Το DirectNews αποκαλύπτει κατεπείγον “ξέπλυμα” – πρόκληση Αθανασίου !

Της Μαντρόνας Κατσαλή

Με διάταξη που έφερε στη Βουλή με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χαράλαμπος Αθανασίου, απαλλάσσονται…

όσοι βουλευτές, νομάρχες, δήμαρχοι, εκδότες κ.λ.π. έχουν κατηγορηθεί για παράνομο πλουτισμό, με βάση το νόμο για το πόθεν έσχες!

Η πρωτοφανής αυτή ενέργεια του υπουργού Δικαιοσύνης, όπως αποκαλύπτει σήμερα το directnews.gr, σημειώθηκε κατά την ψήφιση του περίφημου νόμου 4524/2014 που έχει τίτλο «Μέτρα στήριξης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας», ψηφίστηκε από τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ στις 7 Απριλίου.

Συγκεκριμένα, στη σελίδα 82 του νόμου, με επικεφαλίδα «ΙΕ20: ΚΑΤΑΡΓΟΥΜΕΝΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ» και στο εδάφιο 10 περιέχονται οι εξής εννέα λέξεις «Τα άρθρα 4 και 5 του ν.3213/2003 (Α΄ 309) καταργούνται»!!!

Τι προέβλεπε όμως το άρθρο 4 το ν.3213\2003, όπως αυτό τροποποιήθηκε με το ν.3849/2010 και επιγράφεται «Δήλωση και έλεγχος περιουσιακής κατάστασης βουλευτών, δημοσίων λειτουργών και υπαλλήλων, ιδιοκτητών μέσων μαζικής ενημέρωσης και άλλων κατηγοριών προσώπων», δηλαδή το πόθεν έσχες;

Το άρθρο 4 όριζε σαφώς και κατηγορηματικώς ότι:

1. Υπόχρεος σε δήλωση, ο οποίος επωφελούμενος από την ιδιότητά του αποκτά ή προσπορίζει σε τρίτον αθέμιτο περιουσιακό όφελος, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) ετών και με χρηματική ποινή από είκοσι χιλιάδες (20.000) ευρώ έως ένα εκατομμύριο (1.000.000) ευρώ.

2. Ο υπαίτιος των παραπάνω πράξεων τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα (10) ετών και με χρηματική ποινή από τριάντα χιλιάδες (30.000) ευρώ έως ένα εκατομμύριο πεντακόσιες χιλιάδες (1.500.000) ευρώ:

(α) αν το αποκτηθέν ή προσπορισθέν αθέμιτο περιουσιακό όφελος υπερβαίνει συνολικά το ποσό των εβδομήντα τριών χιλιάδων (73.000) ευρώ, ή

(β) αν ενεργεί κατ’ επάγγελμα ή είναι υπότροπος.

3. Με τις ποινές των παραγράφων 1 και 2 τιμωρούνται και οι τρίτοι που πορίζονται το αθέμιτο όφελος που προκύπτει από τα αδικήματα των παραγράφων 1 και 2 εν γνώσει της τέλεσης αυτών από τον υπόχρεο σε δήλωση.

4. Οι παραπάνω διατάξεις εφαρμόζονται, εφόσον η πράξη του υπόχρεου σε δήλωση ή του τρίτου δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη.

Με άλλα λόγια, οι υπόχρεοι σε δήλωση πόθεν έσχες για τους οποίους προέκυπτε ότι αύξησαν με αθέμιτα μέσα την περιουσία τους χωρίς όμως να μπορεί να στοιχειοθετηθεί ποινικά το αδίκημα της δωροληψίας, τιμωρούνταν με βάση αυτή την παραπάνω διάταξη.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το αναθεωριμένο άρθρο 4 που κατάργησε ο κ. Αθανασίου, ψηφίστηκε και συμπεριλήφθηκε στο νόμο για το πόθεν έσχες, μόλις τον Απρίλιο του 2010.

Μάλιστα στην εισηγητική έκθεση του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Χ. Καστανίδη αναφερόταν χαρακτηριστικά: «Στην καταπολέμηση φαινομένων διαφθοράς στο δημόσιο τομέα και αντίστοιχα στην τιμώρηση συναφών συμπεριφορών εμπλεκομένων κρατικών λειτουργών στοχεύουν βέβαια πολλές από τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα (ΠΚ), μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν αυτές του 12ου κεφαλαίου του ΠΚ, σε συνδυασμό και με τις διατάξεις του ν.1608/50. Ωστόσο, λείπει από τον Ποινικό Κώδικα μια διάταξη που να καλύπτει σφαιρικά το φαινόμενο του αθέμιτου πλουτισμού κρατικών λειτουργών, μέσω πρακτικών που συνιστούν κατάχρηση της ιδιότητάς τους.

Οι σχετικές καταχρηστικές συμπεριφορές, οι οποίες δεν συνδέονται αναγκαστικά με μία (ορατή ή ευχερώς αποδείξιμη) περιουσιακή βλάβη της δημόσιας περιουσίας ή της περιουσίας τρίτου, μπορεί να συνίστανται κατά περίπτωση όχι μόνο σε μια αντικανονική άσκηση των θεσμικών αρμοδιοτήτων που έχουν εκχωρηθεί στον κρατικό λειτουργό, αλλά και σε μια αθέμιτη εκμετάλλευση των πραγματικών δυνατοτήτων που διανοίγονται σ’ αυτόν λόγω της θέσης του για παρεμβάσεις και χειραγωγήσεις διαδικασιών ακόμη και σε τομείς που δεν ανήκουν στον κύκλο των αρμοδιοτήτων του. Όσο πιο νευραλγική είναι η θέση του κρατικού λειτουργού τόσο περισσότερες είναι μάλιστα οι παραπάνω πραγματικές δυνατότητες.

Στην αντιμετώπιση κυρίως τέτοιων περιπτώσεων αποβλέπει ήδη η διάταξη του άρθρου 4 του ν.3213/2003. Με το παρόν νομοσχέδιο επιχειρείται η αναδιατύπωση της εν λόγω διάταξης και η αναμόρφωση των απειλουμένων πλαισίων ποινής, με εισαγωγή και διακεκριμένων παραλλαγών σε βαθμό κακουργήματος όταν συντρέχουν ορισμένες επιβαρυντικές περιστάσεις. Η διαμόρφωση των επιβαρυντικών αυτών περιπτώσεων είναι απολύτως επιβεβλημένη για την αποκατάσταση της αρχής της αναλογικότητας, η οποία προσβάλλεται όταν τιμωρείται με κάθειρξη ο πολίτης που τελεί μια απλή κλοπή ή απάτη με αντικείμενο μεγαλύτερο των 73.000 ευρώ, παραμένει όμως πλημμέλημα ο αθέμιτος πλουτισμός, κατά το ίδιο ποσό, εκείνου που υποχρεούται σε δήλωση “πόθεν έσχες”».

Περιμένουμε απαντήσεις

Τα ερωτήματα τα οποία προκύπτουν μετά την αποκάλυψη του directnews.gr και πρέπει να απαντηθούν από τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου είναι εύλογα:

α) Γνωρίζει ποιοι και πόσοι κρατικοί λειτουργοί εμπλέκονταν σε ποινικές διαδικασίες με βάση αυτό το άρθρο και επομένως η κατάργηση του οδήγησε στην απαλλαγή τους;

β) Έχει σχέση η κατάργηση, μέσα σε μια νύχτα, του άρθρου 4 του ν.3213/2003 με τη δικογραφία για διαφθορά την οποία έχει σχηματίσει η Δικαιοσύνη σε βάρος βουλευτή και πρώην υπουργού Εσωτερικών της Νέας Δημοκρατίας Γιάννη Μιχελάκη; Ο εισαγγελέας Χαρ. Λακαφώσης στη διαβιβαστική αναφορά του επικαλείται εναντίον του κ. Μιχελάκη και το συγκεκριμένο άρθρο. Είναι τυχαίο άραγε ότι ο ν.4524 που κατάργησε το εν λόγω άρθρο, δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) στις 7 Απριλίου 2014; Δηλαδή, την ίδια ακριβώς ημέρα που – μετά από καθυστέρηση 4 μηνών όπως αποκάλυψε το περιοδικό HOT DOC – αποστείλατε στη Βουλή τη δικογραφία για τον κ. Μιχελάκη;

Αναμένοντας τις απαντήσεις του κ. Χαράλαμπου Αθανασίου, εκ περισσού σημειώνουμε ότι στο ν.4524/2014 είχε… εμφιλοχωρήσει και η περιβόητη διάταξη του υπουργείου Δικαιοσύνης (τροποποίηση άρθρου 263α περ.δ΄ παρ1) με την οποία παραγράφηκαν τα αδικήματα καταχραστών του δημοσίου χρήματος.

Μετά τη δημόσια κατακραυγή αναγκάστηκε να την καταργήσει ισχυριζόμενος πως «εκ παραδρομής» είχε συμπεριληφθεί στο νόμο. Ωστόσο, επώνυμοι κατηγορούμενοι κατάφεραν με αυτόν τον τρόπο να απαλλαγούν από τα κακουργήματα διαφθοράς για τα οποία διώκονταν.

Ελπίζουμε αυτή τη φορά ο κ. Αθανασίου να δώσει πιο πειστικές εξηγήσεις…

πηγή: directnews.gr

Advertisements

Δεν πάτε στον αγύριστο, Βαγγέλη;

του Κ. Στούπα

Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος κρυπτόμενος πίσω από μερικούς έντιμους ανθρώπους της ΕΛΙΑΣ και τη μεγάλη ευρωπαϊκή παράδοση της σοσιαλδημοκρατίας, εκβιάζει τον ελληνικό λαό πως αν δεν επιτρέψει την πολιτική επιβίωση, μεταξύ άλλων, των Κασσήδων, Κουκουλόπουλων, Παπουτσήδων και Σκανδαλίδηδων, θα μας πάρει όλους μαζί στην κατάρρευση.

Το δίλημμα είναι όντως μεγάλο: να αφεθεί κάποιος στην κατάρρευση ή να συνεχίσει να ζει στην οσμή των πτωμάτων (έστω και πολιτικών).

Το ΠΑΣΟΚ πιστό στο «DNA» της πολιτικής παράδοσης της πελατοκρατίας, της συνδικαλιστοκρατίας, του συντεχνιασμού και της διαφθοράς, δίνει των υπέρ πάντων αγώνα για να μην αλλάξει τίποτα μεταξύ άλλων στις λαϊκές…

Μπλοκάρει τις αλλαγές στις λαϊκές αγορές. Οι αντιδράσεις του συμπαθούς κλάδου των παραγωγών και εμπόρων των υπαίθριων αγορών εστιάζονται κυρίως σε ένα θέμα: Τον τρόπο που γίνεται το μοίρασμα των θέσεων που τοποθετούνται οι πάγκοι.

Η συμπαθής τάξη των παραγωγών και υπαίθριων πωλητών επιθυμεί οι πάγκοι να μοιράζονται με βάση τα έτη (σωματειακής προφανώς «προϋπηρεσίας»), το μέγεθος του κτήματος του δικαιούχου κλπ.

Ποιος μοιράζει τις θέσεις; Όπως είναι φυσικό κάποια επιτροπή δημοσίων υπαλλήλων και συνδικαλιστών, αμφότερες οι πλευρές γνωστές για την ακεραιότητα απέναντι στο αζημίωτο…

Το Υπουργείο κατόπιν πιέσεων της Τρόικας, επιθυμεί να μοιράζονται οι θέσεις με κλήρωση την πρώτη φορά και μετά κάθε χρόνο με μετακίνηση κατά μια θέση δίπλα (σύστημα ρολόι). Προφανώς επιθυμεί να δώσει ίσες ευκαιρίες σε όλους του παραγωγούς για μια καλύτερη και αποδοτικότερη θέση…

Με το νέο σύστημα νέοι παραγωγοί που προσπαθούν να ζήσουν και να βελτιώσουν τα δεδομένα της αγροτικής παραγωγής θα έχουν την ευκαιρία για μια καλύτερη πρόσβαση στους πάγκους των λαϊκών.

Η πίεση των νέων θα αναγκάσει και τους παλιούς να βελτιωθούν από άποψη κόστους και ποιότητας προϊόντων.

Όπως είναι φυσικό το ΠΑΣΟΚ δημιουργός και απανταχού προστάτης των συντεχνιών, της διαφθοράς και της συμφοράς της χώρας, ανθίσταται και αρνείται να ψηφίσει τις αλλαγές στη Βουλή.

Ο δε ηγέτης του, εκβιάζει πως το κόμμα που φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη χρεοκοπία της χώρας (κοινωνική, πολιτική και οικονομική) αν δεν λάβει περί το 10% στις ευρωεκλογές απειλείται η εύθραυστη κυβερνητική σταθερότητα. Κοινώς θα μας πάρει ο διάβολος.

Αυτό που απομένει είναι σε λίγο να ζητήσουν και την απελευθέρωση του Άκη Τσοχατζόπουλου και των άλλων σοσιαλιστών που είναι «αιχμάλωτοι» στα χέρια του ανάλγητου νεοφιλελευθερισμού, προκειμένου να μην διαταράξει την κυβερνητική σταθερότητα, του φορομπηχτισμού και της αναδιανομής των καταθέσεων των εργαζομένων στους πελάτες που συνεχίζουν να διορίζονται και στους προώρως συνταξιοδοτηθέντες αργόμισθους.

Η προσπάθεια επιβίωσης του παρασιτικού συστήματος ΠΑΣΟΚ τόσο μέσω της ΕΛΙΑΣ, όσο και μέσω του ΣΥΡΙΖΑ που κατέφυγε ο «σκληρός πυρήνας» της διαφθοράς, της συνδικαλιστοκρατίας και της παρασιτοκρατίας, συνίσταται στην ικανότητα μετάλλαξης και κάλυψης των άνομων επιδιώξεων με το μανδύα της αναδιανομής, της ισότητας και της κοινωνικής ευαισθησίας.

Η επιτομή της χρεοκοπίας

To ΠΑΣΟΚ αποτελεί την επιτομή της μεταπολιτευτικής ελληνικής παρακμής. Κέρδισε την εξουσία με δόγμα, έξω από ΕΟΚ και ΝΑΤΟ. Αλλαγή και το μόνο που άλλαξε ήταν πως παρέλαβε μια χώρα με ελάχιστο χρέος και την παραδίδει με τη μεγαλύτερη χρεοκοπία στην παγκόσμια ιστορία.

Αν ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος και ο Σημίτης δεν είχαν φροντίσει να τοποθετήσουν την Ελλάδα σε ΕΟΚ-ΕΕ και Ευρωζώνη η χώρα θα είχε σκάσει κάτω σαν «καρπούζι» πολύ νωρίτερα με μικρότερο χρέος.

Η μεγάλη “συνεισφορά” του ΠΑΣΟΚ είναι η διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας με τα τριτοκοσμικά σοσιαλιστικά πειράματα και την καθιέρωση της συνδικαλιστοκρατίας.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις είτε έβαλαν λουκέτο και κρατικοποιήθηκαν, είτε φυτοζωούν με τα χρήματα των φορολογουμένων (Pirelli, Goodyear, Πυρκάλ, Ναυπηγεία, Πειραϊκή, ΝΑΜΚΟ κ.α.).

Οι συνδικαλιστές στον ιδιωτικό τομέα έκλεισαν όσες επιχειρήσεις δεν ήταν κρατικοδίαιτες και δεν επιβίωναν με δανεικά κρατικών τραπεζών και επιδοτήσεις. Στο δημόσιο οι συνδικαλιστές έγιναν κράτος εν κράτει καθιστώντας διευθυντές και διοικητές διακοσμητικά πρόσωπα.

Αυτό που κοινωνικοποίησε το ΠΑΣΟΚ με μεγαλύτερη επιτυχία ήταν η διαφθορά, διευρύνοντας την ανοχή και καθιστώντας την Ελλάδα πρωταθλήτρια στην Ευρώπη.

Πού αλλού ο πρωθυπουργός αγοράζει βίλα και επειδή δεν επαρκεί το πόθεν έσχες να δικαιολογήσει την αγορά, αντί να παραιτηθεί και ερευνηθεί, τον δανείζουν εικονικά δημόσια υπουργοί και επιχειρηματίες.

Ένας μάλιστα από τους δανειστές ανταμείβεται από το αντίπαλο κόμμα, που είναι το ίδιο πελατειακό, παρασιτικό και διεφθαρμένο, με την θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Πράγματι ο κ. Βενιζέλος όταν θέτει τόσο εκβιαστικά διλήμματα φαίνεται πόσο μακριά βρίσκεται από την πραγματικότητα, καθώς το πιθανότερο είναι να λάβει την απάντηση να πάει στο αγύριστο…

Αυτός, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση όπου έχει κάνει μετάσταση το βαλκανικό μοντέλο παπανδρεϊκού σοσιαλισμού…

Πηγή

Τζάμπα μάγκας ο Παπαδάκης


«Το 2011 με έπαιρναν τηλέφωνο κάποιοι που το έπαιζαν προοδευτικοί και με απειλούσαν ότι θα εισηγηθούν την απόλυσή μου. Για πέντε μήνες που έγραφα “φέρτε πίσω τα κλεμμένα” ξέρετε τι επιθέσεις δέχτηκα; Χτυπήθηκα από συναδέλφους, από κόμματα, προπηλακίστηκα. Υπέστην τα πάνδεινα εγώ και η οικογένειά μου. Κάποια στιγμή θα τα βγάλω αυτά τα ονόματα».

Αυτό αποκάλυψε σε ένα ξέσπασμά του χθες ο Γιώργος Παπαδάκης στην εκπομπή του, όταν ο βουλευτής του ΠαΣοΚ Γ. Ντόλιος ανέφερε ότι η επιστροφή των κλεμμένων δεν θα λύσει το οικονομικό πρόβλημα που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα.

Ο Παπαδάκης βέβαια για άλλη μια φορά δεν είπε ονόματα, όπως δεν είπε ονόματα και στην άλλη “αποκάλυψη” που είχε κάνει προ ημερών ότι  κάποιοι του είχαν προτείνει να πληρώνεται «μαύρα» μέσω οφσορ…

Πηγή

Υπάρχει θέμα Ροβέρτου Σπυρόπουλου;

Γράφει το Παρατηρητήριο
του Lykavitos.gr

Ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.
Και ο Ροβέρτος ο καλύτερος φίλος των μιντιάδων της διαπλοκής.

Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς, ότι μόνο στα ΝΕΑ και μόνο, διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμένες εντόπισα πληροφορία ότι υπάρχει «γκέλα» του μανατζαρέου του ΙΚΑ που ξαναδημιούργησε θέμα Ασφαλιστικού κι έκανε την Τρόικα να φουσκώσει το δημοσιονομικό κενό του 2014 κοντά στα 3 δις για να έχει τα νώτα της ασφαλή.

Αν καταλαβαίνω καλά, υπήρξε κενό διμήνου σε θέματα απόδοσης εισφορών ενώ ο κόσμος πλήρωνε. Και το κενό το πήρε η Τρόικα το πρόβαλε στο και μας πήδηξε.

Το θέμα πνίγηκε. Δεν το βρήκα πουθενά αλλού. Και αναρωτιέμαι ποιος το δίνει.

Ο Ροβέρτος είχε την προστασία του συστήματος Παπανδρέου, αφού ως υπεύθυνος ταμείου του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο.

Στο ΙΚΑ τα βρήκε με όσους έπρεπε να τα βρεί. Δεν χρειάζεται να σας πω ότι σε θέματα εισφορών και ενσήμων γίνεται μύλος σε όλα τα μεγάλα μαγαζιά.

Μετά ήρθε ο Βενιζέλος και ο Ροβέρτος, χωρίς πολλή φασαρία, πέρασε κάτω από το συρματόπλεγμα. Κοινώς, πούλησε και εκεί εξυπηρέτηση.

Αν τα αυτιά μου ακούνε καλά, ο Βρούτσης θέλει να ξεφορτωθεί τον Ροβέρτο. Αλλά δεν έχει δοθεί πράσινο φως από τον Βενιζέλο.

Και ο Ροβέρτος είναι ο άνθρωπος της διαπλοκής εκεί που η διαπλοκή χρειάζεται άνθρωπο και μάλιστα με το αζημίωτο.

Και δουλειές και φάρμες και αγροτικά προϊόντα και μπίζνες για τον κοιλαρά της Αρκαδίας που το παίζει κρασάς ενώ είναι άρχοντας.

Η Ελλάδα αναστενάζει ενώ τα ίδια πρόσωπα λυμαίνονται τις ίδιες θέσεις.

Σαμαράς και Βενιζέλος πρέπει να καταλάβουν ότι το πράγμα δεν βγαίνει έτσι και, κυρίως, ότι ο κόσμος το ΄χει τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι, όταν μιλάμε για σκάνδαλα Ροβέρτου στο ΙΚΑ.

Πηγή: lykavitos.gr/archives/68267

Άλλοι 58 Επαγγελματίες Aριστεροί αναζητούν ρόλο

του Β. Μπόνιου

Μετά την Κίνηση των 75 του φίλου Μιχάλη Καρχιμάκη πλάκωσαν άλλοι 58 βολεμένοι “επαγγελματίες της Αριστεράς” σε μια “προσπάθεια ανασυγκρότησης του χώρου μέσα από τη δημιουργία πολιτικού φορέα που θα συσταθεί τους επόμενους μήνες χωρίς την διάλυση των υπαρχόντων κομμάτων”.

Αν παρατηρήσετε με προσοχή την λίστα θα διαπιστώσετε ότι έχουμε να κάνουμε με μια ακόμη ελιτίστικη επανάσταση της διανόησης του Κολωνακίου. Ανάμεσα στα ονόματα θα βρείτε τους συνήθεις υπόπτους αλλά και πολλούς άλλους οι οποίοι θέλουν να βγουν από την αφάνεια στο παλκοσένικο της “επωνυμίας” ώστε να βολευτούν και οι ίδιοι μέσα από το  name-dropping. To γεγονός μάλιστα ότι δεν ζητούν να διαλυθούν τα υπάρχοντα κόμματα ΠΑΣΟΚΔΗΜΑΡ κάνει ακόμη πιο καιροσκοπική την πρωτοβουλία τους μια και κλείνουν το μάτι στους Βενιζέλο-Κουβέλη ώστε να δώσουν και σ΄ αυτούς κάποιο ρόλο για να κάνουν εντύπωση τα βράδια στις παρέες τους.

Το γεγονός ότι δίπλα στα ονόματά τους φιγουράρει και η επαγγελματική τους ιδιότητα κάνει ακόμη πιο κραυγαλέα την δίψα τους για λεζάντα. Παράλληλα οι 58 έσπευσαν να αναγνωρίσουν (γύρευε τι κακό θα μας έβρισκε αν δεν την αναγνώριζαν!) την πρωτοβουλία των 5 δημάρχων (Μπουτάρη, Καμίνη, Σκοτινιώτη, Φίλιου και Δημαρά) καθώς και άλλων “αυτοδιοίκητων που δείχνουν το δρόμο της συνεργασίας στη βάση των κοινών αξιών” και δυο αυγά Τουρκίας.

Στο Κουρδιστό Πορτοκάλι περιμένουμε την μέρα που κάποιοι συμπολίτες μας- νέοι άνθρωποι των δρόμων της φωτιάς-σαν τους φίλους του Παύλου Φύσσα για παράδειγμα, με μόνο τους όπλο την ανάγκη για επιστροφή στις πραγματικές αξίες της ανθρώπινης ύπαρξης θα αποτελέσουν το πρώτο κύμα που θα μας παρασύρει κι όλοι μαζί θα γίνουμε ένας σιωπηλός ωκεανός ειρήνης, τόσο απειλητικός όσο και η εκκωφαντική σιωπή του. Το να πετάγονται 58 καιροσκόποι από δω, 69 τραχονολαγιάδες από  κει και ανάμεσά τους ακόμη και κάποιοι που διετέλεσαν υπουργοί-συνυπεύθυνοι για την κατάντια μας- μόνο σαν κακόγουστο αστείο κάποιων που επιζητούν δημοσιότητα μπορεί να αντιμετωπισθεί. Από κει πήγαν κι άλλοι.

Δημοσιεύουμε την σχετική λίστα για να γελάσει κάθε πικραμένος.

Ποιοι υπογράφουν

  • Αγανίδης Πασχάλης, οικονομολόγος
  • Αγριαντώνη Χριστίνα, καθηγήτρια πανεπιστημίου Θεσσαλίας
  • Αλιβιζάτος Νίκος, καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών
  • Αντωνίου Γιάννης, εκπαιδευτικός
  • Ασημακόπουλος Δημήτρης,επιχειρηματίας, τ.πρόεδρος ΓΣΕΒΕ
  • Αυγερινός Παρασκευάς
  • Βαμβακάς Βασίλης, λέκτορας ΑΠΘ
  • Βασιλάκη Μαρία, καθηγήτρια πανεπιστημίου Θεσσαλίας
  • Βερνίκος Γιώργος, επιχειρηματίας
  • Βλαχάκης Ηλίας, επιχειρηματίας, γ.γ. ΕΣΕΕ
  • Βούλγαρης Γιάννης, καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου
  • Γεωργάτος Γεράσιμος, εκπαιδευτικός
  • Γκορίστας Σωτήρης, κινηματογραφιστής
  • Γκουρτσογιάννη Μελίττα, αρχιτέκτονας
  • Γραβάνης Αχιλλέας, καθηγητής πανεπιστημίου Κρήτης
  • Δέλκος Κώστας, ηλεκτρολόγος μηχανικός
  • Δερβένης Χρήστος, γιατρός
  • Δοξιάδης Αρίστος, οικονομολόγος
  • Δρέττα Αθηνά,οδοντογιατρός
  • Ευθυμιόπουλος Ηλίας, περιβαλλοντολόγος
  • Θεοδωρόπουλος Κώστας,κίνημα τυφλών
  • Καλογήρου Γιάννης, καθηγητής Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου
  • Καλοκαιρινός, καθηγητής πανεπιστημίου Κρήτης
  • Καούνης Γιάννης, δικηγόρος
  • Καρακωστάκη Χαριτίνη, κοινωνιολόγος
  • Καστανάς Λεωνίδας, εκπαιδευτικός, μπλόγκερ
  • Καστρινάκη Αγγέλα, πεζογράφος, καθηγήτρια πανεπιστημίου Κρήτης
  • Κουρουζίδης Σάκης, δρ. σεισμολόγος
  • Λιβαδάς Σταύρος, μηχανολόγος – ηλεκτρολόγος
  • Μάρκαρης Πέτρος, συγγραφέας
  • Ματσαγγάνης Μάνος, καθηγητής οικονομικού πανεπιστημίου Αθηνών
  • Μεϊμάρογλου Γιάννης, εκδότης του περιοδικού «Μεταρρύθμιση»
  • Μήτρου Λίλιαν, καθηγήτρια πανεπιστημίου Αιγαίου
  • Μουζέλης Νίκος, ομότιμος καθηγητής London School of Economics
  • Μπέζος Γιάννης, ηθοποιός
  • Μπένος Σταύρος, πρόεδρος σωματείου ΔΙΑΖΩΜΑ
  • Μπίστης Νίκος, δικηγόρος
  • Παγουλάτος Γιώργος, καθηγητής οικονομικού πανεπιστημίου Αθηνών
  • Παναγιωτόπουλος Παναγής,καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών
  • Πανταζόπουλος Ανδρέας, επ.καθηγητής ΑΠΘ
  • Παπαδάκη Ελίζα, οικονομική αναλύτρια
  • Παπαδημητρίου – Τσάτσου Άννα,
  • Παππάς Φίλιππος, δρ. φιλολογίας, μπλόγκερ
  • Παυλίδου Νιόβη, καθηγήτρια ΑΠΘ
  • Πολίτης Αλέξης, ομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου Κρήτης
  • Πορτοκάλογλου Νίκος, μουσικός
  • Ράπτης Νίκος,εκπαιδευτικός, μπλόγκερ
  • Ρεσβάνης Κώστας, δημοσιογράφος
  • Ροζάκης Χρήστος, ομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών
  • Σαββάκης Μπάμπης,καθηγητής,πρόεδρος του ερευνητικού Κέντρου Φλεμινγκ
  • Σκάλκος Δημήτρης, πολιτικός επιστήμονας – διεθνολόγος
  • Σαμαντάς Τέλης, κριτικός κινηματογράφου
  • Τριανταφύλλου Σώτη, συγγραφέας
  • Χατζημπίρος Κίμων, καθηγητής Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου
  • Χειμωνάς θανάσης, συγγραφέας
  • Χριστοδουλάκης Νίκος, καθηγητής οικονομικού πανεπιστημίου Αθηνών

Θετικός στην κίνηση ο Ευάγγελος Βενιζέλος

Με συνέντευξή του στο «Έθνος», ο κ. Βενιζέλος απευθύνει πρόσκληση για τη δημιουργία της Ελληνικής Ελιάς, που θα συσπειρώσει τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, όπως είχε γίνει στην Ιταλία προ δεκαετίας, με την εκλογή του Ρομάνο Πρόντι έναντι του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

«Μιλώ για την κεντροαριστερά της ευθύνης και όχι του μικροκομματικού οπορτουνισμού», τονίζει χαρακτηριστικά. Ο κ. Βενιζέλος προσθέτει ότι το ΠΑΣΟΚ «διατηρεί όνομα, σύμβολο και δομή, αλλά δε θέλει να ηγηθεί κανενός», προσθέτοντας πως «η εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ είναι σε μεγάλο βαθμό σαρξ εκ της σαρκός του ΠΑΣΟΚ και αυτό τον κόσμο θέλουμε να πείσουμε».

Το κείμενο της πρόσκλησης των 58

1. Έκκληση – πρόσκληση

Αυτό δεν είναι Διακήρυξη δημιουργίας νέου κόμματος.

Είναι έκκληση και πρόσκληση.

Απευθύνεται στους πολίτες, στα κόμματα, στις συλλογικότητες, στα πολιτικά πρόσωπα, στις συνδικαλιστικές, τις αυτοδιοικητικές και τις πνευματικές δυνάμεις που κινούνται στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, της δημοκρατικής αριστεράς, του φιλελεύθερου κέντρου, της πολιτικής οικολογίας, του προοδευτικού ευρωπαϊσμού.

Προσκαλεί όλους να συνεργαστούν για την ανασυγκρότηση του χώρου. Χωρίς αποκλεισμούς. Χωρίς ηγεμονισμούς.

Υπάρχουν στιγμές στην πορεία ενός έθνους που οι ιστορικές πολιτικές παρατάξεις είναι υποχρεωμένες να επαναθεμελιωθούν, να ορίσουν ξανά την παρουσία τους στην πολιτική ζωή του τόπου. Αλλιώς παρακμάζουν και εξαφανίζονται.

Η επαναθεμελίωση δεν γίνεται μόνο με προτάσεις, τεχνοκρατική επάρκεια, στόχους και εργαλεία. Χρειάζεται μια στρατηγική που να προβάλει τους εαυτούς μας στο μέλλον. Σε έναν Κόσμο που μεταβάλλεται, σε έναν χαοτικό καπιταλισμό και μιαν Ευρώπη που αναζητά την προοπτική της. Χρειάζεται μια εικόνα της Ελλάδας στο μέλλον, βγαλμένη από την ιστορία της, που θα προσανατολίζει και θα συνθέτει όσες κοινωνικές και πνευματικές δυνάμεις κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση.

2. Στην εποχή της εθνικής ανασυγκρότησης

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια τέτοια στιγμή. Η κρίση εξακολουθεί να είναι βαθιά, όμως αλλάζει φάση και χαρακτήρα. Οι οικονομικοί κίνδυνοι παραμένουν, αλλά οι πολιτικοί παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται η υπέρβαση της κρίσης έρχονται σε πρώτο πλάνο.

Η εποχή των μνημονίων φαίνεται να φτάνει στο τέλος της. Το τραύμα της εθνικής πόλωσης δεν θα σβήσει εύκολα, θα χρειαστεί μάλιστα πολύ κουράγιο και συμφιλιωτική επιμονή απ’ όλες τις πλευρές για να ξεπεραστεί. Όμως, η πολιτική δραστηριότητα δεν θα περιορίζεται στην αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο.

Μετά από μια καταστροφή, η Ελλάδα ξαναποκτά τη δυνατότητα και τα μέσα να σχεδιάσει το μέλλον της. Να ορίσει ρεαλιστικά τη μελλοντική θέση που θέλει να καταλάβει στον παγκόσμιο ανταγωνισμό και να κινηθεί δυναμικά για να την κατακτήσει. Η Εθνική Ανασυγκρότηση είναι το ζητούμενο της νέας φάσης στην οποία έχουμε ήδη μπει. Και είναι ένα πρόβλημα πολιτικό, παραγωγικό και πολιτισμικό.

3. Ποιά ανάπτυξη θέλουμε; Δικαιούμαστε να αποφασίσουμε

Μετά έξι χρόνια συνεχούς ύφεσης οι πολίτες με το δίκιο τους ελπίζουν και ζητούν να δουν την απαρχή της ανάκαμψης, να βεβαιωθούν ότι ξεκολλάμε από τον πάτο. Η κρίση όμως μας έμαθε με τραγικό τρόπο ότι οι άμεσες οικονομικές προσδοκίες εξαρτώνται από κεντρικότερες στρατηγικές επιλογές.

Τι ανάπτυξη θα έχουμε την προσεχή δεκαετία;

Θα είναι μια ανάπτυξη ρηχή, ασθενική; Θα βασίζεται στη φτηνή εργατική δύναμη, στην άγρια ανασφάλεια και στην κυνική αποδοχή των μεγάλων ανισοτήτων; Θα αδιαφορεί για τις υποδομές και θα περιφρονεί το περιβάλλον; Θα είναι η επανάληψη ενός κρατισμού και μιας προσοδοθηρίας για φτωχούς;

Ή θα σταθούμε ικανοί να αλλάξουμε ριζικά το κράτος και το παραγωγικό μοντέλο ώστε η Ελλάδα να πετύχει μια δυναμική και βιώσιμη ανάπτυξη που θα δώσει πολλές και καλές θέσεις εργασίας; Που θα δώσει ευκαιρίες για όλους χωρίς μεσάζοντες, παρέες και τον ραγιαδισμό του ρουσφετιού; Που θα αναβαθμίσει το κράτος δικαίου και θα αναδιοργανώσει εκ βάθρων τη δημόσια διοίκηση; Και αν το πετύχουμε, ποιος θα διαχειριστεί την κατανομή των πόρων ώστε να ενισχύεται σταθερά η κοινωνική συνοχή και η κοινωνική δικαιοσύνη; Το πολιτικό σύστημα με βάση παλαιές εξαρτήσεις και νέες υποσχέσεις; Ή μια κοινωνική συμφωνία των πολιτών που θα στηρίζει τους πραγματικά αδύναμους και όχι μόνον εκείνους που έχουν πιο δυνατή φωνή;

Η αλλαγή του κράτους και του παραγωγικού μοντέλου απαιτεί τη μέγιστη διανοητική και συναισθηματική προσπάθεια σε συνδυασμό με την τεχνοκρατική και διοικητική γνώση. Πρωτίστως όμως χρειάζεται να γίνει έργο και κτήμα ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων, στις οποίες θα έχουν κεντρικό ρόλο η μισθωτή εργασία του ιδιωτικού τομέα ώστε να ενισχυθεί ξανά η διαπραγματευτική της δύναμη. Τα δικαιώματα των σημερινών παιδιών αφού αυτά προπάντων θα βιώσουν τις ωδίνες της ανασυγκρότησης. Η εξωστρεφής και καινοτόμος επιχειρηματικότητα. Η νέα προηγμένη αγροτική παραγωγή. Ο δημόσιος υπάλληλος που θέλει να αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια της εργασίας του μέσα από τη ριζική μεταρρύθμιση του κράτους. Η μεσαία τάξη που θα θελήσει να ανασυνταχθεί σεβόμενη τις υποχρεώσεις προς την κοινωνία, δηλαδή πληρώνοντας τους φόρους που της αναλογούν. Η ανασύσταση του κράτους πρόνοιας ως συμμαχία των λαϊκών και των μεσαίων στρωμάτων, έτσι ώστε να ανταποκριθεί στις νέες ανάγκες που γέννησαν η ανεργία, η περιθωριοποίηση και η ανασφάλεια. Η καθιέρωση ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.

