Lykavitos: Ο Προβόπουλος είναι τελειωμένος από τώρα

Γράφει το Παρατηρητήριο
του Lykavitos.gr

psixaris-themos

Σκοτώνονται μεταξύ τους δύο κυριακάτικες εφημερίδες. Όχι όμως για τα μεταξύ τους. Ως συνήθως.

Αλλά για το ποια θα πρώτο – υπερασπίσει τον Γιώργο Προβόπουλο. Και ποια θα λασπώσει καλύτερα τον Λάντον Τόμας Τζούνιορ (αυτό είναι το πραγματικό του όνομα).

Είναι ο δημοσιογράφος των New York Times που έγραψε το αυτονόητο.

Ο, τι ο κ. Διοικητής είναι γυμνός (και ας φωνάζουν μπράβο και ζήτω ο κ. Διοικητής, οι δύο κυριακάτικες εφημερίδες).

Φιλότουρκος ο Λάντον Τόμας.

Κουκουλοφόροι και ρουφιάνοι, αυτοί που του δίνουν τις πληροφορίες.

Η λάσπη πάει κι έρχεται για ένα δημοσίευμα που καμιά από τις δύο κυριακάτικες εφημερίδες (ή έστω οι ιστοσελίδες τους) δεν αναπαρήγανε.

Προφανώς, θεωρούν αυτονόητο ότι οι αναγνώστες τους διαβάζουν blogs. Άρα ξέρουν τι έχει γραφτεί για τον κ. Διοικητή.

Παρότι οι μπηχτές πάνε και έρχονται και «φωτογραφίζουν» άλλους επικοινωνιακούς λόγους οι μεν και άλλους οι δε, (ένα γόνο και έναν ελληνοαμερικάνο) η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ωμή.

Τα σκουπίδια σάπισαν και βρώμισαν.
Και τραβάνε μύγες.

Οι New York Times, απλώς καταγράφουν αυτά που βλέπουν ή μάλλον αυτά που μυρίζουν, όσοι δεν κλείνουν τη μύτη τους.

Γιατί η βρώμα έχει προ πολλού περάσει τα σύνορα της χώρας.
Φτάνει και στο Λονδίνο, απ΄ όπου έρχεται κάθε τρεις και λίγο στην Αθήνα ο Λάντον Τόμας.

Ενώ έχει φτάσει προ πολλού και στη Φρανκφούρτη, όπου είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην οποία υπάγεται ο Προβόπουλος.

Άρα δεν χρειάζεται κανένας γα να καρφώσει. Ούτε έχουν νόημα οι απειλές προς ιθαγενείς.

Το παιχνίδι παίζεται στο εξωτερικό.
Από ξένες εφημερίδες που τους διαβάζουν όχι μόνο εκατομμύρια αναγνώστες αλλά πάνω απ΄ όλα τις διαβάζουν αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις.

Έτσι φτάνουμε στο δεύτερο θέμα: Την ανανέωση της θητείας Προβόπουλου, που και οι δύο κυριακάτικες εφημερίδες προεξοφλούν, με τόση άνεση που να φανερώνει εξάρτηση και νευρικότητα.

Η θητεία λήγει την Άνοιξη του 2014. Κανονικά την επιλογή θα την κάνει ο Σαμαράς.

Αλλά με την Ελλάδα (και με τις ελληνικές τράπεζες) να χρωστάνε της ξένης Μιχαλούς, και να εξαρτώνται απ αυτήν, τα πράγματα δεν είναι απλά.

Η απόφαση θα ληφθεί στο εξωτερικό.

Και μην αμφιβάλλετε καθόλου ότι ο Σαμαράς θα το παίξει Πόντιος Πιλάτος την κρίσιμη ώρα και να νίψει τας χείρας του.

Ο Προβόπουλος είναι τελειωμένος από τώρα.
Άλλωστε η New York Times, είναι διάσημη για τις νεκρολογίες που δημοσιεύουν.

Γιατί τέτοια καΐλα να προστατευτεί ο Διοικητής και να παραμείνει; Μα γιατί προστατεύει τους τραπεζίτες (ή μάλλον τον τραπεζίτη) από τον οποίον εξαρτώνται οι κυριακάτικες εφημερίδες που καίγονται για την τύχη του.

Μήπως ανάμεσα στα κόκκινα δάνεια που κοιτάζει η Τρόικα είναι και τα δικά τους;
Λέω, μήπως…

Πηγή

Advertisements

Δημοσίευμα – φωτιά των New York Times για Προβόπουλο

Εκτενές ρεπορτάζ για την εμπλοκή του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιώργου Προβόπουλου στο σκάνδαλο της Proton Bank… δημοσιεύουν οι New York Times.

Η εφημερίδα αναφέρεται στο πόρισμα του εισαγγελέα Καλούδη και στην πιθανότητα σύνταξης κατηγορητηρίου σε βάρος του διοικητή της ΤτΕ.

