζουν ότι κρατάει τον Σαμαρά από τον παρελθόν αλλά και από την Siemens-Καράβελα.

ΟΙ παλιόφιλοι Ψυχάρης-Κουρής φλερτάρουν μα την δραχμή, ο Μπόμπολας έχει πολλά μέτωπα ανοιχτά και τον βολεύει η πολιτική αστάθεια και οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ ετοιμάζονται να μπουκάρουν με κονσερβοκούτια στις τράπεζες, την ΕΡΤ, τους δημόσιους οργανισμούς, την Κηφισιά, την Πολιτεία, την Εκάλη και να βιάσουν τις αγνές γαλάζιες παρθένες που θα τους αντισταθούν.

Της πουτάνας γίνεται. Η χαρά του παρακράτους.

Πηγή:  kourdistoportocali.com/articles/21895.htm

Διαπλοκή και χρεωκοπημένοι εκδότες πάνε να ρίξουν τη χώρα στα τάρταρα!

B55A0467F95F9B513D0E320FF88A0C7D

Σε κατάσταση ομηρίας επιχειρούν να θέσουν το πολιτικό σύστημα μέσα απ’ την αποδόμηση της κυβέρνησης μια ομάδα κρατικοδίαιτων διαπλεκόμενων επιχειρηματιών και χρεοκοπημένων εκδοτών.

Το σχέδιο που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη προβλέπει απαξίωση κομμάτων και πολιτικού προσωπικού και πρόκληση τεχνητής κρίσης προκειμένου να επιτευχθεί ο στρατηγικός στόχος για το σχηματισμό μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών που θα ελέγχεται απόλυτα απ’ το ντόπιο επιχειρηματικό και εκδοτικό κατεστημένο.

Το βρώμικο κόλπο στηρίζεται ανοιχτά από γνωστό εθνικό προμηθευτή ο οποίος επιδιώκει μέσα απ’ τη μπαχαλοποίηση της πολιτικής ζωής την ακύρωση της ιδιωτικοποίησης του ΟΠΑΠ.

Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται για διαφορετικούς όμως λόγους και άλλα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία κατάφεραν να πετύχουν τον πρώτο στόχο τους που ήταν να παραμείνει η ΔΕΠΑ στο δημόσιο. Στη κατεύθυνση αυτή αναμένονται με ενδιαφέρον μια σειρά από στημένα δημοσιεύματα μέσα απ’ τα οποία θα επιχειρείται η αποδόμηση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά.

Ηδη οι κατευθύνσεις έχουν δοθεί και οι εργολάβοι της λάσπης άρχισαν να παραλληλίζουν την τολμηρή απόφαση Σαμαρά για το λουκέτο στην ΕΡΤ με την καταστροφική κίνηση του Γ. Παπανδρέου για δημοψήφισμα.

Σε πρώτη φάση οι κρατικοδίαιτοι νταβατζήδες που κινδυνεύουν με κατάρρευση στη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στη χώρα δημιουργούν επικοινωνιακό υπόβαθρο για την αποδόμηση του Αντώνη Σαμαρά.

Στη συνέχεια τον κεντρικό ρόλο θα αναλάβουν στελέχη της ΔΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ τα οποία συνδέονται με ισχυρούς δεσμούς με τη διαπλοκή.

Σύμφωνα με πληροφορίες τα δύο αυτά κόμματα μετά απ’ την τεχνητή πρόκληση μιας κρίσης διάρκειας θα θέσουν ζήτημα αλλαγής πρωθυπουργού. Πρόκειται για καθαρά εκβιαστική κίνηση η οποία αναγκαστικά θα οδηγήσει σε εκλογές με ότι συνεπάγεται για το λαό και τη χώρα μια τέτοια εξέλιξη.

Οι δυνάμεις της διαπλοκής και οι εκφάνσεις τους στον εκδοτικό χώρο επιδιώκουν να γίνουν κυρίαρχες στη δημόσια ζωή μέσα απ’ τη μπαχαλοποίηση του πολιτικού συστήματος.

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι μέσα από μια νέα εκλογική αναμέτρηση ολόκληρο το σύστημα θα βγει τραυματισμένο με συνέπεια να καταφύγει σε λύσεις κυβερνήσεων εθνικής ανάγκης στις οποίες θα συμμετέχουν αχυράνθρωποι που θα χειραγωγούνται απ’ το σύστημα των ολιγαρχών.

Μέσα απ’ αυτή την εξέλιξη θα ακυρωθούν οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις και οι νταβατζήδες θα έχουν και πάλι την απόλυτη κυριαρχία. Πάντως αυτό που προκαλεί τρόμο είναι η είναι η ενότητα γραμμής που παρουσιάζουν στο επίμαχο ζήτημα συμφέροντα που συγκρούονται μετωπικά για το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων της ενέργειας και των τραπεζών.

Δεν αποκλείεται μέσα απ’ τον κοινό στρατηγικό στόχο οι κρατικοδίαιτοι βαρόνοι να δημιουργήσουν νέες πρόσκαιρες συμμαχίες που θα βασίζονται στη μοιρασιά των έργων και των προμηθειών του δημοσίου.

Πηγή: lykavitos.gr

Αχιλλέας Φλώρος: Αγαπητέ μου Σταύρο. Ψυχάρης: Αγαπητέ Αχιλλέα, δικός σου Στ.Ψ!

Το ρόλο ανθρώπου που καθορίζει επιλογή κυβερνητικών θέσεων φαίνεται πως παίζει ο επικεφαλής του ΔΟΛ, Σταύρος Ψυχάρης μέσα από mail τα οποία βρίσκονται στη δικογραφία για τη γνωστή υπόθεση των παροχών ηλεκτρικής ενέργειας- Energa και Hellas Power.

Όπως αποκαλύπτεται από τα mail o Σταύρος Ψυχάρης είναι σε διαρκή επικοινωνία με τον κατηγορούμενο για λαθρεμπορία και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα στην υπόθεση, Αχιλλέα Φλώρου. Μάλιστα λίγο πριν αυτός προφυλακιστεί για το γνωστό σκάνδαλο ζητά από τον εκδότη του ΔΟΛ, να τοποθετήσουν στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου του Διαχειριστής Ελληνικού Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΣΜΗΕ), νυν ΑΔΜΗΕ, άνθρωπο της επιλογής τους.

Από ό,τι προκύπτει από τη δικογραφία και τα mail ο Ψυχάρης παραδέχεται ότι έχει ξανακάνει το ίδιο. Δηλαδή έχει παρέμβει και στο παρελθόν, πριν την αλληλογραφία και έχει αναλάβει να προωθήσει την τοποθέτηση του συγκεκριμένου ανθρώπου, λέγοντας μάλιστα πως αν ο υφυπουργός κ. Παπαγεωργίου δεν έχει την πρέπουσα συμπεριφορά «θα φάει καρπαζιές από το αφεντικό του», στο οποίο ο Ψυχάρης εμφανίζεται να στέλνει μήνυμα SMS για να πιέσει. Είναι ενδιαφέρον, ότι ενεργό ρόλο στα ραντεβού που κλείνει ο Ψυχάρης με τον υφυπουργό παίζει η γνωστή σύμβουλος του κ. Παπανδρέου, Γλυκερία Σιούτη.