4. Χωρίς ντροπή γι αυτό που είμαστε

Η κρίση μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα εθνική αυτογνωσία και σε μια νέα πατριωτική υπερηφάνεια. Χωρίς την κομπλεξική εθνικιστική αλαζονεία γι’ αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε ενώ δεν είμαστε. Χωρίς ντροπή γι αυτό που είμαστε.

Στην κρίση οι Έλληνες δεν είναι ούτε αμαρτωλοί ούτε θύματα. Είναι υπεύθυνοι και άτυχοι. Υπεύθυνοι για τις εθνικές ολιγωρίες, άτυχοι γιατί στη δύσκολη στιγμή βρήκαν απέναντι τους μια Ευρωπαϊκή Ένωση αιφνιδιασμένη, μυωπική, συντηρητική, διαιρεμένη και αναδιπλωμένη στους εθνικισμούς της.

Την ίδια όμως στιγμή, οι Έλληνες κράτησαν όρθιο το φρόνημα του πολίτη, αντέχοντας μέχρι σήμερα τις ασφυκτικές πιέσεις από πολλά μέτωπα. Από την ίδια την κρίση, τα λάθη της συνταγής που δόθηκε για τη θεραπεία, την κοινωνική περιθωριοποίηση, την ευρωπαϊκή αμφισημία, την επιθετικότητα των διεθνών κερδοσκόπων, τους διάσημους «προφήτες» της καταστροφής μας. Από τα λάθη και τη μετριότητα των κυβερνητικών χειρισμών, την ιδιοτελή ολιγωρία του πολιτικού συστήματος, τη διχαστική ατμόσφαιρα, τους δεξιούς και αριστερούς κήρυκες μιας νέας αλλά εξίσου απεχθούς εθνικοφροσύνης που αμφισβητούσε την ελληνικότητα του αντίπαλου. Από την ακραία δημαγωγική στάση των ποικίλων αντιπολιτεύσεων, τη χυδαία λαϊκιστική δημοσιογραφία, τον κυνισμό και την λοιδορία των διεθνών ΜΜΕ, τους συνωμοσιολόγους και τους ψευδολόγους που μοίραζαν φρούδες ελπίδες και μαγικές λύσεις.

Είμαστε ως λαός ανθεκτικοί και θυμωμένοι, θυμωμένοι και στοχαστικοί, στοχαστικοί και όχι ηττημένοι. Μέσα στο καμίνι της κρίσης, μπορεί να κατακτηθεί μια νέα εθνική αυτογνωσία, να χτιστεί και πάλι ένα αίσθημα λαϊκής υπερηφάνειας, που η σεμνότητά της θα την απομακρύνει από τον λαϊκισμό και η πατριωτική της ρίζα από τον εθνικισμό. Για να βγει η Ελλάδα από τη θέση του κράτους-παρία, να επανακτήσει τη διεθνή της αξιοπρέπεια και να διεκδικήσει ρόλο στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης που θα επιταχυνθούν. Για μια Ενωμένη Ευρώπη που δεν θα είναι, γιατί δεν μπορεί πια να είναι, πολιτικό σχέδιο των ελίτ, αφού η κρίση πολιτικοποίησε στο έπακρο τη διαδικασία ενοποίησης. Για έναν ευρωπαϊσμό, όχι μόνο προοδευτικό αλλά και λαϊκό. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να περιορίσουμε στην αρχή και να αντιστρέψουμε αργότερα τον διαχεόμενο ευρωσκεπτικισμό.

5. Ούτε δεξιά ούτε νεοκομμουνιστική αριστερά

Αυτός είναι ο νέος ρόλος της ιστορικής παράταξης της σοσιαλδημοκρατίας, της δημοκρατικής αριστεράς, του φιλελεύθερου κέντρου, όλου του κεντροαριστερού χώρου: Εθνική Ανασυγκρότηση – αλλαγή του κράτους και του παραγωγικού μοντέλου – νέα συμπόρευση της εθνικής αυτογνωσίας με τον προοδευτικό λαϊκό ευρωπαϊσμό.

Όρος για την εκπλήρωσή του είναι η σύγκλιση και η συνεργασία όλων εκείνων των συλλογικών μορφών και των πολιτών που δεν αναγνωρίζονται ούτε στη δεξιά ούτε στη νεοκομμουνιστική-εθνολαϊκιστική αριστερά.

Η σύγκλιση πρέπει να γίνει με τρόπο που να διασφαλίζει την πολιτική σταθερότητα από την οποία πρωτίστως πλέον εξαρτάται η ανάκαμψη της οικονομίας, η διασφάλιση του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας και η ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων.

Η συγκρότηση της νέας προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης θα συμβάλλει στη σταθερότητα και την πολιτική ανανέωση. Η κατάρρευση του μεταπολιτευτικού κομματικού συστήματος έχει οδηγήσει σε ένα ασταθές ακόμα κομματικό σκηνικό, με ανησυχητικά χαρακτηριστικά. Ο μικρός δικομματισμός ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικά στείρος, προγραμματικά οπισθοδρομικός και ιδεολογικά συντηρητικός. Εγκλωβίζει, δεν απελευθερώνει τις δυνάμεις της χώρας, δεν οδηγεί σε βιώσιμη ανάπτυξη. Η τερατογένεση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής εξελίχτηκε σε σαράκι της δημοκρατίας. Η αποτρόπαιη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι έκρουσε τον κώδωνα ενός κινδύνου που ήταν εδώ και καιρό προφανής. Η άμυνα της Πολιτείας έναντι της εγκληματικής οργάνωσης είναι επιβεβλημένη.

Η ισχυροποίηση της ευρύτερης κεντροαριστερής παράταξης θα αποσυμπιέσει τη σημερινή αίσθηση της εμφύλιας αντιπαράθεσης. Θα συμβάλει στην αποκατάσταση μιας ελάχιστης εθνικής συναίνεσης ώστε ο πολιτικός αντίπαλος να μην γίνει πάλι εσωτερικός εχθρός. Θα επαναφέρει την πολιτική και κοινωνική δυναμική στον αστερισμό της δημοκρατίας και του πλουραλισμού. Θα συνδέσει την εθνική ανασυγκρότηση με ένα προοδευτικό και ρεαλιστικό πρόγραμμα αλλαγών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Θα ενισχύσει τις φιλελεύθερες εκσυγχρονιστικές φωνές στη ΝΔ και τις δημοκρατικές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις στον ΣΥΡΙΖΑ.

Η κοινωνία αρχίζει να αισθάνεται το κενό. Γι’ αυτό υπάρχει μια ρητή αλλά και μια σιωπηλή ζήτηση των πολιτών για κάτι καινούργιο στον ευρύτερο δημοκρατικό προοδευτικό χώρο. Γι’ αυτό δημιουργείται η κοινή συνείδηση ότι κάτι μπορεί να γίνει τώρα, σύντομα.

6. Πρόσκληση για Ιδρυτική Συνέλευση

Με αυτή την αγωνία απευθύνουμε έκκληση στις δυνάμεις της ευρύτερης δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης, στο ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ, τις δυνάμεις της οικολογίας, της αυτοδιοίκησης, τις πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες και προσωπικότητες, να συνεργαστούν για την ανασυγκρότηση του χώρου.

Η ανασυγκρότηση δεν θα είναι μόνο οργανωτική, αλλά βαθιά πολιτική. Θα είναι αυτοκριτική για την ως τώρα πορεία, προγραμματική για το μέλλον, και κυρίως θα στοχεύσει στην ανάδειξη νέων ανθρώπων που θα ανανεώσουν την πολιτική ηγεσία της παράταξης και της χώρας.

Προτείνουμε τη δημιουργία ενός κοινού πολιτικού φορέα που θα συστεγάσει όλους, χωρίς να απαιτήσει τη διάλυση των υπαρχόντων κομμάτων και συλλογικοτήτων. Ο φορέας μπορεί να συσταθεί τους προσεχείς μήνες μέσα από μια Ιδρυτική Συνέλευση, με συμφωνημένες διαδικασίες και να εξελιχθεί στο κέντρο των κοινών επεξεργασιών για το σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης, με προτεραιότητα στο πρόγραμμα για τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τις κινήσεις που κάνουν ξεχωριστά το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, θεωρώντας όμως ότι αυτές πρέπει να συγκλίνουν και να συναντηθούν στο άμεσο μέλλον. Η κοινή αναφορά στο Κόμμα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, η ανταπόκριση στο ενωτικό τους κάλεσμα, διευκολύνει τη διαδικασία.

Χαιρετίζουμε την πρωτοβουλία των «5 Δημάρχων» και άλλων αυτοδιοικητικών φορέων του ίδιου χώρου, που δείχνουν ένα δρόμο συνεργασίας στη βάση αξιών που συμμεριζόμαστε.

Δεν είναι δικιά μας δουλειά να προκαταλάβουμε τους τρόπους και τις διαδικασίες της ανασυγκρότησης. Υπάρχουν πολλές διεθνείς και ελληνικές εμπειρίες και υπάρχουν πολλοί που τις ξέρουν καλύτερα από εμάς. Το μόνο που θέλουμε είναι να καλέσουμε τους ενδιαφερόμενους επιτέλους να προχωρήσουν. Προτάσσοντας την κοινή μοίρα, όχι την ιδιοτέλεια. Αναλαμβάνοντας αποφασιστικά την ευθύνη, όχι απαριθμώντας τις δυσκολίες του εγχειρήματος.

Και υπογράφουμε την πρόσκληση αυτή, πολίτες με διαφορετικές εμπειρίες και αφετηρίες αλλά με κοινές αγωνίες, με μόνο το δικαίωμα που μας δίνει η πολύχρονη παρουσία και έγνοια μας για αυτόν τον ευρύτερο πολιτικό χώρο και αυτόν τον τόπο.

Και ο Γιαννίτσης στηρίζει την πρωτοβουλία των 58

Μπορεί να μην υπέγραψε το κείμενο της πρωτοβουλίας των 58 για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς, ωστόσο ο πρώην υπουργός Εργασίας Τάσος Γιαννίτσης δήλωσε πως θα στηρίξει αυτή την νέα προσπάθεια.

Σε δηλώσεις του στο ΣΚΑΪ, ο πρώην υπουργός των κυβερνήσεων Σημίτη, χαρακτήρισε την «πρωτοβουλία των 58» ως μια θετική κίνηση η οποία μπορεί να παίξει ρόλο καταλύτη στην πολιτική σκηνή, ωστόσο υπογράμμισε πως «για να έρθει το νέο είναι αναγκαία η πατροκτονία των δογμάτων και αντιλήψεων του παρελθόντος».

Πηγή: kourdistoportocali.com

Ο σκοτεινός κόσμος της Μεταπολίτευσης

Από την Ιόλη Πιερίδη

Μέγαρο Μαξίμου, Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013. Τα sms που φτάνουν στο κινητό του Πάστορα Κουβέλη στην διάρκεια της σύσκεψης των 3 αρχηγών τον πληροφορούν για τον καιρό που επικρατεί εκείνη την ώρα στην περιοχή του Περιστερίου και πιο συγκεκριμένα στο κτίριο του αμαρτωλού ΟΠΑΠ. Ο Πάστορας έχει ήδη γεμίσει τα τασάκια της σύσκεψης με αποτσίγαρα. Καπνίζει διαρκώς και κάθε τόσο ρίχνει κλεφτές ματιές στην οθόνη του κινητού του. Λίγο αργότερα θαέριχνε και την τρικομματική κυβέρνηση.

 

Λίγους μήνες πριν…

 

Τετάρτη 7 Νοέμβριου 2012. Η  κυβέρνηση Σαμαρά φέρνει στην Βουλή-του Μειμαράκη, των διορισμένων συγγενών, φίλων, κολλητών των εθνοπατέρων και του ζημιογόνου καναλιού– το 3ο Μνημόνιο προς ψήφιση.

Την ίδια ώρα τα 3 κόμματα της συγκυβέρνησης συνεχίζουν ακάθεκτα να διορίζουν τα δικά τους παιδιά σε οργανισμούς που ελέγχονται από το κράτος με πιο χαρακτηριστική την ξεφτίλα στηνκρατική τηλεόραση.

Ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αδαμόπουλος, θα καταγγείλει τον διορισμό της συζύγου του υπουργού Εργασίας Βρούτση και της κόρης του Γενικού Γραμματέα του υπ. Οικονομικών Μέργου.

Το άθλιο κρατικοδίαιτο παρακράτος της διαπλοκής που οικοδομήθηκε πάνω στακουμπούρια της Τρομοκρατίας με το άλλοθι των σταγονιδίων της χούντας-αλήθεια οι εκτελέσεις των τρομοκρατών ποιους ωφέλησαν;-συνεχίζει ως σήμερα να κάνει παιγνίδι με ταπολιτικά κουρέλια της μεταπολίτευσης να διεκδικούν ηγετικούς ρόλους αντί να σαπίζουνστις πιο σκοτεινές φυλακές.

Όταν ρωτήθηκε ο περίφημος Κάρλος, το Τσακάλι, αν γνωρίζει ποιοι είναι πίσω από τις τρομοκρατικές οργανώσεις στην Ελλάδα είχε απαντήσει «ρωτήστε τον Καραμανλή και τον Ανδρέα». 
Δίχως να ασπαζόμαστε την άποψη ότι οι δύο ιδρυτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ γνώριζαν ποιοιέκαναν κουμάντο στα κουμπούρια δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι κάποιες εκτελέσεις της «17 ΝΟΕΜΒΡΗ» και κάποια χτυπήματα του ΕΛΑ έγιναν σε πολύ «δύσκολες» συγκυρίες για το σαθρό οικοδόμημα της μεταπολίτευσης-όπως για παράδειγμα η εκτέλεση του Παύλου Μπακογιάννη.

Η εκτέλεση του Τσάντες την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 1983, στις 7.25 το πρωί, στην Φιλοθέη θεωρείται “κλειδί” για την «συνάντηση» των παπούδων της οργάνωσης με την νέα γενιά των εκτελεστών, την γενιά του Κουφοντίνα.

Κάνοντας σήμερα, λίγο πριν το 3ο Μνημόνιο τον απολογισμό της Μεταπολίτευσης πουδιαρκώς πεθαίνει αλλά είναι πάντα παρούσα μαζί με το σκοτάδι που κουβαλάει διαπιστώνουμε πως οι πρωταγωνιστές παραμένουν ίδιοι λες και η Ιστορία μας κάνει πλάκα.

Ακόμη και η έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών παραπαίμπει στην γέννηση της Ελευθεροτυπίας των Συντακτών το 1974 πριν περάσει στα χέρια του πανέξυπνου Κίτσου Τεγόπουλου.

Ο Κίτσος μαζί με τον Λαμπράκη, την Ελένη Βλάχου και λίγους ακόμη παραδοσιακούς εκδότες προσπάθησαν όσο μπορούσαν να αντισταθούν όσο μπορούσαν στους πάσης φύσεωςπράκτορες ξένων μυστικών υπηρεσιών που έγιναν στην συνέχεια οι κυρίαρχοι της μεταπολίτευσης με κανάλια, εφημερίδες, νταλαβέρια με το κράτος και μπροστινούς αχυρανθρώπους.

Με βιτρίνα το τηλεοπτικό μπούστο της Ελένης Μενεγάκη και άλλων πιο σοβαρών δήθενκυριών και κυρίων της ελληνικής τηλεόρασης πράκτορες της KGB, της ΣΤΑΖΙ, της  CIA  και άλλων υπηρεσιών έστηναν και εξακολουθούν να στήνουν κρατικοδίαιτους επιχειρηματικούς ομίλους αξιοποιώντας το αποτέλεσμα των τρομοκρατικών οργανώσεων και στην συνέχεια  τα 45αρια της δημοσιογραφίας.

Αίφνης τα τελευταία χρόνια  όλοι σχεδόν οι  δημοσιογράφοι έχουν υποστεί αμνησία και ξεχνούν για ποια αφεντικά δουλεύουν. Το γεγονός ότι η Γερμανία και οι άνθρωποί της εξακολουθούν να ελέγχουν το εγχώριο παιγνίδι πολιτικής και οικονομικής εξουσίας οφείλεται απλά και μόνο στο οργανωμένο Αρχείο που διαθέτουν οι υπηρεσίες τους σε αντίθεση με τους πιο επιπόλαιους Αμερικανούς.

Οι Γερμανικές μυστικές υπηρεσίες έχοντας αρχικά την εμπειρία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και στην συνέχεια του τέλειου κτήνους παρακολούθησης της «ζωής των άλλων», την διαβόητη ΣΤΑΖΙ κατάφεραν να κερδίσουν τους Αμερικανούς στον πόλεμο της πληροφορίας.

Μόνο που είχαν και τουλάχιστο μια σχεδόν καταστροφική απώλεια. Ήταν τότε που οι Αμερικανοί αποκάλυψαν το παγκόσμιο κύκλωμα δωροδοκιών της  Siemens.

Αμερικανοί και Γερμανοί πάντως είχαν αγαστή συνεργασία εντός της χώρας στην υπόθεση των υποκλοπών και στην εξουδετέρωση του Καραμανλή-ο οποίος είχε ένα περιβάλλον απολύτως διαβρωμένο που έμπαζε από παντού.

Είχαν προηγηθεί απανωτές νίκες των Γερμανών όπως για παράδειγμα η πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη δια χειρός Συμπιλίδη που σήμερα είναι και επίκαιρος. Τον ρόλο του ανέλαβε ο Πάστορας.

Το εγχώριο κύκλωμα των διεφθαρμένων πολιτικών και επιχειρηματιών που είχε στηθεί μεθοδικά από τις ξένες μυστικές υπηρεσίες είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στα μεγαλύτερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης. 