Ακόμα, φιλοξενεί συνέντευξη του ίδιου, στην οποία παρουσιάζει τη συμφωνία της Proton με την Τράπεζα Πειραιώς ως αναγκαίο ρίσκο, ενώ παρουσιάζει τους ισχυρισμούς του προσωρινά κρατούμενου, σήμερα, επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη για το ρόλο του κεντρικού τραπεζίτη στην υπόθεση.

Ακολουθεί ολόκληρο το δημοσίευμα των NYT, σε μετάφραση του directNEWS.gr:

«Σε μια εποχή που οι κεντρικοί τραπεζίτες, όπως ο Μπεν Μπερνάνκι, κυριαρχούν στην παγκόσμια οικονομική σκηνή, λίγοι κατέχουν τόση δύναμη στο εσωτερικό της χώρας τους, όση ο Γεώργιος Α. Προβόπουλος, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ο οποίος έχει διαδραματίσει καίριο ρόλο στο να αποφύγει η Ελλάδα την πτώχευση και να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ.

Τώρα, όμως, ο κ. Προβόπουλος είναι αντιμέτωπος με μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ταραχώδους βασιλείας του: μια έρευνα σχετικά με το αν καταχράστηκε τη θέση του, εγκρίνοντας μια τραπεζική συμφωνία, με εμπλεκόμενο τον πρώην εργοδότη του και επιχειρηματικού μεγιστάνα, που κατηγορήθηκε στη συνέχεια για υπεξαίρεση και απάτη.

Σε ένα εμπιστευτικό πόρισμα που εκδόθηκε τον περασμένο Μάιο, ένας ανώτερος Έλληνας εισαγγελέας, έλεγε ότι ο κ. Προβόπουλος ενέκρινε την €71.000.000 ευρώ (96 εκ. δολ.) συμφωνία, παρά τις προειδοποιήσεις από το προσωπικό του, σχετικά με τα οικονομικά του αγοραστή. Το πόρισμα, μέρη του οποίου εξετάστηκαν από τους New York Times, δίνει μια εικόνα για το πεδίο της έρευνας, για την οποία ελάχιστα έχουν προηγουμένως αποκαλυφθεί.

Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο κ. Προβόπουλος ωφελήθηκε προσωπικά από τη συναλλαγή, η οποία τελικά εγκρίθηκε. Ο ρόλος του όμως – και το ενδεχόμενο, όσο απομακρυσμένο κι αν είναι, ότι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ποινικές διώξεις – θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις πέρα από την Ελλάδα. Άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ έχουν επενδύσει περισσότερα από 40 δισ. ευρώ για να καλύψουν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Κατά τη διαδικασία αυτή, πίεσαν την Αθήνα να καθαρίσει τη διαφθορά και τον παρεοκρατικό καπιταλισμό που είναι η ρίζα των προβλημάτων της χώρας.

Σύμφωνα με το πόρισμα, ο κ. Προβόπουλος επέτρεψε στον επιχειρηματία, Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, να συνάψει μια συμφωνία με τον πρώην εργοδότη του κ. Προβόπουλου, την Τράπεζα Πειραιώς, σε απέραντα διογκωμένη τιμή. Η πράξη αυτή επέτρεψε στον κ. Λαυρεντιάδη να αποκτήσει τον έλεγχο μιας άλλης τράπεζας, της Proton, και, στην πορεία, να ωφελήσει την Πειραιώς, η οποία παράπαιε.

Ο φάκελος παραθέτει μια σειρά από κόκκινα σημεία που οι εποπτικές αρχές τραπεζών έθεσαν για τον κ. Λαυρεντιάδη, όπως το υπερβολικό χρέος και τις υποψίες για ξέπλυμα παράνομου χρήματος. Τον περασμένο Δεκέμβριο, είχε κατηγορηθεί για υπεξαίρεση από την Proton, προκειμένου να στηρίξει άλλα συμφέροντα του. Κρατείται στη φυλακή εν αναμονή της δίκης του και έχει αρνηθεί τις κατηγορίες.

Η Proton Bank χρειάστηκε να διασωθεί από την ελληνική κυβέρνηση, με κόστος 1,3 δισ. ευρώ.

Ο αντεισαγγελέας τότε, Γιώργος Καλούδης, υπογράμμιζε στο πόρισμά του, ότι υπάρχουν αρκετά ερωτήματα σχετικά με την συναλλαγή, που δικαιολογούν την περαιτέρω διερεύνηση του χειρισμού της υπόθεσης από την κεντρική τράπεζα. Ο κ. Καλούδης, ο οποίος δεν είναι πλέον στη θέση του, αρνήθηκε να σχολιάσει.

