Υπονομεύοντας την δημοσιογραφία και τη χώρα

του Β. Μπόνιου

Η δουλειά μας είναι τα μπετά και τα μελάνια…”, συνήθιζε να λέει ο Γιώργος Μπόμπολας, μεγαλοκατασκευαστής και μεγαλομηντιάρχης, από αυτούς που τα διεθνή ΜΜΕ αποκαλούν Έλληνες ολιγάρχες. Ο Μπόμπολας στα μπετά είχε την τύχη και την έμπνευση να συμπορευθεί με τον Δημήτρη Κούτρα, έναν άνθρωπο παθιασμένο, οραματιστή, εμπνευσμένοτων αλωνιών και των σαλονιών, που λέμε. Ο Κούτρας είχε τον τρόπο του να χορεύει τσάμικο με τον Σουφλιά αλλά και να παθιάζεται (παρέα με τον Πέτρο Στρατουδάκη, σαν σύγχρονοι χρυσοθήρες), με το χρυσό της Χαλκιδικής.

Από τότε που έφυγε από τη ζωή ο Αλέξανδρος Φιλιππόπουλος – με τον οποίο ο Μπόμπολας είχε κάνει την μεγάλη εκδοτική επιτυχία του “Έθνους”– η οικογένεια Μπόμπολα δεν κατάφερε η δεν επεδίωξε να βρει αντικαταστάτη του. Ο Φιλιππόπουλος ώσπου ν’ αρχίσει η περιπέτεια της υγείας του δεν επέτρεπε παρεμβάσεις στην δουλειά του.

Είχε συμφωνήσει με τον Μπόμπολα να έχει εν λευκώ την εφημερίδα, εκτός από το ΠΕΧΩΔΕ. Ο συντάκτης του συγκεκριμένου υπουργείου έδινε παραδοσιακά απευθείας αναφορά στον Γιώργο Μπόμπολα. Ως εδώ καλά. Άλλωστε ο Μπόμπολας, όπως και κάθε επιχειρηματίας, φρόντιζε να πηγαίνουν καλά οι δουλειές του. Και είναι αλήθεια ότι από την κατασκευαστική εταιρεία του έχει φάει πολύς κόσμος ψωμί.

Τα στελέχη της  ξεχώριζαν τόσο για τις σπουδές τους (οι πιο πολλοί βρίσκονταν ανέκαθεν ιδεολογικά κοντά στο ΚΚΕ), όσο και για την προσήλωσή τους στην εταιρεία – δεν θυμάμαι να έχουν γίνει μεγάλες απεργίες στον ΑΚΤΩΡΑ, ούτε να βγαίνουν προς τα έξω παράπονα για την εργοδοσία εκτός από τις περιόδους που είχαν σταματήσει τα έργα και κάποιοι από τους εργαζόμενους μοιραία έχαναν την δουλειά τους.

Πως τα κατάφερε όμως ο Γιώργος Μπόμπολας, καπετάνιος μιας κατασκευαστικής με δουλειές στις άκρες του πλανήτη, να του κατουράει τον τοίχο του  Μega, o Παπάς της «Χρυσής Αυγής»;

Φταίει ο Δένδιας που δεν του διέθεσε έναν στρατό από Ράμπο, ώστε να κρατάνε μακριά τους Χρυσαυγίτες και τους πάσης φύσεως αγανακτισμένους; Ποιος φταίει που αυτός, ο πετυχημένος μεγαλοκατασκευαστής που υπήρξε στενός φίλος ιστορικών πολιτικών προσώπων όπως ο Ανδρέας, ο Σημίτης, ο Σουφλιάς, ο Λαλιώτης, ο Σιούφας, ο Τσοχατζόπουλος, ο Παπαντωνίου, ο Κατσιφάρας,  κατέληξε σήμερα να του κατουράνε το τοίχο; Είναι το θράσος του Χρυσαυγίτη Παπά (που πούλαγε στρώματα  Cocomat  στα Γιάννενα), η συμβαίνει κάτι άλλο εδώ;

