Η σύγκρουση Μαρινάκη – Μελισσανίδη μεταφέρεται (από τη Νέα Υόρκη) και κορυφώνεται στον Πειραιά

 

Αριστερές και δεξιές φαμίλιες και εφοπλιστές προσκυνάνε τη μία ή την άλλη πλευρά

Σε ολομέτωπο πόλεμο οικονομικών συμφερόντων, στο φόντο ευρύτερων παιχνιδιών εξουσίας, με πρωταγωνιστές εφοπλιστές, εκπροσώπους μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και γνωστών πολιτικών τζακιών εξελίσσονται οι αυτοδιοικητικές εκλογές στον Πειραιά.

Η ανακοίνωση του συνδυασμού «Πειραιάς Νικητής» με επικεφαλής ιον Γιάννη Μώραλη και υποψήφιους, μεταξύ άλλων, τον Βαγγέλη Μαρινάκη και τον Πέτρο Κόκκαλη προβλημάτισε. Ιδίως καθώς ανέτρεψε γρήγορα τα δεδομένα και απειλεί να θέσει εκτός μάχης τον νυν δήμαρχο -και εκλεκτό του πρωθυπουργού- Βασίλη Μιχαλολιάκο. Ο Μιχαλολιάκος, εκτός από το Μαξίμου, έχει τη στήριξη του Δημήτρη Μελισσανίδη με σκοπό τις «κοινές» μπίζνες και απέναντι του τον Μητροπολίτη Πειραιά Σεραφείμ.

6a1cbf09b33a70663d1bf7c4ff3f95a8_L

 

Παρότι παρουσιάζεται σαν μια οπαδική κόντρα, η κίνηση αυτή κρύβει από πίσω της τεράστια συμφέροντα και ευρύτερες πολιτικές στοχεύσεις. Στην πολιτική «αρένα» του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας, έχουν αυτήν τη στιγμή δημιουργηθεί δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, που αντανακλούν μεγάλους επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς και εσωκομματικές αντιπαραθέσεις. Στις κάλπες του Πειραιά δεν διακυβεύονται μόνο πολιτικές καριέρες. Παίζονται μπίζνες εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, ενώ ταυτόχρονα στήνονται εμφανείς και αφανείς πολιτικοοικονομικές κολεγιές, οι οποίες στην πορεία δεν αποκλείεται να διεκδικήσουν ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας. Σε ένα ρευστό πολιτικό σκηνικό, πολλά μπορούν να συμβούν…

Όσο πλησιάζει η 18η Μάη, το σκηνικό της σύγκρουσης αναμένεται να κορυφωθεί. Κι επειδή μιλάμε για τον Πειραιά, ο πολιορκητικός κριός που ονομάζεται Ολυμπιακός θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην έκβαση της μάχης. «Κόμμα αλλάζουμε, ομάδα δεν αλλάζουμε», είναι το σλόγκαν που το τελευταίο διάστημα διατυπώνεται με νόημα στο λιμάνι, από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της επιχειρηματικής «ερυθρόλευκης συμμαχίας».

Ποιο είναι το πραγματικό διακύβευμα;

Τι είναι αυτό που έχει κινητοποιήσει πλήθος επιχειρηματιών εν όψει της κάλπης; Ποιοι συγκροτούν τις επιχειρηματικές συμμαχίες;

Προφανώς οι δουλειές που ανοίγουν στο λιμάνι και αφορούν κάμποσα δισ. ευρώ. Πρώτη και μεγαλύτερη η επικείμενη πώληση του 67% των μετοχών του ΟΛΠ. Τα σχέδια της κυβέρνησης για την εκμετάλλευση όλου του παραλιακού μετώπου του Πειραιά.

Η «αξιοποίηση» οικοπέδων-φιλέτων όπως αυτά των Λιπασμάτων Δραπετσώνας, ένα μέρος των οποίων ανήκει στην Εθνική Τράπεζα και συνορεύει με έκταση που ανήκει στον επιχειρηματία Δημήτρη Μελισσανίδη. Το οικόπεδο της ΧΡΩΠΕΙ που συνορεύει με το Στάδιο «Καραϊσκάκης» και αποτελεί διακαή πόθο των προέδρων του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια. Η ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη στην οποία θέλει να επενδύσει με τους δικούς του όρους το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Οι μπίζνες με τα πετρέλαια, τα σχέδια της κινεζικής COSGO για την απόκτηση του λιμανιού και οι αρπαχτικές διαθέσεις μεγάλων πολυεθνικών, οι οποίες συρρέουν στον Πειραιά για να πάρουν θέση σε μια από τις μεγαλύτερες πύλες εισόδου εμπορευμάτων της Ευρώπης.

Το ξεπούλημα και τα φτηνά εργατικά χέρια, που φρόντισε να δημιουργήσει η κυβέρνηση Σαμαρά με τα μνημόνια και τα πρωτοφανή ποσοστά ανεργίας, δημιουργούν συνθήκες εκμετάλλευσης και δυνατότητες κερδοφορίας που επιζητούν ντόπιοι και ξένοι επιχειρηματίες. Η μοιρασιά της λείας, όμως, φέρνει οξυμμένους ανταγωνισμούς.

Θα ήταν αφελές να πιστεύει κάποιος ότι η συμμαχία επιχειρηματικών συμφερόντων γύρω από τον Βαγγέλη Μαρινάκη έχει αυτοδιοικητικό περιεχόμενο και ως κύριο αντίπαλο τον Βασίλη Μιχαλολιάκο, ο οποίος μάχεται με τη στήριξη του πρωθυπουργού αλλά και του Δημήτρη Μελισσανίδη. Στην προκειμένη περίπτωση δεν μιλάμε για δημοτικές παρατάξεις, αλλά για πολιτικοοικονομικά στρατόπεδα με τεράστια συμφέροντα.

Πίσω από την υποψηφιότητα του Β. Μιχαλολιάκου, στον οποίο έχει δώσει το χρίσμα ο Αντώνης Σαμαράς, στρατεύονται επιχειρηματίες που έχουν δραστηριότητες στον Πειραιά, επιδιώκουν να τις επεκτείνουν, αλλά και άλλοι που επιζητούν νέα πεδία δράσης και κερδοφορίας. Πρώτος στη λίστα, ο Δ. Μελισσανίδης, ο οποίος από νωρίς φρόντισε να δηλώσει την προτίμησή του στον Μιχαλολιάκο, προσφέροντας δωρεά 50.000 ευρώ για την ανακαίνιση του Δημοτικού Θεάτρου – έργο που ο Δήμαρχος Πειραιά διαφήμισε με ιδιαίτερη έμφαση.

Ο επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης του ΟΠΑΠ ενδιαφέρεται για τον τρόπο «αξιοποίησης» του φιλέτου της Δραπετσώνας, αφού εκεί αγόρασε πρόσφατα τις εγκαταλειμμένες εγκαταστάσεις της BP, που παρότι δεν πληρούν καν τους περιβαλλοντολογικούς όρους, πήραν ανανέωση άδειας λειτουργίας από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής. Οι ιδιαίτερες σχέσεις του Μελισσανίδη τόσο με τον πρωθυπουργό όσο και με τον κ. Σγουρό, όπως φαίνεται, έχουν τη σημασία τους.