Ο κ. Προβόπουλος, σε μια συνέντευξη, είπε ότι όλες οι ενέργειές του στόχευαν στην πρόληψη της κατάρρευσης του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος και ότι το διοικητικό συμβούλιο της κεντρικής τράπεζας ενέκρινε ομόφωνα την συμφωνία της Proton. Πρόσθεσε ότι ο κ. Λαυρεντιάδης είχε μια 20ετή πορεία ως επιτυχημένος επιχειρηματίας και είχε υποσχεθεί να κάνει την τράπεζα ένα πιο συντηρητικό ίδρυμα.

“Ήταν έτοιμος να εισφέρει πρόσθετα κεφάλαια στην τράπεζα και ικανοποιούσε όλες τις τυπικές και νομικές απαιτήσεις”, είπε ο κ. Προβόπουλος. Επεσήμανε ότι ο κ. Λαυρεντιάδης τελικά συνελήφθη και διώχθηκε με βάση στοιχεία που παρείχε η κεντρική τράπεζα.

Η αμφισβήτηση του κ. Προβόπουλου και της διάσωσης των ελληνικών τραπεζών, απηχεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια για τις χρηματοδοτούμενες από τους φορολογούμενους διασώσεις των μεγάλων αμερικανικών τραπεζών κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ξεκίνησε το 2008. Πριν από πέντε χρόνια, ο Henry M. Paulson Jr, ο πρώην επικεφαλής της Goldman Sachs, ο οποίος ήταν τότε υπουργός Οικονομικών, και άλλοι με δεσμούς με την Wall Street, ενορχήστρωσαν τις διασώσεις, προκαλώντας τη δημόσια κατακραυγή.

Στην Ελλάδα, ο κ. Προβόπουλος επίσπευσε μια σειρά συμφωνιών που μεταμόρφωσαν την Τράπεζα Πειραιώς, όπου είχε διατελέσει αντιπρόεδρος πριν από την ένταξή του στην κεντρική τράπεζα, στην πιο ισχυρή τράπεζα του έθνους. Το νομικό έπος είναι επίσης ένα ορατό σημάδι μιας παρασκηνιακής πάλης για εξουσία, μεταξύ του κ. Προβόπουλου και της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, για τον έλεγχο των τραπεζών της χώρας, που για δεκαετίες υπήρξαν πηγή υποστήριξης και επιρροής στην Ελλάδα.

Το αν οι εισαγγελείς θα διώξουν επισήμως τον κ. Προβόπουλος είναι ασαφές. Οι δικηγόροι του κ. Λαυρεντιάδη έχουν υποστηρίξει ότι η υπόθεση του πελάτη τους και του κ. Προβόπουλου, πρέπει να διερευνηθούν από κοινού, όπως ο κ. Καλούδης προτείνει στην έκθεσή του.

Υποστηρικτές του διοικητή λένε ότι η έρευνα είναι πολιτικά υποκινούμενη και αβάσιμη, μια προσπάθεια καταδίωξης του κ. Προβόπουλου, έτσι ώστε η σε μεγάλο βαθμό αναξιόπιστη πολιτική τάξη να μπορέσει να επαναβεβαιώσει τον εαυτό της. Αλλά, οι επικριτές του κ. Γ. Προβόπουλου υποστηρίζουν ότι η στρατηγική που ακολουθήθηκε στην συμφωνία της Proton – που περιγράφεται ως μια σειρά από παρασκηνιακοί ελιγμοί που ωφέλησαν τον Μιχάλη Γ. Σάλλα, τον αυταρχικό πρόεδρο της Τράπεζας Πειραιώς – εφαρμόστηκε επανειλημμένα, πιο πρόσφατα, όταν η Πειραιώς αγόρασε τις ελληνικές επιχειρήσεις τριών κυπριακών τραπεζών τον περασμένο Μάρτιο, σε τιμή κατακύρωσης €524.000.000, και λίγους μήνες αργότερα αποκόμισε κέρδος €3.500.000.000 για τη συναλλαγή.

“Η θέση του διοικητή έχει γίνει πολύ ισχυρή, και δεν νομίζω ότι έχει υποβληθεί σε ουσιαστική εξέταση”, δήλωσε ο Παύλος Ελευθεριάδης, καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ο οποίος έχει επικρίνει τον τρόπο με τον οποίο ειδικές ομάδες συμφερόντων στην Ελλάδα έχουν επεκτείνει την επιρροή και τη δύναμή τους τα τελευταία χρόνια. “Υπήρχε η θεαματική αποτυχία της Proton, και υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με τη συμφωνία της Πειραιώς στην Κύπρο. Χρειαζόμαστε ριζική μεταρρύθμιση όλων των θεσμικών μας οργάνων – Συμπεριλαμβανομένης και της Τράπεζας της Ελλάδας”.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί ο κ. Προβόπουλος έχει γίνει στόχος επικρίσεων. Έχει κάνει ελάχιστα για να αποκρύψει την χαμηλή εκτίμησή του για το πολιτικό κατεστημένο, επικρίνοντας ανοιχτά τις δημοσιονομικές πολιτικές του και ιδιωτικά τόσο το συντηρητικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας όσο και το αριστερής κλίσης ΠΑΣΟΚ, επειδή δεν επιτίθενται στα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας με περισσότερη δύναμη και ταχύτητα.

