Αποχωρεί ο Κόκκαλης από την Hellas On Line?

Αναμφίβολα ο Σωκράτης Κόκκαλης έχει δείξει ότι είναι ένας επιχειρηματίας που γνωρίζει καλά τους όρους της αγοράς και το πεδίο των διαπραγματεύσεων. Αυτό ουδείς μπορεί να το αμφισβητήσει παρά το γεγονός ότι κάποιες φορές δεν έχουν ευοδωθεί τα σχέδιά του, εξέλιξη αναμενόμενη στις business.

Εάν, όμως, τελικά επαληθευθούν οι πληροφορίες, που προέρχονται από απολύτως αξιόπιστες πηγές, τότε ο μεγαλοεπιχειρηματίας είναι ένα βήμα πριν την επίτευξη μιας συμφωνίας που μόνο ως super deal θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ιδίως σε εποχές όπως αυτή που βιώνουμε, με τη ρευστότητα να είναι περιορισμένη και τα νούμερα που πέφτουν στο τραπέζι να μη θυμίζουν σε τίποτα το παρελθόν.

Όπως αναφέρουν, λοιπόν, καλά πληροφορημένες πηγές, ο Σ. Κόκκαλης επιχειρεί να απεμπλακεί από τη Hellas On Line και είναι σε προχωρημένες επαφές με τη Vodafone ώστε να πουλήσει το μερίδιό του σε αυτήν. Και αν μέχρι εδώ δεν υπάρχει κάτι το… αξιοπερίεργο, καθώς αφενός η στήλη έχει αποκαλύψει τα σχέδιά του για αποχώρηση από τη HOL, αφετέρου η Vodafone έχει μερίδιο περί το 18% στην εισηγμένη, όταν διαβάσετε τα νούμερα θα καταλάβετε.

Σύμφωνα με το σενάριο αυτό ο μεγαλοεπιχειρηματίας φέρεται να έπεισε την πολυεθνική να του δώσει 95 εκατ. ευρώ αλλά και να αναλάβει δάνεια 150-160 εκατ. ευρώ! Δηλαδή, μιλάμε συνολικά για μια συναλλαγή αξίας σχεδόν 250 εκατ. ευρώ! Ποσά που δύσκολα δίνονται τέτοια εποχή! Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όλη η πιάτσα, όλη η αγορά προσπαθεί να καταλάβει πώς ο Κόκκαλης μπορεί να έχει πείσει τη Vodafone να δώσει τόσο μεγάλο ποσό, γιαυτό και μιλάνε όλοι για τα «νέα μαγικά του Σωκράτη»!

Σημειώνεται ότι εσχάτως στον όμιλο Intracom-Intralot-HOL παρατηρούνται διοικητικές ανακατατάξεις, ο Σ. Κόκκαλης αποχωρεί προωθώντας τον υιό του Κωνσταντίνο Σ. Κόκκαλη, που ανέλαβε διευθύνων σύμβουλος (εκτελεστικό μέλος) στη HOL από την οποία αποχώρησε ο μέχρι πρότινος διευθύνων σύμβουλος, Αντώνης Κεραστάρης, που πήρε υψηλή θέση στην Intralot.

Πηγή

Ο Κάντας, ο (κουμπάρος του Έβερτ) Λιακουνάκος και της οπλο-διαπλοκής το κάγκελο

Από έκπληξη έως σάλο προκάλεσαν οι αποκαλύψεις στην κατάθεση του πρωην διευθυντή εξοπλισμών Α. Κάντα για τον επιχειρηματία και έμπορο όπλων Θωμά Λιακουνάκο. Σε εμάς όμως οι δραστηριότητες του κ. Λιακουνάκου στο υπουργείο Άμυνας δεν ήταν άγνωστες από την δεκαετία του 80. Σε οποιαδήποτε σύμβαση/προμήθεια του ΥΕΘΑ έχει ανάμιξη ο Λιακουνάκος υπάρχει και κάποιο πρόβλημα, ή σκάνδαλο, γράφαμε την εποχή εκείνη στο περιοδικό “Αντί”, αλλά τότε το “σύστημα”  όχι μόνο κώφευε αλλά τον ευλογούσε στην Μύκονο ως νέο και επιφανές μέλος του.

ΛΕΟΠΑΡΝΤ: Η ΑΧΧΟΝ εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο προσκήνιο με το σκάνδαλο της πρώτης αγοράς Λέοπαρντ. Την δεκαετία του 80 στο πόρισμα της ΕΔΕ που διενήργησε ύστερα από αποκαλύψεις του περιοδικού «Αντί» ο τότε αρχηγός της στρατιωτικής Δικαιοσύνης αντιστράτηγος Κ.Φωτάκης χαρακτήρισε την αγορά των Λέοπαρντ «σκανδαλώδη και παράνομη» και ζήτησε να διαβιβασθεί η υπόθεση στον εισαγγελέα για άσκηση ποινικής δίωξης κατά παντός υπευθύνου. Ανταγωνιστής του Λιακουνάκου στο σκάνδαλο σε εκείνη την προμήθειαήταν  ένας άλλος έμπορος οπλών, ο  Βασίλης Τσάκος, που διεκδικούσε από την KRAUSS-MAFFEI προμήθεια 10 εκ μάρκων (του 1981),πράγμα που σημαίνει ότι ανάλογη ήταν και η προμήθεια της ΑΧΧΟΝ. Με εντολή του τότε υπουργού Άμυνας Γιάννη Χαραλαμπόπουλου (17/12/86) το ΥΕΘΑ παρέπεμψε την υπόθεση στην τακτική δικαιοσύνη, η οποία ως συνήθως την έβαλε τελικά στο αρχείο.

ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΙΑΣ:Τον Ιούλιο του 1987  ο τότε ΥΕΘΑ Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι το σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου (ECCM) που είχε αγοράσει η ΠΑ για 60 μαχητικά αεροσκάφη ήταν «ελαττωματικά και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας», κατά την προμήθεια τους σημειώθηκαν απαράδεκτες υπερτιμολογήσεις και ότι στην απάτη ενέχεται μια «κλειστή σπείρα αξιόπιστων προσώπων». Σύμφωνα με δημοσίευμα στο ΑΝΤΙ (τχ 349 της 19/7/87) τo σύστημα αγοράστηκε από την αμερικάνικη RAYTHEON, αντιπρόσωπος της οποίας είναι η ΑΧΧΟΝ. Μέλος της επιτροπής αγοράς της ΠΑ ήταν και ο αναφερόμενος στην απολογία Κάντα ταξίαρχος Αρκουμανέας, εκδοτης της εφημερίδας του Λιακουνάκου «Κέρδος» αργότερα και στενός συνεργάτης του.

ΑΣΥΡΜΑΤΟΙ VRC-12: Το Φεβρουάριο του 1986 και ύστερα από τρεις επαναλήψεις του μειοδοτικού διαγωνισμού το ΓΕΣ έδωσε  την προμήθεια 1000 σταθμών ασυρμάτου VRC-12 στην αμερικανική E-SYSTEMS, αντιπρόσωπος της οποίας ήταν η ΑΧΧΟΝ. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι η E-SYSTEMS είχε κηρυχθεί έκπτωτη από τις προμήθειες του αμερικανικού Πενταγώνου, επειδή οι ασύρματοι της δεν ανταποκρίνονταν στις προδιαγραφές του αμερικανικού ΓΕΣ. Ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Προμηθειών του ΓΕΣ, υποστράτηγος Καραμπερίδης, που έδωσε τη δουλειά στο Λιακουνάκο προσελήφθη αργότερα στην ΑΧΧΟΝ. Στις 13/9/88 το 4ο Γραφείο του ΓΕΣ υπέβαλε αναφορά σύμφωνα με την οποία σε έλεγχο που έγινε στο ΚΕΠΗΥ απορρίφθηκαν ως άχρηστοι οι 432 από τους ασυρμάτους που πούλησε η ΑΧΧΟΝ. Ούτε αυτό το δημοσίευμα διέψευσε ποτέ ο Λιακουνάκος.

Παντελώς άχρηστα τα ραντάρ

Σύμφωνα με δημοσίευμα της 11/10/04 στην έγκυρη αμερικανική εφημερίδα Defense News, τα ραντάρ TPQ-37 που πούλησε η ΑΧΧΟΝ του Θ. Λιακουνάκου στο ΓΕΣ παρουσίαζαν ήδη προβλήματα από εικοσαετίας, όταν δηλαδή εισήχθηκαν στον αμερικανικό στρατό. Ύστερα από αλλεπάλληλες διαπραγματεύσεις, η κατασκευάστρια εταιρεία Raytheon παρουσίασε πριν από τον πόλεμο του Ιράκ μια βελτιωμένη έκδοση του λογισμικού. Στη μάχη , όμως, τα ραντάρ αποδείχθηκαν άχρηστα επειδή δεν έκαναν τη δουλειά για την οποία προορίζονται: να εντοπίζουν δηλαδή  τις εχθρικές βολές όλμων.

Για τους άντρες της 1ης Μοίρας του 3ουArmored Cavalry Regiment, το TPQ-37 δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα από τη βοήθεια που πρόσφερε. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ , η μονάδα αυτή δέχθηκε επιθέσεις με όλμους 40 φορές ,αλλά τα ραντάρ που μας πούλησε ο κ. Λιακουνάκος ανίχνευσαν εισερχόμενα βλήματα μόνο …τρεις (αριθμός 3) φορές.

Ραντάρ STENTOR: Σύμφωνα με πολλά δημοσιεύματα (πχ «Τύπος της Κυριακής» της 12/2/88) η ΑΧΧΟΝ εκπροσώπησε στο ΥΕΘΑ τη γαλλική εταιρεία LCT που πούλησε στον ελληνικό στρατό τα άχρηστα ραντάρ STENTOR

Αποκλεισμός από τις προμήθειες

Στις 27/12/88 και λόγω των προαναφερθέντων σκανδάλων το ΓΕΕΘΑ απέκλεισε την ΑΧΧΟΝ από τις προμήθειες των ΕΔ για το χρονικό διάστημα 6/12/88-6/12/89 επειδή «κατα τις συναλλαγές του δεν εκπλήρωσε τις συμβατικές του υποχρεώσεις και αποδεδειγμένα φάνηκε κακής πίστης προμηθευτής».

Της οπλοδιαπλοκής το κάγκελο

Ο κ. Λιακουνάκος

Όπως έγραψε αργότερα η “Ελευθεροτυπία” ο Θωμάς Λιακουνάκος είναι ένας από τους πιο παλιούς επιχειρηματίες στο χώρο των εξοπλισμών μέσω της ΑΧΟΝ, με πάνω από 20 αντιπροσωπείες στο χαρτοφυλάκιό του.

Θεωρείται ο βασικότερος έμπορος αμυντικών συστημάτων. Υπήρξε ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Κέρδος» και ελέγχει τον όμιλο Eurοmedica στο χώρο της υγείας.

Ενδεικτικά, η «αυτοκρατορία» των αντιπροσωπειών του Θ. Λιακουνάκου περιλαμβάνει τις: Raytheon (Ρatriοt, Sοnars, αντιαεροπορικοί πύραυλοι HAWK, Fire-Finders), United Defense (στρατιωτικά οχήματα-ανήκει στην ΒΑΕ Systems Land & Armaments), Systems & Electrοnics Inc (όπλα για πολεμικά πλοία), Kοp-Flex (ηλεκτρο-οπτικά), Hοneywell (αεροναυπηγική και συστήματα προσομοίωσης), Delex (ειδικεύεται στην παραγωγή λογισμικού για αμυντικά προγράμματα), Day & Zimmerman, Bοeing Cοmpany (βιομηχανία αεροσκαφών), Alliant Techsystems (συστήματα πυρομαχικών, UAV), Aerοjet, L-3 Cοmmunicatiοns ΒΤ FUZE, Lοckheed Martin, Kοllmοrgen (ηλεκτρο-οπτικά).

Τα τελευταία χρόνια οι εταιρείες που αντιπροσωπεύει ο Θωμάς Λιακουνάκος έχουν κερδίσει προγράμματα υπερδιπλάσιας αξίας δύο «αγορών του αιώνα», άνω των 6 δισ. ευρώ. Τα μεγαλύτερα αφορούν τις προμήθειες των μεταφορικών ελικοπτέρων ΝΗ-90, τον εκσυγχρονισμό των αντιαεροπορικών πυραύλων HAWK, τον ηλεκτρονικό πόλεμο (μέσω της SONAK), τα ιπτάμενα ραντάρ για την αεροπορία, τις συστοιχίες Patriot (σχεδιάζεται να αγοραστούν και άλλες), τα νέα γερμανικά άρματα Leοpard, τα επιθετικά ελικόπτερα «Απάτσι», τα ελικόπτερα «Σινούκ», τους πυραυλάκατους Super Vita, το σύστημα αυτοπροστασίας Aspis των αμερικανικών F-16.

Διεκδίκησε, επίσης, τη ναυπήγηση της νέας κορβέτας αντιπροσωπεύοντας βρετανικό σχεδιαστικό οίκο.

Συμμετείχε στην απόπειρα εξαγοράς του 49% της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (ΕΑΒ) σε συνεργασία με την Intracοm.

Ο Λιακουνάκος στον … “Ελεύθερο Τύπο”

Η σύζυγος του κ. Λιακουνάκου Νατάσα, μετά του αοιδού Μαζωνάκη

Μετά τον θάνατο του Άρη Βουδούρη και την απομάκρυνση του Δημήτρη Ρίζου εκδότης του «Ελεύθερου Τύπου» ανέλαβε ο Μιχάλης Σαρρής, αλλά τον απολυτό έλεγχο ασκούσε ο τότε πρόεδρος της ΝΔ Μιλτιάδης Έβερτ, ο οποίος επέβαλε στα άλλα μέλη του «Ιδρύματος Τύπου» (που διαχειριζόταν την κληρονομιά Βουδούρη) να πουλήσουν το 10% των μετοχών του «Ελεύθερου Τύπου», έναντι 300.000.000 δραχμών στον Θωμά Λιακουνάκο. Προσέξτε τώρα τη διαπλοκή:

Εκτός από κουμπάρος του Έβερτ και εκδότης και άλλων εντύπων, ο Λιακουνάκος έλεγχε τότε και κάποιο «Διεθνές Επιχειρηματικό και Πολιτιστικό Κέντρο ΑΕ», μεταξύ των μελών του ΔΣ του οποίου βρήκαμε και τον κ. Σταύρο Ψυχάρη του Παναγιώτου.

Παλαιότερα δημοσιεύματα έφεραν εξάλλου το «συγκρότημα Λαμπράκη» να αγοράζει ένα μεγάλο πακέτο μετοχών των εταιρειών του κ. Λιακουνάκου, ο οποίος θα αναδεικνυόταν έτσι σε «άνθρωπο κλειδί» των διαπλεκομένων, ιδιαίτερα για τα δισεκατομμύρια των προμηθειών των Ενόπλων Δυνάμεων.

Από την εποχή (1987) που  το προαναφερθέν σκάνδαλο των «Λέοπαρντ» συγκλόνιζε το πολιτικό κατεστημένο και το «Βήμα» κατηγορούσε ανοικτά τον Θωμά Λιακουνάκο ως «έμπορο όπλων» και «μεσάζοντα» είχε κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Το δυνατό φλερτ του κ. Λιακουνάκου με τον Λαμπράκη εκείνης της εποχής ανησύχησε ως φαίνεται σφόδρα τον Σ. Κοκκαλη, ο οποίος ανακήρυξε τον Λιακουνάκο «εχθρό»του. Το αποτέλεσμα ήταν να στριμωχτεί ο Έβερτ, ο οποίος για να ξεφύγει από τη δύσκολη θέση εμφανίστηκε τότε αιφνιδίως από το βήμα της Βουλής ως πολέμιος των διαπλεκομένων. Αργότερα οι δύο εχθροί τα βρήκαν και ο Θωμάς Λιακουνάκος έβαλε στο παιχνίδι των ενόπλων δυνάμεων τον Σωκράτη Κόκκαλη,καθώς εμφανίζονταν να έχουν κοινή παρουσία σε εξοπλιστικά προγράμματα.