Γνωστοί μεγαλοεπιχειρηματίες  που πρωταγωνιστούν δεκαετίες τώρα  σε δημόσια έργα, σε πάσης φύσεως προμήθειες, στα ΜΜΕ, στις μίζες στα εξοπλιστικά πάνε πακέτο με την επιμονήανθρώπων της Δικαιοσύνης να κρατάνε για δεκαετίες τα μάτια και τα αυτιά τους ερμητικά κλειστά.

Φυσικά σε πολλές περιπτώσεις ήταν οι ίδιοι οι πολιτικοί που φρόντιζαν, με περισσή μαεστρία, να «καθαρίσουν» οι συνάδελφοί τους όπως έκαναν οι Βενιζέλος και Λοβέρδος για χάρη των Τσοχατζόπουλου-Παπαντωνίου στην περίφημη Εξεταστική Επιτροπή για τα Εξοπλιστικά με επικεφαλής τον γραφικό Τραγάκη.

ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΚΑΙ ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

 

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1975 – Η εκτέλεση του Ρίτσαρντ Γουέλς


 


 

25 Δεκεμβρίου 1975:Η Αθήνα ετοιμάζεται να γιορτάσει τα δεύτερα μεταπολιτευτικά της Χριστούγεννα. Μεταξύ των καλεσμένων στη δεξίωση που παραθέτει ο αμερικανός πρέσβης είναι και ο ακόλουθος της αμερικανικής πρεσβείας, Pίτσαρντ Σκίφινγκτον Γουέλς, με τη σύζυγό του Μαρία – Χριστιάνα.

Λίγο πριν από τις 10, το ζεύγος -ιδιαίτερα ευδιάθετο- παίρνει το δρόμο της επιστροφής για την οικία του, στο Ψυχικό, αγνοώντας την τραγική κατάληξη της βραδιάς.

Καθώς η μαύρη λιμουζίνα σταματάει έξω από την έπαυλη, κάνει την εμφάνισή του ένα άλλο αυτοκίνητο, από το οποίο αποβιβάζονται τρεις ένοπλοι μασκοφόροι. Απομακρύνουν τον οδηγό και τη γυναίκα και εκτελούν τον 45χρονο διπλωμάτη με τρεις πυροβολισμούς.
Στον τόπο της επίθεση αφήνουν μία προκήρυξη, με την οποία την ευθύνη αναλαμβάνει η πρωτοεμφανιζόμενη «Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη». Η ίδια προκήρυξη αποστέλλεται τρεις ημέρες αργότερα και στις εφημερίδες. Ωστόσο, δεν θα δημοσιευθεί κατόπιν εισαγγελικής απαγόρευσης. Επιπλέον, μέσα στο κλίμα της εποχής κανείς δεν την παίρνει στα σοβαρά.

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι πρόκειται για ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ πρακτόρων της CIA.

Η προκήρυξη που εστάλη σε όλες τις εφημερίδες στις 24.12.1975 – και δε δημοσιεύτηκε ποτέ- ανέφερε μεταξύ άλλων, σύμφωνα με το «Βήμα»: «Σε πρόσφατο λόγο του ο Φορντ δήλωσε τελείως κυνικά ότι οι Αμερικανοί δεν θα διστάζουν να επεμβαίνουν ανοιχτά στο εσωτερικό των άλλων όταν το απαιτούν τα συμφέροντά τους. Παρόμοιες δηλώσεις είχε κάνει στο παρελθόν και ο Κίσινγκερ. (…) Αλλά αρκετά. Φτάνει πια. Πρέπει να καταλάβουν οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι πράκτορές τους ότι ο ελληνικός λαός δεν είναι αγέλη από πρόβατα. (…) Η κυβέρνηση κοροϊδεύει. Η Βουλή φλυαρεί χωρίς κανένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Τα περισσότερα κόμματα, συμμετέχοντας στον γενικό εμπαιγμό, συναγωνίζονται σε πλατωνικές δηλώσεις χωρίς πραγματικό αντίκρισμα. Και η Δικαιοσύνη κάνει τον άθλο, στη δίκη της 21ης Απρίλη, να μην αναφέρει το όνομα του δεύτερου ενόχου, της CIA και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. (…) Έτσι αποφασίζουμε να εκτελέσουμε υποδειγματικά τον αρχιπράκτορα της CIA, αρχηγό του κλιμακίου της στην Ελλάδα Ρίτσαρντ Γουέλς. (…) Ο Ρίτσαρντ Γουέλς ως αρχηγός είναι συνυπεύθυνος για όλα τα εγκλήματα που έκανε η CIA σε βάρος του λαού μας».

Στις 26 Δεκεμβρίου του 1975, η «17Ν» βγάζει «ανακοίνωση προς τον Τύπο» για τη μη δημοσίευση της πρώτης προκήρυξης, στην οποία εξηγεί γιατί δεν χτυπήθηκαν ο οδηγός και η γυναίκα του Γουέλς. «Ο Ρίτσαρντ Γουέλς ήταν αρχηγός της CIA. Σαν τέτοιος ήταν συνυπεύθυνος μαζί με άλλους επαγγελματίες πράκτορες που δρουν στο έδαφός μας για όλα τα εγκλήματα που έκανε η CIA και ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός στη χώρα μας. Απόφασή μας ήταν να εκτελεστεί ο αρχηγός και μόνο αυτός», αναφέρει η «17Ν». Ούτε αυτή η «ανακοίνωση» όμως δημοσιεύεται.

Την εποχή εκείνη επικρατούσε σύγχυση σχετικά με το τι πραγματικά συνέβη και ποιος έχει την ευθύνη καθώς η «17Ν» ήταν άγνωστη. Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν ένα χρόνο αργότερα, όταν η γαλλική εφημερίδα «Liberation» δημοσιεύει κείμενο της «17Ν» όπου περιγράφεται αναλυτικά η παρακολούθηση του Γουέλς και η οργάνωση της δολοφονίας. Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Βήματος», η τρίτη προκήρυξη είχε δοθεί σε σφραγισμένο φάκελο από μια γυναίκα στον Γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Πολ Σαρτρ, ο οποίος την παρέδωσε στον διευθυντή της εφημερίδας Σερζ Ζυλί. Ο φάκελος παρέμεινε στα συρτάρια της εφημερίδας μέχρι τις 26.12.1976, οπότε και είδε το φως της δημοσιότητας.

Στα γεγονότα αυτά επικεντρώνονται οι έρευνες για τον αρχηγό και την ιστορική ηγεσία. Στη δολοφονία συμμετείχαν τουλάχιστον τρία άτομα (στην προκήρυξη της 17Ν στη «Liberation» αναφέρεται ότι από το αυτοκίνητο «βγήκαμε αμέσως τρεις με τα πρόσωπα καλυμμένα»).Ανάμεσα σε αυτά η Αστυνομία εκτιμά ότι ήταν ο Αλέκος Γιωτόπουλος (ο οποίος πυροβόλησε τον αμερικανό πράκτορα), ο Παύλος Σερίφης, όπως επίσης μια γυναίκα και ένας άνδρας.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1981-Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ  Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΑΚΟΜΑΚΑΡΟΝΑΔΑΣ

Ο δημοσιογράφος Αθ. Παπανδρόπουλος θα γράψει ένα ιστορικό άρθρο-ντοκουμέντο για το πώς η παρέα του Ανδρέα Παπανδρέου έστησε την μεγάλη ληστεία της χώρας. Βρισκόμαστε στον Φεβρουάριο του 1981.



Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας.

 Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής. (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες).

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».

«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.

«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής.Γνώριζε επίσης ο ίδιος – όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου – ότιστην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του – όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα – Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών.Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ «κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.

2. [Η δημιουργία των μηχανισμών] Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο!

Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρόνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ).

 Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ελεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη τουOικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτοριανούς της «Αλλαγής».

Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου.

3. [Αριθμοί και γεγονότα] Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται
μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια – η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της – αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει. Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι’ αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας – και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες – ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) – είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ – κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. 

Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν.

Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφάπαξ. Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας.

Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα [4].
Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες.

Όλος αυτός δεσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ.

 

Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

 

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1983- Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΥΟ ΓΕΝΙΩΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΩΝ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΣΑΝΤΕΣ

 

 

Την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 1983, στις 7.25 το πρωί, δολοφονήθηκαν ο αμερικανός πλοίαρχος Τζορτζ Τσάντες (ανώτερο στέλεχος της Τζασμάγκ στην Αθήνα) και ο οδηγός του Νίκος Βελούτσος στον Φάρο Ψυχικού. Δύο νεαροί πλησίασαν με τη βέσπα τους το διπλωματικό αυτοκίνητο που βρισκόταν επί της λεωφόρου Κηφισιάς, σταματημένο σε έναν φωτεινό σηματοδότη, και πυροβόλησαν εξ επαφής με το 45άρι που είχαν χρησιμοποιήσει σε όλες τις προηγούμενες δολοφονικές επιθέσεις τους. Τι έλεγε η 17Ν 

«Αποφασίσαμε να χτυπήσουμε σήμερα έναν από τους κυριότερους στρατιωτικούς μηχανισμούς του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη χώρα μας, την αμερικανική στρατιωτική αποστολή, εκτελώντας ένα από τα ανώτερα στελέχη του. (…) Η ενέργειά μας είναι παράλληλα και συγκεκριμένη αγωνιστική συμπαράσταση διεθνιστικής αλληλεγγύης στους λαούς της περιοχής που αγωνίζονται για ανεξαρτησία αλλά και γενικότερα σ’ όλους τους λαούς και ιδίως τους λαούς της Κεντρικής Αμερικής και του Σαλβαδόρ που βρίσκονται σήμερα στην πρώτη γραμμή της παγκόσμιας ένοπλης αντιιμπεριαλιστικής πάλης.

Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι, όταν το ’75 εκτελέσαμε τον σταθμάρχη της CIA Γουέλς, η Αθήνα ήταν το κέντρο συντονισμού των συνωμοσιών και επεμβάσεων της CIA στην Αγκόλα – πράγμα που εμείς βέβαια αγνοούσαμε – όπου οι λαϊκές επαναστατικές δυνάμεις βρίσκονταν στην τελική φάση για την κατάληψη της εξουσίας» (από την προκήρυξη της 17Ν που οι δράστες ταχυδρόμησαν στον Τύπο και έγινε γνωστή στις 17.11.1983).

 

Η 17Ν απείλησε όλους τους Ελληνες που εργάζονταν στις αμερικανικές βάσεις. Προειδοποίησε ότι, όπως ο οδηγός του Τσάντες, όλοι οι έλληνες οδηγοί-σωματοφύλακες πρακτόρων της CIA, της DIA και της Jusmagg, αξιωματούχων της πρεσβείας και αξιωματικών αμερικανικής βάσης θεωρούνταν στόχοι. 

Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. θεωρούσαν υπόθεση «κλειδί» για την εξιχνίαση της δολοφονίας του 53χρονου πλοιάρχου Τζορτζ Τσάντες και του 62χρονου οδηγού του Νίκου Βελούτσου μια επίθεση που σημειώθηκε εναντίον δύο χωροφυλάκων του τότε Τμήματος Χωροφυλακής Φιλοθέης μία ακριβώς εβδομάδα – στις 8 Νοεμβρίου 1983 – πριν από τη δολοφονία Τσάντες – Βελούτσου στη λεωφόρο Κηφισιάς.

Η επίθεση σημειώθηκε στη γειτονική οδό Βεκιαρέλη στη Φιλοθέη, όταν οι δύο χωροφύλακες Κώστας Αργυρόπουλος, 33 ετών, και Ιωάννης Χατζημπύρος, 22 ετών, προσπάθησαν να ακινητοποιήσουν μοτοσικλέτα μάρκας Suzuki 550, χρώματος ασημί, που δεν είχε αριθμό κυκλοφορίας και στην οποία επέβαιναν δύο άτομα.

Σε απόρρητο έγγραφο που είχε συντάξει τότε η Αστυνομία αναφέρεται ότι «ο οδηγός ήταν ηλικίας 25-28 ετών, αναστήματος 1,70-1,75 μ. περίπου, κανονικής σωματικής διάπλασης. Φορούσε μπουφάν νάιλον, χρώματος μπλε, στο κεφάλι κράνος μοτοσικλετιστή και είχε μαύρο παχύ μουστάκι. Ο συνοδηγός ηλικίας 24-26 ετών, αναστήματος 1,65-1,70 μ., λεπτής σωματικής διάπλασης, φορούσε μπουφάν νάιλον, χρώματος σκούρου, στο κεφάλι κράνος μοτοσικλετιστή».

Οι αστυνομικοί προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν έλεγχο στους επιβάτες της μοτοσικλέτας γιατί αυτή δεν είχε πινακίδες και εκείνοι έσπευσαν να απομακρυνθούν πυροβολώντας το περιπολικό που τους ακολουθούσε. Από τη βαλλιστική έρευνα διαπιστώθηκε – αρκετό διάστημα αργότερα – ότι το 38άρι όπλο που χρησιμοποιήθηκε ήταν αυτό που χρησιμοποίησε η 17Ν σε μεταγενέστερες επιθέσεις, με πρώτη τη δολοφονία του φρουρού αστυφύλακα Χρήστου Μάτη στις 24.12.1984 στη ληστεία της Εθνικής Τράπεζας Πετραλώνων.
Οπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων, ο έλεγχος των αστυνομικών και το «επεισόδιο της οδού Βεκιαρέλη» έδωσαν παράταση στη ζωή για μία εβδομάδα του πλοιάρχου Τζορτζ Τσάντες και του οδηγού του, αφού αυτοί ήταν ο «στόχος» των μελών της 17Ν. Η κυρίως επίθεση σημειώθηκε την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 1983 στις 7.20 το πρωί, στη λεωφόρο Κηφισιάς 236, με τρόπο όμοιο με αυτόν που δολοφονήθηκε ο βρετανός ταξίαρχος Στίβεν Σόντερς στις 7 Ιουνίου 2000. Οι δράστες επέβαιναν σε μια βέσπα χρώματος μπλε μεταλλικού, που είχε κλαπεί από την οδό Πλαστήρα 24 στου Ζωγράφου, σε πολύ κοντινό σημείο από όπου είχε κλαπεί και η μοτοσικλέτα στο επεισόδιο με τους αστυνομικούς μία εβδομάδα νωρίτερα.

Οπως περιγράφεται στο απόρρητο ενημερωτικό έγγραφο της Αστυνομίας για τη δολοφονία Τσάντες, «ενώ το υπ’ αριθμ. κυκλοφορίας ΞΑ 14033 αυτοκίνητο μάρκας Plymouth στο οποίο επέβαιναν τα θύματα κατερχόταν τη λεωφόρο Κηφισίας με κατεύθυνση προς την Αμερικανική Πρεσβεία, κινούμενο επί της αριστερής εσωτερικής λωρίδας κυκλοφορίας, κοντά στη στάση “Κολλέγιο” σταμάτησε, διότι εκεί το φανάρι έδειχνε κόκκινο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, και ενώ το παραπάνω αυτοκίνητο βρισκόταν τρίτο στη σειρά από το φανάρι, το πλησίασε από τη δεξιά πλευρά μια βέσπα στην οποία επέβαιναν δύο άτομα. Ο οδηγός της βέσπας μαρσάρισε και ταυτόχρονα ο άλλος, που βρισκόταν πίσω, πάτησε σταθερά το αριστερό του πόδι στην άσφαλτο και, βγάζοντας από την τσέπη τού τζάκετ που φορούσε ένα μεγάλο πιστόλι, άρχισε να πυροβολεί εναντίον των επιβαινόντων στο αμερικανικό αυτοκίνητο επανειλημμένα».

Οι δράστες στο συγκεκριμένο έγγραφο περιγράφονται ως «δύο άγνωστα άτομα, μάλλον μετρίου αναστήματος, ηλικίας 20-25 ετών, που επέβαιναν σε βέσπα, χρώματος μπλε μεταλλικού, σχετικώς καινούργια. Ο οδηγός φορούσε κράνος πράσινο παλιό και τζάκετ χρώματος λαδί. Ο δε συνεπιβαίνων φορούσε κράνος μπλε σκούρο και τζάκετ μαύρο».

Στην προκήρυξη που έχει γραφεί τον Οκτώβριο του 1983 – ίσως δηλαδή και ένα μήνα νωρίτερα -, αφού δικαιολογείται γιατί η 17Ν επαναδραστηριοποιείται ύστερα από σιωπή τριών ετών, αναφέρεται ότι «αποφασίσαμε να χτυπήσουμε σήμερα έναν από τους κυριότερους στρατιωτικούς μηχανισμούς του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη χώρα μας, εκτελώντας ένα από τα σημαντικότερα ανώτερα στελέχη του, όπως και τον οδηγό-γορίλα σωματοφύλακά του».

Οπως όμως προέκυψε, ο Νίκος Βελούτσος κάθε άλλο παρά «σωματοφύλακας» του Τζορτζ Τσάντες μπορεί να θεωρηθεί, αφού τοποθετήθηκε ως οδηγός του μόλις 15 ημέρες πριν από τη δολοφονία, ύστερα από ένα ατύχημα που είχε οδηγώντας λεωφορείο σε εκδρομή υπαλλήλων της πρεσβείας των ΗΠΑ.

* Ο συνδυασμός των χτυπημάτων 
Οι αξιωματικοί αμέσως ασφαλώς συνδύασαν την επίθεση κατά του Τσάντες με την προ μιας εβδομάδας κατά των δύο αστυνομικών. Οι μαρτυρίες του Κωνσταντίνου Αργυρόπουλου, ο οποίος υπηρετούσε μέχρι πρότινος στο Αστυνομικό Τμήμα Φιλοθέης και συνταξιοδοτήθηκε, και του Ιωάννη Χατζημπύρου, ο οποίος σήμερα υπηρετεί στη Θεσσαλονίκη, θεωρήθηκαν καθοριστικές και σημαντικές αφού είχαν δει εκείνους που προετοίμαζαν την επίθεση κατά του Τσάντες. Σύμφωνα με πληροφορίες, κατέθεσαν ότι το «παχύ μουστάκι» του οδηγού της μοτοσικλέτας δεν προερχόταν από μεταμφίεση. Παράλληλα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες – πολλούς μήνες αργότερα -, οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί φέρεται να αναγνώρισαν, όχι με απόλυτη βεβαιότητα, ότι το άτομο που τους πυροβόλησε – συνεπιβάτης στη μοτοσικλέτα – ήτανο Χρήστος Τσουτσουβής, ο οποίος σκοτώθηκε στη συμπλοκή στου Γκύζη στις 15 Μαΐου 1985. Σημειώνεται ότι στο παρελθόν υπήρχαν πολλές ενδείξεις εμπλοκής της ομάδας Τσουτσουβή στη 17Ν, με κυριότερη την ανεύρεση στη γιάφκα της «Αντικρατικής Πάλης» στην οδό Καλαμά του κλειδιού που άνοιγε το αυτοκίνητο των δραστών της δολοφονίας του σταθμάρχη της CIA Ρίτσαρντ Γουέλς.