“Δεν είμαι σε αυτή τη δουλειά για να ευχαριστήσω τους πολιτικούς”, δήλωσε ο κ. Προβόπουλος, 63 ετών, σε συνέντευξή του στο ευρύχωρο γραφείο του. “Δεν είμαι απλά ένας απλός πολίτης. Έχω πολύ μεγαλύτερες ευθύνες. Οι ενέργειές μου θα κριθούν στο μέλλον, αφού η σκόνη θα έχει κατακαθίσει και οι άνθρωποι είναι σε καλύτερη θέση να εκτιμήσουν τα αποτελέσματα”.

Η ανώτερη θέση του στο διοικητικό συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία, μαζί με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, επεδίωξαν ένα βάναυσο καθεστώς λιτότητας για την Ελλάδα, έχει τροφοδοτήσει τις υποψίες ότι προσομοιάζει πιο στενά στους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης από όσο στον πολιορκούμενο ελληνικό λαό.

Και ο ίδιος αμφισβήτησε εμμέσως την εξουσία του κ. Σαμαρά, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός το 2012 και ο οποίος ανέμενε ότι ο ρόλος του τραπεζικού εκλέκτορα θα προοριζόταν για τον πρωθυπουργό, όπως ήταν το έθιμο στην Ελλάδα.

Για δεκαετίες, η πολιτική επιρροή σε αυτή τη χώρα είναι σε άμεση συνάρτηση με την ικανότητα ενός πολιτικού να δανείζεται και να ξοδεύει, με τις τοπικές τράπεζες, κύριοι αγοραστές των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου, να ενεργούν ως πρωταρχικοί διαμεσολαβητές. Υπό ένα καθεστώς λιτότητας, μια τέτοια προσέγγιση δεν είναι πλέον δυνατή. Και καθώς οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται – μέχρι σήμερα, ο κ. Προβόπουλος έχει επιβιώσει πέντε πρωθυπουργών και επτά υπουργών οικονομικών – η δύναμη του διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας έχει μόνο στερεοποιηθεί.

Εκπαιδευμένος ως καθηγητής οικονομικών, ο κ. Προβόπουλος δεν είναι ακαδημαϊκός ελιτιστής. Το ύφος του – με αυτοπεποίθηση, αν όχι μαχητικός – έχει τη στάση ενός ανώτατου τραπεζικού στελέχους, ρόλος που εκτελούσε για μια δεκαετία πριν από την ανάληψη των ηνίων της Τράπεζας της Ελλάδας το 2008. Όπως το βλέπει ο ίδιος, η εμπειρία του ως αυστηρού διαπραγματευτή, είχε κρίσιμη σημασία για τις ελληνικές τράπεζες, στο να τις αποτρέψει από το να υποκύψουν στη σχεδόν μοιραία τραπεζική κρίση τους περασμένου έτους και στην επανεμφάνισή τους τώρα με ένα νέο φορτίο κεφαλαίου, προσφορά του Ευρωπαίου φορολογούμενου.

Η απάντησή του στον τραπεζικό πανικό είχε την αίσθηση μιας στρατιωτικής εκστρατείας. Υπό την κάλυψη της νύχτας, αεροπλάνα από τη Φρανκφούρτη και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες πέταξαν με παλέτες μετρητών, οι οποίες στη συνέχεια μεταφέρθηκαν με πλοία, φορτηγά και τρένα σε τράπεζες σε όλη τη χώρα. Και με τη μια ελληνική τράπεζα μετά την άλλη να βρίσκεται αντιμέτωπη με μια αποτυχία, η έξαρση των συγχωνεύσεων τραπεζών που ενορχήστρωσε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, ήταν άνευ προηγουμένου.

“Η πείρα μου ως εμπορικού τραπεζίτη ήταν πολύ χρήσιμη”, είπε. “Πιστεύω ότι κάναμε καλή δουλειά – Αν το τραπεζικό σύστημα δεν είχε προστατευτεί, μάλλον θα έπρεπε να βγούμε από τη ζώνη του ευρώ”.

Κατά τη διάρκεια του αγώνα να σωθεί η ελληνική οικονομία, είπε, νεύοντας σοβαρά προς την κατεύθυνση του γραφείου του, “το κέντρο βάρους ήταν ακριβώς εδώ”.