Μια απόλυση και μια επιστολή στο Ίδρυμα Τύπου» 

Όπως έχω αναφέρει και άλλες φορές η αποκάλυψη των αρχείων της Στάζι για τον ΕΛΑ και τον Κόκκαλη ήταν η αιτία της απόλυσής μου από τον «Ελεύθερο Τύπο». Η αφορμή για την οποία δόθηκε όταν ο Έβερτ έκανε μέλος του ΔΣ του ΕΤ τον Λιακουνάκο ο οποίος ούτε να με βλέπει δεν ήθελε εξαιτίας όσων είχα δημοσιεύσει γι αυτόν στο «Αντί». Μετά την απόλυσή μου έστειλα στο ΔΣ του ΕΤ μια επιστολή η οποία μεταξύ άλλων έγραφε:

«…Ο άλλος  μεγάλος λόγος για την απόλυση μου είναι το εκδικητικό μένος που τρέφει το νέο μέλος του Δ.Σ. του «Ιδρύματος Τύπου» κ .Θωμάς Λιακουνάκος εναντίον μου, επειδή είμαι ο συντάκτης σειράς αποκαλυπτικών ρεπορτάζ στο περιοδικό «Αντί» και τον «ΕΤ», την περίοδο 1984-90 για τα σκάνδαλα στις προμήθειες των Ένοπλων Δυνάμεων στα οποία εμπλέκεται η εταιρεία του ΑΧΧΟΝ. Όπως αναφέρουν πρόσφατα δημοσιεύματα στον Τύπο «σε οποιαδήποτε σύμβαση / προμήθεια του Υ.ΕΘ.Α. έχει ανάμιξη ο Λιακουνάκος από το 1980 μέχρι σήμερα, υπάρχει και κάποιο πρόβλημα, η σκάνδαλο».  Λόγος, άλλωστε, που ανάγκασε το Γ.Ε.Ε.Θ.Α. να αποκλείσει την ΑΧΧΟΝ στις 27/12/88 από τις προμήθειες των ΕΔ επειδή «κατά τις συναλλαγές της δεν εκπλήρωσε τις συμβατικές της υποχρεώσεις και αποδεδειγμένα φάνηκε κακής πίστης προμηθευτής». Στον «ΕΤ» της εποχής Βουδούρη μπορείτε εξάλλου να αναζητήσετε πληθώρα άρθρων που καταγγέλλουν τις συμβάσεις της ΑΧΧΟΝ με τις Ένοπλες Δυνάμεις. Που να φανταζόταν ο αείμνηστος Άρης ότι σήμερα ο κ.Λιακουνακος θα είχε κάτω από τον έλεγχο του την εφημερίδα του (!!!).

Είναι προφανές λοιπόν ότι οι υπεύθυνοι της εφημερίδας δεν έχουν ούτε τη διάθεση και φυσικά ούτε το σθένος να εφαρμόσουν την «κληρονομιά Βουδούρη». Να αντιταχθούν δηλαδή στον συστηματικό εκμαυλισμό και εξαγορά συνειδήσεων από τους προμηθευτές του δημόσιου και τα όργανα ξένων συμφερόντων. Η  εφημερίδα του Άρη Βουδούρη έγινε μεγάλη ακριβώς επειδή διαχώρισε τη θέση της από αυτά τα συμφέροντα και αγωνίστηκε εναντίον τους με αποτέλεσμα να κατακτήσει την εμπιστοσύνη του αναγνωστικού κοινού. Σήμερα, οι εφημερίδες του Ιδρύματος έχουν ευνουχισθεί θεματολογικά και ο δυναμισμός τους του παρελθόντος έχει θυσιαστεί στο βωμό άλλων  σκοπιμοτήτων. Σκοπιμότητες όμως που όχι μόνο δεν έχουν καμία απολύτως σχέση μετά τα συμφέροντα της μεγάλης παράταξης που εκπροσωπεί ο «Ελεύθερος Τύπος»,αλλά στρέφονται εναντίον της.

Το ερώτημα λοιπόν που απομένει είναι αν το «Ίδρυμα Λιλιαν Βουδούρη» που έχει την υπέρτατη ευθύνη της διαφύλαξης της κληρονομιάς του αείμνηστου Άρη θα συνεχίσει να δέχεται αυτήν την κατάσταση, η θα πάρει αμέσως εκείνα τα μέτρα που θα διαφυλάξουν την ιστορία της εφημερίδας και θα ξανακάνουν τον «Ελεύθερο Τύπο» άξιο του ονόματος του.

Καταλήγοντας θέλω να επιστήσω την προσοχή σας στο εξής γεγονός. Στην οχτάχρονη σταδιοδρομία μου στο δημοσιογραφικό λειτούργημα κυριάρχησαν οι αποκαλύψεις μου ,από το περιοδικό «Αντί» και τον «ΕΤ», για τα σκάνδαλα Κοσκωτά και Λούβαρη και οι καταθέσεις μου ως μάρτυρα κατηγορίας στις δίκες που ακολούθησαν.Η στάση μου αυτή ήταν η αιτία να σπιλωθώ ποικιλοτρόπως από διάφορες κατευθύνσεις και μεταξύ των άλλων να απολυθώ και από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Σήμερα βρίσκομαι στην οδυνηρή θέση να απολύομαι για παρόμοιους λόγους και από την εφημερίδα στην οποία αφιέρωσα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Δεν παραπονούμαι όμως. «Πληρώνω» τη στάση που επέλεξα συνειδητά στη δημοσιογραφία και τη ζωή. Ένα μόνο δεν μπορεί κανείς να πει για μένα: Ότι «εξαγοράστηκα» και υπέκυψα. Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω το ίδιο και για ορισμένους άλλους στην εφημερίδα.

Με τιμή,

Βασίλης Ζήσης

Υ.Γ. Κάποτε ο Λιακουνάκος ζήτησε να με συναντήσει μαζί με τον μακαρίτη τον Χρήστο Παπουτσάκη για να μας γνωρίσει κλπ κλπ. Πήγαμε λοιπόν στο γραφείο του (στον γυάλινο πύργο της Κηφισίας) και κάποια στιγμή αφού τον στριμώξαμε για τα καλά τσατίστηκε σηκώθηκε και μας έδειξε ένα διάγραμμα της πορείας της ΑΧΧΟΝ που είχε κρεμασμένο στο τοίχο. “Το βλέπετε αυτό, θα ανεβαίνει μέχρι να τρυπήσει το ταβάνι”μας είπε. Βεβαίως, μεγάλε, και ως γνωστόν ότι ανεβαίνει κάποτε κατεβαίνει απότομα.

Πηγή

Ο σκοτεινός κόσμος της Μεταπολίτευσης

Από την Ιόλη Πιερίδη

Μέγαρο Μαξίμου, Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013. Τα sms που φτάνουν στο κινητό του Πάστορα Κουβέλη στην διάρκεια της σύσκεψης των 3 αρχηγών τον πληροφορούν για τον καιρό που επικρατεί εκείνη την ώρα στην περιοχή του Περιστερίου και πιο συγκεκριμένα στο κτίριο του αμαρτωλού ΟΠΑΠ. Ο Πάστορας έχει ήδη γεμίσει τα τασάκια της σύσκεψης με αποτσίγαρα. Καπνίζει διαρκώς και κάθε τόσο ρίχνει κλεφτές ματιές στην οθόνη του κινητού του. Λίγο αργότερα θαέριχνε και την τρικομματική κυβέρνηση.

 

Λίγους μήνες πριν…

 

Τετάρτη 7 Νοέμβριου 2012. Η  κυβέρνηση Σαμαρά φέρνει στην Βουλή-του Μειμαράκη, των διορισμένων συγγενών, φίλων, κολλητών των εθνοπατέρων και του ζημιογόνου καναλιού– το 3ο Μνημόνιο προς ψήφιση.

Την ίδια ώρα τα 3 κόμματα της συγκυβέρνησης συνεχίζουν ακάθεκτα να διορίζουν τα δικά τους παιδιά σε οργανισμούς που ελέγχονται από το κράτος με πιο χαρακτηριστική την ξεφτίλα στηνκρατική τηλεόραση.

Ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αδαμόπουλος, θα καταγγείλει τον διορισμό της συζύγου του υπουργού Εργασίας Βρούτση και της κόρης του Γενικού Γραμματέα του υπ. Οικονομικών Μέργου.

Το άθλιο κρατικοδίαιτο παρακράτος της διαπλοκής που οικοδομήθηκε πάνω στακουμπούρια της Τρομοκρατίας με το άλλοθι των σταγονιδίων της χούντας-αλήθεια οι εκτελέσεις των τρομοκρατών ποιους ωφέλησαν;-συνεχίζει ως σήμερα να κάνει παιγνίδι με ταπολιτικά κουρέλια της μεταπολίτευσης να διεκδικούν ηγετικούς ρόλους αντί να σαπίζουνστις πιο σκοτεινές φυλακές.

Όταν ρωτήθηκε ο περίφημος Κάρλος, το Τσακάλι, αν γνωρίζει ποιοι είναι πίσω από τις τρομοκρατικές οργανώσεις στην Ελλάδα είχε απαντήσει «ρωτήστε τον Καραμανλή και τον Ανδρέα». 
Δίχως να ασπαζόμαστε την άποψη ότι οι δύο ιδρυτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ γνώριζαν ποιοιέκαναν κουμάντο στα κουμπούρια δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι κάποιες εκτελέσεις της «17 ΝΟΕΜΒΡΗ» και κάποια χτυπήματα του ΕΛΑ έγιναν σε πολύ «δύσκολες» συγκυρίες για το σαθρό οικοδόμημα της μεταπολίτευσης-όπως για παράδειγμα η εκτέλεση του Παύλου Μπακογιάννη.

Η εκτέλεση του Τσάντες την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 1983, στις 7.25 το πρωί, στην Φιλοθέη θεωρείται “κλειδί” για την «συνάντηση» των παπούδων της οργάνωσης με την νέα γενιά των εκτελεστών, την γενιά του Κουφοντίνα.

Κάνοντας σήμερα, λίγο πριν το 3ο Μνημόνιο τον απολογισμό της Μεταπολίτευσης πουδιαρκώς πεθαίνει αλλά είναι πάντα παρούσα μαζί με το σκοτάδι που κουβαλάει διαπιστώνουμε πως οι πρωταγωνιστές παραμένουν ίδιοι λες και η Ιστορία μας κάνει πλάκα.

Ακόμη και η έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών παραπαίμπει στην γέννηση της Ελευθεροτυπίας των Συντακτών το 1974 πριν περάσει στα χέρια του πανέξυπνου Κίτσου Τεγόπουλου.

Ο Κίτσος μαζί με τον Λαμπράκη, την Ελένη Βλάχου και λίγους ακόμη παραδοσιακούς εκδότες προσπάθησαν όσο μπορούσαν να αντισταθούν όσο μπορούσαν στους πάσης φύσεωςπράκτορες ξένων μυστικών υπηρεσιών που έγιναν στην συνέχεια οι κυρίαρχοι της μεταπολίτευσης με κανάλια, εφημερίδες, νταλαβέρια με το κράτος και μπροστινούς αχυρανθρώπους.

Με βιτρίνα το τηλεοπτικό μπούστο της Ελένης Μενεγάκη και άλλων πιο σοβαρών δήθενκυριών και κυρίων της ελληνικής τηλεόρασης πράκτορες της KGB, της ΣΤΑΖΙ, της  CIA  και άλλων υπηρεσιών έστηναν και εξακολουθούν να στήνουν κρατικοδίαιτους επιχειρηματικούς ομίλους αξιοποιώντας το αποτέλεσμα των τρομοκρατικών οργανώσεων και στην συνέχεια  τα 45αρια της δημοσιογραφίας.

Αίφνης τα τελευταία χρόνια  όλοι σχεδόν οι  δημοσιογράφοι έχουν υποστεί αμνησία και ξεχνούν για ποια αφεντικά δουλεύουν. Το γεγονός ότι η Γερμανία και οι άνθρωποί της εξακολουθούν να ελέγχουν το εγχώριο παιγνίδι πολιτικής και οικονομικής εξουσίας οφείλεται απλά και μόνο στο οργανωμένο Αρχείο που διαθέτουν οι υπηρεσίες τους σε αντίθεση με τους πιο επιπόλαιους Αμερικανούς.

Οι Γερμανικές μυστικές υπηρεσίες έχοντας αρχικά την εμπειρία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και στην συνέχεια του τέλειου κτήνους παρακολούθησης της «ζωής των άλλων», την διαβόητη ΣΤΑΖΙ κατάφεραν να κερδίσουν τους Αμερικανούς στον πόλεμο της πληροφορίας.

Μόνο που είχαν και τουλάχιστο μια σχεδόν καταστροφική απώλεια. Ήταν τότε που οι Αμερικανοί αποκάλυψαν το παγκόσμιο κύκλωμα δωροδοκιών της  Siemens.

Αμερικανοί και Γερμανοί πάντως είχαν αγαστή συνεργασία εντός της χώρας στην υπόθεση των υποκλοπών και στην εξουδετέρωση του Καραμανλή-ο οποίος είχε ένα περιβάλλον απολύτως διαβρωμένο που έμπαζε από παντού.

Είχαν προηγηθεί απανωτές νίκες των Γερμανών όπως για παράδειγμα η πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη δια χειρός Συμπιλίδη που σήμερα είναι και επίκαιρος. Τον ρόλο του ανέλαβε ο Πάστορας.

Το εγχώριο κύκλωμα των διεφθαρμένων πολιτικών και επιχειρηματιών που είχε στηθεί μεθοδικά από τις ξένες μυστικές υπηρεσίες είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στα μεγαλύτερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης. 

Γνωστοί μεγαλοεπιχειρηματίες  που πρωταγωνιστούν δεκαετίες τώρα  σε δημόσια έργα, σε πάσης φύσεως προμήθειες, στα ΜΜΕ, στις μίζες στα εξοπλιστικά πάνε πακέτο με την επιμονήανθρώπων της Δικαιοσύνης να κρατάνε για δεκαετίες τα μάτια και τα αυτιά τους ερμητικά κλειστά.

Φυσικά σε πολλές περιπτώσεις ήταν οι ίδιοι οι πολιτικοί που φρόντιζαν, με περισσή μαεστρία, να «καθαρίσουν» οι συνάδελφοί τους όπως έκαναν οι Βενιζέλος και Λοβέρδος για χάρη των Τσοχατζόπουλου-Παπαντωνίου στην περίφημη Εξεταστική Επιτροπή για τα Εξοπλιστικά με επικεφαλής τον γραφικό Τραγάκη.

ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΚΑΙ ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

 

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1975 – Η εκτέλεση του Ρίτσαρντ Γουέλς


 


 

25 Δεκεμβρίου 1975:Η Αθήνα ετοιμάζεται να γιορτάσει τα δεύτερα μεταπολιτευτικά της Χριστούγεννα. Μεταξύ των καλεσμένων στη δεξίωση που παραθέτει ο αμερικανός πρέσβης είναι και ο ακόλουθος της αμερικανικής πρεσβείας, Pίτσαρντ Σκίφινγκτον Γουέλς, με τη σύζυγό του Μαρία – Χριστιάνα.

Λίγο πριν από τις 10, το ζεύγος -ιδιαίτερα ευδιάθετο- παίρνει το δρόμο της επιστροφής για την οικία του, στο Ψυχικό, αγνοώντας την τραγική κατάληξη της βραδιάς.

Καθώς η μαύρη λιμουζίνα σταματάει έξω από την έπαυλη, κάνει την εμφάνισή του ένα άλλο αυτοκίνητο, από το οποίο αποβιβάζονται τρεις ένοπλοι μασκοφόροι. Απομακρύνουν τον οδηγό και τη γυναίκα και εκτελούν τον 45χρονο διπλωμάτη με τρεις πυροβολισμούς.
Στον τόπο της επίθεση αφήνουν μία προκήρυξη, με την οποία την ευθύνη αναλαμβάνει η πρωτοεμφανιζόμενη «Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη». Η ίδια προκήρυξη αποστέλλεται τρεις ημέρες αργότερα και στις εφημερίδες. Ωστόσο, δεν θα δημοσιευθεί κατόπιν εισαγγελικής απαγόρευσης. Επιπλέον, μέσα στο κλίμα της εποχής κανείς δεν την παίρνει στα σοβαρά.