 

ΑΝΟΙΞΗ 1985- ΤΟ «ΜΥΣΤΗΡΙΟ» ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ ΚΑΙ  Η ΑΤΑΚΑ ΤΟΥ ΣΕ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΗΣ ΠΕΛΟΝΟΝΝΗΣΟΥ

 

Το παιδί από την Τερπνή Σερρών θα έχει μια φυσιολογική ζωή ως την εφηβεία του που συμπίπτει με την ταραγμένη μεταπολίτευση. Τότε θα ενταχθεί στη μαθητική οργάνωση του ΠαΣοΚ, ΠΑΜΚ, της περιοχής Γκύζη αλλά δεν θα πάψει, σε κάθε φάση της ζωής του, να θεωρεί τον εαυτό του μαρξιστή-λενινιστή. Ο Ανδρέας Παπανδρέου θεωρείται από τον έφηβο μαθητή «δεξιός» και ο «ένοπλος αγώνας» απαραίτητη προϋπόθεση για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Παίρνει μέρος στις πρώτες γεμάτες ένταση πορείες του Πολυτεχνείου και δεν μένει αδιάφορος στα συνθήματα των οργανώσεων της άκρας Αριστεράς, όχι τόσο των τροτσκιστών όσο των μαοϊκών ΕΚΚΕ και ΚΚΕ (μ-λ).

«Πίσω από το ήσυχο πρόσωπο και τους χαμηλούς τόνους υπήρχε μια μόνιμη οργή που ορισμένες φορές έμοιαζε με μίσος» λέει ένα μέλος του ΠαΣοΚ στην οργάνωση του Γκύζη που γνώριζε τον Κουφοντίνα και θέλει να παραμείνει ανώνυμο.

Οι γονείς του αντιμετωπίζουν προβλήματα με ένα παιδί που περνά δύσκολη εφηβεία. Ο νεαρός Κουφοντίνας αισθάνεται μειονεκτικά εξαιτίας μιας κινητικής δυσκολίας που έχει στο «καλό» του χέρι. «Αυτό θα διαμορφώσει και τη συμπεριφορά του, θα προσπαθήσει να αποδείξει όχι μόνο ότι είναι σαν τους άλλους αλλά και λίγο παραπάνω από αυτούς» λέει ένας συγγενής του που θέλει επίσης να παραμείνει ανώνυμος.

Ο Κουφοντίνας εγκαταλείπει το ΠαΣοΚ το 1977, στις διαγραφές των ομάδων των «μαρξιστών-λενινιστών» (χαρακτηρισμός που περιελάμβανε και τους τροτσκιστές), η πολιτική συμπεριφορά των οποίων «εμπόδιζε» το Κίνημα να πάρει τα χαρακτηριστικά του «κόμματος εξουσίας».

Η «προδοσία της ηγεσίας» για τον Κουφοντίνα, αλλά και για άλλους, είναι πλέον αποδεδειγμένη.

Ο Στέφανος Τζουμάκας, ένας από τους καθοδηγητές τότε της νεολαίας του ΠαΣοΚ, θυμάται ότι «γινόταν τότε ιδεολογικός πόλεμος μέσα στις οργανώσεις» με ανθρώπους που χαρακτηρίζει«σταλινικούς και εισοδιστές».

Αλλά οι επιλογές του Κουφοντίνα δεν έχουν σχέση μόνο με το πώς βιώνει τον μετασχηματισμό του ΠαΣοΚ σε κόμμα εξουσίας. Ισως από όλα τα μέλη της 17Ν να αποτελεί την πιο τυπική ενσάρκωση της σχιζοειδούς προσωπικότητας στη μεγαλούπολη. Ενα χρόνο μετά την αποχώρησή του από την ΠΑΜΚ είναι πια φοιτητής στη Νομική Σχολή (Οικονομικό Τμήμα) και μέλος της σπουδαστικής παράταξης του ΚΚΕ (μ-λ), της ΠΠΣΠ. Στον νέο του «πολιτικό χώρο» αισθάνεται πιο άνετα καθώς η αποδοχή της βίας «ως εργαλείου ενός επαναστατικού μαζικού κινήματος» βρίσκεται μέσα στις θεωρητικές επιλογές της καινούργιας πολιτικής του οικογένειας. Αλλά και σε αυτό το σχήμα ο Κουφοντίνας θα βιώσει την πολιτική ως προδοσία.

Η αντιπαράθεση με την κυβέρνηση Καραμανλή για τον φοιτητικό νόμο 815 θα ριζοσπαστικοποιήσει όσους ακολουθούν τις οργανώσεις της άκρας Αριστεράς. Τον Νοέμβριο του 1979 στην επέτειο του Πολυτεχνείου γίνονται άγριες συγκρούσεις των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς με τους φοιτητές της ΚΝΕ βασικά αλλά και της νεολαίας ΠαΣοΚ.

Στις 4 Δεκεμβρίου αρχίζει η κατάληψη του Χημείου εναντίον του νόμου 815.

* Η ώρα της ένοπλης δράσης

Στις 11 Δεκεμβρίου καταλαμβάνεται η Νομική. Ο Κουφοντίνας διαδηλώνει με άλλα 2.000 άτομα στη Φυσικομαθηματική με συνθήματα: «Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους», «ΚΝΕ-ΠαΣοΚ πουλάνε τους αγώνες», «Εμπρός για καταλήψεις στα εργοστάσια».

Με την έλευση των Χριστουγέννων του ’79 οι καταλήψεις «σβήνουν».

Η επόμενη μεγάλη σύγκρουση για τον Κουφοντίνα έρχεται τον Νοέμβριο του 1980. Πρωθυπουργός είναι ο Γεώργιος Ράλλης και οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς βρίσκονται «επί ποδός πολέμου». Το ΚΚΕ (μ-λ) γράφει καλώντας σε πορεία στην αμερικανική πρεσβεία: «Η κυβέρνηση ξεπουλά τη χώρα και απαγορεύει το δικαίωμα της πορείας στην αμερικάνικη πρεσβεία. Η αντιπολίτευση υποχωρεί – εν ονόματι του ήπιου κλίματος – γιατί η λύση για κάθε πρόβλημα είναι οι… εκλογές, όπου επιδιώκει να εξαργυρώσει τη “μετρημένη στάση” της με περισσότερους ψήφους, στο όνομα μιας αλλαγής μέσα από τις κάλπες… Ομως η λύση είναι ο κάθε δημοκράτης να αντισταθεί έμπρακτα στην κρατική τρομοκρατία, όχι διπλώνοντας τις σημαίες του Νοέμβρη και μετατρέποντάς τον σε ανώδυνο μνημόσυνο, αλλά εκφράζοντας αγωνιστικά την αντίθεσή του με το κράτος της Δεξιάς – το κράτος του ξεπουλήματος της χώρας, της λιτότητας και της τρομοκρατίας – με τη συμμετοχή του στην πορεία».

Η προσπάθεια του μπλοκ της άκρας Αριστεράς να διασπάσει τις αλυσίδες της Αστυνομίας για να φθάσει στην αμερικανική πρεσβεία οδηγεί σε σύγκρουση με τα ΜΑΤ. Οι αριστεριστές βιώνουν εκείνη τη σύγκρουση σαν ολοκληρωτική ήττα. Οι αλυσίδες στην κεφαλή της διαδήλωσης στην αρχή αντέχουν στην πίεση της σύγκρουσης αλλά το πλήθος πίσω από αυτές τρέπεται σε φυγή. Γίνονται μάχες σώμα με σώμα και γρήγορα και οι πρώτες σειρές διαλύονται από τις επιθέσεις της Αστυνομίας.

Στις 10 το βράδυ της ίδιας ημέρας ο Ανδρέας Παπανδρέου κάνει την εξής δήλωση: «Μικρές ομάδες ανευθύνων στοιχείων και προβοκατόρων άγνωστης και ύποπτης προέλευσηςδημιούργησαν θλιβερά έκτροπα με προφανή σκοπό να αμαυρώσουν και να δυσφημήσουν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο του Πολυτεχνείου». Στις συγκρούσεις σκοτώνονται δύο άτομα (Κουμής, Κανελλοπούλου) και δύο μέρες αργότερα οι οργανώσεις της άκρας Αριστεράς κατηγορούν τον Ανδρέα Παπανδρέου ότι βοήθησε την κυβέρνηση της ΝΔ «σαν να έχει αναλάβει από τώρα το υπουργείο Δημόσιας Τάξης» (Προκήρυξη ομάδα Πρωτοβουλίας Πολυτεχνείου ’80).

Ο Κουφοντίνας εισπράττει την περίοδο αυτή σαν μια νέα «προδοσία» ενός συντεταγμένου κομματικού μηχανισμού που δεν είναι σε θέση να «αμυνθεί» στις επιθέσεις του κράτους. Είναι η ώρα του ένοπλου αγώνα.

Για τους αξιωματικούς της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας είναι ακόμη ασαφές αν ο Κουφοντίνας στρατολογήθηκε κατευθείαν στη 17Ν ή «πέρασε» πρώτα από την «Αντικρατική Πάλη» του Χρήστου Τσουτσουβή, αδιαμφισβήτητου ηγέτη του χώρου του ένοπλου αγώνα στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ή από τον ΕΛΑ.

Στις 16 Ιανουαρίου του 1980 η 17Ν σκοτώνει τον τότε υποδιοικητή των ΜΑΤ Παντελή Πέτρουκαι τον αστυφύλακα σωματοφύλακά του Σταμούλη. Είναι η χρονιά που σημαδεύεται από μια «έκρηξη» εμπρησμών με δράστες μέλη ακροαριστερών οργανώσεων – ο ΕΛΑ φθάνει στο σημείο να πυρπολήσει ένα βοθρατζίδικο στον Βοτανικό τον Αύγουστο του 1980 – και ταυτόχρονα η χρονιά εμφάνισης πολλών νέων οργανώσεων ενός ή δύο ατόμων. Η Αντιτρομοκρατική δεν αποκλείει ο Δημήτρης Κουφοντίνας να προσχωρεί στην αρχή σε κάποια από αυτές.

* Η στρατολόγηση στη 17Ν

Σε κάθε περίπτωση διατηρεί στενές σχέσεις με τον Πάτροκλο Τσελέντη, ο οποίος σπουδάζει επίσης στη Νομική και συζητεί το ενδεχόμενο σύμπραξής του στον «ένοπλο αγώνα». Εν όψει της ανόδου του ΠαΣοΚ στην εξουσία η 17Ν σταματάει για δύο χρόνια τα «χτυπήματά» της αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στρατολόγησης σε άλλες οργανώσεις, όπως ο ΕΛΑ και η «Αντικρατική Πάλη».

Το βέβαιο είναι ότι το 1983 ο Κουφοντίνας στρατολογείται στη 17Ν. Ποιος τον στρατολόγησε παραμένει άγνωστο, αν και η Αστυνομία έχει κάποιες ενδείξεις ότι τον έφερε σε επαφή με την οργάνωση ηγετική φυσιογνωμία των «παππούδων» που εκινείτο στον χώρο του ΕΛΑ.

Η Αστυνομία πάντως είναι βέβαιη ότι όταν ο Χριστόδουλος Ξηρός μπήκε στη 17Ν ο Κουφοντίνας ήταν ήδη μέλος της. Αν αυτό ισχύει, είναι εξαιρετικά δύσκολο να δεχθεί κανείς ότι ο Δημήτρης Κουφοντίνας τοποθέτησε, χρησιμοποιώντας το αυτοκίνητο του πατέρα του, βόμβα στη Citibank της οδού Πανόρμου, τρία χρόνια αργότερα. Απλούστατα το 1986«καταγράφεται» για πρώτη φορά το όνομα «Κουφοντίνας» στα αρχεία της Ελληνικής Αστυνομίας αλλά ο νεαρός «έχει βουτήξει στα βαθιά νερά της παρανομίας» τρία χρόνια νωρίτερα.

Η Αστυνομία ταυτίζει την είσοδό του στην παρανομία με την εγκατάλειψη της πατρικής στέγης και την απόφασή του να μην παρουσιασθεί για να υπηρετήσει τη στρατιωτική θητεία. Αλλά αυτή η απόφαση είναι απλά ένα προπέτασμα καπνού για τους γονείς του, προκειμένου να δικαιολογήσει τη ζωή του στην παρανομία την οποία όμως έχει επιλέξει για πολύ πιο σοβαρούς λόγους.

Ο Κουφοντίνας στρατολογεί στην οργάνωση τους Χριστόδουλο Ξηρό και Πάτροκλο Τσελέντη. Σκοτώνει για πρώτη φορά, σύμφωνα με την προανακριτική απολογία του Πάτροκλου Τσελέντη, τον φρουρό της Εθνικής Τράπεζας στα Πετράλωνα Χρ. Μάτη και είναι «πολύ ταραγμένος» στο βάπτισμα πυρός. Το πιστόλι που βρέθηκε στον Πειραιά στις 29 Ιουνίου «είναι το πιστόλι που αποτυπώνει την πορεία του Κουφοντίνα στην οργάνωση και όχι εκείνη του Σάββα Ξηρού» είπε στο «Βήμα» αστυνομική πηγή. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο Χριστόδουλος Ξηρός παίρνει για πρώτη φορά μέρος σε βομβιστική ενέργεια το 1987. Από εκεί και πέρα ο «Λουκάς» σκοτώνει ευκολότερα. Το 1985 είναι ήδη «επιμελητής» της οργάνωσης, φέρνει τα όπλα για τις επιθέσεις και τα παίρνει μετά από αυτές.

Πριν από την εκλογή από τη Βουλή του Προέδρου της Δημοκρατίας την άνοιξη του 1985 ο Κουφοντίνας, που ζει σε καθεστώς ημιπαρανομίας, συναντάει στο κέντρο της Αθήνας ένα βουλευτή του ΠαΣοΚ από την Πελοπόννησο και του λέει ότι «ξέρει (σ.σ.: ο Κουφοντίνας) τι θέλουν οι κουφάλες που έχουν ξεπουλήσει τα πάντα στη Δεξιά».

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1989-Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

22 χρόνια χωρίς τον Παύλο Μπακογιάννη

Την Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 1989,στις 7.58 το πρωί, τρεις ένοπλοι πυροβόλησαν με δύο 45άρια πιστόλια και τραυμάτισαν θανάσιμα τον Παύλο Μπακογιάννη, βουλευτή Ευρυτανίας της ΝΔ και γαμπρό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, στην είσοδο του γραφείου του στην οδό Ομήρου στο Κολωνάκι. Ο βουλευτής μεταφέρθηκε στον «Ευαγγελισμό», όπου εξέπνευσε μία ώρα αργότερα.

«Αποφασίσαμε λοιπόν να εκτελέσουμε τον απατεώνα και ληστή του λαού Μπακογιάννη. Ο κύριος αυτός είναι υπεύθυνος όχι μόνο γιατί έκλεψε τα πρώτα 60 εκατομμύρια του ιδρυτικού κεφαλαίου της Γραμμής αλλά και για τις εκατοντάδες εκατομμύρια που είτε έκλεψε μαζί με τον συνεργάτη του Κοσκωτά για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου Γραμμής, αλλά και για την αγορά μέσω της Γραμμής της Τράπεζας Κρήτης» (απόσπασμα από τη 12σέλιδη προκήρυξη με ημερομηνία 18.9.1989 που εστάλη στην «Ελευθεροτυπία» στις 9 Οκτωβρίου 1989).

Στην προκήρυξη με τίτλο «Αρχισε η κάθαρση», που έχει ημερομηνία 18.9.1989, αναφέρθηκε ότι η ΝΔ και ο Συνασπισμός εξαπάτησαν και εξαπατούν χυδαία τον λαό, αφού οδηγούν με τη στάση τους στην παραγραφή των εγκλημάτων, χωρίς να κρατάνε τα προσχήματα. Στην προκήρυξη αναφέρονται ως συνυπεύθυνοι (με τον Μπακογιάννη) του σκανδάλου Κοσκωτά οι Παπανδρέου, Κουτσόγιωργας, Πέτσος, Ρουμελιώτης και Χαλικιάς. Επίσης γίνεται αναφορά για την κρίση στην ΚΝΕ.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ  1993-Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

 

!

9 Σεπτεμβρίου 1993.  Ο βουλευτής Κιλκίς Γιώργος Συμπιλίδης ανεξαρτητοποιείται και ρίχνει τη κυβέρνηση Μητσοτάκη με μια ακατάληπτη δήλωση η οποία ήταν όλα τα λεφτά:«Το θέμα της Μακεδονίας μας δρομολογήθηκε (…) προς την κατεύθυνση της εθνικής τραγωδίας. (…) Το θέμα του ΟΤΕ, μετά μάλιστα από τις γνωστές περιπέτειες της ΑΓΕΤ, εγείρει τεράστια ερωτηματικά (…) Κύριε πρόεδρε, όλα τα παραπάνω με φέρνουν στην επώδυνη θέση να κάνω χρήση του συνταγματικού μου δικαιώματος και να προχωρήσω στην άρση της εμπιστοσύνης μου από την κυβέρνηση».

Mητσοτάκης κατηγορεί τον Σαμαρά για τη πτώση της κυβέρνησής  του και αφήνει να εννοηθεί ότι τον ρίξανε συμφέροντα φωτογραφίζοντας τον επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη. 