Η εξαετής θητεία του κ. Προβόπουλου λήγει τον επόμενο Ιούνιο, και ενώ είναι σύνηθες για τους νέους πρωθυπουργούς να διορίζουν τους δικούς τους επικεφαλής των κεντρικών τραπεζών, ένας αυξανόμενος αριθμός τραπεζιτών και επενδυτών υποστηρίζουν ότι ο κ. Προβόπουλος θα πρέπει να ανανεωθεί υπό το πρίσμα της εύθραυστης χρηματοπιστωτικής κατάστασης της χώρας. Αλλά η έρευνα της Proton θα μπορούσε να το αλλάξει αυτό.

Σε κάποιο βαθμό, στη συναλλαγή της Proton βρίσκεται η ουσία του τι έχει κάνει τον κ. Προβόπουλο μια πολωτική φιγούρα. Σχεδιασμένη γρήγορα στο τέλος του 2009 και στις αρχές του 2010, η συμφωνία βασίστηκε στις δεξιότητες διαχείρισης κρίσεων του κεντρικού τραπεζίτη και έδειξε την προθυμία του να βάλει ένα αβέβαιο στοίχημα, με την ελπίδα ότι το αποτέλεσμα ενός πιο σταθερού τραπεζικού συστήματος θα μπορούσε να δικαιολογήσει τους κινδύνους. Αλλά, επίσης, ρίχνει ένα όχι και τόσο κολακευτικό φως στο σκοτεινό δούναι και λαβείν ανάμεσα στους τραπεζίτες, τους ηγέτες των επιχειρήσεων και των κυβερνητικών αξιωματούχων, που από καιρό είναι συνώνυμο με την πορεία της Ελλάδας και που πολλοί πιστεύουν ότι βρίσκεται στη ρίζα της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας.

Εκείνη την εποχή, ο κ. Λαυρεντιάδης καθόταν πάνω σε χρέος άνω των 2 δισεκατομμυρίων ευρώ. Η Πειραιώς, υπό τον κ. Σάλλα, έψαχνε να ξεφορτωθεί 31% των μετοχών της στην Proton, το οποίο είχε αποκτήσει το 2008.

Η συμφωνία, όπως την είδε ο κ. Προβόπουλος, θα έλυνε δύο προβλήματα: θα έδινε στην Πειραιώς μια αναγκαία έγχυση μετρητών και στην ασταθή Proton έναν νέο ιδιοκτήτη, ο οποίος υποσχέθηκε να επενδύσει και να σταθεροποιήσει το ίδρυμα.

Η συμφωνία με την Proton ανακοινώθηκε στις 29 του Δεκεμβρίου του 2009. Την επόμενη μέρα, ο κ. Λαυρεντιάδης μεταβίβασε €71.000.000 προς την Πειραιώς, σύμφωνα με το πόρισμα του εισαγγελέα – παρότι η πώληση δεν είχε επισήμως εγκριθεί από τις ρυθμιστικές διαίρεση της κεντρικής τράπεζας.

Καθώς εβδομάδες πέρασαν χωρίς ένα νεύμα από τις ρυθμιστικές αρχές, ο κ. Λαυρεντιάδης άρχισε να ανησυχεί ότι δεν θα αποκτήσει ποτέ τον έλεγχο της τράπεζας. Ο κ. Λαυρεντιάδης δήλωσε στους εισαγγελείς ότι συναντήθηκε με τον κ. Σάλλα, τον πρόεδρο της Πειραιώς, στα τέλη Μαρτίου και είπε ότι είχε αποφασίσει να αποχωρήσει από τη συμφωνία.

“Μην το κάνεις αυτό”, απάντησε ο κ. Σάλλας, σύμφωνα με τον κ. Λαυρεντιάδη. “Επιτρέψτε μου να καλέσω τον καλό μου φίλο Γιώργο Προβόπουλο, και θα κάνει ό,τι χρειάζεται για να εγκριθεί αυτή η συμφωνία”.

Λίγες μέρες αργότερα, η κεντρική τράπεζα ενέκρινε την πώληση.

Η Τράπεζα Πειραιώς, σε δήλωσή της, ανέφερε: “Ο ισχυρισμός ότι η Τράπεζα Πειραιώς ή ο πρόεδρος της παρενέβησαν ανάρμοστα για να διευκολυνθεί η πώληση μετοχών της Τράπεζας Proton στον κ. Λαυρεντιάδη, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα και αντανακλά την αποπροσανατολιστική υπερασπιστική γραμμή που πρόσφατα υιοθετήθηκε από τον κ. Λαυρεντιάδη, 28 ολόκληρους μήνες μετά την αρχική του δίωξη”.

Στη ρίζα της άμυνας του κ. Γ. Προβόπουλου είναι η άποψή του ότι κατά τη στιγμή της συναλλαγής, το Μάρτιο του 2010, ο κ. Λαυρεντιάδης είχε μια αρκετά ισχυρή φήμη ως επιχειρηματίας ώστε να εγκριθεί ως νέος ιδιοκτήτης τράπεζας στην Ελλάδα. Αυτό δεν ήταν, όμως, μια άποψη που συμμερίστηκε ο επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της Κύπρου, που απέρριψε μια προσπάθεια από τον κ. Λαυρεντιάδη να αγοράσει μια τράπεζα στην Κύπρο, κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, υποστηρίζοντας ότι τα οικονομικά του ήταν αμφίβολα.