Τα καυτά mail

Η αλληλογραφία αφορά γενικότερα θέματα που αντιμετωπίζει η εταιρεία Energa και για τα οποία ενημερώνεται άμεσα ο εκδότης.

Τον Αυγούστο του 2012, ο μέχρι πρότινος προφυλακισμένος Αχιλλέας Φλώρος, στέλνει στον Σταύρο Ψυχάρη το βιογραφικό του Δημήτρη Ζήση και υπενθυμίζει στον Ψυχάρη ότι τον ενδιαφέρει να τοποθετηθεί στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου του Διαχειριστή Ελληνικού Συστήματα Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΣΜΗΕ), ο οποίος ουσιαστικά είναι ο φορέας που καθορίζει τα πάντα γύρω από την ενέργεια στην Ελλάδα και τη λειτουργία των εταιρειών ενέργειας.

Λέει συγκεκριμένα:

«Αγαπητέ μου Σταύρο

Σχετικά με το βιογραφικό που έλαβες σου υπενθυμίζω ότι πρόκειται για τη Διεύθυνση του ΛΑΓΗΕ (πρώην ΔΕΣΜΗΕ) σε αντικατάσταση του κ. Αντωνόπουλου διευθύνων σύμβουλος (που φεύγει). Έχε υπ όψιν σου ότι δεν πρόκειται για πολύ επίζηλη θέση.

Αρμόδιος υπουργός ο κ. Παπαγεωργίου

Ευχαριστώ

Αχιλλεας Φλώρος»

Σε mail του ο Σταύρος Ψυχάρης απαντά:

«Αγαπητέ μου Αχιλλέα

έχω από τότε προσπαθήσει καθώς όμως περιπλέω στα πελάγη δεν έχω άμεση πληροφόρηση για την εξέλιξη. Επειδή έχει περάσει εύλογος χρόνος (αν και στα παρασκήνια τα μεγάλα μαχαίρια προσπαθούν αόκνως), νομίζω ότι μπορώ να παρέμβω και πάλι. Δεν έχω όμως τα χαρτιά μαζί μου. Μπορείς να μου στείλεις ηλεκτρονικά ένα αντίγραφο του βιογραφικού κτλ;

Δικός σου

Στ. Ψ.»

Οι «καρπαζιές» που έφαγε ο υφυπουργός

Το Σεπτέμβριο του 2012, ο Αχιλλέας Φλώρος όπως φαίνεται από τα mail που στέλνει ο Αχιλλέας Φλώρος στον Ψυχάρη έχει φιλοξενηθεί (μάλλον στο σκάφος Ψυχάρη) κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Από τη συνομιλία επίσης φαίνεται ότι τον Οκτώβριο ο Αχιλλέας Φλώρος παίρνει διαβεβαιώσεις ότι πρόκειται να συναντηθεί με τον υπουργό ΥΠΕΚΑ αλλά τελικώς το ραντεβού δε φαίνεται να γίνεται. Για το λόγο αυτό στέλνει επείγον mail στον Ψυχάρη στις 16 Οκτωβρίου στο οποίο αναφέρει:

«Αγαπητέ Σταύρο

Παρά τα επανειλημμένα τηλεφωνήματα στη γραμματεία του κ  Παπαγεωργίου από την κ. Σιούτη δεν ορίστηκε συνάντηση μέχρι τώρα. Η κα Σιούτη επέμενε ότι ο ίδιος ο κ. υπουργός μού είχε τηλεφωνήσει για το ίδιο θέμα την περασμένη Κυριακή. Κάτι δεν πάει καλά.

Φιλικότατα

Αχιλλέας»

Και ο Ψυχάρης απαντά:

«Αγαπητέ Αχιλλέα

Στις 17 και 18 χθες Τρίτη έστειλα ένα SMS στον προϊστάμενο του κ. Παπαγεωργίου (εννοεί τον υπουργό κ. Λιβιεράτο) αναφέροντας την ανεξήγητη συμπεριφορά του. Θέλω να μου πει ποια ώρα, ποιος και σε ποιον τηλεφώνησε και όρισε το αυριανό ρβ ώστε να ξέρω τι γίνεται. Όποιος πάει αύριο θα πρέπει να γνωρίζει ότι ενδεχομένως ο Παπαγεωργίου έφαγε καρπαζιές από το αφεντικό του το οποίο θα μου πει τα καθέκαστα μόλις επανέλθει από τας Ευρώπας. Περιμένω τις απαντήσεις ώστε να δούμε τι ακριβώς θα πούμε”.

Την επόμενη μέρα ο Αχιλλέας Φλώρος ενημερώνει τον Ψυχάρη, ότι το ραντεβού κλείστηκε. Γράφει συγκεκριμένα στις 11:16 πμ:
«Αγαπητέ μου Σταύρο τελικά κλείστηκε χθες ραντεβού με τον Παπαγεωργίου για αύριο Πέμπτη στις 12 μμ. Θα σε ενημερώσω στη συνέχεια.

Αχιλλέας»

Επανέρχεται μετά από μια βδομάδα ζητώντας από τον Ψυχάρη να ασκήσει και πάλι πίεση προκειμένου να ρυθμιστεί το θέμα με την τοποθέτηση του δικού του ανθρώπου στη ΔΕΣΜΗΕ.

Γιατί καιγόταν ο Φλώρος

Παρά την παρεμβατικότητα του Σταύρου Ψυχάρη και τις ομολογίες του για «καρπαζιές» που πέφτουν μετά από απαίτησή του, ο Δημήτρης Ζήσης δεν τοποθετήθηκε τελικώς ως διευθύνων σύμβουλος του ΔΕΣΜΗΕ. Να σημειωθεί ότι από τις αρχές του 2012 ο ΔΕΣΜΗΕ, σταμάτησε να λειτουργεί ως ενιαίος Οργανισμός και «έσπασε» στον ΑΔΜΗΕ (Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας) και τον ΛΑΓΗΕ (Λειτουργός Ηλεκτρικής Ενέργειας).

Η τοποθέτηση του κ. Ζήση στην θέση του διευθύνοντος συμβούλου είχε ιδιαίτερη σημασία για την Energa και τον πρόεδρο της Αχιλλέα Φλώρο. Και αυτό διότι ο ΛΑΓΗΕ είναι εκτός των άλλων ο καθ ύλην αρμόδιος Οργανισμός που μεριμνά για τις πληρωμές των ιδιωτών ηλεκτροπαραγωγών ενέργειας, όπως η Energa.

Λίγες μέρες μετά ξέσπασε το γνωστό σκάνδαλο της Energa και των παροχών ηλεκτρικής ενέργειας και μετά από εισαγγελική έρευνα πέντε στελέχη της μεταξύ των οποίων και ο πρόεδρος Αχιλλέας Φλώρος.

Οι αγιογραφίες του Βήματος για το Φλώρο

Είναι εντυπωσιακό ότι η εφημερίδα του κ. Ψυχάρη «Το Βήμα», στις 5 Μαΐου 2013 και ενώ επρόκειτο να συζητηθεί από το Δικαστικό Συμβούλιο η αποφυλάκιση του Αχιλλέα Φλώρου, με ολοσέλιδο δημοσίευμα της υποστηρίζει πως οι προφυλακισμένοι για την υπόθεση Energa δεν έχουν διαπράξει κανένα αδίκημα αλλά πλήρωσαν απλώς τον πόλεμο συμφερόντων.

