Η Ουάσιγκτον ανακινεί το παλιό σχέδιό της για κατάτμησης του Ιράκ

του Τιερί Μεϊσάν

Η ξαφνική κατάρρευση του ιρακινού κράτους παρουσιάζεται από τον διεθνή Τύπο ως αποτέλεσμα της επίθεσης της τρομοκρατικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIS). Αλλά ποιος μπορεί να πιστέψει ότι ένα ισχυρό κράτος, εξοπλισμένο και οργανωμένο από την Ουάσιγκτον, θα μπορούσε να καταρρεύσει μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα ενώπιον μιας τζιχαντιστικής ομάδας επίσημα ανεξάρτητης από οποιοδήποτε κράτος; Εκτός αυτού, ποιος μπορεί να πιστέψει ότι εκείνοι που υποστηρίζουν το ΙSIS στη Συρία καταδικάζουν ειλικρινά τις ενέργειές του στο Ιράκ; Ο Τιερί Μεϊσάν (Thierry Meyssan) αποκαλύπτει τι κρύβεται κάτω από τα χαρτιά.

USA_isis_1

Ο Χάρτης «της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής» (Greater Middle East) σύμφωνα με το αμερικανικό Γενικό Επιτελείο που δημοσιεύθηκε το 2006 από τον Συνταγματάρχη Ralph Peters.

Από το 2001, το αμερικανικό Γενικό Επιτελείο προσπαθεί να σπάσει την «Ευρύτερη Μέση Ανατολή» σε ένα πλήθος από μικρά εθνικά ομοιογενή κράτη. Ο χάρτης της ανακαινισμένης περιοχής δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2006 [1]. Προβλέπει τη διαίρεση του Ιράκ στα τρία, ένα σουνιτικό κράτος, ένα σιιτικό και ένα κουρδικό.

Η αποτυχία του Ισραήλ κατά της Χεζμπολάχ το καλοκαίρι του 2006 [2], και αυτή της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασίλειου να αντιμετωπίσουν τη Συρία το 2011-14, άφηνε την εντύπωση ότι το σχέδιο εγκαταλείφθηκε.

Τίποτα δεν άλλαξε: το αμερικανικό Γενικό Επιτελείο προσπαθεί να το επαναλάβει μέσω αυτών των σύγχρονων Κοντοτιέρων (Condottieri) που είναι οι τζιχαντιστές. Οι εξελίξεις της περασμένης εβδομάδας στο Ιράκ πρέπει να εξεταστούν υπό το πρίσμα αυτό. Ο διεθνής τύπος επιμένει στην επίθεση του Ισλαμικού Εμιράτου στο Ιράκ και το Λεβάντε (ΙΚΙΛ ή “Daesh” στα αραβικά), αλλά είναι μόνο ένα μέρος της τεράστιας επιχείρησης που διεξάγεται.

Η συντονισμένη επίθεση του ISIS και των Κούρδων

Σε μία εβδομάδα, το ΙΚΙΛ κατάκτησε τη περιοχή που προβλέπεται να γίνει ένα σουνιτικό εμιράτο, ενώ οι Πεσμαργκά κατέκτησαν τη περιοχή που αναμένεται να γίνει το ανεξάρτητο κουρδικό κράτος.

Ο ιρακινός στρατός, που σχηματίστηκε από την Ουάσιγκτον, έδωσε τη Νινευή στους πρώτους και το Κιρκούκ στους δεύτερους. Η ίδια η δομή της διοίκησης του διευκόλυνε τη διάλυσή του: οι ανώτεροι αξιωματικοί οι οποίοι έπρεπε να αναφερθούν στο γραφείο του πρωθυπουργού πριν να μετακινήσουν τα στρατεύματα τους δεν είχαν γενικά πρωτοβουλία όσο και εγκαταστάθηκαν σαν μικρούς βασιλιάδες στους τομείς δράσης τους. Ως εκ τούτου, ήταν εύκολο για το Πεντάγωνο να διαφθείρει ορισμένους αξιωματικούς για να παροτρύνουν τους στρατιώτες τους να αποστατήσουν.

Οι βουλευτές οι οποίοι συγκαλέστηκαν από τον πρωθυπουργό Νούρι αλ-Μαλίκι, αυτομόλησαν επίσης και δεν ψήφισαν τη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, έλλειψη απαρτίας, αφήνοντας την κυβέρνηση χωρίς δυνατότητα αντίδρασης.

Μην έχοντας άλλη επιλογή για να σώσει την ενότητα της χώρας, ο αλ-Μαλίκι κάλεσε όλους τους συμμάχους που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Πρώτα κάλεσε γενικά τον ίδιον τον λαό του, και ιδιαίτερα τη σιιτική πολιτοφυλακή του αντιπάλου του Μοκτάντα αλ Σαντρ (Ο Στρατός του Μαχντί), και μετά τους Ιρανούς Φρουρούς της Επανάστασης (Ο Στρατηγός Κασέμ Σουλεϊμάνι, διοικητής της Δύναμης Ιερουσαλήμ βρίσκεται σήμερα στη Βαγδάτη), και, τέλος, τις Ηνωμένες Πολιτείες στις οποίες ζήτησε να επιστρέφουν και να βομβαρδίσουν τους επιτιθέμενους.