Εκ των υστέρων, ο κ. Προβόπουλος είπε, πως δέχεται ότι ο κ. Λαυρεντιάδης ήταν ένας κακό ηθοποιός. Αλλά ο ίδιος απορρίπτει την αιτίαση ότι η πώληση της Proton και οι συμφωνίες της Πειραιώς στην Κύπρο αποκαλύπτουν εύνοια προς τον πρώην εργοδότη του ή σε ελληνικές τράπεζες γενικά.

“Πρώτη και μοναδική προτεραιότητα μου είναι να διασφαλιστεί η σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού τομέα”, είπε ο κ. Προβόπουλος. Ο κ. Σάλλας της Πειραιώς ήταν διατεθειμένος να αναλάβει κινδύνους που οι άλλοι δεν ήταν, πρόσθεσε.

Όσο για τον κ. Λαυρεντιάδη, συνεχίζει να διακηρύττει για την αθωότητά του.

“Αν είμαι ένοχος”, είπε πρόσφατα στους εισαγγελείς, “το ίδιο ένοχοι είναι και ο κ. Σάλλας και ο κ. Προβόπουλος”.».

Πηγή: directnews.gr

New York Times: In Greece, the Banking Chief Draws Scrutiny

By Landon Thomas, Jr.

ATHENS — In an era when central bankers like Ben S. Bernanke dominate the global economic stage, few hold as much power within their own country as Georgios A. Provopoulos, the governor of the Bank of Greece, who has played a crucial role in keeping Greece out of bankruptcy and in the euro zone.

But now Mr. Provopoulos faces one of the bigger challenges of his tumultuous reign: an investigation into whether he abused his position by clearing a banking deal involving his former employer and a business magnate who was subsequently charged with embezzlement and fraud.

In a confidential report issued last May, a senior Greek prosecutor said that Mr. Provopoulos approved the 71 million euro ($96 million) deal despite warnings from his staff regarding the buyer’s finances. The report, parts of which were reviewed by The New York Times, hints at the scope of the investigation, about which little has been previously disclosed.

There is no evidence that Mr. Provopoulos profited personally from the transaction, which was ultimately approved. But his role — and the chance, however remote, that he might face criminal charges — could have ramifications beyond Greece. Other countries in the euro zone have invested more than 40 billion euros to shore up the Greek banking system. In the process, they have pressed Athens to clean up the corruption and crony capitalism that have been at the root of the country’s problems.

According to the report, Mr. Provopoulos allowed the businessman, Lavrentis Lavrentiadis, to enter into a deal with Mr. Provopoulos’s former employer, Piraeus Bank, at a vastly inflated price. The transaction enabled Mr. Lavrentiadis to gain control of another bank, Proton, and, in the process, benefited Piraeus, which was struggling.

The dossier cites a number of red flags that banking supervisors raised about Mr. Lavrentiadis, including excessive debt and suspicions of money laundering. Last December, he was charged with embezzling from Proton to prop up his other interests. He is being held in prison pending trial and has denied the charges.

Proton Bank had to be bailed out by the Greek government, at a cost of 1.3 billion euros.

The deputy prosecutor at the time, George Kaloudis, argued in his report that there were enough questions concerning the transaction to warrant further investigation of the central bank’s handling of the affair. Mr. Kaloudis, who is no longer in his position, declined to comment.

Mr. Provopoulos, in an interview, said all of his actions were taken to prevent the Greek financial system from imploding and that the central bank’s board unanimously approved the Proton deal. He added that Mr. Lavrentiadis had a 20-year record as a successful entrepreneur and had promised to make the bank a more conservative institution.

“He was ready to inject additional capital in the bank, and he satisfied all formal and legal requirements,” Mr. Provopoulos said. He pointed out that Mr. Lavrentiadis was ultimately arrested and charged based on evidence provided by the central bank.

The controversy over Mr. Provopoulos and the Greek bank bailouts echoes the public discontent over the taxpayer-financed rescues of large American banks during the financial crisis that began in 2008. Five years ago, Henry M. Paulson Jr., the former Goldman Sachs chief who was then Treasury secretary, and others with ties to Wall Street orchestrated those bailouts, prompting a public outcry.

In Greece, Mr. Provopoulos fast-tracked a slate of deals that transformed Piraeus Bank, where he had been a vice chairman before joining the central bank, into the nation’s most powerful bank.  The legal saga is also a visible sign of a behind-the-scenes power struggle between Mr. Provopoulos and the government of Prime Minister Antonis Samaras over control of the country’s banks, which for decades have been a source of patronage and influence in Greece.