Μήπως ο Μπόμπολας (ο Βαρδινογιάννης και ο Ψυχάρης) άφησαν ανυπεράσπιστο το κανάλι τους; Μήπως στην τελική ποτέ δεν επένδυσαν με σοβαρότητα στην τηλεόραση,όπως έκαναν με τις άλλες δουλειές τους; Νοιάστηκε κανείς, από τους 3 ιδιοκτήτες του πολυδανεισμένου καναλιού, για το κύρος και την αξιοπιστία του Mega; Πως υπερασπίστηκαν διαχρονικά την δημόσια συχνότητα που τους παρείχαν οι κυβερνήσεις πάνω στην οποία έστησαν το Mega; 

Έχουν αναρωτηθεί οι ιδιοκτήτες του καναλιού, εάν υπάρχει μεγαλύτερο και πιο ασφαλές τείχος προστασίας-από τους πάσης φύσεως Παπάδες- από το κύρος που μόνο η δημοσιογραφία μπορεί να προσδώσει σε ένα δημοσιογραφικό μέσο; Αντί να χτίσουν μεθοδικά λοιπόν πάνω στην δημοσιογραφική αξιοπιστία (όπως για παράδειγμα οι ιδιοκτήτες του Spiegel και του Stern), αντιμετώπισαν το Mega σαν παιγνίδι αναψυχής για τους ίδιους αλλά και σαν πολιορκητικό κριό στις κυβερνήσεις.

Κορομηλά, Μενεγάκη, Μικρούτσικοι, Αρναούτογλου και διάφοροι άλλοι εγχώριοι αστέρες του βλαχομπαρόκ lifestyle παρήλασαν από το κανάλι πριν φτάσουμε στο «Πρωινό μου». Στην ουσία το δελτίο ειδήσεων και δυο τρεις πολιτικές εκπομπές, δεν ήταν παρά το ξεκάρφωμα σοβαροφάνειας σε ένα κανάλι που συστηματικά και συστημικά αρνήθηκε να υπερασπισθεί την έρευνα και την δημοσιογραφία. Η μόνιμη δικαιολογία για το υψηλό κόστος παραγωγής της σωστής δημοσιογραφίας δεν μπορεί να είναι άλλοθι για την περιθωριοποίηση της ερευνητικής δημοσιογραφίας από το μεγαλύτερο (παπακαλιάτειο) κανάλι της χώρας. Αυτή η πολιτική από τους ιδιοκτήτες και η απουσία μιας ισχυρής προσωπικότητας στο τιμόνι του Mega οδηγεί το κανάλι στα βράχια κουβαλώντας πάνω του ένα σκασμό από δάνεια. Το Mega, όπως είναι σήμερα, δεν διαθέτει το προφίλ να σταθεί επάξια σε όσα επιφυλάσσει η Ιστορία για την χώρα μας. Και είναι πολύ μεγάλο καράβι για να μπορέσουν να το ξεφορτωθούν από πάνω τους χωρίς χασούρα.

Ο Μπόμπολας, ο Βαρδινογιάννης και ο Ψυχάρης, ξεγύμνωσαν το κανάλι τους από την ασπίδα προστασίας του κύρους που προσφέρει η ερευνητική δημοσιογραφία και η πολυφωνία. Έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να το μετατρέψουν σε σαλόνι της Μενεγάκη και του Αρναούτογλου. Είχαν όμως αυτό το δικαίωμα οι τρεις τους; Δεν απαιτούμε από επιχειρηματίες να μετατραπούν σε σταυροφόροι της πνευματικής ανάτασης των πολιτών. Δεν έχουν όμως κανένα ηθικό αλλά και νόμιμο δικαίωμα να μετατρέπονται σε σκοταδιστές προβάλλωντας τούρκικα, σαχλά σήριαλ και συνταγές μαγειρικής. Δεν έχουν δικαίωμα να εκμεταλλεύονται την θέση ισχύος που τους δίνει το κανάλι, ώστε να ξεφορτώνουν τόνους ηλιθιοδίνης στα σπίτια των Ελλήνων.