Ο δυτικός Τύπος υπογραμμίζει, όχι χωρίς λόγο, ότι ο τρόπος διακυβέρνησης του πρωθυπουργού έπληξε συχνά τόσο τη σουνιτική αραβική μειονότητα και τους κοσμικούς του Μπάαθ, καθώς εμφανίστηκε ευνοϊκός κυρίως στους σιίτες. Αυτή η παρατήρηση είναι όμως σχετική: οι Ιρακινοί ανανέωσαν την εμπιστοσύνη τους στο συνασπισμό του Νούρι αλ Μαλίκι κατά τις βουλευτικές εκλογές της 30ης Απριλίου. Πήρε το ένα τέταρτο των ψήφων, τρεις φορές περισσότερο από το κίνημα του Μοκτάντα αλ Σαντρ, οι υπόλοιπες ψήφοι ήταν διασκορπισμένες σε πολλά μικρά κόμματα.

Η προετοιμασία της επίθεσης κατά της εξουσίας της Βαγδάτης

Η επίθεση του ΙΚΙΛ από τη μία πλευρά και των Πεσμαργκά από την άλλη προετοιμάστηκε από πολύ καιρό.

Το ιρακινό Κουρδιστάν άρχισε να αναδύεται υπό την προστασία των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου, με τη ζώνη αεροπορικού αποκλεισμού που θεσπίστηκε μεταξύ των δύο δυτικών επιδρομών (1991-2003) στη περιοχή. Μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν, απέκτησε έναν πολύ υψηλό βαθμό αυτονομίας και εισήλθε στη ζώνη της ισραηλινής επιρροής. Από αυτή την άποψη, είναι αδιανόητο ότι το Τελ Αβίβ ήταν απόν στη κατάληψη του Κιρκούκ. Γεγονός είναι ότι η παρούσα περιφερειακή κυβέρνηση στο Ερμπίλ άπλωσε τη δικαιοδοσία της σε όλη την ιρακινή περιοχή που προβλέπεται από το αμερικανικό Γενικό Επιτελείο για την ίδρυση του ανεξάρτητου Κουρδιστάν.

Το ΙΚΙΛ είναι μια φυλετική σουνιτική πολιτοφυλακή που ένταξε μαχητές της Αλ Κάιντα στο Ιράκ, μετά την αποχώρηση του Πολ Μπρέμερ ΙΙΙ και τη παράδοση της πολιτικής εξουσίας στους Ιρακινούς.

Στις 16 Μαΐου 2010, ένας αξιωματούχος της Αλ-Κάιντα στο Ιράκ, που απελευθερώθηκε κάτω από άγνωστες συνθήκες, ο Abu Bakr al-Baghdadi, διορίστηκε εμίρης και προσπάθησε στη συνέχεια να τοποθετήσει την οργάνωση κάτω από την εξουσία της Αλ-Κάιντα.

Στις αρχές του 2012, μαχητές του ΙΚΙΛ δημιουργούν στη Συρία το Μέτωπο αλ-Νόσρα (ήτοι το Μέτωπο υποστήριξης στον λαό του Λεβάντε), ως συριακό παρακλάδι της Αλ Κάιντα. Αυτή η ομάδα αναπτύσσεται με την αναβίωση της γαλλο-βρετανικής επίθεσης κατά της Συρίας τον Ιούλιο 2012. Τελικά χαρακτηρίστηκε ως «τρομοκρατική οργάνωση» από την Ουάσιγκτον στο τέλος του έτους, παρά τις διαμαρτυρίες του Γάλλου Υπουργού Εξωτερικών ο οποίος τους χαιρετίζει ως «ανθρώπους που κάνουν δουλειά στο έδαφος» (sic) [3].

Οι επιτυχίες των τζιχαντιστών στη Συρία μέχρι το πρώτο εξάμηνο του 2013 άλλαξαν την ελκυστικότητα των ομάδων τους.

Το επίσημο πρόγραμμα της Αλ-Κάιντα για παγκόσμια ισλαμική επανάσταση εμφανίστηκε ουτοπικό, ενώ η δημιουργία ενός ισλαμικού κράτους σε μια δεδομένη περιοχή φαινόταν εφικτή. Εξ ου και η ιδέα να του ανατεθεί η αναδιαμόρφωση του Ιράκ για την οποία απέτυχαν τα αμερικανικά στρατεύματα.

Το λίφτινγκ του ΙΚΙΛ διεξήχθη την άνοιξη 2014, με την απελευθέρωση Δυτικών κρατουμένων που κατείχε, Γερμανούς, Άγγλους, Δανούς, Αμερικανούς, Γάλλους και Ιταλούς. Οι πρώτες δηλώσεις τους επιβεβαίωναν σε όλες τις απόψεις τις πληροφορίες των υπηρεσιών πληροφοριών της Συρίας: το ΙΚΙΛ πλαισιώνεται από Αμερικανούς, Γάλλους και Σαουδάραβες αξιωματικούς. Ωστόσο, οι αποφυλακισθέντες υπαναχώρησαν γρήγορα και διέψευσαν τα λεγόμενα τους σχετικά με την ταυτότητα των δεσμοφυλάκων τους.

Σε αυτό το πλαίσιο το ΙΚΙΛ έσπασε τους δεσμούς με την Αλ-Κάιντα το Μάιο 2014, θέτοντας τον εαυτό του αντίπαλος, ενώ η Αλ-Νόσρα παρέμεινε το επίσημο παρακλάδι της Αλ-Κάιντα στη Συρία.

Φυσικά όλα αυτά δεν είναι παρά βιτρίνα, δεδομένου ότι, στην πραγματικότητα, αυτές οι ομάδες, από την ίδρυση τους, υποστηρίζονται από τη CIA εναντίον ρωσικών συμφερόντων (Αφγανιστάν, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Τσετσενία, Ιράκ, Συρία).