Ενάμισι χρόνο μετά ο Συμπιλίδης με τον ιδρώτα να κυλάει στο πρόσωπό του μιλάει στο«Star» και στον Γιώργο Τράγκα για τη νύχτα πριν τη πτώση του Μητσοτάκη>

– Την πέρασα στο σπίτι των κουμπάρων μου με ψωμί και τυρί. Είχε προηγηθεί μια συνάντηση στο σπίτι του Στεφανόπουλου όπου ο Σαμαράς μας εξήγησε πως έχει η υπόθεση της Μακεδονίας…

 

 

ΜΑΡΤΙΟΣ 2005-ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΣΑΛΙΚΙΔΗ

Ξημερώματα Τετάρτης 9 Μαρτίου 2005, στην οδό Ευκλείδου 18 στον Κολωνό.
 
Από το παταράκι του μπάνιου στο μικρό διαμέρισμα του Κώστα Τσαλικίδη, κατεβαίνει ένα σχοινί το οποίο είναι δεμένο στους σωλήνες του καλοριφέρ. Το σχοινί καταλήγει σε θηλιά, περασμένη στο λαιμό του 39χρονου στελέχους της Vodafone. Το σώμα του Κώστα Τσαλικίδη αιωρείται μερικά εκατοστά πάνω από το πάτωμα και μια καρέκλα είναι πεσμένη κάτω από τα πόδια του….

Η ώρα είναι 07:55. Το άψυχο σώμα του γιού της καθώς κρέμεται μπροστά στη πόρτα του μπάνιου, θα το αντικρύσει πρώτη η μητέρα του Γεωργία. Ο Κώστας, που ήταν πάντα συνεπής στην δουλειά του, εκείνη τη μέρα δεν είχε φύγει ακόμη από το διαμέρισμα και οι γονείς τον καλούσαν στο τηλέφωνο με τη σκέψη ότι τον είχε πάρει ο ύπνος. Ο πατέρας του Γιώργος, εργολάβος οικοδομών, υπέφερε από την αναπηρία του στο ένα του πόδι με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται η κίνησή του. Οι γονείς κατοικούσαν στον ίδιο όροφο με το γιο τους, σε διαφορετικά διαμερίσματα. Η μητέρα ήταν εκείνη που με το δικό της κλειδί, θα πήγαινε να ξυπνήσει τον Κώστα.

Η ώρα είναι 08:35, όταν φτάνει τυχαία στο διαμέρισμα ο αδελφός του Παναγιώτης. Εκείνος με μαχαίρι κόβει το σχοινί και τοποθετεί το άψυχο σώμα του αδελφού του στο κρεβάτι του υπνοδωματίου, όπου και τον φωτογράφισε. Στη συνέχεια τηλεφωνεί στο ΑΤ Κολωνού.

Στις 9.30-10 το πρωί της ίδιας μέρας, (σύμφωνα με την κατάθεσή του στις 10 Μαρτίου 2006), ενημερώνεται ο επικεφαλής της Vodafone Γιώργος Κορωνιάς, για το θάνατο του Κώστα Τσαλικίδη. Στο διαμέρισμα της οδού Ευκλείδου βρίσκεται ακόμη η Σήμανση και το ΕΚΑΒ.

 

Στο μεταξύ κανείς δεν φροντίζει ν απομονώσει το χώρο και να πάρει δαχτυλικά αποτυπώματα. Ούτε καν από το πατάρι. Μέχρι σήμερα.
Όσο για την νεκροψία, αυτή γίνεται την επόμενη το βράδι, 10 Μαρτίου 2005, αντί της πάγιας τακτικής-παραλαβή νεκρών μέχρι 10 το πρωί για νεκροτομή την ίδια μέρα. (Στην Ελλάδα πρωθυπουργός είναι ο Κώστας Καραμανλής και κορυφαία στελέχη στο Μαξίμου ο Γιάννης Αγγέλου και ο Γιάννης Ανδριανός.)

Κανείς εως σήμερα δεν γνωρίζει την πραγματική ώρα του θανάτου του Κώστα Τσαλικίδη. Κι αυτό γιατί πουθενά δεν αναγράφεται- σε κανένα έγγραφο! Κανείς εκτός από τον δολοφόνο του.

Στην οδό Ευκλείδου 18, στο διαμέρισμα που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το δυάρι που κατοικούσε ο Κώστας Τσαλικίδης, μένουν δυο φοιτήτριες, κορίτσια από την επαρχία που βρέθηκαν στην Αθήνα. Ένα πρωί καθώς έχουν κατέβει για ψώνια στο κέντρο της πόλης-συγκεκριμένα πήγαν ν αγοράσουν καλλυντικά από γνωστό κατάστημα, θα κάνουν μια γνωριμία λίγο ασυνήθιστη, για το μέρος. Ενας ώριμος άνδρας, αθλητικός και με κοντοκουρεμένο μαλλί, θα τις πλησιάσει. Τους πιάνει κουβέντα. Για κάποιο διάστημα, μιλάει μόνο με τη μία, καθώς η άλλη συνεχίζει να ψωνίζει.

Αργότερα και καθώς επιστρέφουν σπίτι τους, ανακαλύπτουν ότι έχουν χάσει τα κλειδιά τους. Πολύ μετά κι όταν ο Κώστας Τσαλικίδης του κάτω ορόφου, θα είχε φύγει από τη ζωή, οι φοιτήτριες βρίσκουν έντρομες μια βαλίτσα στο πατάρι του μπάνιου τους. Μια τεράστια βαλίτσα που δεν ανήκε σε καμία από τις δύο. Τα παταράκια στις παλιές πολυκατοικίες, όπως εκείνη που κατοικούσαν, χτιζόντουσαν με τον ίδιο τρόπο σ όλα τα διαμερίσματα. Οι σωληνώσεις ήταν παρόμοιες.

Οποιος είχε μπει στο διαμέρισμα των κοριτσιών γνώριζε ακριβώς πως ήταν και το πατάρι στο δυάρι του Κώστα Τσαλικίδη. Από πού περνούν οι σωληνώσεις της κεντρικής θέρμανσης. Είχε σκόμη στη διάθεσή του και το κλειδί της κεντρικής εισόδου της μικρής πολυκατοικίας.

Το τι μπορεί να περιείχε η βαλίτσα που τοποθετήθηκε στο πατάρι τους, είναι ένα ερωτηματικό. Οπως επίσης και πως θα μπορούσε να χρησιμεύει στους δολοφόνους του νεαρού Τσαλικίδη.

Ένα ακόμη ερωτηματικό είναι οι τρείς ναυτικοί κόμποι που έσφιγγαν τη θηλιά στο λαιμό του Κώστα Τσαλικίδη. Οι ναυτικοί κόμποι, απαιτούν ιδιαίτερη τεχνική και έμπειρο χέρι. Ο νεαρός Τσαλικίδης, δεν ήξερε να δένει παρά τους κόμπους στα κορδόνια των παπουτσιών του.

Οι φοιτήτριες –σύμφωνα με πληροφορίες-έχουν δώσει καταθέσεις και στη συνέχεια «εξαφανίσθηκαν» τρομαγμένες από το σπίτι του Κολωνού.

-«Εμείς ποτέ δεν είχαμε βαλίτσα στο πατάρι μας…», θα πουν στην οικογένεια του νεκρού Τσαλικίδη.

Ηταν γύρω στις 11 το βράδι της 8ης Μαρτίου, όταν ο Κώστας Τσαλικίδης πήγε στο φούρνο της γειτονιάς του. Είχε αδυναμία στις πάστες που έφτιαχνε ο φίλος του φούρναρης και αγόρασε τρεις. «Μ αρέσουν πολύ οι πάστες που φτιάχνεις…» έλεγε καθώς έβγαζε να τις πληρώσει.

«Δεν έμοιαζε με άνθρωπο που θ αυτοκτονούσε. Ανοίξαμε μια κουβεντούλα, ως συνήθως…» θα πει ο φούρναρης για τον πελάτη και φίλο του.

Ο Κώστας κρατώντας τις πάστες ανεβαίνει στο διαμέρισμα. Τα γεγονότα τον θέλουν να περνάει πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του. Όταν ένιωσε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν κατευθύνθηκε προς το κρεβάτι του. Το πώς ένας δολοφόνος θα εξουδετερώσει εντελώς την αντίσταση ενός ανθρώπου που κοιμάται, απαιτεί φαντασία αντίστοιχη μ εκείνη του τελευταίου διαρρήκτη. Ένα αναισθητικό σπρέυ αρκεί.

Το κοιμισμένο σώμα του νεαρού Τσαλικίδη οδηγείται από τους δολοφόνους του στην κρεμάλα με τους ναυτικούς κόμπους. Αφού τη περάσουν στο λαιμό ένας απ αυτούς τον «αγκαλιάζει» και κρέμεται μαζί του. Τα σημάδια στο λαιμό του νεκρού δεν δικαιολογούνται ούτε από το βάρος , ούτε από τη διάμετρο του σχοινιού.

Το γεγονός ότι επέλεξαν να τον κρεμάσουν έξω από το μπάνιο του, έχει την εξήγησή του. Ηθελαν να στείλουν «μήνυμα» σε όσους γνώριζαν να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό. Διαφορετικά ότι θα είχαν την ίδια τύχη: Θα τους περίμενε κι εκείνους «Το Μπάνιο της Αφροδίτης» …

 

Ο σκοτεινός κόσμος της Μεταπολίτευσης εξακολουθεί να ξετυλίγεται μπροστά μας σε όλο του το μεγαλείο…

Πηγή: kourdistoportocali.com/articles/22071.htm

Η “Ζωή”, η “Σελήνη”, ο πατέρας, ο σύζυγος, ο αδελφός και το χρήμα του ΟΠΑΠ

Ως έξυπνος και παμπόνηρος άνθρωπος ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ενέταξε, τις παραμονές, της κρίσιμης για το κόμμα του, εκλογικής αναμέτρησης του 2000, στους συνδυασμούς του ΠΑΣΟΚ, την ηθοποιό Ελένη Κούρκουλα.

Μπορεί τότε η εν λόγω κυρία να γινόταν κοινά αποδεκτή με τα… γκαγκά της, ως Σελήνη στην καθημερινή σαπουνόπερα του Νίκου Φώσκολου που άκουγε στο όνομα “Λάμψη” αλλά ο αρχι- εκσυγχρονισταράς, δεν το έκανε γι’ αυτό το λόγο.

Ήξερε ότι με την Κούρκουλα στα ψηφοδέλτιά του εξασφάλιζε και στην Αθήνα (αφού στη Θεσσαλονίκη είχε τον Παπαθεμελή γι’ αυτή τη δουλειά) στη στήριξη των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων λόγω του πρωταγωνιστικού ρόλου του πατέρα της στην (όνομα και μη… χωριό) “Ζωή”.

Ο “Σελήνη” όχι μόνο βγήκε βουλευτής αλλά υπουργοποιήθηκε κιόλας (το που και το γιατί, ούτε η ίδια πρέπει να το κατάλαβε) κι έτσι ξαναμπήκε στη Βουλή και το 2004, στη “χασούρα” του ΠΑΣΟΚ. Έκτοτε πολέμησε μετά πάθους τον νέο αρχηγό ΓΑΠ κι έφτασε μέχρι παραιτήσεως από το βουλευτικό αξίωμα για να του τη “σπάσει”. Μετά τη νέα ήττα του 2007 έβγαλε τα στήθη της μπροστά για την αναρρίχηση του Βενιζέλου στον προεδρικό θώκο αλλά δεν τα κατάφερε…

Κι όταν στις αρχές του 2012 ο Βαγγέλας κατάφερε να γίνει ο “νούμερο ένα” ενός μικρού κόμματος που στα χαρτιά λέγεται ακόμα ΠΑΣΟΚ, εγκατέστησε στην Ιπποκράτους τον σύζυγό της Διονύση Παναγιωτάκη για να κάνει κουμνάντο στα κομματικά γραφεία.

Λίγους μήνες μετά έπεισε τον αρχηγό να προτείνει για το νέο κυβερνητικό σχήμα τον αδελφό της Δημήτρη κι ο Σαμαράς τον αποδέχτηκε αφού τον γνώριζε κι από παλιά. Τον είχε υποψήφιο ευρωβουλευτή το 1999, στην ΠΟΛΑΝ ντε…

Τώρα δε τον ετοιμάζει, και φαίνεται ότι ο Βενιζέλαρος έχει συμφωνήσει, για επικεφαλής στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Κάτι που σημαίνει ότι αν το κόμμα αυτό πιάσει το όριο του 3% κι εκπροσωπηθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο νυν ΑΝΥΠΕΞ “δένει τον γάιδαρό του για μια πενταετία”.

Είδες η “Σελήνη”…

Πηγές: lykavitos.gr

Τα δώρα Βενιζέλου στον σύζυγο της Κούρκουλα!

(Από την εφημερίδα “Δημοκρατία”, Απρίλιος 2012)

kourkoula venizelos

Σοβαρά ερωτήματα προκαλεί η ανάθεση δύο συμβάσεων του ΟΠΑΠ σε εταιρίες που ελέγχει ο τηλεοπτικός παραγωγός Διονύσης Παναγιωτάκης, στενός φίλος και συνεργάτης του Ευάγγ. Βενιζέλου, λίγες ημέρες προτού ο τελευταίος εγκαταλείψει το υπουργείο Οικονομικών.

Δύο εταιρίες του κ. Παναγιωτάκη, συζύγου της ηθοποιού Ελένης Κούρκουλα και φερόμενου ως «οπλαρχηγού» του κ. Βενιζέλου στο ΠΑΣΟΚ, υπέγραψαν στις αρχές Φεβρουαρίου και μέσα σε τέσσερις ημέρες δύο συμβάσεις, ύψους 1.200.000 ευρώ, με τον ΟΠΑΠ. Λίγες εβδομάδες μετά, ο Διον. Παναγιωτάκης εμφανίζεται ως μετέχων στο στενό επιτελικό προεκλογικό σχήμα του Ευάγγ. Βενιζέλου. Είναι ο άνθρωπος που έχει αναλάβει όλες τις προεκλογικές τηλεοπτικές παραγωγές και του πιστώνεται η ιδέα της αίθουσας συνεντεύξεων του 5ου ορόφου, στην οποία υπάρχει ο λευκός τοίχος με την πράσινη οριζόντια γραμμή και τη λέξη «Αρχίζουμε».

Όλα δείχνουν ότι ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ άρχισε με χαριστικές αναθέσεις, και μάλιστα στο ζεύγος Παναγιωτάκη – Κούρκουλα, με τους οποίους εμφανίζεται συχνά στο εστιατόριο Μύλος του Χίλτον. Μάλιστα, ο ΟΠΑΠ, όχι μόνο υπογράφει συμβάσεις παραμονές των εκλογών με τον επίσημο σκηνοθέτη – παραγωγό του ΠΑΣΟΚ, αλλά δίνει και προκαταβολές σε εταιρίες που λίγες ημέρες νωρίτερα δεν είχαν καμία σχέση με το αντικείμενο της σύμβασης!

Ας πάρουμε, όμως την ιστορία από την αρχή: Ο Διον. Παναγιωτάκης και ο αδελφός του Βασίλης ασχολούνται εδώ και χρόνια με τις τηλεοπτικές παραγωγές μέσω της γνωστής εταιρείας PLD Productions (η οποία μετονομάστηκε πρόσφατα σε Vision Plus Α.Ε.) και της συγγενούς εταιρείας PLD Plus. Περιλαμβάνονται, επίσης, στους μετόχους του τηλεοπτικού καναλιού TRT της Θεσσαλίας. Η οικογένεια Παναγιωτάκη είχε δημιουργήσει το 1985 και μια ξενοδοχειακή εταιρία ονόματι BEL SOL.

Η BEL SOL έχει δημοσιεύσει σε επτά χρόνια λειτουργίας μόνο έναν ισολογισμό (!) για το 2007, στον οποίο εμφάνισε έσοδα μόλις 7.031 ευρώ. Ξαφνικά, στα τέλη Ιανουαρίου, η BEL SOL ξυπνά από τον πολυετή λήθαργο και προχωρά σε αλλαγή καταστατικού, έτσι ώστε, εκτός από τα ξενοδοχεία, να ασχολείται και με την «κατασκευή, επεξεργασία και παραγωγή οπτικοακουστικών προγραμμάτων για ραδιοτηλεοπτικούς, κινηματογραφικούς, διαφημιστικούς ή άλλους οργανισμούς, Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου, ενέργειες για την προμήθεια όλων των απαραίτητων μέσων παραγωγής». Και, ω του θαύματος, λίγες ημέρες μετά η BEL SOL του κ. Παναγιωτάκη υπογράφει διετή σύμβαση, 700.000 ευρώ, με τον ΟΠΑΠ για τα τηλεοπτικά δικαιώματα που αφορούν «δευτεροκλασάτα» πρωταθλήματα, όπως του Βελγίου, της Ολλανδίας, της Ελβετίας, της Δανίας, της Ρωσίας και τις διοργανώσεις Κυπέλλου Ολλανδίας, Σκοτίας και Ουκρανίας.

Στη σύμβαση ο ΟΠΑΠ δεν αναφέρει τι θα κάνει με τα δικαιώματα που αγοράζει (δηλαδή πού θα προβάλλονται οι αγώνες). Αναφέρεται, όμως, ότι η μέχρι πρόσφατα ξενοδοχειακή εταιρία του Διον. Παναγιωτάκη θα λάβει προκαταβολή 30% επί του ποσού της σύμβασης. Ολα δείχνουν πως ο κοσμικός παραγωγός – σκηνοθέτης και φίλος του Ευάγγ. Βενιζέλου έχει έναν λόγο παραπάνω να στηρίζει μέχρις εσχάτων τον προεκλογικό αγώνα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

πηγή

Αθώες οι Τράπεζες για τα θαλασσοδάνεια που πληρώνει ο Ελληνικός λαός

Οργή και αγανάκτηση προκαλεί στον ελληνικό λαό η σκανδαλώδης ενέργεια των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ να ψηφίσουν…  στα “μουλωχτά” τροπολογία, με την οποία χορηγήθηκε ποινική ασυλία στους τραπεζίτες για τα θαλασσοδάνεια, ύψους περίπου 270 εκατομμυρίων ευρώ, που έχουν χορηγήσει, με σχεδόν ανύπαρκτες εγγυήσεις, στα δύο μεγάλα κυρίως κόμματα.