Η συγκεκριμένη επιλογή τους είναι αυτοκαταστροφική για τους ίδιους (τους κατουράει τον τοίχο ο Παπάς) αλλά και μοιραία για τη χώρα. Σπάνια στο συγκεκριμένο κανάλι θα εμφανισθούν σοβαροί άνθρωποι (υπάρχουν τέτοιοι και στην πολιτική) οι οποίοι να μπορούν να αρθρώσουν λόγο που θα συνεπάρει, θα αφυπνίσει, θα βάλει τουλάχιστο τους προβληματισμούς της κοινωνίας στο τραπέζι.

Το πως αντιλαμβάνονται οι επιχειρηματίες την δύναμη των συχνοτήτων που τους παρέχουν οι Έλληνες πολίτες, αποκαλύπτεται δίχως προσχήματα στα προγράμματα των καναλιών τους.

Τουλάχιστο ο Κυριακού και ο ΑΝΤ1 έδωσαν από το ξεκίνημα το βουκόλ τηλεοπτικό τουςστίγμα.

Όσους Λιαρέληδες κι αν θυσιάσει η οικογένεια Κυριακού στην συνείδηση του κόσμου ο ΑΝΤ1 θα είναι πάντα το κανάλι της Ελένης Μενεγάκη. Άλλωστε ο Μίνως γι αυτό έκανε το κανάλι: Για να το γλεντάνε οι ξανθές που κατέβηκαν με την ΚΤΕΛάδα στην Αθήνα αποφασιμένες- με τον φανατισμό μουτζαχεντίν- να κατακτήσουν το εγχώριο Μπόλιγουντ, να βγάλουν λεφτά, να γίνουν πλούσιες και διάσημες.

Αλλά είπαμε, ο Aντένας είναι συνεπής στο όραμα του ιδρυτή του. Θα παρακολουθήσουμε με ενδιαφέρον την πορεία του.

Πάμε παρακάτω: Φάληρο, ΣΚΑΙ. Εδώ ο Αλαφούζος παρουσιάζει με επιτυχία το Διχασμένο μου (δημοσιογραφικό) Κορμί. Αυτή είναι η συνταγή του ΣΚΑΙ με αποτέλεσμα οι θεατές να χτυπάνε ενέσεις. Κάτι σαν τους ταλαίπωρους βάζελους. «Κατά του Δαίμονα Εαυτού»που γράφει και ο τάφος του Τζιμ Μόρισσον. Ο φιλομνημονιακός ΣΚΑΙ του Μπάμπη Παπαδημητρίου «επιτίθεται» με σφοδρότητα στον αντιμνημονιακό ΣΚΑΙ του Γιώργου Τράγκα. Το λαικίστικο  δελτίο του Νίκου Ευαγγελάτου δέρνει αλύπητα την τηλεθέαση της «σοβαρής, μετρημένης, πολύγλωσσης» Σίας Κοσιώνη. Οι κραυγές του Άδωνη Γεωργιάδη στην εκπομπή της Πόπης ξυπνάνε από τη χειμέρια νάρκη τα συμπαθή φίδια που ησυχάζουν στα μεταμεσονύχτια ντοκιμαντέρ του καναλιού. Το λαικό, το κίτρινο, η φτήνια μάχονται στα μαρμαρένια αλώνια του ΣΚΑΙ με την ναρκισσεύομενη διανόηση των καλεσμένων του Μπογδάνου-βλέπε Νότης Μαδιάς. Ένα κανάλι που χρόνια τώρα αναζητεί δημοσιογραφική ταυτότητα και πάνω που νομίζεις ότι την βρήκε σε αφήνει Παυλόπουλο. Κρίμα.

Τουλάχιστο ο Κουρής και ο Γιαννίκος δεν είχαν προβληματισμούς: Ζουζούνια, Βάσια Λόη, Φαίη Σκορδά, έξυπνα ντιλ με τους διαφημιστές, τους τραπεζίτες, πλάτες στο Μαξίμου και κάστινγκ στα 4 για τις παρουσιάστριες του καναλιού.