Ξαναγινομένη περιφερειακή οργάνωση και πάλι τον Μάιο (και όχι πλέον η περιφερειακή κεραία μιας παγκόσμιας οργάνωσης), το ΙΚΙΛ ετοιμαζόταν να εκπληρώσει το ρόλο που του είχαν αναθέσει οι χορηγοί του πριν από μερικούς μήνες.

Η οργάνωση ελέγχεται στο έδαφος από τον Αμπού Μπακρ αλ- Μπαγδάντι, αλλά είναι υπό την εξουσία του πρίγκιπα Αμπντούλ Ραχμάν αλ-Φαϊζάλ, αδελφού του πρίγκιπα Σαούντ αλ-Φαϊζάλ (Σαουδάραβα υπουργού Εξωτερικών εδώ και 39 χρόνια) και του πρίγκιπα Τούρκι αλ-Φαϊζάλ (πρώην διευθυντή της Μυστικής Υπηρεσίας και σημερινό πρεσβευτή στην Ουάσινγκτον και το Λονδίνο).

Τον Μάιο, οι αλ-Φαϊζάλ αγόρασαν ένα εργοστάσιο όπλων στην Ουκρανία. Αποθέματα βαρέων όπλων μεταφέρθηκαν αεροπορικώς σε ένα τουρκικό στρατιωτικό αεροδρόμιο, όπου η ΜΙΤ (τουρκική μυστική υπηρεσία) τα προώθησε με ειδικά τρένα στο ΙΚΙΛ. Φαίνεται απίθανο ότι αυτή η αλυσίδα εφοδιασμού μπορούσε να υλοποιηθεί χωρίς το ΝΑΤΟ.

Η επίθεση του ΙΚΙΛ

Ο πανικός που κατέλαβε τον ιρακινό πληθυσμό είναι παρόμοιος με τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από το ΙΚΙΛ στη Συρία: δημόσιες σφαγές των «μουσουλμάνων αποστατών» και σταύρωση των χριστιανών. Σύμφωνα με τον William Lacy Swing (πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στη Νότια Αφρική, και τα Ηνωμένα Έθνη, και σημερινό διευθυντή του Διεθνούς Γραφείου Μετανάστευσης), τουλάχιστον 550.000 Ιρακινοί διέφυγαν μπροστά από τους τζιχαντιστές.

Τα στοιχεία αυτά δείχνουν την τρέλα των δυτικών εκτιμήσεων για το ΙΚΙΛ σύμφωνα με τις οποίες διαθέτει συνολικά μόνο 20.000 μαχητές στη Συρία και το Ιράκ. Η αλήθεια είναι μάλλον 3 φορές μεγαλύτερη, της τάξης των 60.000 μαχητών.

Η διαφορά απαρτίζεται αποκλειστικά από αλλοδαπούς που προσλαμβάνονται σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο και συχνά δεν είναι αραβικής καταγωγής. Αυτή η οργάνωση έγινε ο μεγαλύτερός ιδιωτικός στρατός στον κόσμο, παίζοντας το ρόλο των σύγχρονων Κοντοτιέρων (Condottieri) της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης.

Αναμένεται να αναπτυχθεί περαιτέρω λαμβάνοντας υπόψη τη λεία του. Στη Μοσούλη, άρπαξε το ταμείο του Υπουργείου Οικονομικών της Περιφέρειας της Νινευή, ήτοι 429 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά (αρκετά για να πληρώσει τους μαχητές του για ένα πλήρες έτος).

Επιπλέον, έχει κατασχέσει πολλά Humvees και δύο ελικόπτερα μάχης που ενσωματώθηκαν αμέσως στο στρατό του. Οι Τζιχαντιστές δεν έχουν τα μέσα για την εκπαίδευση πιλότων, ο διεθνής τύπος αφήνει να εννοηθεί ότι είναι πρώην Μπααθιστές αξιωματικοί του Σαντάμ Χουσεΐν. Εξαιρετικά απίθανο, δεδομένου του πόλεμου μεταξύ των κοσμικών Μπααθιστών με τους τζιχαντιστές που αποτελούν το σκηνικό του πολέμου στη Συρία.

Διεθνείς αντιδράσεις

Η επίθεση των Πεσμαργκά και του ΙΚΙΛ αναμενόταν από τους υποστηρικτές της Σαουδικής Αραβίας στην περιοχή.

Έτσι, ο Πρόεδρος του Λιβάνου Μισέλ Σουλεϊμάν (που είχε κλείσει μια ομιλία τον Ιανουάριο από ένα ηχηρό «Ζήτω η Σαουδική Αραβία!» αντί του «Ζήτω ο Λίβανος!») προσπάθησε με όλα τα μέσα να επιτύχει την παράταση της εντολής του (που έληξε στις 25 Μαΐου) για τους επόμενους έξι μήνες, έτσι ώστε να έχει τον έλεγχο της εξουσίας κατά τη διάρκεια της τρέχουσας κρίσης.