Whether prosecutors will formally charge Mr. Provopoulos is unclear. Mr. Lavrentiadis’s lawyers have argued that their client’s case and that of Mr. Provopoulos must be investigated together, as Mr. Kaloudis suggested in his report.

The governor’s supporters say that the inquiry is politically motivated and baseless, an attempt to force out Mr. Provopoulos so that the largely discredited political class can reassert itself. But Mr. Provopoulos’s critics argue that the playbook used in the Proton deal — described as a series of back-room maneuverings that rewarded Michalis G. Sallas, the domineering chairman of Piraeus Bank — was deployed repeatedly, most recently when Piraeus bought the Greek operations of three Cypriot banks last March at a knockdown price of 524 million euros, and a few months later booked a profit of 3.5 billion euros on the transaction.

“The position of the governor has become very strong, and I do not think that he has been subjected to proper scrutiny,” said Pavlos Eleftheriadis, a law professor at Oxford University who has been critical of how special interest groups in Greece have expanded their influence and power in recent years. “There was the spectacular failure of Proton, and there are questions about the Piraeus deal in Cyprus. We need root and branch reform of all our institutions — including the Bank of Greece.”

It is not hard to see why Mr. Provopoulos has become a lightning rod. He has done little to disguise his low regard for the political establishment, openly criticizing its fiscal policies and privately upbraiding both the conservative New Democracy party and the left-leaning Pasok party for not attacking Greece’s economic problems with more force and speed.

“I am not in this job to please politicians,” Mr. Provopoulos, 63, said in an interview here in his capacious office. “I am not just an ordinary citizen. I have much larger responsibilities. My actions will be judged in the future after the dust has settled and people are in a better position to assess the results.”

His senior status within the governing council of the European Central Bank, which, along with the International Monetary Fund and the European Commission, has pursued a brutal austerity regime for Greece, has fed suspicion that he identifies more closely with technocrats in Brussels and Frankfurt than with the beleaguered Greek public.

And he has indirectly challenged the authority of Mr. Samaras, who became prime minister in 2012 and who had expected that the role of banking kingmaker would be reserved for the prime minister, as has been the custom in Greece.

For decades, political influence in this country has been a direct function of a politician’s ability to borrow and spend, with local banks, as the main buyers of Greek government bonds, acting as the primary facilitators. Under an austerity regime, such an approach is no longer possible. And as governments have come and gone — to date, Mr. Provopoulos has survived five prime ministers and seven finance ministers — the power of the Bank of Greece’s governor has only solidified.

Trained as a professor of economics, Mr. Provopoulos is no ivory-tower academic. His style — self-confident, if not a touch combative — conveys the attitude of a top-level bank executive, the role he performed for a decade before taking charge of the Bank of Greece in 2008. As he sees it, his experience as a no-nonsense deal maker has been critical to Greek banks, in preventing them from succumbing to last year’s near-fatal bank run and in their re-emerging now with a fresh charge of capital, courtesy of the European taxpayer.

His response to the bank panic had the feel of a military campaign. Under cover of nightfall, cargo planes from Frankfurt and other European capitals flew in pallets of cash, which were then transferred by boat, truck and train to banks throughout the country. And with one Greek bank after the other facing possible failure, the spate of bank mergers that he orchestrated in such a short period was unprecedented.

“My experience as a commercial banker was very helpful,” he said. “I believe we did a good job — if the banking system had not been protected we probably would have had to exit the euro area.”

During the struggle to salvage the Greek economy, he said, nodding gravely in the direction of his desk, “the center of gravity was right here.”

Mr. Provopoulos’s six-year term concludes next June, and while it is customary for new prime ministers to name their own central bank heads, a growing number of bankers and investors argue that Mr. Provopoulos should be reappointed in light of the country’s fragile financial condition. But the Proton investigation could change that.

To some extent, the Proton transaction gets at the essence of what has made Mr. Provopoulos such a polarizing figure here. Pulled together quickly at the end of 2009 and early 2010, the deal drew upon the central banker’s crisis management skills and showed his willingness to make a chancy bet in the hope that the payoff of a more stable banking system would justify the risks. But it also shines a not-so-flattering light on the murky give-and-take among bankers, business leaders and government officials that has long been par for the course in Greece and that many believe lies at the root of the country’s economic collapse.

At the time, Mr. Lavrentiadis was sitting on over 2 billion euros of debt. Piraeus, under Mr. Sallas, was looking to unload its 31 percent stake in Proton, which it had acquired in 2008.

The deal, as Mr. Provopoulos saw it, would solve two problems: it would give Piraeus a needed infusion of cash and the shaky Proton a new owner who promised to invest in and stabilize the institution.

The Proton deal was announced on Dec. 29, 2009. The next day, Mr. Lavrentiadis wired 71 million euros to Piraeus, according to the prosecutor’s report — even though the sale had not been formally approved by the central bank’s regulatory division.