Σε ένα Δήμο με διαχρονική υπεροχή των συντηρητικών ψηφοφόρων και βαρύνουσα την ψήφο των Μανιατών, ο Β. Μιχαλολιάκος θεωρούνταν ο επικρατέστερος διεκδικητής, πριν από την εμφάνιση της παράταξης Μαρινάκη.Ίσως γι” αυτό δεν νοιάστηκε να διασφαλίσει τις βασικές συμμαχίες του. Δεν είναι μόνο οι υποψήφιοι του που «αυτομόλησαν» ή οι απρόσεκτες κινήσεις που έκαναν τους οπαδούς του Ολυμπιακού να τον κηρύξουν ανεπιθύμητο στο μνημόσυνο των θυμάτων της θύρας 7. Είναι και ο ίδιος ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος είναι εδώ και καιρό δυσαρεστημένος από τη στάση του Β. Μιχαλολιάκου. Όταν ο Σεραφείμ ζήτησε την οικονομική στήριξη του νυν Δημάρχου για να διοργανώσει συσσίτια της Εκκλησίας, βρήκε την πόρτα κλειστή. Αντιθέτως, ο Β. Μαρινάκης προσέφερε κάθε οικονομική βοήθεια ώστε η πειραϊκή Εκκλησία να επαίρεται σήμερα ότι μοιράζει 4.500 μερίδες φαγητού.

Ούτε και σιη ΝΔ ία πράγματα είναι γραμμικά. Σιωπηλά προς το παρόν, υπέρ του ψηφοδελτίου Μώραλη έχει ταχθεί η οικογένεια Μητσοτάκη, ελέω και των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων που διατηρεί στο λιμάνι και στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, ο σύζυγος της κ. Ντόρας Μπακογιάννη και κουμπάρος του Β. Μαρινάκη Ισίδωρος Κούβελος. Πρόσωπο-κλειδί είναι και ο Νίκος Πηρούνιας, σημαντικό στέλεχος της ΝΔ στον Πειραιά, πρώην πρόεδρος της Ένωσης Μανιατών και παλιός πρόεδρος του Εθνικού, που κατεβαίνει υποψήφιος με τον ψηφοδέλτιο Μώραλη.Όχι μόνο γιατί είναι έμπιστος του ίδιου του Κ. Μητσοτάκη, αλλά γιατί θα επηρεάσει έντονα τη μανιάτικη ψήφο.

Η απόφαση του υπουργού Παιδείας Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου να στηρίξει το ψηφοδέλτιο του Μώραλη, στους κόλπους της ΝΔ μεταφράζεται ως κίνηση αμφισβήτησης των πρωθυπουργικών επιλογών, που αποτυπώνει τις πολιτικές διενέξεις στο εσωτερικό της ΝΔ. Άλλοι πάντως λένε ότι πρόκειται για αναγκαστική επιλογή πολιτικής επιβίωσης του βουλευτή Πειραιά: ο κ. Αρβανιτόπουλος γνωρίζει ότι, σε όποιες επόμενες εκλογές, η ΝΔ θα βγάλει το πολύ έναν βουλευτή στην περιφέρειά του. Κι αν ο Μιχαλολιάκος επανεκλεγεί δήμαρχος, θα ρίξει όλο του το βάρος στην εκλογή του γαμπρού του Κώστα Κατσαφάδου σε βάρος του Αρβανιτόπουλου, ο οποίος έχει το επιπλέον μειονέκτημα της αποτυχημένης θητείας στο υπουργείο Παιδείας. Είναι θέμα πολιτικής επιβίωσης για τον ίδιο το να στηρίξει το συνδυασμό του Μώραλη, αναμένοντας ανταπόδοση στο μέλλον.

Ο Αρβανιτόπουλος δεν είναι ο μόνος. Στελέχη της δεξιάς παράταξης στον Πειραιά, όπως ο Χρήστος Αγραπίδης, δήμαρχος Πειραιά με την υποστήριξη της ΝΔ από το 1999 ως το 2006, καθώς και η οικογένεια Ανδριανόπουλου στηρίζουν ανοιχτά το ψηφοδέλτιο Μώραλη, κόντρα στη γραμμή Σαμαρά. Αν κάποιος διαβάσει με προσοχή τη δήλωση «στήριξης» υπέρ του Β. Μιχαλολιάκου που έκανε ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, θα διαπιστώσει ότι μάλλον και αυτός βλέπει με θετικό μάτι την υποψηφιότητα Μώραλη.

Ένας ακόμη εχθρός του Δημάρχου Β. Μιχαλολιάκου είναι ο ξάδερφος του Τάκης Μιχαλόλιας. Πρόκειται για ιον αδερφό του προφυλακισμένου αρχηγού της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου– κου, δικηγόρου με ισχυρές διασυνδέσεις στον Πειραιά σε όλα τα επίπεδα. Είναι γνωστό ότι οι σχέσεις μεταξύ των εξαδέρφων εδώ και πολλά χρόνια είναι οι χειρότερες δυνατές. Θεωρείται βέβαιο ότι ο κ. Μιχαλόλιας θα έσπρωχνε τις ψήφους της Χρυσής Αυγής στον δεύτερο γύρο ακόμα και στον υποψήφιο του ΚΚΕ αν αυτός ήταν απέναντι από τον νυν Δήμαρχο.

Αν έχει κάποια αξία να ειπωθεί, ο κ. Μιχαλόλιας στο παρελθόν έχει προσφέρει τις νομικές του υπηρεσίες και στον Σωκράτη Κόκκαλη και στον Ολυμπιακό. Επίσης ο Γιάννης Μώραλης είναι υιός του παλαιού υπουργού του ΠΑΣΟΚ Πέτρου Μώραλη, στενού συνεργάτη του Ανδρέα Παπανδρέου και του Γιώργου Γεννηματά.

Το πιο σημαντικό θέμα όμως είναι η στήριξη του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Όπως αναφέρουν πηγές που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στο λιμάνι, πίσω από τον Μαρινάκη έχουν στοιχηθεί σχεδόν όλοι οι εφοπλιστές. Στελέχη του ναυτιλιακού χώρου κάνουν ιδιαίτερη αναφορά στη σχέση του Μαρινάκη με την εφοπλιστική οικογένεια Τσάκου και ιδιαίτερα για τη φιλία του με τον Ν. Τσάκο, ο οποίος φέρεται να στηρίζει το εγχείρημα. Δεν είναι λίγοι κι εκείνοι που, πίσω από την εισβολή Μαρινάκη στα αυτοδιοικητικά πράγματα, διαβλέπουν το πρώτο βήμα για την απευθείας εμπλοκή των εφοπλιστών στα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν αποκλείει και τη συνδρομή πολιτικών προσώπων – το αντίθετο μάλιστα. Το μοντέλο του «έλληνα Μπερλουσκόνι» δεν κυοφορείται για πρώτη φορά. Έχει λανσαριστεί και στο παρελθόν τόσο από τον πρόεδρο του ΣΕΒ Δημήτρη Δασκαλόπουλο, όσο και από τον μεγαλοεπιχειρηματία και πρώην τραπεζίτη Ανδρέα Βγενόπουλο.

Στην περίπτωση όμως του Β. Μαρινάκη, πέρα από τα κεφάλαια, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τις καλές σχέσεις με την οικογένεια Μητσοτάκη και πολλά πολιτικά στελέχη της ΝΔ, υπάρχει και άλλο ένα ισχυρό όπλο στη φαρέτρα του: η ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού. Οι γνώστες των τεκταινομένων λένε ότι ο ίδιος ο Β. Μαρινάκης θα έμπαινε επικεφαλής του συνδυασμού, αν δεν υπήρχε ασυμβίβαστο στα πρόσωπα που κατέχουν off-shore εταιρείες. Αυτός ήταν ο βασικός λόγος που επικεφαλής τέθηκε ο Γ. Μώραλης, ενώ ο Β. Μαρινάκης ξεκίνησε τη διαδικασία για να μεταβιβάσει τις off-shore που του ανήκαν, κάτι που θα τον απαλλάξει από τα νομικά κωλύματα στο εγγύς μέλλον.