Αναφέρεται μάλιστα σε «άδικη μεταχείριση και επανεξέταση των κατηγοριών» τις οποίες μάλιστα αποδίδει σε νομικούς κύκλους.

Λίγες μέρες αργότερα το Δικαστικό Συμβούλιο αποφυλακίζει τέσσερις από τους έξι κατηγορούμενους μεταξύ των οποίων και τον Αχιλλέα Φλώρο, «επιβεβαιώνοντας» το Σταύρο Ψυχάρη, ο οποίος έβλεπε άδικη νομική μεταχείριση.

Το νομικό περίεργο της αποφυλάκισης

Το περίεργο νομικά είναι ότι το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών εξετάζοντας την αποφυλάκιση των τεσσάρων έπρεπε τυπικά να προχωρήσει σε αυτόματη ανανέωση της προφυλάκισης αφού δεν είχαν αλλάξει οι συνθήκες για τις οποίες είχαν προφυλακιστεί.

Δηλαδή, κανένας από αυτούς δεν είχε πρόβλημα υγείας ώστε να μην γίνει η τυπική ανανέωση της προφυλάκισης. Παρόλα αυτά το Συμβούλιο, τούς έκρινε ότι δεν είναι ύποπτοι φυγής χωρίς να δικαιολογεί τι άλλαξε από την απόφαση που τους θεωρούσε ύποπτους.

Να σημειωθεί ότι στη φυλακή παραμένει ο υιός Φλώρου. Το νομικό ερώτημα λοιπόν που μπαίνει είναι τι είναι αυτό που κάνει τον υιό Φλώρο ύποπτο φυγής, αλλά τον πατέρα Αχιλλέα Φλώρο και τους υπόλοιπους μη ύποπτους. Η απόφαση αποφυλάκισης είναι πρωτοφανής για τα νομικά χρονικά, αφού όπως υποστηρίζουν νομικοί κύκλοι η ανανέωση της εντολής προφυλάκισης είναι εντελώς τυπική και οι λόγοι που την αναιρούν σε τέτοιες περιπτώσεις είναι μόνο λόγοι υγείας.

Πηγή: koutipandoras.gr

 

Διαβάστε περισσότερα εδώ 

 

 

 

Πώς η Επιτροπή Ανταγωνισμού έπιασε στον ύπνο τους κατασκευαστές

 

Το ρεπορτάζ που ακολουθεί είναι από το Πρώτο Θέμα

Τα τηλέφωνα άρχισαν να χτυπάνε παρά το προχωρημένο της ώρας. Η φωνή βαθιά, αυστηρή, χαρακτηριστική της κρισιμότητας της στιγμής: «Ολοι στις 8 το πρωί να βρίσκεστε στις θέσεις σας!». Το γιατί και το πώς κανένας δεν έπρεπε να το ξέρει. Κανείς εκτός από τους ανθρώπους που έδιναν τις εντολές για τον πρωινό συναγερμό, καθώς περιθώρια για ερωτήσεις δεν δόθηκαν.

Με το που συγκεντρώθηκαν στα γραφεία της Επιτροπής Ανταγωνισμού, ο επικεφαλής είχε έτοιμο το οργανόγραμμα των ανθρώπων που θα κατευθύνονταν σε κάθε εταιρεία και η κάθε ομάδα άρχισε να ειδοποιείται και να αποχωρεί χωρίς να γνωρίζει πού πήγαιναν οι υπόλοιποι ελεγκτές. Ηταν το μεγάλο ντου της Ανεξάρτητης Αρχής στον κλάδο-θεμέλιο λίθο του εγχώριου πολιτικοοικονομικού συστήματος. Στον κλάδο των εργολάβων δημόσιων έργων.
Η Επιτροπή Ανταγωνισμού έχει αρμοδιότητες που προσομοιάζουν με αυτές του ΣΔΟΕ και η συγκεκριμένη τακτική ακολουθήθηκε προκειμένου να μην υπάρξουν περιθώρια διαρροών και για να πιάσουν οι σύγχρονοι Ελιοτ Νες στον ύπνο τους στόχους τους. Μάλιστα, σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, σε κάποιες κινήσεις που προηγουμένως είχαν γίνει για να συγκεντρωθούν κάποια στοιχεία, οι ελεγκτές βρέθηκαν αντιμέτωποι με αφελείς δικαιολογίες και προσχήματα τα οποία ειπώθηκαν μόνο και μόνο για να εμποδίσουν το έργο τους.

Επειτα από αυτό η ηγεσία της Ανεξάρτητης Αρχής αποφάσισε να προχωρήσει αυτεπαγγέλτως σε μια ταυτόχρονη, καταδρομικού τύπου ενέργεια, η οποία θύμιζε έντονα κινηματογραφικές ταινίες του ’30, με το FBI και τον Τζέιμς Κάγκνεϊ, στα γραφεία εταιρειών-στόχων όπως οι Ελλάκτωρ, J&P ΑΒΑΞ, ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, Μοχλός, INTRAKAT και ΑΕΓΕΚ. Σύμφωνα με πληροφορίες, τα πιο πλούσια ευρήματα του μπλόκου της Επιτροπής Ανταγωνισμού προέκυψαν από θυγατρικές ή εταιρείες-δορυφόρους που μετείχαν στο καρτέλ.

Τι δείχνουν τα email

Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος και η σημασία της υπόθεσης θα πρέπει να πούμε πως για την έφοδο στα γραφεία των κατασκευαστικών εταιρειών και των δύο συνδέσμων ΣΤΕΑΤ και ΣΑΤΕ χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ο αριθμός-ρεκόρ των άνω των 50 ελεγκτών. Οι παραπάνω κινήθηκαν με απόλυτη μυστικότητα, πιάνοντας στον ύπνο τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες και κατάσχοντας χιλιάδες ηλεκτρονικά αρχεία και υπολογιστές. Πρόκειται για την πρώτη φορά που πραγματοποιείται μια τόσο μεγάλης έκτασης επιχείρηση, και μάλιστα σε κλίμα μεγάλης μυστικότητας, το οποίο είναι και ενδεικτικό της σοβαρότητας της υπόθεσης. Σύμφωνα με πληροφορίες, σε μια σειρά email, που αναφέρονται στις διαδικασίες προ του διαγωνισμού, η προσοχή της Επιτροπής Ανταγωνισμού επικεντρώνεται στην έρευνα που πραγματοποιείται για το στήσιμο των διαγωνισμών μεγάλων κατασκευαστικών εταιρειών της χώρας στα δημόσια έργα.

Σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις των ελέγχων, προκύπτουν στοιχεία βάσει των οποίων ένας -αρχικά- πολύ μεγάλος όμιλος εμπλέκεται στις συνεννοήσεις για μεγάλο έργο, αν και όλα δείχνουν πως τουλάχιστον τρία γκρουπ τελικά θα αποδειχθεί ότι εμπλέκονται. Πρόκειται για αλληλογραφία μεταξύ τεχνικών συμβούλων με πάνω από ένα email, όπου διαφαίνεται η συνεννόηση για τις εκπτώσεις στο έργο και τις τελικές προσφορές που θα κατατεθούν και αφορά στο διάστημα μεταξύ 2010-2011. Αν και η Επιτροπή Ανταγωνισμού κρατά ως επτασφράγιστο μυστικό τους μέχρι στιγμής ελέγχους από τις αποσφραγίσεις στοιχείων, πηγές αναφέρονται σε εμπλοκή μεγάλου ονόματος του κλάδου, το οποίο εκτός των άλλων κινδυνεύει να μπλεχτεί ατομικά σε ποινικές ευθύνες με ανυπολόγιστες διαστάσεις. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως η επικέντρωση της Αρχής αυτήν την περίοδο βρίσκεται σε εργολαβία της Εγνατίας οδού, ενώ οι έλεγχοι, όπως μας διαμηνύουν, γίνονται σε πανελλαδικό επίπεδο.