As weeks passed without a nod from regulators, Mr. Lavrentiadis became worried that he would never gain control of the bank. Mr. Lavrentiadis told prosecutors that he met with Mr. Sallas, the Piraeus chairman, in late March and said that he had decided to pull out of the deal.

“Don’t do that,” Mr. Sallas replied, according to Mr. Lavrentiadis’s account. “Let me call my good friend George Provopoulos, and he will do what is needed to get this deal cleared.”

A few days later, the central bank approved the sale.

Piraeus Bank, in a statement, said: “The allegation that Piraeus Bank or its chairman intervened inappropriately to facilitate the sale of Proton Bank shares to Mr. Lavrentiadis bears absolutely no resemblance to reality and reflects the diversionary defense line recently concocted by Mr. Lavrentiadis, a full 28 months after he was initially charged.”

At the root of Mr. Provopoulos’s defense is his view that at the time of the deal, in March 2010, Mr. Lavrentiadis had a strong enough reputation as a businessman to be approved as a new bank owner in Greece. This was not, however, an opinion that was shared by the head of Cyprus’s central bank, who rejected an attempt by Mr. Lavrentiadis to buy a bank in Cyprus during the same period, contending his finances were questionable.

In retrospect, Mr. Provopoulos said, he accepts that Mr. Lavrentiadis was a bad actor. But he rejects the criticism that the Proton sale and Piraeus’s Cypriot deals reveal any favoritism to his former employer or Greek banks in general.

“My first and only priority is to ensure the stability of the financial sector,” Mr. Provopoulos said. Mr. Sallas of Piraeus was prepared to take risks that others were not, he added.

As for Mr. Lavrentiadis, he continues to protest his innocence.

“If I am guilty,” he said recently to government prosecutors, “then so are Mr. Sallas and Mr. Provopoulos.”

Source: nytimes.com

Εγχώρια διαπλοκή και Αμερικάνοι θα βαράνε στο ψαχνό

Εκτός από την εγχώρια διαπλοκή που για τους δικούς της λόγους δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση να βρει η χώρα και η οικονομία το δρόμο της, οι Αμερικάνοι συνεχίζοντας τις δικές τους μάχες στον παγκόσμιο νομισματικό πόλεμο, θα συνεχίσουν να προκαλούν τριγμούς σε κάθε προσπάθεια ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής ιδέας.

Ήδη τις τελευταίες μέρες τόσο η Wall Streek Journal όσο και οι New York Times δείχνουν τις διαθέσεις τους:

 

Wall Street Journal: Η Ελλάδα είναι στο γάντζο

Στην αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από το κυβερνητικό σχήμα αναφέρεται η Wall Street Journal, η οποία επισημαίνει πως είναι πολύ δύσκολο πλέον να εξαντλήσει Αντώνης Σαμαράς την τετραετία στη θέση του πρωθυπουργού, ενώ παράλληλα υποστηρίζει πως μετά και το «λουκέτο» της ΕΡΤ, το παραμικρό περιστατικό μπορεί να «ρίξει» την κυβέρνηση.

Σε άρθρο της με τίτλο «Η Ελλάδα είναι στο γάντζο», η Wall Street Journal αναφέρει πως η κυβέρνηση επέζησε -προς το παρών- από την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ και αναφέρει πως είναι «αδύνατο να εξαντλήσει την τετραετία, μια κυβέρνηση η οποία κινδυνεύει να καταρρεύσει κάθε φορά που επιχειρεί να ”κόψει το λίπος”, πόσο μάλλον να τηρήσει τις συμφωνίες για την λιτότητα που έχει κάνει με το ΔΝΤ και τις Βρυξέλλες».

Στη συνέχεια, το δημοσίευμα αναφέρεται στην κίνηση του πρωθυπουργού να βάλει «λουκέτο» στην ΕΡΤ, τονίζοντας ότι δεν ήταν «ακριβώς ένα πρότυπο αποτελεσματικής συρρίκνωσης του κράτους».

Κλείνοντας, το δημοσίευμα αναφέρει πως η «ηρεμία στους δρόμους της Αθήνας έφθασε στο τέλος της. Η ικανότητα της Ελλάδας να μετασχηματίζει και να επαναπρογραμματίζει την οικονομία της τελειώνει μπροστά στις πολιτικές και κοινωνικές ανάγκες μιας χώρας που βρίσκεται στον έκτο χρόνο της ύφεσης. Ενας νέος γύρος απολύσεων στο δημόσιο, άλλη μια αύξηση των φόρων, μια ρατσιστική δολοφονία από την ακραία εθνικιστική Χρυσή Αυγή, ένας θάνατος πολίτης από την αστυνομία από ατύχημα: Σχεδόν οτιδήποτε θα μπορούσε να φέρει ταραχές στη χώρα».

Πηγή: Wall Street Journal και iefimerida.gr

Continue reading