Για το χαζο-Στάρ την ξέρετε την άποψή μας. Είναι προφανές ότι και οι Βαρδινογιάννηδες έτσι αντιλαμβάνονται την τηλεοπτική συνταγή και την δημοσιογραφία. Όσο για τον Κοντομηνά με τόσους συμβούλους, διευθυντές, παρουσιαστές, δημοσιογράφους που έχει αλλάξει κατά καιρούς δεν τον αδικούμε. Ποιος θα μπορούσε να μείνει αλώβητος με όλο το δημοσιογραφικό συρφετό να έχει περάσει από την αυλή του;

Αυτοί είναι οι καναλάρχες μας. Κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα της νοσηρής και διαπλεκόμενης Μεταπολίτευσης η αυλαία της οποίας μας οδήγησε στα σαγόνια της Τρόικας. Καταχρεωμένοι στις τράπεζες και «χρεοκοπημένοι»-οι ίδιοι και τα κανάλια τους- στην συνείδηση των πολιτών- όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν. Αυτή εδώ η Κολομβιάνικη Δημοκρατία των Βαλκανίων, αλίμονο αν δεν είχε τους Καναλάρχες που της άξιζαν. Το μόνο που ευχόμαστε είναι κουράγιο στα νέα παιδιά που μεγαλώνουν σ΄αυτή εδώ την ατιμασμένη- από τους άρχοντές της- πατρίδα. Στα νέα παιδιά που παίρνουν- εν έτει 2013-τον δρόμο της ξενιτιάς.