Ωστόσο η έρευνα δεν σταματά εδώ. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι ευρήματα υπάρχουν και σε άλλες πλευρές, τα οποία δείχνουν το μοίρασμα έργων σε γεωγραφική βάση. Τα πρώτα στοιχεία παρουσιάζουν πως μεγάλοι αλλά και μικρότεροι όμιλοι είχαν σπάσει περιοχές όπως η Αττική σε μικρότερες «επικράτειες». Ετσι, συχνό ήταν το φαινόμενο άλλοι όμιλοι διαρκώς να υπερισχύουν στην ανατολική, άλλοι στη δυτική, άλλοι στη βόρεια και άλλοι στη νότια Αττική. Ανάλογο «σπάσιμο» είχε υπάρξει και στα έργα των δρόμων, των σιδηροδρόμων, των γεφυρών κ.α.

Το bid rigging ή αλλιώς οι στημένες προσφορές

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η Επιτροπή Ανταγωνισμού διερευνά την υπόθεση βάσει διεθνούς νομολογίας για το επονομαζόμενο «bid rigging», δηλαδή μιας μορφής προσφοράς που είναι επί της ουσίας στημένη. Όπως ορίζεται από τη νομολογία, πρόκειται για μια μορφή παράνομης συμφωνίας, κατά την οποία οι τιμές και τα έργα προκαθορίζονται εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος. Η έρευνα της Ανεξάρτητης Αρχής στρέφεται κυρίαρχα μέχρι το 2008, αν και όπως μαθαίνουμε, εφόσον υπάρξουν στοιχεία, θα πάει σε ακόμα μεγαλύτερο βάθος.
Μέχρι στιγμής φορολογικές παραβάσεις δεν έχουν βρεθεί, ωστόσο ακόμα κι αν γίνει κάτι τέτοιο, η Επιτροπή Ανταγωνισμού δεν έχει δικαιοδοσία να παρέμβει ούτε να προωθήσει τα κατασχεθέντα έγγραφα στο υπουργείο Οικονομικών.

Επίσης, όπως τονίζεται, σε καμία περίπτωση δεν ζητήθηκε από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) η παρέμβαση των ελληνικών διωκτικών αρχών, όπως άφησε να εννοηθεί ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Νίκος Χουντής σε ερώτησή του. Εκεί, όμως, που υπάρχει δυνατότητα, είναι σε τυχόν αποκάλυψη εμπλοκής πολιτικού προσώπου. Διότι κυρίαρχα η Επιτροπή αναζητά στοιχεία κατά την περίοδο 2008-2012, στην οποία υπουργοί Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων Εργων ήταν οι Γιώργος Σουφλιάς, Τίνα Μπιρμπίλη και Γιώργος Παπακωνσταντίνου.

Δ. Κυριτσάκης


«Οι έλεγχοι θα φτάσουν μέχρι τέλους, δεν θα χαριστούμε σε κανέναν πολιτικό»
«Είτε θέλουν είτε δεν θέλουν συγκεκριμένοι επιχειρηματίες, θα προχωρήσουμε», λέει ο επικεφαλής της Επιτροπής Ανταγωνισμού

«Τρεις κυρίαρχα εταιρείες, από τις συνολικά επτά που διερευνώνται, είχαν συστηματοποιήσει τις συνεννοήσεις πριν από τους διαγωνισμούς και μάλιστα κατ’ εξακολούθηση», αναφέρει στο «ΘΕΜΑ» ο διευθύνων σύμβουλος μεγάλης κατασκευαστικής εταιρείας, η οποία μάλιστα με τη σειρά της εμπλέκεται στην πολύκροτη υπόθεση.
Σε ερώτησή μας για τις παραπάνω επισημάνσεις προς την Ανεξάρτητη Αρχή κάτι τέτοιο δεν επιβεβαιώνεται, αν και όπως ξεκαθαρίζει με σιβυλλικό τρόπο ο κ. Δημήτρης Κυριτσάκης, ο οποίος στα μέσα της προηγούμενης Κυριτσάκης, ο οποίος στα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας δέχτηκε σφοδρή επίθεση από συγκεκριμένα ΜΜΕ αλλά και από τη βουλευτή της Ν.Δ. κυρία Φωτεινή Πιπιλή: «Ο,τι ξέρουμε, το ξέρουν κι αυτοί που αντιδρούν, γι’ αυτό και ίσως να αντιδρούν με αυτόν τον τρόπο». Πάντως ο κ. Κυριτσάκης δεν αφήνει περιθώρια άλλων ερμηνειών, διαμηνύοντας πως το απόρρητο της έρευνας είναι διασφαλισμένο και πως «η Αρχή θα απαντήσει για όλα μόλις η έρευνα ολοκληρωθεί και αποσφραγιστεί ο τεράστιος όγκος email που σήμερα διαχειρίζεται». Σε κάθε περίπτωση, οι ποινές για το στήσιμο διαγωνισμών «είναι ιδιαιτέρως αυστηρές», λένε νομικοί της Ανεξάρτητης Αρχής.

Την ίδια ώρα, ο πρόεδρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού διαμηνύει ότι οι έλεγχοι θα φτάσουν μέχρι τέλους, είτε το θέλουν είτε όχι συγκεκριμένοι επιχειρηματίες. Δεν θα χαριστούμε σε κανένα επίσης πολιτικό πρόσωπο, τονίζει απαντώντας με τον τρόπο αυτό στις καταγγελίες της πρώην δημοσιογράφου και εκλεγμένης στην Α’ Αθήνας κυρίας Φωτεινής Πιπιλή. Επίσης, ο κ. Κυριτσάκης σε μια κίνηση ενημέρωσης αλλά και έμμεσης διαμαρτυρίας προς τη Βουλή, απέστειλε ενημέρωση για τα οικονομικά πεπραγμένα της Ανεξάρτητης Αρχής στον πρόεδρο της Βουλής κ. Ευάγγελο Μεϊμαράκη. Μάλιστα, με μια πρωτοφανή σε οξύτητα για το ύφος της, η Επιτροπή Ανταγωνισμού την προηγούμενη Τετάρτη απάντησε σε δημοσίευμα εφημερίδας αναφορικά με τις αμοιβές των στελεχών της και το κόστος λειτουργίας της, ότι «το προσβλητικό δημοσίευμα» ευελπιστεί να μη συνδέεται με πρόσφατες ελεγκτικές διαδικασίες στον χώρο των ΜΜΕ (αναφέρεται στη διανομή Τύπου και τα ραδιόφωνα) αλλά και με άλλους… κρίσιμους κλάδους της οικονομίας»!