Σημειώνεται, ότι η προκλητική αυτή ενέργεια έγινε την ώρα που οι οικονομικοί εισαγγελείς, Γρηγόρης Πεπόνης και Σπύρος Μουζακίτης, ολοκληρώνουν την έρευνά τους για το σκάνδαλο αυτό και σύμφωνα με πληροφορίες του directnews.gr, είχε προκύψει τόσο για τους υπεύθυνους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, όσο και για τα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών το αδίκημα της κακουργηματικής απιστίας, σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου.

Την κατάπτυστη τροπολογία, που ήταν μάλιστα εκπρόθεσμη, κατέθεσαν την Πέμπτη στη Βουλή οι νεοδημοκράτες βουλευτές Δ. Χριστογιάννης, Δ. Τσουμάνης, Δ. Σταμενίτης, λίγη ώρα πριν την ολοκλήρωση της συζήτησης του νομοσχεδίου που είχε καταθέσει το υπουργείο Ανάπτυξης για «Διαμόρφωση φιλικού αναπτυξιακού περιβάλλοντος για τις στρατηγικές και ιδιωτικές επενδύσεις και άλλες διατάξεις».

Την ψήφισαν μέσα… σε ένα λεπτό!

Για το μείζον αυτό θέμα οι παρόντες μπλε και πράσινοι βουλευτές χρειάστηκαν να αποφασίσουν ένα… ολόκληρο λεπτό!!!

Απολαύστε τους σχετικούς διαλόγους όπως καταγράφηκαν στα πρακτικά της Βουλής:

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια -Τσαρουχά): Ερωτάται το Σώμα: Γίνεται δεκτή η τροπολογία με γενικό αριθμό 390 και ειδικό αριθμό 37;
ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ: Δεκτή, δεκτή.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΤΑΘΑΚΗΣ: Κατά πλειοψηφία.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ: Κατά πλειοψηφία.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Μαρία Κόλλια -Τσαρουχά): Συνεπώς, η τροπολογία με γενικό αριθμό 390 και ειδικό αριθμό 37 έγινε δεκτή κατά πλειοψηφία και εντάσσεται στο νομοσχέδιο ως ίδιο άρθρο.

Η τροπολογία που έχει αναδρομική ισχύ, εκτός από τα δάνεια των κομμάτων αφορά και στα θαλασσοδάνεια που έχουν χορηγηθεί από τις τράπεζες σε ιδρύματα όπως το Μέγαρο Μουσικής αλλά και διάφορες ΜΚΟ.

Συγκεκριμένα αναφέρει τα εξής: «Δεν συνιστά κατά τη έννοια των άρθρων 256 και 390 του Ποινικού Κώδικα για τον πρόεδρο τα μέλη του Δ.Σ και τα στελέχη των τραπεζών, η σύναψη δανείων πάσης φύσεως με νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, του ευρύτερου δημοσίου τομέα, όπως αυτός οριοθετείται κατά νόμο καθώς και η εν γένει παροχή πιστώσεων σε αυτά, εφόσον πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) υφίστανται αποφάσεις των θεσμοθετημένων εγκριτικών επιτροπών ή οργάνων κάθε τράπεζας και β) τηρήθηκαν, κατά τη χορήγησή τους, οι σχετικές κανονιστικές πράξεις της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤΠΔΕ)».

Όπως αναφέρεται μάλιστα στην εισηγητική έκθεση «… η διάταξη καταλαμβάνει και τα ήδη χορηγηθέντα ή εκκρεμή δάνεια».

Για την ιστορία τα κόμματα είχαν δανειοδοτηθεί από τις τράπεζες Αγροτική (τα δάνεια της “πέρασαν” στην Πειραιώς), MarfinEgnatia Bank, Τράπεζα Αττικής, Εθνική Τράπεζα, Eurobank και Τράπεζα Πειραιώς. (Δείτε αναλυτικά στον πίνακα το ύψος των δανείων).

tropologia-trapezes

tropologia-trapezes

tropologia-trapezes

 

Πηγή: directnews.gr

Κουρδιστό Πορτοκάλι: τα μπενιλίκια Βενιζέλου στη σύσκεψη των αρχηγών και το φλερτ σε Στάη

Μόνο σαμπάνιες δεν άνοιγαν χθες βράδι οι συνεργάτες του Βενιζέλου στην Ιπποκράτους.

Για πρώτη φορά στην διάρκεια της συγκυβέρνησης, που κλείνει ένα χρόνο στην εξουσία, ο Βενιζέλος εμφανίστηκε σαν αρχηγός του ΠΑΣΟΚ κι όχι σαν πεκινουά όπως γράφαμε σε προηγούμενη ανάρτηση μας.  Με το που μπήκε στην σύσκεψη των αρχηγών έλουσε στα μπινελίκια τον Στουρνάρα τον οποίο κατηγόρησε για πολιτικό ναρκισσισμό και νάζια που δεν ταιριάζουν στην συγκυρία

Τι ανοησίες είναι αυτές; Δεν μπορείς να λες πριν 20 μέρες ότι δεν μπορεί να γίνει μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση, επειδή το προτείνει το ΠΑΣΟΚ, και να έρχεσαι σήμερα να λες ότι το κουβεντιάζεις με την Τρόικα. Σε καλώ να σοβαρευτείς. Αρκετά, αρκετά. Που είναι ο νέος ενιαίος φόρος για τα ακίνητα; Δεν μπορώ εγώ να χρεώνομαι το χαράτσι κι εσύ να μην μπορείς μετά απο τόσους μήνες να μας παρουσιάσεις έναν δίκαιο ενιαίο φόρο. Ποιος σου είπε ότι πρέπει να φορολογηθούν οι κατ΄επάγγελμα αγρότες; Επιτέλους Γιαννάκη σοβαρέψου…

Την ίδια αντιμετώπιση είχε και ο Σαμαράς για τις διαρροές εξαιτίας του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου-παρότι στην Ιπποκράτους εκτιμούν ότι ο Ρουπακιώτης δεν το χειρίστηκε καλά επικοινωνιακά. Ο Βενιζέλος κατηγόρησε τον Σαμαρά ότι με την στάση του υποκύπτει στο φλερτ της ΝΔ με την ακροδεξιά.

-Αν επιδιώκεις να αλιεύσεις ψηφοφόρους από τις παρυφές του Ναζισμού, εγώ δεν θα συμμετάσχω σ΄ αυτό. Στο κάτω κάτω μπορείς να συγκυβερνήσεις με την Χρυσή Αυγή αν θέλεις…

Αυτά είπε ο Βαγγέλης στον Σαμαρά, μια αντίδραση που ταιριάζει σε ηγέτη ενός ιστορικού κόμματος, του οποίου τα ιμάτια έχουν διαμοιρασθεί ανάμεσα σε ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και (δυστυχώς) Χρυσή Αυγή.

Ο Βενιζέλος με την στάση του τοποθετήθηκε απέναντι στο δίπολο Χρυσή Αυγή-Σαμαρά.

Από την κριτική του δεν γλίτωσε ούτε ο Κουβέλης.

-Κι εσείς Φώτη μου δεν μπορείτε να υποδύεστε τις αγνές παρθένες. Μην ξεχνάς ότι μαζί με τη ΝΔ είχατε σηκώσει αντιμνημονιακές παντιέρες και τώρα έρχεστε να αλιεύσετε ψήφους από το ΠΑΣΟΚ που πλήρωσε το αντίτιμο. Εμαθα οτι κάποιος πρώην βουλευτής Ιωαννίνων Οικονόμου θα ενταχθεί στο κόμμα σας. Η κάποιος κύριος Μόσιαλος. Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. Να ξέρετε ότι χωρίς το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση δεν μπορεί να υπάρξει, εκτός κι αν συγκυβερνήσετε με τους ναζιστές του Μιχαλολιάκου.

Σ αυτό το τέμπο ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ συνέχισε την επίθεση κατά πάντων και στην εκπομπή της Ελλης Στάη.
Ηταν μάλιστα τόσο κεφάτος που την φλέρταρε κιόλας παρότι η Έλλη δεν βρίσκεται στο ηλικιακό του target group.

Η απόφαση του Βενιζέλου να επιτεθεί στα γεμάτα ήταν η μόνη σωστή κίνηση από πλευράς του.
Η επιστροφή του ΠΑΣΟΚ θα σημάνει αυτόματα το ξεφούσκωμα του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ αλλά και της Χρυσής Αυγής.
Μάλιστα αν στις γερμανικές εκλογές ανέβει το SPD o Βενιζέλος θα μπορούσε να βρεθεί για τα καλά καβάλα στο άλογο…

Πηγή: kourdistoportocali.com

Χουβαρντάδες με δανεικά λεφτά στο ΠΑΣΟΚ

του Δ. Κουκλουμπέρη

Σημεία και τέρατα για την οικονομική διαχείριση του ΠΑΣΟΚ τη χρονική περίοδο 2007-2010 περιλαμβάνει -σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες της «Εφ. Συν.»- το πόρισμα που συνέταξαν κατόπιν εντολής της σημερινής ηγεσίας του κόμματος πέντε διεθνούς κύρους ιδιωτικές ελεγκτικές εταιρείες ορκωτών λογιστών και πιο συγκεκριμένα οι Grand Thorton, Ernst and Young, KPMG, Deloitte Touche και PWC Greece.

Η «μαύρη τρύπα», που επιβεβαιώνεται από αξιόπιστη κομματική πηγή και χαρακτηρίζεται «βόμβα», υπερβαίνει το ιλιγγιώδες ποσό των 100 εκατομμυρίων ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται περίπου 14,5 εκατ., τα οποία υπήρχαν στο αποθεματικό του ΠΑΣΟΚ το 2007, και για λόγους που δεν έχει καταστεί δυνατόν να εξηγηθούν έκαναν «φτερά».

Με βάση τα ίδια συνταρακτικά στοιχεία, 500.000 ευρώ εμφανίζονται ως δαπάνες που έχουν εγκριθεί με την υπογραφή του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου του κόμματος, Γιώργου Παπανδρέου. Επίσης, ποσό περίπου 800.000 ευρώ φέρεται να εμφανίζεται στο όνομα του Νίκου Αθανασάκη, διευθυντή την επίμαχη περίοδο του πολιτικού γραφείου του κ. Παπανδρέου και μετέπειτα διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου.

Δαπάνες ύψους 1,5 εκατ. ευρώ αποδίδονται στο όνομα «Καλογεροπούλου», η οποία είχε διατελέσει συνεργάτιδα του Γιώργου Παπανδρέου στο υπουργείο Εξωτερικών και αργότερα μετακόμισε στο γραφείο του πρώην γενικού διευθυντή του ΠΑΣΟΚ, Ροβέρτου Σπυρόπουλου, με δικό της γραφείο και αρμοδιότητα τις μετακινήσεις και τις αποστολές του προέδρου και των κομματικών στελεχών.

Για ταξίδια…

Επιπλέον, για την ίδια τριετία, στα 53,5 εκατ. ευρώ ανέρχονται οι δαπάνες προς γνωστό ταξιδιωτικό πρακτορείο με το οποίο συνεργαζόταν το ΠΑΣΟΚ για αποστολές στελεχών του Κινήματος, ενώ εντοπίστηκαν να έχουν εκδοθεί 45.000 αεροπορικά εισιτήρια για ένα μόνο χρόνο. Ολα τα παραπάνω ποσά εμφανίζονται να φέρουν και την υπογραφή του κ. Σπυρόπουλου, που συνυπέγραφε με τη θεσμική ιδιότητα του γενικού διευθυντή.

Το εντυπωσιακό στοιχείο της έρευνας είναι ότι για καμία από τις δαπάνες που εντόπισαν οι ορκωτοί λογιστές δεν υπάρχουν νόμιμα παραστατικά, καθώς όλες οι υπογραφές έμπαιναν σε ανεπίσημα έγγραφα.

Η πρώτη ενημέρωση των έκπληκτων ελεγκτών προς την ηγεσία της Ιπποκράτους πραγματοποιήθηκε πριν από μερικές ημέρες. Οπως πληροφορείται η «Εφ. Συν.», η εκτίμησή τους ήταν ότι αν το πόρισμα παραδοθεί και γίνει αποδεκτό από το ΠΑΣΟΚ, αυτεπάγγελτα επεμβαίνει εισαγγελέας, ενώ σε πολιτικό επίπεδο οι επιπτώσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν ώς και στην πτώση της κυβέρνησης εξαιτίας του μεγέθους της σκανδαλώδους υπόθεσης.

Μετά το εύλογο μούδιασμα που προκάλεσε στους κομματικούς ιθύνοντες η ανάλυση της κατάστασης, η απόφαση που έλαβε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αφότου ενημερώθηκε διεξοδικά από τον νυν γενικό διευθυντή του ΠΑΣΟΚ Νίκο Σαλαγιάννη, ήταν η έρευνα να προχωρήσει κανονικά και η υπόθεση να φτάσει μέχρι τέλους.

Ο κ. Σαλαγιάννης έχει ήδη στείλει επιστολή στις ελεγκτικές εταιρείες ζητώντας να καταθέσουν το συντομότερο τον απολογισμό τους, κρίνοντας μάλιστα ότι η παράδοσή του έχει καθυστερήσει. Κατά ορισμένες πληροφορίες, η έρευνα είναι έτοιμη εδώ και ένα εξάμηνο, ενώ το καλοκαίρι οι ορκωτοί λογιστές για ένα μήνα είχαν εγκατασταθεί στο κτίριο της οδού Ιπποκράτους διεξάγοντας εξονυχιστικούς ελέγχους.

Επιστολή φέρεται να έχει αποσταλεί και στον Νίκο Αθανασάκη, από τον οποίο ζητήθηκε να επιστρέψει μέρος του ποσού (300.000 ευρώ) που καταγράφηκε ως έξοδα που εγκρίθηκε με την υπογραφή του. Αντίστοιχη τηλεφωνική όχληση είχε δεχτεί και το καλοκαίρι, πλην όμως δεν έχει ανταποκριθεί καμία από τις δύο φορές. Το ίδιο συνέβη και με τον Ροβέρτο Σπυρόπουλο, που όμως λέγεται ότι ζητάει επίμονα τις τελευταίες ημέρες συνάντηση με τον γενικό διευθυντή και τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Πρόθεση του Ευάγγελου Βενιζέλου είναι το μείζον αυτό ζήτημα να συζητηθεί σε συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου, ενώ η απίστευτη αυτή κατάσταση φαίνεται πως ήταν σε γνώση του, καθώς ενδεικτική ήταν η αναφορά του στις 17 Απριλίου σε κομματική συνεδρίαση όπου με αφορμή την τροπολογία για την αμνηστία σε διοικητές τραπεζών για δάνεια που χορήγησαν, ζήτησε να ελεγχθούν όλοι οι διευθυντές οικονομικών, πριν από τον κ. Σαλαγιάννη, και όλοι οι πρόεδροι πριν από τον ίδιο, φωτογραφίζοντας προφανώς την περίοδο Παπανδρέου.

Συμπλήρωσε ακόμη ότι το βάρος της «μαύρης τρύπας» στα οικονομικά, που του κληροδοτήθηκε είναι τεράστιο, «δεν τον καλύπτει κανένας και αισθάνεται σαν να φόρεσε τον χιτώνα που βούτηξε η Διηάνειρα στο δηλητηριώδες αίμα του Νέσσου…»

Συνεχίστηκαν τα δάνεια 

Να σημειωθεί ότι το ίδιο διάστημα 2007-2010 το ΠΑΣΟΚ συνέχιζε να δανειοδοτείται, προκειμένου να καλύπτει τις αυξημένες οικονομικές του υποχρεώσεις. Η διαφαινόμενη -με βάση το πόρισμα- κατασπατάληση δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι διαπιστώνεται σε μια εποχή «γαλαντομίας» εκ μέρους του Κινήματος, κατά την οποία έγινε η μετακόμιση στα πολυτελή γραφεία της Ιπποκράτους με τις υπερβολικές ανέσεις και το γυμναστήριο, αυξήθηκε εντυπωσιακά ο αριθμός των απασχολουμένων στο κόμμα, ενώ το ίδιο γενναιόδωρες ήταν και οι δημοσιογραφικές αποστολές.

Τελικά φαίνεται ότι «λεφτά υπήρχαν», όχι βεβαίως για τους εργαζόμενους του Κινήματος, που έμεναν επί μήνες απλήρωτοι και πρόσφατα τους τέθηκε σχεδόν εκβιαστικά το δίλημμα ή να δεχτούν δραστικό ψαλίδι στις αποδοχές του ή να παραιτηθούν.

Πηγή: efsyn.gr

Ροβέρτος Σπυρόπουλος: Η Βουλή έχει ελέγξει τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ (και τα βρήκε όμορφα)

«Τα οικονομικά των κομμάτων ελέγχονται κάθε χρόνο από την αρμόδια ειδική Επιτροπή της Βουλής», υπογραμμίζει σε δήλωσή του ο πρώην γενικός διευθυντής του ΠΑΣΟΚ, Ροβέρτος Σπυρόπουλος.

«Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας έχουν ελεγχθεί και τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ, χωρίς να προκύψει οποιοδήποτε πρόβλημα», σημειώνει και προσθέτει πως «Οτιδήποτε άλλο διακινείται, δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια και την πραγματικότητα».