Πριν αποτυπωθεί στη μάχη για το Δήμο Πειραιά, η σύγκρουση Μαρινάκη-Μελισσανίδη είχε ξεκινήσει από το μοίρασμα των χορηγιών του ΟΠΑΠ προς τις ομάδες, μετά το ξεπούλημα της πλειοψηφίας των μετοχών του ΟΠΑΠ στον Δ. Μελισσανίδη. Στόχος του μεγαλομέτοχου της ΑΕΚ ήταν με τα χρήματα του ΟΠΑΠ να δημιουργήσει ομάδες-δορυφόρους προκειμένου να χτυπήσει την παντοκρατορία του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο. Άνθρωποι της αγοράς λένε ότι η σύγκρουση ξεφεύγει από τα όρια της ελληνικής επικράτειας: οι δύο εφοπλιστές έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, όπου είναι εισηγμένες οι ναυτιλιακές τους επιχειρήσεις, αφού διεκδικούν την άντληση κεφαλαίων από τις ίδιες αγορές και για παρόμοιες δραστηριότητες.

Η πλευρά Μαρινάκη καταλογίζει στον Μελισσανίδη ότι χρησιμοποιεί πλαστούς ισολογισμούς για να ενισχύει τη θέση του. Τελευταίο πεδίο αντιπαράθεσης αποτέλεσε η εκμετάλλευση και διακίνηση των «ορφανών» πετρελαίων από τη Δυτική Αφρική: οι δυο επιχειρηματίες ήρθαν σε αντιπαράθεση όταν χτύπησαν σε διαφορετικές τιμές ποσότητες πετρελαίου, με αποτέλεσμα να απολέσει δουλειές η πλευρά του Μαρινάκη. «Δουλειές» το κέρδος των οποίων ισοδυναμεί με ολόκληρα καράβια!

Ο άγραφος νόμος μεταξύ των ελλήνων εφοπλιστών ορίζει ένας ένας να παίρνει τις δουλειές και να μην κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους.

Τα συμφέροντα λοιπόν είναι μεγάλα. Τα λεφτά είναι πολλά. Οι σχεδιασμοί υπερβαίνουν τα στενά όρια ενός Δήμου.

 

Γιατί όμως τέτοιος πόλεμος για την καρέκλα του Δημάρχου Πειραιά;

Ο Δήμαρχος Πειραιά συμμετέχει στο Δ.Σ του ΟΛΠ και έχει λόγο στις αποφάσεις για την αξιοποίηση του λιμανιού. Ο ΟΛΠ έχει την ευθύνη όλης της ακτογραμμής του Πειραιά μέχρι το Πέραμα και in Σαλαμίνα. Επίσης, ως τοπικός παράγοντας, ο Δήμαρχος Πειραιά έχει «πρόσβαση» στις Εφορείες και στα Τελωνεία που εδρεύουν στον Πειραιά, όπως είναι η ΔΟΥ Μεγάλων Επιχειρήσεων και η ΦΑΕ Πειραιά. Οι Δήμαρχοι και οι Περιφερειάρχες καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις για την «αξιοποίηση» των ελεύθερων χώρων. Περιβαλλοντικές εγκρίσεις, πολεοδομικές μελέτες, χωροταξικές εκθέσεις περνούν από υπηρεσίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ενώ για την τσιμεντοποίηση εκτάσεων χρειάζεται και η έγκριση των Δημοτικών Συμβουλίων. Επίσης, επειδή η κοινωνία στον Πειραιά είναι μικρή, ο εκάστοτε Δήμαρχος υπολογίζεται από τους τελωνειακούς. Οι τελευταίοι είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι να κλείσουν ή να ανοίξουν τα μάτια όταν το πετρέλαιο κάποιων επιχειρηματιών που μπαίνει στην αγορά πάσχει από «νομιμότητα».

 

Πόλεμος για τον έλεγχο του ΟΛΠ

Η ιδιωτικοποίηση του 67% των μετοχών του ΟΛΠ, που σήμερα ανήκουν στο ελληνικό δημόσιο, ισοδυναμούν με την παραχώρηση στον επίδοξο αγοραστή του ελέγχου του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας. Βασικός μνηστήρας για την εξαγορά του πλειοψηφικού πακέτου εμφανίζεται η κινεζική εταιρεία Cosco, μέσω της μητρικής CoscoPacific. Η διαδικασία εκποίησης του ΟΛΠ άνοιξε στις 5 Μαρτίου και στις 28 Απριλίου έληξε η προθεσμία εκδήλωσης ενδιαφέροντος. Μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν είχε γίνει γνωστό ποιες εταιρείες κατέθεσαν τελικά προσφορά. Ωστόσο η πιάτσα «βούιζε», ότι οι Κινέζοι θα είναι οι μοναδικοί διεκδικητές.

Η εξέλιξη αυτή έχει σημάνει συναγερμό στους Έλληνες εφοπλιστές, που θεωρούν ότι η απόκτηση του λιμανιού από μια ξένη πολυεθνική μπορεί να ανατρέψει το πλήθος των προκλητικών προνομίων που απολαμβάνουν από το ελληνικό δημόσιο και οι Κινέζοι να γιγαντώσουν τα κέρδη τους μέσω αυξήσεων σε μια σειρά από λιμενικές υπηρεσίες.

Σύμφωνα με άλλες πηγές, Έλληνες εφοπλιστές επιδιώκουν να αποκτήσουν για λογαριασμό τους κάποιες από τις χρήσεις του λιμανιού, πράγμα που θα καταστεί αδύνατο αν τελικά παραχωρηθεί ολόκληρο στην COSCO. Εκφράζοντας αυτούς τους σχεδιασμούς, ο Γ. Μώραλης επισκέφθηκε ως υποψήφιος Δήμαρχος τον διευθύνοντα σύμβουλο του ΟΛΠ Γ. Ανωμερίτη, και τάχθηκε κατά της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού δηλώνοντας: «Θα πρέπει το ελληνικό λιμενικό σύστημα να ακολουθήσει το ευρωπαϊκό λιμενικό σύστημα, που σημαίνει ότι οι μετοχές θα πρέπει να παραμείνουν στο Δημόσιο, στην αυτοδιοίκηση και στα επιμελητήρια και, τρίτον, ότι πρέπει να γίνονται παραχωρήσεις για χρήση σε πολλούς διαφορετικούς ιδιώτες. Αυτή ήταν η θέση μας από την αρχή».

Όχι, δεν έγινε ξαφνικά «κρατιστής» ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, αλλά λειτούργησε ως κεντρικός εκφραστής των συμφερόντων των εφοπλιστών. Προσέξατε τη φράση: παραχωρήσεις σε «πολλούς διαφορετικούς ιδιώτες» – άρα όχι στους Κινέζους. Αντίθετα, την πλήρη επικράτηση των Κινέζων στο Λιμάνι μάλλον επικροτεί ο Δ. Μελισσανίδης, που περιμένει με κινέζικα κεφάλαια να χρηματοδοτήσει τις επενδύσεις του στις νεοαποκτηθείσες εγκαταστάσεις της BP.

Ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στον ΟΛΠ έχει όμως και ο όμιλος του Σωκράτη Κόκκαλη. Η Intracom έχει αναλάβει από το 1998 την τεχνική υποστήριξη, συντήρηση και αναβάθμιση του Ολοκληρωμένου Πληροφοριακού Συστήματος του ΟΛΠ, αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Η σύμβαση λήγει το επόμενο διάστημα και αν ο ΟΛΠ περάσει στα χέρια των Κινέζων, η επιχείρηση του γνωστού κρατικοδίαιτου επιχειρηματία μπορεί να χάσει το έργο…

Ακονίζουν τα μαχαίρια για τα φιλέτα του Πειραιά

Το δεύτερο πεδίο των επιχειρηματικών ανταγωνισμών Μαρινάκη-Μελισσανίδη είναι η «αξιοποίηση» της έκτασης του πρώην Εργοστασίου Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα. Πρόκειται για μια έκταση 660 στρεμμάτων που δημιουργήθηκε από την κατεδάφιση του εργοστασίου Λιπασμάτων (πρώην Μποδοσάκη) το 2002. Ιδιοκτήτες της έκτασης είναι η Εθνική Τράπεζα (254 στρέμματα), ο ΟΛΠ (93 στρ.), το Ελληνικό Δημόσιο (50 στρ.), τα ΕΛΠΕ (82 στρ.) και η τσιμεντοβιομηχανία Lafarge (117 στρ.), ενώ η υπόλοιπη έκταση ανήκει στο Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας.

Η «αλάνα της Δραπετσώνας», όπως ονομάζεται από τους κατοίκους της περιοχής, θα μπορούσε να γίνει χώρος πρασίνου και αναψυχής, όπως παλεύουν εδώ και χρόνια διάφοροι κοινωνικοί φορείς ίου Πειραιά. Όμως, η Εθνική Τράπεζα έχει εκπονήσει σχέδιο για την δημιουργία οικονομικού και ναυτιλιακού κέντρου, με γραφεία, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, και επέκταση των λιμενικών εγκαταστάσεων για να υπάρχει δυνατότητα ελλιμενισμού κρουαζιερόπλοιων. Την πρόταση αυτή έχει ήδη αγκαλιάσει η πλευρά Μαρινάκη, που ορέγεται τη δημιουργία ενός ελληνικού City στην περιοχή του Πειραιά και δηλώνει ότι μέσω αυτού του τρόπου θα δημιουργήσει χιλιάδες θέσεις εργασίας στον Πειραιά καταπολεμώντας την ανεργία! Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής Τράπεζας έπεσαν εφοπλιστικά κεφάλαια. Κάποιοι μάλιστα φωτογραφίζουν ανθρώπους με τους οποίους έχει στενή σχέση ο Β. Μαρινάκης.

Τους σχεδιασμούς εφοπλιστών και τραπεζιτών ήρθε να ενισχύσει ο Υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Γιάννης Μανιάτης. Με απόφασή του τον περασμένο Μάρτιο επέκτεινε την αναθεώρηση του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου Κερατσινίου-Δραπετσώνας, που περιλαμβάνει και το χώρο των πρώην Λιπασμάτων, όπως αυτός προβλεπόταν από το Ν. 2508/97, χαρακτηρίζοντας την περιοχή «Ζώνη Ελεγχόμενης Ανάπτυξης». Κίνηση που αυξάνει το συντελεστή δόμησης από 0,4 σε 0,6 και λύνει τα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων να ρίξουν χιλιάδες τόνους τσιμέντου στην περιοχή.

Αντίθετος στα σχέδια της δημιουργίας εμπορικού-ναυτιλιακού κέντρου είναι ο Δ. Μελισσανίδης. Ο όμιλος της Aegean εξαγόρασε στα τέλη του 2012 τις εγκαταστάσεις λιπαντικών της BP Hellas. Ο τερματικός σταθμός της BP Hellas, βρίσκεται στην περιοχή της Δραπετσώνας, σε απόσταση δύο χιλιομέτρων δυτικά από το λιμάνι του Πειραιά, και από τις συγκεκριμένες εγκαταστάσεις θα μπορούν να διακινηθούν εκατομμύρια λίτρα λιπαντικών και πετρελαίου σε ετήσια βάση. Το 2013, ο Μελισσανίδης εξασφάλισε τροποποίηση περιβαλλοντικής άδειας για τις συγκεκριμένες εγκαταστάσεις προ-κειμένου να επεκτείνει τις δραστηριότητες του και οι πληροφορίες λένε ότι έχει ήδη εξασφαλίσει κινεζικά κεφάλαια για την «μπίζνα»! Η συγκεκριμένη έκταση συνορεύει με τα 660 στρέμματα του πρώην Εργοστασίου Λιπασμάτων και όπως είναι εύκολα αντιληπτό, ναυτιλιακά και εμπορικά κέντρα δίπλα σε εγκαταστάσεις λιπαντικών και πετρελαίου δεν είναι εύκολο να συνυπάρξουν. Ειδικά αν στη πορεία χρειαστούν νέες περιβαλλοντικές άδειες που θα εκδοθούν από Δήμους και Περιφέρειες – και ο νοών νοείτω…

Αντίθετα, δίπλα στις εγκαταστάσεις Μελλισανίδη, μπορεί εύκολα να δημιουργηθεί πίστα της Φόρμουλα 1, σχέδιο το οποίο έχει προτείνει ήδη ο Δήμαρχος Κερατσινίου-Δραπετσώνας Λουκάς Τζανής και έσπευσε να υιοθετήσει με επιστολή του προς αυτόν, ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι ο συγκεκριμένος Δήμαρχος έχει τη στήριξη του Δ. Μελισσανίδη, ενώ ο αντίπαλος του Χρήστος Σαλελές υποστηρίζεται από τον Β. Μαρινάκη.

Ίδια τύχη με το πρώην Εργοστάσιο Λιπασμάτων, φαίνεται ότι θα έχουν και τα τρία οικόπεδα που βρίσκονται δίπλα στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Πρόκειται για το παλαιό κτίριο και το οικόπεδο της ΧΡΩΠΕΙ, έκτασης 33 στρεμμάτων, ιδιοκτησίας του ομίλου Χαραγκιώνη, καθώς επίσης και για άλλα δύο εργοστάσια που ανήκουν σε οικογένειες εφοπλιστών. Κάτω από την πίεση των δημοτών, το Δημοτικό συμβούλιο Πειραιά, αποφάσισε να μετατραπεί σε χώρο πρασίνου και αναψυχής και όχι σε εμπορικό κέντρο, όπως φιλοδοξούσαν οι οικογένειες που κατέχουν τα ακίνητα. Μάλιστα ο τότε Δήμαρχος Παναγιώτης Φασούλας αναζήτησε δάνειο προκειμένου να αγοράσει την έκταση. Όμως τα σχέδια έμειναν στα χαρτιά. Για τα οικόπεδα είχε ενδιαφερθεί και η ΠΑΕ Ολυμπιακός επί προεδρίας Κόκκαλη, με στόχο να δημιουργήσει εμπορικό κέντρο και πάρκινγκ, ωστόσο σκόνταψε στις αντιδράσεις των κατοίκων της περιοχής. Άγνωστο είναι όμως τι θα συμβεί αν ο Δήμος περάσει στα χέρια της σημερινής «ερυθρόλευκης» αυτοδιοικητικής συμμαχίας.