Αποδείχθηκαν σκληρές οι κυρίες

Πολυάριθμα συνεργεία, κυρίως γένους θηλυκού, σήκωσαν σκληρούς δίσκους, πήραν χιλιάδες email, αντίγραφα από συμφωνητικά και πρακτικά γενικών συνελεύσεων, παραβίασαν κλειδαριές ψάχνοντας τα στοιχεία που θα «δέσουν» τις καταγγελίες για εναρμονισμένες πρακτικές, στημένες εργολαβίες, προσυνεννοήσεις σε διαγωνισμούς και μοίρασμα έργων. Πληροφορίες αναφέρουν ότι μόνο από μια εταιρεία έλαβαν 3.000 email, τα οποία θα μπουν στο μικροσκόπιο της Αρχής, άνοιξαν ντουλάπες και συρτάρια και ξετρύπωσαν φακέλους και υλικό που θα χρειαστούν καιρό να αποκρυπτογραφήσουν. Το πρώτο, πάντως, ξεκαθάρισμα, ώστε να φύγουν περιττά στοιχεία, θα γίνει σε έναν μήνα. Με πρόσφατη επιστολή στις εταιρείες και τους συνδέσμους του κλάδου, η Επιτροπή Ανταγωνισμού τούς καλεί στα γραφεία της ώστε να γίνει αποσφράγιση του υλικού και να εξαιρεθούν από τον έλεγχο αλληλογραφία και στοιχεία προσωπικών δεδομένων.

Μ. ΤΖ.

Τα κόλπα με τις εκπτώσεις και οι μίζες

Χαρακτηριστική περίπτωση ανύπαρκτου ανταγωνισμού είναι πρόσφατη επέκταση γραμμής του μετρό, για την οποία οι εκπτώσεις και των τεσσάρων μεγάλων εργολάβων ήταν συμπτωματικά κάτω από 10%

Με ένα ιδιωτικό συμφωνητικό που πιστοποιούσε την εκχώρηση δανείου για λόγους οικονομικής διευκόλυνσης επισφραγίστηκε το «στήσιμο» ενός διαγωνισμού στη Θεσσαλονίκη. Οι εργολάβοι που συμφώνησαν ποιος θα αναλάβει το έργο έλαβαν ως αντάλλαγμα προμήθεια, τον λεγόμενο «αέρα» ανάθεσης.

Για να τη δικαιολογήσουν και να διασφαλίσουν το δωράκι από τον «νικητή», υπέγραψαν ένα συμφωνητικό που πιστοποιούσε δήθεν χορήγηση δανείου από την εταιρεία που κέρδισε το έργο! Το παραπάνω περιστατικό δεν είναι το μοναδικό. Ορεξη να ‘χει κανείς και οι κατασκευαστές μπορούν να διηγηθούν πολλά! Η ευρηματικότητα αλλάζει και τα πρόσωπα. Σε άλλη περίπτωση στην περιοχή της Πελοποννήσου, εργολάβος πλήρωνε επί χρόνια επίορκο υπάλληλο δημοτικής επιχείρησης για να του εξασφαλίζει την ανανέωση της σύμβασης σε αποχετευτικό έργο. Οταν έπαψε να τον πληρώνει, ο κατασκευαστής δεν ξαναπήρε έργο στην περιοχή. Τα δύο αυτά περιστατικά «σύμπραξης» και αθέμιτου ανταγωνισμού είναι χαρακτηριστικά των μεθόδων που χρησιμοποιούν οι τεχνικές εταιρείες για να κερδίζουν έργα. Δεν είναι, όμως, οι μόνες. Συμφωνητικά υπήρχαν και υπάρχουν και σε μεγαλύτερα έργα, τα οποία μονοπωλούν οι κυρίαρχοι του κλάδου. Η διαφορά είναι ότι οι συνεννοήσεις σε αυτά κρύβονται πίσω από χαμηλές εκπτώσεις και ρόλους υπεργολάβων που πολλές φορές φτάνουν να εκτελούν ισότιμης αξίας έργο, άσχετα εάν αυτό έχει ανατεθεί σε διαφορετικό ανάδοχο από την αναθέτουσα αρχή.

Χαρακτηριστική περίπτωση ανύπαρκτου ανταγωνισμού είναι πρόσφατη επέκταση γραμμής του μετρό, για την οποία οι εκπτώσεις και των τεσσάρων μεγάλων εργολάβων ήταν συμπτωματικά κάτω από 10%.
Αν και είναι κοινό μυστικό ότι το στήσιμο των έργων αποτελεί διαχρονικά μια προσφιλή τακτική των εταιρειών και οι χαμηλές εκπτώσεις δείγμα συμφωνίας κυρίων και μοιρασιάς, το ξεψάχνισμα των κατασκευαστικών, που εσχάτως επεκτάθηκε και στις μικρότερες εταιρείες, ερμηνεύεται ως μια συντονισμένη προσπάθεια αποδόμησης και επιβολής ποινών στον κλάδο, που φαίνεται να στοχεύει σε συγκεκριμένα κέντρα εξουσίας των διαγωνισμών κατόπιν καταγγελιών. Οι εταιρείες, όμως, θεωρούν ότι για να αποδώσει καρπούς η έρευνα θα χρειαστεί να υπάρξουν πειστήρια και ντοκουμέντα που οι ίδιες αμφισβητούν. Οχι φυσικά γιατί δεν υπάρχουν, αλλά γιατί ξέρουν να κρατούν καλά φυλαγμένα τα νώτα τους.

Ποια μεγάλα έργα ελέγχονται

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, στο στόχαστρο των ερευνών της Επιτροπής Ανταγωνισμού βρίσκονται μεγάλες συμβάσεις όπως έργα οδοποιίας και κατασκευής νέων αυτοκινητοδρόμων, αλλά και συγκοινωνιακά (μετρό, ΟΣΕ, λιμάνια, αεροδρόμια), ενώ τις τελευταίες ημέρες μέλη της Επιτροπής εισέβαλαν και σε μικρότερες εταιρείες. Στο μάτι έχουν μπει έργα βιολογικών καθαρισμών και αποχέτευσης, καθώς και έργα ΧΥΤΑ, τα οποία, σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές, αποτελούν «ουρά» προηγούμενου ελέγχου σε βορειοελλαδική εταιρεία που ασχολείται με έργα περιβάλλοντος.

Τις επισκέψεις της Επιτροπής Ανταγωνισμού από τις μεγάλες εταιρείες δέχτηκαν Ελλάκτωρ,
ΓΕΚ Τέρνα, J&P ΑΒΑΞ, Ιντρακάτ, Μοχλός και ΑΕΓΕΚ, όπως και τα δύο εργοληπτικά σωματεία ΣΤΕΑΤ και ΣΑΤΕ, ενώ μεταξύ των μικρότερων έλεγχος έγινε στη Λατομική, στη Μηχανική Περιβάλλοντος κ.α.