Εν πάση περιπτώσει, οι διεθνείς αντιδράσεις για την κρίση στο Ιράκ είναι ασυνεπείς: όλα τα κράτη, ανεξαιρέτως, καταδικάζουν το ΙΚΙΛ στο Ιράκ και καταγγέλλουν την τρομοκρατία, ενώ κάποια από αυτά -οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοι τους, την ίδια στιγμή, θεωρούν το ΙΚΙΛ ως αντικειμενικό σύμμαχο κατά του συριακού κράτους, και ορισμένα χορηγούν αυτή τη επίθεση -οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Σαουδική Αραβία, η Γαλλία, το Ισραήλ και η Τουρκία.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η δημόσια πολιτική συζήτηση αντιπαραθέτει τους Ρεπουμπλικάνους, οι οποίοι απαιτούν στρατιωτική αναδιάταξη στο Ιράκ, με τους Δημοκρατικούς, οι οποίοι καταγγέλλουν την αποστεροποιήση που δημιουργήθηκε από την παρέμβαση του Τζορτζ Μπους εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν. Αυτό το μικρό ρητορικό παιχνίδι επιτρέπει να αποκρύψει ότι τα τρέχοντα γεγονότα εξυπηρετούν τα στρατηγικά συμφέροντα του Γενικού Επιτελείου και ότι συμμετέχει το τελευταίο άμεσα σε αυτά.

Ωστόσο, μπορεί η Ουάσιγκτον να έχει παγιδεύσει την Άγκυρα.

Φέρεται ότι το ΙΚΙΛ επιδίωξε την ίδια ώρα να πάρει τον έλεγχο του τάφου του Σουλεϊμάν Σαχ στη Συρία στην περιοχή της Raqqa. Ο τάφος αυτός ανήκει στην Τουρκία, η οποία διαθέτει επί τόπου μια μικρή φρουρά στο πλαίσιο της ρήτρας ετεροδικίας της Συνθήκης της Άγκυρας (που επιβλήθηκε από τους Γάλλους αποικιοκράτες το 1921). Αλλά αυτή η πράξη μπορεί κάλλιστα να έχει χορηγηθεί από την ίδια την Τουρκία που είχε εξετάσει πως να βρει δικαιολογία για να επέμβει ανοικτά στη Συρία [4].

Ακόμη χειρότερο, κατά τη κατάληψη της Μοσούλης, το ΙΚΙΛ σύλλαβε 15 Τούρκους διπλωμάτες και τις οικογένειές τους, καθώς και 20 μέλη των τουρκικών ειδικών δυνάμεων στο προξενείο τους, προκαλώντας την οργή ​​της Άγκυρας.

Το ΙΚΙΛ είχε συλλάβει επίσης οδηγούς φορτηγών οι οποίοι αργότερα αφέθηκαν ελεύθεροι.

Η Τουρκία, η οποία εξασφάλισε τη λογιστική της επίθεσης του ΙΚΙΛ, αισθάνεται προδομένη χωρίς να γνωρίσει κανείς ακόμη αν η προδοσία έγινε από τη Ουάσιγκτον, το Ριάντ, το Παρίσι ή το Τελ Αβίβ.

Η υπόθεση αυτή θυμίζει τη σύλληψη στις 4 Ιούλιου 2003, 11 μελών των τουρκικών ειδικών δυνάμεων από το στρατό των ΗΠΑ στη Σουλεμανϊα (Ιράκ) που εκλαϊκεύτηκε από την ταινία Η Κοιλάδα των Λύκων Ιράκ [5]. Αυτό το επεισόδιο είχε προκαλέσει τη μεγαλύτερη κρίση των τελευταίων εξήντα χρόνων μεταξύ των δύο χωρών.

Η πιο πιθανή παραδοχή είναι ότι η Άγκυρα δεν προέβλεπε να συμμετάσχει σε τόσο μεγάλη επίθεση και ανακάλυψε στην πορεία ότι η Ουάσιγκτον προέβλεπε τη δημιουργία του Κουρδιστάν.

Ωστόσο, σύμφωνα με το χάρτη που δημοσιεύθηκε το 2006, το Κουρδιστάν θα περιλαμβάνει ένα μέρος της Τουρκίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχοντας προγραμματίσει να αναλύσουν όχι μόνο τους εχθρούς τους, αλλά και τους συμμάχους τους. Η σύλληψη των Τούρκων διπλωματών και των ειδικών δυνάμεων φέρεται να είναι ένας τρόπος να εμποδίσουν την Άγκυρα να σαμποτάρει τη επιχείρηση.

Φτάνοντας στην Άγκυρα την Πέμπτη από το Αμμάν, η Ειδική Αντιπροσώπος των Ηνωμένων Πολιτειών στο Συμβούλιο Ασφαλείας, η Πρέσβειρα Σαμάνθα Πάουερ, καταδίκασε υποκριτικά τις ενέργειες του ΙΚΙΛ.

Η παρουσία στη Μέση Ανατολή της συκοφάντη του ηθικού παρεμβατισμού της Ουάσιγκτον δείχνει ότι προβλέπεται μια αμερικανική αντίδραση στο σενάριο.

Εν τω μεταξύ, το Ιράν δήλωσε έτοιμο να βοηθήσει για να σωθεί η Κυβέρνηση του σιίτη αλ-Μαλίκι με την αποστολή όπλων και στρατιωτικών συμβούλων, αλλά όχι μαχητών.

Η σημερινή ανατροπή του ιρακινού κράτους ωφελεί τη Σαουδική Αραβία, μεγάλο περιφερειακό ανταγωνιστή της Τεχεράνης, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών, πρίγκιπας Σαούντ αλ Φαϊζάλ (ο αδελφός του αφεντικού του ΙΚΙΛ) την κάλεσε να διαπραγματευτεί.

[1] « Blood borders : How a better Middle East would look », Ralph Peters, Armed Forces Journal, June 2006.