Πηγή: matrix24.gr

 

Οι τρεις χειρότεροι βουλευτές της εβδομάδας

Χτες ψηφίστηκε η άρση ασυλίας του Ηλία Κασιδιάρη από τη Βουλή. Τρεις βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας ψήφισαν αντίθετα με την κομματική γραμμή, και “αθώωσαν” τον Κασιδιάρη. Και μόνο αυτό αρκούσε να τους κάνει τους χειρότερους βουλευτές της ΝΔ -η οποία δεν τους έκανε καμία επίπληξη, κύκλοι του Μαξίμου φέρουν τον Σαμαρά ενοχλημένο…
Αυτά όμως που είπαν μετά καθόρισαν και τη σειρά του Τοπ-3. Το παρουσιάζω σε αντίστροφη μέτρηση…
#3 Γιάννης Ιωαννίδης “Κατά λάθος υποστηρίζει τώρα ο Γιάννης Ιωαννίδης ότι ψήφισε όχι στην άρση ασυλίας του Κασιδιάρη για το χαστούκι στη Λιάνα Κανέλλη. Ο υφυπουργός Αθλητισμού, παρότι ως παλαιός προπονητής ξέρει από τακτική, επέλεξε μετά τη δυσαρέσκεια που εκφράζεται ανεπισήμως από το Μαξίμου για τα «όχι» των τριών βουλευτών της Ν.Δ., να δικαιολογηθεί λέγοντας ότι ψήφισε «όχι» εκ παραδρομής ενώ ήθελε να ψηφίσει «ναι.»” Έχει πρόβλημα με την αλήθεια, ή με την απλή διαδικασία μιας ψηφοφορίας;
#2 Γιάννης Καράμπελας Ο Βουλευτής Βοιωτίας της Νέας Δημοκρατίας κ. Γ. Καράμπελας έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Στη σημερινή ψηφοφορία για τις άρσεις ασυλίας, έκανα λάθος, ψηφίζοντας τη μη άρση ασυλίας του βουλευτή Ηλία Κασιδιάρη. Το σκεπτικό μου ήταν να αναδειχθεί στην κοινωνία ότι δεν αρκεί μία καταδίκη της βίας από ένα δικαστήριο, αλλά από το σύνολο της κοινωνίας. Δηλώνω ξεκάθαρα ότι καταδικάζω κάθε μορφή βίας από όπου κι αν προέρχεται, όπως το έχω αποδείξει σε όλη την πολιτική μου διαδρομή». Καταπληκτικό το σκεπτικό του – ότι “δεν αρκεί μία καταδίκη της βίας από ένα δικαστήριο, αλλά από το σύνολο της κοινωνίας”, ήταν σαφέστατο με το που ψήφισε όχι στην άρση ασυλίας αυτό εννούσε. Γι’ αυτόν βρήκα και το εξής: Το πατριωτικό, αρχαιοελληνικό, ψιλοπολεμοχαρές τατουάζ του ίσως να δίνει μια άλφα εξήγηση και για την ψήφο του…
#1 Μανώλης Κεφαλογιάννης Αρκετά εριστικός ο γραμματέας της ΝΔ μετά την ψηφοφορία. Όταν δημοσιογράφοι τον ρώτησαν αν υπάρχει θέμα με την ψήφο του ο κ. Κεφαλογιάννης απάντησε: «Ερμηνεύστε την πράξη μου όπως θέλετε, αρκεί να μου βάλετε μια καλή φωτογραφία.» [Καλή δεν είναι αυτή;] Κι έπειτα έκανε την πιο μπερδευτική δήλωση της εβδομάδας: “Δεν ξέρω εάν είμαι έξω από τη γραμμή του κόμματος, εγώ σας είπα τη θέση μου. Ο γραμματέας του κόμματος στη Βουλή εκφράζεται ως βουλευτής. Η δήλωση λοιπόν, του βουλευτή της ΝΔ Μανώλη Κεφαλογιάννη, είναι αυτή που σας είπα. Του γραμματέα είναι ό,τι λέει η επιτροπή δεοντολογίας, ό,τι λέει η πλειοψηφία. Δεν ψήφισα ενάντια στη γραμμή του κόμματος, θεώρησα ως άνθρωπος και ως πολιτικός σε αυτή την ακραία πράξη να του δώσω μια ευκαιρία να καταλάβει. Συνειδητή πράξη είναι η πράξη καταδίκης, δεν είναι η πράξη ψήφου. Ολες οι πράξεις είναι συνειδητές και η πράξη ψήφου, του έδωσα ένα άλλοθι να ζητήσει συγνώμη.”
Δεν βγήκε νόημα φυσικά, αλλά σήμερα ο Κεφαλογιάννης επανήλθε για να τα μπερδέψει ακόμη περισσότερο: Διαφορετική άποψη θα είχε σήμερα για το θέμα της παραπομπής του Ηλία Κασιδιάρη ο Γιάννης Κεφαλογιάννης, όπως δήλωσε σε δημοσιογράφους στη βουλή. Ο βουλευτής της Ν.Δ. είπε ότι αυτό θα γινόταν, γιατί ο βουλευτής της Χ.Α. δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να ζητήσει συγγνώμη. Ο κ. Κεφαλογιάννης, δικαιολόγησε την χθεσινή αρνητική ψήφο του στην παραπομπή Κασιδιάρη για το χαστούκι στην Κανέλλη, λέγοντας ότι ήθελε να του δώσει μια ευκαιρία να μετανιώσει. “Αν ξαναγινόταν η ψηφοφορία θα ψήφιζα να παραπεμφθεί. Αφού του δώσαμε την ευκαιρία να ζητήσει συγνώμη και δεν ζήτησε, βεβαίως θα καταψηφίζαμε, μα το έκανα και δήλωση, αυτονόητο δεν είναι αυτό; Του δώσαμε μια ευκαιρία, δεν την πήρε, του δώσαμε άλλη, δεν την πήρε”, είπε ο κ. Κεφαλογιάννης. Ξεκαθάρισε δε ότι δεν προτίθεται να παραιτηθεί μετά τη δυσφορία που εκφράστηκε από το Μαξίμου για την ψήφο του. “Εγώ δεν βλέπω καμία δυσφορία από το Μέγαρο Μαξίμου. Δεν παραιτούμαι, οι εκλεγμένοι δεν παραιτούνται”, τόνισε. – Το ότι λέει “μα το έκανα και δήλωση αυτονόητο δεν είναι αυτό;” στην ίδια πρόταση με διάφορες απιθανότητες (“Αφού του δώσαμε την ευκαιρία να ζητήσει συγνώμη και δεν ζήτησε – Του δώσαμε μια ευκαιρία, δεν την πήρε, του δώσαμε άλλη, δεν την πήρε”) είναι το λιγότερο ειρωνικό. Επίσης κατέκτησε δικαίως την κορυφή με την ατάκα του “Δεν παραιτούμαι, οι εκλεγμένοι δεν παραιτούνται”, και όποιος κατάλαβε τι εννοεί παρακαλώ να ενημερώσει…
ΥΓ. Εκτός κάθε συναγωνισμού: Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Δημήτρης Κρεμαστινός ο οποίος ψήφισε «παρών.» Ο ίδιος δικαιολόγησε το «παρών» του λέγοντας ότι μπήκε εκείνη την ώρα στην αίθουσα και δεν ήξερε για ποιο πράγμα γινόταν η ψηφοφορία. (!!!)
Πηγή: www.lifo.gr

ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΣΙΟΥΤΗ «Στο Μαξίμου υπηρέτησε και ο γιος μου»

ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΣΙΟΥΤΗ «Στο Μαξίμου υπηρέτησε και ο γιος μου»

 

Η καθηγήτρια της Νομικής κυρία Γλυκερία (Λίτσα) Σιούτη, 56 ετών, μέχρι πρότινος νομική σύμβουλος του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου, δεν έχει καμία σχέση με τους αυστηρούς πρωθυπουργικούς συμβούλους που γνωρίσαμε στο παρελθόν. Αν και παραμένει απόμακρη, ως επιτυχημένη νομικός με σπουδές στο Ρaris ΙΙ Sorbonne, με ακαδημαϊκή καριέρα, διευθύντρια επιστημονικών περιοδικών, διατελέσασα μέλος του Ειδικού Δικαστηρίου και με γραφείο σε προνομιακή περιοχή, όταν μιλήσει κάποιος μαζί της αμέσως του εκμυστηρεύεται: Παίζει πιάνο, διαβάζει ποίηση, πηγαίνει κινηματογράφο, ασχολείται με την κηπουρική, διαπρέπει στις μεταφράσεις νομικών και λογοτεχνικών κειμένων, κάνει συχνά ποδήλατο και κυρίως ασχολείται με τη μαγειρική. Μαγειρεύει τα πάντα. Παρ΄ όλα τα προσόντα της όμως δεν κατόρθωσε να αποτρέψει την απομάκρυνσή της από το Μέγαρο Σταθάτου, αφού μόλις υπέβαλε την παραίτησή της για λόγους ευθιξίας ο Πρωθυπουργός την έκανε αμέσως αποδεκτή, χωρίς πολλές κουβέντες. Απλώς της υποσχέθηκε ότι θα τη χρησιμοποιήσει στο μέλλον σε κάποια άλλη κρατική θέση. Ισως, για πολλούς υπουργούς, αυτή η υπόσχεση που της έδωσε ο Πρωθυπουργός να κάνει την κυρία Σιούτη να είναι πιο προσεκτική όταν ομιλεί.

«Δεν μετανιώνω για ό,τι έγινε» λέει η κυρία Σιούτη με εμφανές το παράπονο για την αποπομπή της στο πρόσωπό της. «Δεν έκανα και κανένα έγκλημα καθοσιώσεως»ακούστηκε να λέει μετά την παραίτησή της. Αυτό όμως που της καταμαρτυρούν εχθροί και φίλοι είναι ότι παρ΄ ότι νομικός, σύμβουλος του Πρωθυπουργού, δεν εκτίμησε ορθά ότι με έναν διορισμό που θα έκανε, για κάποιους ρουσφετολογικό, θα προκαλούσε τόσο σοβαρό θέμα στον Πρωθυπουργό και στην κυβέρνηση: «Δεν ήξερε τι έκανε;Δεν γνώριζε τις συνέπειες;» διερωτώνται. Τι απαντά;

«Ούτε έγκλημαούτε καν παρατυπία έγινε» αναφέρει η κυρία Σιούτη για τον διορισμό του 25χρονου νεαρού δικηγόρου κ. Αγγελου Χασαπόπουλου ως συμβούλου του Πρωθυπουργού, αφού ως διακεκριμένη νομικός και μάλιστα καθηγήτρια Δημοσίου Δικαίου ήταν πολύ προσεκτική στις τοποθετήσεις μετακλητών υπαλλήλων. Αλλωστε και ο 28χρονος γιος της Ρωμανός είχε διορισθεί ως μετακλητός υπάλληλος στο Μέγαρο Μαξίμου. Κάτι που επιβεβαιώνει και η ίδια, με την παρατήρηση ότι ο γιος της τοποθετήθηκε νομίμως ως μετακλητός και έφυγε από εκεί νωρίς για να κάνει δική του δουλειά: «Στο Μαξίμου ήταν για συγκεκριμένη εργασία. Σπούδασε στην Ελλάδα και στηΒρετανία ΜΜΕ, εξεπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, κάθησε μόνο πέντε μήνες στο γραφείο του υπουργού Επικρατείας και εν συνεχεία έφυγε, για να κάνει δική του δουλειά με τους φίλους του» είπε συγκεκριμένα. Γιατί όμως τα ενδοκυβερνητικά βέλη βγήκαν ξαφνικά από τη φαρέτρα και έπληξαν πρώτη αυτή;

Στην πραγματικότητα, όπως εξήγησε, ο Αγγελος, ο νεαρός δικηγόρος, δεν ήταν σύμβουλος του Πρωθυπουργού αλλά σύμβουλος του Μεγάρου Σταθάτου επί θεμάτων Ευρωπαϊκού Δημοσίου Δικαίου, ειδικευμένος σε νομικά θέματα: «Ηταν μια σύμβαση που στην πραγματικότητα θα έληγε σε μερικούς μήνες. Επρόκειτο να διεκπεραιώσεισυγκεκριμένο έργο, ήταν ειδικευμένος σε αυτόν τον τομέα, όπως έδειξε και το βιογραφικότου. Αλλωστε ο νεαρός βρισκόταν νομίμως εκτός στρατεύματος…» λέει.

Ενδοκυβερνητικά μαχαιρώματα 
Ηταν η πρώτη σύμβουλος του Πρωθυπουργού που τοποθετήθηκε αμέσως μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης. Σήμερα, λίγες ημέρες μετά τηνπαραίτησή της, αποφεύγει να εξηγήσει τους λόγους, αφού όπως η ίδια ισχυρίζεται, όλα έγιναν σύμφωνα με τον νόμο. Ισως, όπως έλεγαν ορισμένοι στην κυβέρνηση, να μεσολάβησαν άλλα πράγματα. Ισως να έπεσε θύμα έντονων ενδοκυβερνητικών διενέξεων. Ισως, άλλοι λένε, επειδή ήταν πιο κοντά απ΄ όλους με τον υπουργό Επικρατείας κ. Χ. Παμπούκη. Αυτός άλλωστε την πρότεινε, αυτός είχε καθημερινή συνεργασία μαζί της. Με τον κ. Παμπούκη- και δεν το κρύβειγνωρίζονται από χρόνια, έκαναν σχεδόν τις ίδιες σπουδές, είναι και οι δύο ακαδημαϊκοί, διατηρούσαν μαζί δικηγορικό γραφείο, συνεργάζονταν σε σοβαρές νομικές υποθέσεις, διεκπεραίωναν όλα τα ζητήματα που αφορούσαν είτε τον Πρωθυπουργό είτε τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου- γνωμοδοτήσεις, συμβουλές, τροπολογίες, κανονιστικές πράξεις, τα πάντα. Ισως, επιμένουν ορισμένοι στην κυβέρνηση, να μην ήταν αυτή ο στόχος αλλά ο κ. Παμπούκης. Μπορεί να ήταν, λένε, «παράπλευρη απώλεια» στις συνεχιζόμενες ενδοκυβερνητικές διαμάχες, παραμονές αλλαγών στην κυβέρνηση.

Με την τοποθέτησή της, προτού καν η κυβέρνηση λάβει ψήφο εμπιστοσύνης, προτού καλά-καλά δοθούν αρμοδιότητες στα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, δημιουργήθηκε θόρυβος διότι το δικηγορικό της γραφείο είχε εμπλακεί σε υποθέσεις που αφορούσαν τη Siemens, την υπόθεση Τοπλού, αλλά και την υπόθεση της κατασκευής του γηπέδου του Παναθηναϊκού. Αναγκάστηκε να εκδώσει γραπτή ανακοίνωση, απορρίπτοντας με νομικούς όρους τις κατηγορίες. Ορισμένες φορές τα θέματα που αναλάμβανε έρχονταν σε αντίθεση με το κοινό αίσθημα. Αλλά, όπως σημειώνει, ποτέ στις επιθέσεις τις οποίες δεχόταν δεν αναφέρθηκαν οι δεκάδες υποθέσεις που ανέλαβε κατά καιρούς και αφορούσαν την προστασία του περιβάλλοντος και την υπεράσπιση των συμφερόντων απλών πολιτών και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Δημιούργησε πάντως, ως νομικός, κάποιους εχθρούς. Εκανε όμως, επιμένει, τη δουλειά της. «Δεχόμουν επιθέσεις από την πρώτη ημέρα που τοποθετήθηκα δίπλα στον Πρωθυπουργό» παραδέχεται.

«Ο Αγγελος ήταν φοιτητής μου» 
«Παραιτήθηκα για λόγους ευθιξίας» εξήγησε, αφού αυτή ήταν που προώθησε την πρόσληψη του συγκεκριμένου συμβούλου, τον οποίον, όπως παραδέχθηκε, γνώριζε από καιρό και είχε εκτιμήσει τις σπουδές του. Υπήρχε όμως και ένας άλλος λόγος που προτίμησε τον συγκεκριμένο νεαρό δικηγόρο σε αυτή τη νευραλγική θέση: «Ηταν δύο φορές φοιτητής μου.Μία στο πανεπιστήμιο και μία στο μεταπτυχιακό. Ετσι είχα παρακολουθήσει τις σπουδές του και γνώριζα την ποιότητα των γνώσεών του. Ηταν άριστος φοιτητής, δεν θυμάμαι τι βαθμό του έβαλα, αλλά θυμάμαι ότι ήταν πολύ καλός»αποκαλύπτει σήμερα, λέγοντας ότι ο νεαρός προέρχεται από μια μικροαστική οικογένεια, ο πατέρας του ήταν οδηγός ταξί. Ο πρώην φοιτητής της στάθηκε όμως η αιτία να χάσει τη σημαντική θέση που κατείχε ως κρατικό στέλεχος. Αυτή της συμβούλου του Πρωθυπουργού.

Με τον κομματικό μηχανισμό του κυβερνώντος κόμματος δεν έχει καμία σχέση:«Είμαι ΠαΣοΚ με την έννοια ότι ψηφίζω ΠαΣοΚ.Πάντα ψήφιζα άλλωστε ΠαΣοΚ,αλλά δεν είμαι μέλος του κόμματος»λέει,αποφεύγοντας να εισέλθει σε κομματικές ή ενδοκυβερνητικές συζητήσεις.

Ηταν,βλέπετε,ως πριν από μερικές ημέρες η «πρώτη κυρία σύμβουλος του Πρωθυπουργού» . Τώρα που παρέδωσε τίτλο και κυβερνητικά έγγραφα,ανοίγει και πάλι το δικηγορικό της γραφείο και γυρίζει στο Πανεπιστήμιο.Ως σύμβουλος του Πρωθυπουργού ο μισθός της,λέει,ήταν μόνον 610 ευρώ.Αν της ζητούσε ο Πρωθυπουργός να αναλάβει και πάλι άλλη κυβερνητική θέση,θα την αποδεχόταν; Απαντά:«Δεν το ξέρω.Δεν θέλω να μπω από τώρα σε αυτόν τον προβληματισμό» και δηλώνει:«Δεν έχω μετανιώσει που ήμουν επί 11 μήνες νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού.Και ξέρετε γιατί;Ηταν σημαντική εμπειρία για εμένα.Με μεγάλη ικανοποίηση στήριξα το κυβερνητικό έργο και το έργο του Πρωθυπουργού». Η κυρία Σιούτη παραιτήθηκε,αλλά παραμένει,όπως δηλώνει,στη διάθεση του Πρωθυπουργού:

«Είμαι πάντα κοντά του,γιατί τον θεωρώ σημαντικό άνθρωπο,τον πιο κατάλληλο σε αυτή τη συγκυρία που περνά η χώρα…».

Πηγή: tovima.gr