Σύμφωνα με την παραγγελία για τη διενέργεια του ελέγχου με ημερομηνία 6 Φεβρουαρίου για τους μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους, η Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού διερευνά μεταξύ άλλων τα εξής έργα: Μετρό Θεσσαλονίκης, σταθμό σιδηροδρομικής γραμμής Κιάτο – Ροδοδάφνη, Σήραγγα Παναγοπούλας, Σήραγγα Καλλιδρόμου, Τιθορέα – Δομοκός (υπολειπόμενες εργασίες υποδομής, ηλεκτροκίνηση), έξι εργολαβίες στην Εγνατία οδό (Δερβένι – Σέρρες – Προμαχώνας, Κορομηλιά-Κρυσταλλοπηγή, κάθετος άξονας Φλώρινα – Νίκη, εργασίες ολοκλήρωσης Παναγιά – Γρεβενά και κόμβου Σελλών – Σήραγγα Μετσόβου και εργασίες ολοκλήρωσης από Σήραγγα Μετσόβου – ανισόπεδο κόμβο Παναγιάς) και τον νέο λιμένα Πατρών (3ο τμήμα, α’ φάση). Για πολλά εξ αυτών, όπως τα έργα του ΟΣΕ, υπάρχουν ογκώδεις φάκελοι αμαρτιών, ενώ πολύ πρόσφατη είναι η άσκηση ποινικής δίωξης σε βαθμό κακουργήματος εναντίον του Ακτωρα και της ΕΡΓΟΣΕ για την κατασκευή σήραγγας στη Βοιωτία και τη διαδρομή Δομοκός – Λιανοκλάδι. Πρόκειται για την εξέλιξη πορίσματος που είχε διαβιβαστεί στον εισαγγελέα από τον επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης.

-Μαριάννα Τζάνε

Πηγή: Πρώτο Θέμα

Κυριαρχούν τα ερπετά και οι αρουραίοι των υπουργείων…

Κυριαρχούν τα ερπετά και οι αρουραίοι των υπουργείων…

το κείμενο που ακολουθεί είναι αναδημοσίευση από το Newpost.gr

Ο κ. Σαμαράς ανέλαβε να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά. Δύσκολο έργο όταν έχει δίπλα σου τον κ. Βενιζέλο ο οποίος ψάχνει τώρα να βρει τον πολιτικό του προσανατολισμό και έναν «ιμιτασιόν»  αριστερό που θέλει συνεχώς να επιβεβαιώνει την ύπαρξη του στον αριστερό χώρο.

Και δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτοί οι δυο τα βαρίδια. Είναι και ορισμένοι υπουργοί, έρμαια του συστήματος της διαφθοράς, της διαπλοκής και των προσωπικών τους φιλοδοξιών. Εάν συνυπολογίσεις στην παρέα και όλα εκείνα τα ασπόνδυλα μειράκια που συνωθούνται στους διαδρόμους των υπουργείων,  έχεις το πιο εκρηκτικό μείγμα αποτυχίας.Υπουργοί που καθημερινά συνομιλούν με επιχειρηματίες για να δώσουν αναφορά και να πάρουν γραμμή, υπουργοί που έχουν στασίδι στα δελτία ειδήσεων συγκεκριμένων τηλεοπτικών δικτύων και παριστάνουν τους επιτυχημένους κάνοντας διαγγέλματα.Υπουργοί ανίκανοι να ολοκληρώσουν έστω και ένα μικρό έργο. Υπουργοί που συνδιαλέγονται με το γκρίζο σύστημα των αποτυχημένων επιχειρηματιών βουτηγμένων στα χρέη και την ανυποληψία. Υπουργοί που ζουν ακόμα στον δοκιμαστικό σωλήνα των κολεγίων και του αποστακτηρίου της νόθας πολιτικής που διδάσκουν στα σεμινάρια οι τεχνοκράτες. Και από κει και κάτω το χάος. Υφυπουργοί ανήμποροι να κάνουν έστω και ένα θετικό βήμα, αλλά κρατάνε την καρέκλα σώνει και καλά μόνο και μόνο για να κάνουν φιγούρα στον γείτονα αλλά και για να αποδείξουν στην μαμά τους ή την κυρία τους πόσο σπουδαίοι είναι.

Γενικοί Γραμματείς και… Φαρισαίοι, συνονθύλευμα άβουλων παραγοντίσκων ενός καταρρακωμένου και σάπιου αστικού κράτους. Οθωμανικής λογικής, με το μπαξίσι και το ρεγάλο να κυριαρχεί στις καθημερινές τους συναλλαγές. Σκουπίδια της πολιτικής, αρουραίοι των υπονόμων επικρατούν παντού. Οι λίγοι, καλοί και έντιμοι στο περιθώριο. Θέλουν να φωνάξουν να τους ακούσει ο Πρωθυπουργός αλλά τους έχουν αφήσει χωρίς ήχο. Υλικό έχουν αλλά ήχο όχι!

Μερικοί άχρηστοι επιμένουν να παραμένουν στο πόστο τους. Να κυριαρχούν γιατί ελέγχονται από τα συμφέροντα και είναι χρήσιμοι μόνο για τις δουλειές των λίγων. Είναι οι ίδιοι  που «έφαγαν» τονΚώστα Σημίτη και τον Κώστα Καραμανλή. 

Ο κ. Σαμαράς έχει βρει τον βηματισμός του. Το παλεύει και επιχειρεί καθημερινά να ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί. Ξέρει ότι αν κάποια στιγμή βρεθεί στο χάος θα τον κατασπαράξουν τα ερπετά του συστήματος.

Έφτασε ο καιρός να ξεκαθαρίσει ο ίδιος τους λογαριασμούς του με τον περιβάλλον αυτό που έχει την μοναδική ικανότητα να κατασπαράσσει Πρωθυπουργούς και άξιους Υπουργούς. Και είναι γνωστό ότι όταν το «σύστημα» θελήσει να «καθαρίσει» τον Αντώνη Σαμαρά τότε θα ξεκινήσει από τους ανθρώπους εκείνους που αυτός επέλεξε να έχει στο πλευρό του.

Δεν υπάρχουν περιθώρια. Το «σύστημα» θέλει ξεκαθάρισμα τώρα!

Με εκτίμηση
Ο Θείος

Εγχώριοι ολιγάρχες και η κυβέρνηση των Σαμαρά, Κουβέλη και Βενιζέλου αποφάσισαν την επιστροφή στη δραχμή!

 

Από τον Βασίλη Μπόνιο

Σχεδόν το φωνάζουν οι εμπλεκόμενοι: H επιστροφή στη δραχμήακόμη και μέσα από την λύση του διπλού νομίσματος-αποτελεί την τελική επιλογή ντόπιων συμφερόντων και των πολιτικών εκφραστών τους ανάμεσα στους οποίους και οι κ.κ Σαμαράς, Κουβέλης, Βενιζέλος.

Η φημολογούμενη εξαγορά μεγάλου μηντιακού ομίλου από έτερο– ο οποίος αιφνιδίως έλυσε τα προβλήματα ρευστότητας που αντιμετώπιζε- δεν είναι άσχετη από το μέλλον που μας ετοιμάζουν οι θαμώνες της Αθηναικής Λέσχης.

Τα πρόδηλα σημάδια που μαρτυρούν την επιλογή συγκεκριμένων ολιγαρχών να παραμείνει η Ελλάδα μια «χώρα της ανατολής» η οποία θα παρέχει στα χοντρά πορτοφόλια του πλανήτη,θέρετρα πολυτελείας αλλά και θα λειτουργεί ως στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας.

Όσο εγκληματική κι αν ακούγεται αυτή η επιλογή για έναν ολόκληρο λαό, το αντεπιχείρημα όσων καταστρώνουν το συγκεκριμένο σχέδιο είναι αφοπλιστικό:

-Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι ο ελληνικός λαός αξίζει κάτι καλύτερο; Δεν βλέπετε άλλωστε ότι μας ταιριάζει η Ανατολή;

Και οι δανειστές; Η Τρόικα; Η Μέρκελ; Αίφνης όλοι αυτοί σταμάτησαν να ανησυχούν για την τύχη του ευρώ και της Κοινότητας και αδιαφορούν για την τύχη της Ελλάδας; Όχι ακριβώς.Απλά δεν έχουν διάθεση να πετάξουν άλλα λεφτά σε ένα πηγάδι δίχως πάτο για το οποίο και οι ίδιοι δεν δείχνουν να διαθέτουν συνταγή σωτηρίας.