[2] L’effroyable imposture : Tome 2, Manipulations et désinformations, par Thierry Meyssan, éd. Alphée 2007.

[3] Cité in « Pression militaire et succès diplomatique pour les rebelles syriens », par Tsabelle Mandraud (avec Gilles Paris), Le Monde, 14 décembre 2012

[4] “ Suriye’ye karşı açık savaşa girmek için Türk komplosu”, Tercüme Ayhan Aslan, Voltaire Sitesine , 30 Mart 2014.

[5] « L’anti-Hollywood turc à l’assaut des crimes états-uniens », par Mireille Beaulieu, Réseau Voltaire, 5 mai 2006.

Πηγή: http://www.voltairenet.org/article184300.html

(English text: Washington Relaunches its Iraq Partition Project: http://www.voltairenet.org/article184359.html )

Advertisements

1 Νοέμβρη 2013: Game Over for USA?

Του Matthew Philips

Deal or No Deal, Treasury Will Not Default on Oct. 17
Υπάρχει αυξανόμενη αισιοδοξία ότι το Κογκρέσο βρίσκεται κοντά σε μια συμφωνία που θα ανοίξει ξανά την αμερικανική κυβέρνηση και θα αυξήσει το ανώτατο όριο του χρέους.

Μέσα σε όλο το χάος για το ανώτατο όριο δανεισμού, η 17η Οκτωβρίου έχει αναδειχθεί στην απόλυτη προθεσμία: η D-day, η ημέρα χρεοκοπίας, η ημέρα που τα κεφάλια των τεσσάρων καβαλάρηδων θα αρχίσουν να εμφανίζονται στον ορίζοντα. Δεν είναι. Με συμφωνία ή χωρίς, οι ΗΠΑ δεν θα χρεοκοπήσουν στις 17 Οκτωβρίου. Παρά το γεγονός ότι ορισμένοι παρατηρητές, λένε ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη χρεοκοπήσει, επειδή δεν πληρώνουν τους δημόσιους υπαλλήλους , το επιχείρημα αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την διακοπή λειτουργίας της κυβέρνησης και τη νομική υποχρέωση να πληρώνει τους υπαλλήλους , ορισμένοι από τους οποίους έχουν επιστρέψει στη δουλειά τους χωρίς αμοιβή. Επιπρόσθετα δείχνει πόσο σημασιολογική είναι η όλη συζήτηση.

Σε ένα χρήσιμο σημείωμα προς τους πελάτες του, ο Paul Dales , ανώτερος οικονομολόγος για τις ΗΠΑ της Capital Economics, επισημαίνει όλους τους λόγους για τους οποίους η 17η Οκτωβρίου δεν είναι D-day, αν και επαναλαμβάνει ότι η D-day πλησιάζει γρήγορα. Η 17η Οκτωβρίου είναι η τελευταία μέρα που το αμερικανικό δημόσιο θα είναι σε θέση να δανειστεί χρήματα, γεγονός που το αναγκάζει να στηριχτεί στα 36,5 δισ. δολάρια που έχει στο χέρι. Το ποσό μπορεί να ακούγεται μεγάλο, αλλά έχει συρρικνωθεί σε σχέση με τα περισσότερα από 200 δισεκατομμύρια δολάρια που διέθετε στα ταμεία της η κυβέρνηση στα τέλη του Απριλίου.

Ο Dales κάνει έναν απλοποιημένο υπολογισμό για να μετρήσει κατά προσέγγιση τις ταμειακές ροές του υπουργείου Οικονομικών: κατά μέσο όρο για τη χρήση 2013, το υπουργείο Οικονομικών κέρδιζε περίπου 10,8 δισ. δολάρια και δαπανούσε περίπου 13,3 δισεκατομμύρια καθημερινά, καλούμενο να καλύψει με έξτρα πόρους περίπου 2,5 δισ. δολάρια την ημέρα . Αυτό του αγοράζει χρόνο λίγων ημερών, ίσως μια εβδομάδας.

Το πραγματικό πρόβλημα πιθανότατα θα έρθει την εβδομάδα μετά την 17η Οκτωβρίου, οπότε λήγουν δύο μεγάλες πληρωμές: Στις 23 Οκτωβρίου το υπουργείο Οικονομικών θα πρέπει να καταβάλει 12 δισ. δολάρια σε πληρωμές κοινωνικής ασφάλισης , και στη συνέχεια, στις 25 Οκτωβρίου θα πρέπει να πληρώσει άλλα 3 δισ. δολάρια ομοσπονδιακούς μισθούς . Επιπλέον 6 δισ. δολάρια σε πληρωμές τόκων χρέους θα προκύψουν στις 31 Οκτωβρίου.

Αν δεν υπάρχει ακόμα καμία συμφωνία μέχρι τότε και –και το υπουργείο Οικονομικών βρεθεί από κάποιο θαύμα με λίγα ακόμη μετρητά ανά χείρας – το πραγματικό χτύπημα θα έρθει την 1η Νοεμβρίου. Τότε το υπουργείο καλείται να κάνει μια συνολική πληρωμή 57 δισ. δολαρίων για το Πρόγραμμα Κοινωνικής Ασφάλισης, το Medicare , το στρατό και άλλες τέτοιες πληρωμές στήριξης των εισοδημάτων.

Game over.