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι πρόκειται για ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ πρακτόρων της CIA.

Η προκήρυξη που εστάλη σε όλες τις εφημερίδες στις 24.12.1975 – και δε δημοσιεύτηκε ποτέ- ανέφερε μεταξύ άλλων, σύμφωνα με το «Βήμα»: «Σε πρόσφατο λόγο του ο Φορντ δήλωσε τελείως κυνικά ότι οι Αμερικανοί δεν θα διστάζουν να επεμβαίνουν ανοιχτά στο εσωτερικό των άλλων όταν το απαιτούν τα συμφέροντά τους. Παρόμοιες δηλώσεις είχε κάνει στο παρελθόν και ο Κίσινγκερ. (…) Αλλά αρκετά. Φτάνει πια. Πρέπει να καταλάβουν οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι πράκτορές τους ότι ο ελληνικός λαός δεν είναι αγέλη από πρόβατα. (…) Η κυβέρνηση κοροϊδεύει. Η Βουλή φλυαρεί χωρίς κανένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Τα περισσότερα κόμματα, συμμετέχοντας στον γενικό εμπαιγμό, συναγωνίζονται σε πλατωνικές δηλώσεις χωρίς πραγματικό αντίκρισμα. Και η Δικαιοσύνη κάνει τον άθλο, στη δίκη της 21ης Απρίλη, να μην αναφέρει το όνομα του δεύτερου ενόχου, της CIA και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. (…) Έτσι αποφασίζουμε να εκτελέσουμε υποδειγματικά τον αρχιπράκτορα της CIA, αρχηγό του κλιμακίου της στην Ελλάδα Ρίτσαρντ Γουέλς. (…) Ο Ρίτσαρντ Γουέλς ως αρχηγός είναι συνυπεύθυνος για όλα τα εγκλήματα που έκανε η CIA σε βάρος του λαού μας».

Στις 26 Δεκεμβρίου του 1975, η «17Ν» βγάζει «ανακοίνωση προς τον Τύπο» για τη μη δημοσίευση της πρώτης προκήρυξης, στην οποία εξηγεί γιατί δεν χτυπήθηκαν ο οδηγός και η γυναίκα του Γουέλς. «Ο Ρίτσαρντ Γουέλς ήταν αρχηγός της CIA. Σαν τέτοιος ήταν συνυπεύθυνος μαζί με άλλους επαγγελματίες πράκτορες που δρουν στο έδαφός μας για όλα τα εγκλήματα που έκανε η CIA και ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός στη χώρα μας. Απόφασή μας ήταν να εκτελεστεί ο αρχηγός και μόνο αυτός», αναφέρει η «17Ν». Ούτε αυτή η «ανακοίνωση» όμως δημοσιεύεται.

Την εποχή εκείνη επικρατούσε σύγχυση σχετικά με το τι πραγματικά συνέβη και ποιος έχει την ευθύνη καθώς η «17Ν» ήταν άγνωστη. Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν ένα χρόνο αργότερα, όταν η γαλλική εφημερίδα «Liberation» δημοσιεύει κείμενο της «17Ν» όπου περιγράφεται αναλυτικά η παρακολούθηση του Γουέλς και η οργάνωση της δολοφονίας. Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Βήματος», η τρίτη προκήρυξη είχε δοθεί σε σφραγισμένο φάκελο από μια γυναίκα στον Γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Πολ Σαρτρ, ο οποίος την παρέδωσε στον διευθυντή της εφημερίδας Σερζ Ζυλί. Ο φάκελος παρέμεινε στα συρτάρια της εφημερίδας μέχρι τις 26.12.1976, οπότε και είδε το φως της δημοσιότητας.

Στα γεγονότα αυτά επικεντρώνονται οι έρευνες για τον αρχηγό και την ιστορική ηγεσία. Στη δολοφονία συμμετείχαν τουλάχιστον τρία άτομα (στην προκήρυξη της 17Ν στη «Liberation» αναφέρεται ότι από το αυτοκίνητο «βγήκαμε αμέσως τρεις με τα πρόσωπα καλυμμένα»).Ανάμεσα σε αυτά η Αστυνομία εκτιμά ότι ήταν ο Αλέκος Γιωτόπουλος (ο οποίος πυροβόλησε τον αμερικανό πράκτορα), ο Παύλος Σερίφης, όπως επίσης μια γυναίκα και ένας άνδρας.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1981-Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ  Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΑΚΟΜΑΚΑΡΟΝΑΔΑΣ

Ο δημοσιογράφος Αθ. Παπανδρόπουλος θα γράψει ένα ιστορικό άρθρο-ντοκουμέντο για το πώς η παρέα του Ανδρέα Παπανδρέου έστησε την μεγάλη ληστεία της χώρας. Βρισκόμαστε στον Φεβρουάριο του 1981.



Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας.

 Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής. (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες).

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».

«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.

«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής.Γνώριζε επίσης ο ίδιος – όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου – ότιστην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του – όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα – Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών.Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ «κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.

2. [Η δημιουργία των μηχανισμών] Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο!

Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρόνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ).

 Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ελεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη τουOικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτοριανούς της «Αλλαγής».

Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου.

3. [Αριθμοί και γεγονότα] Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται
μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια – η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της – αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει. Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι’ αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας – και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες – ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) – είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ – κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. 

Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν.

Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφάπαξ. Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας.

Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα [4].
Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες.

Όλος αυτός δεσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ.

 

Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

 

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1983- Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΥΟ ΓΕΝΙΩΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΩΝ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΣΑΝΤΕΣ

 

 

Την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 1983, στις 7.25 το πρωί, δολοφονήθηκαν ο αμερικανός πλοίαρχος Τζορτζ Τσάντες (ανώτερο στέλεχος της Τζασμάγκ στην Αθήνα) και ο οδηγός του Νίκος Βελούτσος στον Φάρο Ψυχικού. Δύο νεαροί πλησίασαν με τη βέσπα τους το διπλωματικό αυτοκίνητο που βρισκόταν επί της λεωφόρου Κηφισιάς, σταματημένο σε έναν φωτεινό σηματοδότη, και πυροβόλησαν εξ επαφής με το 45άρι που είχαν χρησιμοποιήσει σε όλες τις προηγούμενες δολοφονικές επιθέσεις τους. Τι έλεγε η 17Ν 

«Αποφασίσαμε να χτυπήσουμε σήμερα έναν από τους κυριότερους στρατιωτικούς μηχανισμούς του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη χώρα μας, την αμερικανική στρατιωτική αποστολή, εκτελώντας ένα από τα ανώτερα στελέχη του. (…) Η ενέργειά μας είναι παράλληλα και συγκεκριμένη αγωνιστική συμπαράσταση διεθνιστικής αλληλεγγύης στους λαούς της περιοχής που αγωνίζονται για ανεξαρτησία αλλά και γενικότερα σ’ όλους τους λαούς και ιδίως τους λαούς της Κεντρικής Αμερικής και του Σαλβαδόρ που βρίσκονται σήμερα στην πρώτη γραμμή της παγκόσμιας ένοπλης αντιιμπεριαλιστικής πάλης.

Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι, όταν το ’75 εκτελέσαμε τον σταθμάρχη της CIA Γουέλς, η Αθήνα ήταν το κέντρο συντονισμού των συνωμοσιών και επεμβάσεων της CIA στην Αγκόλα – πράγμα που εμείς βέβαια αγνοούσαμε – όπου οι λαϊκές επαναστατικές δυνάμεις βρίσκονταν στην τελική φάση για την κατάληψη της εξουσίας» (από την προκήρυξη της 17Ν που οι δράστες ταχυδρόμησαν στον Τύπο και έγινε γνωστή στις 17.11.1983).

 

Η 17Ν απείλησε όλους τους Ελληνες που εργάζονταν στις αμερικανικές βάσεις. Προειδοποίησε ότι, όπως ο οδηγός του Τσάντες, όλοι οι έλληνες οδηγοί-σωματοφύλακες πρακτόρων της CIA, της DIA και της Jusmagg, αξιωματούχων της πρεσβείας και αξιωματικών αμερικανικής βάσης θεωρούνταν στόχοι. 

Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. θεωρούσαν υπόθεση «κλειδί» για την εξιχνίαση της δολοφονίας του 53χρονου πλοιάρχου Τζορτζ Τσάντες και του 62χρονου οδηγού του Νίκου Βελούτσου μια επίθεση που σημειώθηκε εναντίον δύο χωροφυλάκων του τότε Τμήματος Χωροφυλακής Φιλοθέης μία ακριβώς εβδομάδα – στις 8 Νοεμβρίου 1983 – πριν από τη δολοφονία Τσάντες – Βελούτσου στη λεωφόρο Κηφισιάς.

Η επίθεση σημειώθηκε στη γειτονική οδό Βεκιαρέλη στη Φιλοθέη, όταν οι δύο χωροφύλακες Κώστας Αργυρόπουλος, 33 ετών, και Ιωάννης Χατζημπύρος, 22 ετών, προσπάθησαν να ακινητοποιήσουν μοτοσικλέτα μάρκας Suzuki 550, χρώματος ασημί, που δεν είχε αριθμό κυκλοφορίας και στην οποία επέβαιναν δύο άτομα.

Σε απόρρητο έγγραφο που είχε συντάξει τότε η Αστυνομία αναφέρεται ότι «ο οδηγός ήταν ηλικίας 25-28 ετών, αναστήματος 1,70-1,75 μ. περίπου, κανονικής σωματικής διάπλασης. Φορούσε μπουφάν νάιλον, χρώματος μπλε, στο κεφάλι κράνος μοτοσικλετιστή και είχε μαύρο παχύ μουστάκι. Ο συνοδηγός ηλικίας 24-26 ετών, αναστήματος 1,65-1,70 μ., λεπτής σωματικής διάπλασης, φορούσε μπουφάν νάιλον, χρώματος σκούρου, στο κεφάλι κράνος μοτοσικλετιστή».

Οι αστυνομικοί προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν έλεγχο στους επιβάτες της μοτοσικλέτας γιατί αυτή δεν είχε πινακίδες και εκείνοι έσπευσαν να απομακρυνθούν πυροβολώντας το περιπολικό που τους ακολουθούσε. Από τη βαλλιστική έρευνα διαπιστώθηκε – αρκετό διάστημα αργότερα – ότι το 38άρι όπλο που χρησιμοποιήθηκε ήταν αυτό που χρησιμοποίησε η 17Ν σε μεταγενέστερες επιθέσεις, με πρώτη τη δολοφονία του φρουρού αστυφύλακα Χρήστου Μάτη στις 24.12.1984 στη ληστεία της Εθνικής Τράπεζας Πετραλώνων.
Οπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων, ο έλεγχος των αστυνομικών και το «επεισόδιο της οδού Βεκιαρέλη» έδωσαν παράταση στη ζωή για μία εβδομάδα του πλοιάρχου Τζορτζ Τσάντες και του οδηγού του, αφού αυτοί ήταν ο «στόχος» των μελών της 17Ν. Η κυρίως επίθεση σημειώθηκε την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 1983 στις 7.20 το πρωί, στη λεωφόρο Κηφισιάς 236, με τρόπο όμοιο με αυτόν που δολοφονήθηκε ο βρετανός ταξίαρχος Στίβεν Σόντερς στις 7 Ιουνίου 2000. Οι δράστες επέβαιναν σε μια βέσπα χρώματος μπλε μεταλλικού, που είχε κλαπεί από την οδό Πλαστήρα 24 στου Ζωγράφου, σε πολύ κοντινό σημείο από όπου είχε κλαπεί και η μοτοσικλέτα στο επεισόδιο με τους αστυνομικούς μία εβδομάδα νωρίτερα.

Οπως περιγράφεται στο απόρρητο ενημερωτικό έγγραφο της Αστυνομίας για τη δολοφονία Τσάντες, «ενώ το υπ’ αριθμ. κυκλοφορίας ΞΑ 14033 αυτοκίνητο μάρκας Plymouth στο οποίο επέβαιναν τα θύματα κατερχόταν τη λεωφόρο Κηφισίας με κατεύθυνση προς την Αμερικανική Πρεσβεία, κινούμενο επί της αριστερής εσωτερικής λωρίδας κυκλοφορίας, κοντά στη στάση “Κολλέγιο” σταμάτησε, διότι εκεί το φανάρι έδειχνε κόκκινο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, και ενώ το παραπάνω αυτοκίνητο βρισκόταν τρίτο στη σειρά από το φανάρι, το πλησίασε από τη δεξιά πλευρά μια βέσπα στην οποία επέβαιναν δύο άτομα. Ο οδηγός της βέσπας μαρσάρισε και ταυτόχρονα ο άλλος, που βρισκόταν πίσω, πάτησε σταθερά το αριστερό του πόδι στην άσφαλτο και, βγάζοντας από την τσέπη τού τζάκετ που φορούσε ένα μεγάλο πιστόλι, άρχισε να πυροβολεί εναντίον των επιβαινόντων στο αμερικανικό αυτοκίνητο επανειλημμένα».

Οι δράστες στο συγκεκριμένο έγγραφο περιγράφονται ως «δύο άγνωστα άτομα, μάλλον μετρίου αναστήματος, ηλικίας 20-25 ετών, που επέβαιναν σε βέσπα, χρώματος μπλε μεταλλικού, σχετικώς καινούργια. Ο οδηγός φορούσε κράνος πράσινο παλιό και τζάκετ χρώματος λαδί. Ο δε συνεπιβαίνων φορούσε κράνος μπλε σκούρο και τζάκετ μαύρο».

Στην προκήρυξη που έχει γραφεί τον Οκτώβριο του 1983 – ίσως δηλαδή και ένα μήνα νωρίτερα -, αφού δικαιολογείται γιατί η 17Ν επαναδραστηριοποιείται ύστερα από σιωπή τριών ετών, αναφέρεται ότι «αποφασίσαμε να χτυπήσουμε σήμερα έναν από τους κυριότερους στρατιωτικούς μηχανισμούς του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη χώρα μας, εκτελώντας ένα από τα σημαντικότερα ανώτερα στελέχη του, όπως και τον οδηγό-γορίλα σωματοφύλακά του».

Οπως όμως προέκυψε, ο Νίκος Βελούτσος κάθε άλλο παρά «σωματοφύλακας» του Τζορτζ Τσάντες μπορεί να θεωρηθεί, αφού τοποθετήθηκε ως οδηγός του μόλις 15 ημέρες πριν από τη δολοφονία, ύστερα από ένα ατύχημα που είχε οδηγώντας λεωφορείο σε εκδρομή υπαλλήλων της πρεσβείας των ΗΠΑ.

* Ο συνδυασμός των χτυπημάτων 
Οι αξιωματικοί αμέσως ασφαλώς συνδύασαν την επίθεση κατά του Τσάντες με την προ μιας εβδομάδας κατά των δύο αστυνομικών. Οι μαρτυρίες του Κωνσταντίνου Αργυρόπουλου, ο οποίος υπηρετούσε μέχρι πρότινος στο Αστυνομικό Τμήμα Φιλοθέης και συνταξιοδοτήθηκε, και του Ιωάννη Χατζημπύρου, ο οποίος σήμερα υπηρετεί στη Θεσσαλονίκη, θεωρήθηκαν καθοριστικές και σημαντικές αφού είχαν δει εκείνους που προετοίμαζαν την επίθεση κατά του Τσάντες. Σύμφωνα με πληροφορίες, κατέθεσαν ότι το «παχύ μουστάκι» του οδηγού της μοτοσικλέτας δεν προερχόταν από μεταμφίεση. Παράλληλα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες – πολλούς μήνες αργότερα -, οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί φέρεται να αναγνώρισαν, όχι με απόλυτη βεβαιότητα, ότι το άτομο που τους πυροβόλησε – συνεπιβάτης στη μοτοσικλέτα – ήτανο Χρήστος Τσουτσουβής, ο οποίος σκοτώθηκε στη συμπλοκή στου Γκύζη στις 15 Μαΐου 1985. Σημειώνεται ότι στο παρελθόν υπήρχαν πολλές ενδείξεις εμπλοκής της ομάδας Τσουτσουβή στη 17Ν, με κυριότερη την ανεύρεση στη γιάφκα της «Αντικρατικής Πάλης» στην οδό Καλαμά του κλειδιού που άνοιγε το αυτοκίνητο των δραστών της δολοφονίας του σταθμάρχη της CIA Ρίτσαρντ Γουέλς.