Άλλωστε οι διχογνωμίες εντός του στρατοπέδου των δανειστών μας (ΗΠΑ-Γερμανία),έδωσαν την ευκαιρία στους εγχώριους ολιγάρχες να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος-σε επίπεδο ψυχολογίας-και να επιστρέψουν δριμύτεροι.

Ακόμη και εντός του Μαξίμου υπάρχει εκπρόσωπος της εγχώριας διαπλοκής, ο οποίος όλο αυτό το διάστημα «καρφώνει» ραντεβού, συσκέψεις, διαλόγους, πρόσκαιρες αποφάσεις του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος. Όσα δεν πιάνουν οι κοριοί τα καταγράφει ο άνθρωπος των συμφερόντων που βρίσκεται στην καρδιά της εξουσίας.

Με την ίδια λογική έχουν στελεχωθεί (και εξακολουθούν να στελεχώνονται) τα υπόλοιπα «ευαίσθητα» πόστα της λειτουργίας ενός κράτους, οι περίφημες θέσεις-κλειδιά του κρατικού μηχανισμού.

Ο αναμενόμενος ερχομός της Τρόικας στην Αθήνα το μόνο που θα κάνει είναι να πιστοποιήσει την απόφαση της χώρας να παραμείνει φοβική, γαντζωμένη στο παρελθόν και έρμαιο της διαπλοκής και των συνδρόμων που κατατρέχουν τον ελληνικό λαό.

Τρία χρόνια τώρα διαπιστώνουμε ότι οι Τροικανοί δεν διαθέτουν κανένα μαγικό ραβδάκι και ως ένα μεγάλο βαθμό είναι έρμαια των ελληνικών κυβερνήσεων και του ανίκητου παρα-κρατικού οργανισμού. Το τελευταίο διάστημα άλλωστε και οι δανειστές μας δείχνουν να παραιτούνται από την προσπάθεια να αλλάξουν την χώρα. Μοιάζουν να έχουν καταθέσει τα όπλα-άσε που εμφανίζονται ασυντόνιστοι.

Τα περί λάθους των πολλαπλασιαστών και αντίδραση-δήλωση του Όλι Ρεν που ακολούθησε είναι αποκαλυπτική της άγνοιας ακριβούς συνταγής του φαρμάκου που πρέπει να καταπίνει το πειραματόζωο.

Ακριβώς αυτή την απώλεια καθαρής γραμμής των δανειστών μας, διαισθάνθηκαν οι εγχώριοι ολιγάρχες, και αφού έστησαν τις εντός και εκτός χώρας συμμαχίες τους αποφάσισαν να οδηγήσουν τη χώρα εκτός ζώνης του ευρώ.

Μάλιστα το επόμενο διάστημα θα πυκνώσει η αρθρογραφία για τα οφέλη της δραχμής (η και του διπλού νομίσματος).

Στο μεταξύ όπως έδειξε και η λίστα Λαγκάρντ, οι Έλληνες ολιγάρχες έχουν σπεύσει εδώ και χρόνια να βγάλουν έξω την λεία τους.

Η επιστροφή στη δραχμή για πολλούς από αυτούς θα πολλαπλασίαζε τα μηδενικά στους λογαριασμούς τους- αυτό άλλωστε είναι και το ζητούμενο για τα συγκεκριμένα κτήνη του αμοραλισμού.

Όσο για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, ας μη γελιόμαστε, είμαστε άξιοι της τύχης μας.Τελικά αυτή είναι η Ελλάδα!

Δεν έχει παρά να την  κοιτάξει, ο καθένας από μας, στον καθρέφτη του…

Μια πρωτιά για την Ελλάδα: 1η στο Ξέπλυμα βρώμικου χρήματος

Σύμφωνα με την κατάταξη του Basel Institute on Governance, η Ελλάδα είναι πρώτη στην Ε.Ε στο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.

Η Ελλάδα τοποθετείται στην 29η θέση παγκοσμίως, αλλά πρώτη μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη λίστα με τα κράτη που θεωρούνται επιρρεπή στο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.

Η σχετική κατάταξη προέρχεται από τη λίστα του Basel Institute on Governance, ενός ανεξάρτητου μη κερδοσκοπικού οργανισμού με έδρα τη Ελβετία που ειδικεύεται στον τομέα πρόληψης της διαφθοράς και της δημόσιας διοίκησης, της εταιρικής διακυβέρνησης και συμμόρφωσης, την καταπολέμηση της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, εφαρμογή του ποινικού δικαίου και την ανάκτηση των κλεμμένων περιουσιακών στοιχείων.

Σύμφωνα με τη φετινή λίστα με χαμηλότερο δείκτη το 0 και υψηλότερο το 10 (για την πλέον διεφθαρμένη χώρα) και μετρώντας αντίστροφα, η Ελλάδα με βαθμολογία 6,78 κατατάσσεται στην 29η θέση παγκοσμίως.

Στην πρώτη θέση βρίσκεται το Ιράν με βαθμολογία 8,57 και ακολουθούν: Κένυα, Καμπότζη, Αϊτή, Τατζικιστάν, Μάλι, Ουγκάντα, Παραγουάη, Μπελίζ, Ζάμπια, Μπούρκινα Φάσο, Αργεντινή, Λιβερία, Υεμένη, Βολιβία, Νιγηρία, Δομινικανή Δημοκρατία, Νιγηρία, Ζιμπάμπουε, Τανζανία, Κομόρες, Πράσινο Ακρωτήρι, Σιέρα Λεόνε και Εκουαδόρ.

Η επόμενη ευρωπαϊκή χώρα μετά την Ελλάδα είναι το Λουξεμβούργο στη θέση 49 με βαθμολογία 6,17. Η Γερμανία βρίσκεται στη θέση 68 με βαθμολογία 5,8. Η Ελβετία στη θέση 71 με βαθμολογία 5,78, η Αυστρία στη θέση 74με 5,74, η Ιταλία στη θέση 89με 5,49, η Αλβανία στη θέση 90 με 5,48 και η Ισπανία στη θέση 104 με 5,15.

Η Κύπρος για την οποία πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στη θέση 114 μεταξύ των 144 χωρών της λίστας με βαθμολογία 4,93 και η Πορτογαλία στη θέση 130 με 4,28.

Στην τελευταία θέση (άρα την πρώτη) βρίσκεται η Νορβηγία με βαθμολογία 2,36.

Πηγή: iefimerida.gr

Κοίτα ποιος μιλάει!

Ακολουθεί αναδημοσίευση από το koutipandoras.gr

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο κύριος Χρήστος Μαρκογιαννάκης είναι πρώην εισαγγελέας, πρώην υπουργός, πρώην βουλευτής πρώην κομμάτων. Το πορτραίτο του θα μπορούσε να αποτελεί κάλλιστα το πορτραίτο του πολιτικού συστήματος. Αυτή η ευχέρεια που έχει να εμφανίζεται ως αποκλειστικός εκφραστής των λαϊκών συμφερόντων, όποιο κόμμα και αν υπηρετεί, και ο στόμφος με τον οποίο διαβεβαιώνει γι αυτό, είναι τα μισά δομικά υλικά του πολιτικού συστήματος. Τα άλλα μισά είναι η ατιμωρησία και η ταύτιση των κατηγοριών που αποδίδονται με πολιτικές σκοπιμότητες.