Πηγή: capital.gr

Χέρι χέρι με τον Τόμας Μίλερ ο Αλέξης

Το παρακάτω αποτελεί αναδημοσίευση από το Κουρδιστό Πορτοκάλι
Ο Τόμας Μίλερ είναι χωμένος ως το λαιμό στο σκάνδαλο των υποκλοπών που κόστισε την ζωή στον Κώστα Τσαλικίδη. 
Είναι ο ίδιος άνθρωπος που πίεζε χυδαία τον Ανδρέα Παπανδρέου να λύσει το Σκοπιανό. Αυτό ο τύπος -όπως αναφέρει το ρεπορτάζ που ακολουθεί- είχε υπάρξει και επίσημα σύμβουλος του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους.
Ε, είναι το ίδιο πρόσωπο που φωτρογραφίζεται στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα και δεν πρόκειται για φωτομοντάζ. Η Ελλάδα οδηγείται βίαια σε νέες περιπέτειες…Ο Σαμαράς βλέποντας ότι οι Αμερικανοί έχουν αγκαλιάσει τον Αλέξη Τσίπρα επέλεξε να αντιπαρατεθεί μαζί του στη Βουλή σήμερα το απόγευμα. Μάλιστα δεν αποκλείεται να καταθέσει στα πρακτικά και τρην συγκεκριμένη φωτογραφία που δημοσίευσαν τα “Παραπολιτικά”. Ο Σαμαράς διαισθάνεται ότι οι Αμερικανοί είναι αποφασισμένοι να τον “τελειώσουν”-ειδικά μετά και την πανωλεθρία της Μέρκελ στην Ιταλία- και ο ίδιος έχει αποφασίσει να κάνει το πολιτικό το παγνίδι της ζωής του.
Μείνετε συντονισμένοι στο “Κουρδιστό Πορτοκάλι”.Τόμας Μίλερ>Στην υπηρεσία του ψευδοκράτους και των ΣκοπίωνΈνας παλαιός γνώριμος της Κύπρου και της Ελλάδας, ο πρέσβης Τόμας Μίλερ, έχει ενταχθεί επίσημα στους συμβούλους του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους, αναλαμβάνοντας καθήκοντα διευθυντή του γραφείου της Ουάσινγκτον, του οργανισμού Independent Diplomat, ο οποίος – μεταξύ άλλων – προσφέρει επί πληρωμή «συμβουλές και υποστήριξη στην εξωτερική πολιτική του γραφείου του προέδρου της “Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου”, αλλά και σε άλλες υπηρεσίες του ψευδοκράτους».Ο οργανισμός Independent Diplomat, δηλώνει «μη κερδοσκοπικός» και ότι «εξοπλίζει κυβερνήσεις και πολιτικές ομάδες, οι οποίες θα ήταν περιθωριοποιημένες, για να συμμετέχουν αποτελεσματικά στις διεθνείς διαδικασίες λήψης αποφάσεων, με διπλωματικές δυνατότητες, ειδικεύσεις και πόρους».Ο Τόμας Μίλερ υπηρέτησε ως ειδικός συντονιστής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το Κυπριακό από το 1997-1999 και πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα από το 2001-2004.Έχει επίσης υπηρετήσει ως πρέσβης των ΗΠΑ στη Βοσνία και επιτετραμμένος της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα.Ο εκτελεστικός διευθυντής του οργανισμού – με έδρα τη Νέα Υόρκη – Κάρνε Ρόουζ  είχε δηλώσει ευτυχής, γιατί ένας διπλωμάτης με την εμπειρία και τη φήμη του Τόμας Μίλερεντάσσεται στον οργανισμό και εκφράζει την πεποίθησή του ότι «θα προσθέσει σημαντικά στην κατανόηση από τον οργανισμό και τους πελάτες του, του σύνθετου και μεταβαλλόμενου μηχανισμού της αμερικανικής πολιτικής, όπως και του παγκόσμιου διπλωματικού συστήματος».Στο συμβουλευτικό συμβούλιο του Independent Diplomat βρίσκονται πρώην διπλωμάτες (στην πλειοψηφία τους Βρετανοί, Αυστραλοί και Αμερικανοί), όπως ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Αυστραλίας, Γκάρεθ Έβανς, ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τόμας Πίκερινγκ, καθώς και ο πρώην βοηθός γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Σερ Κίραν Πρέντεργκαστ.Στο πελατολόγιο υπάρχει μία μόλις κυβέρνηση (Νήσοι Μάρσαλ) και σειρά μη αναγνωρισμένων (έως παρανόμων) κρατών, όπως το ψευδοκράτος της κατεχόμενης Κύπρου, η κυβέρνηση του Νοτίου Σουδάν, η εξόριστη κυβέρνηση της Μπούρμα, το Πολισάριο της Δυτικής Σαχάρας κι η πρώην βρετανική αποικία στη Σομαλία.
Πέραν των καθηκόντων του κ. Μίλερ ως διευθυντή του γραφείου της Ουάσινγκτον, ο οργανισμός διαφημίζει τις ειδικότητές του στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή, στη Βόρειο Αφρική, στη Νοτιοανατολική Ασία, στην Κύπρο, στη Βοσνία, τη μεταπολεμική πολιτική και οικονομική ανοικοδόμηση, την καταπολέμηση τρομοκρατίας κ.ά.Ο οργανισμός Independent Diplomat μπήκε στην εικόνα του Κυπριακού αρκετά μετά την ανάληψη του συμβολαίου από το ψευδοκράτος, όταν στα έγγραφα των Ηνωμένων Εθνών που διέρρευσαν, το όνομα του εκτελεστικού διευθυντή του, Κάρνε Ρος, όπως και του τότε υπευθύνου για τις σχέσεις με το ψευδοκράτος, Ντιν Μπίαλεκ, συμπεριλαμβάνονταν σε επικοινωνία του ειδικού συμβούλου του γενικού γραμματέα για το Κυπριακό, Αλεξάντερ Ντάουνερ, με τον Αμερικανό δικηγόρο (και εμπειρογνώμονα σήμερα του ΟΗΕ για το Περιουσιακό) Τζεφ Μπέιτς.