Πηγή: kourdistoportocali.com

Advertisements

Ελέγχουμε το λαό, στηρίζουμε την εξουσία. Η διαπλοκή Κράτους – ΜΜΕ

Του Κώστα Εφήμερου
Πριν από λίγες ημέρες ο διεθνής οργανισμός «Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα» δημοσίευσε την ετήσια έκθεσή του, που βρήκε την Ελλάδα στην 84η θέση όσον αφορά την ελευθερία του Τύπου, χαμηλότερα από αρκετά κράτη που ελέγχονται από απολυταρχικά καθεστώτα. Η δημοσιογραφία στην Ελλάδα απέτυχε στον βασικό της ρόλο: τον έλεγχο της εξουσίας.
Από το 1987, οπότε επιτράπηκε η ιδιωτική ραδιοφωνία, και κυρίως μετά το 1989, όταν άνοιξαν οι δημόσιες συχνότητες σε ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, οι νέοι «ιδιοκτήτες» της ενημέρωσης συνδιαλέχτηκαν, συμβιβάστηκαν και συναλλάχθηκαν με αυτούς ακριβώς που θα έπρεπε να ελέγξουν, δημιουργώντας αυτό που η ελληνική κοινωνία αναγνωρίζει ως «διαπλοκή».
Το κράτος και τα ιδιωτικά ΜΜΕ λειτουργούν σήμερα στη βάση ενός αμοιβαίου εκβιασμού. Παρά τις συμβατικές υποχρεώσεις προς την Ε.Ε., καμία κυβέρνηση από το 1989 μέχρι σήμερα δεν έχει διευθετήσει το προσωρινό καθεστώς λειτουργίας των τηλεοπτικών σταθμών. Τούτο προκαλεί έναν διπλό εκβιασμό: από τη μία πλευρά, η κυβέρνηση απειλεί τους καναλάρχες με δημοπράτηση των συχνοτήτων, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κλείσιμο τους σταθμούς, ενώ από την άλλη τα κανάλια, που θέτουν τη δημόσια ατζέντα, έχουν ουσιαστικό λόγο στον σχηματισμό και τη λειτουργία της εκάστοτε κυβέρνησης.
Όπως επισημαίνουν στα ρεπορτάζ τους το Reuters, το Der Spiegel, οι New York Times, ο Guardian αλλά και η αμερικάνικη πρεσβεία (από τηλεγράφημα που αποκάλυψε το Wikileaks και δημοσίευσε στην Ελλάδα το TPP) τα ελληνικά ΜΜΕ βρίσκονται στα χέρια λίγων ολιγαρχών που τα χρησιμοποιούν για να κερδίζουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ εξασφαλίζοντας άλλοτε δημόσια έργα και άλλοτε προκλητικές φοροαπαλλαγές.
Εκτός αυτού όμως, το κράτος χρηματοδοτεί και την ίδια τη λειτουργία των ΜΜΕ, μέσω της κρατικής διαφήμισης. Επιπλέον, το αγγελιόσημο (τέλος 20% επί της διαφημιστικής αξίας που πληρώνουν οι διαφημιζόμενοι) είναι μια ελληνική εφεύρεση, με την οποία το κράτος απάλλαξε τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ από τις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές.
Η διαπλοκή δημιούργησε το στρεβλό μοντέλο ενημέρωσης που καταναλώνει σήμερα η ελληνική κοινωνία. Όταν η χώρα βρέθηκε στη δίνη της κρίσης, οι εκδότες κανόνιζαν ραντεβού με τον πρωθυπουργό και έπαιρναν μέρος στον σχεδιασμό της εθνικής στρατηγικής.
Όλα τα κατεστημένα ΜΜΕ είχαν να παρουσιάσουν μόνο μία εικόνα: αυτή του μονόδρομου του μνημονίου και της λιτότητας. Τα δελτία των οκτώ έπεισαν μεγάλο μέρος της κοινωνίας ότι το πρόβλημα δημιουργήθηκε από τη δική του ανεμελιά και συνενοχή. Την ίδια ώρα που τα διεθνή ΜΜΕ διοργάνωναν συζητήσεις με νομπελίστες οικονομολόγους για τα συστημικά προβλήματα της Ευρωζώνης, ο Γιάννης Πρετεντέρης και ο Μπάμπης Παπαδημητρίου έχυναν ιδρώτα προκειμένου να πείσουν τους νοικοκυραίους ότι τα κλειστά επαγγέλματα του ταξιτζή και του φαρμακοποιού μάς έφεραν ως εδώ.
Οικονομολόγοι όπως ο Γιάννης Βαρουφάκης και ο Κώστας Λαπαβίτσας (που αμφισβητούσαν το δόγμα Παπανδρέου/Παπακωνσταντίνου) παρουσιάζονταν πάνω-κάτω ως γραφικοί τσαρλατάνοι. Τα ΜΜΕ κατάφεραν τελικά να συρρικνώσουν όλη τη συζήτηση στο ασφαλές (γι’ αυτούς) δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» χωρίς καμία σε βάθος συζήτηση για το τι σημαίνει δραχμή και κυρίως για το τι σημαίνει Ευρώπη. Η προσπάθειά αυτή, που βασίστηκε στην πόλωση και τη δραματοποίηση κάθε πτυχής της καθημερινότητας, είχε και μερικές διόλου ασήμαντες παράπλευρες συνέπειες (που για λόγους συγκυριακής σκοπιμότητας ενισχύθηκαν), όπως η άνοδος του φασισμού και του νεοναζισμού, για τις οποίες θα συζητήσουμε μία από τις επόμενες Κυριακές.