Αυτός ο πόλεμος επιχειρηματικών συμφερόντων είναι το πεδίο των αυτοδιοικητικών εκλογών στον Πειραιά. Αυτό που μένει να δούμε είναι τι θα κάνουν οι Πειραιώτες, και κυρίως οι οπαδοί των ερυθρόλευκων. Η κάλπη είναι κοντά…

 

πηγή

Advertisements

Οι σχέσεις της Χρυσής Αυγής με την Μόσχα και το καθεστώς Πούτιν

Αναβιώνει εσχάτως σε πολιτικούς, επιχειρηματικούς, εφοπλιστικούς και πανεπιστημιακούς κύκλους των Αθηνών το δημώδες άσμα της Τουρκοκρατίας «ακόμη τούτη η άνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες, όσο να ‘ρθει ο Μόσκοβος να φέρει το σεφέρι…». Η προσμονή για τη βοήθεια από τη Ρωσία, που ασκεί ακόμη μεγάλη γοητεία σε πολλούς στην Ελλάδα, βρίσκει υποστηρικτές σε υπερπατριωτικούς, εθνικιστικούς και συντηρητικούς κύκλους που βλέπουν το Κρεμλίνο σε ρόλο «προστάτη» της χώρας.
ΜΟΣΧΑ
Τις τελευταίες ημέρες προέκυψε μεγάλη συζήτηση για την ανάρτηση του βίντεο όπου αποκαλύφθηκε η συνομιλία του πρώην ΓΓ της κυβέρνησης Τ. Μπαλτάκου με τον  Ηλ. Κασιδιάρη στο rutube.ru, ρωσικό ιστότοπο. Τα ερωτήματα είναι πολλά: Γιατί επελέγη το ξημέρωμα της 2ας Απριλίου να αναρτηθεί από άγνωστο άτομο, με τον κωδικό «account 601126», το βίντεο; Διότι, όπως λένε καλά πληροφορημένες πηγές, δεν θα μπορούσε εύκολα να υπάρξει παρέμβαση από την ΕΛ.ΑΣ. ή δυτική διωκτική υπηρεσία αλλά και να βρεθούν τα ίχνη αυτού που το καταχώρισε.
«Εκλεκτικές συγγένειες»
Οσοι παρακολουθούν με προσοχή τις παρασκηνιακές κινήσεις μιλάνε για «εκλεκτικές συγγένειες» ρωσικών ιδιωτικών, ακόμη και κρατικών, ΜΜΕ, επιχειρηματικών, πολιτικών και εκκλησιαστικών κύκλων και διαφόρων ΜΚΟ με τη Χρυσή Αυγή. Ουδείς μπορεί να  υποστηρίξει με στέρεα επιχειρήματα την άποψη ότι ρωσικοί κύκλοι θέλουν την ενίσχυση της Χρυσής Αυγής, η οποία θεωρεί το «ξανθό γένος» τη μόνη σωτηρία της Ελλάδας την εποχή του Μνημονίου, αλλά υπάρχουν πολλά σημάδια που ενισχύουν μια τέτοια εκδοχή.
Δεν είναι τυχαίο, λένε πρόσωπα που κινούνται στους διαδρόμους υπηρεσιών, ότι τους τελευταίους μήνες υπήρξαν στη Ρωσία δημοσιεύματα που στηρίζουν συγκεκριμένους ρωσικούς επιχειρηματικούς και πολιτικούς κύκλους και έχουν σχέσεις με την εκεί πανίσχυρη Εκκλησία.

«Μην έχετε αυταπάτες. Δείτε πιο σφαιρικά τα γεγονότα και τα σημάδια»
 τονίζει στο «Βήμα» πρόσωπο με υψηλές διασυνδέσεις και με ευρεία γνώση του γεωπολιτικού και επιχειρηματικού παιχνιδιού που παίζεται στην περιοχή.
«Τη Χρυσή Αυγή δεν την αγάπησαν ξαφνικά οι ρώσοι φασίστες, οι ακραίοι εθνικιστές και οι νοσταλγοί του τσάρου, με τους οποίους το κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου έχει στενές επαφές, αλλά υπάρχει ξαφνικό ενδιαφέρον από επιχειρηματικούς και πολιτικούς κύκλους. Αυτοί οι κύκλοι πιστεύουν ότι έχουν να κερδίσουν από μια ισχυρή Χρυσή Αυγή και γι’ αυτό θέλουν την έντονη παρουσία της στην πολιτική ζωή της Ελλάδας» συνεχίζει το ίδιο πρόσωπο. Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, σπεύδει να διευκρινίσει ότι αυτή η στήριξη και φιλική προσέγγιση της Χρυσής Αυγής από ρωσικής πλευράς δεν συνιστά κεντρική πολιτική επιλογή εκ μέρους του Κρεμλίνου.