Παρότι δεν χρησιμοποιεί τον όρο «λόμπι», ο οργανισμός προσφέρει περίπου τις ίδιες υπηρεσίες στους πελάτες του και μάλιστα ισχύουν και γι’ αυτόν οι ίδιες ακριβώς πρόνοιες της αμερικανικής νομοθεσίας που ισχύουν για τις εταιρείες λόμπι.

Στο συμβόλαιο που έχει υπογράψει ο οργανισμός με το ψευδοκράτος (το υπογράφουν ο υπεύθυνος του γραφείου Λονδίνου του Independent Diplomat με τον (τότε)  κ. Ταλάτ), πέραν των υπηρεσιών που προαναφέραμε, διευκρινίζεται ότι η συμβουλή και υποστήριξη που θα προσφέρεται θα καλύπτει το Κυπριακό και τις συνομιλίες, συμπεριλαμβανομένων και επαφών με τα Ηνωμένα Έθνη και Υπουργεία Εξωτερικών σημαντικών παικτών.

Επίσης, θα καλύπτει τη διπλωματική στρατηγική στις σχέσεις της «ΤΔΒΚ» με την Ε.Ε., διπλωματικές επαφές, συμπεριλαμβανομένης της προετοιμασίας διεθνών συναντήσεων, ομιλιών, επιστολών, θέσεων, μελετών στρατηγικής, συνεντεύξεων και διεθνών συναντήσεων.Επιπλέον, θα αφορά και την υποστήριξη στην προετοιμασία διαπραγματευτικών θέσεων και διαπραγματεύσεων, συμβουλές σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και διπλωματικής δικτύωσης, επισκέψεις στο ψευδοκράτος κι άλλα «λογικά αιτήματα».Τόσο στις αρχές του οργανισμού όσο και στο συμβόλαιο με το ψευδοκράτος, τονίζεται ότι αναλαμβάνει μόνο δημοκρατικές κυβερνήσεις που προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο. Ωστόσο, το γεγονός και μόνο ότι προσφέρονται υπηρεσίες σε οντότητες που θεωρούνται παράνομες (όπως καθορίζει το ψήφισμα 541/83 του Σ.Α. του ΟΗΕ για την ανακήρυξη του ψευδοκράτους) αποδεικνύει το αντίθετο.
Οι μετοχές του Τόμας Μίλερ ως διπλωμάτη «ανέβηκαν» στην ηγεσία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τον άμεσα προϊστάμενό του, Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, όταν, εκτελώντας χρέη επιτετραμμένου της Πρεσβείας στην Αθήνα (τον Σεπτέμβριο του 1995 λόγω της απουσίας του Τόμας Νάιλς), ενεπλάκη ενεργά στις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, οι οποίες οδήγησαν στην υπογραφή της ενδιάμεσης συμφωνίας Ελλάδας-Σκοπίων (13/9/1995).

Τότε έλαβε από τον ελληνικό Τύπο και την προσωνυμία «ανθύπατος». Ως ειδικός συντονιστής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (αμέσως μετά την αποτυχία των συνομιλιών σε Τράουτμπεπ και Μοντρέ) άφησε το στίγμα του ως «αδίστακτος» κι ενίοτε αντιδιπλωματικός.

Κάποτε δέχθηκε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ως συντονιστής την τότε πρέσβη της Κυπριακής Δημοκρατίας (και σημερινή υπουργό Συγκοινωνιών), Ερατώ Μαρκουλλή, και όταν χρησιμοποίησε «απρεπή λέξη», η Κύπρια πρέσβης τον εγκάλεσε. Κάποια άλλη φορά, όταν ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Γλαύκος Κληρίδης, διοργάνωνε στην έδρα του ΟΗΕ το καθιερωμένο γεύμα προς τα πέντε μόνιμα μέλη του Σ.Α., ο κ. Μίλερ επιθυμούσε να συμπεριληφθεί ετσιθελικά στον κατάλογο, παρότι, όπως του εξηγήθηκε, θα υπήρχαν εκπρόσωποι της αμερικανικής μόνιμης αντιπροσωπίας. Μάλιστα παρ’ ολίγο να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο, αφού στο τελεσίγραφο του Μίλερ «έρχομαι κι αν θέλετε σταματήστε με», ο Πρόεδρος Κληρίδης έδωσε εντολή στον μόνιμο αντιπρόσωπο, πρέσβη Σώτο Ζακχαίο, να ενημερώσει σχετικά τη μυστική αστυνομία που φρουρούσε τον Πρόεδρο και να τον συλλάβει, αν επέμενε. Προφανώς, ενημερωθείς από τους αμερικανούς της μυστικής αστυνομίας, ο κ. Μίλερ δεν εμφανίστηκε.
Στη διάρκεια της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ, ως πρέσβης στην Αθήνα παρενέβαινε σε στελέχη της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας, ζητώντας τους να κάνουν διαβήματα στην Αθήνα, για να σταματήσει το «αντιπολεμικό κίνημα κι ο αντιαμερικανισμός». Ωστόσο, μετά το τέλος του πολέμου, σε δηλώσεις του – κι αφού είχε προηγηθεί η εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη κι η επιτυχής διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων – τόνιζε σε συνεντεύξεις ότι οι αντιπολεμικές εκδηλώσεις δεν αποτελούσαν εκδήλωση αντιαμερικανισμού.Μετά τη συνταξιοδότησή του, διατήρησε τις επαφές με την Ελληνοαμερικανική Κοινότητα και μάλιστα πέρυσι είχε παρευρεθεί σε εκδηλώσεις του συνεδρίου της ΠΣΕΚΑ.