Η επιμονή των ΜΜΕ αποδείχτηκε όμως παράλογη ακόμα και για τα ίδια. Τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα δέχτηκαν και αυτά το σοκ της οικονομικής κρίσης. Ξεκίνησαν τις μειώσεις μισθών και έπειτα τις απολύσεις, και δημιούργησαν ένα ακόμα επίπεδο εσωτερικού εκβιασμού απειλώντας τους δημοσιογράφους που δεν ακολουθούσαν την εργοδοτική γραμμή με απόλυση, δηλαδή με στέρηση των μέσων της επιβίωσης. Το μοντέλο λειτουργίας τους όμως παρέμεινε εξόχως ζημιογόνο και η επιβίωσή τους εξακολουθεί να βασίζεται σε δάνεια. Πρόσφατα το MEGA ενημέρωσε τους μετόχους του ότι έλαβε ομολογιακό δάνειο 98 εκ. από πέντε τράπεζες, εκ των οποίων τα 8,5 εκταμιεύτηκαν, το 1,5 αφορούσε τραπεζικά έξοδα και το υπόλοιπο ποσό αφορούσε αναχρηματοδότηση παλαιότερων δανείων. Η «Τηλέτυπος Α.Ε.», η ιδιοκτήτρια εταιρεία του MEGA που ελέγχεται από τις οικογένειες Μπόμπολα, Ψυχάρη και Βαρδινογιάννη, διαμαρτυρήθηκε για τους όρους δανεισμού αναφέροντας ότι αναγκάστηκαν να προσφέρουν εγγυήσεις αξίας 140 εκατομμυρίων ευρώ. Το τρομακτικό στοιχείο αυτής της είδησης είναι η ομολογία ότι στο παρελθόν τα δάνεια του «μεγάλου καναλιού» προσφέρονταν χωρίς εγγυήσεις.
Η απώλεια ελέγχου της κατάστασης αλλά και το τυχοδιωκτικό ταμπεραμέντο των μεγαλοεκδοτών έγινε εμφανές στην πρόσφατη αντιμνημονιακή στροφή του ΔΟΛ: Όταν η Τρόικα επέβαλε επιτρόπους στις ελληνικές τράπεζες, ο Σταύρος Ψυχάρης, που δεν είχε ενοχληθεί ούτε με το αγγλικό δίκαιο, ούτε με την πώληση της δημόσιας περιουσίας, ούτε με το κούρεμα των ομολόγων των ασφαλιστικών ταμείων, εξεγέρθηκε και παρενέβη με άρθρο του στο οποίο κατήγγελε την απώλεια εθνικής κυριαρχίας, φοβούμενος ότι με τους νέους επιτρόπους τα παράλογα δάνεια με τα οποία συντηρεί τον οργανισμό του θα μπορούσαν ξαφνικά να σταματήσουν.
Ο ίδιος και οι συνάδελφοί του όμως θα πρέπει να ένιωσαν καλύτερα όταν την παραμονή της πρωτοχρονιάς ο Αντώνης Σαμαράς υπέγραψε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία ανέβαλλε για 3η συνεχόμενη χρονιά τον ειδικό φόρο τηλεόρασης (20% επί της διαφημιστικής δαπάνης) χωρίς καμία αντίδραση από την πλευρά των δανειστών. Άλλωστε το τελευταίο Μνημόνιο δεν περιλαμβάνει τη ρητή δέσμευση της κυβέρνησης περί δημοπράτησης των δημοσίων συχνοτήτων, που προβλεπόταν στο Μνημόνιο ΙΙ.
Τα μεγαλύτερα ελληνικά ΜΜΕ έχουν ουσιαστικά καταρρεύσει και ζουν με δανεικά. Τα επιχειρηματικά τους μοντέλα δεν θα είχαν τύχη σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Εκεί, όποτε οι επιχειρήσεις αποτυγχάνουν, τα Μέσα κλείνουν ή πωλούνται, ανεξαρτήτως της ιστορίας τους.
Το σπάσιμο της αλυσίδας της διαπλοκής είναι κρίσιμο για την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας. Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι οι πολίτες θεωρούν τα ΜΜΕ το ίδιο διεφθαρμένα με τους πολιτικούς. Αυτοί που συνεχίζουν να χρησιμοποιούν την τηλεόραση ως αποκλειστικό μέσο ενημέρωσης ψηφίζουν διαφορετικά από αυτούς που τα τελευταία χρόνια απέκτησαν πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Ας αφήσουμε λοιπόν τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ να ολοκληρώσουν τον κύκλο τους όπως ξεκίνησαν: εκτός νόμου. Ήρθε η ώρα να αναζητήσουμε ενημέρωση από νέα επιχειρηματικά μοντέλα. Να απαιτήσουμε πρωτίστως δημοσιογραφική δεοντολογία, εκτός από θέσεις εργασίας σε κατευθυνόμενα ΜΜΕ.