«Δεν υπάρχει καθοδήγηση από τον Πούτιν αλλά είναι παράκεντρα με πρόσβαση στο κεντρικό σύστημα εξουσίας του Κρεμλίνου που έστησαν γέφυρες με τους χρυσαυγίτες»
υποστηρίζει έλληνας πολιτικός με πολύ καλή γνώση των διεργασιών στην Ακρα Δεξιά και στο εθνικιστικό κίνημα. Πάντως, παρά το γεγονός ότι οι κινήσεις που γίνονται δεν έχουν τις «ευλογίες» του Πούτιν,  εν τούτοις το γεγονός ότι ακόμη και κρατικά ρωσικά ΜΜΕ προβάλλουν τη δράση της Χρυσής Αυγής πυροδοτεί πλήθος σεναρίων!
Η συνέντευξη Μιχαλολιάκου
Μάλιστα, λίγες εβδομάδες μετά την προφυλάκιση των Νίκου Μιχαλολιάκου και Χρήστου Παππά, στα τέλη του περασμένου Νοεμβρίου δημοσιεύτηκαν δηλώσεις του Ηλία Κασιδιάρη σε μία από τις πιο σημαντικές οικονομικές εφημερίδες της Ρωσίας, την «PbK», και ακολούθησε συνέντευξη του αρχηγού της Χρυσής Αυγής στη «Φωνή της Ρωσίας».
Ο Μιχαλολιάκος, θέλοντας να περάσει μηνύματα στη ρωσική κοινή γνώμη, κατήγγειλε τον Πρωθυπουργό ότι έδωσε εντολή να τον φυλακίσουν και μίλησε για τη δίκη του, όπου, όπως σημείωσε, περιμένει πανηγυρική αθώωση, αλλά έσπευσε να συμπληρώσει: «Αν έχουμε μια δίκη σαν αυτές που έκανε ο Στάλιν με τον Βισίνσκι και τον Μπέρια, τότε όλα μπορεί να συμβούν».
Στο ρωσικό ΜΜΕ αρνήθηκε ότι η Χρυσή Αυγή είναι οπαδός του «νεοναζισμού» και επέμενε πως «είναι ένα εθνικιστικό και αντικαπιταλιστικό κίνημα», κατήγγειλε τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ (κάτι που αρέσει στη Μόσχα) και μίλησε για το «αδελφό ρωσικό έθνος».
Ακρως ενδιαφέρουσα είναι και η προσέγγιση Μιχαλολιάκου υπέρ της επιστροφής στη δραχμή, άποψη που έχει πολλούς οπαδούς σε επιχειρηματικούς, εφοπλιστικούς και πανεπιστημιακούς κύκλους των Αθηνών, οι οποίοι, όπως και η Χρυσή Αυγή, θεωρούν ότι «η Ελλάδα και η Ρωσία είναι φυσικοί σύμμαχοι» και ότι «η Ελλάδα θα έπρεπε να δώσει τη διέξοδο στη Ρωσία προς τις θερμές θάλασσες και σε αντάλλαγμα να εξασφαλίσει την εθνική της ασφάλεια».
Ο Μιχαλολιάκος βρέθηκε στη Μόσχα για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1990 και μάλιστα το 1996 βρέθηκε στη ρωσική πρωτεύουσα καλεσμένος του υπερεθνικιστή Ζιρινόφκσι.
Η θέση της Χρυσής Αυγής δεν είναι καινούργια αλλά έχει υπάρξει από τον Φεβρουάριο του 2012 πρωτοσέλιδο της εφημερίδας του κόμματος με τίτλο από το άρθρο του Κασιδιάρη:«Στροφή προς τη Ρωσία: Η αλλαγή του γεωστρατηγικού προσανατολισμού ως μόνη εφικτή λύση για να απαλλαγεί η χώρα από τα δεσμά των τοκογλύφων».
Η στάση των ρωσικών ΜΜΕ άλλαξε αρκετά μετά και τα γεγονότα στην Κριμαία και την επίσκεψη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλου. Η Μόσχα δεν είδε με καλό μάτι την επίσκεψη του κ. Βενιζέλου στο Κίεβο και θεώρησε εχθρικές τις δηλώσεις που έκανε, όπως και τις συναντήσεις που είχε με την ουκρανική ηγεσία.
Μόλις πριν από έναν μήνα το Russia today προέβαλε βίντεο με εκδήλωση και πορεία χρυσαυγιτών στον Πειραιά με σύνθημα «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», ενώ τον περασμένο Νοέμβριο, εν μέσω της σύγκρουσης Μόσχας -Ουάσιγκτον, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών δημοσιοποίησε «Εκθεση για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ΕΕ», όπου αναφέρεται ότι «η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα εξελίσσεται όλο και λιγότερο ικανοποιητικά, πρωταρχικώς λόγω της επιδείνωσης της οικονομικής κρίσης». Στην έκθεση η Χρυσή Αυγή χαρακτηρίζεται ακροδεξιό κόμμα και περιγράφει την αύξηση της δύναμής της και την είσοδό της στο Κοινοβούλιο, προσθέτοντας όμως ότι «από το καλοκαίρι του 2013 παρατηρείται μείωση των υποστηρικτών της μετά τη δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού Παύλου Φύσσα από ένα μέλος του κόμματος».
Εντυπωσιακό ήταν το κείμενο της «Φωνής της Ρωσίας» την 30ή Σεπτεμβρίου και ενώ ήταν ακόμη νωπό το αίμα του Φύσσα στο Κερατσίνι. «Οι πρόσφατες δικαστικές κινήσεις εναντίον του ριζοσπαστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής και οι συλλήψεις των ηγετών του μπορεί να έχουν παίξει ρόλο στη ριζοσπαστικοποίηση των εφέδρων του Στρατού». 
«Να έρθουν οι Ρώσοι»
Το ρωσικό ΜΜΕ θεωρεί τη Χρυσή Αυγή «ριζοσπαστικό κόμμα» («radical Golden Dawn party») και κάνει αναφορά στους εφέδρους, ενώ πρόσωπο που παρακολουθεί με προσοχή τις κινήσεις της Χρυσής Αυγής υπενθύμισε στο «Βήμα» ότι ο Κασιδιάρης κάλεσε από τη Βουλή στις 26 Οκτωβρίου 2012 τον ρωσικό στρατό να μπει στην Ελλάδα για να φυλάξει τους ρωσικούς αγωγούς. Παράλληλα ανέφερε ότι έχει σημασία πως το κρατικό Ρωσικό Πρακτορείο Ειδήσεων είχε μεταδώσει περί συλλήψεων «ριζοσπαστών πολιτικών» αναφερόμενο στην προφυλάκιση Μιχαλολιάκου.
Μέσα από την αρθρογραφία τους οι χρυσαυγίτες τονίζουν ότι «οι Ρώσοι διαβλέπουν στον Λαϊκό Σύνδεσμο-Χρυσή Αυγή μια ελληνική πολιτική δύναμη με εθνικό προσανατολισμό η οποία αγωνίζεται για την προάσπιση των συμφερόντων του ελληνικού λαού και της ελληνικής πατρίδας. Είναι ως εκ τούτου λογικό και επόμενο να σκυλιάζουν οι εγχώριοι υπηρέτες του αμερικανοσιωνισμού».
Τον περασμένο Δεκέμβριο βρέθηκε σε ένα ακροδεξιό ευρωπαϊκό «φεστιβάλ» στη Μόσχα, όπου το γενικό πρόσταγμα είχαν οι ρώσοι εθνικιστές, ο βουλευτής της ΧΑ και εκλεκτός του Μιχαλολιάκου Αρτέμης Ματθαιόπουλος. Εκεί, παρουσία των ηγετικών στελεχών του αγγλικού BNP, της ιταλικής Forza Nuova και της ΧΑ, κομμάτων που αποτελούν την «αφρόκρεμα» της Ακροδεξιάς και του φασισμού στην Ευρώπη, μίλησε υπέρ της ενίσχυσης των σχέσεων Ελλάδας – Ρωσίας.

Τα αποκαλυπτήρια του «Foreign Affairs»
Τις σχέσεις Μόσχας και Χρυσής Αυγής, αλλά και άλλων ακροδεξιών μορφωμάτων, ανέδειξε με άκρως αποκαλυπτικό τρόπο το έγκυρο Foreign Affairs – θεωρείται η «βίβλος» της διπλωματίας και εκδίδεται από το αμερικανικό Council on Foreign Relations, όπου έχει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανάλυση ο Michell Orenstein, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών του Northeastern University και συνεργάτης του Harvard.
Στο κείμενό του ο Orenstein σημειώνει μεταξύ άλλων ότι «η Χρυσή Αυγή δεν έκρυψε ποτέ τις στενές της σχέσεις με την Ακροδεξιά της Ρωσίας και πιστεύεται ότι λαμβάνει κεφάλαια από τη Ρωσία. Μια ιστοσελίδα που συνδέεται με τη ΧΑ αναφέρει ότι ο Μιχαλολιάκος έλαβε ακόμα και μια επιστολή στη φυλακή από τον καθηγητή στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και πρώην σύμβουλο του Κρεμλίνου Αλεξάντερ Ντούγκιν, έναν από τους συντάκτες της ιδεολογίας περί ”Ευρασίας” του Πούτιν».
Σύμφωνα με τον Orenstein, ο Ντούγκιν, που φιλοξένησε τον ηγέτη του ναζιστικού ουγγρικού κόμματος Jobbik, με την επιστολή του εξέφρασε την υποστήριξή του στις γεωπολιτικές θέσεις της ΧΑ και ζήτησε να ανοίξει μια γραμμή επικοινωνίας μεταξύ του κόμματος Μιχαλολιάκου και της δεξαμενής σκέψης του στη Μόσχα. Στη συνέχεια αναφέρει ουσιαστικά ότι θα πετύχουν πολύ μεγάλα ποσοστά τα εθνικιστικά κόμματα στις ευρωεκλογές και αυτά έχουν την υποστήριξη του Πούτιν που είδε αρκετούς ηγέτες ακροδεξιών κομμάτων να επισκέπτονται τη Μόσχα, όπως π.χ. η Μαρίν Λεπέν τον Ιούνιο του 2013 μετά από πρόσκληση του ηγέτη της Κρατικής Δούμας Σεργκέι Ναρίσκιν, στενού συνεργάτη του ρώσου προέδρου. «Η πρόκληση Πούτιν στην Ευρώπη πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη» και πώς οι ευρωεκλογές «θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν την ΕΕ και να φέρουν τους φίλους της Ρωσίας στην Ακροδεξιά πιο κοντά στην εξουσία» σημειώνει και άρα μέσω αυτής της στρατηγικής διατηρείται και η σχέση ρωσικών κύκλων με τη ΧΑ.