 

ΑΝΟΙΞΗ 1985- ΤΟ «ΜΥΣΤΗΡΙΟ» ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ ΚΑΙ  Η ΑΤΑΚΑ ΤΟΥ ΣΕ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΗΣ ΠΕΛΟΝΟΝΝΗΣΟΥ

 

Το παιδί από την Τερπνή Σερρών θα έχει μια φυσιολογική ζωή ως την εφηβεία του που συμπίπτει με την ταραγμένη μεταπολίτευση. Τότε θα ενταχθεί στη μαθητική οργάνωση του ΠαΣοΚ, ΠΑΜΚ, της περιοχής Γκύζη αλλά δεν θα πάψει, σε κάθε φάση της ζωής του, να θεωρεί τον εαυτό του μαρξιστή-λενινιστή. Ο Ανδρέας Παπανδρέου θεωρείται από τον έφηβο μαθητή «δεξιός» και ο «ένοπλος αγώνας» απαραίτητη προϋπόθεση για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Παίρνει μέρος στις πρώτες γεμάτες ένταση πορείες του Πολυτεχνείου και δεν μένει αδιάφορος στα συνθήματα των οργανώσεων της άκρας Αριστεράς, όχι τόσο των τροτσκιστών όσο των μαοϊκών ΕΚΚΕ και ΚΚΕ (μ-λ).

«Πίσω από το ήσυχο πρόσωπο και τους χαμηλούς τόνους υπήρχε μια μόνιμη οργή που ορισμένες φορές έμοιαζε με μίσος» λέει ένα μέλος του ΠαΣοΚ στην οργάνωση του Γκύζη που γνώριζε τον Κουφοντίνα και θέλει να παραμείνει ανώνυμο.

Οι γονείς του αντιμετωπίζουν προβλήματα με ένα παιδί που περνά δύσκολη εφηβεία. Ο νεαρός Κουφοντίνας αισθάνεται μειονεκτικά εξαιτίας μιας κινητικής δυσκολίας που έχει στο «καλό» του χέρι. «Αυτό θα διαμορφώσει και τη συμπεριφορά του, θα προσπαθήσει να αποδείξει όχι μόνο ότι είναι σαν τους άλλους αλλά και λίγο παραπάνω από αυτούς» λέει ένας συγγενής του που θέλει επίσης να παραμείνει ανώνυμος.

Ο Κουφοντίνας εγκαταλείπει το ΠαΣοΚ το 1977, στις διαγραφές των ομάδων των «μαρξιστών-λενινιστών» (χαρακτηρισμός που περιελάμβανε και τους τροτσκιστές), η πολιτική συμπεριφορά των οποίων «εμπόδιζε» το Κίνημα να πάρει τα χαρακτηριστικά του «κόμματος εξουσίας».

Η «προδοσία της ηγεσίας» για τον Κουφοντίνα, αλλά και για άλλους, είναι πλέον αποδεδειγμένη.

Ο Στέφανος Τζουμάκας, ένας από τους καθοδηγητές τότε της νεολαίας του ΠαΣοΚ, θυμάται ότι «γινόταν τότε ιδεολογικός πόλεμος μέσα στις οργανώσεις» με ανθρώπους που χαρακτηρίζει«σταλινικούς και εισοδιστές».

Αλλά οι επιλογές του Κουφοντίνα δεν έχουν σχέση μόνο με το πώς βιώνει τον μετασχηματισμό του ΠαΣοΚ σε κόμμα εξουσίας. Ισως από όλα τα μέλη της 17Ν να αποτελεί την πιο τυπική ενσάρκωση της σχιζοειδούς προσωπικότητας στη μεγαλούπολη. Ενα χρόνο μετά την αποχώρησή του από την ΠΑΜΚ είναι πια φοιτητής στη Νομική Σχολή (Οικονομικό Τμήμα) και μέλος της σπουδαστικής παράταξης του ΚΚΕ (μ-λ), της ΠΠΣΠ. Στον νέο του «πολιτικό χώρο» αισθάνεται πιο άνετα καθώς η αποδοχή της βίας «ως εργαλείου ενός επαναστατικού μαζικού κινήματος» βρίσκεται μέσα στις θεωρητικές επιλογές της καινούργιας πολιτικής του οικογένειας. Αλλά και σε αυτό το σχήμα ο Κουφοντίνας θα βιώσει την πολιτική ως προδοσία.

Η αντιπαράθεση με την κυβέρνηση Καραμανλή για τον φοιτητικό νόμο 815 θα ριζοσπαστικοποιήσει όσους ακολουθούν τις οργανώσεις της άκρας Αριστεράς. Τον Νοέμβριο του 1979 στην επέτειο του Πολυτεχνείου γίνονται άγριες συγκρούσεις των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς με τους φοιτητές της ΚΝΕ βασικά αλλά και της νεολαίας ΠαΣοΚ.

Στις 4 Δεκεμβρίου αρχίζει η κατάληψη του Χημείου εναντίον του νόμου 815.

* Η ώρα της ένοπλης δράσης

Στις 11 Δεκεμβρίου καταλαμβάνεται η Νομική. Ο Κουφοντίνας διαδηλώνει με άλλα 2.000 άτομα στη Φυσικομαθηματική με συνθήματα: «Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους», «ΚΝΕ-ΠαΣοΚ πουλάνε τους αγώνες», «Εμπρός για καταλήψεις στα εργοστάσια».

Με την έλευση των Χριστουγέννων του ’79 οι καταλήψεις «σβήνουν».

Η επόμενη μεγάλη σύγκρουση για τον Κουφοντίνα έρχεται τον Νοέμβριο του 1980. Πρωθυπουργός είναι ο Γεώργιος Ράλλης και οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς βρίσκονται «επί ποδός πολέμου». Το ΚΚΕ (μ-λ) γράφει καλώντας σε πορεία στην αμερικανική πρεσβεία: «Η κυβέρνηση ξεπουλά τη χώρα και απαγορεύει το δικαίωμα της πορείας στην αμερικάνικη πρεσβεία. Η αντιπολίτευση υποχωρεί – εν ονόματι του ήπιου κλίματος – γιατί η λύση για κάθε πρόβλημα είναι οι… εκλογές, όπου επιδιώκει να εξαργυρώσει τη “μετρημένη στάση” της με περισσότερους ψήφους, στο όνομα μιας αλλαγής μέσα από τις κάλπες… Ομως η λύση είναι ο κάθε δημοκράτης να αντισταθεί έμπρακτα στην κρατική τρομοκρατία, όχι διπλώνοντας τις σημαίες του Νοέμβρη και μετατρέποντάς τον σε ανώδυνο μνημόσυνο, αλλά εκφράζοντας αγωνιστικά την αντίθεσή του με το κράτος της Δεξιάς – το κράτος του ξεπουλήματος της χώρας, της λιτότητας και της τρομοκρατίας – με τη συμμετοχή του στην πορεία».

Η προσπάθεια του μπλοκ της άκρας Αριστεράς να διασπάσει τις αλυσίδες της Αστυνομίας για να φθάσει στην αμερικανική πρεσβεία οδηγεί σε σύγκρουση με τα ΜΑΤ. Οι αριστεριστές βιώνουν εκείνη τη σύγκρουση σαν ολοκληρωτική ήττα. Οι αλυσίδες στην κεφαλή της διαδήλωσης στην αρχή αντέχουν στην πίεση της σύγκρουσης αλλά το πλήθος πίσω από αυτές τρέπεται σε φυγή. Γίνονται μάχες σώμα με σώμα και γρήγορα και οι πρώτες σειρές διαλύονται από τις επιθέσεις της Αστυνομίας.

Στις 10 το βράδυ της ίδιας ημέρας ο Ανδρέας Παπανδρέου κάνει την εξής δήλωση: «Μικρές ομάδες ανευθύνων στοιχείων και προβοκατόρων άγνωστης και ύποπτης προέλευσηςδημιούργησαν θλιβερά έκτροπα με προφανή σκοπό να αμαυρώσουν και να δυσφημήσουν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο του Πολυτεχνείου». Στις συγκρούσεις σκοτώνονται δύο άτομα (Κουμής, Κανελλοπούλου) και δύο μέρες αργότερα οι οργανώσεις της άκρας Αριστεράς κατηγορούν τον Ανδρέα Παπανδρέου ότι βοήθησε την κυβέρνηση της ΝΔ «σαν να έχει αναλάβει από τώρα το υπουργείο Δημόσιας Τάξης» (Προκήρυξη ομάδα Πρωτοβουλίας Πολυτεχνείου ’80).

Ο Κουφοντίνας εισπράττει την περίοδο αυτή σαν μια νέα «προδοσία» ενός συντεταγμένου κομματικού μηχανισμού που δεν είναι σε θέση να «αμυνθεί» στις επιθέσεις του κράτους. Είναι η ώρα του ένοπλου αγώνα.

Για τους αξιωματικούς της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας είναι ακόμη ασαφές αν ο Κουφοντίνας στρατολογήθηκε κατευθείαν στη 17Ν ή «πέρασε» πρώτα από την «Αντικρατική Πάλη» του Χρήστου Τσουτσουβή, αδιαμφισβήτητου ηγέτη του χώρου του ένοπλου αγώνα στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ή από τον ΕΛΑ.

Στις 16 Ιανουαρίου του 1980 η 17Ν σκοτώνει τον τότε υποδιοικητή των ΜΑΤ Παντελή Πέτρουκαι τον αστυφύλακα σωματοφύλακά του Σταμούλη. Είναι η χρονιά που σημαδεύεται από μια «έκρηξη» εμπρησμών με δράστες μέλη ακροαριστερών οργανώσεων – ο ΕΛΑ φθάνει στο σημείο να πυρπολήσει ένα βοθρατζίδικο στον Βοτανικό τον Αύγουστο του 1980 – και ταυτόχρονα η χρονιά εμφάνισης πολλών νέων οργανώσεων ενός ή δύο ατόμων. Η Αντιτρομοκρατική δεν αποκλείει ο Δημήτρης Κουφοντίνας να προσχωρεί στην αρχή σε κάποια από αυτές.

* Η στρατολόγηση στη 17Ν

Σε κάθε περίπτωση διατηρεί στενές σχέσεις με τον Πάτροκλο Τσελέντη, ο οποίος σπουδάζει επίσης στη Νομική και συζητεί το ενδεχόμενο σύμπραξής του στον «ένοπλο αγώνα». Εν όψει της ανόδου του ΠαΣοΚ στην εξουσία η 17Ν σταματάει για δύο χρόνια τα «χτυπήματά» της αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στρατολόγησης σε άλλες οργανώσεις, όπως ο ΕΛΑ και η «Αντικρατική Πάλη».

Το βέβαιο είναι ότι το 1983 ο Κουφοντίνας στρατολογείται στη 17Ν. Ποιος τον στρατολόγησε παραμένει άγνωστο, αν και η Αστυνομία έχει κάποιες ενδείξεις ότι τον έφερε σε επαφή με την οργάνωση ηγετική φυσιογνωμία των «παππούδων» που εκινείτο στον χώρο του ΕΛΑ.

Η Αστυνομία πάντως είναι βέβαιη ότι όταν ο Χριστόδουλος Ξηρός μπήκε στη 17Ν ο Κουφοντίνας ήταν ήδη μέλος της. Αν αυτό ισχύει, είναι εξαιρετικά δύσκολο να δεχθεί κανείς ότι ο Δημήτρης Κουφοντίνας τοποθέτησε, χρησιμοποιώντας το αυτοκίνητο του πατέρα του, βόμβα στη Citibank της οδού Πανόρμου, τρία χρόνια αργότερα. Απλούστατα το 1986«καταγράφεται» για πρώτη φορά το όνομα «Κουφοντίνας» στα αρχεία της Ελληνικής Αστυνομίας αλλά ο νεαρός «έχει βουτήξει στα βαθιά νερά της παρανομίας» τρία χρόνια νωρίτερα.

Η Αστυνομία ταυτίζει την είσοδό του στην παρανομία με την εγκατάλειψη της πατρικής στέγης και την απόφασή του να μην παρουσιασθεί για να υπηρετήσει τη στρατιωτική θητεία. Αλλά αυτή η απόφαση είναι απλά ένα προπέτασμα καπνού για τους γονείς του, προκειμένου να δικαιολογήσει τη ζωή του στην παρανομία την οποία όμως έχει επιλέξει για πολύ πιο σοβαρούς λόγους.

Ο Κουφοντίνας στρατολογεί στην οργάνωση τους Χριστόδουλο Ξηρό και Πάτροκλο Τσελέντη. Σκοτώνει για πρώτη φορά, σύμφωνα με την προανακριτική απολογία του Πάτροκλου Τσελέντη, τον φρουρό της Εθνικής Τράπεζας στα Πετράλωνα Χρ. Μάτη και είναι «πολύ ταραγμένος» στο βάπτισμα πυρός. Το πιστόλι που βρέθηκε στον Πειραιά στις 29 Ιουνίου «είναι το πιστόλι που αποτυπώνει την πορεία του Κουφοντίνα στην οργάνωση και όχι εκείνη του Σάββα Ξηρού» είπε στο «Βήμα» αστυνομική πηγή. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο Χριστόδουλος Ξηρός παίρνει για πρώτη φορά μέρος σε βομβιστική ενέργεια το 1987. Από εκεί και πέρα ο «Λουκάς» σκοτώνει ευκολότερα. Το 1985 είναι ήδη «επιμελητής» της οργάνωσης, φέρνει τα όπλα για τις επιθέσεις και τα παίρνει μετά από αυτές.

Πριν από την εκλογή από τη Βουλή του Προέδρου της Δημοκρατίας την άνοιξη του 1985 ο Κουφοντίνας, που ζει σε καθεστώς ημιπαρανομίας, συναντάει στο κέντρο της Αθήνας ένα βουλευτή του ΠαΣοΚ από την Πελοπόννησο και του λέει ότι «ξέρει (σ.σ.: ο Κουφοντίνας) τι θέλουν οι κουφάλες που έχουν ξεπουλήσει τα πάντα στη Δεξιά».

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1989-Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

22 χρόνια χωρίς τον Παύλο Μπακογιάννη

Την Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 1989,στις 7.58 το πρωί, τρεις ένοπλοι πυροβόλησαν με δύο 45άρια πιστόλια και τραυμάτισαν θανάσιμα τον Παύλο Μπακογιάννη, βουλευτή Ευρυτανίας της ΝΔ και γαμπρό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, στην είσοδο του γραφείου του στην οδό Ομήρου στο Κολωνάκι. Ο βουλευτής μεταφέρθηκε στον «Ευαγγελισμό», όπου εξέπνευσε μία ώρα αργότερα.

«Αποφασίσαμε λοιπόν να εκτελέσουμε τον απατεώνα και ληστή του λαού Μπακογιάννη. Ο κύριος αυτός είναι υπεύθυνος όχι μόνο γιατί έκλεψε τα πρώτα 60 εκατομμύρια του ιδρυτικού κεφαλαίου της Γραμμής αλλά και για τις εκατοντάδες εκατομμύρια που είτε έκλεψε μαζί με τον συνεργάτη του Κοσκωτά για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου Γραμμής, αλλά και για την αγορά μέσω της Γραμμής της Τράπεζας Κρήτης» (απόσπασμα από τη 12σέλιδη προκήρυξη με ημερομηνία 18.9.1989 που εστάλη στην «Ελευθεροτυπία» στις 9 Οκτωβρίου 1989).