Το όνομα του κυρίου Μαρκογιαννάκη έχει εμπλακεί σε πλείστες υποθέσεις. Δύο απ αυτές ήταν τα μεγαλύτερα σκάνδαλα των τελευταίων ετών. Της SIEMENS και της ενοικίασης των πυροσβεστικών ελικοπτέρων. Στο πρώτο σκάνδαλο, ο πρώην υπουργός κατηγορήθηκε ότι υπέγραψε για την παραλαβή του συστήματος παρακολούθησης C4I, παρά το ότι είχε αποκαλυφθεί ότι ήταν ακατάλληλο και η Δικαιοσύνη είχε σε εξέλιξη έρευνα που αφορούσε στελέχη της SIEMENS και προμηθευτές. Κατήγοροι του κυρίου Μαρκογιαννάκη ήταν το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα της Αριστεράς. Ένα από τα φυσικά πρόσωπα κατηγόρους ήταν ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτης Ρήγας, τότε μέλος της Επιτροπής που συνέταξε το πόρισμα παραπομπής του Χρήστου Μαρκογιαννάκη, που τώρα κάθεται μαζί του στα έδρανα της Προανακριτικής της Βουλής για τη λίστα Λαγκάρντ.

Το άλλο σκάνδαλο με τα πυροσβεστικά,αφορούσε την υπογραφή συμβάσεων πυρόσβεσης από τον κ Μαρκογιαννάκη σε τιμές τριπλάσιες από την πραγματική αξία. Νοικιάζαμε πυροσβεστικά ελικόπτερα με φωτογραφικούς διαγωνισμούς αφήνοντας στο έδαφος τα ιδιόκτητα ελικόπτερα της Πυροσβεστικής.

Και για τα δύο σκάνδαλα ο κύριος Μαρκογιαννάκης, δεν παραπέμφθηκε να δικαστεί παρά το γεγονός πως διατυπώνονταν εναντίον του σαφείς κατηγορίες.Ο λόγος είναι πως τα αδικήματα του πρώην υπουργού είχαν παραγραφεί με βάση το νόμο Βενιζέλου περί ευθύνης υπουργών.

Αυτός λοιπόν ο πολιτικός, που σε άλλες συνθήκες θα αντιμετώπιζε ο ίδιος προανακριτικές της Βουλής, είναι Πρόεδρος της προανακριτικής της Βουλής για τη λίστα Λαγκάρντ. Και αυτό σίγουρα είναι αποκαλυπτικό για το πώς αντιλαμβάνεται τη Δημοκρατία η σημερινή τρικοματική κυβέρνηση. Ως τσίχλα που την μασά όποτε θέλει, με όποιο τρόπο επιθυμεί, κάνοντας πού και πού και καμιά τσιχλόφουσκα που σκάει με θόρυβο, οπότε και αναλαμβάνουν πολιτικοί τύπου Δένδια να ορκιστούν πως επρόκειτο για πυροβολισμό.

Το χειρότερο όμως δεν είναι πως ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης προεδρεύει εκεί που δεν δικαιούται ηθικά. Είναι ότι έχει αναλάβει την ψιθυρολογία διαμόρφωσης κλίματος εναντίον των μελών της Επιτροπής που κάνουν την δουλειά τους. Συνεπικουρούμενος από blogs,που πληρώνονται με μπλοκάκι παροχής υπηρεσιών εμφανίζει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ως τον πονοκέφαλο της Επιτροπής, ως την φλύαρη που εμποδίζει τη διαδικασία, ως γραφική που δεν αντιλαμβάνεται την πολιτική ευθύνη. Την ίδια εικόνα προσπαθούσαν να δώσουν για τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ όταν εξέταζε τον Βενιζέλο και τον Παπακωνσταντίνου στην προηγούμενη εξεταστική για τη λίστα. Εκεί που οι δύο πρώην υπουργοί δεν μπορούσαν να απαντήσουν, (θυμίζω την ερώτηση «πού παραδώσατε κύριε Παπακωνσταντίνου τη λίστα;» η οποία έγινε επτά φορές χωρίς να απαντηθεί) για να μην φανούν οι ίδιοι αναξιόπιστοι, έπρεπε να καταστήσουν αναξιόπιστη την Κωνσταντοπούλου. Με γελοιότητες, κατινιές και υπονοούμενα.

Αφού θέλει ο κ Μαρκογιαννάκης τόσο πολύ να δίνει συνεντεύξεις για το «φαινόμενο Κωνσταντοπούλου» εμείς του προτείνουμε να μας δώσει επιτέλους εκείνες που μας αρνήθηκε πολλές φορές: για τις προμήθειες SIEMENS και για τις συμβάσεις των πυροσβεστικών. Δέχεται;

Επίσης να θυμίσουμε πως στα αίτια καταστροφής της Ελλάδας δεν θεωρεί κανένας Έλληνας ούτε την πολυλογία, ούτε την επιμονή στις Εξεταστικές. Αντιθέτως θεωρεί τον χρηματισμό πολιτικών και την ατιμωρησία τους σε πολλά σκάνδαλα. Αν θέλει ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης μπορούμε να μιλήσουμε όποια ώρα θέλει γι αυτά.

υ.γ: Μετά την ανάρτηση του άρθρου, ένας παλιός κοινοβουλευτικός πήρε τηλέφωνο για να θυμίσει κάτι που λεγόταν παλιά συχνά στο Κοινοβούλιο και όχι στις Επιτροπές: «Είναι κανών των ανικάνων τον ικανόν να κάνουν νάνον».

λεσότο, μπουτάν, τόγκο, ελλάδα, κόσοβο, γουινέα, βουλγαρία

λεσότο, μπουτάν, τόγκο, ελλάδα, κόσοβο, γουινέα, βουλγαρία
lesotho, bhutan, togo, greece, kosovo, Guinea, Bulgaria

Αυτή είναι η κατάταξη των χωρών στην ετήσια έκθεση ελευθερίας του τύπου των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα:

Αναφέρεται στην έκθεση: “… αλλά η δραματική πτώση της Ελλάδας στην 84η θέση (14 θέσεις κάτω σε σχέση με πέρσι) είναι ακόμη πιο ανησυχητική. Το κοινωνικό και επαγγελματικό περιβάλλον για τους δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι εκτεθειμένοι σε δημόσια διαπόμπευση και βία τόσο από εξτρεμιστικές ομάδες όσο και από την αστυνομία, είναι καταστροφικά. ”

The 2013 Reporters Without Borders World Press Freedom Index

Democracies that stall or go into reverse
The situation is unchanged for much of the European Union. Sixteen of its members are still in the top 30. But the European model is unravelling. The bad legislation seen in 2011 continued, especially in Italy (57th, +4), where defamation has yet to be decriminalized and state agencies make dangerous use of gag laws. Hungary (56th, -16) is still paying the price of its repressive legislative reforms, which had a major impact on the way journalists work. But Greece’s dramatic fall (84th, -14) is even more disturbing. The social and professional environment for its journalists, who are exposed to public condemnation and violence from both extremist groups and the police, is disastrous.