Αλεξάντερ Ντούγκιν
O γκουρού του Πούτιν και η σχέση με τη ΧΑ

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν γεννήθηκε το 1962 και θεωρείται από τους πιο γνωστούς πολιτικούς σχολιαστές και συγγραφείς της μετασοβιετικής Ρωσίας. Είναι καθηγητής Κοινωνιολογίας και Γεωπολιτικής του Κρατικού Πανεπιστημίου Μόσχας, του φημισμένου Λομονοσόφ.
Ο Ντούγκιν, εξ απορρήτων σύμβουλος του Πούτιν εδώ και μια δεκαετία, τον οποίο έχει επικαλεστεί σε άρθρα του ο Μιχαλολιάκος, είναι ο θεωρητικός και ο εμπνευστής της αποκαλούμενης 4ης πολιτικής θεωρίας και οι απόψεις του επηρεάζουν το Κρεμλίνο.
Μάλιστα, ο Μιχαλολιάκος σε πρόσφατο άρθρο του για τα γεγονότα στην Ουκρανία, με τίτλο «Η Κριμαία, ο Μόσκοβος και η Ελλάδα», σημειώνει ότι εκεί έγινε «μια εξέγερση, η οποία ήλθε όχι για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης σε ένα σάπιο καθεστώς, αλλά για να πλήξει καίρια τις σχέσεις της Μόσχας με την Ευρώπη, για να αποκλείσει κυριολεκτικά τη Ρωσία από τη γεωπολιτική της επέκταση, μια επέκταση, η οποία πιστά εκφράζεται με τη θεωρία της Ευρασίας του Αλεξάντερ Ντούγκιν».
Ο Ντούγκιν είναι ο εμπνευστής και θεωρητικός της νέας ρωσικής γεωπολιτικής και του ρεύματος του «ευρασιανισμού» και έχει επηρεάσει αρκετά τον Πούτιν για τις κινήσεις του στη γεωπολιτική σκακιέρα. Επί ΕΣΣΔ ήταν στην εθνικιστική αντιπολίτευση κατά του Μπορίς Γέλτσιν και κατά καιρούς συνεργάστηκε με διάφορα ρεύματα, τόσο δεξιά όσο και αριστερά, όπως π.χ. τον «εθνικομπολσεβίκο» Εντουάρντ Λιμόνοφ και τον κομμουνιστή Γκενάντι Ζιουγκάνοφ.
Δόγμα του είναι «εμείς οι Ρώσοι χρωστάμε στους Ελληνες» και σε μια συνέντευξή του στον Δ. Κωνσταντακόπουλο (περιοδικό «Επίκαιρα» των εκδόσεων Λιβάνη) πριν από περίπου έναν χρόνο είχε σημειώσει ότι «ο ρωσικός λαός μάλλον θα υποστηρίξει μια σκληρή γραμμή του Πούτιν στην περίπτωση μιας Ελλάδας που εξεγείρεται εναντίον της παγκόσμιας τάξης και των χρηματιστηριακών της στρατηγικών». Μάλιστα σε άλλο σημείο, όταν αναφέρεται στη Ρωσία του 21ου αιώνα, τονίζει: «Ελπίζω ότι η ορθόδοξη Ελλάδα, όπως και ορισμένες κοινωνίες της Ανατολικής Ευρώπης, θα μπουν μια μέρα στη ζώνη της ευρασιατικής συν-ευημερίας».
Ο Ντούγκιν, που μιλά για τη νέα παγκόσμια τάξη, υποστηρίζει μέσα από το βιβλίο του «4η πολιτική θεωρία» (εκδόσεις «Εσοπτρον») την επιστροφή της Ρωσίας ως μιας παγκόσμιας μεγάλης δύναμης, η οποία θα μπορέσει να αποτελέσει ένα αντίβαρο στην αμερικανική κυριαρχία. Η λύση για τον Ντούγκιν είναι η επιστροφή στο παρελθόν και στις αιώνιες αξίες των ανθρωπίνων κοινοτήτων, καταδικάζοντας απερίφραστα τον μύθο της προόδου.
Ανήκει στους Ρώσους Γ.Ο.Χ. (γνήσιους ορθόδοξους χριστιανούς) που προέρχονται από το κίνημα του Ρασκόλ (σχισματικοί), είναι υιός αξιωματούχου των μυστικών υπηρεσιών της ΕΣΣΔ, σφόδρα αντιδυτικός και φανατικός υποστηρικτής του εθνικομπολσεβικισμού.

«Η επεξεργασία της 4ης πολιτικής θεωρίας αρχίζει από κοινό σημείο τομής των διαφόρων αντιφιλελεύθερων πολιτικών θεωριών του παρελθόντος, δηλαδή του κομμουνισμού και των θεωριών του τρίτου δρόμου. Ετσι φθάνουμε στον εθνικομπολσεβικισμό, ο οποίος αντιπροσωπεύει τον σοσιαλισμό, χωρίς τον υλισμό, τον αθεϊσμό, τον προοδευτισμό και τον μοντερνισμό»
 σημειώνει στο βιβλίο του, το κύριο μέρος του οποίου δημοσιεύθηκε το 2009 στην Αγία Πετρούπολη με τον τίτλο «Chetvertaia Politicheskaia Teoriia» (εκδόσεις Amphora).
Για τον Ντούγκιν, «η κοινωνική δικαιοσύνη, η εθνική κυριαρχία και οι παραδοσιακές αξίες-πνευματικότητα είναι οι τρεις βασικές αρχές της 4ης πολιτικής θεωρίας» και υποστηρίζει:«Το μόνο πράγμα στο οποίο επιμένουμε για τη δημιουργία ενός τέτοιου συμφώνου συνεργασίας είναι να θέσουμε κατά μέρος τις αντικομμουνιστικές καθώς και τις αντιφασιστικές προκαταλήψεις μας. Αυτές οι προκαταλήψεις είναι τα όργανα στα χέρια των φιλελεύθερων και των παγκοσμιστών, με τα οποία κρατούν τους εχθρούς τους διηρημένους. Ετσι πρέπει να απορρίψουμε τον αντικομμουνισμό καθώς και τον αντιφασισμό. Και τα δύο είναι αντιεπαναστατικά εργαλεία στα χέρια της παγκόσμιας φιλελεύθερης ελίτ».
Ο φιλελευθερισμός για τον Ντούγκιν είναι ο βασικός εχθρός της 4ης πολιτικής θεωρίας, καταφέρεται κατά των ναζί, χαρακτηρίζει εγκληματική πράξη την εξόντωση ολόκληρων εθνικών ομάδων, απορρίπτει όλες τις μορφές ρατσισμού, τάσσεται υπέρ ενός πολυπολικού κόσμου, αλλά τονίζει πως χωρίς ρατσισμό ο εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι εθνικοσοσιαλισμός.
Για την 4η ΠΘ η μεγαλύτερη αξία είναι το έθνος (ο εθνοκεντρισμός) και ο Ντούγκιν λέει πως «εάν η Ρωσία επιλέξει να ζήσει, τότε θα προκαλέσει αυτόματα τη δημιουργία μιας τέταρτης πολιτικής θεωρίας» που δεν είναι ούτε φασισμός ούτε κομμουνισμός ούτε φιλελευθερισμός. «Η Ρωσία δεν έχει πλέον καμία θέση στον νέο γενναίο κόσμο της παγκοσμιοποίησης, του μεταμοντερνισμού και του μεταφιλελευθερισμού» αναφέρει.
ΤΟ ΒΗΜΑ