Στην προκήρυξη με τίτλο «Αρχισε η κάθαρση», που έχει ημερομηνία 18.9.1989, αναφέρθηκε ότι η ΝΔ και ο Συνασπισμός εξαπάτησαν και εξαπατούν χυδαία τον λαό, αφού οδηγούν με τη στάση τους στην παραγραφή των εγκλημάτων, χωρίς να κρατάνε τα προσχήματα. Στην προκήρυξη αναφέρονται ως συνυπεύθυνοι (με τον Μπακογιάννη) του σκανδάλου Κοσκωτά οι Παπανδρέου, Κουτσόγιωργας, Πέτσος, Ρουμελιώτης και Χαλικιάς. Επίσης γίνεται αναφορά για την κρίση στην ΚΝΕ.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ  1993-Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

 

!

9 Σεπτεμβρίου 1993.  Ο βουλευτής Κιλκίς Γιώργος Συμπιλίδης ανεξαρτητοποιείται και ρίχνει τη κυβέρνηση Μητσοτάκη με μια ακατάληπτη δήλωση η οποία ήταν όλα τα λεφτά:«Το θέμα της Μακεδονίας μας δρομολογήθηκε (…) προς την κατεύθυνση της εθνικής τραγωδίας. (…) Το θέμα του ΟΤΕ, μετά μάλιστα από τις γνωστές περιπέτειες της ΑΓΕΤ, εγείρει τεράστια ερωτηματικά (…) Κύριε πρόεδρε, όλα τα παραπάνω με φέρνουν στην επώδυνη θέση να κάνω χρήση του συνταγματικού μου δικαιώματος και να προχωρήσω στην άρση της εμπιστοσύνης μου από την κυβέρνηση».

Mητσοτάκης κατηγορεί τον Σαμαρά για τη πτώση της κυβέρνησής  του και αφήνει να εννοηθεί ότι τον ρίξανε συμφέροντα φωτογραφίζοντας τον επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη. 

Ενάμισι χρόνο μετά ο Συμπιλίδης με τον ιδρώτα να κυλάει στο πρόσωπό του μιλάει στο«Star» και στον Γιώργο Τράγκα για τη νύχτα πριν τη πτώση του Μητσοτάκη>

– Την πέρασα στο σπίτι των κουμπάρων μου με ψωμί και τυρί. Είχε προηγηθεί μια συνάντηση στο σπίτι του Στεφανόπουλου όπου ο Σαμαράς μας εξήγησε πως έχει η υπόθεση της Μακεδονίας…

 

 

ΜΑΡΤΙΟΣ 2005-ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΣΑΛΙΚΙΔΗ

Ξημερώματα Τετάρτης 9 Μαρτίου 2005, στην οδό Ευκλείδου 18 στον Κολωνό.
 
Από το παταράκι του μπάνιου στο μικρό διαμέρισμα του Κώστα Τσαλικίδη, κατεβαίνει ένα σχοινί το οποίο είναι δεμένο στους σωλήνες του καλοριφέρ. Το σχοινί καταλήγει σε θηλιά, περασμένη στο λαιμό του 39χρονου στελέχους της Vodafone. Το σώμα του Κώστα Τσαλικίδη αιωρείται μερικά εκατοστά πάνω από το πάτωμα και μια καρέκλα είναι πεσμένη κάτω από τα πόδια του….

Η ώρα είναι 07:55. Το άψυχο σώμα του γιού της καθώς κρέμεται μπροστά στη πόρτα του μπάνιου, θα το αντικρύσει πρώτη η μητέρα του Γεωργία. Ο Κώστας, που ήταν πάντα συνεπής στην δουλειά του, εκείνη τη μέρα δεν είχε φύγει ακόμη από το διαμέρισμα και οι γονείς τον καλούσαν στο τηλέφωνο με τη σκέψη ότι τον είχε πάρει ο ύπνος. Ο πατέρας του Γιώργος, εργολάβος οικοδομών, υπέφερε από την αναπηρία του στο ένα του πόδι με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται η κίνησή του. Οι γονείς κατοικούσαν στον ίδιο όροφο με το γιο τους, σε διαφορετικά διαμερίσματα. Η μητέρα ήταν εκείνη που με το δικό της κλειδί, θα πήγαινε να ξυπνήσει τον Κώστα.

Η ώρα είναι 08:35, όταν φτάνει τυχαία στο διαμέρισμα ο αδελφός του Παναγιώτης. Εκείνος με μαχαίρι κόβει το σχοινί και τοποθετεί το άψυχο σώμα του αδελφού του στο κρεβάτι του υπνοδωματίου, όπου και τον φωτογράφισε. Στη συνέχεια τηλεφωνεί στο ΑΤ Κολωνού.

Στις 9.30-10 το πρωί της ίδιας μέρας, (σύμφωνα με την κατάθεσή του στις 10 Μαρτίου 2006), ενημερώνεται ο επικεφαλής της Vodafone Γιώργος Κορωνιάς, για το θάνατο του Κώστα Τσαλικίδη. Στο διαμέρισμα της οδού Ευκλείδου βρίσκεται ακόμη η Σήμανση και το ΕΚΑΒ.

 

Στο μεταξύ κανείς δεν φροντίζει ν απομονώσει το χώρο και να πάρει δαχτυλικά αποτυπώματα. Ούτε καν από το πατάρι. Μέχρι σήμερα.
Όσο για την νεκροψία, αυτή γίνεται την επόμενη το βράδι, 10 Μαρτίου 2005, αντί της πάγιας τακτικής-παραλαβή νεκρών μέχρι 10 το πρωί για νεκροτομή την ίδια μέρα. (Στην Ελλάδα πρωθυπουργός είναι ο Κώστας Καραμανλής και κορυφαία στελέχη στο Μαξίμου ο Γιάννης Αγγέλου και ο Γιάννης Ανδριανός.)

Κανείς εως σήμερα δεν γνωρίζει την πραγματική ώρα του θανάτου του Κώστα Τσαλικίδη. Κι αυτό γιατί πουθενά δεν αναγράφεται- σε κανένα έγγραφο! Κανείς εκτός από τον δολοφόνο του.

Στην οδό Ευκλείδου 18, στο διαμέρισμα που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το δυάρι που κατοικούσε ο Κώστας Τσαλικίδης, μένουν δυο φοιτήτριες, κορίτσια από την επαρχία που βρέθηκαν στην Αθήνα. Ένα πρωί καθώς έχουν κατέβει για ψώνια στο κέντρο της πόλης-συγκεκριμένα πήγαν ν αγοράσουν καλλυντικά από γνωστό κατάστημα, θα κάνουν μια γνωριμία λίγο ασυνήθιστη, για το μέρος. Ενας ώριμος άνδρας, αθλητικός και με κοντοκουρεμένο μαλλί, θα τις πλησιάσει. Τους πιάνει κουβέντα. Για κάποιο διάστημα, μιλάει μόνο με τη μία, καθώς η άλλη συνεχίζει να ψωνίζει.

Αργότερα και καθώς επιστρέφουν σπίτι τους, ανακαλύπτουν ότι έχουν χάσει τα κλειδιά τους. Πολύ μετά κι όταν ο Κώστας Τσαλικίδης του κάτω ορόφου, θα είχε φύγει από τη ζωή, οι φοιτήτριες βρίσκουν έντρομες μια βαλίτσα στο πατάρι του μπάνιου τους. Μια τεράστια βαλίτσα που δεν ανήκε σε καμία από τις δύο. Τα παταράκια στις παλιές πολυκατοικίες, όπως εκείνη που κατοικούσαν, χτιζόντουσαν με τον ίδιο τρόπο σ όλα τα διαμερίσματα. Οι σωληνώσεις ήταν παρόμοιες.

Οποιος είχε μπει στο διαμέρισμα των κοριτσιών γνώριζε ακριβώς πως ήταν και το πατάρι στο δυάρι του Κώστα Τσαλικίδη. Από πού περνούν οι σωληνώσεις της κεντρικής θέρμανσης. Είχε σκόμη στη διάθεσή του και το κλειδί της κεντρικής εισόδου της μικρής πολυκατοικίας.

Το τι μπορεί να περιείχε η βαλίτσα που τοποθετήθηκε στο πατάρι τους, είναι ένα ερωτηματικό. Οπως επίσης και πως θα μπορούσε να χρησιμεύει στους δολοφόνους του νεαρού Τσαλικίδη.

Ένα ακόμη ερωτηματικό είναι οι τρείς ναυτικοί κόμποι που έσφιγγαν τη θηλιά στο λαιμό του Κώστα Τσαλικίδη. Οι ναυτικοί κόμποι, απαιτούν ιδιαίτερη τεχνική και έμπειρο χέρι. Ο νεαρός Τσαλικίδης, δεν ήξερε να δένει παρά τους κόμπους στα κορδόνια των παπουτσιών του.

Οι φοιτήτριες –σύμφωνα με πληροφορίες-έχουν δώσει καταθέσεις και στη συνέχεια «εξαφανίσθηκαν» τρομαγμένες από το σπίτι του Κολωνού.

-«Εμείς ποτέ δεν είχαμε βαλίτσα στο πατάρι μας…», θα πουν στην οικογένεια του νεκρού Τσαλικίδη.

Ηταν γύρω στις 11 το βράδι της 8ης Μαρτίου, όταν ο Κώστας Τσαλικίδης πήγε στο φούρνο της γειτονιάς του. Είχε αδυναμία στις πάστες που έφτιαχνε ο φίλος του φούρναρης και αγόρασε τρεις. «Μ αρέσουν πολύ οι πάστες που φτιάχνεις…» έλεγε καθώς έβγαζε να τις πληρώσει.

«Δεν έμοιαζε με άνθρωπο που θ αυτοκτονούσε. Ανοίξαμε μια κουβεντούλα, ως συνήθως…» θα πει ο φούρναρης για τον πελάτη και φίλο του.

Ο Κώστας κρατώντας τις πάστες ανεβαίνει στο διαμέρισμα. Τα γεγονότα τον θέλουν να περνάει πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του. Όταν ένιωσε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν κατευθύνθηκε προς το κρεβάτι του. Το πώς ένας δολοφόνος θα εξουδετερώσει εντελώς την αντίσταση ενός ανθρώπου που κοιμάται, απαιτεί φαντασία αντίστοιχη μ εκείνη του τελευταίου διαρρήκτη. Ένα αναισθητικό σπρέυ αρκεί.

Το κοιμισμένο σώμα του νεαρού Τσαλικίδη οδηγείται από τους δολοφόνους του στην κρεμάλα με τους ναυτικούς κόμπους. Αφού τη περάσουν στο λαιμό ένας απ αυτούς τον «αγκαλιάζει» και κρέμεται μαζί του. Τα σημάδια στο λαιμό του νεκρού δεν δικαιολογούνται ούτε από το βάρος , ούτε από τη διάμετρο του σχοινιού.

Το γεγονός ότι επέλεξαν να τον κρεμάσουν έξω από το μπάνιο του, έχει την εξήγησή του. Ηθελαν να στείλουν «μήνυμα» σε όσους γνώριζαν να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό. Διαφορετικά ότι θα είχαν την ίδια τύχη: Θα τους περίμενε κι εκείνους «Το Μπάνιο της Αφροδίτης» …

 

Ο σκοτεινός κόσμος της Μεταπολίτευσης εξακολουθεί να ξετυλίγεται μπροστά μας σε όλο του το μεγαλείο…

Πηγή: kourdistoportocali.com/articles/22071.htm

Μάθε μπαλίτσα από τον άρχοντα!

από τον Θανάση Μαυρίδη

Οι πολιτικοί αρχηγοί που συγκροτούν το αρραγές κυβερνητικό μέτωπο αποφάσισαν να επαναλάβουν την μεταξύ τους συζήτηση αύριο Τετάρτη.  Μετά από την ιστορική απόφαση του ΣτΕ για την ΕΡΤ και την ηρωική αντίσταση του κεντροαριστερού μετώπου Βενιζέλου – Κουβέλη, ο Αντώνης Σαμαράς θα υποχρεωθεί να ενδώσει: Ποιο 4-2-1 και πράσινα άλογα; Το ελάχιστο που μπορούν να δεχτούν  είναι το 3-3-3. Να το βλέπει ο Αλέφαντος και να τρίβει τα μάτια του: Μάθε μπάλα από τον άρχοντα!

Εκεί που ο Αντώνης πίστεψε ότι θα μπορούσε να είναι ο μόνος κερδισμένος από την θυελλώδη σχέση των τριών, ο πρεσβύτερος Φώτης φρόντισε να τους μάθει τι σημαίνει να έχει κανείς καλούς συνεταίρους. Μάτι δεν έκλεισαν για μερόνυχτα ο Αντώνης και ο Βαγγέλης. Ο Αντώνης επειδή δεν μπορούσε να πιστέψει ότι θα έχανε την  κυβέρνηση και ο Βαγγέλης το κόμμα. Διότι η κεντροαριστερή συνιστώσα είχε ως απαραίτητο συστατικό την κοινή κάθοδο ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Δηλαδή, ενός σχήματος με αρχηγό τον Φώτη.  Κι αν ο Βαγγέλης διαφωνούσε στην πορεία, όλο και κάτι θα κέρδιζε ο Φώτης. Ας πούμε μερικά στελέχη, μερική συμπάθεια, κάτι τέλος πάντων.

Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι η απειλή τον εκλογών είχε σχέση με μία προσπάθεια Παπανδρεϊκών να καθαρίσουν για το φίλο τους τον κ. Παπακωνσταντίνου.

Ούτε και το άλλο το σενάριο ότι οι φίλοι των εχθρών των νέων μετόχων του ΟΠΑΠ θέλησαν να μπλοκάρουν με αυτό τον τρόπο το deal της ιδιωτικοποίησης. Ειδικά αυτό το τελευταίο δεν θέλουμε ούτε καν να το ακούμε. Όπως και δεν θέλουμε να μάθουμε τι έχουν υποστηρίξει όσοι διορίστηκαν στο Δ.Σ του Οργανισμού από τα τρία κόμματα εξουσίας με την μέθοδο του 4-2-1. Πολύ περισσότερο δεν θέλουμε να μάθουμε για τις θέσεις του διορισμένου εκπροσώπου της ΔΗΜΑΡ. Έτσι σύντροφοι; 

Και μας λένε τώρα ότι δεν είχαν μία προγραμματική συμφωνία και άλλα τέτοια. Δεν είχαν συμφωνήσει για το 4-2-1; Πλάκα μας κάνουν;  Τώρα θυμήθηκαν ότι δεν έχουν συμφωνήσει ένα σχέδιο για την σωτηρία της χώρας; Τόσο ξεδιάντροποι πια; Τόσο καιρό που διόριζαν και διόριζαν και διόριζαν με βάση τα προσυμφωνημένα ποσοστά, που ήταν; Γιατί δεν εξέφραζαν ανοικτά τις αντιθέσεις τους στην πολιτική Σαμαρά; Ειλικρινά, το σκηνικό αυτό έχει κουράσει και μάλιστα υπερβολικά. Αν νομίζουν ότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει, ας περιμένουν την επόμενη δημοσκόπηση. Μονάχα, να μην δηλώσουν έκπληκτοι…
ΥΓ: Την Τετάρτη το μεσημέρι συνεδριάζει εκτάκτως (αντί της Πέμπτης) το Δ.Σ του ΟΠΑΠ με μοναδικό θέμα την σύμβαση για τον τεχνολογικό πάροχο. Και στην συνέχεια συνεδριάζουν οι πολιτικοί αρχηγοί. Τυχαίο;

 

Πηγή: capital.gr

Σωκράτης Κόκκαλης: μια ιστορία σαν παραμύθι

9 Σεπτεμβρίου 1993. Ο βουλευτής Κιλκίς Γιώργος Συμπιλίδηςανεξαρτητοποιείται και ρίχνει τη κυβέρνηση Μητσοτάκη με μια ακατάληπτη δήλωση η οποία ήταν όλα τα λεφτά: «Το θέμα της Μακεδονίας μας δρομολογήθηκε (…) προς την κατεύθυνση της εθνικής τραγωδίας. (…) Το θέμα του ΟΤΕ, μετά μάλιστα από τις γνωστές περιπέτειες της ΑΓΕΤ, εγείρει τεράστια ερωτηματικά (…) Κύριε πρόεδρε, όλα τα παραπάνω με φέρνουν στην επώδυνη θέση να κάνω χρήση του συνταγματικού μου δικαιώματος και να προχωρήσω στην άρση της εμπιστοσύνης μου από την κυβέρνηση».