Σύμφωνα με πληροφορίες όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου νοσηλέυονταν στο νοσοκομείο ο Μίλερ μπούκαρε στον θάλαμο και απαίτησε από τον τότε πρωθυπουργό να λύσει το Σκοπιανό.
-Φύγε από δώ ρε, μην σε πυροβολήσω….,
ήταν η απάντηση του Ανδρέα.

>
Στην πάνω φωτό ο κύριος Τόμας Μίλερ, τ. συνέταιρος του Νίκου Παπανδρέου, πολιτικός προϊστάμενος των υποκλοπών κλπ. Δεύτερος από αριστερά, ο κύριος Σπέκχαρντ, που γκρέμισε τον Southstream και τον Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη. Α, και την Proton. Παραδόξως και οι δύο είναι έξω, αγκαλιά με τον Αλέξη Τσίπρα και δεν πρόκειται για μοντάζ)

>Στη κάτω φωτό ο Μίλερ κάνει αέρα στον Σωκράτη Κόκκαλη με μια βεντάλια, κάπου στη Μύκονο!

Βέτο των Αμερικάνων για ΔΕΠΑ – ΔΕΣΦΑ

Γράφαμε πριν 3 μέρες για τις συνομιλίες του Αλέξη με τον βοηθό υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδιο για θέματα Ευρώπης, Ερικ Ρούμπιν. Ένα χτεσινό ρεπορτάζ από το capital.gr δίνει νέα στοιχεία για τα ενδιαφέροντα των USA στην Ελλάδα που πουλιέται.

Ακολουθεί η αναδημοσίευση από το ρεπορταζ του capital.gr

Φρένο για ΔΕΠΑ και ΑΟΖ από ΗΠΑ

Σε άτυπη ενεργειακή ομηρία με σοβαρές γεωπολιτικές προεκτάσεις οδηγείται η Ελλάδα εφόσον πωληθεί η ΔΕΠΑ στη Gazprom διαμήνυσε η Ουάσιγκτον μέσω υψηλόβαθμου στελέχους του Στέητ Ντιπάρτμεντ που επισκέφθηκε ατύπως την Αθήνα.

Η επίσκεψη και οι επαφές του υψηλόβαθμου στελέχους της αμερικανικής διπλωματίας με την κυβέρνηση κρατήθηκαν επιμελώς μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Το γεγονός ότι η αμερικανική πλευρά, σε αντίθεση με το Βερολίνο, δε θα έβλεπε με καλό μάτι την απόκτηση της ελληνικής εταιρείας από το ρωσικό γίγαντα του αερίου, δεν αποτελεί είδηση. Ωστόσο κατά τις επαφές που είχε στην Αθήνα το υψηλόβαθμο στέλεχος του Στέητ Ντιπάρτμεντ, ανέλυσε μια σειρά από λόγους ευρύτερου γεωπολιτικού και οικονομικού ενδιαφέροντος, που καθιστούν ανεπιθύμητη μια τέτοια εξέλιξη. Οι αμερικανοί θεωρούν ότι στην πώληση της ΔΕΠΑ η Μόσχα “τα παίζει όλα για όλα” για να διατηρήσει συνθήκες μονοπωλίου στην αγορά αερίου της ευρύτερης περιοχής.

Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνουν ότι πιθανή κατάληξη της ΔΕΠΑ στα χέρια της Μόσχας θα θέσει σε κίνδυνο ακόμη και την κατασκευή του αγωγού TAP καθώς ο εν λόγω αγωγός «σπάει» το ρωσικό μονοπώλιο στο αέριο των αγωγών στην ευρύτερη περιοχή. Αντίθετα το Βερολίνο διαφοροποιείται «κλείνοντας το μάτι» στους Ρώσους.

Στη μέση των διασταυρούμενων πυρών βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση, η οποία καλείται να διαχειριστεί και να μεγιστοποιήσει τα εθνικά οφέλη. Ταυτόχρονα για την ΑΟΖ οι ΗΠΑ ζητούν από την Ελλάδα να αποφύγει μονομερείς κινήσεις που πιθανόν να θέσουν σε κίνδυνο το εύθραυστο κλίμα στην ευρύτερη περιοχή.

Συνεχίζει να φλερτάρει με τους Αμερικάνους ο Αλέξης

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Σ. Κάραλη στην Ελευθεροτυπία, νέα συνάντηση με τον βοηθό υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδιο για θέματα Ευρώπης, Ερικ Ρούμπιν είχε χθες Τετάρτη ο Αλέξης Τσίπρας. Με τον κ. Ρούμπιν ο Αλέξης είχε συναντηθεί και κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στις ΗΠΑ.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ από το Πρώτο Θέμα οι ΗΠΑ επιμένουν στη σαφή προειδοποίηση ” να μην επιχειρηθεί σε καμία περίπτωση μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ, ή οποιασδήποτε άλλη ενέργεια προς αυτή την κατεύθυνση, διότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε θερμό επεισόδιο με την Τουρκία! “