Μιχαλολιάκος, ο Αστυάναξ της ΚΥΠ – ΕΥΠ

Τελικά ο αρχηγός των νεοναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», Νίκος Μιχαλολιάκος, ήταν ή είναι πράκτορας της ΚΥΠ, της ελληνικής μυστικής υπηρεσίας, της ΕΥΠ όπως σήμερα ονομάζεται; Η υπόθεση και το ερώτημα δεν προκύπτουν σήμερα. Πολλά χρόνια πριν κυκλοφορούσε η φήμη, ακόμη και ανάμεσα στα στελέχη του ακροδεξιού χώρου, ότι ο «φύρερ» των χρυσαυγιτών ήταν απλά ένας συνεργάτης των μυστικών υπηρεσιών, που είχε «δώσει» συνεργάτες του για να «καθαρίσει» με ελαφρές καταδίκες από την εμπλοκή του σε υποθέσεις βομβιστικές επιθέσεις τη δεκαετία του 1970.

Έγγραφο απ’ τη σελίδα των Wikileaks, που δεν διαψεύστηκε ποτέ από τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες, εμφανίζει ως συνεργάτη, με χρυσό μισθό.

Μισθοδοτούμενος πράκτορας της ΚΥΠ ο Μιχαλολιάκος της ΧΑ;

 

Το 1984 η «Αυριανή» δημοσίευσε ένα έγγραφο της ΚΥΠ, με ημερομηνία 29 Δεκεμβρίου 1981, σύμφωνα με το οποίο ο Μιχαλολιάκος και άλλοι γνωστοί του ναζιστικού ή ακροδεξιού χώρου, μισθοδοτούνταν, και μάλιστα με υψηλότατες αμοιβές, που έφταναν το 1.000% του μισθού του δημοσίου υπαλλήλου της εποχής, από την ΚΥΠ.

Ο Μιχαλολιάκος διατείνεται ότι μήνυσε την «Αυριανή» και την καταδίκασε, υποστηρίζοντας ότι το έγγραφο είναι πλαστό, επειδή δεν έφερε υπογραφή του αξιωματικού το όνομα του οποίου αναφέρεται να υπογράφει. Κι έτσι πάντως να είναι, η δικαστική απόφαση, την οποία επικαλείται ο Μιχαλολιάκος αλλά δεν έχει δει το φως της δημοσιότητας, δεν θεωρούσε πλαστή την πληροφορία για την έμμισθη σχέση του με την ΚΥΠ, παρά μόνο το έγγραφο, λόγω της έλλειψης της υπογραφής. Δεν υπήρξε δηλαδή έρευνα για να αποδειχτεί ότι ο Μιχαλολιάκος δεν ήταν ΚΥΠατζής, ούτε ο ίδιος το υποστήριξε ποτέ.

Η υπόθεση όμως έχει και συνέχεια. Στην ιστοσελίδα των Wikileaks, που είναι γνωστό ότι επί χρόνια κατάφερνε να «κλέβει» έγγραφα μυστικών υπηρεσιών από διάφορα κράτη έχοντας προκαλέσει πολλά προβλήματα σε κυβερνήσεις με τη διαρροή τους, υπάρχει το έγγραφο στο οποίο αναφέρεται η μισθοδοσία Μιχαλολιάκου! Μπορεί να το αναζητήσει κάποιος στη σελίδα «Greek KYP intelligence payroll including politicians, 1981», με το link: http://wikileaks.org/wiki/Greek_KYP_intelligence_payroll_including_politicians,_1981

Δείτε το έγγραφο εδώ

Παρά το γεγονός ότι η ανάρτηση αυτού του εγγράφου έγινε πριν 5 χρόνια, στις 13 Οκτωβρίου του 2008, ουδέποτε καταγγέλθηκε ως πλαστό! Ούτε από την ΕΥΠ, ούτε από τον ίδιο τον Μιχαλολιάκο, που υποτίθεται ότι έχει στα χέρια του σχετική δικαστική απόφαση.

Στο έγγραφο που παρουσιάζει η σελίδα των Wikileaks, εμφανίζεται η μισθοδοσία 10 έκτακτων συνεργατών – πρακτόρων της ΚΥΠ, το 1981. Οι μισθοί που εμφανίζονται να παίρνουν είναι «τρελοί» για τα δεδομένα της εποχής. Ο Μιχαλολιάκος, δίπλα στο όνομα του οποίου αναγράφεται το «Κωδικόν Χαρακτηριστικόν», δηλαδή η πρακτορική ονομασία του, «ΑΣΤΥΑΝΑΞ», εμφανίζεται να εισπράττει… 120.000 δραχμές, όταν εκείνη την εποχή ο μισθός του δημοσίου υπαλλήλου ήταν περίπου 12.000 δρχ!

Δεν είναι όμως μόνο ο Μιχαλολιάκος που παρουσιάζεται ως πράκτορας της ΚΥΠ, αν και υποτίθεται ότι «χτυπά το σύστημα» – τουλάχιστο έτσι εμφανίζονται η ΧΑ και ο «φύρερ» της…- και δεν συνεργάζεται, εμμίσθως μάλιστα, μαζί του για να του δίνει πληροφορίες.

Στο ίδιο έγγραφο ο Κώστας Πλεύρης, γνωστός υμνητής των ναζιστών και της χούντας του Παπαδόπουλου, φέρεται να μισθοδοτείται, ως πράκτορας «Αναστάσιος», με 200.000 δραχμές. Είναι ο πατέρας του άλλοτε βουλευτή του ΛΑΟΣ, Αθανάσιου Πλεύρη, που πλέον είναι στέλεχος της ΝΔ και από χθες αντιπρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων (Ε.Ο.Φ.). Επίσης ο τότε εκδότης της χουντικής «Ελεύθερης Ώρας», Γρηγόρης Μιχαλόπουλος, που έχει το πρακτορικό όνομα «Αννίβας» και μισθό 180.000 δραχμές, ο Πολύδωρος Δάκογλου, με μισθό 90.000 και κωδική ονομασία «36 Β 81» κ.α.

Προφανώς γνωρίζουμε ότι οι νεοναζιστές, οι χουντικοί και όλοι οι άλλοι του ακροδεξιού χώρου κάθε άλλο παρά «αντίπαλοι» του συστήματος είναι. Εδώ όμως φέρονται να είναι και έμμισθοι συνεργάτες του, χωρίς οι ίδιοι ποτέ να το διαψεύσουν ή να το διαψεύσει το ίδιο το… σύστημα. Ακόμη και αν ο Μιχαλολιάκος έκανε πριν χρόνια τον ισχυρισμό για πλαστότητα του εγγράφου, δεν διέψευσε ότι ήταν ή είναι πράκτορας της ΚΥΠ…

Πηγή: candianews.gr