O Mητσοτάκης κατηγορεί τον Σαμαρά για τη πτώση της κυβέρνησής  του και αφήνει να εννοηθεί ότι τον ρίξανε συμφέροντα φωτογραφίζοντας τον επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη.Ενάμισι χρόνο μετά ο Συμπιλίδης με τον ιδρώτα να κυλάει στο πρόσωπό του μιλάει στο «Star» και στον Γιώργο Τράγκα για τη νύχτα πριν τη πτώση του Μητσοτάκη>

-Την πέρασα στο σπίτι των κουμπάρων μου με ψωμί και τυρί…

Είχε προηγηθεί μια συνάντηση στο σπίτι του Στεφανόπουλου όπου ο Σαμαράς μας εξήγησε πως έχει η υπόθεση της Μακεδονίας…

Δύσκολα οι σημερινοί πενηντάρηδες θα θυμηθούν έναν Έλληνα πρωθυπουργό ο οποίος τόλμησε να αντισταθεί στις απαιτήσεις του Σωκράτη Κόκκαλη. Αλλά δεν ήταν μόνο οι πρωθυπουργοί που έσπευδαν να δώσουν όρκο πίστης στον άνθρωπο που ο Καραμανλής αποκάλεσε Εθνικό Προμηθευτή. Με την ίδια βουλιμία και οι αρχηγοί των κομμάτων της αξιωματικής αντιπολίτευσης, (του Αλέξη Τσίπρα μη εξαιρουμένου μια και οι περίοικοι τον είδαν προεκλογικά να περνάει το κατώφλι της οικίας Κόκκαλη), αλλά και τα στελέχη των κομμάτων της Αριστεράς, όλοι σπεύδουν να δώσουν όρκους πίστης λες και πρόκειται για μια εθιμοτυπική διαδικασία. Ακόμη και ο Καραμανλής ο οποίος τον αποκαλούσε Εθνικό Προμηθευτή ταπεινώθηκε μπροστά του  όταν ήλθε στην εξουσία και δια μέσω του Κωστάκου (ΟΠΑΠ) ανανέωσε την περίφημη σύμβαση με την Ιντραλότ, η οποία αν μη τι άλλο συμβολίζει την διαχρονική επιρροή του Κόκκαλη στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας.

Ο τρόπος με τον οποίο κέρδισε το ΠΑΣΟΚ τις εκλογές του 1985 είναι γνωστός. Τα εκβιαστικά διλήμματα περί «επανόδου της δεξιάς» και «αντικομουνιστικής οπισθοδρόμησης» , αν κέρδιζε η «ΝΔ» τις εκλογές, βρήκαν τελικά απήχηση στην εκλογική μάζα της αριστεράς, κυρίως επειδή η έξωθεν «γραμμή» ανάγκασε το ΚΚΕ να δεχθεί αδιαμαρτύρητα τη λεηλασία της εκλογικής του βάσης.

Τον επόμενο χρόνο ο ίδιος ο Α. Παπανδρέου επέβαλε δια μέσου του ΚΥΣΥΜ της Βάσως Παπανδρέου και του «ελληνικού τηλεφώνου» (Π. Λάμπρου) την μονοκρατορία της «Ιντρακόμ» και του Κόκκαλη στον ΟΤΕ. Παράλληλα  άρχισε και η κατακόρυφη αναρρίχηση του Σωκράτη προς το ρετιρέ της πραγματικής εξουσίας στην Ελλάδα.

Αυτά έγραφε τότε το «Αντί». Η συνέχεια γράφτηκε το 1988 όταν το Δ.Σ. του ΟΤΕ (Θ. Τόμπρας) ανέθεσε  χωρίς διαγωνισμό και με διπλάσιες τιμές την πρώτη μεγάλη προμήθεια τις εταιρείες Intracom και Siemens. Είναι οι περιβόητες 470.000 ψηφιακές παροχές η διαδικασία για τις οποίες ολοκληρώθηκε επί Οικουμενικής για την οποία μίλησε ο κ. Κοροβέσης.

Το καλοκαίρι του 1988 ο Κόκκαλης έχει πλέον εδραιωθεί στο τότε πρωθυπουργικό περιβάλλον. Έτσι στις 7 Ιουλίου, ο Α. Παπανδρέου και η Δ. Λιάνη επιβιβάζονται στη θαλαμηγό του Κόκκαλη «Γκουανταλαχάρα» και αρχίζουν μια κρουαζιέρα στο Αιγαίο που κρατά μέχρι τις 21 Ιουλίου, μέσα σε θύελλα αντιδράσεων.

 

ΟΤΑΝ ΤΟ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΗΜΙΤΗ ΣΥΝΕΤΑΞΕ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΗΣ INTRACOM


Στις 30 Ιουλίου του 2010 ο Γιώργος Βότσης σε άρθρο του στην “Ε” με τον τίτλοΕ, ρε και ν΄άνοιγε ξαφνικά το στόμα του ο Σ. Κόκκαλης, έγραφε>

Το μαύρο χρήμα, που έρρεε, επί δεκαετίες, από τα μαύρα ταμεία του γερμανικού βιομηχανικού κολοσσού, θα παραμείνει στο μαύρο σκοτάδι, ως προς τα στόματα που έχει μπουκώσει – προς δόξαν της συναινετικής συγκάλυψης και της προκλητικής υποκρισίας τού πολιτικού μας κόσμου. Εκτός πια κι αν διαψευστούν οι προβλέψεις και έμεινε πράγματι το καλό για το τέλος. Αν, λέω, σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και ξαφνικά αποφασίσει να ανοίξει το στόμα του ο Σωκράτης Κόκκαλης, που, επιτέλους, κλήθηκε να καταθέσει στην εξεταστική, «Μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς…», που ‘λεγε κι ο Βάρναλης. Τίποτα δεν θα απομείνει όρθιο στον, έτσι κι αλλιώς, ερειπιώνα του δημόσιου βίου: Πολιτικοί ηγέτες και κόμματα, πρωθυπουργοί, υπουργοί και βουλευτές, διοικητές οργανισμών και μανδαρίνοι, δικαστές και δημοσιογράφοι, ένστολοι αξιωματούχοι και αθλητικοί παράγοντες, εκδότες και εκδιδόμενοι – όλους κατά κοινή πεποίθηση τους έχει ταΐσει ο γαλαντόμος Σωκράτης Κόκκαλης για να χτίσει μεθοδικά, επί 45 χρόνια, την επιχειρηματική αυτοκρατορία του. Και γιατί, θα μου πεις, να ανοίξει τώρα το στόμα του; Οχι, ασφαλώς από συνειδησιακή κρίση – κολύμπι στο χρήμα και ηθικές αναστολές δεν πάνε μαζί.
Αφού δεν κινδυνεύει πια να αυτοενοχοποιηθεί (πέραν της παραγραφής, αλλεπάλληλα δικαστικά βουλεύματα τον έχουν αποδώσει πάλλευκο στην κοινωνία, ενώ και οι έρευνες στη Γερμανία για συνεργασία του με τη «Στάζι» σταμάτησαν απότομα) θα μπορούσε με τις αποκαλύψεις του να μας αφήσει άλαλους: Για την υστεροφημία του – για να γράψει, δηλαδή, Ιστορία.
Στη μνήμη του πατέρα του Πέτρου Κόκκαλη, ηρωικής μορφής της Αριστεράς, ανεπίληπτης για συναγωνιστές και αντιπάλους. Για να δικαιώσει αναδρομικά τον αμετροεπή κουμπάρο του και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλο, ο οποίος δεν χάνει ευκαιρία να τον εκθειάσει σαν… μεγάλο αγωνιστή και εθνικό ευεργέτη! Για «να τη βγει» από αριστερά στους πολιτικούς, τους οποίους περιφρονεί βαθύτατα, όπως κάθε αφέντης τους γλοιώδεις υποτακτικούς του. «Εχω βαρεθεί να μου έρχονται συνέχεια οι πολιτικοί με το χέρι απλωμένο…», φέρεται να λέει (Κ. Βαξεβάνης «Επίκαιρα», 24-06-10). Και, επιτέλους, για την πλάκα του, βρε αδερφέ: τώρα πια, που δεν παίζει στα γήπεδα, να ξεσηκώσει μέγα νταβαντούρι και να κάνει χάζι… Αλλά φευ, από θαύματα στέρεψε ακόμη και η Λούρδη.
Ενδείξεις υπάρχουν, προς την αντίθετη όμως κατεύθυνση: Στις 6 Ιουλίου κατέθεσε στην εξεταστική ο Φ. Γιουνγκ, στενός συνεργάτης του Κόκκαλη, διευθυντικό στέλεχος της Ζίμενς ώς το 2003, οπότε συνταξιοδοτήθηκε για να βρεθεί έκτοτε στη διοίκηση της Intracom και της ρωσικής Systema. Ο λαμπρός αυτός κύριος (κατά το «Σπίγκελ» συνεργάτης της ΒΝΡ, ήτοι των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών) κατέθεσε στην εξεταστική ότι… δεν έχει ιδέα για «μαύρα ταμεία» της Ζίμενς και δωροδοκίες πολιτικών… Δεν ξέρω αν άλλο τόσο διαφωτιστικός θα είναι και ο Σωκράτης Κόκκαλης.
Πολλά θα εξαρτηθούν και από τη στάση των μελών της εξεταστικής επιτροπής, όπου λέγεται ότι ευτυχώς το κλίμα έχει διαφοροποιηθεί αισθητά, σε σχέση με το παρελθόν, όταν το όνομα Κόκκαλης ήταν ταμπού για πολιτικούς και δημοσιογράφους και προκαλούσε δέος. Στις 6 Ιουλίου, επίσης, κατέθεσε στην εξεταστική και ο πασίγνωστος πλέον πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γ. Ζορμπάς, που νομίζω ότι θα μείνει στην Ιστορία ως ο εισαγγελέας των… απόκρυφων πορισμάτων (κατά τα απόκρυφα ευαγγέλια). Δύο φορές τού ανετέθη και διεξήγαγε ευσυνείδητα πολύμηνες εξονυχιστικές έρευνες για φοβερά σκάνδαλα πολιτικής διαφθοράς. Και τις δύο, τα πορίσματα των ερευνών του, με αδιάσειστη τεκμηρίωση και συντριπτικό κατηγορητήριο, με άνωθεν εντολές, πετάχθηκαν στο καλάθι των αχρήστων και απαγορεύθηκε(!) η χρήση τους ως ντοκουμέντων από δημόσια αρχή. Η δεύτερη, το 2008, ήταν για τα περιβόητα ομόλογα και την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, με χειρότερη την περίπτωση του ΤΣΠΕΑΘ, για την οποία η διοίκηση Π. Σόμπολου της ΕΣΗΕΑ, ξετσίπωτα, δεν κούνησε το δαχτυλάκι της. Βροχή, περιέργως, οι ερωτήσεις στην εξεταστική προς τον κ. Ζορμπά για το πρώτο απόκρυφο πόρισμα της 26-6-1995 για το μέγιστο διαχρονικό σκάνδαλο, να έχει καταστεί το δίδυμο Ζίμενς – Intracom μονοπωλιακός προμηθευτής του ΟΤΕ με λεηλασία του δημόσιου χρήματος και εκτεταμένη διαφθορά.

Περιέγραψε λεπτομερώς αυτά που έπρεπε βεβαίως να έχουν απασχολήσει το Κοινοβούλιο πριν από 15 ολόκληρα χρόνια: Πώς διεξήγαγε εξάμηνη προκαταρκτική εξέταση για διαβλητό διαγωνισμό προμήθειας ψηφιακών του ΟΤΕ, ύστερα από μηνυτήρια αναφορά του πρώην υπουργού Ανδρέα Ανδριανόπουλου. Συντριπτικό το κατηγορητήριο (και επί κακουργήματι) για δεκάδες: απάτη, παράβαση καθήκοντος, απιστία, δωροδοκία και δωροληψία, ηθική αυτουργία… Ουδέποτε, βεβαίως, κάθισαν στο σκαμνί ο Σωκρ. Κόκκαλης, ο Ηλ. Γεωργίου, προκάτοχος του Χριστοφοράκου, τα μέλη του Δ.Σ. και της Επιτροπής Προμηθειών του ΟΤΕ κ.ά., ούτε διερευνήθηκαν οι ευθύνες υπουργών. Αντιθέτως: Το πόρισμα πετάχθηκε στα σκουπίδια και η υπόθεση αφαιρέθηκε από τον Γ. Ζορμπά, που μετατέθηκε δυσμενώς στα Γιάννενα, ενώ το πολιτικό άστρο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου άρχισε κατακόρυφα να δύει… Μετ’ ου πολύ (Μάρτιος 1998) το Συμβούλιο Εφετών εξέδωσε και το απαλλακτικό βούλευμα. Πάλι με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – τώρα του Κ. Σημίτη.
Να πούμε, έτσι, για την Ιστορία, ότι ο Σωκρ. Κόκκαλης διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον Κ. Σημίτη (γερμανοτραφείς και οι δύο και οι πατέρες τους σύντροφοι στην «κυβέρνηση του Βουνού»): Το δικηγορικό γραφείο του συνέταξε το καταστατικό της Intracom, ενώ, ως πρωθυπουργός, εξεδήλωσε τη φιλία του και με έναν μπουναμά, το γήπεδο Καραϊσκάκη… Η αλήθεια είναι ότι ο Κόκκαλης για να κάνει χρυσές δουλειές τα ‘χε πάντοτε καλά με όλα τα καθεστώτα, όλες τις κυβερνήσεις και όλα τα κόμματα – από τη χούντα ώς το ΚΚΕ. 

Το προηγούμενο απαλλακτικό βούλευμα (υπ’ αριθμ. 597, πάλι για τον ΟΤΕ και τις προμήθειες από Ζίμενς και Intracom) είχε εκδοθεί επί κυβερνήσεως Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος αργότερα μηνύθηκε από τον τωρινό πρόεδρο της Ν.Δ. Αντ. Σαμαρά, όταν υπαινίχθηκε ότι με τον Κόκκαλη έριξε την κυβέρνησή του και εξασφάλισε πολυδάπανη εκλογική καμπάνια για την Πολιτική Ανοιξη. Τρέχα γύρευε – στην πολυδαίδαλη γενεαλογία της διαπλοκής… Η έκδηλη αδυναμία του Κόκκαλη πάντως υπήρξε το ΠΑΣΟΚ: Το 1986 εχρίσθη εθνικός προμηθευτής, ενώ γνωστοί ατσίδες του ΠΑΣΟΚ (Τόμπρας, Λούβαρης, Χρυσικόπουλος κ.ά.) διέπρεψαν και ως στενοί συνεργάτες του. Υπάρχουν αυτοί (ανάμεσά τους και η αφεντιά μου) που υποστηρίζουν ότι σκάνδαλο Ζίμενς, στις γνωστές διαστάσεις, δεν θα υπήρχε χωρίς την πρωταγωνιστική σύμπραξη του Κόκκαλη. Αφετηρία του μάλιστα θεωρούν την οικουμενική κυβέρνηση. Το 1990, όταν οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί (Κ. Μητσοτάκης, Ανδρ. Παπανδρέου και Χαρ. Φλωράκης) ανέτρεψαν πραξικοπηματικά (και με χοντρές μίζες, όπως επανειλημμένα δημοσιεύθηκε, για τα κομματικά ταμεία) ομόφωνη απόφαση της κυβέρνησης Ξ. Ζολώτα για διεθνή διαγωνισμό και ανέθεσαν απευθείας 470.000 ψηφιακές παροχές στο σιαμαίο δίδυμο Ζίμενς – Intracom, που καθιερώθηκε έκτοτε παρανόμως ως ο αποκλειστικός προμηθευτής του ΟΤΕ με αμύθητα κέρδη και αντίστοιχη ζημία του Δημοσίου. Ο τότε αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών, Γ. Κεφαλογιάννης, που, προς τιμήν του, παραιτήθηκε, τα περιγράφει αναλυτικά (επιστολή στην «Κυριακάτικη Ε», 20-06-10) τονίζοντας ότι «τότε δυστυχώς ξεκίνησε η μεγάλη διαπλοκή του πολιτικού μας συστήματος». Δεν είναι η αφετηρία και των τωρινών ερευνών της εξεταστικής επιτροπής που λήγουν άδοξα σε ένα μήνα. Κανένα κόμμα δεν το ζήτησε – αφού όλα έχουν λερωμένη τη φωλιά τους…

 

ΑΠΟ ΤΟ ΓΚΟΥΑΝΤΑΛΑΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΓΑΠ.

ΙΔΟΥ ΤΙ ΕΓΡΑΦΕ Η ΑΡΙΣΤΕΑ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟΥ>

Μετά τον «πόλεμο» του τέως πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή κατά της διαπλοκής και των «νταβατζήδων» που κατέληξε το 2007 σε μια μαμούθ απευθείας ανάθεση στην Intralot του Σωκράτη Κόκκαλη από τον ΟΠΑΠ, η «αντίσταση» του νυν πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου -που δεν χρωστάει σε κανέναν- στα συμφέροντα συνεχίζεται.

Και πάλι από το μετερίζι του ΟΠΑΠ.
Ο οργανισμός (ελέγχεται κατά 34% από το Δημόσιο) μέχρι το επόμενο Σάββατο (31/7) θα έχει υπογράψει άλλη μια απευθείας «δωρεά» προς την Intralot για την υποστήριξη των υπηρεσιών του Στοιχήματος και για τη συντήρηση συστημάτων. Τουτέστιν, μια νέα αυτοτελή σύμβαση διάρκειας 2 συν 1 χρόνων παροχής υπηρεσιών, η οποία φυσικά είναι όλα τα λεφτά για την Intralot. Και αυτή η διοίκηση του ΟΠΑΠ δεν πρόκαμε να κάνει διεθνή διαγωνισμό και παραμένει στην αγκαλιά του Σ. Κόκκαλη. Η δε προηγούμενη (Κωστάκου-Νειάδα) ακύρωσε ως άκαρπη διαγωνιστική διαδικασία που είχε αρχίσει το 2005 και στις 31 Ιουλίου 2007, υπό την πίεση της κατάρρευσης του ΟΠΑΠ αν έμενε χωρίς υποστήριξη, προέβη σε τριετή ανάθεση (μέχρι 31 Ιουλίου 2010) με σύμβαση που τιμολογεί χρυσάφι ακόμα και την αποστολή ενός Fax από την ανάδοχο!

Το πολιτικό συμπέρασμα, μόνο από τον συμβατικό οργασμό του ΟΠΑΠ με την Intralot, δείχνει ότι και τα δύο κόμματα εξουσίας (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.) υποστηρίζουν τα τζακ-ποτ συμβόλαια προς την εθνική προμηθεύτρια του τζόγου εδώ και περίπου 25 χρόνια. Η Intralot ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ως η αγαπημένη του ΠΑΣΟΚ, στην οποία το 1999 παραχωρήθηκε και η οργάνωση του Πάμε Στοίχημα, ενώ το 2005, επί Ν.Δ., ο low profile πλέον Σωκράτης Κόκκαλης μετέτρεψε τον τότε πρωθυπουργό σε καρικατούρα. Η εταιρεία του εξασφάλισε τη μεγαλύτερη 3ετή ανάθεση (με δυνατότητα παράτασης ενός χρόνου), η αξία της οποίας από το εσωτερικό του ΟΠΑΠ αποτιμάται με ποσό που ξεπερνά και τα 425 εκατ. ευρώ!

Μάλιστα, αν στο ποσόν αυτό προστεθούν και μικρότερες απευθείας αναθέσεις του ΟΠΑΠ σε Intralot, Intracom, Telecom και Intracom ΙΤ, τότε στην πενταετία της Ν.Δ. οι πλουσιοπάροχες δωρεές έχουν μετά βεβαιότητας φθάσει τα 550 εκατ. ευρώ!

Το εξοργιστικό της υπόθεσης αυτής είναι και το ότι από τον ΟΠΑΠ υποστήριξαν (με δημόσια ανακοίνωση) ότι η σύμβαση των 425 εκατ. ευρώ ήταν ύψους 96,5 εκατ. ευρώ! Το κρυφό τίμημα το έβαλαν στο συρτάρι, ενώ η Intralot άσκησε όλα τα δικαιώματά της που απέρρεαν από τους όρους της σύμβασης πουλώντας υλικοτεχνική υποδομή και μεταβιβάζοντας άδειες χρήσης λογισμικού. Μόνο δύο δικαιώματα προαίρεσης που ασκήθηκαν κόστισαν στον ΟΠΑΠ 78,5 εκατ. ευρώ (χωρίς τον ΦΠΑ), που μαζί με την Intralot ανακοίνωσαν το ψέμα για τα 96,5 εκατ. ευρώ δίχως η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς να τους ενοχλήσει και φυσικά κρύβοντας τη σύμβαση ακόμα και από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που τη ζήτησαν με ερωτήσεις τους.

Αυτές τις ημέρες, και πάλι με τη μορφή του επείγοντος και με την επίκληση του μονόδρομου, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η διοίκηση του ΟΠΑΠ, (Σταματόπουλος-Σπανουδάκης) επικουρούμενη από τον νομικό σύμβουλο του οργανισμού κ. Γανωτή, βρίσκεται σε στενότατες επαφές με το επιτελείο της Intralot για τη διαμόρφωση των τελικών όρων της νέας σύμβασης. Κάποιοι από τον ΟΠΑΠ δείχνουν προβληματισμένοι, όμως κάποιοι άλλοι -φίλοι και του Ολυμπιακού- είναι ένθερμοι υποστηρικτές της νέας παρέλασης της Intralot από τα φορτωμένα ταμεία του ΟΠΑΠ. Τα τελευταία εξακολουθούν να στηρίζουν σχεδόν αποκλειστικά τη βαλλόμενη κερδοφορία της εταιρείας, η οποία δεν έχει ευτυχήσει από τις αποδόσεις των λοτταριών του εξωτερικού που διαχειρίζεται, συμπεριλαμβανομένης πλέον και αυτής της Τουρκίας.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η νέα σύμβαση ΟΠΑΠ-Intralot θα είναι αυτοτελής και δεν θα αποτελεί «ουρά» αυτής του 2007 που προβλέπει μονοετή παράταση.

Το επικρατέστερο είναι να υπογραφεί για 2 συν 1 χρόνια, ενώ στο τραπέζι έχει πέσει και το σενάριο για 3 συν 1 χρόνια. Η διοίκηση του ΟΠΑΠ -ατύπως- επικαλείται ότι είναι υποχρεωμένη να αξιοποιήσει το άρθρο 13 της σύμβασης του 2007, βάσει του οποίου έκλεισε και κάθε προοπτική διαγωνισμού. Κι αυτό γιατί, εκτός από την ενοικίαση εξοπλισμού, ο ΟΠΑΠ τότε προέβη και σε αγορά των αδειών χρήσης του λογισμικού μέχρι το 2016 από την Intralot για τα παιχνίδια, τις εφαρμογές και τα τερματικά. Μ’ ένα λόγο, διαχρονικά οι διοικήσεις του ΟΠΑΠ στρώνουν η μία το δρόμο για την άλλη και πάντα στο χαλί της Intralot, ενώ ψελλίζουν διακριτικά ότι εκτελούν δεσμεύσεις… προηγούμενων διοικήσεων.

Η Intralot στοχεύει σύμβαση ύψους 100 εκατ. ευρώ ετησίως για την υποστήριξη με λεόντειο αμοιβή για την τεχνική υποστήριξη των 9.800 τερματικών, αυτόματης χρήσης (ΤΑΧ), συνδεδεμένη με υψηλό ποσοστό αμοιβής της από τον ετήσιο τζίρο τους, ο οποίος δεν μπορεί να είναι κάτω από 300 έως 400 εκατ. ευρώ. Επίσης, ως «πρωταθλήτρια» στο μονοπώλιο, ζητεί και «διόδια» για τις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο ΟΠΑΠ ζητεί στο λογισμικό της να διασυνδεθούν συστήματα τρίτων προμηθευτών! Αυτό κι αν λέγεται νταβατζιλίκι ή, στο ευγενέστερο, προστασία της μοναδικής σχέσης της με τον ΟΠΑΠ. Ηδη η Intralot έχει κατορθώσει να εξώσει την κυπριακή Glory που ο ΟΠΑΠ εξαγόρασε, ενώ τώρα σπρώχνει στο περιθώριο και τη Neurosoft, με την άρνησή της να παράσχει δεδομένα προκειμένου να επεξεργαστούν τα συστήματα της εταιρείας για να τον θωρακίσουν από τα στημένα στοιχήματα.

Πάντως, στον ΟΠΑΠ διακινείται και το σενάριο της σύγκρουσης με την Intralot, κάτι το οποίο θα οδηγήσει σε μονοετή σύμβαση 96,5 εκατ. ευρώ, όπως έχει προβλεφθεί από τη σύμβαση του 2007. Δεν είναι και άσχημα. Οι διακινητές αυτού του σεναρίου εμφανίζονται ως διαφωνούντες με την ανανεούμενη ομηρία του ΟΠΑΠ στην Intralot, και σ’ αυτούς περιλαμβάνεται και ο διευθύνων σύμβουλος Ι. Σπανουδάκης. Ο τελευταίος αν δεν ενδύεται κάποιο διαπραγματευτικό ρόλο ή αν δεν αποστασιωποιείται από το δώσ’ τα όλα την Intralot για λόγους επικοινωνιακούς, αν συμβούν τα σημεία και τέρατα πρέπει να παραιτηθεί. Διαφορετικά οι συστάσεις είναι για το… θεαθήναι.

Εν αναμονή, πάντως, των εξελίξεων, κυβέρνηση και ΟΠΑΠ οφείλουν να δημοσιοποιήσουν τις συμβάσεις και τις πραγματικές αξίες τους με την Intralot και να δώσουν στη δημοσιότητα την όποια νέα ανάθεση με το αληθινό της τίμημα.

Εκτός και αν το open governor του Γ. Παπανδρέου εξαιρεί τις συμβάσεις ΟΠΑΠ-Intralot.

*ΥΓ.: Στη σύμβαση του 2007 έσοδα που αποκόμισε η Intralot από τον ΟΠΑΠ τιμολογήθηκαν στη Λευκωσία διά της Intralot International. Πρόκειται για περίπου 50 εκατ. ευρώ που φορολογήθηκαν light, κάτω από την ανοχή του υπουργείου Οικονομικών, το οποίο έκανε το κορόιδο όταν το αποκαλύψαμε από την «Ε». Ελπίζουμε οι νέες τιμολογήσεις του ελεγχόμενου κρατικά οργανισμού να μην είναι εξίσου προκλητικές, όταν οι πολίτες στενάζουν πολλαπλώς.

 


 

 

1993-2013>ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ!

Μετά το Πραξικόπημα του Περιστερίου που έλαβε χώρα το περασμένο Σάββατο οΧρήστος Ιωάννου θα γράψει στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της Δευτέρας 8 Απριλίου.

Τα τύμπανα του πολέμου ήχησαν για ακόμη μία φορά με επίκεντρο τον ΟΠΑΠ και τη σύμβαση με την Ιντραλότ (συμφερόντων τού επί χρόνια προμηθευτή, Σωκ. Κόκκαλη), την οποία ενέκρινε η γενική συνέλευση το περασμένο Σάββατο.

Γιώργος Μελισσανίδης (δεξιά) και Δημήτρης Κοπελούζος (κέντρο) απειλούν με πόλεμο αν υπογραφεί η σύμβαση με τον Σωκράτη Κόκκαλη (αριστερά) πριν γίνει η ιδιωτικοποίηση  Επιχειρηματικοί κύκλοι που διεκδικούν τον ΟΠΑΠ απειλούν με πόλεμο, που μπορεί να έχει απρόβλεπτες επιχειρηματικές και πολιτικές προεκτάσεις. Στόχος τους είναι να μην υπογραφεί η νέα σύμβαση (το ύψος της επισήμως είναι 109 εκατ.ευρώ, αλλά κάποιοι ανεβάζουν το ποσόν σε άνω των 200 εκατ. ευρώ) πριν από την ιδιωτικοποίηση.

Συγκεκριμένα, οι επιχειρηματίες Μελισσανίδης και Κοπελούζος, που διεκδικούν την «αγελάδα» του Δημοσίου, θεωρούν ότι ο όμιλος του Σωκράτη Κόκκαλη, ο οποίος επίσης συμμετέχει στο διαγωνισμό, αποκτά προβάδισμα με τα λεφτά του ίδιου του ΟΠΑΠ, αφού θα παραμείνει βασικός προμηθευτής για τα επόμενα πέντε χρόνια. Επίσης υποστηρίζουν ότι η νέα σύμβαση δεσμεύει τον αγοραστή να χρησιμοποιήσει ως προμηθευτή την εταιρεία του Σωκράτη Κόκκαλη ακόμα κι αν δεν συμφωνεί.

Στη μάχη έχουν μπει και άλλοι επιχειρηματικοί όμιλοι που δεν έχουν σχέση με το διαγωνισμό, αλλά διεκδικούν από μια σημαντική συμμετοχή σε παιχνίδια του ΟΠΑΠ (VLTS) μέχρι μια απλή χορηγία ή κάποια εργολαβία από ΟΠΑΠ και κυβέρνηση, και βρίσκουν ευκαιρία να «χτυπήσουν» την προνομιακή σχέση Κόκκαλη – ΟΠΑΠ.

Η διοίκηση του ΟΠΑΠ υποστηρίζει ότι η νέα σύμβαση είναι αποτέλεσμα διεθνούς διαγωνισμού, δεν έχει αμφισβητηθεί, ενώ πλέον έχει την έγκριση μετόχων και κυρίως των ανεξάρτητων ιδιωτών.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι πολέμιοι της σύμβασης που διεκδικούν τον ΟΠΑΠ έχουν διαμηνύσει σε κυβέρνηση, ΤΑΙΠΕΔ και διοίκηση του ΟΠΑΠ να μην υπογραφεί η σύμβαση πριν από την ιδιωτικοποίηση του Οργανισμού, κάτι το οποίο φαίνεται ότι θα καταφέρουν.

Και αυτό γιατί το χρονοδιάγραμμα μέχρι την υπογραφή της σύμβασης περιλαμβάνει τα εξής στάδια:

Α) εντός της εβδομάδας αναμένεται να ανακηρυχθεί η Ιντραλότ μειοδότρια και να της ζητηθούν νομιμοποιητικά χαρτιά,

Β) θα ακολουθήσει έλεγχος περίπου 10 ημερών,

Γ) η υπογραφή της σύμβασης αναμένεται στις αρχές Μαΐου 2013. Μέχρι τότε μπορεί να έχει ολοκληρωθεί και η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ, αφού τα σχήματα των υποψηφίων θα οριστικοποιηθούν στις 17 Απριλίου, ενώ οι δεσμευτικές οικονομικές προσφορές θα κατατεθούν στις 22 Απριλίου, οπότε η νέα διοίκηση θα κληθεί για να υπογράψει τη σύμβαση.
“KΛΕΙΔΙ” Η ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ

Πολλοί είναι εκείνοι που εκτιμούν ότι ο Λουρόπουλος θα επιχειρήσει ηρωική έξοδο αφού πρώτα υπογράψει ώστε να εξασφαλίσει τα συμφέροντα του Σωκράτη Κόκκαλη.
Γράφει σχετικά ο Φώτης Κόλλιας  στο Euro2day>

Την ημερομηνία υπογραφής της σύμβασης με την Intralot για το νέο τεχνολογικό σύστημα παρέλειψε να αναφέρει ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΠΑΠ Κ. Λουρόπουλος κατά την προχθεσινή γενική συνέλευση.

Έτσι, μετά τα «στοιχήματα» για τη στάση που θα κρατήσει το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων (που προτίμησε τελικά να… απέχει από την ψηφοφορία για την έγκριση της νέας σύμβασης στη γενική συνέλευση του Σαββάτου), πέφτουν νέα στοιχήματα για την ημερομηνία υπογραφής του παχυλού συμβολαίου των 108,8 εκατ. ευρώ (συν ΦΠΑ), το οποίο όμως στην πράξη, μαζί με τις συμπληρωματικές συμβάσεις που παρουσιάζονται παρακάτω, θα αποφέρει στηνIntralot συνολικό ποσό της τάξεως των 200-250 εκατ. ευρώ τα επόμενα χρόνια.

Μετά την ισχνή μεν, αλλά θετική ψήφο (περίπου 26% του συνόλου των μετόχων) της προχθεσινής συνέλευσης, στην Intralot βιάζονται να υπογράψουν, κάποιοι άλλοι όμως εκτιμούν πως εκκρεμούν διαδικαστικά θέματα, καθώς και η πιθανή συνέχεια στα εξώδικα που έχουν στείλει ορισμένοι εκ των υποψηφίων για την απόκτηση του 33% του ΟΠΑΠ.

Αρκετοί από τους διεκδικητές εμφανίζονται πλέον ξεκάθαρα εξοργισμένοι από την τελευταία εξέλιξη, καθώς εκτιμούν ότι η ανάθεση της σύμβασης στην Intralot, λίγες μέρες πριν από την κατάληξη του διαγωνισμού δεν συνιστά απλώς τεχνολογική δέσμευση του ΟΠΑΠ αλλά και έμμεση χρηματοδότηση της εταιρίας του κ. Κόκκαλη προκειμένου να διεκδικήσει την εξαγορά του.

Ορισμένοι μάλιστα κατηγορούν τη διοίκηση ότι σπεύδει να αγοράσει το νέο σύστημα, την ώρα που με βάση παλαιότερες συμφωνίες με την Intralot είναι πρακτικά ιδιοκτήτης σημαντικού μέρους της τεχνολογικής υποδομής, έως τουλάχιστον τα τέλη του 2016.

Για τους παραπάνω λόγους, παρατηρητές της αγοράς αναρωτιούνται αν με βάση το κλίμα που έχει δημιουργηθεί μετά την αποχή του ΤΑΙΠΕΔ (και την εικόνα που αποκόμισε η αγορά από την προχθεσινή συνέλευση, η οποία εξελίχθηκε σε παρωδία) η διοίκηση του ΟΠΑΠ θα σπεύσει να υπογράψει τη σύμβαση ή θα κληθεί να την υπογράψει ο νέος ιδιοκτήτης του οργανισμού σε σύντομο χρονικό διάστημα, καθώς οι δεσμευτικές προσφορές για τον ΟΠΑΠ αναμένεται να κατατεθούν στις 17 Απριλίου.

Σημειώνεται ότι η διάρκεια ισχύος της προσφοράς, επί τη βάσει της οποίας καταρτίστηκε η νέα σύμβαση, λήγει νωρίτερα, στις 11 Απριλίου, ωστόσο σε περίπτωση όπου ζητηθεί παράταση από τον ΟΠΑΠ εν όψει της υπογραφής, για διαδικαστικούς λόγους, θα ήταν μάλλον δύσκολο στην εταιρία του κ. Κόκκαλη να απαντήσει αρνητικά

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΠΑΠ Κ. Λουρόπουλος υποστήριξε προχθές πως η διοίκηση του ΟΠΑΠ έχει παράσχει αναλυτική πληροφόρηση στους υποψήφιους επενδυτές στο πλαίσιο λειτουργίας του λεγόμενου VDR (Virtual Data Room). «Το τελικό συμπέρασμα της ανάλυσής μας είναι πως υπάρχει μείωση κατά 36% του συνολικού τιμήματος», που πληρώνει ο οργανισμός στην Intralot, είπε ο Κ. Λουρόπουλος (στα 3,4 εκατ. τον μήνα από 5,3 εκατ. σήμερα). Πρόσθεσε πως στους υποψηφίους παρουσιάζονται και οι ποιοτικοί λόγοι για την υπογραφή της σύμβασης, όπως το γεγονός πως «το υφιστάμενο σύστημα είναι παλιό» και «χρειάζεται νέο για να ενισχυθεί ο ΟΠΑΠ».

Ο επικεφαλής του ΟΠΑΠ είπε στην προχθεσινή συνέλευση πως με την Intralot θα υπογραφεί μια σύμβαση υλοποίησης του νέου τεχνολογικού συστήματος που θα έχει διάρκεια επτά μηνών από την υπογραφή της. Δηλαδή η Intralot καλείται εντός επταμήνου να εγκαταστήσει και να λειτουργήσει την απαραίτητη υποδομή και το λογισμικό για το νέο σύστημα έναντι τιμήματος 29,5 εκατ. ευρώ (συν ΦΠΑ).

Ταυτόχρονα, θα υπογραφεί και σύμβαση υποστήριξης για τη λειτουργία του νέου συστήματος συνολικής διάρκειας πέντε ετών (3ετής παροχή υπηρεσιών και υποστήριξη για 18 μήνες στην περίπτωση όπου ο ΟΠΑΠ αποφασίσει να αλλάξει προμηθευτή στο τέλος της σύμβασης με την Intralot).

Το συνολικό ύψος της δεύτερης σύμβασης είναι, ως γνωστόν, 79,25 εκατ. ευρώ (συν ΦΠΑ) και θα καταβάλλεται σε μηνιαίες δόσεις. Επιπρόσθετα θα τεθεί σε ισχύ και συμφωνία η οποία υπεγράφη το 2011 και αφορά τη συντήρηση των τερματικών. Η αξία της για την υποχρεωτική περίοδο των δύο ετών φτάνει τα 46 εκατ. ευρώ. Τέλος, επεκτείνεται για τρεις μήνες η συμφωνία υποστήριξης του 2010 για τη λειτουργία του υφιστάμενου συστήματος. Συνεπώς, το συνολικό πακέτο για την Intralot είναι πολύ μεγαλύτερο από τα εμφανιζόμενα 108,8 εκατ. ευρώ καιπροσεγγίζει έως και τα 250 εκατ. ευρώ, αν παραταθεί και η σύμβαση συντήρησης των τερματικών, η οποία προβλέπει τρεις μονοετείς ανανεώσεις.

Το εντελώς απρόβλεπτο στοιχείο της συνέλευσης, πάντως, ήταν ότι, ενώ η διοίκηση του ΟΠΑΠπέτυχε μέσω και των υπηρεσιών της διεθνούς εταιρείας Sodali να αποσπάσει θετική ψήφο από το 26% των μετόχων, οι οποίοι άλλωστε δεν είχαν λόγους να μπουν στην ουσία του θέματος (σε συνάρτηση δηλαδή με την ιδιωτικοποίηση του οργανισμού), δεν πέτυχε να αποσπάσει τη στήριξη του μεγαλύτερου μετόχου του ΟΠΑΠ, δηλαδή του ΤΑΙΠΕΔ.

Το τελευταίο έχει την ευθύνη για την επιτυχία της κρατικοποίησης, είναι δηλαδή υπεύθυνο για την εξασφάλιση όσο το δυνατόν υψηλότερου τιμήματος από την πώληση του ποσοστού του, έναντι του ελληνικού δημοσίου, γι’ αυτό και η στάση της αποχής σχολιάστηκε καυστικότατα σαν στάση… Πόντιου Πιλάτου. 

Η Ιστορία της διαπλοκής του Κόκκαλη με το Δημόσιο έχει και πολλά άλλα κεφάλαια(Siemens,Vodafone, Υποκλοπές κλπ) που δεν είναι της παρούσης. Όπως επίσης και ένα από τα πρόσφατα ραντεβού του πρωθυπουργού στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ένας Σαμαράς που είδε την Τρόικα να του ανατινάζει την συγχώνευση Εθνικής-Eurobankαπό την άλλη όμως κατάφερε να δώσει στον διαχρονικό φίλο του Σωκράτη Κόκκαλη την ανανέωση της σύμβασης χάρη και στην προθυμία των Σταυρίδη, Λουρόπουλου και Γανωτή.

Ο Χρήστος Κώνστας στο Xρήμα.gr θα δώσει το αποκαλυπτικό παρασκήνιο του ναυαγίου-για την ώρα-της συγχώνευσης.

Τα 42 από τα 50 δις € για την ανακεφαλαιοποίηση των 4 συστημικών τραπεζών που προβλέπει το Μνημόνιο, βρίσκονται ήδη στα ταμεία (και τους ισολογισμούς) της Εθνικής, της Eurobank, της Αlpha και της Τρ. Πειραιώς, υπό τη μορφή εγγυήσεων ως «προκαταβολή έναντι μελλοντικής αύξησης κεφαλαίου».

Επομένως θέμα αξιοπιστίας των τραπεζών, θέμα κουρέματος καταθέσεων και άλλες ανοησίες που έχουν ακουστεί και «ψιθυριστεί» τις τελευταίες μέρες και ώρες, όχι μόνο δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αλλά κυρίως εξυπηρετούν άλλους σκοτεινούς σκοπούς.

Οι διοικήσεις της Εθνικής και της Eurobank έστειλαν επιστολή στον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος ότι δεν μπορούν «να σηκώσουν από την αγορά, τους ιδιώτες επενδυτές, το 1,5 δις Ευρώ που απαιτούνται για να διατηρήσουν τον ιδιωτικό τους χαρακτήρα». Επομένως τα κεφάλαια των 15 δις Ευρώ που έχουν πάρει από το ΤΧΣ θα παραμείνουν εξ ολοκλήρου στον έλεγχο του ΤΧΣ που ως βασικός μέτοχος θα πάρει τις στρατηγικές αποφάσεις για το μέλλον τους.

Μετά τη συμφωνία συγχώνευσης Εθνικής και Eurobank, η Εθνική κατέχει ήδη σήμερα το 84% του μετοχικού κεφαλαίου της Eurobank. Εφόσον η αύξηση κεφαλαίου της Eurobank γίνει χωριστά από την αμκ της Εθνικής, η Εθνική τράπεζα ως βασικός μέτοχος της Εurobank θα έπρεπε να βρει και να καταβάλει 660 εκατ. Ευρώ (ως ιδιώτης μέτοχος) στην αύξηση κεφαλαίου της Eurobank.

Από το σημείο αυτό ξεκινά όλο το παρασκήνιο με την Τρόϊκα.

Η Τρόϊκα έχει από πολύ καιρό εγείρει σοβαρές ενστάσεις όχι τόσο για το περιεχόμενο και το αποτέλεσμα της συγχώνευσης Εθνικής Eurobank αλλά κυρίως για  τον τρόπο που υλοποιείται η συμφωνία και κυρίως για τις «παράπλευρες, ιδιαίτερες συμφωνίες» που συνοδεύουν αυτή τη συγχώνευση και προκαλούν σοβαρά ερωτήματα.

«Όλες οι ξένες τράπεζες που έφυγαν από την ελληνική αγορά, λόγω της κρίσης, υποχρεώθηκαν πρώτα να ανακεφαλαιοποιήσουν τα τραπεζικά ιδρύματα που λειτουργούσαν και κατόπιν προχωρούσαν στην πώλησή τους. Αντιθέτως ο Σπύρος Λάτσης έκλεισε μόνος του (χωρίς προηγούμενη απόφαση του Δ.Σ. της Eurobank) μια συμφωνία με τη διοίκηση της Εθνικής με την οποία αποχωρεί από την ελληνική τραπεζική αγορά όχι μόνον χωρίς κόστος αλλά και με πολλά παράπλευρα οφέλη» επεσήμαναν στελέχη του τεχνικού κλιμακίου της Τρόϊκας που πρόσκεινται στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Τα στελέχη αυτά διεμήνυσαν στους κορυφαίους της Τρόϊκας ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών έχουν πραγματοποιηθεί μια σειρά από συναλλαγές που αφορούν περιουσιακά στοιχεία του Σπύρου Λάτση που θα μπορούσαν να θεωρηθούν –υπό τις παρούσες συνθήκες- ως «κίνητρο αποχώρησης». Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι ο Διευθύνων Σύμβουλος της Eurobank παρά την ολοκλήρωση της νομικής συγχώνευσης δεν έχει ακόμη παραιτηθεί από τη θέση του παρά τις προηγούμενες διαβεβαιώσεις «σαν να βρίσκεται εκεί για να παρακολουθεί την υλοποίηση άλλων παράπλευρων συμφωνιών»

Επιπλέον επισημαίνουν ότι το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα μπορούσε ευκολότερα να ανακτήσει τα κεφάλαια που έχει ήδη καταβάλει για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών αν οι θυγατρικές π.χ. της Eurobank στη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, οι εταιρείες leasing, factoring, asset management και private banking πωλούνταν σε ενδιαφερόμενους επενδυτές και στις αγορές ξεχωριστά και όχι ως ενιαία οντότητα.

«Σκοπός του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας δεν είναι να διατηρεί υπό τον έλεγχό του μεγάλες τράπεζες. Σκοπός του είναι να τις ανακεφαλαιοποιεί και να τις βοηθά να βρουν επενδυτές» εξήγησε κορυφαίο στέλεχος της Τρόϊκας.

Η αχίλλειος πτέρνα της συμφωνίας συγχώνευσης Εθνικής Eurobank παρά την πρόσφατη επιτάχυνση των διαδικασιών είναι ο αργός ρυθμός υλοποίησής της και η απροθυμία της διοίκησης της Εθνικής να προχωρήσει σύντομα στην αύξηση κεφαλαίου.

Για την Τρόϊκα τα κεφάλαια που έχουν ήδη δοθεί στις 4 συστημικές τράπεζες (25 δις Ευρώ με την υπογραφή του 2ου Μνημονίου από την Κυβέρνηση Παπαδήμου και 17 δις € λίγο πριν τις εκλογές) βρίσκονται σε «λογιστική εκκρεμότητα». Επισήμως έχουν δοθεί ως «προκαταβολή έναντι μελλοντικής αύξησης κεφαλαίου». Οι αυξήσεις κεφαλαίου όμως καθυστερούν. Αlpha Bank και Πειραιώς φαίνεται να έχουν δρομολογήσει τις διεθνείς συμμαχίες τους με ιδιωτικά κεφάλαια που θα εξασφαλίσουν την αυτονομία τους. Η διοίκηση της Εθνικής ωστόσο διαβλέποντας τον κίνδυνο να μην εξασφαλίσει τη συμμετοχή ιδιωτικών κεφαλαίων και να υποχρεωθεί να υπαχθεί στον πλήρη έλεγχο του ΤΧΣ προσπαθούσε να αλλάξει τους όρους της ανακεφαλαιοποίησης.

Ο Αντώνης Σαμαράς ανέλαβε πρωτοβουλία για να βελτιώσει τους όρους ανακεφαλαιοποίησης ώστε να διευκολυνθεί η είσοδος ιδιωτικών κεφαλαίων στο μετοχικό κεφάλαιο των ελληνικών τραπεζών. Στην προσπάθεια αυτή συνάντησε την απροθυμία των δύο κυβερνητικών εταίρων, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, οι οποίοι δεν θεωρούν αρνητική εξέλιξη την «κρατικοποίηση» της Εθνικής αδιαφορώντας για το γεγονός ότι πρόκειται για υπαγωγή στον έλεγχο της Τρόϊκας και όχι της ελληνικής Πολιτείας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο -υπό παραίτηση- Ολλανδός πρόεδρος του ΤΧΣ με παρέμβασή του ανέστειλε το πρόγραμμα εθελούσιας αποχώρησης υπαλλήλων της Εθνικής Τράπεζας ύψους 200 εκατομμυρίων ευρώ που είχε επισήμως ανακοινώσει η διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας, θεωρώντας το «ιδιαίτερα γενναιόδωρο υπό τις παρούσες συνθήκες»…

Πηγή: kourdistoportocali.com